‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
‫خیلی خب.
‫درباره کارمون صحبت کنیم؟
‫هر چی می‌خواید بگید.
‫من و دولت هر کمکی از دستمون بربیاد انجام میدیم.
‫من دیگه بیشتر از هفتاد سال سن دارم.
‫می‌خوام تو کشور خودم یه کاری رو راه بندازم.
‫سخت نیست.
‫خیلی‌ از کشورهای خارجی دارن تو کره جنوبی ‫کار می‌کنن.
‫چه کاری مد نظرتونه؟
‫خرید و فروش شرکت‌ها.
‫در ضمن، ما با خودمون سرمایه آغازین هم میاریم،
‫ولی کمک کنید توی کره وام بگیرم.
‫- فکر نکنم در اون حد... ‫- اوه، البته یه شرایطی داره.
‫اول،
‫کمک می‌کنم با کرملین در ارتباط باشید.
‫و دوم،
‫ما سی درصد از
‫کل سودمون رو بهتون میدیم، نایب رئیس.
‫من به بالا سری‌ها گزارش میدم و حلش می‌کنم.
‫خوبه.
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[ورودی]
‫خسته نباشی.
‫خب...
‫مگه چیکار کردم؟
‫همه کارها با شما بود، نایب رئیس.
‫آوردن نوشیدنی فکر تو بود.
‫به لطف تو، همه چی حل شد.
‫نمیشه گفت کار خاصی نکردی.
‫همینکه کنارم باشی
‫و بتونم بهت تکیه کنم حس خوبیه.
‫من...
‫سعی می‌کنم که تبدیل به آدم قابل اطمینان‌تری بشم.
‫اگه بتونیم با شوروی روابط سیاسی شکل بدیم،
‫به عنوان یه اتفاق تاریخی ثبت میشه.
‫در ضمن، پاداش خوبی هم می‌گیریم.
‫تا وقتی اینجایی،
‫تلاش کن تا قدرتت بیشتر بشه.
‫چشم.
‫شنیدم اول می‌خوان ها یون رو بفرستن.
‫چرا هیچی بهمون نمیگه؟
‫شاید می‌خواد اینجا ازت استفاده کنه.
‫هی، سنگیو. نباید به کسی که
‫نجاتت داده همچین دیدی داشته باشی.
‫اگه این دفعه هم من رو نفرسته کره،
‫همه چی رو به آتیش می‌کشم.
‫چرا بدون اجازه من نوشیدین؟
‫عه، اینقدر خسیس نباشید.
‫می‌خواید این پول رو با خودتون ببرید اون دنیا؟
‫ای بی‌شعور!
‫من رفتم، سنگیو!
‫یه نوشیدنی برام بریز.
‫شنیدم گفتی اگه نفرستمت کره،
‫همه چی رو به آتیش می‌کشی.
‫گفتم که بشنوین.
‫می‌دونی وقتی داشتی از گلوله می‌مردی، چقدر خرج
‫درمانت و قاچاقی آوردنت به اینجا کردم؟
‫بازار پاچینکو، خانه هانبیکی،
‫خونه شرط بندی،
‫محافظت از تاجرهای خارجی، و انتقال پول...
‫از بس با یاکوزا جنگیدم کل بدنم زخم و زیله.
‫به نظرم حالا که اینقدر بدبختی کشیدم،
‫نباید پاداشش رو بگیرم؟
‫اینقدر ترسناکی اصلاً نمی‌تونم اینجا نگهت دارم.
‫[جمهوری کره، پاسپورت لی هیونگ گوک]
‫چه حسی داری که دوباره زاده شدی؟
‫فردا برو سئول
‫و تو میونگ دونگ، راکون رو پیدا کن.
‫بهت بودجه عملیاتی رو میده.
‫می‌تونی ده درصدش رو به عنوان غرامت برداری.
‫الان من نباید تو کره یه کاری راه بندازم؟
‫تو میشی مدیرم.
‫این از اطلاعات فعلی درباره شرکت‌هایی ‫که پیرمرد درباره‌شون صحبت کرد.
‫اینا نظرات پروفسورهای متخصص اقتصاد
‫و تحلیل گرهای معروف تجارت هستن.
‫تحلیل شرایط فعلی سیاسی چی؟
‫- همون پشتشه. ‫- چقدر شد؟
‫در کل
‫صد میلیون وون.
‫یه روزنامه صد میلیون وونی برام آوردی.
‫آقای لی، ما نمی‌خوایم توی کارمون چیزهای ‫سطحی و قشنگ ببینیم.
‫یه تحلیل تجاری از شرایط داخلی ‫شرکت‌ها می‌خوایم.
‫پس،
‫باید با کی تماس بگیریم؟
‫به مدارک آژانس امنیت ملی نیاز داریم.
‫می‌تونم مستقیم ازشون بخوام.
‫یه لیست از کسب و کارهای ضعیف آنالیز شده توسط ‫سرویس نظارت مالی می‌خوایم.
‫هر جور شده گیرش بیار.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫چه دونگ پال میگه با رئیس مشاور روابط خارجه ‫کاخ کرملین تماس گرفته.
‫کارت عالی بود!
‫باریکلا.
‫ولی یه سری خواسته‌های شخصی
‫و وام‌های بزرگ درخواست کرد.
‫میشه یه فکری به اونجاش کرد.
‫یکی از موانع بزرگ رو از سر راهمون برداشتیم.
‫باریکلا!
‫تو...
‫هم ترفیع می‌گیری هم مدال افتخار.
‫حالا دیگه به هر چی می‌خوای می‌رسی!
‫[استودیو فیلم نسل جوان]
‫خوبه!
‫نسل جوان! فیلم‌هایی برای جوانان!
‫و موزیک جوانان هام یانگ جا!
‫مدیرعامل اوه، دیگه نیاز نیست از کسی بترسی.
‫بیا بدون عقب گرد کردن، بریم جلو!
‫اوه اوه.
‫من کی گفتم با تو کار می‌کنم.
‫هی، چرا اینجوری می‌کنی؟
‫من مدیر موسیقی که هستم، به کارهای حسابداری ‫و امنیتی هم رسیدگی می‌کنم.
