‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫مدیرعامل نمایشگاه پاریس، کانگ یو جین رو ‫بهتون معرفی می‌کنم.
‫ممنون.
‫امروز خیلی زحمت کشیدی.
‫منظورت چیه؟
‫تازه مهم‌تر از همه طراحی داخلیه که خودت ‫انجام دادی. عالی شده.
‫انگار برگشتی به روزهای دانشگاهت که شجاع، ‫باهوش و زیبا بودی.
‫چرا اینقدر هندونه زیر بغلم می‌ذاری!
‫دیگه پیر شدم.
‫جدی میگم. از کل مهمون‌هایی که امروز اومدن خوشگل‌تری.
‫حتی اگه از ته دلت نباشه هم، نباید همچین ‫حرفی بزنی.
‫ولی... چطوری می‌تونم برات جبران کنم...
‫می‌تونی برام جبران کنی.
‫[تصنیف فرانسوی]
‫اگه اینجوری صحبت کنی، ناراحت میشم.
‫خوبین؟
‫بله.
‫دیر شد ولی شروع کار موفقتون مبارک باشه.
‫به لطف شماست، کاپیتان تیم.
‫در ضمن، بابت صفحه موسیقی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫معاون رئیس زیاد به این آهنگ گوش میده،
‫بهتر نیست با شما بهش گوش بده، خانم کانگ؟
‫ممنون که پرسیدین.
‫با هم بهش گوش دادید؟
‫بله.
‫در ضمن، به معاون رئیس نگو من ازت ‫همچین چیزی خواستم.
‫حتماً.
‫بفرمایید. چیز خاصی نیست، ولی خواستم ‫تشکر کنم.
‫نه، ممنون. معاون رئیس ناراحت میشه.
‫این رو میدم که خوب مراقب معاون رئیس باشی،
‫پس می‌تونی قبولش کنی.
‫ممنون.
‫امروز خیلی زحمت کشیدید.
‫بله، بابت همه چی ممنون.
‫برید داخل استراحت کنید.
‫باشه.
‫مامان.
‫چرا اینقدر دیر وقت اومدی خونه؟
‫اون کیه؟
‫یکیه که تو کارم خیلی کمکم کرد.
‫پسرم، بدو بریم تو.
‫مامانت امشب خیلی خوشحاله!
‫با مامانت یه چی بنوش، خب؟
‫دلم می‌خواد،
‫ولی باید برم چون امتحان‌هام فردا ‫شروع میشن.
‫امروز اولین روزی بود که اومدی خونه، ‫به این زودی می‌خوای بری؟
‫دیگه زیاد میام.
‫- جدی میگم. ‫- پسرم...
‫می‌دونی همه کسم تویی دیگه؟
‫اگه مانعی سر راهت بود،
‫هر کاری می‌کنم که برش دارم، حتی اگه ‫خودم بمیرم.
‫پس تو هم نباید ناامیدم کنی.
‫باید امتحان وکالت رو بدی، خب؟
‫نگران نباش.
‫مامان، هیچوقت ناامیدت نمی‌کنم.
‫منم...
‫تو فکرشم تبدیل به یه آدم قدرتمند بشم.
‫پسرم، خیلی گلی!
‫تا خونه همراهیشون کردم.
‫ولی دیدم چوی چول وونگ اومده خونه.
‫من رو نشناخت.
‫ولی...
‫اگه بعداً خانم کانگ بفهمه تو اتفاقی که برای
‫چوی چول وونگ افتاد شما هم دخیل بودین، ‫مشکلی پیش نمیاد، معاون رئیس؟
‫تا آخر عمرش نباید بفهمه.
‫- امتیاز! ‫- امتیاز!
‫[فروخته شد]
‫[بلیطی نمانده]
‫آقا، من بلیط دارم، دونه‌ای سی هزار وون.
‫برو بابا. ‫اولین دور که تموم شد.
‫پس بیست و پنج هزارتا ازت می‌خرم.
‫باشه. بیست و هفت هزارتا.
‫ای خدا...
‫- باشه! ‫- خیلی خب.
‫هیونگ جو، سه‌تا بلیط به قیمت بیست و هفت ‫هزارتا.
‫ای خدا، دور اول که تموم شد.
‫ای خدا. باشه.
‫بفرما.
‫خوش بگذره.
‫- موفق باشی! ‫- موفق باشی!
‫بریم بیسبال تماشا کنیم!
‫بزن بریم! سه‌تا بلیط به ما می‌دید!
‫چند؟
‫ده هزارتا برای هر بلیط، پس کلاً میشه سی هزارتا...
‫این عوضی رو!
‫هی، مگه ما داریم کشاورزی می‌کنیم؟
‫کل شب بیدار موندیم بلیط بخریم! ای خدا!
‫به شما نمی‌فروشیم. ‫به سلامت.
‫اول که قول دادین ده هزارتا می‌فروشین، ‫چرا الان اینجوری می‌کنی!
‫من؟ چیکار کردم؟
‫خب که چی؟
‫تا مثل آدم هستم
‫برید از رادیو گوش بدید. خب؟
‫- شرمنده. ‫- وایسین.
‫این بلیطا رو بگیرین.
‫ای وای.
‫ممنون!
‫- تشکر کنین! ‫- ممنون.
‫ممنون. ممنون.
‫خوش بگذره!
‫بچه‌ها میگن می‌خوان تماشا کنن.
‫تموم شد؟
‫- فقط یدونه مونده. ‫- اوه، یکی.
‫نمیشه اون یکی رو بدی من؟
‫ای خدا، این عوضی...
‫منم.
‫لی دو هاک عوضی!
‫- من رو ترسوندی عوضی! ‫- هیونگ!
‫هیونگ‌ها! سون وو!
‫- دو هاک! ‫- ای خدا، واسه چی بلیط می‌فروشین؟
‫وای خدا، چقدر لاغر شدی.
‫نه، چاق‌تر شدم.
‫وقتی اومدم ملاقاتت شنیدم آزاد شدی.
‫ببخشید.
‫تازه الان اومدی دیدن ما، نکبت؟
‫بیخیال، امروز روز خوبیه!
‫- هی، بنوش. ‫- آره.
‫ولی...
‫- قضیه یونگ پیل رو شنیدی؟ ‫- چی؟
‫- هی! ‫- اون عوضی. موندم داره چیکار می‌کنه.
