‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
‫اوه، چول وونگ!
‫آقا! چول وونگ اومد.
‫اومدی؟
‫چول وونگ...
‫چیکار کنیم؟ واسه بابات ناراحتم...
‫خیلی واسه بابات ناراحتم...
‫خیلی واسه بابات ناراحتم!
‫بابات...
‫خیلی واسه بابات ناراحتم!
‫چیکار کنیم! چیکار کنیم...
‫چیکار کنیم...
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫حتماً بابت از دست دادن عزیزت خیلی عزاداری...
‫ایشون یکی از مهم‌ترین ریش سفیدهای ‫منطقه ما بود،
‫ما هم عزادار...
‫جای عزاداری، درخواست بخشش کنید.
‫چیه؟ حرف بدی زدم؟
‫مگه شما نبودین که حتی بعد استعفا از کاندید بودنش،
‫متهمش کردین به دست داشتن در انتخابات ‫غیرقانونی و چند روز
‫نذاشتین یه خواب راحت داشته باشه، رئیس؟
‫ببین، صاحب مجلس. حتماً دچار سوءتفاهم شدی.
‫سوءتفاهم؟
‫بابام به شرفش اندازه زندگیش اهمیت می‌داد.
‫چقدر عذاب کشیده بوده
‫که چند ماه با شب و روز نوشیدن از پا دراومد؟
‫بریم!
‫ممنون که تشریف آوردین!
‫منم واسه مراسم مرده شوری شما میام.
‫همین چند وقت پیش از کلانتری سئول بهم زنگ زدن.
‫یه دانشجو از این روستا که افتخار داشته
‫اولین کسی باشه که وارد دانشگاه هانکوک بشه،
‫درست و حسابی درس نمی‌خونده
‫بلکه طرفدار کمونیست‌ها شده و تو اعتراضات ‫ضدحکومتی شرکت می‌کرده!
‫در ضمن!
‫بهم گفتن هر وقت اومد روستا دستگیرش کنم
‫و بفرستمش سئول!
‫مامان...
‫مامان!
‫حتماً از خدمت کردن به کشور خسته شدین، رئیس.
‫ممنون که با وجود اینکه سرتون شلوغ بود
‫وقت گذاشتین و اومدین اینجا.
‫ما الان سوگواریم،
‫بدون صاحب مجلس چطوری باید عزاداری کنیم؟
‫من باهاش صحبت می‌کنم، خواهش می‌کنم ‫بهش رحم کنید.
‫بهمون رحم کنید.
‫التماس می‌کنم.
‫حواستون به حرف‌هاتون باشه.
‫بابات گفت...
‫این رو بعد تشییعش بهت بدم.
‫چول وونگ.
‫همه این اتفاق‌ها به خاطر بی‌تقوا بودن من ‫اتفاق افتاد.
‫هر چند، پدرت هیچوقت کار شرم آوری ‫انجام نداد.
‫به فکر انتقام گرفتن نباش،
‫و مراقب مادرت باش.
‫بابا...
‫یه وصیتنامه نوشته و گفته انتقام نگیرم.
‫ولی، می‌دونی...
‫موندم چرا
‫به نظرم میومد خواسته هر جور شده ‫انتقامش رو بگیرم؟
‫من...
‫بعد اینهمه بدبختی به این نقطه رسیدم.
‫و قوی‌تر میشم.
‫بعد قوی‌تر شدنم،
‫کسایی که بابام رو اذیت کردن،
‫کسایی که من رو بدبخت کردن...
‫تقاص عذابی که به ما دادن رو پس میدن.
‫بزرگ شدی، پسرم.
‫و،
‫از مردمم حفاظت می‌کنم که دیگه اینجوری ‫تحقیر نشی، مامان.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫میگی... یکی رو پیدا کنم؟
‫خواهش می‌کنم...
‫همین یه بار کمکم کن، هماهنگ کننده.
‫ما تو شرکتمون با امنیت ملی سر و کار داریم.
‫آژانس کارآگاهی نیست که توش مردم رو ‫پیدا کنیم.
‫چرا شرکت ما...
‫باید بدبختی‌های اعضای خانواده‌ش رو نادیده بگیره؟
‫منم عضو خانواده میشم.
‫همین یه بار کمکم کن.
‫جدی؟
‫واقعاً؟
‫چیکار کنم؟
‫چه آدم رمانتیکیه.
‫کمکش کن.
‫چشم.
‫[قرارداد توزیع فیلم]
‫تا کی می‌خوای دست رو دست بذاری و اینجا بشینی؟
‫وقت نداریم!
‫بیا زنگ بزنیم به پلیس.
‫آره، رئیس.
‫حداقل باید طرف رو نجات بدیم!
‫حتی اگه به پلیس گزارش بدیم هم پیداش نمی‌کنن.
‫بهم اعتماد کنین.
‫می‌دونن که اگه دستشون به جونگ شین بخوره،
‫دیگه جایی تو این صنعت ندارن.
‫- خاله! ‫- رئیس!
‫تو... اگه همین الان زنگ بزنی به چا گوم اوک
‫و ازش بخوای نجاتت بده... اگه یه بار زنگ بزنی،
‫آزادت می‌کنم. فهمیدی؟
‫اگه زانو بزنی و جلوم التماس کنی،
‫شاید به بخشیدنت فکر کنم، رئیس احمق.
‫گفتم من احمق نیستم!
‫گفتم نیستم!
‫لعنتی!
‫هونگ جو!
‫بله، هیونگ!
‫تو...
‫- یه سری دلال می‌شناسی، نه؟ ‫- بله!
‫- می‌شناسی دیگه؟ ‫- بله، هیونگ!
‫الو؟
‫منم.