‫همه کارها با من!
‫هی، بهرحال باید تو پرداخت حقوق صرفه جویی کنی!
‫خیلی خب. همه کارها با تو.
‫خیلی خب، افتتاح نسل جوان اوه جونگ شین ‫مبارک باشه.
‫چی؟ چوی چول وونگ؟ ‫تو از کجا فهمیدی؟
‫من؟ نمی‌دونی کل اطلاعات کشور دست منه؟
‫اگه اینطور باشه که بهش میگن نظارت بر مردم.
‫مخبر من اینجاست.
‫چی؟
‫از دست این دختر!
‫باریکلا. خوشحالم اومدی.
‫ولی...
‫گفتی سمت خیلی بالایی داری.
‫اونوقت واسه هدیه افتتاحیه مرغ سوخاری آوردی؟
‫به این میگن ساده زیستی...
‫همین هم واسه یه کارمند دولت خوبه.
‫بابت غذا ممنون.
‫خیلی خب.
‫بیا!
‫این کادوی واقعیه.
‫چی؟ ‫[گزارش فروش فیلم‌های هنگ کنگی]
‫- فیلم‌های هنگ کنگی؟ ‫- بعد فیلم «فردایی بهتر،»
‫فیلم‌های نوآر هنگ کنگ خوب دارن ‫تو کشورمون فروش میرن.
‫اینا هنوز وارد نشدن.
‫فیلم‌هایی هم هستن که توی هنگ کنگ ‫موفق بودن.
‫شرکتتون درباره این چیزها هم تحقیق می‌کنه، ‫چول وونگ؟
‫کار ما شامل درک فرهنگ هم هست،
‫واسه همین از شعبه‌مون توی هنگ کنگ ‫یه خواهش کردم.
‫فقط به خاطر مدیرعامل اوه جونگ شین؟
‫هی، اینا هزینه‌هاشون از فیلم‌های هالیوودی خیلی کمترن.
‫امتحانشون کن. قبل هر کس دیگه‌ای ‫برای تو قرارداد می‌بندم.
‫خب،
‫ممنون که این اطلاعات خوب رو گیر آوردی،
‫ولی می‌دونی که شرکت من بودجه اینجور ‫فیلم‌ها رو نداره.
‫شرکت من باید بیشتر روی برنامه ریزی تمرکز کنه.
‫- بیا. ‫- هی، می‌دونی این چقدر عالیه؟
‫از یکی از سازمان‌های مالی وام بگیر!
‫هی!
‫شرکت من تازه تاسیسه.
‫فکر کردی به ما وام میدن؟
‫من رو داری.
‫می‌تونم وام جور کنم.
‫تا فرصتش رو داری جا پات رو سفت کن.
‫واسه برنامه ریزی یه سرمایه تپل می‌خوای.
‫ای وای!
‫چول وونگ، دمت گرم!
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫تا وقت داری قبولش کن.
‫- خب... ‫- قبول می‌کنی یا نه؟
‫خب،
‫اگه قبول کنم...
‫در عوضش برات چیکار کنم؟
‫همین که پسم نزنی کافیه.
‫پس قبول می‌کنی دیگه؟
‫خیلی خب! به افتخار موفقیت نسل جوان!
‫در هر صورت ممنون، چول وونگ.
‫من همیشه باهات بدجنسی می‌کنم.
‫پس خودت قبول داری!
‫ولی همیشه پررو بازی درمیاری!
‫وای خدا!
‫- بیا اینجا یکی بزنم! ‫- درد گرفت! درد میاد!
‫- خبر داره؟ ‫- هی!
‫چه اهمیتی داره؟ به تو چه؟
‫- وای، موش... موش... ‫- چی!
‫شوخی کردم.
‫چیکار می‌کنی!
‫وای، هی!
‫چطوری نزنمت!
‫ای پررو!
‫من رفتم.
‫هی، جونگ شین.
‫من به زودی ترفیع می‌گیرم.
‫هر وقت ترفیع گرفتم باید برام غذا بگیری!
‫[هتل برنج سوپ]
‫بله، دوتا جگر!
‫[هتل برنج سوپ]
‫هی!
‫کی می‌خوای سفارش ما رو بگیری؟
‫الان میام!
‫خیلی خب، چی براتون بیارم؟
‫جگر و دنده ما حرف نداره.
‫- دنده لطفاً. ‫- دنده برای دو نفر؟
‫هی، سون وو، دنده برای دو نفر!
‫چشم.
‫هی، این رو خریدم.
‫بله، هتل سوپ برنج هستیم!
‫کی به شما اجازه داده اینجا کار راه بندازین؟
‫یه لحظه.
‫کدوم کله خری بود؟
‫از الان به بعد، این رستوران
‫تحت مدیریت منه، من همه پول‌ها رو برمی‌دارم.
‫دلم برای همه‌تون تنگ شده بود.
‫هیونگ؟
‫دو هاک...
‫[بسته]
‫[هتل برنج سوپ - امروز بسته است]
‫وای، خدا به دادت رسید.
‫خدا...
‫الان می‌خوای چیکار کنی؟
‫هیونگ.
‫- می‌خوای انتقام بگیری؟ ‫- مزخرف نگو.
‫به زور جون سالم به در برده.
‫دو هاک.
‫همین که زنده‌ای خدا رو شکر.
‫اصلاً به فکر انتقام هم نباش.
‫خوب می‌دونی که ما از پس این آدم‌ها ‫برنمیایم.
‫انگار بخوایم با یه تخم مرغ، یه سنگ بشکنیم.
‫بیخیال شو، بذار تو آرامش زندگی کنیم.
‫منم می‌خوام تو آرامش زندگی کنم،
‫ولی با این وضع، چطوری؟
‫همه فکر می‌کنن من مُردم.
‫اگه بفهمن زنده‌م، باز سعی می‌کنن من رو بکشن.
‫اگه بخوام زندگی آرومی داشته باشم،
‫باید همه چی رو برگردونم سر جاش.
‫سر جاش؟
‫جایی که مامانم و بابام و
‫جونگ شین کنار منن.