‫عضو مجلس منطقه ما
‫از مجازات‌هایی که دولت به شیادهای سفته داده راضی نیست.
‫لعنتی.
‫مجازاتی که برات بریده جوریه که نتونی ‫یه قاشق هم بلند کنی.
‫اونی که بهش خدمت می‌کنی عضو مجلس نیست، ‫یه عوضی و یه تاجر آشغاله.
‫من که اصلاً طرف رو نمی‌شناسم!
‫البته.
‫ولی خواهرزن پیر مرده صاحب اون ساختمونه تو ‫چونانه که تو واسه‌ش سند جعل کردی.
‫من نمی‌دونستم. واقعاً نمی‌دونستم!
‫شرمنده!
‫- شروع کن. ‫- نکنین تو رو خدا!
‫بگیر.
‫من نمی‌تونم!
‫منم!
‫این عوضی رو!
‫وقت خاموشیه، شماها اینجا چیکار می‌کنین؟
‫این کیه دیگه؟
‫هم سلولی ایناست.
‫هی، بچه!
‫با منی؟
‫چیکار می‌کنی، آشغال!
‫ای وای!
‫هیچکس تکون نخوره!
‫بچه جون، حتماً من رو نمی‌شناسی، ولی دیگه ‫قرار نیست زیاد عمر کنی.
‫و گمونم تو هم من رو نمی‌شناسی، ولی من ‫دلمم نمی‌خواد زیاد عمر کنم.
‫حتی خش به بدنم بیفته هم بدنت رو ‫تیکه تیکه می‌کنم می‌اندازم دور.
‫جدی؟ پس هر کاری می‌خوای بکن.
‫یا جفتمون می‌میریم، یا جفتمون زنده می‌مونیم.
‫چه خبره! چی شده!
‫تکون نخورین!
‫تکون نخور! می‌کشمت!
‫هی! بدنت رو تیکه تیکه می‌کنم!
‫هی، سون وو! می‌خوای بمیری؟
‫من کِی گفتم می‌کشمت؟
‫- مگه همین رو نگفتی؟ ‫- نخیرم!
‫هیونگ‌ها، بهش بگین.
‫آره، باید خفن‌تر بگی!
‫خفن‌تر؟
‫- دوباره بگو. ‫- می‌کشمت!
‫داری مسخره‌م می‌کنی‌ها!
‫دو هاک، به خاطر اون یونگ پیل عوضی ‫خیلی اذیت شدی.
‫میگن آدم یه بار که بره انفرادی، دیگه ‫مثل قبل نمیشه.
‫تو احتمالاً اولین نفری هستی که تو کل عمر ‫وزارت دادگستری چهار بار رفتی انفرادی.
‫آره.
‫تو انفرادی،
‫فهمیدم چرا به زندان میگن مدرسه.
‫آدم هیچوقت با کتاب خوندن نمی‌فهمه ‫این دنیا چقدر داغونه.
‫آره.
‫یه ستاره داری و واسه من پروفسور شدی.
‫من یه ستاره دارم، ولی بیشتر از سرهنگ‌های ‫پنج ستاره حالیمه.
‫- نه؟ ‫- آره، داداش.
‫خیلی راه اومدی.
‫واو...
‫واو... نمی‌دونستم خاله کی نظرش رو ‫عوض می‌کنه،
‫واسه همین زودی یه مقدار از وسایلش رو ‫جمع کردم اومدم.
‫هی، خب چرا لباس چرک آوردی!
‫همینجا بشورشون و بپوش دیگه!
‫ای خدا!
‫[برگشت به فرستنده: از اوه جونگ شین به لی دو هاک]
‫چیکار می‌کنین؟
‫تو از من نمی‌ترسی؟
‫چرا. ولی...
‫خوشگلی.
‫[مجوز ثبت شرکت سان فیلم]
‫شرکت سان فیلم رو می‌شناسی دیگه؟
‫تو این ساختمونه.
‫سفر بی‌خطر!
‫خداحافظ، رئیس!
‫فکر کنم باور کرده که صاحب ملک تویی.
‫البته که باور کرده. ‫ای خدا، کار آسونی نیست.
‫چته پسر!
‫پس سئول و گونگی دو چی؟
‫بازار حق کپی سی و سه درصدش توی سئوله، ‫با در نظر گرفتن محله‌های همسایه.
‫گونگی دو و گانگوون دو میشه پونزده درصد.
‫ولی اگه بخوای وارد بازار کار گیونگی دو و ‫گانگوون دو بشی،
‫باید توزیع کننده مرکزی رو در نظر بگیری.
‫هر چند باید پارتی بازی دربیارم.
‫توزیع کننده مرکزی؟
‫[برنده فستیوال موسیقی دانشگاه، شین بو یون]
‫بیا یه نوشیدنی بخوریم.
‫- الان؟ ‫- رئیس میگه باید تو روز بخونم.
‫شبا مشتری‌ها دوست ندارن.
‫بابا... خیلی بدبختم، نه؟
‫حتی نتونستم مراقب سینما به اون ‫کوچیکی باشم.
‫ولی نگران نباش.
‫هر جور شده پسش می‌گیرم!
‫دلم برات تنگ شده، بابا.
‫واسه مامان هم همینطور.
‫[برگشت به فرستنده: از اوه جونگ شین به لی دو هاک]
‫هی، لی دو هاک!
‫خوبی، آشغال؟
‫از زندان آزاد شدی؟
‫حتماً شدی.
‫بهرحال، جای اینکه ببینیم داریم مثل ‫بدبخت‌ها زندگی می‌کنیم،
‫خوب شد تمومش کردیم.
‫کار درستی کردیم.
‫خواهش می‌کنم دیگه جونگ شین رو ول کن.
‫بله؟
‫اون دختر... فکر کردم با گذشت زمان ‫فراموشت می‌کنه...
‫فکر نکنم زیاد زنده بمونم.
‫آخرین خواستمه.
‫خواهش می‌کنم کمکم کن.
‫هی، دو هاک!
‫وای خدا، دو هاک!
‫هی، تا الان کجا بودی؟
‫- هیونگ پونگ هو رو دستگیر کردن! ‫- چی؟
‫کدوم کلانتری؟
‫اگه پلیس بود که حداقل می‌تونستیم ‫بهشون رشوه بدیم.
‫بردنش پیش کوانگ تاک.
‫اون دفعه که دعوامون شد گفتم ول کن ما نیستن،
‫پس باید همیشه کنار هیونگ پونگ هو بمونی!
