‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫عمه، شوهر عمه! ‫به نفعتونه قولتون رو فراموش نکنین.
‫باشه بابا! نگران نباش.
‫راستی. دفترمون رو جابجا کردیم، جونگ شین. ‫خب؟
‫هر وقت اومدی سئول یه سر بهمون بزن.
‫به غذای چینی که خیلی دوست داری ‫مهمونت می‌کنم.
‫عزیزم.
‫تازگی همه چی واسه‌مون عالی پیش نمیره؟
‫می‌ترسم خر پول شیم.
‫نترس!
‫یادت نیست پیشگوئه تو میاری چی گفت؟
‫گفت همین روز‌ها زندگیمون یه تغییر اساسی می‌کنه.
‫وای خدا!
‫[جانگ گوک یونگ]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[جانگ گوک یونگ]
‫هی، خانم اوه!
‫یه نوشیدنی برام بیار، یانگ جا.
‫باز با عمه‌ت دعوات شده؟
‫به یه پیرمرد پولدار معرفیت کنم که ‫بتونی سینمات رو نگه داری؟
‫یه مرد جوون پولدار نمی‌شناسی؟
‫مردهای جوون اصلاً به تو نگاه می‌کنن؟ ‫کل حواسشون میاد سمت من.
‫آره جون تو!
‫گفتی یکی از خاله‌هات توی گوانگجو ‫سینما داره، نه؟
‫آره، دخترخاله مامانمه.
‫اسمش چیه؟
‫خاله گوم اوک. چا گوم اوک.
‫شنیدم خاله من تنها زن تو صنعت ‫فیلم سازی کشوره.
‫حتی مامان و بابام هم جلوش کاری نمی‌کنن.
‫این دختر بچه کیه؟
‫شما، خانم؟
‫اگه نمی‌خواین آسیب ببینین، برین کنار.
‫تو دختر صاحب سینمای نامهه آقای اوه هستی؟
‫حالا خاله‌م رو از کجا می‌شناسی؟
‫فرمانده،
‫منظورم معاون رئیس نگران بودن
‫موقع جابجا شدنتون براتون مشکلی پیش بیاد.
‫که اینطور.
‫منظورت از معاون رئیس چیه؟
‫شنیدم داره از ارتش میره. ‫رفته جای دیگه؟
‫بله. رفته نامسان.
‫اگه نامسانه،
‫پس معنیش این نیست که ترفیع گرفته؟
‫یه خونه تو سئول براتون تدارک دیدیم.
‫اگه چیز دیگه‌ای خواستین، بگین.
‫نه، خیلی ممنون.
‫مشکل دیگه‌ای دارید؟
‫نه.
‫واسه پسرم که سئول زندگی می‌کنه پیام گذاشتم، ‫موندم میاد پیشم یا نه.
‫چون مامانش اومده سئول نمیاد بهتون سر بزنه؟
‫میاد، نه؟
‫چطوره؟ خوشت میاد؟
‫بله.
‫به لطف تو، تونستم یه خونه با قیمت پایین ‫پیدا کنم.
‫خیلی ممنون.
‫چول وونگ هنوز نیومده؟
‫گفت فعلاً خونه خودش می‌مونه.
‫دانشگاهش از اینجا فاصله داره.
‫می‌خواستم درست و حسابی بهت معرفیش کنم، اوپا.
‫مطمئنم به زودی می‌تونم ببینمش.
‫ولی مهم‌تر از اون، نباید کار پیدا کنی، یو جین؟
‫حیف میشه مدرکت از همچین دانشگاهی ‫خاک بخوره.
‫مدرک گرفتنم که واسه خیلی وقت پیش بود.
‫اتفاقاً من برات یه پیشنهاد کاری دارم. ‫می‌خوای بشنوی؟
‫هی، پاشو! پاشو میگم!
‫اول صبحی اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫جلوی یه سینمای مقدس!
‫حتماً با قطار اول صبح اومدی.
‫اومدی هزینه رو بدی؟
‫اوه... خب نه...
‫خانم، نظرتون چیه بریم...
‫یعنی... می‌خواین با هم بریم یه چی بنوشیم؟
‫این... خیلی زحمت کشیدم تا دستم به این ‫نوشیدنی رسید.
‫رستورانی این وقت صبح باز هست؟
‫نیاز نیست بریم جای دور.
‫میگی سینما نامهه رو بخرم؟
‫بله.
‫من به بانک هفتاد میلیون وون بدهکارم، به ‫چند جای دیگه هم بدهکارم.
‫خواهش می‌کنم سینما رو بخرید و قسط‌ها رو ‫هم بدید.
‫اگه پول قسط‌هات رو بدم، پس یعنی می‌خوای ‫سینما رو مفتی بهم بفروشی؟
‫بله.
‫چرا؟
‫با اینکه نمی‌تونستم سر قولم بمونم، شما بهم ‫اعتماد کردین.
‫تازه،
‫حس می‌کنم اگه می‌گفتم بعداً سینما رو ‫ازتون می‌خرم،
‫آدمی هستین که واقعاً بهم پسش بدین.
‫این دختر بچه یه جوری حرف میزنه انگار فقط ‫مار می‌خوره.
‫من وارد قراردادی نمیشم که سودش برام کم باشه.
‫تو فیلم پدرخوانده، ویتو کورلئون میگه،
‫«بهش پیشنهادی میدم که نتونه رد کنه.»
‫راستش، سینما یه پیش غذاست. ‫غذای اصلی خودمم.
‫خودمم به شما می‌فروشم، خانم.
‫اوه، پوست کلفتی‌ها، نه؟ ‫چند حالا؟
‫می‌دونم دلتون نمی‌خواد فقط تو جولا دو ‫فیلم پخش کنید.
‫باید مروجی بشید که واسه کل کشور ‫فیلم پخش می‌کنه.
‫من کمکتون می‌کنم.
‫هی،
‫انگار زیاد فیلم می‌بینی.
‫حالا که یه پیشنهاد شبیه فیلم‌ها دادی،
‫منم جوابت رو واقع گرایانه میدم.
‫گمشو. بابت نوشیدنی ممنون.
‫وایسین...
‫خانم!
‫پیشنهادی رو رد کردم که فکر می‌کردی خیلی خوبه. ‫حرف دیگه‌ای برای گفتن داری؟
‫متاسفم.
