W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
‫[شب عمیق آبی]
‫مجبور شدم تحویلش بدم به عمه‌م،
‫ولی یه مدت پیش دوباره پسش گرفتم.
‫که اینطور.
‫به لطف تو از فیلمه لذت بردم.
‫چی میگی؟ ‫مگه این فیلمه رو نشونمون داده.
‫وقتی اومدین خونه من یه فیلم مجانی دیدین، ‫پس آره، من نشونتون دادم.
‫از الان به بعد دیگه حق ندارید بیاین این ورا. ‫شیرفهم شد؟
‫سینما واسه باباته، نه تو.
‫چی گفتی؟
‫شبیه سیب زمینی تازه دراومده می‌مونین!
‫هنوز شبیه سیب زمینی تازه دراومده هستم؟
‫نه.
‫سیب زمینیم خوب پخته شده.
‫یه مدت سینما رو سپردم به آقای جونگ که ‫مسئول پروژکتور بود.
‫آها.
‫اینجا قبلاً برنجک می‌فروختن.
‫راست میگی. همیشه از سر و صداش می‌ترسیدیم.
‫یکیتون اومد، اون یکیتون نیومد؟
‫باید بزنم بکشمتون!
‫میاد بابا. یه کم منتظر بمونیم.
‫وای خدا، ترسیدم!
‫- بو! ‫- وای!
‫وای، ترسیدم! باید می‌دونستم قراره من رو بترسونی.
‫نمی‌خوای از در پشتی بریم داخل فیلم ببینیم؟
‫اگه مدیر مچمون رو بگیره، تعلیق میشیم.
‫از کی تا حالا این چیزها برات مهم شده؟
‫منظورت چیه؟
‫من تو مدرسه شاگرد اول بودم.
‫راست میگی.
‫فقط تو درست بد بود.
‫رتبه تو کلاسم رفتم بالاتر!
‫واو! خب نفر چندم شدی؟
‫هفدهم کلاسم. ‫نفر صد و نودم توی پایه‌مون.
‫اولین باره بین دویست نفر اینقدر رتبه‌م خوب شده.
‫هی میگم، درسم بد نبود. ‫خودم نمی‌خواستم درس بخونم!
‫باشه بابا. خودت درس نمی‌خوندی.
‫وای، انصاف نیست!
‫دو هاک.
‫منی که کل زندگیم فیلم دیدم،
‫فکر می‌کنم وقتی اتفاقات فیلمی توی زندگیمون نمیفتن
‫و شبیه شخصیت‌های فیلم‌ها زندگی نمی‌کنیم، ‫آدم‌های شادتری هستیم.
‫دلم می‌خواد زندگی آرومی داشته باشیم.
‫حتی اگه اتفاقات خفن فیلم‌ها برامون نمیفتن هم،
‫دلم می‌خواد یه مدت طولانی با آرامش ‫با هم زندگی کنیم.
‫آره، بیا زندگی کنیم.
‫یه مدت طولانی، زندگی آرومی داشته باشیم.
‫خونه‌های موک دونگ همه فروش رفتن!
‫حتی رشوه هم پیشنهاد دادیم، ولی چیزی ‫نمونده بود!
‫منم شنیدم.
‫یکی کل خونه‌های باقی مونده رو خریده.
‫مثل اینکه رئیس بازسازی اتحادیه رو گول زده
‫و همه چی رو خریده.
‫چه مسخره.
‫چرا به فکر خودم نرسید؟
‫راستی، خانم کانگ،
‫شنیدم یکی شما رو توی یه مشاور املاکی ‫همین نزدیکی دیده.
‫امکان نداره. حتماً اشتباه شده.
‫من علاقه‌ای به اونجا ندارم.
‫تازه، پسرم هم کارمند دولته.
‫نباید کاری کنم که آینده پسرم به خطر بیفته.
‫مگه ما با هم فرق داریم؟
‫همه‌مون زیر یه پرچم زندگی می‌کنیم.
‫خسته نباشی.
‫چون پشت فرمونم، خسته نمیشم.
‫اینم از قرارداد.
‫شاید به خاطر اینه که به اسم خودمه،
‫ولی ته قلبم حس می‌کنم پولدارم.
‫فقط قلبت نیست،
‫الان واقعاً پولدار شدی.
‫جان؟
‫فکر کردی شوخی می‌کنم؟
‫گفتم حقوقت رو میدم،
‫بهت سه درصد میدم.
‫وای، جدی؟
‫ولی...
‫اگه سه درصد باشه...
‫اگه ده میلیارد وون گیرم بیاد،
‫بهت سیصد میلیون وون میدم.
‫ولی این راز باید پیش خودت باشه.
‫باشه، حتماً.
‫خب...
‫خوب بخوابین، خانم.
‫منظورت از خانم چیه؟
‫برو خونه استراحت کن.
‫هی، دو هاک. قضیه بودجه بازسازی بودها...
‫حتی اگه پولی که با پونگ هو هیونگ جمع کردی ‫رو روی هم بذاریم،
‫با سهامت توی هتل و رستوران،
‫حتی بیست درصد از بودجه مورد نیاز هم جور نمیشه.
‫مگه نگفتن با یه بانک صحبت می‌کنن؟
‫الان بهترین کار همینه،
‫ولی ممکنه یه روز بلای جونمون بشه.
‫اگه بانک عقب بکشه،
‫بدبخت میشیم.
‫دو هاک، تو نامسان بهت گفتن چی بشی؟
‫از امروز سگ شکاری من هستی.
‫سگ شکاری.
‫سگ شکاری؟ دو هاک هیونگ ما؟
‫جای سگ شکاری، نظرت چیه گرگ بشی؟
‫جای اینکه یه سگ شکاری بشی که صاحبش
‫به گردنش قلاده زده، و هر کی که میگه رو ‫میزنه و می‌کشه.
