.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[این سریال ساختگی‌ست. شخصیت‌ها، مکان‌ها، محل‌ها، ‫سازمان‌ها، حوادث، رویدادها ربطی به واقعیت ندارند.]
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫این آشغال... هنوز زنده‌ست، آره؟
‫اوه مان اوک، تو... گناه‌های زیادی مرتکب شدی،
‫واسه همین نمیشه با قانون محکومت کرد.
‫[سه روز پیش]
‫لی یونگ دوک معتاد بابای دو هاک رو کشت ‫و یه تصادف جا زدش.
‫کسی که از بیرون بهش همچین دستوری داد
‫اوه مان اوکه.
‫ولی اوه مان اوک انگیزه خاصی نداره
‫که بخواد بزنه بابای دو هاک رو بکشه.
‫پس یعنی رئیس اوه مان اوک بهش دستور داده.
‫می‌تونه دستور یه نفر باشه،
‫یا کل خانواده.
‫نمیشه گزارشش رو به پلیس بدیم؟
‫ای خدا! هی، حالا که یه کم بزرگتر شدی،
‫نباید باهوش‌تر بشی؟
‫پلیس می‌خواد با آژانس امنیت ملی چیکار کنه؟
‫تازه، کی به حرف یه معتاد گوش میده؟
‫کی؟
‫اوه، راست میگی.
‫نمی‌تونن حلش کنن.
‫ولی همونطور که یونگ پیل حین تحقیق ‫درباره‌ش فهمیده،
‫اوه مان اوک اینقدر مشغول سیر کردن شکم خودشه ‫که دیگه پناه آورده به پول گرفتن از هتل‌ها.
‫در ضمن، درسته که دست راست خانواده‌ست،
‫ولی از چوی چول وونگ کینه داره.
‫پس ممکنه چوی چول وونگ بوده باشه که ‫باعث شده تنزل کنه و بره بوسان.
‫- آره. ‫- ولی... سریع برگشت.
‫اونی که برش گردوند، احتمالاً هوانگ چونگ سونگه.
‫چون خیلی وقته دست راستشه.
‫حتماً از دست چوی چول وونگ هم کاری ‫برنمیومده.
‫مهم‌‌تر از اون، اون بهتر از همه در جریان ‫کثافت‌ کاری‌های این خانواده‌ست.
‫پس مثل اینکه تصمیم گرفته بهتره نگهش داره،
‫حواسش بهش باشه.
‫معمولاً خائن کسیه که از همه به رئیس نزدیک‌تره.
‫جدی؟ نزدیک‌‌تر از همه...
‫ای عوضی!
‫شوخی کردم بابا!
‫در هر صورت، اگه کنار هم باشن، دستمون ‫بهشون نمیرسه.
‫قدرت دارن، پول دارن، بازپرسی دارن که ‫حق تحقیق درباره پرونده‌ها رو داره،
‫و یه سگ شکاری بدجنس که تو چشم بهم زدن آدم می‌کشه.
‫باید از هم جداشون کنیم.
‫بینگو.
‫چطوری؟
‫باید کاری کنیم به هم شک کنن.
‫کی؟ چوی چول وونگ؟
‫نه.
‫توی گروهشون، کسی که کمتر از همه ‫دوست و رفیق داره
‫و بیشتر از همه دندون گرده.
‫لی یونگ دوک، اوه مان اوک، چوی چول وونگ، ‫هوانگ چونگ سونگ، کانگ یو جین.
‫[اوه مان اوک]
‫سگ شکاری.
‫سگ شکاری...
‫[اوه مان اوک]
‫[دو روز پیش]
‫منظورت چیه؟
‫داری میگی من بودم از کاپیتان تیم اوه ‫مراقبت کردم؟
‫آره.
‫اینطور به نظر میومد.
‫مامان، کاپیتان تیم اوه ازت آتو داره؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی چی آتو داره؟
‫چول وونگ.
‫می‌دونم ازش متنفری، ولی صادقانه ‫ازت عذرخواهی کرد.
‫تازه، خانواده‌مون بهش نیاز داره.
‫ما؟
‫دیگه باید ببخشیش.
‫گمونم تو بهش نیاز داری، مامان.
‫کمکت کرد اینقدر ثروت به دست بیاری، نه؟
‫چول وونگ، من این کارها رو برای آینده تو...
‫نه، نه.
‫برای آینده من نبود.
‫نزدیک بود گند بزنی به آینده من.
‫زمینت رو...
‫جلو جلو خریدی چون در جریان برنامه ریزی‌های ‫بازسازی بودی.
‫فقط من نیستم.
‫همه خریدن!
‫خودت هم می‌دونی!