‫پیداش کردم.
‫کجاست؟
‫گیونگیدو اوسان.
‫پلیس داره میره اونجا، منم همراهشون میرم.
‫ولی... چطوری اینقدر سریع پیداش کردی؟
‫رئیس بیون تازگی یه اسباب بازی جدید گرفته، ‫زدن ردش آسون بود.
‫تو کره جنوبی زیاد روال نیست
‫واسه همین احتمالاً نمی‌دونسته میشه ردش رو زد.
‫رئیس چا،
‫دیگه نمی‌تونم جلوی آدم‌هام رو بگیرم.
‫خوب گوش بده. دقیقاً پنج دقیقه وقت داری.
‫اگه نیای، یعنی خانم اوه رو کشتی، خب؟
‫باشه!
‫ای خدا، قبض تلفنش خیلی زیاد میاد.
‫همین رو بگو.
‫وای خدا!
‫چی گفت؟
‫این یارو...
‫خیلی سمج‌تر از اونیه که فکر می‌کردم.
‫اگه اینجوری رفتار کنه، راه حلی براش ندارم...
‫خاله، مگه نمی‌دونی اگه جونگ شین رو نجات ندیم،
‫بهرحال کل سینماهات رو از دست میدی؟
‫دقیقاً!
‫تا وقتی مدیر شعبه رو داشته باشیم، شما فرصت ‫مبارزه رو ندارین؟
‫- اینطور میگی؟ ‫- بله!
‫- خاله! ‫- رئیس!
‫هیونگ، از بوسان زنگ زدن.
‫میگه اگه دختره رو بیاری، می‌تونه تا ده ‫سال نگهش داره.
‫بریم؟
‫ای خدا، عوضی سنگدل!
‫بریم.
‫چشم، هیونگ.
‫وایسین.
‫الو؟
‫اوه جونگ شین.
‫- بفرستش. ‫- عه!
‫رئیس چا!
‫اگه یه کم دیرتر زنگ می‌زدی، تو بد ‫دردسری میفتادی!
‫افرادم می‌خواستن دفنش کنن.
‫نه! نکن!
‫- نه! ‫- می‌شنوی صداش رو؟
‫- می‌شنوی نه؟ ‫- نه!
‫جونگ شین خوبه؟
‫یکی رو می‌فرستم قرارداد رو بیاره.
‫موفق شدیم!
‫- تموم شد! ‫- ایول!
‫تموم شد!
‫- هونگ جو! ‫- بله، هیونگ!
‫تو برو سئول و قرارداد رو بیار.
‫چشم، هیونگ.
‫بریم.
‫حیف شد.
‫من بردم.
‫من بیون هاک سوام! لعنتی!
‫بگیریدشون!
‫دستا بالا!
‫این سر و صدا از کجا میاد؟
‫چه خبر شده؟
‫برید!
‫- هیونگ! ‫- چه خبره؟
‫کثافت!
‫جونگ شین!
‫وای خدا!
‫خوبی؟
‫آسیب دیدی؟
‫- اون رو بذار زمین و دستا بالا! ‫- چشم قربان!
‫- زانو بزن! ‫- چشم قربان!
‫چطوری اومدی اینجا؟
‫به سیا زنگ زدم.
‫نمی‌دونستم اینقدر آدم مهمی هستم.
‫بیاید دنبالم!
‫خواهش می‌کنم گوش کنین!
‫وایسین!
‫یه لحظه!
‫هی، هی!
‫حقته، رئیس احمق.
‫- وای دنده‌م... ‫- پاشو.
‫ممنون.
‫کل سینماهایی که مونده واسه من.
‫- وای! ‫- دنده‌م داغون شد!
‫سیای کره عجب سرعت عملی داره.
‫سیا کره؟
‫چی هست؟
‫آژانس امنیت ملی، احمق.
‫اوه، آژانس امنیت ملی!
‫واو، وقتی ما بعد اینهمه گشتن پیداش نکردیم،
‫چطوری اینقدر سریع پیداش کردن؟
‫اگه می‌دونستیم، پیداش می‌کردیم.
‫خوبی؟
‫فکر کردم قراره بمیرم.
‫جونگ شین.
‫تو...
‫دماغت داره می‌ریزه.
‫چی؟
‫می‌خوای بمیری؟
‫- همیشه مسخره بازی درمیاری! ‫- آخ!
‫درد میاد...
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫اینقدر کافیه؟
‫باشه، دوستیم دیگه.
‫آدم نمی‌دونه آینده قراره چی بشه.
‫تازه، منم که زندگیت رو نجات دادم.
‫باشه بابا.
‫ولی... دیگه شورش رو درنیار.
‫بیا بریم.
‫مدیر شعبه...
‫فکر کردم داری می‌میری، دختر!
‫خیلی اذیت شدی.
‫شنیدم به رئیس عوضی گفتی من رو بکشه.
‫حالا که نمردی. مهم همینه.
‫آدمی هم نیستی که به این سادگی بمیره.
‫مدیر شعبه.
‫اینقدر ناراحت نباش.
‫با اینکه رئیس اونجوری حرف زد،
‫گفت می‌خواد کل سینماهاش رو بده تا تو ‫نجات پیدا کنی، مدیر شعبه!
‫عجبا.
‫اگه باور نمی‌کنی، قرارداد رو ببین.
‫اشتباه می‌کنین، رئیس.
‫درباره چی؟
‫من واسه انجام این کار از جونم گذشتم،
‫واسه همین این از جون من مهم‌تره.
‫حتی اگه قرار بود بمیرم هم نباید بهش ‫مهر می‌زدین.