‫گرگ جای سگ شکاری؟
‫اگه میشد که می‌شدم. ولی...
‫بودجه بازسازی رو از کجا بیارم؟
‫هیونگ.
‫درباره قدیمی‌ترین و بهترین کسب و کار ‫باشگاه مبارزه، رئیس گو پن شیک که شنیدی.
‫پس چی.
‫همیشه تاسف می‌خوره که دنیای باشگاه مبارزه‌ها ‫چقدر فاسد شده.
‫باعث افتخاره که می‌بینمتون، رئیس گو.
‫آره.
‫اونه که کل باندها بهش احترام می‌ذارن.
‫موندم میشه کل باندها رو تبدیل به یه شرکت
‫یا یه اتحادیه با مرکزیت اون بکنیم یا نه.
‫پس باید کل باندهای کشور رو راضی کنیم از سهام ‫شرکت بازسازی بخرن
‫و با پول باندها شروع کنیم؟
‫یه مقدار پول به حسابتون اضافه کردیم که ‫برای هزینه‌ها ازش استفاده کنین.
‫اینجوری از سگ شکاری میشی گرگ.
‫هر ماه، ده میلیون وون به حساب ریخته میشه.
‫سند قرارداد کاریه.
‫فقط کافیه روش مهر بزنید.
‫از سگ شکاری به گرگ. عالیه.
‫پس ما...
‫میشیم گروه گرگ‌ها؟
‫ولی...
‫باهامون همکاری می‌کنه؟
‫حرفه‌ای هستیدها.
‫خیلی خب. خوشم اومد.
‫برای احیای مبارزهامون،
‫بیاید نهایت تلاشمون رو بکنیم!
‫نوش جان!
‫برنامه ریزی ما درباره مناطق کاری و یه ‫انبار سر بازه.
‫می‌خوایم یه بازسازی قانونی انجام بدیم.
‫ده میلیون وون.
‫خیلی خب.
‫این شد چهل میلیون وون از ماسان.
‫چهل میلیون از ماسان.
‫پنجاه میلیون از موکپو، هیونگ.
‫پنجاه میلیون از موکپو.
‫پیمان!
‫- یک! ‫- یک!
‫انجمن ما سریعاً نسبت به
‫بحران‌های کشوری و مردمی واکنش نشون میده!
‫به اضافه شرکت بازسازی،
‫باید زمین نزدیک مناطق بازسازی رو هم بخریم.
‫با بودجه‌ی انجمن، امکانش بیشتره.
‫اگه ده نشون دهنده سود شرکت بازسازی باشه،
‫سود افزایش قیمت زمین همسایه میشه...
‫بالای صدتا.
‫- بینگو. ‫- صدتا؟
‫خیلی خب.
‫بالاخره!
‫حدود دوازده‌ هزارتا خانواده وارد میشن.
‫حدود سیصد چهارصدتا از ساکنین هم ‫توی اعتصاب شرکت می‌کنن.
‫هیونگ و سون وو، شما فقط توی غرامت درگیر بشید،
‫نه کار تخریب.
‫موندم بقیه باندها موقع تخریب مزاحمت ایجاد ‫می‌کنن یا نه.
‫فقط باید حواسمون باشه گزارشمون توی ‫اخبار پخش نشه.
‫واسه یه چیز کوچیک، کسایی هستن که ‫حاضرن بیان جلو.
‫بالا دستی‌ها با آزادی مشروط یا وثیقه آزادشون می‌کنن.
‫در ضمن، یادتون نره زمین اطراف منطقه بازسازی ‫رو بخرین، هیونگ.
‫این میشه منبع سود انجمن.
‫فهمیدم.
‫اگه از اینجا نگاه کنین، تا اینجا...
‫دو هاک، شرمنده. یه لحظه.
‫هی! چته تو؟
‫چرا زنگ نمیزنی؟
‫چرا زنگ بزنم؟
‫اون شب!
‫اون شب؟
‫شب؟
‫تو چرخ غذای خیابونی گفتم نوشیدنی‌ها ‫رو من حساب می‌کنم!
‫ای خدا، نمی‌خواد بابا! زیاد نشد که.
‫هی، آشغال! تو مگه کودنی؟
‫اوه، باشه.
‫هی، کودن. بیا دنبالم.
‫ده برابر اون نوشیدنی رو برات می‌خرم!
‫نمیای؟
‫چرا نمیری دنبالش؟
‫هی، جلسه که تموم نشده...
‫تموم شد بابا.
‫- تموم شد! ‫- راه بیفت!
‫تموم شد! برو.
‫برو، برو!
‫زود باش برو، کودن!
‫دیر برگردی‌ها!
‫پیشنهادی که ما میدیم از پیشنهاد بازار بهتره!
‫اینقدر میدیم. پیشنهاد خوبیه!
‫وایسین! وایسین!
‫طبق گفته دفتر ناحیه، اینجا سود نداره.
‫- این خونه؟ ‫- آره، سود نداره.
‫بیاید بریم اونور خیابون.
‫وای خدا، نزدیک بود اشتباه بزرگی بکنیم‌ها!
‫- ای خدا. ‫- وایسین!
‫- باشه، بیاین انجامش بدیم. ‫- چیکار؟
‫- خودت گفتی نه. ‫- بدش من!
‫ای خدا.
‫پس صد هزار وون کمتر بنویس.
‫شوخی کردم بابا! امضا کن.
‫- موفق شدیم. ‫- ایول.
‫- وای. اینجا ناحیه مثلثیه. ‫- کجا داریم میریم؟
‫اینجور مواقع...
‫اوه، شرمنده.
‫- تفت... ‫- اینجاست.
‫خانم.
