‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
‫[فصل هشتم: ترقی دنیای مدرن]
‫بیا، بیا!
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خفنه، نه؟
‫بیا بریم از اونجا تماشا کنیم.
‫زود باش بیا بیرون!
‫[زندان گوانگجو، اوایل دهه هشتاد]
‫آزادم کن!
‫این کدوم خریه دیگه؟
‫هر وقت آزاد شم بیچاره‌ت می‌کنم!
‫لی دو هاک.
‫امروز ملاقاتی داری.
‫امشب ساعت هشت، ساختمان هشتم زندان،
‫ضد عفونی برای کک، بید کاغذ...
‫[یوسو اواخر دهه هفتاد]
‫چیکار می‌کنی؟
‫بخور و برو دیگه. برو منتظر چول وونگ بمون.
‫[قسمت اول] ‫وای، سوءهاضمه می‌گیره.
‫- با آب بخور. ‫- چشم، بابا.
‫- واسه منم بریز! ‫- دختر جون!
‫مدرسه‌ی تو که نزدیکه، یواش می‌تونی بری.
‫یه کم دیگه بخور!
‫بیا.
‫پسرم خیلی خوشتیپه.
‫[چوی بیونگ چول، جایزه مدیریت] ‫خوب درست رو بخون،
‫اگه دعوات شد هم نبازی یه وقت!
‫مامانت حواسش به همه چی هست!
‫پسرت نه تو دعوا می‌بازه نه تو درس خوندن!
‫پس چی، پسر گلم!
‫بنوش!
‫چول وونگ، چرا نمیای بیرون؟
‫دو هاک منتظرته.
‫زود باش برو.
‫بابات عصبانی میشه!
‫چون امشب واسه شام قرار دارم، دیر میام.
‫باشه، زیاد ننوشی.
‫خداحافظ!
‫روز خوبی داشته باشی!
‫باشه.
‫ما زود برمی‌گردیم.
‫- چشم. ‫- خوشحالم می‌بینم شما دوتا
‫با هم صمیمی هستین.
‫خیلی خوشحال میشم! ‫مثل برادر می‌مونین.
‫اوه.
‫چیه مگه؟
‫من و هیونگ مثل داداشیم دیگه. ‫[مردان به دوست یا برادر بزرگتر خود هیونگ می‌گویند.]
‫- دیرمون میشه. زود باش بریم. ‫- باشه، بریم.
‫روز خوبی داشته باشین!
‫چرا اومدی بیرون بدرقه بچه‌ها؟
‫نیومدم بدرقه‌شون،
‫ولی کیونگ جا گفت بیام کمک
‫واسه بچه‌ها غذا درست کنیم.
‫یه چندتا غذا، مثل آنچووی سرخ شده.
‫آره، من از مامانِ دو هاک خواستم بیاد کمک، ‫آخه آشپزیش خیلی خوبه.
‫چرا هنوز اینقدر بی‌ملاحظه‌ای؟
‫الان مشغول کشاورزین،
‫چرا واسه همچین چیز کوچیکی ازش کمک خواستی؟
‫نه، اینطور نیست.
‫سرم شلوغ نیست.
‫تازه، خانواده‌م برام آنچووی خوبی فرستادن،
‫- گفتم بیام... ‫- نه.
‫نیتتون پاکه،
‫ولی مسئله تحصیله، پس برگردید.
‫زود باش بیا داخل.
‫وایسا!
‫[اتوبوس شهری]
‫بیاید داخل!
‫[اوج یونگجا]
‫شنبه تو شهر
‫اکران میشه.
‫میگن باحاله.
‫نظرت چیه؟
‫می‌خوای بمیری؟
‫تازه، ما زیر سن قانونی هستیم، چطوری ‫باید بریم داخل؟
‫عجبا.
‫چرا اینقدر بزدلی؟
‫صندلی خالی شد!
‫پاشو.
‫پاشو نکبت.
‫وقتی ارشدت وایساده، چرا یه دانش آموز ‫سال دومی می‌گیره می‌شینه؟
‫ولی...
‫فکر نکنم اونقدری پیر باشی که پاشم تو بشینی.
‫چی گفتی آشغال؟
‫چته، بیشعور؟
‫جدی یه سال جا موندی؟
‫اگه باورت نمیشه، برو مدرسه رونوشتِ ‫لی دو هاک رو بخون.
‫بمونه واسه بعد، کثافت!
‫لعنتی.
‫خجالت آوره.
‫آشغال!
‫یه مشت دیگه بزن!
‫بهت رو دادم.
‫بیا بزن.
‫هیونگ! ‫دیر می‌کنیم‌ها.
‫زود تمومش کنیم بریم دیگه.
‫باشه.
‫راضی شدی؟
‫بریم.
‫وایسا، دیرمون شد!
‫هی، هی، هی!
‫[امنیت کامل، تحصیل در حال انجام است] ‫دروازه رو ببند!
‫هی! وایسا، وایسا!
‫وایسا!
‫ای خدا!
‫بریم؟
‫بدو.
‫برداشتیش؟
‫معلومه؟
‫داری راه میفتی‌ها.
‫ای بیشعور.
‫با آدم اشتباهی در افتادی
‫و هر روز صبح داری کتک می‌خوری!
‫اوه، این عوضی‌ها رو.
‫مدیر بهتون گفته چون درستون خوبه ‫می‌تونین دیر بیاین؟
‫شماها بدترین، بیشعورها!
‫گفتم بدترین!
‫پاشین ببینم.
‫حالت شنا زدن بگیرین.
‫بیشعورها! وایسین مثل آدم!
‫نمره‌های میان ترمتون اومده.
‫هی، احمق‌ها. تبریک میگم.
‫کلاس ما تو سال دومی‌ها رتبه آخر رو گرفته.
‫درسته خوشحالیم که چوی چول وونگ نفر اول مدرسه
‫و لی دو هاک نفر دوم شدن،
‫نمی‌تونیم این بی‌آبرویی کلاسمون رو ‫پاک کنیم.
‫کلاس چیه؟
‫یه جامعه.
‫همه با هم...
‫باید مسئولیت قبول کنن.
‫- همه باید پنج دور توی حیاط بدوئن! ‫- نه بابا!