‫هی، احمق. اصلاً مگه میشه؟
‫- بابات که فوت کرده... ‫- باید زورم رو بزنم.
‫این که شد انتقام!
‫از پسشون برنمیایم!
‫خیلی خب.
‫الان من اون تخم مرغم.
‫اگه سعی کنم یه سنگ رو با تخم مرغ بشکنم، ‫احمقانه‌ست. ولی...
‫اگه من اون سنگ بشم، اوضاع فرق نمی‌کنه؟
‫نه تنها اون،
‫می‌تونم ببینمشون،
‫بدون اینکه اونا من رو ببینن.
‫تو یه لاتی.
‫چطوری می‌خوای سنگ بشی؟
‫با روش خلافش.
‫خواهش می‌کنم کمکم کنین.
‫شنیدم شما مسئول یه برنامه گرفتن وام کاری هستید.
‫بله.
‫من می‌خوام برای انجام کار، وارد کره بشم.
‫موندم کاری هست بتونم انجامش بدم یا نه.
‫بله؟
‫کاری از دستم برنمیاد...
‫ارشد!
‫هیونگ جو هیونگ، لطفاً اطلاعات کسب و کارهای ‫ضعیف کشور رو دربیار.
‫کسی که نجاتم داد و فرستادم اینجا می‌خواد بدونه.
‫- باشه. ‫- کسی خونه‌ست؟
‫کسی خونه‌ست؟
‫وای چه ترسناک...
‫تف توش.
‫ای خدا.
‫کسی خونه‌ست؟
‫سون وو،
‫لطفاً از سر و کار راننده کامیونی که به بابام زد
‫و فرار کرد سر دربیار.
‫باشه.
‫دنبال خانم خاصی هستی؟
‫روتاری و وولف.
‫بله؟
‫وای خدا، نگهبان‌های اینجا رو میگم.
‫روتاری و وولف.
‫نگهبان نیستن، مدیرن.
‫گیل سو هیونگ، بچه‌هایی که پخش شدن رو جمع کن.
‫باشه.
‫اوناها.
‫اومدی؟
‫هی!
‫هی؟
‫اوه، هیونگ!
‫گیل سو هیونگ؟
‫هیونگ!
‫ای عوضی‌ها!
‫خوش می‌گذره؟
‫تو خوبی؟
‫نه.
‫آره، منم می‌ترسم یه اتفاقی بیفته.
‫بیا دور بزنیم.
‫الان دور میزنم. واقعاً میگم‌ها!
‫خوب نیست.
‫اتفاقاً آسونه.
‫آسونه؟
‫فکر کن با چی‌ها جنگیدیم.
‫بعد برات آسون میشه.
‫که اینطور...
‫باشه!
‫ای عوضی.
‫من روح نیستم. بگیر بشین.
‫ای نکبت!
‫- هی، آروم باش. ‫- لی دو هاک!
‫بیا اینجا! آره.
‫بیا امروز جفتمون اینجا بمیریم!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بیا اینجا!
‫ای آشغال!
‫لی دو هاک! بیا اینجا.
‫ولم کن، ولم کن!
‫بیا اینجا آشغال! بیا اینجا!
‫ولم کن! ول کن!
‫وای، هیونگ.
‫احوال شما؟
‫اوه، عالی شد.
‫کثافت خائن.
‫خوشحالم امروز می‌بینمت.
‫بیا امروز جفتمون همینجا بمیریم!
‫- هیونگ... ‫- هیونگ؟
‫ای آشغال!
‫یه کم صبر کنین.
‫بعد اینکه به دنیای مردگان معرفیش کردم، ‫میرسم خدمتتون.
‫ای آشغال!
‫نکبت!
‫هر وقت بهت فکر کردم،
‫حتی تو خواب هم بیدار شدم!
‫ببخشید...
‫تو!
‫بمیر!
‫بس کنین.
‫هی!
‫جلوم رو نگیر.
‫لعنتی، دارم خونریزی می‌کنم...
‫با جزئیات نمیگم چطوری
‫رسیدم اینجا. قضیه‌ش مفصله.
‫می‌دونی وقتی شنیدم مُردی چقدر ناراحت شدم؟
‫ممنون که زنده‌ای.
‫الان خودم می‌تونم بکشمت.
‫خفه بمیر تا نصفت نکردم.
‫میام پوستت رو از استخونت جدا می‌کنم.
‫فقط صبر کن.
‫هیونگ، همه‌ش تقصیر این آشغال بود!
‫خفه!
‫هی.
‫بیست میلیون وون نقد،
‫و سیصد میلیون وون چک.
‫هر چمدون پونصد میلیون وون توشه.
‫بیاید گذشته رو بذاریم کنار.
‫هر چی باشه، پای نفرت در میون نیست،
‫پای حریص بودن در میونه. نه؟
‫البته یه مقدار از اون نفرت رو نمیشه فراموش کرد.
‫یونگ پیل، تو معروفی به دلال مواد بودن
‫و وضعیت پای شما هم کار رو برای
‫رئیس باند بودن سخت می‌کنه، هیونگ.
‫پس،
‫نظرتون چیه با من کار کنین؟
‫اگه با این پونصد میلیون وون سالن شرط بندی ‫باز کنین،
‫می‌تونین ده‌تا دیگه هم باز کنین.
‫سودش نصف نصف.
‫و هر سالنی باز کنید، شش چهار.
‫پس...
‫پایه‌اید؟
‫یا نه؟
‫ای بابا...
‫پایه‌ایم.
‫پس الان
‫شریک کاری هستیم؟
‫آره.
‫درسته.
‫یعنی همه‌مون
‫با همدیگه؟
‫پس قبل اینکه شریک کاری بشیم،
‫بذارین این عوضی رو مثل
‫سگ بزنم!
‫فقط ده‌تا مشت میزنم.
‫دو هاک...
‫تو رو خدا جلوی هیونگ رو بگیر.
‫قبلاً بوکس کار می‌کرده!
‫دووم نمیارم!
‫- بعد بلایی که سر من آوردی... ‫- شرمنده!
‫- دو هاک بیا دیگه! ‫- هنوز نه‌تا مشت مونده!
‫حقته بمیری!