‫ایول.
‫وای، بفرمایید یه چیزی بنوشید.
‫این رو بنوشید سر حال بیاید.
‫ممنون.
‫اینجا. با لبخند امضا کنید!
‫سود می‌کنید.
‫خیلی پول گیرتون میاد.
‫اوه، رئیس، خیلی کار داری. ‫ما کمکتون می‌کنیم.
‫من بلدم.
‫ببین!
‫بزن بریم!
‫[فرم رضایت]
‫اوه، ممنون.
‫خوش اومدین.
‫- اوه، ببینین کی اینجاست! ‫- سلام.
‫این زمین خوب به نظر میاد. بله.
‫اوه، جدی؟
‫- خوش اومدین. ‫- سلام.
‫من این زمین رو می‌خوام.
‫نداریم.
‫اصلاً؟
‫باید زودتر می‌اومدین.
‫الان کجا بریم؟
‫[مشاور املاک]
‫زمین اطراف مجتمع‌های آپارتمانی بزرگ باارزشه.
‫ولی دو هاک همه رو با یه
‫تخفیف تپل خریده، ‫فقط زمین‌های مزخرف موندن.
‫بازسازی که تموم بشه، می‌دونی ارزششون ‫چقدر میشه؟
‫نمی‌دونستم اینقدر پول داره.
‫یه کاریه که دست دولته،
‫پس چطوری با سهام تونسته کارش ‫رو راه بندازه و لات...
‫لات‌ها کل پول رو گیر آوردن؟
‫- نمیشه. ‫- پس،
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫من همین الانش که چول وونگ جواب ‫تماسم رو نمیده نگرانم...
‫لی دو هاک خوب حواسش به کار هست.
‫سرعتش زیاده،
‫و از بقیه مدیرها کم سر و صداتره.
‫ولی،
‫یه زمین نزدیک منطقه رو هم داره برای ‫بازسازی می‌خره.
‫جدی؟
‫بیرون محلیه که مشخص کردیم، پس مهم نیست.
‫ولی قیمتش بالای نود درصده.
‫زمین رو با پول اتحادیه باندها خریده،
‫پس شرکت ما یه قرون هم سهم نمی‌بره.
‫ولش کن.
‫قیمت زمینشون بره بالا واسه ما بهتره.
‫بله؟
‫پول ما که درگیرش نبوده،
‫و اگه خوب فکر کنی، می‌بینی سودش کاملاً ‫با پول باندهای خلافه.
‫واسه همین همیشه مانعی برای آزادی هست.
‫اوه، این رو از یه مشاور املاک توی گونگجانگ دونگ شنیدم.
‫مثل اینکه لی دو هاک گفته شرکت ما پشتشه.
‫چی؟
‫جدی؟
‫با این پول می‌تونی یه آپارتمان بگیری.
‫نه، هیونگ؟
‫هی، نکبت، اگه سعی کنی این پول رو بدزدی، ‫می‌دونی چی میشه دیگه؟
‫- می‌دونم نباید بدزدم. ‫- هیونگ.
‫چیه؟
‫هیچوقت همچین اتفاقی نیفتاده.
‫چرا باید کاری کنم که خودم رو تو دردسر بندازم؟ و...
‫همونطور که می‌دونین، با بودجه انجمن کارمون ‫رو انجام دادیم.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، روی کل باندهای کشور ‫تاثیر منفی می‌ذاره.
‫چرا باید همچین حماقتی کنم؟
‫کی این رو بهتون گفته؟
‫خودم میرم دنبالش و دهنش رو می‌بندم.
‫بیخیال. متوجه شدم،
‫پس حواست باشه دیگه همچین اتفاقی نیفته.
‫اگه باز تکرار بشه،
‫شرکت بازسازی به باد میره.
‫لی دو هاک.
‫بعد رد کردن وامی که پیشنهاد دادیم،
‫می‌خوای با پول
‫باند چیکار کنی؟
‫خودم حلش می‌کنم.
‫کار و بار خوب پیش میره؟
‫- تو بودی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫کسی که گفت من به بقیه حرف زدم.
‫اوه، منظورت به برپایی انجمنه؟
‫می‌دونم یه مراسم شروع شیک برگزار کردی.
‫هیونگ، اگه یه دادستان کره جنوبی این رو ندونه، ‫میشه جاسوس کره شمالی.
‫یکی از ارشدهام خواست تحقیق کنه،
‫ولی بالایی‌ها جلوش رو گرفتن.
‫گفت خوبه که باندها جای جنگ و دعوا، تصمیم گرفتن
‫با هم خوب باشن.
‫ولی من که باورم نمیشه.
‫خوب باشن؟
‫میگی لات‌ها همچین کلمه زیبایی رو می‌شناسن؟
‫یه سگ هم به همچین چیزی می‌خنده.
‫در هر صورت، حرف نداری،
‫که همچین اتحادیه‌ای ساختی.
‫کسی هوات رو داره؟
‫من میرم.
‫بابا. چرا باز مسخره بازی درمیاری؟
‫مراقب خودت باش.
‫می‌تونم بزرگترین رئیس باند خلاف کره رو
‫دستگیر کنم و بندازم زندان.
‫خب، دیگه بهت قرضی ندارم، هیونگ.
‫می‌دونم.
‫ولی من بازنشسته شدم.
‫پس سر زده نیا دیدنم.
‫ممکنه بعداً دادستان و متهم بشیم،
‫یه کم معذب میشیم.
‫اوه، مامانم ممکنه به زودی دوباره ازدواج کنه.
‫اونجا هم نیا.
‫خب، بهرحال دعوت نمیشی.
‫ولی تو بیا.
‫برات کارت دعوت می‌فرستم.
‫می‌خوام با جونگ شین ازدواج کنم.