‫بابت چی؟
‫پررویی کردم.
‫پیشنهاد با شما. ‫هر چی بگین قبول می‌کنم.
‫جدی؟
‫پس،
‫بهت پیشنهادی میدم که بتونی رد کنی. قبول؟
‫ولی... باید زانو بزنی و پیشنهادم رو بشنوی.
‫اینجا؟
‫می‌تونی رد کنی.
‫خواهش می‌کنم بگید.
‫اول، قرض‌هات رو میدم و سینمات رو می‌گیرم،
‫اونم وقتش که رسید.
‫دوماً، به عنوان خدمتکارم
‫زیر دستم کار می‌کنی.
‫گفتم می‌تونی پیشنهادم رو رد کنی.
‫قبول!
‫مامان...
‫بیا بیرون.
‫شنیدم این چند روز نرفته بودی پانسیون.
‫اومدم سئول هم نیومدی دیدنم.
‫ببخشید.
‫اگه گند کاری‌هات همین بود که عیب نداشت. ‫حتی وارد ارتش هم شدی.
‫اینقدر اعتراض نکن و واسه امتحان وکالت درس بخون.
‫همون حرفی رو میزنی که هیونگ دو هاک گفت.
‫دو هاک رو دیدی؟
‫آره.
‫چطوره؟
‫مطمئن نیستم.
‫انگار عوض شده.
‫دیگه دو هاک رو نبین.
‫دوستی باهاش عاقبت خوبی نداره.
‫مگه همین الان باهاش دوست نیستم؟
‫و دیگه نمی‌تونم از دستش خلاص شم؟
‫چول وونگ.
‫خواهش می‌کنم برو خونه. میام دیدنت.
‫شبیه احمق‌ها حرف نزن. تو ربطی به ‫دو هاک نداری!
‫اون یه مجرم محکوم به قتله، ولی تو...
‫تو یه دانشجو با یه آینده درخشانی، فهمیدی؟
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫مامان.
‫زمین و زمان و من و تو می‌دونیم.
‫واقعاً می‌خوای مرگ مادرت رو ببینی؟
‫چول وونگ.
‫فکر کردی من به امید کی زنده‌م؟
‫اصلاً چرا هنوز اینجوری اینجاییم؟
‫ای وای، فکر کردی پیدا کردن یه احمق آسونه؟
‫زمان بندی مهمه.
‫اگه بیشتر طولش بدیم، باید کلاً بیخیال بشیم!
‫یه کم دیگه صبر کن.
‫قرارداده داره بسته میشه...
‫پس باید قبل اینکه کار به اینجا برسه یکی ‫رو پیدا می‌کردی، هیونگ!
‫وای خدا، ببینین داریم چیکار می‌کنیم. ‫بدبخت شدیم!
‫اوه، هیونگ.
‫بفرما.
‫این کیه؟
‫خب، یه آدم بده،
‫یه آدم بد.
‫حالا بد باشه یا فرشته،
‫پول داره؟
‫یه عالمه.
‫هر چی حریص‌تر باشه، زودتر تو تله ما میفته.
‫[جانگ گوک یانگ]
‫[اطلاعات ساختمان در جواز ثبت]
‫[جواز ثبت]
‫خیلی از ساختمون خوشم اومد،
‫ولی خیلی گرونه، مخصوصاً که باید کل پول ‫رو اول کاری بدیم.
‫نظرتون چیه قیمت رو یه کم بیارین پایین؟
‫گرونه؟
‫چون قراره برم آمریکا دارم به
‫نصف قیمت واقعیش می‌فروشم!
‫ولی منطقیه که میگین باید قیمت رو بیارم پایین؟
‫این کارتون دزدی محسوب نمیشه؟
‫وای خدا!
‫رئیس،
‫- قرار رو کنسل کنین. ‫- کنسل؟
‫- خانم! ‫- یعنی چی؟
‫وایسین.
‫یه کم وقت بدین فکر کنن. وایسین.
‫- یه لحظه. ‫- چه غلطی می‌کنی؟
‫کنسل یعنی چی؟
‫- کنسل کنین؟ ‫- منم نمی‌دونم.
‫اوه، آره.
‫بیا.
‫باشه بابا! بیاین قرارداد رو امضا کنیم.
‫عه، خانم! تصمیم درستی گرفتین!
‫قراره پولدار بشین!
‫ولی...
‫با اینکه کلی وام گرفتم باز یه کم پول ‫کم دارم.
‫میشه یه بخشیش رو با این بدیم؟
‫قیمتش حداقل صد و بیست میلیون وون ‫ارزیابی شده.
‫بعد اینکه وام هفتاد میلیونی بانک رو پس دادین ‫می‌تونین پنجاه‌تاش رو بردارین،
‫ولی من به قیمت سی میلیون به شما میدم.
‫چی هست؟
‫سینمای نامهه تو یوسو.
‫سودش زیاده،
‫و بهترین سینمای یوسوئه!
‫چرا باور نمی‌کنین؟ از مردم یوسو بپرسین!
‫با این قیمت، هیچی گیرتون نمیاد.
‫داریم کلش رو میدیم بهتون.
‫خب...
‫ما معمولاً املاک رو به عنوان پرداختی قبول نمی‌کنیم...
‫ولی حالا که عجله دارید، پیشنهادشون رو ‫قبول کنید.
‫خیلی سریع براتون پول رو واریز می‌کنم.
‫پس اگه مشکلی پیش اومد مسئولیتش با شما!
‫البته! خیلی خب، بیاین قرارداد رو امضا کنیم.
‫باشه. عزیزم پول رو بده.
‫من پول رو می‌شمارم، خب؟
‫وای خدا، نیاز نیست.
‫بیا.
‫و این.
‫- کیفه یه کم کوچیک بود... ‫- یه کم کوچیک بود.
‫بله، بله.
‫خب.
‫خیلی خب، تموم شد!
‫وای خدا!
‫- بفرمایید! ‫- چقدر گذشته؟
‫[رئیس گو پونگ هو]
‫این رو چیکار کنیم؟
‫چون گفتم ممکنه بهمون شک کنن قبولش کردم، ‫ولی زنه داشت دروغ می‌گفت.