‫آشغال!
‫با این وضع یکی از شریک‌هامون می‌میره.
‫آشغال!
‫چیزی نمیشه. یونگ پیل قویه.
‫از سیزده‌تا گذشت.
‫شد پونزده مشت!
‫یکی دیگه!
‫بمیر، بمیر، بمیر!
‫هی، دو هاک...
‫تو رو خدا جلوش رو بگیر!
‫الان می‌میرم‌ها!
‫یونگ پیل همینجوری کرد.
‫- منم همین رو میگم! ‫- دو هاک.
‫اینم از گزارش تحلیل سیاسی که خواسته بودی.
‫بعد ادغام هر سه حزب، ‫اوضاع بهم ریخت.
‫اینقدر غیرمنتظره بود
‫که حتی مردم هم شوکه شدن.
‫خسته نباشی.
‫از الان به بعد، پارتی‌هات از دانشگاه رو نگه دار
‫و باهاشون در تماس باش.
‫نگران پول هم نباش.
‫نگران نباش. براشون نوشیدنی می‌گیرم و نامه ‫رو بهشون میدم، انگار نه انگار.
‫میون هم دانشگاهی‌هام، من به رئیس کیم معروفم، ‫که تو آمریکا خیلی موفق شد.
‫خیلی ممنون! به لطف تو، تونستم رئیس هم بشم.
‫واو!
‫واقعاً از دانشگاه ملی سئول فارغ التحصیل شدی؟
‫دانشگاه ملی سئول!
‫واو!
‫دانشگاه رو ول کردم.
‫بهرحال، دوست من تو دانشگاه ملی سئول ‫درس خونده!
‫چه افتخار بزرگی!
‫هی، ما همه‌مون محکوم‌های سابقی هستیم که ‫از زندان فارغ التحصیل شدیم.
‫آره.
‫راست میگی.
‫هیونگ، حواست به سالن‌ها باشه.
‫اونجا منبع قدرت ما هستن.
‫می‌دونی که تو این زمینه، منم فارغ التحصیل ‫دانشگاه ملی هستم.
‫نگران نباش.
‫راستی. سون وو چی؟
‫بهم زنگ زد.
‫این چند روز به عنوان نفوذی رفته،
‫ولی یارو هنوز پیداش نشده.
‫ولی...
‫کی می‌خوای بری دیدن جونگ شین؟
‫آره.
‫باید اول از همه می‌رفتی دیدنش.
‫میرم.
‫هر وقت آماده بودم.
‫بیاید بنوشیم.
‫[سالن پاریس]
‫منتظرتون هستن.
‫اومدی.
‫مامان، نگفتی می‌خوای درباره چیزی صحبت کنی؟
‫آره. اول بیا سلام بده.
‫رئیس گوم یون هی رو که می‌شناسی.
‫ایشون پدرش، رئیس گوم مان چول
‫از گروه چانگ سونگ هستن، بیستمین ‫مرد ثروتمند کشور.
‫خوشبختم، بازپرس.
‫مشتاق دیدارتون بودم.
‫خوشبختم، جناب رئیس.
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫به لطف تو، به کشور پول وثیقه اهدا کردم ‫تا آزاد شدم.
‫چرا اینقدر بدخلقی؟
‫ایشون خودش داوطلبانه برای احضار اومد.
‫- همین الان ازش عذرخواهی کن. ‫- منظورتون چیه؟
‫ایشون دستورات رو دنبال کرد دیگه.
‫آره.
‫خیلی کله شق بودین.
‫تیکه می‌اندازین؟
‫فکر کردی اومدم دیدن کسی که می‌خوام ‫که بهش تیکه بندازم؟
‫حتی اگه عذرخواهی هم نکنی،
‫چون افتادم بازداشت اومدم
‫غذا مهمونم کنی.
‫می‌تونی برام بخری دیگه؟
‫بفرمایید لطفاً.
‫من گاهی اوقات با رئیس گوم میرم گلف.
‫بعد اینکه شنیدم چه اتفاقی برای رئیس ‫گوم یون هی افتاد،
‫اینقدر شوکه شدم، دعوتشون کردم برای شام بیان.
‫خوشحالم از دیدنتون.
‫بفرمایید لطفاً.
‫با اینکه بزرگترها اینجان،
‫حس کردم باید حرفم رو بزنم.
‫ببخشیدها.
‫بفرما.
‫دفعه قبلی بازپرس چوی من رو بازداشت کرد،
‫ایندفعه نوبت منه.
‫بازپرس چوی.
‫می‌خواید با من بیاید سر قرار؟
‫چول وونگ باید فکر کنه ملاقاتشون ‫با هم بی‌هماهنگی و طبیعی بوده.
‫وگرنه مشکوک میشه، پس مراقب باش.
‫چشم.
‫هی، بچه جون. بزرگتر جلوت نشسته‌ها.
‫شوخی می‌کنی دیگه...
‫رئیس گوم، خوب بلدین مردم رو به بازی بگیرین.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫شوخی نبود؟
‫که اینطور...
‫پس جواب میدم.
‫من دارم با کسی قرار می‌ذارم.
‫- چول وونگ. ‫- باید یه کم درباره‌م تحقیق می‌کردین.
‫بابام گفت
‫برای به دست آوردن اطلاعات، اول باید ‫مردم رو بخونیم.
‫اگه نتونیم مردم رو بخونیم،
‫نمی‌تونین تو زمینه اطلاعات کار کنین.
‫با اجازه من میرم.
‫چول وونگ.
‫خواهش می‌کنم چای بخورید.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫به رئیس بانک سلام کن.
‫سلام، من اوه جونگ شین هستم.
‫بله. خوشبختم.
‫- ولی چرا اومدین اینجا؟ ‫- مدیر بانک.
‫شما فیلم دوست دارین؟
‫فیلم؟ البته.
‫بله. خیلی زیاد.
‫اوه، جدی؟
‫ایشون مدیرعامل یه استودیو فیلمه که ‫من ضمانتش رو می‌کنم.
‫میشه خواهش کنم بهش وام بدید؟
‫اوه، البته.
‫یه وام با شرایط عالی بهتون میدم.