‫همه؟
‫مردم عادی به همچین قدرت یا اطلاعاتی ‫دسترسی ندارن.
‫امکان نداره اوه مان اوک از رو وفاداری ‫این کار رو برات کرده باشه.
‫تو هم آدمی نیستی که براش جبران کنی، مامان.
‫اینا همه‌شون بعداً مدرک میشن.
‫ضروری بود.
‫یه اسب فقط با شلاق خوردن حرکت می‌کنه؟
‫باید بهش خوراک هم بدی!
‫چون اسب یه هیولاییه که میشه رامش کرد.
‫اوه مان اوک نه، مامان.
‫چول وونگ.
‫ما پدرت رو داریم.
‫کاپیتان تیم اوه نمی‌تونه کاری علیهت بکنه ‫یا بهمون پشت کنه.
‫هر چی اوه مان اوک درباره ما می‌دونه،
‫تبدیل به سلاح کشنده‌ای میشه که می‌تونه ‫ازش علیهمون استفاده کنه، مامان!
‫چول وونگ. چرا اینجوری می‌کنی؟
‫من و تو و بابات قول دادیم فراموشش کنیم.
‫بیا دیگه بس کنیم، خب؟
‫اوه مان اوک تهدیدم کرد.
‫همینجا.
‫چی؟
‫تهدیدم کرد،
‫چون می‌دونست یکی رو کشتم و دو هاک ‫تقصیرش رو گردن گرفته.
‫و...
‫دیگه با چی تهدیدت کرد؟
‫نزدیک‌ترین آدم بهت هم
‫یه شاهد مهم رو کشت.
‫محض اطلاع می‌پرسم،
‫ولی آقای جونگ هو...
‫رو تو کشتی؟
‫چی داری میگی؟
‫داری میگی من دستور قتل آقا رو دادم؟
‫یه تصادف بود!
‫اگه مسئولش نیستی، فقط کافیه بگی.
‫اینجوری بهم نگاه نکن!
‫کار من نبود.
‫مسئولش من نیستم!
‫پس...
‫کار بابا بود؟
‫چول وونگ.
‫راستش رو بگو، مامان.
‫می‌دونی بهم چی گفت؟
‫گفت نزدیک‌ترین آدم به من اون رو کشته.
‫پس خواهش می‌کنم راستش رو بگو.
‫لی جونگ هو مامانت رو تهدید کرد.
‫عزیزم...
‫- چی؟ ‫- کاپیتان تیم اوه از مامانت مراقبت کرد،
‫و از تهدیدهای لی جونگ هو سر درآورد.
‫وقتی گزارش داد منم فهمیدم ترتیب کار رو داده.
‫با عقل جور درمیاد؟
‫کاپیتان تیم اوه چطوری تنهایی همچین کاری کرده؟
‫یه وقتایی تو زمینه کاری ما هست که اول باید ‫دست به عمل بزنیم، بعد گزارش بدیم.
‫خودت هم خوب می‌دونی.
‫با این حال هم...
‫دیگه شلوغش نکن.
‫نیاز نیست ازش یه مشکل دربیاری.
‫می‌خوای راستش رو بگم؟
‫راستش اینه که... دونستن حقیقت همیشه ‫درست و باارزش نیست.
‫و حقایق ناراحت کننده می‌تونن باعث آشوب ‫توی جامعه و نابودی یه کشور بشن.
‫گاهی اوقات، بهتره
‫آدم چیزی ندونه.
‫ولی اگه حس می‌کنی باید حقیقت رو بدونی، ‫سعیت رو بکن.
‫در عوض، تو هم باید دست از همه چیز بکشی.
‫جاه طلبیت، عشقت.
‫منم شوکه شدم.
‫نمی‌دونستم کاپیتان تیم اوه در این ‫حد زیاده روی می‌کنه.
‫آقا...
‫واقعاً ازت پول خواست؟
‫آره.
‫تو بهش دادی؟
‫اون مشاور املاکی که دست مامان دو هاکه
‫با پول ما راه افتاد.
‫حقیقت داره.
‫راستش،
‫باورم نمیشه.
‫آدمی نیست که همچین کاری کنه.
‫منم باورم نمیشد.
‫گمونم براش سخت بود بدون پول بیاد اینجا.
‫اون...
‫مثل پدر برام می‌موند.
‫می‌دونم.
‫واسه همین نتونستم بهت بگم.
‫وقتی بهت نگاه می‌کنم چول وونگ،
‫می‌بینم به پدربزرگت رفتی.
‫درست مثل پدربزرگت
‫آدم بزرگی میشی.
‫خب، اگه یه کم شبیه اون بشم که از خدامه.
‫چرا اینقدر متواضعی...