‫چی گفتی؟
‫یه بار دیگه میگم، چون منم سهم دارم،
‫نمی‌تونین تصمیم بگیرین من طبق خواسته شما ‫بمیرم یا زنده بمونم.
‫زندگی شما برای خودتونه، ولی زندگی منم ‫برای خودمه.
‫من، اوه جونگ شین، خودم برای این چیزها ‫تصمیم می‌گیرم.
‫وای، این عجوزه لجوج رو ببین.
‫بهرحال، چون با زندگی من بازی کردین،
‫شرکت سرگرمی استار افتاد به دست ما،
‫باید درباره سهامی که گیر من میاد صحبت کنیم.
‫از این به بعد،
‫سهام شرکت‌های توزیع فیلم گیونگیدو و گانگووندو،
‫من شصت درصد برمی‌دارم و شما چهل درصد، رئیس.
‫- چی فرمودی؟ ‫- مدیر شعبه!
‫این چه رفتاریه با رئیس داری!
‫وگرنه یه شرکت دیگه برای خودم میزنم.
‫چی؟
‫جونگ شین!
‫خب، شرکت خودم رو بزنم؟
‫می‌تونین تو بازار گیونگیدونگ و گانگووندو شکستم بدی؟
‫می‌دونستم اینجوری می‌کنی.
‫- هی، مدیر گو. ‫- بله.
‫حرف من به رئیس بیون اشتباه نبود.
‫می‌دونستم یه روز سعی می‌کنه من رو بزنه کنار.
‫خیلی خب، کارت رو بکن.
‫راستش، نظرت چیه جولادو هم برای تو باشه؟
‫- رئیس! ‫- ولی به یه شرط.
‫باید دختر من بشی!
‫اگه می‌خوای کاری کنی، تحت قلمرو خودم ‫کارت رو بکن.
‫اونوقت همه چیزم به تو ارث میرسه.
‫بریم.
‫چشم.
‫زیاد فکرت رو درگیرش نکن.
‫چیزه، رئیس.
‫رئیس!
‫کر که نیستم!
‫چیه؟ چی می‌خوای؟
‫می‌خوای بپرسی قراره همه چی رو بدم به جونگ شین؟
‫بله...
‫من همه چی رو نمی‌دونم،
‫ولی دوتا آدم معروف رو می‌شناسم که زانو زدن.
‫یکیشون شاهزاده هونگسون بود، پدر ‫امپراتوری گوجونگ.
‫اون یکی هان شین بود، یه ژنرال بزرگ در دوران ‫خاندان هان توی چین.
‫البته که شاهزاده هونگسون رو می‌شناسم.
‫ولی ژنرال چینی رو نه.
‫انتظار هم نداشتم بشناسیش.
‫در هر صورت، وجه اشتراک این دو نفر
‫اینه که جفتشون قدرت نداشتن،
‫واسه همین فیلم میومدن که کسی که می‌خواست ‫بکشتشون رو آروم کنن.
‫اول از توفان در می‌رفتن
‫و بعدش قدرت می‌گرفتن که رقیب رو شکست بدن.
‫الکی زانو می‌زدن.
‫وای. چه آدم‌های دغل بازی.
‫تو جنگ که جونت تو خطره، چطوری میشه ‫حرف از دغل بازی زد؟
‫همه فریب میدن و فریب بقیه رو می‌خورن.
‫خب، آخرش رقیبشون رو شکست دادن؟
‫پس چی.
‫شیادن‌ها.
‫وای خدا...
‫چه آدم‌های ترسناکی.
‫آره.
‫این ضرب المثل از اینجا میاد،
‫به کسایی که راحت زانو میزنن اعتماد نکن.
‫پس زانو زدن یعنی تو فکر شکست دادن من هستن.
‫که اینطور.
‫یه لحظه.
‫پس مدیر شعبه اوه جونگ شین هم می‌خواد ‫شما رو...
‫ای...
‫شرمنده.
‫به همچین بچه‌ای گفتم فرزند خونده‌م بشه.
‫به نظرت پیشنهادم رو قبول می‌کنه؟
‫ای خدا.
‫وقتی دیدم اونجوری داره باهاتون رفتار می‌کنه،
‫عمراً اگه قبول کنه.
‫پس با من قراره در بیفته.
‫ببینیم چی میشه.
‫- شما چوی یونگ شیک رو می‌شناسین؟ ‫- بله.
‫پس چوی چول وونگ رو هم می‌شناسین؟
‫سلام.
‫شما پرستار بچه‌ی کانگ یو جین بودین؟
‫بله.
‫بیمار چوی یونگ شین رو می‌شناسین؟
‫اوه، بله.
‫بذارین یه نگاه به سوابق پزشکیش بندازم.
‫عذر می‌خوام.
‫شما؟
‫من از دفتر دادستان اومدم.
‫چوی چول وونگ رو می‌شناسین دیگه؟
‫چول وونگ اشتباهی کرده؟
‫نه.
‫قراره به زودی یه بازپرس یا قاضی رسمی بشه،
‫ولی چون موقعیت مهمیه،
‫باید درباره‌ی گذشته و هویتش تحقیق کنیم.
‫در ضمن، به چوی چول وونگ چیزی نگید.
‫ممکنه تاثیر منفی روی ترفیع گرفتنش داشته باشه.
‫اوه، چشم.
‫خب، تو محل شنیدم،
‫شما با خانواده چوی یونگ شیک خیلی ‫صمیمی بودین.
‫بله.
‫وقتی چوی چول وونگ دبیرستانی بود،
‫جز جریمه شدنش بابت خشونت،
‫جرم دیگه‌ای مرتکب شد؟
‫نه. اصلاً.
‫که اینطور.