‫بیشعورها، می‌دونین این دنیا چه شکلیه؟ ‫یالا برید بیرون!
‫یالا!
‫اگه خوشش نمیومد، باید می‌گفت...
‫تحصیل چه کوفتیه دیگه؟
‫مثلاً چقدر تحصیلاتش از من بیشتره؟
‫واسه همین گفتم نری.
‫چرا رفتی دردسر درست کردی؟
‫تازه درست هم میگه.
‫چون از یه دانشگاه تو سئول فارغ التحصیل شده،
‫کدوم یکی دیگه از زن‌های این منطقه در حد ‫اون تحصیلات دارن؟
‫چی گفتی؟
‫طرف کی هستی تو؟
‫من کارِ خونه رو میگم!
‫فارغ التحصیلی از دانشگاه به چه دردی می‌خوره؟
‫بلده برنج بپزه یا لباس بشوره؟
‫پای کار خونه که میاد وسط،
‫من خودم یه پا پروفسورم. پروفسور!
‫باشه بابا. خانم پروفسور.
‫هزار بار گفتم
‫نرو سمت اون خونه.
‫ای خدا!
‫هی.
‫اونجا رو.
‫وای...
‫جلوی تگوکگی سربلند،
‫با وفاداری عهد می‌کنم که قلب و بدنم را...
‫آقا!
‫- آقا! ‫- اینجوری صداش کنی فکر می‌کنی می‌شنوه؟
‫آقا!
‫آقا! ساعت چنده؟
‫الانه که شروع بشه!
‫مطمئنم میاد بیرون.
‫اگه گیر بیفتیم چی؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫ما؟
‫مگه جز شماها کس دیگه‌ای هم اینجاست؟
‫خودت چی؟
‫فهمیدم...
‫خیلی شیطونید، اومدید پشت در سینما معطل می‌کنید.
‫چی؟ ای بابا، این بچه رو باش.
‫خودت اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خونمونه. چطور؟
‫آره جون تو.
‫این دختره قبل اینکه بیاد برنج خورده؟ ‫[اصطلاحی برای دروغ گفتن]
‫دروغ هی از دهنش میزنه بیرون!
‫تا کسی رو خبر نکردم گم شید.
‫مسخره.
‫مابا اعتماد به نفس اومدیم اینجا ‫چون دعوت شدیم.
‫پس مزاحم اوپاها نشو، ‫[در کره دخترها به همسر، پسر بزرگتر یا برادر بزرگتر می‌گویند]
‫برو بازیت رو بکن.
‫عه، اومدی جونگ شین؟
‫کارخونه چوب بری؟
‫آقا!
‫شما اینا رو خبر کردی؟
‫خب، داستانش مفصله،
‫ولی اگه بخوام مختصر بگم،
‫من تو کارخونه چوب بری یه رفیق دارم.
‫دوستم گفت به اینا کمک کنم فیلم...
‫بگو برن.
‫اگه نگی، به بابام میگم!
‫این دختره چه پرروئه!
‫پس،
‫بابات می‌دونه از در پشتی میای
‫اینجا فیلم ببینی؟
‫- خبر داره؟ ‫- هی!
‫این بچه پررو رو!
‫به تو چه؟ تو رو سننه؟
‫- وای. ‫- شماها غلط اضافه کردین!
‫اینجوری نکن.
‫- شاید یه مدتی رو نتونم بیام. ‫- چرا؟
‫حس می‌کنم قراره یه اتفاق خوب بیفته.
‫چه اتفاق خوبی؟
‫به لطف تو از فیلمه لذت بردم.
‫چی میگی؟ ‫مگه این فیلمه رو نشونمون داده.
‫وقتی اومدین خونه من یه فیلم مجانی دیدین،
‫پس آره، من نشونتون دادم.
‫از الان به بعد دیگه حق ندارید بیاین این ورا.
‫- شیرفهم شد؟ ‫- خودت نیا اینورا.
‫سینما واسه باباته، نه تو.
‫واسه توئه مگه؟
‫چی گفتی؟
‫شبیه سیب زمینی تازه دراومده می‌مونین!
‫- چی گفتی؟ ‫- سیب زمینی اونجوری نیست.
‫باید بمیرن.
‫- خیلی خب! ‫- الان صدا میده!
‫وای خدا...
‫چه بلنده.
‫یه لحظه.
‫هوی!
‫هیونگ، همون کثافتا هستن.
‫این دیوونه‌ها رو باش.
‫- یه دختر هم که باهاتونه. ‫- چیکار کنیم؟
‫- بریم سینما؟ ‫- خودشونن، نه؟
‫هیونگ، بدو.
‫بدو فرار کن! یالا!
‫زود باش!
‫هیونگ، خوبی؟
‫وای، این عوضی‌ رو!
‫بدو! زود باش!
‫ای وای!
‫- آخ... ‫- خوبی؟
‫اوه، چیکار کنیم!
‫کجا رفتن؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫- وای... ‫- چیه!
‫موشه، موشه...
‫تف توش...
‫شوخی کردم بابا.
‫چیکار می‌کنی!
‫حتی شوخی هم حق ندارم بکنم؟
‫خیلی خب. از این سمتی بریم.
‫لعنتی...
‫خب...
‫اینجا کارخونه چوب بری بابای منه.
‫یه سر نریم داروخونه؟
‫پاش...
‫اگه یه بار دیگه ببینمتون،
‫میزنم می‌کشمتون.
‫اکامپلیش. یعنی موفقیت در چیزی.
‫ادونچر. یعنی یه حادثه،
‫یا گشت زدن.
‫ادونچر...
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- وای خدا!
‫کی اومدی اینجا؟
‫همین الان.
‫چرا غافلگیر شدی؟
‫اوه، همینجوری.
‫داشتم لغات می‌خوندم.
‫چیکار می‌کنی؟ گفتم داشتم لغات می‌خوندم!
‫برای دختری که اسمش رو نمی‌دونم.
‫وای خدا، این لغت انگلیسی خوندنته؟
‫«اسم من لی دو هاکه.
‫سر اتفاقی که تو سینما افتاد ناراحت شدم،
‫واسه همین یه کم که فکر کردم...»
‫داری واسه دختره نامه عاشقانه می‌نویسی؟
‫کجاش نامه عاشقانه‌ست؟
‫چون اون روز پاش خراش خورد،
‫ناراحت شدم و این رو نوشتم.