‫واقعاً که بالغی. باریکلا.
‫چول وونگ...
‫بیا بغلت کنم.
‫[یک روز پیش]
‫الو؟
‫منم.
‫اگه باور نمی‌کنی، از چول وونگ بپرس.
‫یعنی از چول وونگ بپرسم اعتراف می‌کنه؟
‫مدرکی نیست. یعنی میگه قاتله؟
‫دو هاک، خواهش می‌کنم...
‫می‌تونی فکر کنی از حرص انتقام دارم ‫چرت و پرت میگم.
‫یادته قبل اینکه تیر بخورم و بپرم توی اقیانوس ‫بهت چی گفتم؟
‫خوب به حرفم گوش بده.
‫یه دفتر بودجه سیاه رو دادم به آژانس امنیت ملی.
‫اگه واسه دنیا افشا بشه...
‫اون رو...
‫هنوز داری دیگه؟
‫آره، یادمه.
‫چطور؟
‫گفتی نه بازش کنم نه به کسی نشونش بدم.
‫چون خطرناکه و ممکنه آسیب ببینی.
‫من که نبودم، کسی نمی‌تونست ازت مراقبت کنه.
‫توی اون دفتر بودجه سیاه،
‫یه یادداشته.
‫[زمان حال]
‫می‌تونم بگم.
‫می‌تونم بگم حقیقت نداره.
‫حتی اگه بمیرم و ببینمشون،
‫میگم حقیقت نداره!
‫حتی اگه همچین اتفاق مزخرفی هم افتاده بود،
‫دو هاک هیونگ هیچی بهت نمی‌گفت؟
‫کدوم احمقی
‫واسه یکی دیگه اینهمه مدت میره زندان، ‫جونگ شین؟
‫- نه؟ ‫- آره.
‫لی دو هاک آدم احمقیه.
‫چوی چول وونگ.
‫دوست خیلی خوبی برام بودی.
‫دوستی که دلم براش می‌سوخت.
‫امیدوار بودم قاتل تو نباشی.
‫اون روز،
‫شدید بارون می‌بارید.
‫بابام خیس آب از خونه چول وونگ برگشت و...
‫دو هاک...
‫به منی که زیر بام خونه قوز کرده بودم نگاه کرد.
‫با یه نگاه رقت انگیز.
‫و...
‫با نگاهی که می‌گفت چاره‌ای نداره،
‫و باید به جای چول وونگ برم زندان،
‫و نباید ببخشمش.
‫جونگ شین با ناباوری بهم نگاه کرد.
‫و هی ازم می‌خواست
‫دستش رو بگیرم.
‫نمی‌تونستم چیزی بگم.
‫تو ماشین پلیس تو راه کلانتری،
‫چول وونگ ازم معذرت خواهی کرد.
‫جوابش رو دادم،
‫«واسه چی؟»
‫«تو آدمیزادی، منم پسر یه نوکر.»
‫«من یه سگ یا خوکم، واسه چی متاسفی؟»
‫و اونطوری، اومدم اینجا.
‫پسر نوکر رویای مزخرفی داشت.
‫رویا داشتم که معلم ادبیات کره بشم،
‫و وقتی از سر کار میومدم، با جونگ شینی که با موهای
‫دم اسبیش خوشگل شده بود شام بخورم.
‫آرزوی مسخره‌ای بود.
‫لی دو هاک، پسر یه نوکر چطوری جرئت می‌کنه...
‫لی دو هاکی که فقط یه سگ یا خوکه...
‫متاسفم، جونگ شین.
‫متاسفم.
‫چرا از من عذرخواهی می‌کنی؟
‫واسه چی متاسفی؟
‫واسه همه چی.
‫واسه همه چی متاسفم.
‫چرا این کار رو کردی!
‫چرا با اون بیچاره این کار رو کردی!
‫چرا...
‫چرا این کار رو کردی، چول وونگ...
‫تو هم خوندیش.
‫آرزو داشت معلم ادبیات کره بشه.
‫آرزو داشت با من زندگی کنه.
‫ولی میگه یه آرزوی مسخره بود!
‫آرزویی که بقیه می‌تونن بهش برسن!
‫کجاش آرزوی بزرگیه!
‫میگه به عنوان پسر یه نوکر، هیچوقت نباید ‫همچین آرزویی می‌کرده.
‫می‌ترسیدم
‫زندگیم تموم شه.
‫مهم‌تر از اون،
‫می‌ترسیدم دیگه نتونم ببینمت.
‫متاسفم، جونگ شین.
‫می‌خواستم به خاطرت پسر خوبی باشم.