‫باید بریم جایی. ‫لطفاً لباست رو عوض کن.
‫گفتم باید بریم جایی!
‫ای خدا.
‫واو. خدایا!
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫کیونگ جا.
‫وقتی مامان چول وونگ دوباره ازدواج کنه، ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫اگه بگه کار کن، کار می‌کنم.
‫اگه بگه برو،
‫میرم.
‫پس فکر کنم جفتمون باید همین کار رو بکنیم،
‫تا حالا شده ما رئیس زندگی خودمون باشیم؟
‫پول داریم؟ یا تحصیلات؟
‫ولی...
‫آدم‌های تحصیل کرده نباید اونجوری رفتار کنن، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫جلوی در همدیگه رو بغل کرده بودن.
‫ای خدا، خیلی خجالت کشیدم.
‫از کجا دیدی؟
‫دفعه قبلی که از تولد شصت سالگی بابام از ‫یوسو برگشتم،
‫جلوی در دیدمشون.
‫ولی می‌دونی،
‫یه چیز عجیب هم شنیدم.
‫- مامان. ‫- ای وای.
‫- دو هاک! ‫- بله.
‫وای خدا، بابای دو هاک هم که اومده.
‫چی شده؟
‫یه جوری رفتار کردی انگار دیگه قرار نیست بیای خونه.
‫مامان. جونگ اوک چطوره؟
‫هر از چند گاهی تلفنی حرف میزنیم.
‫میگه خوبه.
‫حتی وقتی می‌پرسم کجا زندگی یا کار می‌کنه،
‫نمیگه.
‫مثل قبل فکر می‌کنه یکی قراره دستگیرش کنه.
‫بیخیال.
‫چون حالش خوبه نمیاد خونه.
‫بچه که نیست.
‫چرا اینقدر نگرانی؟
‫بابات باز شروع کرد.
‫از بس نگران جونگ اوکه داره سکته می‌کنه.
‫کی گفته!
‫جونگ اوک که برگشت، لطفاً بهش بگید
‫بیاد عروسیم.
‫داری ازدواج می‌کنی؟ جدی؟
‫با کی؟
‫جونگ شین.
‫جونگ شین؟
‫دختر صاحب سینما نامهه توی یوسو!
‫کی برگزار می‌کنین؟
‫به زودی تاریخش رو مشخص می‌کنیم.
‫تاریخ که مشخص شد، خوب به همدیگه ‫معرفیتون می‌کنم.
‫عجب بلایی هستی تو!
‫چرا هی آدم رو شوکه می‌کنی!
‫در ضمن...
‫من...
‫کارم رو ول کردم.
‫جدی؟ واقعاً میگی؟
‫آره، الان تو کار ساخت و سازم.
‫وای خدا. بهت افتخار می‌کنم، پسرم.
‫بهت افتخار می‌کنم!
‫هر وقت بهت فکر می‌کردم، دلم می‌گرفت، ‫انگار سوءهاضمه داشتم...
‫آفرین. باریکلا.
‫مامان. بخور. غذات رو بخور.
‫حالا دیگه شب‌ها می‌تونی آروم بخوابی، عزیزم.
‫یه چی بهش بگو!
‫ممنون...
‫و متاسفم.
‫به خاطر تو دست برنداشتم، بابا.
‫می‌دونم.
‫من دیگه باید برم.
‫شما اول بخورید بعد برید.
‫یعنی،
‫اگه می‌خوای بری وایسا با هم بریم!
‫مامان، مامان...
‫هنوز حرفم تموم نشده.
‫وایسین، سیگارش رو جا گذاشت.
‫من برم بهش بدم.
‫ای خدا.
‫آقا!
‫چرا اومدی بیرون؟
‫باید بیشتر غذا بخوری.
‫دنبال این می‌گردین؟
‫سر جاتون جا موند.
‫ممنون.
‫برو داخل غذات رو بخور!
‫هر از گاهی یه سر به خونه ما هم بزن.
‫چشم.
‫ولی آقا.
‫بله؟
‫امکانش هست،
‫که چول وونگ پسرِ رئیس مرحوم نباشه؟
‫منظورت چیه؟
‫البته که پسر آقای چویه!
‫نه؟
‫مراقب باشید.
‫بگو ببینم. کی همچین چیزی بهت گفته؟
‫مامان دو هاک؟
‫نه بابا.
‫یعنی چی!
‫زن عجوزه من!
‫میگم اون نگفته!
‫خانم کانگ گفت. خانم کانگ.
‫خانم کانگ؟
‫بله.
‫نمی‌دونستم پسرم اینقدر اذیت شده.
‫تقصیر تو نیست، اوپا.
‫نه.
‫اگه زودتر پیدات کرده بودم،
‫و اگه می‌دونستم چول وونگ پسرمه،
‫اینقدر اذیت نمیشد.
‫تقصیر منه.
‫حالا دیگه فاصله یه پدر و پسر بیشتر میشه.
‫نظرت چیه تو جای من به چول وونگ بگی؟
‫که من پدر واقعیش هستم. ‫بهرحال که دیر یا زود می‌فهمه.
‫خواهش می‌کنم.
‫یه کم بهم وقت بده.
‫یو جین.
‫متاسفم.
‫فکر کنم نباید می‌گفتم.
‫کیونگ جا.
‫بله؟
‫چیزی که شنیدی درست نیست،
‫پس نباید به کسی بگی.
‫موندم چی درسته و چی غلطه.
‫بهرحال نباید به کسی بگی!
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم...
‫به خدا.
‫این رو ببین.
‫اسم تو رو به عنوان صاحب آپارتمان زدم، مامان.
‫سه نفر می‌تونن راحت توش زندگی کنن.
‫[قباله]
‫هی، دو هاک!