‫و صد میلیون واسه این سینما؟ عمراً ‫اگه بیست، سی میلیون هم بی‌ارزه.
‫هیونگ، این کارها فقط اعصاب خردیه!
‫اگه بخوای نقدش کنی خیلی طول می‌کشه. ‫هویتت لو میره.
‫بدش من.
‫آره!
‫بده اون بره یه اسکل رو پیدا کنه.
‫آره، فکر خوبیه.
‫معمولاً عضو جدید سهمی نمی‌گیره،
‫ولی حالا که ایندفعه خوب سود کردیم، ‫بخشنده باش.
‫خیلی خب.
‫بیا. خوبه دیگه؟
‫- راضیم. ‫- باشه.
‫پس راهمون از هم جدا میشه دیگه، خب؟
‫یه کاری پیدا کردم بهتون زنگ میزنم
‫پس مراقب خودتون باشین، خب؟
‫تو هم مراقب باش، خب؟
‫خیلی خب، وقت رفتنه.
‫بدویین بریم! یالا!
‫می‌خواد باهاش چیکار کنه؟
‫اینقدر حرف نزنید! یالا!
‫مسیرمون اشتباهیه.
‫بریم.
‫- ای وای! ‫- هیونگ پونگ هو.
‫مشتاق دیدار.
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫شایعه شده
‫از یکی بد سوء استفاده کردی.
‫کی همچین مزخرفاتی گفته؟
‫خواهر، دیروز تو متل گفتی
‫به زودی قراره به اتفاق خوب برامون بیفته و ‫باید با هم فرار کنیم!
‫هی! چون دیروز مدام می‌گفتی پول می‌خوای!
‫وای خدا! عجبا!
‫ای خدا، دهن لق! ‫چرا همچین چرتی گفتی؟
‫برید، برید.
‫هی، ولم کن!
‫نه، نمی‌تونین! نمی‌تونین!
‫ای خدا!
‫اوه، باشه بابا.
‫بیاین پول رو بین خودمون تقسیم کنیم.
‫هفت به سه چطوره؟
‫هفت واسه ما، سه برای شما.
‫- چطوره؟ ‫- دیوونه.
‫باشه پس،
‫نصف نصف؟
‫باشه، مشتی بازی درمیاریم، هفت شما سه ما.
‫سه برای ما، چطوره؟
‫هیونگ، برو یه جا گوشت و نوشیدنی بخور.
‫- و گورت رو گم کن. ‫- ای بابا...
‫یه نفر دیگه هم مونده.
‫هی. بیا اینجا ببینم.
‫- من؟ ‫- نکبت...
‫بیشعور...
‫تو هم با اینایی؟
‫دیگه نه.
‫مگه قرار نشد مسیرمون رو جدا کنیم؟
‫هر چی داری بده من.
‫چی میگی؟
‫ای خدا، خسته شدم.
‫این که هیچی نداره.
‫همین؟
‫هیونگ، این پسره عضو خانواده نیست؟
‫کدوم خانواده؟
‫یه کارمند آزمایشیه.
‫تا بعد.
‫وایسا.
‫دیوونه‌ست پسره؟
‫پول برای من مهم نیست، ولی اون رو ‫بده من.
‫یه صاحب داره.
‫هی، پررو.
‫صاحبی که میگی... منم.
‫منم. ای...
‫اونجان!
‫گفتم این صاحبش جداست.
‫من رفتم. خداحافظ.
‫تنهایی چیکار می‌خوای بکنی؟
‫- با هم بریم. ‫- هی، هی!
‫وای خدا، پول.
‫شماها دو سه بار
‫بیشتر از بقیه غذا می‌خورین،
‫اونوقت از یه نفر کتک می‌خورین؟
‫برید تو موقعیت شنا.
‫برید!
‫بسه دیگه.
‫نه، هیونگ. اینا باید به روش ارتش آدم بشن.
‫[مدیرعامل یوم کوانگ تاک]
‫خیلی خب.
‫اینا تو جوونیشون رفتن زندان
‫واسه همین آموزش ارتشی ندیدن.
‫پس چرا به روش ارتشی آموزششون میدی؟
‫پاشین.
‫برید بیرون کثافت‌ها.
‫تو گفتی این کار رو بکنن؟
‫بله؟
‫اوه، بله.
‫شنیدم گو پونگ هو یه قرارداد بسته.
‫چون نبودین نتونستم بگم.
‫تو اول یه کاری می‌کنی بعدش میای گزارش میدی؟
‫آره. رهبر باید سریع بتونه قضاوت کنه، نه؟
‫باریکلا.
‫ممنون.
‫ولی نتیجه خوبی نداشت.
‫شرمنده، هیونگ.
‫نه بابا، عیب نداره.
‫کدوم یکی رو می‌خوای؟ انتخاب کن.
‫بله؟
‫چرا انتخاب نمی‌کنی؟
‫شرمنده، هیونگ. حواسم هست دیگه تکرار نشه.
‫آره، بیشعور. بیا اینجا.
‫سرت رو بذار اینجا، احمق.
‫این یکی بابت نتیجه بدته، پسر.
‫فهمیدی؟
‫و گو پونگ هو دوستته؟
‫هیونگ منم هست، بچه پررو.
‫بیشعور...
‫پونگ هو رو تا سه روز دیگه بیار اینجا.
‫اونی که شما رو زد هم بیار.
‫فهمیدی؟
‫بله، هیونگ.
‫برو بیرون، گوساله.
‫وای خدا، دارم می‌میرم.
‫نرسیدیم؟
‫داریم می‌رسیم.
‫وای خدا، بازم پله! خدایی؟
‫خسته شدم.
‫همون پایین باید یه اتاق می‌گرفتی!
‫اگه پول نداشتی باید می‌گفتی.
‫اگه می‌گفتی بهت پول می‌دادم. ای بابا!
‫وقتی خانواده نیستیم چطوری می‌تونم ازتون ‫پول قرض بگیرم؟
‫ای بابا. برنج داری؟
‫معمولاً نودل می‌خورم.
‫و آخر هفته‌ها، غذای مجانی خیریه کلیسا رو می‌خورم.
‫گاهی اوقات موقع کار غذا می‌خورم.
‫ای خدا، واسه همین گفتم قبل اومدن باید ‫برنج بخریم!