‫پس داستان‌هایی که
‫میگن واسه بیماری روانی تو بیمارستان ‫بستری شده بوده رو شنیدین؟
‫وای خدا!
‫هیچکس به باهوشی و درستکاری اون نیست.
‫هیچوقت همچین چیزی نشنیدم.
‫صحیح.
‫حقیقت داره که
‫چوی چول وونگ پسر واقعی چوی یونگ شیک نیست؟
‫منظورتون...
‫خب، مهم نیست به سرپرستی گرفته شده باشه.
‫این موضوع چیزی رو درباره ارتباطش با پدر و مادر ‫قانونیش تغییر نمیده.
‫راحت باشید، راستش رو بگید.
‫خب...
‫پسر واقعیشه!
‫عزیزم.
‫من کل عمرم توی اون خونه زندگی کردم.
‫این چه سوال مزخرفیه؟
‫چوی چول وونگ از نسل خانواده چویه.
‫اوه، که اینطور.
‫البته من شک نداشتم.
‫چون به اطلاعات شخصیش نیاز داشتم پرسیدم.
‫چوی چول وونگ پسر واقعی چوی یونگ شیکه.
‫ممنون.
‫روز خوش.
‫ببخشید،
‫ببخشید...
‫مشکلی برای چول وونگ پیش نیومده که؟
‫دست بردار!
‫البته که نه.
‫نمیشه.
‫چی میگی؟
‫اگه بعداً حقیقت رو بفهمن و
‫چول وونگ ما تو دردسر بیفته چی؟
‫اگه من و تو هیچی نگیم، چطوری ‫می‌خوان بفهمن؟
‫از کجا معلوم تو دنیا چی میشه؟
‫تازه، ما که گناهی مرتکب نشدیم،
‫چول وونگ نباید خبردار بشه؟
‫دیوونه بازی درنیار!
‫به ریش سفید چوی وقتی داشت فوت می‌کرد
‫و به خانم کانگ قول دادیم به هیچکس چیزی نگیم!
‫تازه...
‫همه چی برای دو هاک و چول وونگ عجیب میشه.
‫منظورت چیه؟
‫اگه بفهمن برادرن خوشحال میشن!
‫تازه، دلم می‌خواد پسرم من رو مامان صدا کنه.
‫وقتی میگم نه یعنی نه!
‫چرا با پیش کشیدن گذشته می‌خوای ‫دردسر درست کنی!
‫شاید قولی که به ریش سفید دادی برات مهم باشه،
‫ولی قلب من به خاطر اون قضیه سیاه شده!
‫من اینقدر اذیت شدم سر زایمانش،
‫و با این حال من رو مادر صدا نمی‌کنه!
‫هر دفعه می‌بینم به اون روباه میگه مامان،
‫قلبم آتیش می‌گیره.
‫اینجوری نکن.
‫من دنبال پول یا زمین نیستم.
‫فقط می‌خوام چول وونگ بفهمه
‫که ما پدر و مادر واقعیش هستیم.
‫بسه دیگه!
‫اونوقت من چطوری می‌تونم تو قیامت به روی ‫ریش سفید و آقای چوی نگاه کنم؟
‫من خرم که با یکی زندگی می‌کنم که اینقدر ‫بچه مثبت و اذیت کاره.
‫اگه یه پسر بازپرس داشته باشیم، ‫مردم بهمون احترام می‌ذارن.
‫عجبا...
‫حس ششمم بهم میگه چوی چول وونگ ‫پسر چوی یونگ شیک نیست.
‫برخلاف واکنش لی جونگ هو، خدمتکار خانواده
‫از دوران پدر چوی یونگ شیک که حرفم رو رد کرد،
‫انگار زنش ترسیده بود رازش برملا بشه.
‫الان باید سوابق پزشکی رو پیدا کنیم که ‫نشون میده چوی یونگ شیک
‫از قبل ازدواجش داشته درمان میشده؟
‫چون پرونده قدیمیه، پیدا کردنش طول می‌کشه.
‫خیلی زحمت کشیدی.
‫اینطور نیست.
‫خب، با کمال احترام، من یه سوال دارم.
‫همونطوره که داری فکر می‌کنی، کاپیتان تیم اوه.
‫منم ذهنم خیلی درگیره.
‫شرمنده.
‫چرا بابات همراهت نیومد؟
‫می‌دونی که بابا درگیر کارهای سینماست.
‫قول داد دفعه دیگه بیاد.
‫دروغ میگی.
‫بابات سر قولش نموند که باهام بیاد بریم ‫جوجودو.
‫قول داده بود من رو ببره موکپو و یه ‫کلاغ قهوه‌ای برام بخره.
‫دروغ! همه‌ش دروغه!
‫مامان.
‫بابا...
‫بابا دروغگو نیست.
‫دفعه دیگه که اومد، گفت همه این کارها ‫رو برات انجام میده.
‫نه...
‫بابات داره به تو هم دروغ میگه.
‫نامه‌هات رو هم دزدید.
‫کدوم نامه‌ها؟
‫نامه‌های دوستت.
‫همون دوستت که یکی رو کشته بود.
‫گفت نباید بری دیدنش و خودش رفت دیدش.
‫برام مهم نیست چی میگی،
‫ولی از این مطمئنم که تو از اینجا، ‫زندان بدتری هستی.
‫خواهش می‌کنم ولم کن.
‫جدی میگم.
‫احمق بیشعور...
‫- سلام، هیونگ. ‫- سلام، سون وو.
‫هیونگ، اون کیه که رئیسمون داره بهش احترام می‌ذاره؟
‫به نظر نمیاد تو زمینه کاری ما باشه.
‫احتمالاً یا پولداره، یا ترسناکه،
‫یا یکیه که بهش بدهکاره.