‫اصلاً نمی‌خواستم بفرستم.
‫پس،
‫چرا اینقدر صورتت گل افتاده؟
‫چی؟
‫خب...
‫آخه نور خورشید خیلی داغه.
‫دست بردار، من می‌شناسمت، هیونگ.
‫با من صادق باش.
‫حتماً تو هم مثل من ازش خوشت اومد.
‫هی جلو چشمات قیافه‌ش رو می‌بینی،
‫و صدای تپش قلبت رو تو گوشت می‌شنوی، نه؟
‫هیونگ.
‫می‌تونی شکستم بدی؟
‫کی گفته قراره باهات دعوا کنم؟
‫به من چه! هر کاری خواستی بکن!
‫ای خدا، نسناس بازی درنیار دیگه!
‫اگه ازش خوشت میاد، بیا عادلانه برای به دست آوردن ‫دلش بجنگیم!
‫تازه،
‫احساسات اون
‫از ما مهم‌تره، نه؟
‫دختری نیست که اسمش رو ندونی.
‫اوه جونگ شین.
‫یه دانش آموز سال دومی از دبیرستان ‫دخترانه‌ی یوسو.
‫اوایل امسال انتقالی گرفته اومده اینجا.
‫باباش تو سئول یه سینما داشته،
‫ولی چون مریض شده اومده اینجا بهتر شه،
‫دختره هم همراهش اومده.
‫ولی...
‫می‌دونی عجیب‌ترش چیه؟
‫- اولین بار نیست که می‌بینیمش. ‫- چی؟
‫می‌دونی...
‫رهبر گروه افسرها که دفعه قبلی
‫تو جشنواره جینام بودا؟
‫دختره داشت چوب رو می‌چرخوند!
‫همونه.
‫جدی؟
‫اگه بخوام شروع کنم باید در این حد بدونم دیگه.
‫نه؟
‫♪ ما مردان قدرتمند کره جنوبی هستیم ♪
‫♪ باابهت و شجاع هستیم ♪
‫♪ با قدرت‌هایی که به آن رسیدیم و ♪ ‫♪ استعدادهایی که شکوفا کردیم ♪
‫♪ بیایید تا آخر بجنگیم ♪
‫- بیاید بخورید! ‫- ممنون.
‫ای وای، اومدین.
‫ای وای، همه اینجا جمع شدن که.
‫ای بابا، بلند نشین. بشینین.
‫اوه، اومدین.
‫اوه، همگی اومدین.
‫دوستان، تا اینجایین از خودتون پذیرایی کنین.
‫آخ آخ!
‫مراقب باش...
‫ای بابا...
‫آخ...
‫آقای چوی یه مقدار نوشیده...
‫هی، چول وونگ.
‫بله، بابا.
‫باید مثل
‫پدربزرگت زندگی کنی.
‫فهمیدی؟
‫- بله. ‫- هر کی هر چی می‌خواد بگه،
‫سفید سفیده،
‫سیاه هم سیاه.
‫چی میگی به بچه؟
‫پاشو حموم کن بعد بخواب.
‫- باشه. ‫- آخ، هیونگ.
‫ای بابا، شرمنده که همیشه مزاحم شماما.
‫سفر بی‌خطر.
‫ای خدا، آقای چوی باز شروع کردی که.
‫برو داخل یه کم استراحت کن.
‫باشه، بفرمایید. من...
‫اوه، باشه...
‫شب بخیر.
‫آقا، ممنون که اینقدر زحمت می‌کشید.
‫ای بابا.
‫انگار بابات خیلی دلخوره.
‫باید درکش کنی، خب؟
‫چشم.
‫چول وونگ، بهت نگاه که می‌کنم،
‫بابابزرگت رو می‌بینم.
‫درست مثل پدربزرگت،
‫مرد بزرگی میشی.
‫خب...
‫اگه یه کوچولو هم شبیهش بشم، خیلی ‫خوشحال میشم.
‫چقدر فروتنی...
‫مثل آدم‌های بالغ می‌مونی. جدی میگم.
‫♪ میرم، میرم ♪
‫♪ دست پسر جوونم رو می‌گیرم ♪
‫♪ جایی که سیب زمینی‌ها... ♪
‫دو هاک.
‫بابات امروز خیلی سر حاله.
‫چرا، بابا؟
‫با آقای چوی که شهر بودم، معلمت رو دیدم،
‫گفت نفر اول
‫مدرسه شدی.
‫شنیدم نماینده کل بچه‌ها هم شدی.
‫خب چرا هیچی نگفتی؟
‫آخه...
‫فکر کردم میان و میگن واسه مهمونی پول بدی.
‫حتی اگه فقیر باشم و پول یه گاو رو ‫هم نداشته باشم،
‫اگه می‌گفتی یه خوک سر می‌بریدم.
‫در هر صورت،
‫چون خیلی باهوش و مودبی،
‫ازم تعریف کرد که چه بچه گلی بزرگ کردم.
‫منم نشستم با معلمت
‫یه نوشیدنی خوشمزه خوردم.
‫ولی...
‫بعداً از این کارها نکن.
‫بله؟
‫شکست دادن چول وونگ چه فایده داره؟
‫مثل اینکه چول وونگ چون اول نشده، ‫خیلی گریه کرده.
‫تازه وقتی آقای چوی با خنده تعریف کرد فهمیدم.
‫دو هاک.
‫چند بار گفته بودم؟
‫یه آدم باید قد و قواره خودش رو بدونه.
‫حالا می‌خوای هر چقدر باهوش و بااستعداد باشی،
‫اگه نمی‌دونی چی درسته چی غلط، ‫فرقی با یه گاو یا خوک نداری.
‫اینجا زمین کیه؟
‫من باید واسه اینکه خوندن رو بلدم
‫و می‌تونم به زن و بچه‌م رسیدگی کنم، ‫از کی تشکر کنم؟
‫همه‌ش به لطف پدربزرگ چول وونگه.
‫اگه این رو بدونی، باید خجالت بکشی که حتی ‫تو خونه‌شون پا بذاری.
‫پس...
‫اول نشو.
‫میگم چول وونگ هر کاری می‌کنه...
‫شکستش نده.