‫بله. ممنون.
‫مشتاق همکاری باهاتون هستم.
‫خیلی ممنون، چول وونگ.
‫بالاخره لبخند زدی.
‫ببین می‌خندی چقدر قشنگ میشی!
‫یه کم ریلکس کن و از زندگیت لذت ببر، جونگ شین.
‫ولی تا سود و امتیاز فیلم درنیاد، نمی‌تونم ‫آروم باشم.
‫بهرحال امروز به دلایل مختلف روز خوبیه،
‫نباید برام یه نوشیدنی بگیری؟
‫چرا. بیا بریم یه رستوران خوب.
‫جدی؟
‫ای خدا. اعصابم بهم ریخت!
‫بیا. یه کم آب بخور.
‫حتی اگه اینقدر عشق پول باشن،
‫نباید اینجوری کنن!
‫منطقیه دو برابر پولی که توافق کردیم رو بخوان؟
‫من کل عمرم تو زمینه املاک کار کردم،
‫اولین باره همچین آدم بدجنسی می‌بینم!
‫دو برابر پول رو خواستن؟
‫بله!
‫مثل اینکه ملت ریختن تا زمین رو بخرن.
‫بده با همین قیمت هم بخریمش؟
‫حالا که همه می‌خوان بخرنش،
‫دیر یا زود قیمتش سه چهار برابر نمیشه؟
‫موضوع اینه که
‫اگه با قیمت اصلی بخریم، سه چهار سال صبر کنیم ‫سود می‌کنیم.
‫ولی اگه با قیمت دو برابر بخریم،
‫بعد سه چهار سال زیاد سود نمی‌کنیم.
‫نه تنها اون، اگه دولت عوض بشه،
‫نمی‌دونیم بعدش چی میشه.
‫بازار املاک ثبات نداره.
‫عجبا.
‫وای خدا.
‫لعنتی!
‫خب، چیکار کنیم؟
‫یعنی چی؟
‫پول نداریم دو برابرش رو بدیم.
‫باید فکر کنیم
‫اون زمین قسمت ما نبود.
‫ای خدا، باید همون اول پیش پرداخت رو ‫بهشون می‌دادیم.
‫اینقدر عقب انداختیم تا بهره بگیریم...
‫اینقدر اعصابم خرد شد، میگم اینجا رو ‫زودتر ببندیم
‫و بریم یه جا یه نوشیدنی خنک بخوریم.
‫- مامان. ‫- ای جان، جونگ شین!
‫چول وونگ! ای خدا!
‫خوب هستین؟
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫یه اتفاق خوب برام افتاد، اومدم مهمونتون کنم.
‫آخی، امروز چون حال نداشتم،
‫می‌خواستم زود ببندم برم خونه.
‫خوب شد اومدین! خوب شد!
‫یه کم وایسین.
‫میرم کیفم رو بیارم.
‫وایسین!
‫یه لحظه وایسین.
‫اون رستوران خوبی که گفتی اینجا بود؟
‫چیه؟ خوشت نمیاد؟
‫یه مدتی میشد ندیده بودیش، نه؟
‫آره.
‫خوشم میاد.
‫ولی فکر کردم دوتایی با هم قراره بریم غذا بخوریم.
‫بیا. یه گاز بزن.
‫- ای بابا. ممنون، مامان. شما بخورید. ‫- عا کن.
‫بخور دیگه، دستم درد گرفت!
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫منم می‌خوام مامان.
‫چشم. چشم.
‫عا کن.
‫ای جان.
‫آخی.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫ای بابا، فقط اینا دهن دارن؟ ‫من آدم نیستم؟
‫وا.
‫مگه خودت دست و چشم نداری؟
‫خودت لقمه بگیر.
‫درسته...
‫با این...
‫ای خدا. خوشحالم می‌بینم یه خانم و آقای ‫خوشگل کنار هم نشستن.
‫دیگه به سنی رسیدید که خیلی به هم میاید.
‫خوب میشد با هم زندگی کنید.
‫- زندگی کنیم؟ ‫- وای خدا.
‫ای بابا. الان می‌پره تو گلوش.
‫این حرفا چیه؟
‫ای وای، خوبی؟
‫مامان، خواهش می‌کنم!
‫اوه، رسیدیم؟
‫برو استراحت کن. خسته شدی.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫چیزی روی صورتمه؟
‫نه.
‫با اینکه احساست رو می‌دونم...
‫ازت کمک می‌گیرم.
‫فکر کنم دختر خیلی بدی هستم.
‫اگه متاسفی، باهام قرار بذار.
‫عجیبه، هر چقدر هم بقیه دخترها خوشگل یا ‫پولدار باشن،
‫به غیر تو راضی نمیشم.
‫الان...
‫خواب روزهایی که یوسو بودیم رو دیدم.
‫یادته آخر تابستون پریدیم تو آبراه اقیانوس
‫و آب بازی کردیم؟
‫معلومه.
‫از بس آب سرد بود،
‫همین که رفتیم داخل، اومدیم بیرون.
‫از سرما داد می‌زدیم.
‫ولی...
‫من رو کشوندی توی آب یخ.
‫راستش، داشتم منجمد می‌شدم.
‫ولی چون پیش تو و دو هاک بودم...
‫جرئت پیدا کردم
‫و حس کردم می‌تونم سرمای اقیانوس رو ‫تحمل کنم.
‫تو هم برای من همچین آدمی هستی.
‫مثل یه خاطره باارزش.
‫دوستی که هر وقت خسته بشم و روزم
‫سخت باشه، کمکم می‌کنه.
‫مثل امروز.
‫نمی‌خوام...
‫اون خاطره باارزش رو از دست بدم، چول وونگ.
‫جونگ شین...
‫ممنون که رسوندیم.
‫من دیگه میرم.
‫مامان...
‫تازه الان داری میای خونه؟
‫خواهش می‌کنم بس کن.
‫تو باید بس کنی.
‫جونگ شین به دردت نمی‌خوره.
‫مامان، بس کن.
‫زندگی من چی؟
‫من هر کاری کردم، به خاطر تو بوده.