‫پس امیدوارم یه آدم ترسناک نباشه.
‫آره.
‫ولی آدم همیشه کسایی که می‌بینه که ‫دلش نمی‌خواد ببینه.
‫دست بردار، هیونگ. ‫چرا اینقدر بدبینی؟
‫- چرا اینقدر منفی... ‫- چی؟
‫بیخیال، هیونگ.
‫بریم.
‫- هی. ‫- انگار چیز خوبی بوده.
‫عالیه.
‫این رو.
‫خیلی دارن زحمت می‌کشن‌ها.
‫تو سئول کره جنوبی، که باید جشنواره‌های بین المللی
‫مثل بازی‌های آسیایی یا المپیک برگزار کنیم،
‫آبروی مردممون با این وضع زندگی نمیره؟
‫عجب مردم ساده لوحی!
‫دولت غرامت‌های کافی و راه حل بهشون داده،
‫اونوقت این مستاجرها حریص شدن و ‫پول بیشتری می‌خوان.
‫و بیشتر صاحب خونه‌ها هم بدون شکایت گذاشتن رفتن.
‫به نظرت میشه؟
‫اوه، راستی، تا چند روز دیگه خبر میدن.
‫چند نفر رو بذار تو مغازه‌ها و بقیه رو جمع کن. خب؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫وای، ترسیدم.
‫اوه، مرد جوون. قبل رفتن یه کم کیمچی بخور.
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫- بله. ‫- پس چی.
‫اوه.
‫یکی دیگه می‌خوای؟
‫اونجا دوتا میونگ‌دانگ‌ دونگه.
‫و اینجا سه‌تا میونگ‌دانگ‌ دونگه.
‫جایی که ما مسئولش هستیم، ‫سه‌تا میونگ‌دانگ‌ دونگه.
‫پس اینجا قراره پر آپارتمان بشه؟
‫وای... عجیبه.
‫این مردم اصلاً خونه دارن؟
‫شنیدم کسایی که اینجان،
‫بعد زندگی کردن تو ساختمون‌های غیرقانونی بعد جنگ ‫اینجا جمع شدن.
‫بهرحال غرامت می‌گیرن، یه خونه ‫پیدا می‌کنن.
‫- هیونگ. ‫- چیه؟
‫راستش، من برام مهم نیست با هم در بیفتیم
‫یا همدیگه رو توی دنیای خودمون کتک بزنیم.
‫ولی...
‫- ولی این مردم... ‫- چیه؟
‫میگی حس گناه داری؟
‫نمی‌تونی انجامش بدی؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫به نظرم بهتره نظرتون رو عوض کنین.
‫جدی؟
‫باشه، می‌تونی همچین حسی داشته باشی.
‫درکت می‌کنم.
‫دو هاک...
‫مونده تا خلافکار بشی.
‫البته یه خونه پیدا می‌کنن... ‫یه جای دور.
‫وای!
‫بسه دیگه.
‫الان ما می‌تونیم به فکر بقیه باشیم؟
‫شنیدم سود یه همچین کاری،
‫از مبارزه با بقیه باندها واسه چند سال بیشتره.
‫ممکنه زندگیمون عوض شه.
‫بیاید رو آینده تمرکز کنیم، خب؟
‫ولی بهرحال دلم براشون می‌سوزه.
‫خب چیکار کنیم؟
‫بریم باز بلیط بازی بیسبال بفروشیم؟
‫اونموقع زندگیم راحت‌تر بود.
‫ای احمق.
‫وای!
‫هی می‌خوای بزنی تو سرم؟
‫دارم وادارت می‌کنم فکر کنی.
‫شرایط این مردم عوض نمیشه.
‫اگه ما کار رو انجام ندیم، باندهای دیگه ‫انجامش میدن.
‫نه، دو هاک؟
‫تف توش!
‫شرمنده منتظرت گذاشتم. بریم.
‫چی می‌خواستی بهم بگی؟
‫هیونگ، چرا همیشه اینقدر عجله داری؟
‫خواستم درباره دزدیده شدن جونگ شین حرف بزنیم
‫و عملیات مشترکمون رو جشن بگیریم.
‫جشن بگیریم که چی؟
‫همونطور که رزرو کردم، پرس الف رو برامون بیارین.
‫چشم.
‫برای سه نفر دیگه؟
‫بله.
‫چی؟
‫دیگه کی قراره بیاد؟
‫آره.
‫اسپانسرمون،
‫قراره امروز برامون غذا بگیره.
‫ای خر... هنوز تو آزادی مشروطی
‫و کارهای بد رو یاد گرفتی. هی!
‫امروز من حساب می‌کنم.
‫جاجانگمیون سفارش بده.
‫چطوری آخه، هیونگ؟
‫دختر خوبیه. می‌تونه مهمونمون کنه.
‫بذار امروز دلی از عزا دربیاریم، خب؟
‫عجب گوساله‌ای هستی.
‫هی!
‫هر چقدر می‌خوای بخور.
‫لی دو هاک...
‫- هوی. ‫- چیه؟
‫حقمونه برامون غذا بگیره.
‫- هر چقدر می‌خوای بخور. ‫- بشین.
‫گفتی از من در نمیری.
‫معذب نمیشی
‫با یه لات غذا بخوری؟
‫معذب نمیشم. دلم برات می‌سوزه.
‫اومدی رستوران چیکار پس؟
‫جفتتون بس کنین و بیاین بشینین.
‫خیلی وقته سه نفری غذا نخوردیم.
‫بیاین بخوریم. خب؟
‫وای، هیونگ.
‫غذا رو دیدم یاد گذشته افتادم.
‫می‌دونی، به جونگ شین که کمک کردیم جزو ‫دویست نفر برتر بشه،
‫بابای جونگ شین برامون غذای چینی خرید.