‫می‌فهمی
‫چی میگم؟
‫بله، بابا،
‫ولی...
‫تا کِی؟
‫تا ابد.
‫قول میدی دیگه؟
‫بله، بابا.
‫امروز صبح دیدم انگشتت از کفشت زده بیرون.
‫نمی‌دونم اون زن چرا همچین کفش کهنه‌ای ‫برات خریده.
‫می‌تونی چیزی ببینی؟
‫نه هنوز.
‫لعنتی. شاید امروز تمرین نداره.
‫ای خدا، مطمئنم روز فارغ التحصیل‌ها
‫صدای تمرینشون رو شنیدم.
‫میاد بیرون.
‫- هی، پس چرا نمیای پایین؟ ‫- وایسا!
‫اومد!
‫وای، وای!
‫- پیداش کردی؟ ‫- نه.
‫هنوز نمی‌بینمش.
‫اومد بیرون؟
‫گفتم اومد بیرون بهم بگی!
‫ای خدا، بیشعور!
‫وای خدا!
‫سلام.
‫هی، وایسا.
‫چطوری؟
‫ولم کنید بابا.
‫- گفتم یه بار دیگه ببینمتون... ‫- میزنی می‌کشیمون.
‫آره.
‫بروس لی؟
‫اینم که بلدی!
‫من فیلم‌های رئیس بزرگ، خشم اژدها، راه اژدها، ‫و اژدها وارد می‌شود
‫رو از بس دیدم خوب می‌تونم این رو بچرخونم.
‫خیلی خب. کی می‌خواد اول بمیره؟
‫خب،
‫قبل اینکه بمیریم، یه آرزو داریم.
‫هی...
‫نظرت چیه قبل آرزو کردن بمیرید؟
‫واو، اینقدر دلتون می‌خواست بمیرین که ‫ماتتون برد؟
‫بعد اینکه اینهمه اذیتم کردید، می‌خواید...
‫می‌خواید منو ببینید؟
‫بزنم تو سرتون...
‫لطفاً همینجا انتخابت رو بکن.
‫وگرنه باید ما رو بکشی تا بریم.
‫آره.
‫چه گیری هستید.
‫تو.
‫از من نمی‌ترسی؟
‫چرا. ولی...
‫خوشگلی.
‫نخند!
‫من واسه این کار جونم رو تو خطر انداختم!
‫باشه.
‫هیونگ. زیاده روی نمی‌کنی که میگی ‫جونت رو تو خطر انداختی؟
‫زیاده روی کردم؟
‫تو چی؟
‫تو چی رو تو خطر انداختی؟
‫من؟
‫اوه، فکر کردی هیچی رو تو خطر ننداختم؟
‫خب...
‫معلومه که منم زندگیم رو تو خطر انداختم،
‫و اگه باهام نیای بیرون، میرم تو محل
‫اسمت رو فریاد می‌کشم، اوه جونگ شین!
‫لباست رو بپوش! بپوش میگم!
‫خیلی خب.
‫ای خدا. روانی هستیدا!
‫شماها اولین کسایی هستین که می‌بینم ‫جونتون رو تو خطر انداختین.
‫باشه. ولی بذارید بگیم
‫من با یکیتون برم بیرون
‫کدوم یکی رو انتخاب می‌کنم...
‫خدایا.
‫میگم چول وونگ هر کار می‌کنه...
‫شکستش نده.
‫شما دوتا.
‫چیِ هم می‌شید؟
‫- خب... دوستمه. ‫- هیونگمه.
‫چی؟
‫اوه، آره.
‫رفیقمه که مثل برادر واقعیم می‌مونه،
‫ولی یه سال از درس عقب مونده.
‫خانواده‌هامون خیلی صمیمی هستن.
‫- خانواده هیونگ... ‫- وای خدا، شاید تند غذا خوردم،
‫ولی دلم درد میاد.
‫چول وونگ، من زودتر میرم. ‫صحبتتون تموم شد بیا.
‫بشین.
‫- گفتم دلم درد میاد... ‫- فرار نکن،
‫و بگیر بشین.
‫بشین.
‫خب.
‫میگن آدم باید آرزوی مُرده‌ها رو هم برآورده کنه.
‫پس باهامون میای بیرون؟
‫وای خدا. وایسا!
‫اول،
‫باهاتون میرم بیرون.
‫ولی با کی؟
‫نمی‌دونم. حالا ببینیم چی میشه.
‫وقتی کلاً دو بار دیدمتون چطوری می‌تونم ‫انتخاب کنم؟
‫چقدر باید وایسی تا انتخاب کنی؟
‫یک سال؟
‫تا اونموقع، دوست می‌مونیم. خوبه؟
‫نمیشه یه کم سریع‌تر انتخاب کنی؟
‫یه سال...
‫نظر تو چیه، هیونگ؟
‫هر چقدر بکشه من مشکلی ندارم.
‫بیشتر هم طول بکشه من موردی ندارم.
‫یا کلاً تا ابد بخوای طولش بدی من پایه‌م.
‫ای خدا...
‫هی بخوای صبر کنی، پیر میشی میفتی می‌میری.
‫خب.
‫پس همونی میشه که من گفتم.
‫پاشین.
‫و تو.
‫دیگه باید راحت باهام صحبت کنی. خب؟
‫چشم، خانم! یعنی...
‫خب...
‫باشه.
‫خیلی خب! پاشین بریم، رفقا.
‫هی! بریم!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[بلد نیستم. خیلی سخته.]
‫بیا.
‫اوه، بذارید ببینم.
‫- داغ نیست؟ ‫- چرا!
‫هی، هی! عصات!
‫[دهمین انتخابات اعضای مجلس، حزب حکمران ‫و حزب مخالف، آمادگی‌ها را شروع می‌کنند.]
‫سرهنگ دوم هوانگ.
‫اگه هر روز آفتابی بود، درخت‌ها ‫خشک می‌شدن.
‫درخت‌ها به برف و بارون هم نیاز دارن.
‫درخت‌ها همینجوری رشد می‌کنن و ‫بلند و ستبر میشن.
‫فکر نکن داری تنزل رتبه می‌گیری.
‫صبر داشته باش.
‫بابت لطفتون ممنونم.
‫جلو جلو ازتون ممنونم، فرمانده بخش.