‫شرمنده.
‫دو هاک... گفتن تو هم باید بری.
‫چیکار کنیم؟
‫نه، نباید این کار رو بکنی!
‫می‌میری، دو هاک!
‫هنوز نفهمیدی گروه کوانگ تاک چه ‫قدرتی دارن.
‫نمی‌دونی جزو پنج‌تا گروه خلافکاری سئولن؟
‫می‌دونم وفاداری، ولی کارت خودکشیه!
‫هی، سون وو. نظر تو چیه؟
‫واسه من مهم نیست. تو رو دارم، هیونگ.
‫هی، می‌دونی اینا چند نفر رو دارن؟
‫تازه فقط هم مشت نمی‌زنن. اسلحه دارن!
‫چه براشون کمین کنی چه بری جلو،
‫اون... کی بود؟
‫آره، حتی بروس لی هم به زور می‌تونست ‫زنده برگرده!
‫مهم نیست. فقط باید یارو کوانگ تاک رو بزنم!
‫هی! الان وقت نظافته؟
‫دو هاک، الان داری کتاب «عشق سه قلمرو» ‫رو می‌نویسی؟
‫که فکر کردی وقتی رهبر رو شکست بدی جنگ تموم میشه؟
‫دنیای خلافکارها اینقدر تر و تمیزه؟ آره؟
‫آره؟
‫پس چیکار کنم؟
‫نمی‌تونم هیونگ پونگ هو ‫رو ول کنم به امان خدا.
‫تسلیم شو.
‫چی؟
‫شنیدم یوم کوانگ تاک خیلی وفاداره.
‫اگه تنهایی بری پونگ هو رو نجات بدی، ‫ممکنه تسلیم شدنت رو بپذیره.
‫خب تسلیم شد، بعدش؟
‫میگی صرفاً واسه نجات یکی از هم سلولی‌هامون بره ‫نوکر کوانگ تاک بشه؟
‫کسی که اگه می‌خواست می‌تونست یکی از ‫خلافکارهای درجه یک بشه؟
‫پس نباید نوکر بشه.
‫پس چی؟
‫یونگ پیل هیونگ، اون یارو مبارزه... اومد...
‫چی میگی، عوضی؟
‫واو، ببین کی اینجاست. مشتاق دیدار.
‫یو یونگ پیل؟
‫یادته تو زندان چی بهت گفتم؟
‫که قبل از تموم شدن عمرت می‌میری.
‫عوضی. اینقدر پررویی که می‌خندی؟
‫هیونگت دعوتم کرد.
‫پس اینقدر شلوغش نکن.
‫اومد.
‫دو هاک!
‫اسم من لی دو هاکه.
‫وای خدا، خیلی موفقی‌ها، نه؟
‫تو بیست و پنج سالگی رئیس یه مشت ‫جاعل سند شدی.
‫رئیس...
‫می‌دونی، رئیسمون تویی دیگه.
‫چی شد؟ رئیسی یا نه؟
‫من...
‫گمونم هستم. بله...
‫در هر صورت،
‫من و هیونگ پونگ هو که تو یتیم خونه بزرگ شدیم، ‫مثل برادر می‌موندیم و حتی
‫یه لوبیا رو هم با هم تقسیم می‌کردیم.
‫الان که موفق شده، دیگه من رو دور انداخته.
‫نظرت چیه؟ حالا که رئیس تویی، یه چی بگو.
‫ذات آدمیزاد اینه که با تقسیم یه
‫لوبیا اوکی باشه، ولی نخواد یه کنسرو لوبیا رو ‫به کسی بده.
‫نه بابا؟
‫وای خدا، خیلی خسیسی.
‫پس چون رئیسی باید مسئولیت رو قبول کنی دیگه؟
‫ولی من نمی‌خوام با خساست زندگی کنم.
‫من کنسرو لوبیام رو با شما تقسیم می‌کنم.
‫ما هم عضو خانواده شما میشیم.
‫چی گفتی؟ خانواده؟
‫هیونگ.
‫هی، سون وو.
‫این نکبت موادی چیزی زده؟
‫خب؟
‫ما رو به عنوان خانواده می‌پذیرین؟
‫نصف پولیه که خانواده‌ چهار نفره ما با فروش ‫بلیط بیسبال به دست آورده.
‫نیروی انتظامی گیر داده بهمون، واسه همین ‫زیاد فروش نداریم.
‫دو هاک...
‫جرئت داری! آدم این کاره.
‫باهام یه چی بنوش.
‫هی.
‫شنیدم آدمی هستی که برای کسی تعظیم نمی‌کنی.
‫شنیدم تا آخر دوران زندانت تسلیمِ یونگ پیل ‫نشدی.
‫حالا چرا تسلیم من شدی؟
‫می‌خوای خودم حدس بزنم؟
‫این روزها یه اصطلاح بین بچه‌ها جا افتاده.
‫«دوستت رو نزدیک نگه دار، دشمنت رو نزدیک‌تر.»
‫واسه آدم‌هایی که به بقیه از پشت خنجر میزنن، ‫کار آسونیه.
‫به این میگن کودتا، عوضی.
‫می‌دونی کودتا چیه دیگه؟
‫می‌خوای گروه من رو نابود کنی؟
‫بگو.
‫درست میگم، نه؟
‫لعنتی، دستم رو شد.
‫خیلی تیزی.
‫یونگ پیل.
‫عوضی!
‫چیکار می‌کنین! یالا بهش حمله کنین!
‫اگه تسلیمم رو قبول نکنه چی؟
‫اینا گاز اشک آورن که قبلاً نزدیک اعتراضات دانش آموزی ‫کنار ورزشگاه بیسبال برداشتیم.
‫با این می‌تونی فرار کنی.
‫سون وو!
‫خیلی خب. حوله داری؟
‫بذارش کنار، عوضی.
‫فکر کردی من رو بکشی همه چی حل میشه؟
‫زیر دستی‌های من تا جهنم هم میان دنبالت ‫و بیچاره‌ت می‌کنن.
‫نمی‌کشمت، هیونگ.
‫اگه من رو نکشی، من می‌کشمت.
‫پس بهتره همین الان من رو بکشی.
‫باز هم میگم،
‫ولی من نه می‌میرم، نه تو رو می‌کشم، هیونگ.
‫پس می‌خوای چیکار کنی؟
‫آب رو زمین ریخته شده.