‫چرا اینقدر طول دادی؟ ‫بشین غذات رو بخور.
‫باشه.
‫کیونگ جا، الان دیگه می‌تونیم مثل ‫آدم زندگی ‌کنیم.
‫دو هاک، نباید می‌ذاشتی تو همچین روز خوبی، ‫بابات اونجوری بره!
‫برو برش گردون.
‫خواهش می‌کنم؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چول وونگ.
‫آقا.
‫- شمایید، آقا؟ ‫- آره.
‫اومدم دیدن دو هاک، و گفتم
‫قبل رفتنم تو رو هم ببینم.
‫این هفتاد درصد پول بازسازی آپارتمان ‫توی گونگجانگ دونگه.
‫خسته نباشی.
‫ممنون.
‫در ضمن،
‫- یه خواهشی دارم. ‫- بله؟
‫ازت می‌خوام نصف
‫زمینی که شرکتت
‫نزدیک محل بازسازی گونگجانگ دونگ خریده ‫رو بدی به من.
‫- بله؟ ‫- پنج درصد بیشتر هم بهت پول میدیم.
‫زمین ربطی به محل بازسازی نداره.
‫همین یه دفعه این کار رو بکن.
‫خواهش از طرف من نیست.
‫یه عالمه خانواده توی انجمن هست که باید ‫سیرشون کنم.
‫متاسفم، ولی لطفاً درک کنید.
‫دفعه بعدی براتون جبران می‌کنم.
‫جدی؟
‫واقعاً متاسفم.
‫آروم بنوشید.
‫چول وونگ.
‫بله؟
‫خانواده چوی تو نسل خوبیه.
‫بابابزرگ یکی از رهبرهای جنبش آزادی خواهی بود،
‫و بابات هم به هیچ عنوان
‫دست از راه درست نمی‌کشید.
‫مهم نیست دنیا چی بگه،
‫تو هم باید افتخار کنی که فامیلیت چوی هست،
‫و هیچوقت پدر و پدربزرگت رو فراموش نکنی.
‫چشم.
‫همیشه بهش افتخار می‌کنم.
‫نگران نباشید.
‫حتی اگه مامانت دوباره هم ازدواج کنه،
‫تو مرد خانواده چوی هستی.
‫پس شنیدین.
‫تو خانواده چوی هستی، فهمیدی؟
‫بله...
‫بلندتر بگو!
‫بله، فهمیدم.
‫درسته!
‫شنیدین دو هاک هیونگ داره ازدواج می‌کنه، نه؟
‫آره.
‫به نظرتون...
‫میشه یه کم عروسی رو عقب بندازه، آقا؟
‫چرا؟
‫اگه دو هاک هیونگ واقعاً خلاف رو گذاشته باشه کنار،
‫دادستانی می‌گیردش زیر ذره بین.
‫اگه...
‫اگه الکی بگه تاجره...
‫عروس...
‫عروس ناراحت میشه، نه؟
‫چول وونگ...
‫من پدرشم،
‫ولی چه حقی دارم بگم ازدواج کنه یا نکنه؟
‫وقتی من بودم که بچه رو فرستادم زندان...
‫حتی وقتی با گریه بهم التماس کرد.
‫خودم اون تصمیم رو گرفتم...
‫ولی تو هم بس کن.
‫اون بیچاره داره سعی می‌کنه با زنی که ‫عاشقشه یه زندگی جدید تشکیل بده.
‫اون...
‫هنوز هیونگته، نه؟
‫هیونگم؟
‫هیونگم بود.
‫خانواده شما گوشت هم رو می‌خورین، ولی ‫استخون هم رو دور نمی‌ریزین.
‫چون دو هاک هیونگ پسر شماست.
‫دارین میرین؟
‫بله، باید برم.
‫چول وونگ...
‫بیا بغلت کنم.
‫من...
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫من خوبم، خب؟
‫من...
‫اصلاً پشیمون نیستم.
‫آقا...
‫الو؟
‫چه تصادفی که شما برداشتین.
‫بابای دو هاک هستم.
‫بله.
‫چی شده این وقت شب؟
‫مامان دو هاک هنوز نیومده خونه؟
‫من الان سئولم.
‫اومدین سئول؟
‫بله. فقط...
‫تازه از چول وونگ جدا شدم.
‫چول وونگ رو دیدین؟
‫چرا؟
‫چول وونگ رو دیدم و بهش گفتم.
‫که حتی اگه شما دوباره ازدواج کنین،
‫بهتره یادش نره پسر خانواده چویه.
‫منظورتون چیه؟
‫خانم...
‫من یه بار هم فکر نکردم...
‫که چول وونگ پسر خودمه.
‫چون چول وونگ از اول هم پسر ‫چوی یونگ شیک بوده.
‫من اینجوری زندگی کردم.
‫ولی یه نفر دیگه چطور جرئت می‌کنه بگه ‫چول وونگ پسرشه؟
‫آقا... بابای دو هاک...
‫منظورتون رو نمی‌فهمم.
‫متوجه نمیشم.
‫خانم...
‫حق ندارین این کار رو بکنین.
‫نمی‌تونین.
‫اگه قراره بگین چول وونگ پسر کسیه که ‫قراره باهاش ازدواج کنین...
‫شوهر مرحومتون
‫ناراحت میشه.
‫نباید همچین کاری کنین.
‫آقا، نمی‌دونم این رو از کی شنیدین،
‫ولی حتی اگه چیزی که شنیدین حقیقت داشته باشه هم،
‫تصمیمش با من و خانوادمه.
‫اینکه پسر من...
‫چوی چول وونگ می‌مونه یا میشه کیم چول وونگ،
‫به شما ربطی نداره.
‫می‌فهمین؟
‫خانم!
‫اگه اینجوری کنین،
‫من...