‫اول از همه،
‫برو به نیروهات روحیه بده.
‫ازت می‌خوام ملاحظه داشته باشی.
‫ممنون، قربان.
‫این رو باش. مگه ما بچه گداییم؟
‫فرمانده تیم اوه، این رو به کیمچی سازی زمستون ‫خانوادگیت اضافه کن.
‫- نه، ممنون فرمانده. ‫- برش دار.
‫فقط تو بودی باهام اومدی.
‫ممنون، قربان.
‫چی؟ درخت‌ها به برف و بارون نیاز دارن؟
‫یعنی چی؟ من درختم؟
‫طرف یه فرمانده بی‌مصرفه. ‫به چه حقی ما نیروهای امنیتی رو تحقیر می‌کنه؟
‫به چه جرئتی؟ ‫اونم با این سن؟
‫فرمانده تیم اوه، درباره‌ش تحقیق کن.
‫نگران نباشید، قربان.
‫زیر و روش رو درمیارم.
‫درباره اخلاق و سرگرمی‌های کله گنده‌های ‫محلی تحقیق کردی؟
‫بله، قربان. طبق ناحیه‌های رای گیری دارم ‫بهشون رسیدگی می‌کنم.
‫باید تو انتخابات عضو مجلس بعدی خوب رای بیاریم.
‫اینجوری می‌تونیم برگردیم به اوج.
‫متوجه شدم، قربان.
‫[بیاید به روش درستش کارمندهای خوب رو انتخاب کنیم،] ‫[همگی، کارت ملیتون رو بیارید و رای بدید]
‫نمره امتحانتون اومد.
‫همگی واسه دویدن آماده‌ن؟
‫بله.
‫ولی ایندفعه با دفعه قبلی یه فرق مهم داره.
‫لی دو هاک و چوی چول وونگ.
‫- بله. ‫- مقامتون با هم عوض شده.
‫لی دو هاک ایندفعه تو کل نمره‌ها اول شده.
‫تو همه چی نمره عالی رو گرفتی.
‫تشویق!
‫چول وونگ.
‫مبارک باشه.
‫نه بابا.
‫من چندتا رو شانسی زدم. شانس آوردم.
‫واسه این امتحان،
‫به خاطر جونگ شین اینقدر خوب خوندی؟
‫می‌دونی که همچین کاری نمی‌کنم!
‫گفتم شانس آوردم!
‫خب، اگه رقیب نداشته باشم که ‫حوصله‌م سر میره.
‫ولی بهرحال، یه کم ناراحتم.
‫پس بیا حرف بزنیم درباره‌ش.
‫جونگ شین حتماً منتظرمونه.
‫امروز حال ندارم.
‫تو تنها برو.
‫- هی، چول وونگ... ‫- دو هاک! چول وونگ!
‫سلام!
‫چرا تا اینجا اومدی؟
‫هی، می‌دونین امتحان ایندفعه‌م رو ‫چطوری دادم؟
‫چطور بود؟
‫هشت‌تا...
‫رتبه تو کلاسم رفتم بالاتر!
‫واو! خب نفر چندم شدی؟
‫هفدهم کلاسم. ‫کلاً صد و نود نفریم تو پایه ما.
‫اولین باره بین دویست نفر اینقدر رتبه‌م خوب شده.
‫چیه؟
‫منم باید نفر اول یا دوم بشم؟
‫نه بابا!
‫کارت عالی بود!
‫اینا همه‌ش...
‫به لطف توئه، لی دو هاک.
‫پس...
‫امروز باید باهام بیاید جایی.
‫بیاید.
‫بیاید بریم!
‫چیکار می‌کنید؟
‫بدو بریم.
‫وای، چقدر غذا سفارش دادی، مامان!
‫اوه، مامان!
‫این چوی چول وونگه.
‫اینم لی دو هاک.
‫همیشه تو پایه خودشون نفر اول و دوم هستن.
‫ایندفعه دو هاک شده نفر اول، ‫و چول وونگ شده نفر دوم.
‫عالیه، نه؟
‫جدی؟
‫وای، ممنون ازتون.
‫شنیدم خیلی به جونگ شین تو درساش کمک کردین.
‫این حرفا چیه.
‫جونگ شین خودش خیلی درس خوند.
‫آره. خودم خیلی درس خوندم.
‫ای بابا. فکر کردین من جونگ شین خودم رو نمی‌شناسم؟
‫اگه به لطف شماها نبود،
‫آسمون هم به زمین میومد دختر من بالای ‫دویست رتبه نمی‌آورد.
‫می‌دونی، بدون کمک اینا هم می‌تونم.
‫حتماً بابات از بیمارستان اومده.
‫مشتاق دیدار، اوپا.
‫غافلگیر شدم ازت خبری شنیدم.
‫منم می‌دونستم یه روز
‫بالاخره می‌بینمت.
‫وقتی شنیدم
‫اومدی یوسو،
‫غافلگیر شدم.
‫بفرما بشین.
‫اوپا، فرقی نکردی.
‫خودت چی پس.
‫بچه دار نشدی؟
‫یه پسر دارم.
‫حتماً دبیرستانیه دیگه؟
‫آره.
‫خوب شد با من ازدواج نکردی.
‫اگه با من ازدواج می‌کردی،
‫باید دنبالم راه میفتادی به پایگاه‌های ارتش ‫اینور و اونور
‫و می‌شدی یه خانم شهرستانی.
‫متاسفم.
‫اگه بابام مخالفت نمی‌کرد...
‫نه بابا.
‫بابات آینده نگر بود.
‫حالش خوبه؟
‫فوت کرد.
‫از کمپین که دراومد، سکته کرد.
‫که اینطور.
‫متاسفم.
‫این چه حرفیه.
‫ولی چی شده؟
‫مطمئنم نیومدی واسه احوال پرسی.
‫راستش،
‫یه خواهشی ازت دارم، اوپا.
‫معلومه غذای چینی دوست دارید.
‫بیاید بهمون سر بزنید.
‫باز براتون غذا می‌خرم.
‫چشم. میام.
‫شنیدم پدرت کارخونه چوب بری داره.
‫خانواده‌ت خیلی تو یوسو معروفن.
‫بله.