‫با این حال، اگه لیوان نشکسته باشه میشه ‫دوباره پرش کرد.
‫هی، هیونگ.
‫زود باش بشین دیگه.
‫هیونگ، تو هنوز نشکستی.
‫ما آب تو میشیم.
‫مزخرف نگو، خل و چل.
‫جدی میگم.
‫اگه ما رو قبول کنی، نصف پولی که از ‫جعل درمیاریم رو بهت میدیم.
‫چه بازی راه انداختی؟
‫می‌دونم آدم جاه طلبی هستی.
‫فقط هم به موگیو دونگ راضی نمیشی.
‫اگه می‌خوای میونگ دونگ و سئول رو هم بگیری،
‫به یه مبارزی مثل من نیاز داری،
‫و منم به یه رئیس و تشکیلاتی مثل گروهت ‫نیاز دارم، هیونگ.
‫پس میگی من لیو بی هستم و تو، ژائو یون؟
‫هر جور دوست داری فکر کن.
‫خیلی خب.
‫ولی چطوری مطمئن بشم بهم از پشت خنجر نمیزنی؟
‫فکر نمی‌کنی یه وثیقه نیاز دارم؟
‫اگه وثیقه بگیری میشه معامله،
‫اونوقت خبری از یه خانواده نیست.
‫هر چی هم بهت بدم بهم مشکوک می‌مونی.
‫خیلی خب.
‫دنبال یکی دیگه می‌گردیم.
‫سفر بی‌خطر.
‫بیا سوگند برادری بخوریم.
‫بیا خانواده بشیم، آشغال.
‫یه سیگار رد کن.
‫خیلی خب، تحقیق کردی؟
‫رئیس، می‌خواین پول دربیارم دیگه؟
‫ولی به عنوان توزیع کننده فیلم، سود شما
‫تو گوانگجو و جونام یه محدودیتی داره، که میشه ‫ده درصد بازار.
‫مقدمه‌ت چقدر طولانیه.
‫باید وارد بازار گیونگی دو بشیم.
‫چی؟
‫دو سه سال پیش، گیونگی دو و گانگوون دو با هم ‫صاحب پونزده درصد بازار بودن،
‫ولی با رشد شهرهای ماهوراه‌ای دور و بر پایتخت، ‫بازار کار خیلی بزرگتر هم شده.
‫یعنی پتانسیل هست.
‫چی میگی؟
‫می‌دونی کسب و کار ما چطوریه؟
‫اگه بخوای صاحب قلمرو یکی دیگه بشی، ‫تو دردسر میفتی!
‫ممکنه چاقو بخوری!
‫گیونگی دو و گانگوون دو همین الانش هم دست ‫سه‌تا توزیع کننده هستن.
‫پس چطوری می‌تونیم وارد بازار بشیم؟
‫باید تشکیلات مثلثی رو بشکنیم و یکیشون رو ‫نابود کنیم و ما بریم جاش.
‫- چطوری؟ ‫- یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫ولی اگه موفق شم، بهم سهم شرکت میدی؟
‫ای خدا، عجب روباه مکاری هستی!
‫باشه، انجامش بده.
‫اگه موفق شدی، سهم چیه، کل شرکت رو میدم بهت.
‫جدی میگی دیگه؟
‫باید سر قولت بمونی، خب؟
‫این دختره همین الانش هم یه فکرهایی داره، ها؟
‫باشه. تلاشت رو بکن.
‫وایسین... رئیس چا!
‫هیونگ کوانگ تاک چقدر سهم داره؟
‫سی درصد از مدیریت، بدون سرمایه گذاری.
‫سی درصد؟
‫عجب دزدیه.
‫اگه زندگی رو با پول خودت بگذرونی که
‫دیگه خلافکار محسوب نمیشی!
‫ولی دفترداریشون مزخرفه.
‫تازه فروش به کنار.
‫انگار یونگ پیل یه دفتر کل دیگه داره و با
‫همکاریش با یه عمده فروش نوشیدنی، ‫پول به جیب میزنه.
‫که اینطور.
‫نمی‌دونم وقتی رئیس تصمیم گرفت
‫قبولش کنه تو فکر چی بود.
‫هی، می‌تونیم قبولش کنیم که دعوا کردنمون ‫بهتر بشه.
‫ولی چطوری می‌تونه هم مقام هیونگ باشه؟
‫نه، هیونگ؟
‫بس کنین دیگه.
‫اشتهام کور شد.
‫- شرمنده! ‫- ببخشید، هیونگ.
‫اینجا مغازه سوپ و برنج فروشیه؟
‫پس چی، از بس بوی سوپ و کیمچی میاد،
‫هیچ مشتری وارد این هتل باکلاس نمیشه.
‫می‌دونم اینجا رو به تو سپرده.
‫ولی من باید نهار و قهوه بخورم تا گوارشم ‫راه بیفته.
‫اگه مشکل گوارشی برات پیش اومد، واسه‌ت دارو می‌خرم.
‫پس الان به بعد از همین منو سفارش بده.
‫ولی حتماً پول رو بده.
‫عوضی رو...
‫قبل رفتنت قهوه بخور.
‫امروز مهمون منی.
‫خانواده‌ایم دیگه؟
‫خانواده و کوفت.
‫من تو رو خانواده خودم نمی‌دونم.
‫حواست رو جمع کن.
‫بیا با هم کنار بیایم، خب؟
‫من نهایت تلاشم رو می‌کنم!
‫- بریم. ‫- مسخره.
‫بله، رئیس یون.
‫من؟ دارم کار می‌کنم.
‫واسه چه کاری؟
‫چی گفتی؟
‫چرا هی از بچه‌های من همچین چیزهای خجالت آوری ‫می‌خوای؟
‫چی گفتی؟ باشه.
‫ای بابا. پس بچه‌هام رو مهمون کن.
‫آره. اوه، و...
‫می‌دونی، بعد فیلمبرداری، اون بازیگره...
‫آره.
‫آره. نه، فقط دعوتش کن واسه نوشیدنی، خب؟
‫انجمن روتاری و کل تسهیلاتش.
‫این هدیه هیونگه.
‫اگه چیز دیگه‌ای خواستین بگین.
‫ممنون، هیونگ!
‫کوتاه میگم.
‫از الان به بعد، نه می‌تونین سفارش بدین نه ‫بیشتر از بقیه بخورین.