‫راست میگه، هیونگ!
‫مهم‌تر از اون، کوانگ تاک و آدم‌هاش الان ‫ازمون کینه گرفتن.
‫می‌دونم! قاطی کنه دیگه دست بردار نیست.
‫وای خدا. تازه اون یارو شماره دوم. وای...
‫و اون بازنده‌ها دیگه تا الان فهمیدن ‫سرشون کلاه رفته.
‫- یالا، آقا. یه نگاه به این بنداز. ‫- وای، ولم کنین!
‫اسم من روشه، نوشته اوه ته جا!
‫زنتون گفت قراره برین آمریکا و...
‫چی میگین؟
‫زن من خیلی وقته مُرده!
‫مُرده؟
‫- چرا؟ ‫- امکان نداره!
‫نمیشه!
‫نه! آقا مدرک شما قلابیه، نه؟
‫آقا، این قلابیه، نه؟
‫دقیقاً شبیه همن!
‫ولم کن بابا.
‫واسه شما قلابیه.
‫این یکی واقعیه.
‫مثل اینکه سرتون کلاه رفته. سر عقل بیاید،
‫و بدویید برید کلانتری!
‫ای وای...
‫کدوم کلانتری؟
‫ای وای! امکان نداره!
‫- ای خدا! عزیزم! ‫- عزیزم!
‫الان چیکار کنیم؟ حالا که کوانگ تاک و ‫پلیس قراره بیفتن دنبالمون،
‫چیکار کنیم؟
‫هی، الان وقت خمیازه کشیدن نیست!
‫حالا که آدم‌های کوانگ تاک رو اونجوری کتک زدی، ‫باید مسئولیت عواقبش رو هم قبول کنی!
‫ای خدا، پول رو بدین بهشون خب. ‫حل میشه دیگه.
‫پلیس چطوری قراره بیفته دنبالمون؟
‫پس پول رو بدین که مشکلی پیش نیاد.
‫ای خدا، ولی...
‫گفتی باید راهمون رو از هم جدا کنیم.
‫آقای گو یه چرتی گفت دیگه.
‫گفتین من چون تازه واردم بهم سهمی نمیرسه.
‫- ای بابا. ‫- خدایی!
‫دوستان برگردین خونه خودتون.
‫من صبح کار دارم، پس باید برم استراحت کنم.
‫هی، باشه! باشه، قبول. من اشتباه کردم.
‫از الان به بعد دیگه یه خانواده‌ایم.
‫آره، خانواده‌ایم!
‫آره، از الان به بعد به تو هم یه سهم می‌رسه!
‫واقعاً من رو به عنوان عضو خانواده‌تون ‫قبول می‌کنین؟
‫معلومه!
‫شما هم خانواده من میشین؟
‫- معلومه! ‫- این چه حرفیه!
‫نه. تو از الان به بعد میشی رئیس ما!
‫رئیس!
‫حالا دیگه خانواده شدیم!
‫خانواده!
‫زود باشین برید.
‫باشه، با اجازه.
‫بریم.
‫برو تو!
‫خانواده!
‫برید دیگه.
‫دیگه خانواده شدیم.
‫اوه، مستاجر جوون.
‫امروز روز خاصیه؟
‫خانواده‌ت داخله.
‫برو.
‫آره.
‫اوپا!
‫چرا نیومدی خونه یا بهمون زنگ نزدی؟
‫نمی‌دونی مامان چقدر نگران شده بود؟
‫اینقدر حرف نزنین و بشینین غذا بخورین.
‫می‌دونی بعد اینکه به مامان زنگ زدی ‫چقدر گریه کرد؟
‫دختره رو...
‫دختر، فکر کردی کی هستی که رون مرغ می‌خوری؟
‫ای خدا، کل روز فقط یه کاسه نودل خوردم!
‫اینقدر گشنمه شکمم چسبیده به کمرم.
‫مامان، تو هم بخور.
‫وای خدا، خیلی وقت نیست آزاد شدی،
‫ولی از بس خوشتیپ شدی،
‫مثل سئولی‌ها می‌مونی.
‫جدی؟
‫آها، اوپا. من تو یه کارخونه توی سئول کار می‌کنم.
‫آبجی گیل جا میگه شرکت صنعتی بانگیل ‫توی گورودونگه،
‫زیپ و ریش تراش می‌سازن.
‫پس مدرسه چی؟
‫اوپا، تو هم می‌دونی دیگه؟
‫من در حد تو باهوش نبودم، ولی حداقل ‫جزو پنج نفر اول کلاس بودم.
‫ولی این دخترها که درسشون بد بود همه ‫رفتن مدرسه،
‫ولی بابا هی می‌گفت باید بیخیال مدرسه ‫شم و برم کارخونه کار کنم.
‫خیلی عصبانی شدم!
‫خفه شو.
‫می‌دونی چرا بدون دعوا گفتم میرم کارخونه؟
‫که بعدش با پول خودم برگردم مدرسه!
‫بشین و تماشا کن.
‫من میرم دانشگاه.
‫اینقدر حرف نزن و بخور.
‫بخور. خب؟
‫♪ چراغ سبز، چراغ قرمز ♪ ‫♪ یک، دو، سه ♪
‫خیلی از بابات متنفر بودی، نه؟
‫منم.
‫فکر می‌کردم بابات چقدر سنگدله که نیومد ‫یه بار به پسرش تو زندان سر بزنه.
‫اگه می‌خوای درباره بابا حرف بزنی بس کن.
‫وقتی بیست سالت شد و به گوانگجو ‫انتقالی گرفتی،
‫روز قبل چوسوک بود.
‫ولی یه دفعه بابات گفت میره خونه پسرعموش ‫توی گوانگجو که تشریفات اجدادی رو به جا بیاره.
‫نمی‌خواستم واسه این تشریفات به خودم زحمت غذا ‫درست کردن بدم، گفتم باشه برو.
‫مامان، برو داخل بخواب.
‫نمی‌خوای بشنوی؟
‫نه.
‫بهرحال گوش کن.
‫ولی بعد اینکه گفت شب چوسوک برمی‌گرده،
‫برنگشت.
‫مونده بودم چیزی شده یا نه، واسه همین زنگ زدم ‫به پسرعموش توی گوانگجو.