‫یادته، نه؟
‫اینجوری نوشیدنی رو بدی بالا شبیه خلافکارها میشی؟
‫اینقدر واسه من خفن بازی درنیار، غذات رو بخور.
‫راست میگه، هیونگ. غذا بخور. ‫خوشمزه‌ست.
‫وای.
‫بشین.
‫می‌خوام یه چیزی بگم.
‫آره، هیونگ. بشین صحبت کنیم.
‫هی.
‫این خلافکار بدبخت... صدقه‌ت رو قبول کرد.
‫من دیگه میرم. خب؟
‫منظورت از صدقه چیه، هیونگ؟
‫هیونگ، الان از ماها پولدارتری.
‫جونگ شین... وقتی رئیس بیون دزدیدت،
‫دو هاک هیونگ خبرم کرد.
‫تازه، خیلی هم بدبخت بیچاره
‫و هول شده بود.
‫- هی، چوی چول وونگ. ‫- چیه؟
‫دارم راستش رو میگم دیگه.
‫واسه همین تونستم پیدات کنم.
‫که بتونی بگی نصف جونت رو به دو هاک ‫هیونگ بدهکاری.
‫- راست میگه؟ ‫- نه.
‫از خودش درآورده.
‫دروغ نگو.
‫مگه بابا لنگ درازی؟
‫جونگ شین، درسته هیونگ اینجوری حرف میزنه،
‫ولی یعنی...
‫تموم این مدت منتظرت بوده.
‫بس کن. خب؟
‫این ملاقات رو ترتیب دادم...
‫چون نمی‌خواستم بزدل باشم یا خجالت بکشم.
‫جونگ شین.
‫یه بار دیگه از فرصتم استفاده می‌کنم.
‫نه به عنوان پسر بچه‌ای که حس قدیم رو داره.
‫بلکه از ته دلم، با جونم.
‫پس...
‫خودت رو نگیر و فرار نکن.
‫بیا منصفانه و برابر، با هم بجنگیم.
‫هی عوضی، واقعاً...
‫عجب... مزخرفاتی میگین.
‫مگه من اسباب بازی شمام؟
‫چرا هر وقت می‌خواین با من بازی می‌کنین؟
‫فرشته نجات من؟
‫هی! هنوز نوبت مرگ من نرسیده بود، ‫حتی اگه شماها نمی‌اومدین.
‫تازه، فکر کردی ما هنوز نوجوون‌های یوسو هستیم؟
‫تو رو خدا بزرگ شین، احمق‌ها.
‫پول نهار امروز رو من میدم، پس هر چقدر ‫خواستین غذا بخورین.
‫همینه که جونگ شین رو اینقدر خفن می‌کنه.
‫نه؟
‫هی... دیگه از این مدل مسخره بازی‌ها درنیار.
‫- بهت اخطار میدم. ‫- نه.
‫باز کارم رو تکرار می‌کنم.
‫تکرارش می‌کنم.
‫باهات رقابت می‌کنم
‫و جونگ شین رو واسه خودم می‌کنم.
‫تو یه عوضی کثافتی.
‫به عنوان رهبر یه باند خلافکاری زیادی فقیر نیستی؟
‫تو از کجا اومدی؟
‫یعنی چی؟ ‫به خاطر تو نتونستم شام بخورم.
‫مسئولیت رو قبول کن.
‫وای! از گشنگی هلاکم. برام غذا بیار.
‫- وایسا، تو... ‫- دو هاک... این خانم نامزدته؟
‫بله!
‫- بخور. ‫- این چه طرز برخورده؟
‫من معمولاً اینجوری غذا می‌خورم.
‫برو حداقل یه نیمرو بزن.
‫تخم مرغ ندارم.
‫تو دوره گردی، نه خلافکار.
‫عجبا...
‫وای، الان از چشمت لیزر میزنه بیرون.
‫ای خدا، این چه طرز پذیرایی از همچین ‫دختر خوشگلیه.
‫ممنون.
‫خوشمزه به نظر میاد.
‫وای، چه خوشمزه‌ست!
‫آخی، هر چقدر می‌خوای بخور.
‫ممنون.
‫وای، حرف نداره.
‫نوشیدنی نداری؟
‫هی، بی سر و صدا بخور و برو. خب؟
‫یه لیوان نوشیدنی نمی‌تونم با غذام بخورم؟
‫چیکار می‌کنی؟ کثیف!
‫کل شیشه رو بیار. ‫با هم می‌نوشیم.
‫جونگ شین؟
‫بله.
‫زنگ زدم استودیو فیلم، ولی جواب نداد.
‫خب، گفت میره دیدن کسی، واسه همین ‫دیر میاد.
‫کی؟
‫گفت میره دیدن کی؟
‫اوه! یه آدم غیرعادی که دلش براش می‌سوزه.
‫ولی کیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫از دست جونگ شین.
‫گاهی اوقات میزنه به سرش.
‫چرا باید بره دیدن یه آدم غیرعادی؟ دنبال دردسر می‌گرده؟
‫بهرحال، سر راه خونه میاد اینجا با هم بریم.
‫همیشه همین کار رو می‌کنیم.
‫باشه.
‫هی، لی دو هاک!
‫من، اوه جونگ شین، صنعت فیلم سازی ‫کره رو فتح می‌کنم.
‫با فیلم‌هایی که اکران می‌کنم، مردم رو ‫می‌خندونم و به گریه می‌اندازم.
‫حسابی هم پول درمیارم.
‫باشه.
‫ولی انگار تو با خلافکاری زیاد پول درنمیاری.
‫هر خلافکاری با اون یکی فرق داره.