‫هر کاری قبلاً کردم و هر کاری که خواهم کرد. ‫ولی تو...
‫حتی یه ذره هم نمی‌تونی برای مامانت ‫از خودگذشتگی کنی؟
‫حتی با دو هاک هم نامزد کرد.
‫اذیت نمیشی؟
‫چرا اذیت بشم؟
‫مگه من دو هاک هیونگ رو کشتم؟
‫مامان دو هاک گفت با جونگ شین ازدواج کنم، ‫چون خیلی به هم میایم.
‫رفتی دیدن مامان دو هاک؟
‫آره!
‫با جونگ شین رفتیم پیشش
‫و با هم شام خوردیم.
‫حتی وقتی می‌دونستی...
‫چقدر از اون زن متنفرم؟
‫مامان...
‫می‌دونی که آقا و خانم چقدر برای ‫خانواده ما زحمت کشیدن.
‫چرا اینقدر ازش متنفری؟
‫دو هاک هیونگ جای من رفت زندان...
‫باهام حرف بزن.
‫وایسا باهام حرف بزن، مامان!
‫ولم کن! ولم کن!
‫تو دیگه پسر من نیستی.
‫- بس کنید! ‫- ولم کن!
‫مادرت به دنیا آوردت و بزرگت کرد.
‫پس مطمئنم تو رو خیلی بیشتر از منی
‫که تازه دیدمت دوست داره.
‫گفتم به نظرت احترام می‌ذارم،
‫ولی باید مادرت رو درک کنی.
‫اون زن...
‫هر کاری لازم بود
‫برات کرد و...
‫در آینده هم همین کارها رو می‌کنه.
‫اگه من و تو داشتیم غرق می‌شدیم و ‫فقط یکیمون رو می‌تونست نجات بده،
‫مادرت...
‫بدون پلک زدن
‫تو رو نجات می‌داد.
‫بابا، ولی این چیزها مهم نیست.
‫اول باید راضیش کنی،
‫وگرنه باید احساساتت به جونگ شین رو ‫کنار بذاری.
‫بابا...
‫در آینده کارهای زیادی باید انجام بدی.
‫کارهای بزرگ.
‫زیاد کشش نده.
‫رئیس گوم از چانگ سونگ زنگ زد.
‫شنیدم موقعیت بدی پیش اومده بود.
‫دفعه بعدی میاد دیدن ما.
‫دختر یه رئیس پولدار چول وونگ ‫رو دعوت کرد سر قرار.
‫اونم گروه چانگ سونگ.
‫نه یه شرکت کوچیک. چانگ سونگ.
‫ولی گفت...
‫فقط واسه اینکه کشته مرده جونگ شینه، ‫گفت یکی دیگه رو دوست داره.
‫یعنی چقدر عصبانی شدن و بهشون برخورده؟
‫گفت بهت بگم فردا میاد.
‫واسه چی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی عصبانی به نظر نمیومد.
‫خانم، شنیدم شما به املاک علاقمندید.
‫می‌خواید با من کار کنید؟
‫به چه جرئتی با یکی مثل شما می‌تونم کار کنم؟
‫من یه مادر و یه مغازه دار ساده‌م ‫تا بازنشسته بشم.
‫دقیقاً.
‫میگم این مغازه رو در حد یه سوپرمارکت ‫گسترش بدید.
‫چیز خوبی در نظر دارید؟
‫در جریان مناطق ساخت خانه
‫توی ناحیه سوسو، یکی از این شهرهای ‫جدید اول هستید؟
‫بله.
‫ولی فکر می‌کردم دولت کارهاش رو سپرده دست ‫کسایی که اونجا خونه ندارن.
‫بله.
‫هرچند...
‫کسایی که تو وزارت اقتصاد، یا دفتر مالیاتی منطقه‌ای ‫سئول،
‫یه آژانس جدید یا حتی ارتش هستن،
‫و قدرت دارن، یه اتحادیه ساختن
‫که فامیل‌هاشون بتونن با پارتی
‫حق پیشفروش ویژه رو دریافت کنن.
‫با این حال، وزارت کار یا سئول
‫این درخواست رو قبول می‌کنه؟
‫من گوم مان چولم، نه؟
‫مگه کسی نیستم که با کنار زدن کلمه غیرممکن، ‫تونستم به اینجا برسم؟
‫با اتحادیه‌های ویژه دیدن کردم.
‫توافق شد من یازده و نیم هکتار از ناحیه ‫خانه سازی سوسو رو بگیرم
‫و به عنوان یه منبع ویژه، بهشون بدم.
‫یعنی ممکنه؟
‫ممکنه.
‫مشکل ما خرید زمینه.
‫شرکت من نمی‌تونه به اسم ما بخره.
‫باید به اسم یکی دیگه بخریمش.
‫میشه این لطف رو بکنید؟
‫اگه...
‫این پیشفروش ویژه اتفاق بیفته...
‫سودش چقدر میشه؟
‫حداقل...
‫صد میلیارد وون.
‫اینم از نقشه‌ش.
‫خب. اینجا رو ببینید.
‫این سمتیه.
‫یازده و نیم هکتار.
‫طلاست.
‫بله؟
‫می‌خواید خرید احیای زمین ساحل غربی ‫رو عقب بندازین؟
‫آره.
‫یه کم بهش فکر کردم.
‫ولی دیدم زیاد طول می‌کشه.
‫پر کردن اقیانوس چند سال طول می‌کشه، نه؟
‫از سئول یه کم دوره
‫و به نظرم خیلی طول می‌کشه تا اون سرمایه ‫اصلی دوباره دستمون برسه.
‫ولی من...
‫به خیلی‌ها قول دادم.
‫قرارداد که نبستی.
‫امکانش هست...
‫که پیشنهاد دیگه‌ای دریافت کرده باشین؟
‫نه. میگم عجله نکنیم.
‫شرمنده، کاپیتان تیم اوه.
‫چیه؟
‫چیزی شده؟
‫نه.
‫متوجه شدم.
‫[سالن پاریس]
‫اینهمه زحمت برای آماده سازی کشیدم...