‫گفت، منظورت چیه؟
‫گفت بابات اصلاً نرفته اونجا.
‫ترسیده بودم.
‫نه تونستم بخوابم نه بخورم.
‫دو روز بعد چوسوک،
‫بابات شبونه اومد خونه.
‫عه، بابای دو هاک!
‫بابای دو هاک! بابای دو هاک!
‫چی شده!
‫کجا بودی که تازه الان برگشتی؟
‫گفتم الان از شدت نگرانیت می‌میرم!
‫ای خدا، برو یه کم غذا برام آماده کن.
‫[یوسو به گوانگجو]
‫بابات اصلاً تو گوانگجو فامیلی نداره.
‫پس چرا رفته بود اونجا؟
‫رفته بود پِی تو.
‫ماه بعدش که با جونگ اوک اومدیم دیدنت ‫چک کردم.
‫اونموقع بابات واسه حساب زندانت پول ‫گذاشته بود.
‫کل پولی که واسه غذا و اتوبوس داشت رو ‫هم گذاشته بود.
‫دو روز تمام از گوانگجو تا یوسو پیاده اومده بود.
‫اینقدر از بابات متنفر نباش.
‫گفتم برو بخواب!
‫دو هاک...
‫دو هاک!
‫هی!
‫پاشو!
‫برو صورتت رو بشور!
‫اونی.
‫یه قرص انرژی زا بده.
‫- فقط یکی، تو رو خدا! ‫- ای خدا، دختر...
‫خواهش می‌کنم!
‫هزارتا قرص تا الان خواستی!
‫اینقدر خوابم میاد دارم می‌میرم.
‫اگه نتونم کارم رو تموم کنم چی؟
‫خواهش می‌کنم...
‫حتی اگه از شدت سرگیجه بیهوش هم بشی ‫من مسئولیت قبول نمی‌کنم.
‫باشه.
‫خسته نباشید.
‫اگه وقت داشتین واسه کلاس شبونه ما بیاین.
‫گیل جا! سلام!
‫اوه، بله.
‫لطفاً چای یولمو بخورید.
‫اوه، ممنون.
‫ای بابا، ازتون نمی‌خوام بیاین کلاس شبونه‌مون، ‫پس بخورید.
‫گفتم نمی‌خوام.
‫بدید لطفاً.
‫بله.
‫زود باش!
‫شما جونگ اوک هستی دیگه؟
‫بله.
‫خیلی‌ها دیپلم گرفتن.
‫اگه یه کم درس بخونین، با همون امتحان ‫اول قبول میشین.
‫اوه، باشه.
‫ولی می‌خوام یه سوال بپرسم.
‫شما کمونیست هستین؟
‫بله؟
‫از اونی گیل جا شنیدم کسایی که میرن مدرسه شبونه ‫یا تو اتحادیه‌های کارگری هستن
‫همه‌شون کمونیستن.
‫اومدی؟
‫امروز باید...
‫کار مهمه رو بکنیم.
‫خب،
‫راستش...
‫من هنوز...
‫پیاده شو.
‫یه هفته بهت وقت میدم.
‫اگه تا اونموقع رد رهبرشون رو نزنی،
‫خبر مرگت رو به خانواده‌ت میدیم.
‫می‌دونی این چیه؟
‫این پول مالیات مردم زحمتکشه.
‫پس...
‫یه کم میهن پرست باش.
‫این نکبت نمی‌فهمه وضعیت از چه قراره.
‫هی، وقتی بچه یه خانواده آزادی خواهی،
‫چطور جرئت می‌کنی اعتراض کنی و کشورت رو ‫به کمونیست‌ها بفروشی؟
‫بفرستیدش اردوی تمرینی که الگوی بقیه بشه.
‫زود باشین.
‫هی!
‫بجنب! اینقدر معطل نکنید!
‫برو داخل!
‫الو؟
‫- مامان. ‫- چول وونگ!
‫چول وونگ تویی؟ واقعاً خودتی؟
‫آره، مامان.
‫چول وونگ! کجایی؟
‫واقعاً خودت عضو ارتش شدی؟
‫اینجوری نکن، مامان. ‫شد دیگه. حالم خوبه.
‫چول وونگ، نیاز نیست عضو ارتش بشی.
‫کجایی؟ میام پیشت.
‫مامان، وقت ندارم.
‫ارتش عوض شده. غذاشون خوبه، ‫می‌ذارن خوب بخوابم.
‫دیگه کتکم نمی‌زنن مامان، پس نگران نباش و...
‫مامان؟
‫مامان...
‫واقعاً...
‫دلت برای مامانت تنگ شده، نه؟
‫می‌تونم فردا بفرستمت مرخصی، و مدت خدمتت رو ‫هم کوتاه کنم.
‫نمی‌خوای...
‫به کشورت عشق بورزی؟
‫من...
‫همین الانش هم عاشق کشورم هستم.
‫خودت خوب می‌دونی منظور سوالم این نبود.
‫من نمی‌دونم
‫منظورت چیه.
‫نمی‌دونی؟
‫به همون سادگیه که گفتم، دوست داشتن کشور.
‫دوست داشتن کشور یعنی چی؟ ‫یعنی گیر انداختن جاسوس‌ها و کمونیست‌ها.
‫اگه کمونیست‌ها رو پیدا کنی و گزارششون رو بدی، ‫دستگیرشون می‌کنیم و امنیت ملیمون بیشتر میشه.
‫تو...
‫می‌خوای جاسوستون باشم؟
‫منظورت از جاسوس چیه؟
‫ما به همچین
‫آدمی میگیم میهن پرست،
‫یعنی دوست داشتن کشورت.
‫اینجا خط مقدمه.
‫جای خطرناکیه.
‫حتی اگه ناپدید بشی هم
‫کسی نمی‌فهمه.
‫چوی چول وونگ.
‫دارم بهت یه فرصت میدم.
‫نمی‌خوای به نسل خانواده میهن پرستت ادامه بدی؟
‫نه.
‫بنویس.
‫هی، یه بار دیگه ببریدش زیر آب.
‫می‌نویسم! باشه!
‫می‌نویسم...
‫- هی، هیونگ! ‫- چی شده!
‫- چی شده؟ یعنی چی؟ ‫- چطوری؟
‫- چی شده؟ ‫- آسیب ندیدی؟ خوبی؟
‫الان وقتشه تصمیمت رو بگیری.