‫حتماً واسه اینه که پدربزرگم چوی بیونگ چول، ‫تو جنبش آزادی‌بخش کره نقش داشته.
‫شنیدم.
‫مرد بزرگی بوده.
‫خب، پدر تو چیکاره‌ست؟
‫بله، خب...
‫یه کشاورز ساده‌ست.
‫حتماً براش سخته.
‫ولی چون یه پسر باهوش مثل تو داره،
‫حتماً خیلی افتخار می‌کنه.
‫بله.
‫همونطور که قدیمیا میگن، «اژدها از ‫یه رود کوچیک برمی‌خیزه.»
‫البته.
‫پدر دو هاک
‫قبلاً برده‌ی خانواده من بوده.
‫ولی پدربزرگم فرستادش مدرسه ابتدایی که درس بخونه.
‫و وقتی واسه جنبش آزادی‌بخش رفت منچوری،
‫شنیدم قرارداد بردگیش رو سوزونده.
‫چوی چول وونگ، چقدر...
‫ها؟
‫می‌خوام بگم...
‫آخه وقتی گفتی یه اژدها از یه رود کوچیک ‫برمی‌خیزه...
‫میگم خانواده دو هاک هیونگ با خانواده ‫من فرق داره...
‫خب...
‫نمی‌دونم درباره این اژدها چی بگم.
‫درسته که پدربزرگ چول وونگ خیلی به ‫خانواده من کمک کرده...
‫من و پدرم هم می‌دونیم...
‫که لطف بزرگی در حقمون کرده، ‫تا وقتی بمیریم بزرگواریش رو فراموش نمی‌کنیم.
‫درسته.
‫خیلی باملاحظه‌ای.
‫واقعاً؟
‫آره. واقعاً.
‫دیدگاهش کاملاً با حزب ما فرق داره.
‫پدر مرحومش هم همینطور.
‫این به نفع وجهه‌ی حزب گوکان نیست؟
‫یکی که خانواده‌ش تو حزب آزادی‌بخش ‫نقش داشتن
‫و با نظرات سیاسی متفاوت، عضو ‫حزب گوکان شده.
‫اینجوری کمک مالیِ مناطق جنوبی هم به ‫حزب مخالف قطع میشه.
‫منم همینطور فکر می‌کردم.
‫ولی اگه اینجوری قیافه بیای خجالت می‌کشم.
‫خواهش می‌کنم، اوپا.
‫الان دیگه کارمون به خواهش کردن رسیده؟
‫ولی...
‫موافقت شوهرت رو گرفتی؟
‫بله.
‫اگه به شوهرت کمک کنم،
‫در عوض چی گیرم میاد؟
‫خوبی؟
‫دو هاک.
‫با این تمیز کن.
‫بیا بریم داروخونه.
‫خوبم.
‫برو خونه.
‫خوب نیستی.
‫گفتم برو خونه.
‫دو هاک...
‫نمی‌خوام ببینمت! پس برو خونه!
‫هیونگ...
‫من...
‫شرمنده‌م.
‫اسم خودت رو می‌ذاری دوست؟
‫فقط تویی که عزت نفس داری؟ ‫دو هاک نداره؟
‫خاک بر سر آشغال.
‫دختره چه جونوریه. صورتم سوخت.
‫خوبی؟
‫شرمنده.
‫نمی‌خواستم اونجوری حرف بزنم.
‫هیونگ!
‫گفتم ببخشید.
‫تو رو خدا ایندفعه رو ببخش.
‫من حقمه بمیرم.
‫خودمم می‌خواستم بزنم تو دهن خودم.
‫اینجوری نکن...
‫اینقدر من رو بزن تا حالت خوب شه.
‫چول وونگ آشغال!
‫بیشعور! بی‌وفا!
‫از سگ پست‌تری!
‫بزن!
‫حقمه کتک بخورم!
‫بس کن.
‫عیب نداره.
‫چی عیب نداره؟
‫من می‌خوام بیشتر کتک بخورم.
‫درکت می‌کنم.
‫پس بس کن.
‫واقعاً...
‫می‌دونی چه حسی دارم؟
‫آره.
‫لعنتی!
‫وای کمرم...
‫وای! مزه عسل میده، نه آب!
‫با اینکه خودم زاییدمت،
‫هر وقت می‌بینمت شگفت زده میشم.
‫منظورت چیه؟
‫بابات به زور می‌تونه بخونه
‫و من با چشم باز هم مثل یه آدم کور می‌مونم.
‫موندم چطوری تونستم یه بچه مثل ‫تو رو به دنیا بیارم.
‫تازه تو کشاورزی هم کمکم می‌کنی.
‫می‌خوام بگم چطوری وقت می‌کنی اینقدر خوب درس بخونی؟
‫آدم جایی که لوبیا می‌کاره، لوبیا هم برداشت می‌کنه. ‫نه لوبیا چیتی.
‫اگه بابات می‌فرستادت مدرسه،
‫مطمئنم یه قاضی یا دادستان می‌شدی، مامان.
‫آره.
‫اگه می‌رفتم مدرسه، هیچوقت با آدم گنداخلاقی ‫مثل بابات آشنا نمی‌شدم،
‫جاش تو سئول با یه مرد خوشتیپ آشنا می‌شدم.
‫نه؟
‫آره!
‫دو هاک.
‫می‌دونی کِی بیشتر از همه خوشحالم؟
‫وقتی از چرتم پا میشم
‫و می‌بینم پشت به من نشستی داری درس می‌خونی. ‫سر حال میام!
‫با خودم میگم، «از این پسر یه چیزی درمیاد!»
‫به چول وونگ حسودیت نمیشه؟
‫نه.
‫نگران نباش.
‫یه عالمه پول جمع کردم.
‫می‌تونی بری شهر یه زندگی خوب و ثروتمند ‫داشته باشی.
‫واسه چی پول جمع کردی؟
‫می‌دونم پول نداری.
‫آدم فقط نباید پول جمع کنه.
‫گاهی اوقات باید قدر مردم رو هم بدونی و نجاتشون بدی.
‫منظورت چیه؟
‫یه همچین چیزهایی.
‫پس یا برو کتابخونه یا برو خونه درست رو بخون.
‫فقط برو درس بخون، باشه؟
‫بقیه‌ش با من.
‫- ولی خوبم! ‫- بدو ببینم!