‫یه خانواده با همدیگه می‌خورن، مبارزه می‌کنن و ‫گند میزنن. فهمیدین؟
‫بله، هیونگ!
‫ای بابا.
‫باشه.
‫تف توش.
‫الو.
‫هی، دو هاک کو؟
‫ای بابا!
‫وای خدا!
‫مدیر، شنیدم فیلمبرداری عقب افتاده.
‫می‌تونین قبل تاریخ پخش تمومش کنین؟
‫نمی‌ذارم این عوضی‌ها در برن.
‫خودم حلش می‌کنم، پس استودیو فیلم نامدو، ‫دخالت نکن، خب؟
‫ای بابا، رئیس!
‫کجا؟
‫ای خدا.
‫- دهن مجرم رو باز کنین و سم رو بهش بدین! ‫- بله، قربان!
‫علیا حضرت!
‫نه، علیا حضرت!
‫علیا حضرت!
‫سمی که خورد سم واقعیه؟
‫چای گیاهیه.
‫اوه، چای گیاهی.
‫خیالم راحت شد.
‫- نه! ‫- علیا حضرت!
‫علیا حضرت!
‫- علیا حضرت! ‫- راستی...
‫انگار بانوی دربار ساعت دستشه.
‫ایول.
‫کات!
‫وای... هی!
‫- چی شد؟ ‫- اون چیه؟ ای وای. وایسین.
‫وای! چه خبره؟
‫کارگردان!
‫وایسا، کمک کن پاشم.
‫ای بابا. چی شد؟ بد بود؟
‫احسنت!
‫سونگ یون جو، یه کارگردان مرد معروف در ‫قرن بیست و یکم
‫الان منتظر شماست.
‫لطفاً عجله کنین بیاین بیرون.
‫انگار واسه اون یکی فیلم سونگ یون جوئه.
‫هی! بگید منتظر بمونه!
‫ما هم باید امروز این صحنه رو تموم کنیم، خب؟
‫هی، جمع شین!
‫اگه با شمارش سه نرین کنار،
‫- دیگه رعایتتون رو نمی‌کنیم. ‫- کسی هم نگفت رعایت کنین!
‫یک!
‫دو!
‫- برید. ‫- وای...
‫- برید کنار! ‫- وایسین...
‫چه خبره؟
‫- ای بابا. ‫- ای خدا، نه!
‫- اه. ‫- بریم!
‫- ها؟ ‫- وای خدا!
‫می‌خوای بمیری؟
‫- بتمرگید. ‫- ترسیدم‌ها!
‫- بشین! ‫- بیاید.
‫ای بابا! بسه!
‫ولم کن!
‫بیشعورها!
‫عجبا.
‫این دختر بچه رو!
‫هی.
‫با دقت همراهیشون کنین.
‫- آدم باشین. ‫- شرمنده.
‫با من نه. خب؟
‫شرمنده.
‫هی، بیخیال. بریم.
‫بله، هیونگ.
‫- کارمون تموم شد. ‫- از این سمت.
‫کی جرئت کرده مزاحم یه...
‫نمی‌تونین همینجوری ببرینش! ‫باید این صحنه رو فیلمبرداری کنیم!
‫- نمی‌تونین! ‫- نه!
‫جونگ...
‫نه، نمیشه...
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫لی دو هاک؟
‫مشتاق دیدار.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫جونگ شین، چیکار می‌کنی؟ ‫زود باش برو کنار.
‫برو ببینم.
‫شرمنده مزاحم میشم، هیونگ.
‫باید زودتر سونگ یون جو رو ببریم.
‫میگن صحنه روزِ فیلم رو باید همین امروز بگیرن.
‫واسه من چاقوکش شدی؟
‫چاقوکش؟
‫- ببخشیدها، خانم. درست صحبت کنین. ‫- سون وو.
‫دخالت نکن.
‫گفتم چاقوکش شدی؟
‫آره.
‫دیگه نذاشتی بیام ملاقاتت که اینجوری زندگی کنی؟
‫اینطور نیست.
‫من به خاطر تو افتادم زندان.
‫تو جای من بودی، دلت می‌خواست من ‫رو ببینی؟
‫واقعاً...
‫- واقعاً فکر می‌کنی مقصر من بودم؟ ‫- تازه...
‫من دارم سعی می‌کنم زندگی خوبی داشته باشم.
‫دزدی که داره تلاش می‌کنه دزدی کنه می‌خواد ‫زندگی خوبی داشته باشه؟
‫یه بچه دزد که یه کیف پول می‌دزده مسخره میشه،
‫ولی یه دزد بزرگ که یه کشور رو بدزده،
‫کل دنیا ازش می‌ترسن.
‫واقعاً دیوونه شدی، نه؟
‫نه.
‫اونی که قبلاً می‌شناختی دیوونه بود.
‫آدمی که افکار مزخرف داشت، فکر می‌کرد اگه به پدر و ‫مادرش وفادار باشه، دعای خیرشون پشتشه،
‫کسی که باید درس بخونه، باید وطن پرست باشه.
‫تو این دنیای پیچیده،
‫داشتن یه زندگی پیچیده راه درستشه.
‫وای...
‫لی دو هاک...
‫عجب آشغالی شدی.
‫آشغال؟
‫آره.
‫دختر شریف یه خانواده سینما دار...
‫هیچوقت دیگه نباید این آشغال رو ببینه.
‫- هی، بریم دیگه! ‫- چشم، هیونگ.
‫اینقدر ننوش.
‫می‌دونستی کجام، ها؟
‫به سئول عادت کردی؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫تو...
‫با دو هاک در تماسی، نه؟
‫آره.
‫چون هیونگم و دوستمه.
‫هیونگت و دوستته، اونوقت می‌ذاری ‫مثل لات‌ها زندگی کنه؟
‫دیدیش؟
‫آره.
‫وقتی...
‫یه دفعه اومد تو ست فیلمبرداریمون که یه بازیگر ‫رو بدزده دیدمش.
‫جای تو بودن خوبه!
‫یه دوست لات داری.
‫ما دیگه بچه نیستیم.
‫کی به کی گوش میده؟ ما...
‫طبق سرنوشتمون زندگی می‌کنیم.
‫سرنوشت.
‫سرنوشت؟
‫پس سرنوشت پسر نوکر خانواده‌تون این بوده که ‫مثل لات‌ها زندگی کنه؟
‫همه کسایی که قبلاً زندان بودن باید اینجوری ‫زندگی کنن؟
‫حتی اگه کل دنیا سرزنشش کنه، تو...