‫آره، الان وقتشه.
‫گفتم نمیشه. همه دستگیر میشن.
‫اگه الان نه، پس کی؟
‫هیونگ! چرا برگشتی اینجا؟ ‫خطرناکه!
‫- اومدی؟ ‫- شرمنده اینقدر اذیتتون کردم.
‫به خاطر اومدن پلیس خیلی نگرانت شدیم.
‫- بشین. ‫- ممنون.
‫بشین.
‫راستی، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواستم قبل رفتن ببینمتون.
‫خوبی؟
‫از این هم بخور. کجا می‌خوای بری؟
‫می‌شناسیش؟
‫می‌دونم می‌شناسیش!
‫هی!
‫کثافت‌ها!
‫بعد تایید احساسات همدیگه، جو سوک دستکش سیاه رو ‫می‌ذاره توی تاکسی.
‫جو سوک و جون ایل وسایل رو از چرخ دستی به ‫تاکسی انتقال میدن.
‫این سه نفر امیدوار میشن.
‫و صفحه نمایش تاریک میشه.
‫داستان اینجا تموم میشه.
‫داستان تلخی داره، نه؟
‫کارگردانش کی بود؟
‫اولین فیلم به چانگ هوئه. کیم بو یون، ‫آن سونگ کی، و کی هی را نقش اصلی‌ها هستن.
‫که اینطور. بدک نیست.
‫راستی، یه سوال دارم، رئیس.
‫خودتون بخونین که سریع‌تره. چرا به من ‫گفتین بخونم؟
‫نمی‌دونستی؟
‫من خوندن بلد نیستم.
‫چی؟
‫واقعاً؟
‫پس تا الان چطوری دفتر کل‌ها رو می‌خوندین؟
‫کِی خوندم؟
‫وقتی دفتردارم می‌خونه حفظشون می‌کنم.
‫واو، چطوری؟
‫صاحبخونه کشته مرده‌ی زن ژاپنیشه، واسه ‫همین نمی‌خواد بمونه کره.
‫بهترین جاست!
‫دویست میلیون وون واسه تولید؟
‫درسته، رئیس چا.
‫ساختش پیچید‌ه‌ست، ولی درباره ‫فقر شهرهاست.
‫پس باید یه جاهاییش سانسور و تصحیح شه.
‫رده سنیش هم بالاست که بچه‌های ‫زیر سن قانونی نبیننش.
‫خب پول توش هست یا نه؟
‫اگه من جای شما بودم،
‫سرمایه گذاری نمی‌کردم.
‫پس،
‫من سرمایه گذاری می‌کنم.
‫بله؟ چرا؟
‫چون اون بچه پرروهایی که فکر می‌کنن باهوشن ‫همیشه اشتباه می‌کنن.
‫یه چک سی میلیون وونی واسه بعداً براش بنویس.
‫واسه یه ماه دیگه، خب؟
‫ممنون. ممنون، رئیس چا.
‫هیچکس دلش نمی‌خواست سرمایه گذاری کنه. ‫شما...
‫مثل یه ارتش حامی گر کنار منید.
‫من نمی‌خوام کمکت کنم.
‫بوی پول میاد.
‫بله؟
‫بوی پول رو حس می‌کنید؟
‫اوه...
‫ساختمون خوبیه.
‫خبر شنیدم این نزدیکی‌ها قراره خونه اینا بسازن، ‫باید به قیمت سیصد میلیون وون بفروشیمش.
‫بعدش مردم مثل سگ گله جمع میشن.
‫واو، حتماً بازیگره.
‫چقدر خوشگله. ولی کیه؟
‫رئیس، می‌شناسیش؟
‫اگه کارت تموم شد بیا بریم.
‫یه لحظه بیا. خیلی خوشگله. ‫بیا ببین.
‫زود باش. چطوری اینقدر جوونی ولی هیچ ‫شور اشتیاقی نداری؟
‫بیا ببین.
‫واسه فیلم...
‫راست گفتم؟ خوشگله؟
‫کجاش خوشگله.
‫گفتم بدو بریم!
‫نیم ساعت وایساده نگاه کرده.
‫توقع رئیسمون بالاست‌ها، نه؟
‫می‌تونی از الان به بعد اینجا زندگی کنی.
‫وایسین...
‫اینجا کجاست؟
‫وای خدا. شوتی‌ها.
‫نمی‌فهمی کجاست؟
‫شعبه استودیو فیلم نامدو تو سئوله.
‫وای خدا.
‫یه خری بود که دو هفته پیش اخراج کردم.
‫از امروز، هم کارمندی هم مدیر شعبه.
‫چیه؟ چون زود ترفیع گرفتی اینقدر ذوق کردی؟
‫عزیزم، با این هر چی می‌خوای بخر.
‫رئیس!
‫وایسین... باید بگین قراره چیکار کنم.
‫ای خدا. این دختر بچه رو.
‫وقتی قبلاً سینما داشتی چرا دوباره همچین ‫سوالی می‌پرسی؟
‫تازه، من خوندن بلد نیستم، تو هم دانشگاهت رو ‫ول کردی.
‫کی باید به اون یکی چیزی یاد بده؟
‫ای خدا، به جهنم.
‫[سیگار]
‫اوه جونگ شین، عجوزه روانی.
‫وتی نمی‌تونی آدم درست و غلط رو بشناسی، ‫چطوری می‌خوای زندگی کنی؟
‫ای خدا. این چشم‌هام به چه دردی می‌خورن؟
‫الو؟
‫الو.
‫رئیس چا؟
‫خب وقتی زنگ میزنی حرف بزن دیگه!
‫یعنی چی؟
‫ای خدا!
‫دوباره؟
‫الو.
‫الو؟
‫خب چه مرگته؟
‫هوی! اینقدر سر کاری زنگ نزن!
‫دانش آموز ابتدایی هستی، نه؟
‫گمونم نمی‌دونی من اعصاب درست و حسابی ندارم.
‫اگه باز زنگ بزنی، تا آخر دنیا میام دنبالت
‫و انگشت‌هات رو می‌شکنم که دیگه ‫زنگ نزنی. حالیت شد؟
‫بچه پررو...
‫داره تموم میشه.