‫یالا! زود باش برو!
‫بیا یه دقیقه بشین اینجا.
‫می‌دونی، فکر کنم...
‫دیگه به اندازه کافی یاد گرفتی.
‫چرا نمیای با من کشاورزی کنی؟
‫بله؟
‫جونگ اوک ازدواج که کنه، میشه دختر مردم.
‫تو تنها پسر منی.
‫مزرعه و زمین چی میشه؟
‫و...
‫فکر نکنم بتونم با کار روی زمین
‫پول دانشگاهت رو بدم.
‫- پس... ‫- بابا.
‫به خاطر چول وونگ این حرف رو میزنی، نه؟
‫چون نمره‌م از چول وونگ بهتر شده، نه؟
‫چرا؟ چول وونگ باز گریه کرده؟
‫بابا، چرا نمی‌تونم درس بخونم؟
‫چرا نمی‌تونم رتبه اول کلاس باشم؟
‫بقیه مردم وقتی بچه‌شون رتبه اول میشه، ‫ازش تعریف می‌کنن!
‫تو چرا نمی‌ذاری من درس بخونم و رتبه اول بشم؟
‫بابا،
‫اگه پدربزرگ چول وونگ بهمون یه لطفی کرده،
‫من می‌تونم با موفقیتم براشون جبران کنم.
‫دیگه تو دوران زمین سالاری یا سلسله چوسان ‫که زندگی نمی‌کنیم!
‫من دیگه چرا باید مثل یه برده زندگی کنم!
‫بیشعور!
‫می‌خوای به بابات درس بدی؟
‫اگه باز درس بخونی که میای من رو ‫درسته قورت میدی!
‫واسه همین میگم دیگه درس نخون!
‫بابا...
‫بابا!
‫دیگه حرفم رو تکرار نمی‌کنم.
‫حتماً یه لحظه زده به سرم.
‫بابا...
‫حواسم هست که دیگه
‫خانواده آقای چوی یا چول وونگ رو اذیت نکنم.
‫به خدا! خواهش می‌کنم!
‫بابا...
‫واقعاً...
‫واقعاً دلم می‌خواد درس بخونم.
‫اصلاً حتی آرزوی دانشگاه رو هم ندارم.
‫بذار دبیرستان رو تموم کنم. بعدش...
‫هر چی تو بگی، بابا.
‫و...
‫دیگه...
‫هیچوقت...
‫هیچوقت چول وونگ رو ناراحت نمی‌کنم.
‫بابا تو رو خدا...
‫خواهش می‌کنم...
‫پس،
‫به یه مدرسه دیگه انتقالی بگیر.
‫آخ!
‫این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی، عزیزم؟
‫عزیزم.
‫موفق شدم.
‫حل شد.
‫چی میگی؟
‫دیگه میشی عضو مجلس.
‫چی؟
‫نامزد میشی!
‫وایسا، بیا اینجا، عزیزم.
‫چی میگی؟ کدوم نامزدی؟
‫نکنه با حزب مینیونگ در ارتباط بودی؟
‫اگه قسمتت اینه، پس بهتره پارتیت هم کلفت باشه.
‫چی؟ پس...
‫نکنه منظورت به حزب گوکانه؟
‫دیوونه شدیا!
‫نامزد شدی.
‫وقتی دیگه عضو مجلس شدی، چرا عصبانی هستی؟
‫دست بردار. ببین چی میگی. به حرفات ‫شک کرده بودما.
‫چی میگی آخه؟ حزب گوکان؟
‫میگی بشم سگ یه آدم زورگو؟
‫نمیگم سگش بشی.
‫مگه نمی‌دونی واسه گرفتن شیر، ‫باید وارد لونه‌ش بشی؟
‫اگه یه آدم منتقد وارد این حزب بشه، ‫و حرفی که لازمه رو بزنه،
‫خوب نمیشه؟
‫هر چقدر از بیرون بخوای راضیشون کنی، ‫شدنی نیست.
‫تازه، میگن دست و دلبازی می‌کنن و قبولت می‌کنن.
‫چرا قبول نمی‌کنی؟
‫حرف سرت نمیشه.
‫باشه.
‫خودت چرا نمیری این کارها رو بکنی؟
‫عزیزم. سخت تونستم راضیشون کنم.
‫با این فرصت بالاخره خانواده‌مون مثل قبل موفق میشه.
‫منظورت خانواده خودته دیگه.
‫خانواده من هیچوقت نشده اشتباهی کنه.
‫عزیزم...
‫بعد بیست سال زندگی با من، چطوری ‫هنوز من رو نشناختی؟
‫آره!
‫پولی که اینقدر براش زحمت کشیدی رو بذل و بخشش کردی
‫و یه آدم بیخود رو کردی عضو مجلس!
‫زیادی نگران کشورتی!
‫اونوقت خودت نمی‌تونی وارد عرصه سیاست بشی؟
‫جای اینکه توی این دهات بپوسی،
‫و با بقیه کشاورزها بشینی نوشیدنی بخوری!
‫اینجا شهر منه.
‫همون دهاتی که میگی!
‫من بیست ساله به عنوان زنت
‫و عروس این خانواده زندگی کردم.
‫نمی‌دونستم اینقدر احمقی.
‫می‌دونی چقدر واسه‌ت دوندگی کردم؟
‫اصلاً می‌دونی چی کشیدم!
‫حتی یه تشکر هم نمی‌کنی...
‫بله؟
‫وای خدا...
‫پس اینطور شده...
‫می‌خواد به غذایی که براش آماده‌ست، ‫دست رد بزنه.
‫حس می‌کنم الان از شدت فشار میفتم می‌میرم.
‫واسه همین واسه شما هم تعریف کردم.
‫فکر کنم...
‫به حرف شما گوش می‌کنه، آقا.
‫بله؟
‫ای بابا، من یه کشاورز ساده‌م.
‫من فقط کشاورزی بلدم.
‫تازه...
‫آقای چوی که تصمیمش رو بگیره،
‫دیگه پا پس نمی‌کشه.
‫کارخونه چوب بری...
‫فقط ظاهر خوبی داره. اون...
‫تقریباً میشه گفت کارخونه‌ی بانکه.