‫من رو مسخره کرده؟
‫[بهترین لذت برای مشتریان!] ‫[کلوپ پاچینکوی جید]
‫رئیس جو از هتل کیونگ سانگ؟
‫کاپیتان تیم اوه، مسئول شرکت‌های نامسان هستم.
‫[دستیار ویژه نایب رئیس آژانس امنیت ملی،] ‫[چوی چول وونگ]
‫رفته از کل پاچینکوها رشوه گرفته.
‫با مالکین شخصی تاییدش کردم.
‫احتمالاً بیشتر از یک میلیارد رشوه گرفته.
‫اخراجش کنید
‫و دستگیرش کنید برای تحقیقات.
‫نیازه اینقدر زیاده روی کنیم؟
‫واسه من خیلی زحمت کشید.
‫برای همین نباید ببخشیمش.
‫چون...
‫آبروی شما رو برد.
‫چون انگار از کاپیتان تیم اوه خوشت نمیومد...
‫نذاشتم باهامون بیاد سفر.
‫و...
‫انگار خوب داره برای مامانت کار می‌کنه.
‫به نظرم داری تند میری.
‫این فقط...
‫بخشی از سیاست‌های اجتماعی کاپیتان تیم اوهه، نه؟
‫چرا متوجه نیستید، نایب رئیس؟
‫- به خاطر کینه‌ایه که ازش گرفتی؟ ‫- نایب رئیس!
‫عذرخواهی کرد و ازت طلب بخشش کرد.
‫بهش یه اخطار جدی میدم.
‫خواهش می‌کنم به خاطر پدرت، ایندفعه ‫رو نادیده بگیر.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫با اینکه ازش عذرخواهی کردی،
‫چول وونگ به این راحتی‌ها
‫آسیب‌های روحیش رو فراموش نمی‌کنه.
‫متاسفم، ولی باید درک کنی.
‫کاری نمیشه کرد، حتماً جفتتون
‫با دیدن همدیگه معذب میشید.
‫میشه از این فرصت استفاده کنی
‫و یه مدتی توی شعبه خارج بمونی؟
‫نایب رئیس...
‫من قصد دیگه‌ای ندارم.
‫می‌تونم دوباره برت گردونم.
‫نمیشه...
‫خواهش می‌کنم من رو بفرستین به یکی ‫از دفترهای منطقه‌ای.
‫پدرم مریضه...
‫نمی‌دونم کِی فوت می‌کنه.
‫باشه.
‫بهش فکر کن و بگو کجا می‌خوای بری.
‫خوبه!
‫وای خدا.
‫- پنجاه! ‫- پنجاه؟
‫- برو بابا! ‫- ای خدا.
‫حواست رو جمع کن.
‫- وولف! ‫- وای!
‫اومدی، هیونگ؟
‫اوه، اومدی؟
‫بله، هیونگ.
‫واو، امروز حتی آخر هفته هم نیست.
‫انگار پول خوبی به دست آوردی.
‫از کی تا حالا بازیکن‌ها براشون مهم شده
‫امروز آخر هفته‌ست یا نه؟
‫الانا، مردم بیشتر تو روزهای هفته میان، ‫چون میگن آخر هفته خیلی شلوغ میشه.
‫شد صدتا.
‫اوه، باشه.
‫آخ آخ.
‫خسته نباشی، هیونگ.
‫گیل سو، اوضاع سالن یونگ پیل چطوره؟
‫تقریباً شبیه همینجاست.
‫ولی شما بیشتر داری درمیاری.
‫از دست این عوضی.
‫ممکنه پول دزدی کنه.
‫حواست بهش باشه.
‫خیلی پسته، خب؟
‫خوب حواسم بهش هست.
‫باشه.
‫- با اجازه، هیونگ. ‫- باشه، مراقب باش.
‫آها، گیل سو!
‫بگو دو هاک هر از چند گاهی یه سر بزنه.
‫بیاد یه نوشیدنی و جگر بخوریم.
‫- چشم، هیونگ. ‫- مراقب خودت باش.
‫- این هم انعام من. ‫- ای نکبت. بردار!
‫الو.
‫هیونگ‌ها!
‫یک ساعت پیش اومد.
‫هیونگ.
‫این اتاقشه.
‫هی، لی یونگ دوک.
‫یونگ دوک!
‫خودت رو جمع کن.
‫حسابی بهش مواد دادن.
‫هی!
‫به هوشی؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- نمی‌شناسی؟
‫منم عزرائیل.
‫که اینطور...
‫ولی من اشتباهی نکردم.
‫اگه اشتباهی نکردی، چرا اینهمه سال ‫افتادی زندان؟
‫چهار سال پیش...
‫به یه نفر زدی و در رفتی، نه؟
‫کی دستورش رو بهت داده بود؟
‫من کسی رو نکشتم.
‫نمی‌دونم.
‫- راستش رو بگو، آشغال. ‫- واقعاً نمی‌دونم.
‫هیچی نمی‌دونم.
‫نکبت می‌خوای تو کوه دفنت کنم؟
‫خوب گوش بده، لی یونگ دوک.
‫من می‌تونم هر وقت بخوام بکشمت.
‫بکش.
‫نه.
‫حتی اگه نکشمت هم به زودی می‌میری. ولی...
‫اگه راستش رو بگی،
‫بهت پول میدم تا موادی که می‌خوای رو بخری.
‫خواهش می‌کنم بدش من.
‫اول حرف بزن.
‫می‌دونم حرف هم بزنم هیچی نمیدی!
‫کثافت!
‫لعنتی.
‫ممنون.
‫ممنونم.
‫قیمت مواد رفته بالا،
‫با این پول همه‌ش چند روز دووم میاری.
‫یه دسته دیگه دارم.
‫حرف بزن.
‫کی بهت دستور تصادف رو داد؟
‫می‌دونین...
‫خب،
‫می‌دونین...
‫بسه.
‫به اندازه کافی نوشیدی.
‫بذار همین امروز رو تو آرامش بنوشم!
‫به خاطر اینه که ناراحتم.
‫واسه بابام ناراحتم.
‫سلام، مشاور املاک ریچ.
‫شما رئیس گو پونگ هو هستین؟
‫بله.
‫یه زمین خوب هست.