‫هیونگ! هی، فرار کنین!
‫- کارآگاه‌ها دارن میان. یالا! ‫- وای خدا...
‫هی! بگیریدشون!
‫هی!
‫وایسین سر جاتون!
‫هیونگ، اول تو.
‫هیونگ، خوبی؟ می‌تونی تکون بخوری؟
‫- خوبم. شماها برید. ‫- زود باشین بریم.
‫من خوبم، شماها برید!
‫وایسین سر جاتون!
‫اون عوضی رو بگیرید!
‫بگیرش!
‫ولش کن.
‫بله؟
‫از خودمونه.
‫قربان. مراقب خودتون باشین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫افتادی دنبال من؟
‫گمشو بابا.
‫گفتم یکی از ماهایی. ‫و خانواده‌ها مراقب همدیگه‌ن.
‫وای خدا، اینا جزو رهبری نیستن.
‫یه باشگاه عادیه!
‫- خب؟ ‫- باشه بابا.
‫ولی... یکیشون ممکنه اطلاعاتی که من ‫می‌خوام رو بدونه.
‫پس همه‌شون رو می‌گیرم.
‫چوی چول وونگ، من این آدم‌های ‫بیخود رو نمی‌خوام.
‫اون گنده‌شون رو می‌خوام.
‫اینجوری واسه خودت هم عزت نفس بیشتری ‫نمی‌مونه؟
‫خسته شدم از بس این عکس رو نشونت دادم.
‫یه بار هم که شده کشورت رو دوست داشته باش!
‫کشورم رو دوست داشته باشم؟
‫باشه.
‫پس بذار کشورم رو دوست داشته باشم. خب؟
‫پس جاش من رو بفرست ارتش که کنار ‫سیم خاردارها نگهبانی بدم!
‫دیوونه شدی؟
‫می‌خوای بمیری؟
‫خیلی حرف میزنی.
‫اگه برگردی ارتش،
‫بدون اینکه کسی بفهمه ممکنه بمیری.
‫هیچکس نمی‌فهمه چرا و چطوری مُردی.
‫به این میگن مرگ تحت شرایط مشکوک.
‫الان که با بقیه رفیق شدی انگار روت زیاد شده.
‫نظرت چیه؟ برت گردونم ارتش؟
‫چون خانواده‌م هستی میگم.
‫همیشه قدردان باش، نکبت.
‫ساختمونه نگهبان داره،
‫ولی فقط مدیر ساختمون رو می‌شناسه، نمی‌دونه ‫صاحب ساختمون چه شکلیه!
‫چی؟ واو، خدا داره کمکمون می‌کنه!
‫واو، قرارداد خوبی نیست؟
‫به نظرت چقدر از این قرارداد بهمون میرسه؟
‫بهرحال باید مراقب باشیم.
‫حتی اگه فکر می‌کنین که آتیش خاموش شده هم، ‫روش آب بریزین باز.
‫تو فقط حواست به جوون‌ها باشه.
‫باشه بابا.
‫- جانگ دوک، جواز ثبت رو بگیر. ‫- خب؟
‫چشم!
‫- چی شد؟ ‫- چی...
‫چرا این بالا زندگی می‌کنی؟ ها؟
‫بیا بیرون.
‫بریم یه نوشیدنی بخوریم.
‫این نکبت کیه؟
‫دوستمه.
‫وای خدا، فکر کردم پلیسه، داشتم خودم ‫رو خیس می‌کردم!
‫عجبا.
‫وای خدا...
‫جدی میگم.
‫بیا یه لیوان دیگه بخوریم.
‫زود باش برو بخواب، بیشعور.
‫اگه یه بار دیگه هم واسه نوشیدن بیای اینجا، ‫می‌کشمت.
‫پس... همین الان من رو بکش، خواهش می‌کنم.
‫کی اینقدر بد زدتت که قوزکت داغون شده؟
‫این رو میگی؟ نتیجه دوست داشتن کشورمه.
‫داری واسه جنبش آزادی بخشی مبارزه می‌کنی؟
‫رسیدیم.
‫چوی چول وونگ.
‫اوه، جون سالم به در بردی؟
‫تنهایی صحبت کنیم؟
‫شماها کی هستین؟ ‫اگه حرفی دارین همینجا بگین.
‫من ارشد چول وونگ هستم. ‫نگران نباش و داخل منتظرش بمون.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫گفتم همینجا حرفتون رو بزنین.
‫خیلی خب، باشه.
‫اینا... ارشدهایی هستن که باهاشون صمیمیم.
‫هیونگ... تو برو داخل استراحت کن.
‫من الان میام.
‫من میرم، گوساله.
‫باشه.
‫باشه پس. مراقب خودت باش.
‫هی، چول وونگ!
‫چوی چول وونگ!
‫اوه، ببخشید. باشگاه فیلم کجاست؟
‫چول وونگ...
‫روراست باش.
‫چند بار بگم؟
‫کار من نیست.
‫گفتم من جاسوس نیستم.
‫پس کارآگاهی که ولت کرد کی بود؟
‫اونی که باهات حرف زد چی؟
‫واسه همین میگم...
‫بذار با دانشجوی خانمی که از خوابگاه ‫ما رو دیده صحبت کنم.
‫وقتی اینقدر تاریک بود از کجا مطمئنه اون ‫آدم من بودم؟
‫گفتن داشتی لنگ میزدی!
‫- دیگه کی می‌تونسته باشه؟ ‫- کسایی که آسیب ندیدن دستگیر شدن.
‫ولی فقط تو بودی که با وجود آسیب دیدنت ‫دستگیر نشدی!
‫- منطقیه؟ ‫- جوابش رو بده!
‫هیونگ...
‫من رفتم سمت دروازه شرقی، نه اون پشت.
‫و لنگ هم نمی‌زدم.
‫اینقدر استرس داشتم و می‌دویدم که ‫اصلاً نفهمیدم پام چیزیش شده.
‫وقتی رسیدم جای امن دیدم آسیب دیدم!
‫آره. واسه همین رفتم نوشیدم!
‫همه‌تون از این تجربه‌ها ندارین؟ نه؟
‫- عجبا. ‫- چول وونگ.
‫همه‌مون می‌دونیم دلت نمی‌خواست...
‫جاسوس بشی.