‫میام بچه‌م رو پس می‌گیرم.
‫فکر کردین با عقل جور درمیاد؟
‫اگه منطقی نیست،
‫منم میرم پیش مردی که قراره باهاش ازدواج کنین...
‫و میگم چول وونگ پسر منه!
‫آقا... بابای دو هاک...
‫بیاید حضوری صحبت کنیم. خب؟
‫هر وقت تصمیم گرفتین...
‫میام دیدنتون.
‫الو؟
‫آقا! الو؟
‫چیکار کنم؟
‫ایندفعه این شیشه. نه؟
‫- قبول. ‫- خب؟ کسی عقب نکشه!
‫- بزن بریم. بچرخون! ‫- کی می‌چرخونه؟
‫- خواهش می‌کنم، تو رو خدا. ‫- باید محکم بچرخونی.
‫هی، اشتباه چرخوندی!
‫تعریف کن.
‫هر چی بخوای بگی گوش میدم.
‫من باید مجازات بشم.
‫کار بدی نکردی.
‫من...
‫راستش...
‫خیلی وقته داره ازم اخاذی میشه.
‫توسط کی؟
‫من...
‫دیگه تحمل ندارم.
‫با چی دارن ازت اخاذی می‌کنن؟
‫نصف اموالم رو می‌خواد.
‫اگه ندی چی؟
‫گفت چول وونگ رو نابود می‌کنه.
‫نقطه ضعف چول وونگ چیه؟
‫بگو. من هواش رو دارم.
‫قبلاً مرتکب قتل شده!
‫دوران دبیرستانش توی یوسو...
‫بعدش؟
‫پسر اون مرد، که دوست چول وونگ بود،
‫به خاطر قتلش افتاد زندان.
‫من ازش خواهش کردم،
‫از نوکر خانواده‌مون،
‫گفتم بهش پول خوبی میدم.
‫اسم پسرش لی دو هاکه؟
‫مونده بودم چرا چول وونگ همیشه ‫به هر ساز دو هاک می‌رقصه.
‫ولی الان فهمیدم چرا.
‫پسرش از چول وونگ سوءاستفاده کرد
‫و پدرش ازت اخاذی می‌کنه.
‫اوپا، اگه...
‫چول وونگ چیزیش نمیشه، من می‌تونم ‫از همه چیزم بگذرم، ولی اون مرد
‫بعد مرگ من هم چول وونگ رو اذیت می‌کنه.
‫اوپا، حالا چیکار کنم؟
‫اوپا، چیکار کنم؟
‫یک، دو، سه!
‫خیلی خب!
‫هورا!
‫[بازپرس چوی چول وونگ]
‫[عروسی]
‫[پیش فروش آپارتمان یاگ‌وانگ]
‫یه عکس بگیرم!
‫برادری وفادار!
‫هی، وایسین.
‫- یکی دیگه؟ ‫- خیلی خب، یکی دیگه.
‫یکی دیگه، یکی دیگه.
‫اینا رهبر باندهای خلاف هستن، هر کدوم ‫نماینده محلی هستن که ازش اومدن.
‫هر کدومشون هم حسابی بدنامن.
‫شرکت لی دو هاک مسئول بودجه‌ست؟
‫بله، گو پن شیک رو کاغذ رئیسه،
‫ولی رهبر اصلی برادری وفادار لی دو هاکه.
‫همه هم می‌دونن.
‫هرچند، خوشحالم دیگه دست از بکش بکش برداشتن.
‫یه باند خلاف...
‫- ممکن نیست؟ ‫- بله؟
‫شما مگه با هم صمیمی نیستین؟
‫چرا.
‫چون می‌شناسمش.
‫اگه بدتر بشه، حکمش هم سنگین‌تر میشه.
‫سر حرفم هستم.
‫چول وونگ پسر من یا کس دیگه‌ای نیست.
‫پسر
‫یونگ شیک از خانواده چویه.
‫البته.
‫کی این مزخرفات رو گفته؟
‫مگه مهمه؟
‫مشکل اینه که شما به این چیزها فکر می‌کنین.
‫نه؟
‫چطور می‌تونین؟
‫چطور می‌تونین بگین پدرش اونه؟
‫به خاطر چول وونگ بود.
‫چول وونگ برای موفقیت باید پسرش باشه.
‫اینقدر آدم کله گنده‌ایه؟
‫چول وونگ به لطف اون
‫تونست بازپرس بشه.
‫از الان به بعد هم...
‫چول وونگ می‌تونه به قدرت برسه، اگه...
‫نمی‌دونم چول وونگ تو اون اداره به کجاها میرسه...
‫نه، حتی اگه رئیس جمهور هم بشه...
‫خونش که تغییر نمی‌کنه.
‫نباید هم تغییر کنه.
‫اگه رگ و ریشه‌ش رو فراموش کنه، موفقیتش به ‫چه دردی می‌خوره؟
‫میشه یه هیولا!
‫آقا...
‫تو رو خدا.
‫همین یه بار رو لطف کنید.
‫اگه بلایی سر چول وونگ بیاد...
‫من می‌میرم.
‫بهتون غرامت میدم. نه...
‫یه عالمه پول میدم.
‫زیاد پول نداشتم، ولی این واسه امروز باشه، اما...
‫خانم!
‫نباید این کار رو بکنین.
‫دلتون به حال شوهر مرحومتون نمی‌سوزه؟
‫زود اومدین خونه.
‫تو گفتی؟
‫- تو گفتی، نه؟ ‫- خانم...
‫مگه چیکار کردم...
‫تنها جاسوس این خونه تویی.
‫وسایلت رو جمع کن و برو.
‫خانم! تقصیر منه.
‫نمی‌دونستم...
‫خانم! نمی‌دونستم...
‫خانم...