‫از همه چی دست بکش و بیا پیشم.
‫بیا پیشم، کمک کن فیلم بسازیم، برو دانشگاه ‫درس بخون.
‫باید کمکت کنم. از پسش برمیام.
‫اینقدر... دلت به حالم می‌سوزه؟
‫آره. خیلی.
‫خیلی هم متاسفم.
‫باید تا آخر کنارت می‌موندم.
‫وای، مزخرف نگو.
‫من بودم ولت کردم.
‫گول زدن دلت و دور کردن من اینقدر خوشحالت می‌کنه؟
‫شنیدم وقتی زندان بودی بابام اومد دیدنت.
‫تا وقتی خوشحال باشی، زندگی خودم برام مهم نیست.
‫مگه فیلم رمانتیکه؟
‫تو یه خلافکار دل نازکی، تو این دوره و زمونه ‫اینجور آدم‌ها کم پیدا میشن.
‫چقدر عالی!
‫باید از مجله ساندی سئول بیان باهات ‫مصاحبه کنن.
‫بس کن دیگه.
‫- گذشته‌ها گذشته! ‫- اگه گذشته،
‫چرا باز معطل منی؟
‫همچین قصدی نداشتم. می‌دونی که استودیوهای ‫فیلم تو زمینه کاری منن.
‫خبر رو شنیدم و به چول وونگ گفتم.
‫مزخرف نباف.
‫هنوز فراموشم نکردی.
‫هنوز بهم احساس داری، خره.
‫جونگ شین.
‫خودت گفتی.
‫که ما دیگه نوجوون‌های یوسو نیستیم.
‫خودت گفتی. نه؟
‫من... یه خلافکارم و تا بمیرم خلافکار می‌مونم.
‫من با یه شهروند عادی مثل تو فرق دارم!
‫هی، خیلی نوشیدی. دیگه برو خونه.
‫خلافکاری؟
‫تو سرنوشتته؟
‫هی! ما که بهرحال می‌میریم، چرا زحمت بکشیم ‫غذا بخوریم؟
‫باید گشنگی بکشیم.
‫هنوز می‌خوای کنارم باشی.
‫خلافکاری رو ول کن.
‫من بهت غذا میدم و کمکت می‌کنم درس بخونی!
‫کنارت می‌مونم.
‫هنوز جوونی.
‫آسیبی که بابام بهت زد...
‫و منی که نتونستم تا آخرش کنارت بمونم...
‫همه‌ش رو برات جبران می‌کنم.
‫تو رو خدا خلافکاری رو ول کن، دو هاک.
‫خواهش می‌کنم؟
‫تو این دنیا، چند نفر شغلشون رو دوست دارن؟
‫همه‌مون داریم تحملش می‌کنیم.
‫فیلم سازی؟ دانشگاه؟
‫فکر کردی جامعه یه محکوم سابقی مثل من،
‫که قاتله رو می‌پذیره؟
‫هر کی تو صنعت فیلم سازی هست
‫یه خلافکاری به اسم لی دو هاک رو می‌شناسه...
‫و اگه با من درگیر بشی،
‫انگشت اتهامشون سمت تو هم نشونه میره.
‫این... واقعیت زندگی منه.
‫فهمیدی؟
‫پس... دیگه برو.
‫برو.
‫گفتم پاشو...
‫چه منظره‌ای.
‫تشنمه. آب بده.
‫عجب دردسری هستی.
‫وای.
‫آخ، چه شیرینه.
‫عسل توش ریختی؟
‫یه دوره گرد عسل از کجا آورده؟
‫راست میگی.
‫راستی، ما کلی وقت همراه هم بودیم؟
‫چی گفتی؟
‫هی، تو! این چه مزخرفیه؟
‫من به خاطر تو روی نیمکت خوابیدم، از سرما یخ زدم!
‫چرا؟ می‌اومدی داخل.
‫وای. چطوری به عنوان یه زن از این حرفا میزنی؟
‫همیشه نخاله‌هایی مثل تو درباره ‫خوبی حرف میزنن.
‫- مگه چی میشد پیش من میموندی؟ ‫- چی فرمودی؟
مگه من انقدر بدم
‫اگه یکی رو دوست داری، واسه خوب موندن ‫باید حفظش کنی.
‫خلافکار احمق.
‫اونجور که می‌بینم، هنوز سر عقل نیومدی.
‫- زود باش برو. ‫- هی.
‫- من رو زدی؟ زدی؟ ‫- زود باش برو.
‫بچه پررو!
‫یه مرد مودب باید یه خانم رو تا جاده اصلی ‫همراهی کنه.
‫یادته دیروز چی گفتم؟
‫پس چی. من یه خلافکارم که مثل ‫دوره گردها زندگی می‌کنم.
‫عادتت شده تیکه بندازی، نه؟
‫نکبت!
‫بیا دنبالم.
‫بهت یه فرصت میدم.
‫مگه من فرصت خواستم.
‫نتونستی بگی، ولی از چشمت خوندم.
‫چون دیروز پیشت موندم ته دلت خوشحالی، نه؟
‫چی میگی؟
‫آخی، چه سرخ شدی. ‫یه خلافکار مثل تو به چه دردی می‌خوره؟
‫نمی‌تونی خلافکار باشی.
‫- ای جان. ‫- ولم کن!
‫لی دو هاک!
‫فقط بلدم نگران بقیه باشم، خودم رو ‫چیکار کنم؟
‫الو.
‫وقتی زنگ میزنی حرف بزن.
‫قبول می‌کنم فرزند خونده‌ت باشم.
‫جونگ شین تویی؟ می‌دونستم قبول می‌کنی.
‫در عوض، تو هم سر قولت بمون، رئیس چا.