‫رفته بودی خدمت اجباری و معاف شدی،
‫اونم با معافیت زود هنگام.
‫می‌تونم حدس بزنم چه بلایی سرت آوردن.
‫چون هزارتا از همکلاسی‌هامون هم همچین تجربه‌ای ‫داشتن و حتی مُردن.
‫پس دیگه اعتراف کن.
‫ما نمی‌خوایم اذیتت کنیم.
‫می‌خوایم دنیا بدونه که این عوضی‌ها واسه پایمال ‫کردن دموکراسی دست به چه کارهایی میزنن!
‫چول وونگ، تو رو خدا.
‫راستش رو بگو.
‫هیونگ!
‫گفتی صحبتتون زیاد طول نمی‌کشه، ‫ولی حتماً کل شب کشیده.
‫چول وونگ کو؟
‫دیشب یه صحبت کوتاه داشتیم، منم فرستادمش خونه.
‫دست بردار.
‫من تا صبح تنهایی تو اتاق چول وونگ خوابیدم.
‫پس حتماً رفته با یکی دیگه از رفقاش بنوشه.
‫هی، وایسا.
‫بچه دانشگاهی‌های تحصیل کرده هم دروغ میگن؟
‫چول وونگ اینجاست، نه؟
‫گفت نیست!
‫اوه، چه دستت سنگینه.
‫خواهش می‌کنم برگرد. اینا بچه‌های نیروی دریایی ‫تیم انهدام زیردریایی هستن.
‫وای خدا. ترسیدم.
‫تا ده می‌شمارم. ‫اگه چول وونگ تا دهمی نیومد،
‫من میام سراغتون. خب؟
‫هفت...
‫هشت...
‫همه‌تون قایم شدین؟
‫نه!
‫ده.
‫حالا دیگه میرم دنبالش، خب؟
‫اگه بیای بالا...
‫دیگه جلوی خودمون رو نمی‌گیریم.
‫لعنتی!
‫خدایی!
‫هیونگ، پلیس‌ها اومدن.
‫چول وونگ!
‫چوی چول وونگ، اینجایی؟
‫اگه خوب قایم شی پیدا کردنت برام سخته!
‫من...
‫نمی‌خواستم اینقدر بد دانشجوها رو کتک بزنم،
‫ولی یابنده باید همه رو پیدا کنه تا بازی تموم شه ‫دیگه. نه؟
‫خیلی خب.
‫عوضی...
‫- بگیرینش! ‫- بسه!
‫بیا بیرون.
‫پیدات کردم.
‫برو.
‫هی، نکبت! نزدیک بود بمیرم.
‫بریم.
‫چوی چول وونگ!
‫- وای خدا... ‫- دوست خوبی داری.
‫هر چند...
‫با خفت زندگی نکن.
‫آره.
‫نباید زندگی ننگینی داشته باشیم.
‫نباید خجالت آور زندگی کنیم.
‫ولی می‌دونی، من حتی تو بدترین شرایط ‫هم زورم رو زدم شرم آور زندگی نکنم.
‫اگه من جاسوس بودم،
‫هیونگ و همه شماها،
‫الان اینجا نبودین.
‫فهمیدی؟
‫هی، بیا بریم. خب؟
‫بیا بریم.
‫چرا راستش رو بهشون نگفتی؟
‫قضیه گزارش کردن فساد رو، می‌دونی؟
‫آره.
‫آدم باید یه فساد برای گزارش کردن داشته باشه،
‫ولی خودش فاسد نشه.
‫نه؟
‫راستی، چرا وقتی اونقدر کتک خوردی ‫اومدی سراغم؟
‫ترسیدی بلایی سرم بیاد؟
‫معلومه.
‫برام مهم نیست بمیری یا آسیب ببینی،
‫ولی کی قراره بدهی من رو بدی؟
‫تا بدهی من رو ندی نمی‌تونی بمیری، گوساله.
‫تو بد دردسری افتادم، نه؟
‫ولی حداقل یه چی حل شد.
‫دیگه نمی‌تونی جاسوسی کنی.
‫بعد اینهمه آشوب دیگه به چه دردشون می‌خوری؟
‫جدی؟
‫وای خدا.
‫چوی چول وونگ آدم خوش شانسیه. ‫خوشبخته.
‫دیوونه خر.
‫هیونگ.
‫من...
‫هیچکدوم از دوستایی که باهاشون اعتراض کردم
‫رو نفروختم.
‫حتی وقتی اون عوضی‌ها... کتکم زدن و تهدیدم کردن،
‫ولی چطوری...
‫چطوری می‌تونن اینقدر بهم بدی کنن؟
‫هی، پاشو.
‫بیا رو دوشم، بیشعور!
‫آخ، لعنتی.
‫چقدر سنگینی.
‫هیونگ...
‫نمی‌خوای بری یوسو؟
‫بیا بریم، یه فیلم تماشا کنیم، بابای من...
‫و بابای خودت رو ببینیم.
‫- جونگ شین رو هم ببینیم. ‫- بس کن.
‫چرا؟
‫دلت می‌خواد بری دیگه؟
‫- تو هم دلت برای جونگ شین تنگ شده دیگه؟ ‫- ای خدا، اگه می‌خوای خودت تنها برو، نکبت!
‫- هی، نخیر. بیا پایین. یالا! ‫- وایسا.
‫تا همونجا کولم کن.
‫پس دهنت رو ببند و دیگه حرف نزن، خب؟
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫کانگ یو جین، مدیرعامل نمایشگاه هانیل رو ‫بهتون معرفی می‌کنم.
‫واو، کی اینجاست؟ ‫مشتاق دیدار.
‫- منم از این به بعد عضو خانواده‌تون میشم. ‫- چی گفتی؟ خانواده؟
‫- اون کیه؟ ‫- تو کارهای مغازه کمکم می‌کنه.
‫اگه قرارداد ببندم، بهم سهم میدی؟
‫بهرحال نباید باهاش دیدن کنی.
‫چه مزخرفی می‌بافی؟
‫هیونگت و دوستته، اونوقت می‌ذاری ‫مثل گردن کلفت‌ها زندگی کنه؟
‫راستی، منم می‌خوام یه کاری راه بندازم.
‫لی دو هاک؟ تو اینجا چیکار می‌کنی؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M