‫تو دیگه نباید اینجوری کنی، عوضی!
‫چیزی به اسم سرنوشت وجود نداره.
‫لی دو هاک...
‫عجب آشغالی شدی.
‫ای وای. خوبی؟
‫گفتم اینقدر ننوش.
‫چول وونگ...
‫یه خواهشی دارم.
‫خواهش می‌کنم...
‫دو هاک رو از اونجا بیار بیرون.
‫نذار مثل لات‌ها زندگی کنه، خب؟
‫فقط تو می‌تونی.
‫اگه بذاری اینجوری زندگی کنه...
‫واسه دو هاک بد میشه.
‫واسه دو هاک بیچار‌ه‌مون بد میشه.
‫جونگ شین... نمی‌تونی...
‫فراموشش کنی؟
‫چول وونگ...
‫یه خواهشی ازت دارم.
‫صادقانه جواب بده.
‫بپرس.
‫دو هاک...
‫واقعاً اون آدم رو کشت؟
‫هر چقدر فکر می‌کنم، میگم اون آدمی ‫نیست که یکی رو بکشه.
‫آره. دو هاک کشتش.
‫داشت انتقامم رو از کسی که کتکم زد می‌گرفت ‫که طرف یه دفعه مُرد.
‫یه دفعه مُرد.
‫این عوضی عجب زندگی پیچیده‌ای داره.
‫خیلی بدجنسی نیست؟
‫زیادی برای این بچه بیچاره سخت نیست؟
‫وای خدا، الان می‌میرم.
‫وای، چقدر نوشیدی؟
‫بوی گند نوشیدنی میاد!
‫اون چیه؟ سوپ؟
‫وای خدا، یانگ جا حرف نداری.
‫وای، معده‌م می‌سوزه.
‫قلب من بیشتر می‌سوزه، عجوزه.
‫حتی یه شوالیه داری که با اون وضع ‫بیاردت خونه، نه؟
‫کی؟
‫یادت نیست؟
‫چول وونگ آوردت خونه.
‫چول وونگ؟
‫واقعاً یادت نیست یا داری ادا درمیاری؟
‫امکان نداره.
‫من از دوران دبیرستان ندیدمش.
‫ولی خیلی جذاب شده.
‫راستی، از کِی با هم در ارتباطین؟
‫وایسا، از اون مهم‌تر... کو؟
‫ساعت چنده؟
‫وای! دیرم شد. خیلی دیر شد! ای وای!
‫- هی، برات غذا آماده کردم. بخور بعد برو! ‫- وقت ندارم!
‫ولی جدی موهات چرا اینجوریه؟
‫توپ آهنی هستی؟
‫موهام درنمیاد. چیکار کنم؟
‫این کیه؟
‫مهمون منه.
‫وایسا، پس...
‫اومدی توصیه کنی که دیگه لات نباشم؟
‫نه.
‫من چه حقی دارم؟ خودمم آشغالی بیش نیستم.
‫انگار...
‫جونگ شین هنوز فراموشت نکرده، هیونگ.
‫خیلی گریه کرد.
‫حتماً دلش برام می‌سوزه.
‫فکر نکنم.
‫وقتی زندان بودی، انگار مدام برات نامه می‌نوشت
‫و زیاد میومد دیدنت.
‫چرا تمومش کردین؟
‫تحقیر آمیز بود.
‫واسه همین تمومش کردم.
‫بیخیالش.
‫صحبت درباره عشق جوونی و خاطرات بچگانه‌ست.
‫هیونگ...
‫من باید بازپرس بشم؟
‫آره.
‫قبل اینکه فارغ التحصیل بشی.
‫پس...
‫حالا که من دارم آرزوت رو برآورده می‌کنم...
‫تو هم آرزوی من رو برآورده کن.
‫میشه...
‫با جونگ شین قرار بذارم؟
‫هی، چول وونگ...
‫دیگه هیچی بین من و جونگ شین نیست.
‫جدی میگی دیگه؟
‫از ته دلت گفتی دیگه؟
‫ولی...
‫بهرحال باهاش قرار نذار.
‫دیگه برات یه غریبه‌ست، پس چرا؟
‫خودت گفتی... تو هم یه آدم آشغالی.
‫حداقل به خاطر قدیما هم که شده،
‫جونگ شین نباید با آشغال‌هایی مثل ما ‫رفت و آمد داشته باشه.
‫نه؟
‫تو من رو تبدیل به یه آشغال کردی.
‫چی گفتی؟
‫فکر نکن تنها قربانی تویی، هیونگ.
‫از اون روز من یه خواب راحت هم نداشتم.
‫واسه همین...
‫میگم دست از سر جونگ شین بردار.
‫می‌خوای بری پیش جونگ شین راستش رو ‫بهش بگی؟
‫که قاتل اصلی منم؟
‫پس چرا؟
‫چرا نباید باهاش قرار بذارم؟
‫اینکه فکر کنم جونگ شین
‫کنار تو ایستاده و با نفرت به منِ ‫لات نگاه می‌کنه...
‫اعصابم رو بهم می‌ریزه.
‫فکر کردی همیشه به خاطر من تسلیم شدی، نه؟
‫اشتباه نکن.
‫هیونگ، تو من رو هیچوقت برادر یا دوست ‫خودت ندیدی.
‫حالا که نمی‌تونی جونگ شین رو داشته باشی، ‫به منم میگی باهاش قرار نذارم؟
‫مزخرف نگو!
‫من و تو جفتمون کثافتیم.
‫مثل سگ می‌مونیم.
‫اصلاً می‌تونیم مثل آدم حرف بزنیم؟
‫[شرکت توزیع فیلم جونگبو]
‫برو شرکت توزیع فیلم جونگبو رو هدف بگیر.
‫رئیس نا معروفه به شرط بندی کردن.
‫مطمئن نیستم با کارت بازهای قهار در افتاده یا نه،
‫ولی شایعه شده این چند وقته جیبش خالیه.
‫[استودیو فیلم نامدو] ‫اوه، برای رئیس چا کار می‌کنی؟
‫بله.
‫خب، من خوب رئیس چا رو می‌شناسم.
‫بگذریم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫رئیس چا می‌خواد با شما شریک بشه، رئیس نا.
‫می‌خواد تو توزیع جولا دو شریک شم؟
‫نه، می‌خواد با شما توی گیونگانگ فیلم ‫توزیع کنه.