‫اوه اوه! چرا مثل بدبخت‌ها اینجا نشستی؟
‫چرا امروز زود اومدی؟
‫تصمیمش با من نیست که.
‫هر وقت خانم بگه میرم و میام.
‫تصمیم خانمه.
‫چیه؟ اخراجت کرد؟
‫وا. چرا منی که همه جوره در خدمتشم رو ‫باید اخراج کنه؟
‫گمونم حالش خوب نیست. ‫گفت می‌خواد استراحت کنه.
‫ولش کن.
‫گوشت خریدم.
‫بولگوگی درست می‌کنم با هم شام بخوریم.
‫خودت بخور.
‫من اشتها ندارم.
‫وا.
‫میگم گوشته.
‫گوشت!
‫کیونگ جا...
‫آقا...
‫چرا...
‫انداختت بیرون؟
‫هر چی گفتم رو به خانم گفتین، نه؟
‫- خب... ‫- تقصیر شماست!
‫یادداشت رو که دیدم اومدم. ‫چی شده؟
‫سرم شلوغه، باید زودتر برگردم.
‫چرا اینقدر بیحالی؟
‫مریض شدی، مامان؟ مامان؟
‫انگار مریض شدی.
‫رفتی بیمارستان؟ ها؟
‫پاشو. بریم دکتر.
‫چول وونگ...
‫من نمی‌خوام ازدواج کنم.
‫فقط به تو نیاز دارم، چول وونگ.
‫فهمیدم.
‫حالا اول بریم بیمارستان، بعد درباره‌ش صحبت می‌کنیم.
‫یه لحظه.
‫چول وونگ...
‫بابای واقعیت...
‫نایب رئیس هوانگه.
‫لی جونگ اوک، عجب جونوری هستی.
‫تو اولین نفری هستی که بعد اینهمه مدت بعد ‫حکم تحت تعقیب، تونستی فرار کنی.
‫دست بردار و بیا بریم.
‫ای آشغال!
‫ولم کن!
‫وایسا سر جات!
‫وایسا سر جات.
‫شنیدم...
‫چون بابابزرگ مخالف بود جدا شدین.
‫ولی بهرحال...
‫خودمم نمی‌دونستم.
‫اگه بابام من رو
‫با عجله و ترس از آشتی باهاش شوهر نمی‌داد...
‫ولی چرا...
‫چیزی که نیاز نبود تا آخر عمرم بدونم رو
‫داری بهم میگی؟
‫چون دوباره دیدمش.
‫دلم برات سوخت،
‫تویی که بعد آشتی ما هم نمی‌تونستی بابات رو بشناسی.
‫متاسفم.
‫من...
‫بهش گفتم.
‫متاسفم، چول وونگ.
‫متاسفم.
‫گریه نکن.
‫ببخشید، چول وونگ.
‫ممنون.
‫خسته نباشین. من رو یادتونه؟
‫از دفتر دادستانی بابت سوال پرسیدن درباره ‫بازپرس چوی اومده بودم.
‫اوه، بله.
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫خیلی دارین کار می‌کنین.
‫نظرتون چیه اول یه چی بنوشین؟
‫گفت شما از این مدل نوشیدنی دوست دارین، ‫اصرار کرد
‫سر راه براتون بگیرم.
‫کی اصرار کرد؟
‫بازپرس چوی.
‫ممنون.
‫راستی، چرا می‌خواستین من رو ببینین؟
‫اوه، درباره کوه تدفین اجداد توی یوسو بود؟
‫بهرحال، جزئیاتش رو شخصاً بشنوید.
‫بازپرس چوی توی رستوران منتظر شماست.
‫- پس برم لباسم رو عوض کنم و... ‫- نه.
‫همینجوری می‌تونین برین.
‫غذاتون که تموم شد،
‫می‌رسونمتون خونه.
‫چی شده؟
‫که بازپرس چوی موفق اومده دیدن یه ‫بازپرس گمنام؟
‫از بس نیستی،
‫تصمیم گرفتم کمکت کنم پیشرفت کنی.
‫بازپرس چوی چول وونگی که من می‌شناسم ‫زیاد با همکارهاش خوب نیست.
‫خب، احساسات واقعی آدم معمولاً خودش رو ‫نشون نمیده.
‫این چیه؟
‫یه پرونده که تبدیلت می‌کنه به یه ستاره، ‫بازپرس پارک جه هوان.
‫ولی مشکوک به نظر میاد.
‫دلیلش چیه؟
‫دوست بچگیمه.
‫راحت نیستم، می‌دونی؟
‫جدی؟
‫کی هست؟
‫لی دو هاک.
‫تو چشم بهم زدن در میره.
‫از پسش برمیای؟
‫وای خدا، تبریک میگم، هیونگ.
‫ماه عسل خوش بگذره، هیونگ!
‫وقتی می‌تونین مدیر اجرایی صداش کنین، ‫بهش نگین هیونگ.
‫یون جو، درک کن. ‫بچه‌ها عادت ندارن.
‫مدیر اجرایی، بیخیال کار شو، و خوش بگذرون.
‫بابت دسته گل هم ممنون.
‫شرمنده با اینکه ما دیرتر آشنا شدیم، ‫از شماها زودتر ازدواج کردیم.
‫از بس عجله داشتی، یون جو.
‫ما هم به زودی میایم دنبال شما.
‫هی، دست خالی برنگردین.
‫با بچه بیاین.
‫ای نکبت!
‫اوه، آره. یون جو...
‫مدیر اجرایی خیلی خامه...
‫خجالتی بازی درمیاره.
‫از دستش عصبانی نشو.
‫- گفتم بهش نگی. ‫- بریم.
‫بدو بریم.
‫- پرواز دیر میشه. ‫- زود باشین! خوش بگذره!