‫تازه،
‫فکر کنم می‌فهمه که داشتم به حزب ‫مخالف پول می‌دادم.
‫الان میگن کارخونه رو بهمون پس میدن.
‫تو این وضعیت اگه به نامزدی دست رد بزنه،
‫دست از سر خانواده ما برنمی‌دارن.
‫آخ آخ...
‫خانواده ما و شما...
‫می‌دونین که، دوستی خاصی با هم دارن.
‫از اوایل سال هفتاد و سه که زراعت برنج ‫یکسان سازی شد،
‫تولید محصولات ما خیلی بیشتر شده.
‫هر چند، برای استقلال در تولید گندم...
‫ای خدا، عجب آشغالی هستی...
‫هی، کثافت!
‫یه روز میفتی می‌میری.
‫لی دو هاک بود؟
‫بدون اون هیچی نیستی.
‫- بچه پررو! ‫- وای!
‫آشغال...
‫خوش اومدید. ممنون که تشریف آوردید.
‫یونگ شیک چرا نیومد؟
‫الان میاد.
‫مطمئنید نظرش رو عوض کرده دیگه؟
‫بله.
‫آقای چوی میگه وارد انتخابات میشه
‫و بقیه میشن زیر دستش.
‫ما به کسایی نیاز داریم که قبلاً ‫توی انتخابات کار کردن.
‫یه وقت زبونم لال واسه حزب مینیونگ ‫کمپین نمیزنه که؟
‫حزب تصمیمش رو درباره کاندید گرفته.
‫که اینطور.
‫- بیاید، خوش اومدید! ‫- به، سلام قربان!
‫سلام!
‫ممنون.
‫به به، اومدید!
‫به...
‫قراره بشه عضو جدید مجلس.
‫عضو جدید مجلس ما.
‫من یه زندگی بی سر و صدا می‌خواستم.
‫ولی دنیا دست از سر من برنمی‌داره.
‫برای همین...
‫با اینکه همه چی تموم نیستم...
‫تصمیم گرفتم وارد انتخابات مجلس بشم، دوستان!
‫چوی یونگ شیک!
‫- چوی یونگ شیک! ‫- ممنون!
‫- چوی یونگ شیک! ‫- بله!
‫چوی یونگ شیک!
‫دوستان! همونطور که قطرات بارون ‫تخته سنگ رو می‌شکنه،
‫با اینکه ما قدرت کمی داریم، ‫زورمون رو میزنیم
‫و حق این حکومت زورگو رو می‌ذاریم کف دستش!
‫چوی یونگ شیک!
‫درست فکر می‌کردید، فرمانده.
‫حق داشتید که از اول پیشنهادش نکردید.
‫چی گفته بودم؟
‫گفتم که نمیاد به عنوان نامزد حزب گوکان ‫کمپین بزنه.
‫خیلی خب.
‫باید کم کم خرد و خاکشیرش کنیم.
‫لی دو هاک، وایسا ببینم!
‫چرا از من در میری؟
‫کِی در رفتم؟
‫ولی نه میای کتابخونه، نه پیش من.
‫داشتم تو کشاورزی به خانواده‌م کمک می‌کردم.
‫به خاطر این نیست.
‫چون از برده بودن بابات خجالت می‌کشی ‫نزدیک من نمیشی.
‫برو.
‫لی دو هاک، واقعاً یه بازنده‌ای، نه؟
‫برده بودن مثل وطن فروشیه؟
‫مگه بابات وطن فروشی کرده؟
‫کجاش خجالت داره؟
‫آینده مهم‌تره، نه؟
‫می‌تونی مثل الان خوب درس بخونی
‫و موفق که شدی، کی جرئت داره تحقیرت کنه؟
‫انتقالی گرفتم.
‫به یه دبیرستان کشاورزی.
‫خوب درس بخون...
‫و سالم بمون، خب؟
‫می‌خوای بگی دیگه قرار نیست من رو ببینی؟
‫اگه بری یه دبیرستان کشاورزی دیگه قرار ‫نیست با هم دوست باشیم؟
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫- چرا؟ ‫- چرا تو؟ و چرا چول وونگ نه؟
‫دیگه از این به بعد سوال‌های مسخره نپرس.
‫فقط...
‫فقط بگو دوستم داری.
‫[مفهوم ریاضی پایه]
‫هوی.
‫تو همون تازه وارده هستی که هفته پیش ‫انتقالی گرفتی اینجا؟
‫و هر کی تو اتاق هفت بود رو کتک زدی؟
‫تو همون روانی هستی که فرستادنش انفرادی؟
‫جرمت چیه؟
‫باز جواب نمیده.
‫قتل.
‫کی...
‫رو کشتی؟
‫هی، یونگ تاک...
‫پاشو!
‫یونگ تاک!
‫چرا پرتش کردی اونجا؟
‫یونگ تاک...
‫اسم کسی که کشتی کی یونگ تاک بود...
‫اون...
‫تنها برادرم بود.
‫و...
‫تنها کسی بود...
‫که میومد ملاقاتم
‫و پول می‌ذاشت تو حساب زندانم.
‫می‌دونی چقدر منتظر موندم تا بیای اینجا، آشغال؟
‫کار من نبود.
‫یعنی چی که کار تو نبود؟
‫لی دو هاک آشغال!
‫کار من نبود...
‫چول وونگ!
‫[مفهوم ریاضی پایه]
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫من با تو ملاقات میکنم! نه چول وونگ!
‫چوی چول وونگ. می‌شناسیش، درسته؟
‫- بله. ‫- کی همچین بلایی سرت آورده؟
‫برو پی کارت!
‫دختره‌ی پررو!
‫کثافت!
‫بعد آشنایی با همچین مرد شریفی، خیلی سختی ‫کشیدید، نه خانم کانگ؟
‫داری یه چیزی ازم پنهون می‌کنی، نه؟
‫هیونگ، هیونگ! تو رو خدا نجاتم بده!
‫چرا؟
‫دو هاک، بگو کار تو نبوده!
‫معلوم شد همه این اتفاق‌ها به خاطر تو افتادن.
‫دیگه یه جوری رفتار نکن انگار من رو می‌شناسی.
‫گفتی حواست به زندگیم هست، نه؟
‫گفتی موفق میشی و برام جبران می‌کنی، ‫آشغال!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M