‫چی؟
‫وای...
‫بس کن. درسته ازش تعریف کردم که شیر زنه،
‫ولی دیگه پررو شده، ها؟
‫شما دیگه نمی‌تونین به همین منوال مدیریت ‫رو ادامه بدین.
‫رئیس چا حدود سی درصد سهم رو می‌خواد.
‫هی.
‫آدم‌های این زمینه کاری از خلافکارها به ‫منطقه‌شون حساس‌ترن.
‫اگه با پررویی وارد حیطه یکی بشی، ‫تو بد دردسری میفتی.
‫برو این رو بهش بگو، خب؟
‫اگه می‌خواد یه زندگی طولانی داشته باشه،
‫بشینه و به همون گوانگجو راضی باشه.
‫فهمیدم.
‫خب.
‫حتماً واسه خونه‌تون خیلی پول قرض گرفتین.
‫راستش، رئیس چا در جریان شرط بندی شما نیست.
‫واسه همین من با پیشنهاد ایشون مخالف بودم.
‫ولی نخواستم دوستیشون با شما رو بهم بزنم، ‫واسه همین گفتم یه سر بیام.
‫ممنون که پیشنهادشون رو رد کردین.
‫وایسا!
‫سی درصد سهم؟
‫می‌خواست در ازای هر سهم چقدر بده؟
‫خب؟
‫- گفتم صد میلیون وون. ‫- چی...
‫زیاده.
‫اگه به بازار رو به رشد فکر کنین، چیز زیادی هم نیست.
‫راستی، رئیس نا شرط و شروط داشت، نه؟
‫- اول که درخواست محرمانگی کامل داد. ‫- البته.
‫اگه شایعه بپیچه، دیگه نمی‌تونه توی ‫گیونگانگ کار کنه.
‫خب؟
‫گفت هر وقت پول شما رو داد، سهام رو ‫پسش بدین.
‫چی گفتی؟
‫پس به چه درد ما می‌خوره؟
‫اگه سرمایه رو پس بده که بهره به ما نمیرسه!
‫رئیس چا، قرارداد بدیه!
‫خب؟
‫گفتم باشه.
‫دیوونه شدی؟
‫ای بابا.
‫باریکلا.
‫- رئیس چا! ‫- یه عمر طول می‌کشه تا مثل این دل و جرئت پیدا کنی.
‫تا حالا شنیدی یه شرط بند بتونه بدهی‌هاش ‫رو صاف کنه؟
‫خب. شرط بندی که بیشتر تو قرض بیفته چی؟
‫نه؟ دقیقاً موضوع همینه.
‫سه‌تا حساب گنده توشه.
‫پس برو و جونگبو رو صاحب شو.
‫وای!
‫گفتین به منم سهم میدین دیگه؟
‫چقدر؟
‫به من اعتماد نداری؟
‫شما به من اعتماد دارین، رئیس چا؟
‫خیلی خب.
‫چی می‌خوای؟
‫اگه بعد گیر آوردن جونگبو تونستم به توزیع ‫پنجاه درصدی توی گیونگانگ برسم،
‫سی درصد سهام رو بهم بدید.
‫وای. دختره خل شده؟
‫سرت به جایی خورده؟
‫اگه شکست بخوری چی؟
‫پس تا آخر عمرم خدمتکار شما می‌مونم.
‫باید راجع بهش فکر کنم.
‫منظورت از جاسوس چیه؟
‫بهشون میگیم مخبر، ولی مردم عادی ‫بهشون میگن جاسوس.
‫میگی چول وونگ واقعاً همچین کار خطرناکی کرده؟
‫کی به پسرم دستور داده؟
‫مطمئن نیستم.
‫فعلاً گزارش شده که بعد معافیت زود هنگامش، ‫خودش داوطلب شده.
‫این روزها اوضاع عوض شده،
‫واسه همین دیگه نمیشه زوری کاری کرد.
‫ولی چطوری فهمیده؟
‫دانشجوهای معترض به چول وونگ شک کردن
‫و حتماً تو دانشگاه سوال پیچش کردن.
‫ولی...
‫چول وونگ دوست خوبی داشت.
‫لی دو هاک بود؟
‫شنیدم به دانشجوها حمله کرده و چول وونگ ‫رو نجات داده.
‫چول وونگ دیگه نمی‌تونه فعالیت‌های ‫دانشجویی داشته باشه.
‫اگه بی سر و صدا واسه امتحان وکالت بخونه، ‫مشکلی پیش نمیاد.
‫بی سر و صدا.
‫[یک سال بعد]
‫باریکلا، دو هاک.
‫نرخ فروش یکسانه
‫و مهم‌تر از همه، دردسرهای کوچیکی در کار نیست.
‫ممنون، هیونگ.
‫سهامدارها خیلی شکایت کردن.
‫باید بیشتر تلاش کنی، یونگ پیل.
‫- شرمنده، هیونگ. ‫- در ضمن...
‫هنوز از کافی شاپ هتل سوپ و برنج سفارش ‫میدی و می‌خوری؟
‫- بله؟ ‫- یه جای دیگه سفارش بده.
‫می‌خوای خودم یه مغازه برات بزنم؟
‫یه کم با ملاحظه باش، یونگ پیل.
‫هیونگ.
‫نظرتون چیه مدیریت هتل و کلوپ شبانه ‫یونگ پیل دست من باشه؟
‫هی، آشغال! ‫می‌خوای بمیری؟
‫- هی، یونگ پیل، منظورم این نبود... ‫- خفه شو!
‫- دهنت رو... ‫- بی‌تربیت عوضی.
‫گمشو بیرون، آشغال.
‫گمشو.
‫ای خدا.
‫با تو هم هستم.
‫از این حرفا نزن.
‫اگه کسب و کار یونگ پیل رو ازش بگیری، ‫خانواده‌ش دیگه چطوری باید زندگی کنن؟
‫هیونگ... منظورم این نبود.
‫می‌خواستم هتل و کلوپم رو بدم دست یونگ پیل.
‫چی گفتی؟
‫حالا که سیستم کاری من ثابته، یونگ پیل ‫می‌تونه راحت مدیریتش کنه.
‫اگه من هتل یونگ پیل رو بگیرم و روش کار کنم، ‫هر دو طرف ثابت میشه.