‫می‌خواید با هم سرشون رو کلاه بذاریم؟
‫چی داری مزخرف میگی؟
‫من اهل این کارها نیستم.
‫دست بردار.
‫من چون همه چی رو می‌دونم زنگ زدم.
‫تو کی هستی، آشغال؟
‫چشمت رو درمیارم.
‫چرا نمیای سعیت رو بکنی؟
‫کجایی؟ ها؟
‫تلفن عمومی؟
‫ای پررو...
‫کارت ساخته‌ست.
‫ای خدا.
‫تو بودی که می‌خواستی چشمش رو دربیارم؟
‫بذار اول رامنم رو بخورم.
‫چطوری تو این وضع نشستی رامن می‌خوری، نکبت؟
‫چشمت رو درمیارم.
‫یا خدا!
‫تو کی هستی؟
‫روحی؟
‫روح‌ها رامن می‌خورن؟
‫- دو هاک! ‫- هیونگ!
‫یا خدا! دو هاک!
‫وای خدا!
‫وای خدا! دو هاک، زنده‌ای!
‫خدا رو شکر!
‫- حالت خوبه؟ ‫- پس چی.
‫وایسا. بذار نگاهت کنم.
‫چقدر خوشتیپ شدی.
‫- ای شیطون. ‫- خودت هم خوب شدی!
‫ای خدا.
‫چی؟
‫میگی کل املاک چوی چول وونگ رو ‫شناسایی کنم؟
‫- بله. ‫- واسه چی؟
‫می‌خوای سرش کلاه بذاری؟
‫نکنی‌ها.
‫قبل پریدن باید جلوت رو نگاه کنی.
‫خودم می‌دونم.
‫فعلاً شناساییشون کن.
‫پس باید تیم رو دور هم جمع کن.
‫باشه.
‫بریم.
‫باید بری دیدن مادرت.
‫مامانت از شدت شوک پس میفته!
‫وای خدا.
‫اول باید به چندتا از کارهام رسیدگی کنم.
‫خواهش می‌کنم به کسی نگو.
‫ولی مامانته.
‫مطمئنم می‌تونی رازداری کنی.
‫ولی مامانم نه.
‫باید...
‫واسه اون آدم‌ها مُرده باقی بمونم.
‫عجب وضع داغونی.
‫چه ماشین قشنگی.
‫چه خبره؟
‫تف توش.
‫باشه. حتماً، حتماً...
‫ای وای، خانم! اینجا چیکار می‌کنین؟
‫گفتم دیگه حق نداری چول وونگ من ‫رو ببینی، نگفتم؟
‫فکر کنم حتی بهت پول هم دادم.
‫وایسین خانم، اینطور نیست.
‫خودشون اومدن دعوتم کردن...
‫حتی اگه بیان، تو نباید باهاشون بری.
‫این آخرین اخطارمه.
‫اگه یه بار دیگه چول وونگ رو ببینی،
‫بهتره آماده شی که همه چیزت رو از دست بدی.
‫می‌دونی که...
‫من از پس هر کاری برمیام...
‫نه؟
‫وای خدا. خوبی؟
‫تازه الان اومدی؟
‫اون زنه مادر چوی چول وونگ بود، نه؟
‫پسره شخصیت عوضیش به
‫مامانش رفته، نه؟
‫نخیرم!
‫چول وونگ عوضی نیست.
‫منظورت چیه؟
‫چوی چول وونگ دو هاک رو اذیت کرد،
‫و مادرش تو رو اذیت می‌کنه. ‫مادر و پسرن دیگه.
‫حالا که همه چی رو می‌دونه، دو هاک...
‫بله؟
‫یعنی...
‫مطمئنم چسب ضد درد همینجاست.
‫الو، از استودیو فیلم نسل جوان ‫تماس گرفتم.
‫اوه، بله. درسته. لیست انتظارمون طولانیه.
‫- شهری در آتش؟ ‫- یه لحظه.
‫بله، دونالد چو نقش اصلیشه.
‫بله، الو؟
‫بله. استودیو نسل جوان.
‫بله، دونالد چو نقش اصلیشه.
‫اکرانش هفته بعده.
‫باشه. ممنون.
‫شرمنده پشت خط موندین.
‫خوب شد اومدی! ‫بیا اینجا. بدو.
‫بله، بله.
‫کجا بذارمشون؟
‫اوه، بله. درسته.
‫بله، الان چک می‌کنم...
‫- هی، میشه جواب بدی؟ ‫- چی بگم؟
‫بگو استودیو نسل جوان! زود باش.
‫بله، استودیو فیلم نسل جوان.
‫ممنون. بله.
‫ایول.
‫دونالد چو، دوستت دارم.
‫کلیدم چی شد؟
‫جونگ شین.
‫جونگ شین!
‫فکر نکنم امروز در این حد نوشیده باشم.
‫حتماً...
‫خیلی دلم براش تنگ شده.
‫امکان نداره.
‫واقعاً دو هاکی؟
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫پیداش کردم.
‫اونی که به بابات زد و فرار کرد؟
‫نه، کسی که دستور قتل رو داده بود.
‫مثل اینکه یه گزارش از یه تاجر توی بوسانه.
‫بهش خبر بدیم؟
‫پرونده قتلی که توی یوسو زندگیم رو عوض کرد...
‫همه‌تون موافقت کردید توی این انتقام ‫شریک باشید؟
‫ولی باید دست بکشید. دیگه هیچی ‫مثل قبل نمیشه.
‫الان نگران چول وونگی؟
‫همه توی قلبشون یه جعبه پاندورا دارن ‫که نباید بازش کنن.
‫یا یکی از نزدیکانت یه شاهد قطعی رو کشته.
‫مزخرف نگو!
‫پس گمونم رسیدیم به تهش، نه؟
‫- من... ‫- این حرفا چیه.
‫- خاله! ‫- چرا اینقدر غافلگیر شدی؟
‫فکر کردم با من قطع ارتباط کردین.
‫اوه مان اوک؟ یارو مسلحه.
‫ببین کی پشت خطه.
‫چه حسی داره با اسلحه خودت کشته بشی؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M