‫- ما میریم. می‌بینیمتون. ‫- باشه.
‫- هیونگ جو، موفق باشی! ‫- موفق باشی!
‫موفق باشی!
‫زنگ که زدی منتظرت موندم.
‫به زودی ساعت کاریمون تموم میشه. ‫بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫نه، قربان.
‫من کار دارم.
‫راستی، هماهنگ کننده اوه مان اوک رو نمی‌بینم.
‫آره، کار خصوصی داشت، رفت.
‫از مادرم شنیدم.
‫که پدر واقعیم شمایید.
‫جدی؟
‫حتماً خیلی شوکه شدی.
‫بله.
‫هنوز باورم نمیشه...
‫ولی متوجه این شرایط هستم.
‫ای خدا.
‫عروسی من که نبوده. چرا اینقدر خسته شدم؟
‫وای، منم.
‫چون ماها نامزد نداریم.
‫چی گفتی؟
‫- الو. ‫- دو هاک؟
‫- بله، مامان. ‫- بابات هنوز نیومده خونه.
‫دو روز گذشته، هنوز خبری ازش نیست.
‫نمی‌دونم چی شده.
‫حتماً رفته یوسو.
‫گفتی میره مزار خانوادگی چول وونگ ‫علف‌ها رو بچینه.
‫اگه رفته باشه که خوشحال میشم.
‫ولی خیلی وقته گذشته.
‫یه کم دیگه منتظر بمون.
‫ما هم باید بیایم دیگه.
‫- گیل سو و سون وو! ‫- جونگ شین!
‫مامان، بعداً بهت زنگ میزنم.
‫دو هاک، از اینجا یه کت و شلوار انتخاب کن، ‫فردا بریم پیش خیاط.
‫دو هاک... ای خدا.
‫راستش، من مشکل ندارم برای من یه لباس حاضری ‫بگیریم، لباس تو دست دوز باشه.
‫هی، من چون خوشگلم، هر چی بپوشم ‫توش می‌درخشم.
‫ولی تو واسه تو چشم اومدن باید کت و شلوار بپوشی.
‫- نه؟ ‫- آره.
‫من...
‫نمی‌خوام شوهرم بی‌ریخت باشه.
‫اوه، جدی؟
‫باشه پس.
‫خیلی خب. ما دیگه میریم.
‫به شماها خوش بگذره.
‫وایسین.
‫ما شاید نریم خونه.
‫- وای... ‫- چه بهتر!
‫فردا می‌بینیمتون.
‫هی، سون وو!
‫چته آخه؟
‫چیه؟ ما که بهرحال قراره ازدواج کنیم.
‫هنوز می‌ترسی دستم بهت بخوره؟
‫نخیرم.
‫من جلوی پسرها یه نقشی دارم.
‫هی، لی دو هاک...
‫به چه حقی جلو من قیافه میای؟
‫چشم.
‫باریکلا.
‫کارت شناسایی همراه مرد فوت شده نبود.
‫- فرقی ندارن. ‫- زخم‌ها و کبودی‌های تصادف...
‫- این قشنگه. ‫- سر تا سر بدنش رو گرفته بودن.
‫پلیس‌ها دنبال شاهد هستن، چون تصور میشه ‫بزن در رو صورت گرفته.
‫ولی هنوز تحقیقات معطله چون گمان میره ‫فرد هنگام طلوع خورشید فوت شده باشه...
‫سیگارش رو جا گذاشته.
‫من برم بهش بدم.
‫در جیبش، یه بسته کبریت و سیگار بکسول ‫پیدا شد.
‫چرا؟
‫طبق صحبت‌های کسی که جنازه رو پیدا کرد،
‫خون زیادی سرش رو گرفته بود...
‫دو هاک... لی دو هاک!
‫یه لحظه وایسا!
‫کجا؟ چیزی شده؟
‫باید یه چیزی رو چک کنم.
‫تو داخل بمون، بهت زنگ میزنم.
‫همه‌ش تقصیر توئه، بابا.
‫بابا، چرا هیچی نمیگی؟
‫بابا، همه چی همونی شد که می‌خواستی.
‫گفتی درس نخونم، منم درس نخوندم.
‫گفتی برم زندان، منم رفتم زندان!
‫بعد اینهمه بدبختی،
‫فقط می‌تونستم خلافکار بشم.
‫اگه بگی خلافکار نباشم،
‫باید بمیرم؟
‫من به احتمال زیاد
‫اصلاً پسرت نیستم، بابا.
‫انگار بزن و در رو بوده. و...
‫یه ماشین بزرگ هم بهش زده.
‫فعلاً داریم تحقیق می‌کنیم
‫ببینیم شاهدی بوده یا نه.
‫تویی، دو هاک؟
‫چی شده؟
‫ربطی به اخبار داره؟
‫بابام فوت کرد.
‫چی گفتی؟
‫بابات؟
‫آره.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫دو هاک و چول وونگ، راستش...
‫مامان چول وونگ دوباره داره ازدواج می‌کنه ‫و اون مرد...
‫- هوانگ چونگ سونگه. ‫- چی گفتی؟
‫با لی دو هاک قطع ارتباط کن. ‫منم این کار رو می‌کنم.
‫چول وونگ، خواهش می‌کنم دست از سر من ‫و دو هاک بردار.
‫به جرم سرپیچی از قانون حمله، دستگیرید.
‫من مجبور نیستم ازدواج کنم، پس خواهش می‌کنم ‫هر جور که شده دو هاک رو نجات بده.
‫چشم از اوه جونگ شین برندار.
‫لی دو هاک صد در صد جلوی اوه جونگ شین ‫پیداش میشه.
‫گروگان رو ول کن.
‫بهت شلیک می‌کنم، هیونگ!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M