‫وایسا... پس می‌خواستی بگی جاتون رو ‫با هم عوض کنین؟
‫- بله. ‫- ای بابا، این بچه باید تا آخر حرف رو گوش بده.
‫ما یه خانواده‌ایم، نه هیونگ؟
‫ای بابا.
‫[مراسم انتصاب کارآموزهای سازمان قضایی]
‫چول وونگ!
‫جونگ شین.
‫مبارک باشه، آقا.
‫- ممنون. ‫- خسته نباشی.
‫چول وونگ!
‫مامان!
‫دیگه تو زندگیم چیزی نمی‌خوام.
‫گریه نکن. امروز روز خوبیه.
‫کنترلم رو دارم از دست میدم.
‫بابات...
‫باید این لحظه رو می‌دید.
‫به زودی میرم به مزار بابا سر بزنم.
‫خیلی وقته نرفتم.
‫باید بری.
‫خدا رو شکر... آقا...
‫خوب مراقب مزار باباته.
‫همیشه ممنون شمام، آقا.
‫این چه حرفیه. کاری نمی‌کنم که.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫خیلی.
‫تو...
‫دوباره خانواده چوی رو سربلند می‌کنی.
‫خب، همه‌ش به لطف شماست، آقا.
‫من چه کاری کردم؟
‫وایسا، چرا گریه می‌کنین، خانم؟
‫تو...
‫خیلی سختی کشیدی...
‫می‌خواین امشب خونه ما بمونین؟
‫بذارین به نوشیدنی مهمونتون کنم.
‫وای...
‫نه! باید زود برگردیم.
‫کارهای کشاورزیمون زیاده.
‫نگو بابا. این مرد
‫داره روی یه زمین تو سئول کار می‌کنه.
‫ای خدا.
‫من می‌تونم امشب رو بمونم.
‫امان از این زن.
‫خیلی کار داری!
‫ای بابا، فرق نکردین‌ها، آقا.
‫چول وونگ، بیخیال ما.
‫- من دیگه میرم، خب؟ ‫- باشه.
‫- پس به زودی میام دیدنتون. ‫- باشه.
‫بهت افتخار می‌کنیم.
‫لطفاً مراقب خودتون باشین.
‫چیه؟ منتظر کسی هستی؟
‫ها؟
‫نه.
‫تبریک میگم. اینکه اینقدر زود تونسته امتحان وکالت رو ‫قبول بشه...
‫هوشش به کی رفته؟ مامانش یا باباش؟
‫باید بگیم به مامانش.
‫خیلی خب.
‫حالا که داریم درباره‌ش صحبت می‌کنیم، اوپا...
‫یه خواهشی دارم.
‫باشه. چی می‌خوای؟
‫چول وونگ می‌خواد بازپرس بشه.
‫لطفاً کمکش کن.
‫نمره امتحانش خیلی بالا بود.
‫هر چند، همسر وزیر دادگستری که میاد ‫مغازه ما گفت،
‫غیرممکنه با داشتن سابقه فعالیت دانشجویی ‫بتونی قاضی یا بازپرس بشی.
‫درسته.
‫چول وونگ باید وکیل بشه. ‫نمیشه کاری کرد.
‫اگه بگیم مخبر دولت بوده بیشتر بحث برانگیزه.
‫واسه همین نباید بذارن بازپرس باشه؟
‫دهنش رو بسته و واسه کشور کار کرده.
‫به این سادگی نیست. به سوابقش که نگاه می‌کنم،
‫می‌بینم هیچ اطلاعات درست و حسابی درباره ‫فعالیت‌های دانشجویی نداده.
‫به زور تونسته جون سالم به در ببره.
‫نه سفیده، نه سیاه، یه آدم خاکستریه.
‫می‌خواد بازپرس بشه.
‫منم می‌خوام.
‫اگه با دولت همکاری می‌کرد، می‌تونستیم کاری کنیم ‫یه بازپرس درجه یک بشه.
‫ولی دنیا جای راحتی نیست.
‫درسته که مثل مادرش باهوشه،
‫ولی این لجبازی‌هاش برای محافظت از عواقب بی‌ارزش ‫کارهاش به پدرش رفته.
‫درسته.
‫به پدرش رفته.
‫چول وونگ...
‫درست مثل پدر واقعیشه،
‫جاه طلبی‌هاش هم همینطور.
‫تشنه قدرته.
‫وای.
‫وقتی میای حداقل بیا سلام بده.
‫چطوری می‌تونی همینجوری بری؟
‫خسته نباشی.
‫برو استرست رو خالی کن.
‫این چیه؟
‫وای.
‫لی دو هاک بعد تبدیل شدن به مرد شماره دوی ‫گروه کوانگ تاک چه ولخرج شده. ها؟
‫ایول.
‫بگذریم...
‫تا الان از دستورت اطاعت کردم، نه؟
‫پررو بازی درنیار.
‫بالاخره صلاحیتش رو پیدا کردی که برام جبران ‫کنی. این تازه اولشه.
‫آره. تازه اولشه.
‫راستی...
‫می‌خوام یه کار دیگه رو هم شروع کنم.
‫می‌خوام...
‫از جونگ شین خواستگاری کنم.
‫البته.
‫پدر احمقیه،
‫که هنوز پسرش رو نشناخته،
‫پسری که درست جلوی چشمشه.
‫خواهش می‌کنم...
‫کمک کن چول وونگ بازپرس بشه...
‫به عنوان پدرش.
‫سعی نکن مقاومت کنی.
‫می‌دونم هنوز جونگ شین رو فراموش نکردی.
‫هیونگ، اگه می‌خوای، بیا مثل دبیرستان ‫باز رقابت کنیم.
‫کاملاً منصفانه.
‫خب؟
‫عوضی!
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫دلیل منطقی دیگه‌ای نداری؟
‫دو هاک هیونگ خوبه، ولی من نیستم؟
‫من نمی‌ترسم.
‫چرا؟ چون اون کار رو کردم که مثل یه ‫آدم زندگی کنم!
‫مثل همیشه کتکم بزن.
‫رئیس چا! حرف نداری، رئیس چا.
‫من دیگه اون عروسکی که می‌شناختی نیستم.
‫من بازپرس کره، چوی چول وونگ هستم.
‫نمی‌دونم چرا رئیس داره اینقدر لی‌لی به لالاش می‌ذاره.
‫جونگ شین...
‫گفتم جونگ شین رو دزدیدن.
‫اگه کمکم کنی، فکر کنم یه راهی باشه.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M