‫ای وای. رئیس چا؟
‫مادر.
‫من مادر خونده‌ت هستم مگه؟
‫یه کم صمیمی‌تر صدا کن.
‫مامان.
‫آفرین. خوب نشد؟
‫دخترم.
‫غذات رو بخوری‌ها.
‫تازه، حواست به توزیع فیلم تو گیونگانگ باشه.
‫هر چی من دارم، برای توئه، و برعکس.
‫فهمیدی؟
‫- بله. ‫- قبض تلفنت زیاد میاد.
‫قطع کن.
‫باشه، مراقب خودتون باشین.
‫آفرین! تصمیم درست رو گرفتی، جونگ شین.
‫باید کمکم‌ کنی‌ها، خب؟
‫ما دیگه دختر خاله‌های مادری محسوب میشیم!
‫وای... هی!
‫من خسته‌م.
‫بیا همین دوست بمونیم، خب؟
‫راستی...
‫دیشب... کجا خوابیدی؟
‫نه؟
‫چندتا لیوان نوشیدم و یه جا خوابم برد.
‫نکنه پیش اون پسره غیرعادی بودی؟
‫وای! خل شدی؟
‫این پسره کدوم خریه که بهت نوشیدنی داده...
‫من از اون عوضی نوشیدنی خواستم.
چیزی که فکر میکنی نیست
‫پس نگران نباش، هام یانگ جا.
‫من دیگه میرم.
‫هی، هی، هی.
‫چول وونگ کل دیشب منتظرت بود.
‫چول وونگ؟
‫چیزی که تلفنی بهت زدم رو بهش گفتی؟
‫پس چی. اون پسره غیرعادی ولی بیچاره.
‫چرا؟ نباید می‌گفتم؟
‫نه. خوب کردی.
‫بهرحال می‌فهمه.
‫وایسا، طرف رو چول وونگ هم می‌شناسه؟
‫هی، نکنه اون پسره غیرعادی...
‫لی دو هاک، رفیق چول وونگه؟
‫همونی که یه مدت باهاش قرار گذاشتی و ‫بعدش افتاد زندان.
‫آره؟
‫این چیزها به تو نیومده.
‫هی، اوه جونگ شین!
‫این چه کاریه!
‫طرف قاتله. قاتل!
‫هی!
‫من با یه قاتل قرار نمی‌ذارم.
‫پس چی؟
‫یه... آدم عادیه.
‫دختره هم روانی شد.
‫هی، چی شده؟ تا اینجا اومدی.
‫- آخ. ‫- قهوه می‌خوری؟
‫این یکی رو هم بخورم میشه ششمین لیوان امروزم. ‫نمی‌خورم.
‫شنیدم دیشب تا دیر وقت منتظرم بودی.
‫آره.
‫شاممون که اونجوری تموم شد،
‫اومدم با هم یه دور دیگه نوشیدنی بخوریم.
‫راستش، دیشب پیش دو هاک بودم.
‫خب، می‌دونم. یانگ جا گفت.
‫یه کم با هم نوشیدیم.
‫رفتم راضیش کنم از خلافکاری دست بکشه.
‫خب؟ پیشرفتی حاصل شد؟
‫خب، پتانسیلش رو داشت.
‫می‌دونی که ذات خوبی داره.
‫یه خلافکار؟
‫دو هاک ممکنه بقیه خلافکارها رو بزنه، ‫ولی خودش هیچوقت آدم بدی نمیشه.
‫اومدی از دو هاک دفاع کنی یا معذرت خواهی کنی ‫که کل دیشب منتظرت بودم؟
‫مگه من گفتم منتظر بمونی؟
‫واسه چی معذرت خواهی کنم.
‫به من امیدوار نباش.
‫پس هیونگ رو انتخاب کردی؟
‫چیزی بهت گفت؟
‫واسه همین هیچوقت تو رو انتخاب نمی‌کنم.
‫شوخی کردم بابا!
‫می‌دونم اگه چیزی بهش بگی، فرار می‌کنه.
‫فقط حس می‌کنم انصاف نیست.
‫چرا حتی یه فرصت هم بهم نمیدی؟
‫از بچگیمون، بین ده‌تا چیز نه‌تاش رو داشتی.
‫ولی دو هاک هیچی نداشت.
‫نه اونموقع، نه الان.
‫عشق و دلسوزی با هم فرق ندارن؟
‫نمی‌تونم بشینم خودت رو بدبخت کنی.
‫بدبخت؟
‫اونوقت تو می‌تونی خوشبختم کنی؟
‫بیا یه بار برای همیشه پرونده این ماجرا رو ببندیم.
‫خوشبختی و بدبختی من با خودمه، ‫مسئولش خودمم.
‫بریم!
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌خوام یکی رو بپا بدی.
‫کی؟
‫دو هاک، بیا شر گوانگ تاک رو کم کنیم.
‫همیشه غذات رو بخور.
‫از این به بعد خودت می‌تونی بهم غذا بدی.
‫حتماً با یکی آشنا شده.
‫هی، لات آشغال. رفتی از من دور بشی ‫که این کارها رو بکنی؟
‫نمی‌تونم جلوی حسی که بهش دارم رو بگیرم.
‫آره، می‌خوام باهاش قرار بذارم.
‫- نظرت چیه جای خواهش کردن، خودت انجامش بدی؟ ‫- بله؟
‫مامان دو هاک، می‌خوای تو کارم کمکم کنی؟
‫بسه!
‫فقط کافیه مدارک جرم یوم گوانگ تاک و لی دو هاک ‫رو تحویلمون بدی.
‫هیونگ با من. نقطه ضعف دو هاک رو ازش بگیر.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M