‫پس دو هاک چی؟
‫عیبی نداره که زندگی دو هاک تموم شه؟
‫واسه همین بابای دو هاک رو هم کشتی؟
‫نه، اینطور نیست، جونگ شین.
‫بابای دو هاک مثل بابای خودم می‌موند.
‫چطوری می‌تونم همچین بلایی سر کسی بیارم ‫که به چشم پدر می‌بینم؟
‫یه تصادف بود.
‫سعی کردم درباره‌ش تحقیق کنم.
‫دیگه نمی‌تونم حرفات رو باور کنم.
‫جونگ شین، منم عذاب کشیدم!
‫تا الان خیلی کارها کردم،
‫ولی همچنان...
‫کفاره گناهم رو میدم.
‫برو.
‫کشتن اون آشغال توی یوسو...
‫تقصیر تو بود.
‫می‌تونستم تحمل کنم که من رو بزنه ‫یا پولم رو بگیره،
‫ولی وقتی تو رو زد،
‫می‌خواستم بکشمش.
‫جونگ شین، درسته که اشتباه کردم،
‫ولی نمی‌تونم برگردم به عقب.
‫فقط...
‫باهات خوب میشم.
‫با تو و خانم خوبم که واسه دو هاک هیونگ ‫جبران کنم.
‫چوی چول وونگ...
‫دیگه تحمل دیدنت رو ندارم.
‫دیگه بهم زنگ نزن.
‫چول وونگ...
‫کی اومدی خونه؟
‫حتماً خسته‌ای، برو حموم و زود بخواب...
‫دستت چی شده؟
‫چطوری آسیب دیدی؟
‫پوست دستت کنده شده!
‫یه لحظه وایسا. پماد میارم.
‫مامان.
‫جانم؟
‫چرا من رو اینجوری بزرگ کردی؟
‫منظورت چیه؟
‫چی شده؟
‫اگه اشتباهی کردم،
‫باید سرزنشم می‌کردی و با یه چوب ‫کتکم میزدی.
‫باید اینقدر تنبیهم می‌کردی تا پشیمون شم.
‫چول وونگ... چرا اینجوری می‌کنی؟
‫من یه نفر رو کشتم!
‫چطوری تونستی، مامان؟
‫حتی اگه بهت التماس می‌کردم نجاتم بدی،
‫باید مطمئن میشدی تقاص پس دادم
‫که بزرگ شم، مثل آدم زندگی کنم و ‫سر عقل بیام، مامان.
‫زندگی دو هاک هیونگ نابود شد و به خاطر ‫من مُرد.
‫آقا هم مُرد.
‫بعد از اون روز، یه روز هم احساس آرامش نداشتم.
‫مامان،
‫اگه جای محافظت از من، می‌فرستادیم زندان، ‫اوضاع فرق می‌کرد؟
‫چول وونگ، اینجوری نکن.
‫تو دنیای منی.
‫اگه می‌فرستادمت زندان، می‌مردم.
‫من به خاطر تو می‌تونم کارهای بدتری هم بکنم.
‫حاضر بودم برای نجاتت قلبم رو از جا دربیارم!
‫تو زندگی منی.
‫راست میگی.
‫من زندگیتم.
‫آره. درسته.
‫پس...
‫مامان، تو به خاطر خودت زندگی کردی،
‫نه من.
‫چول وونگ.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫کی باعث شد اینجوری بشی؟
‫جونگ شین...
‫فهمید...
‫من قاتلم.
‫چطوری؟
‫چطوری فهمید؟
‫من بهش گفتم، مامان.
‫چول وونگ! چیکار کردی!
‫مامان. دیگه نمی‌تونم پیش خودم نگهش دارم.
‫دیگه تحمل ندارم!
‫خسته شدم وانمود کنم حالم خوبه، ‫اونم وقتی خوب نیستم.
‫زندگی دو هاک هیونگ به خاطر من نابود شد!
‫انگار من کشتمش!
‫نه تنها اون،
‫جونگ شین میگه ولم می‌کنه.
‫نه، نه!
‫چیکار کنم، مامان؟
‫نگران نباش، چول وونگ.
‫میرم دیدن جونگ شین و خفه‌ش می‌کنم.
‫نمی‌تونه گزارشت رو بده.
‫راستش، اگه قرار بود گزارشت رو بده،
‫دو هاک که افتاده زندان و الان مُرده!
‫چی میشه مگه؟
‫عیب نداره.
‫چطوری تحمل کردی؟
‫چطوری؟ احمق!
‫چون تو پیشم بودی، جونگ شین.
‫به خاطر تو.
‫گفت ربطی به مرگ بابات نداشته.
‫البته که اینطوری گفته.
‫آخرین فرصتش بود که به چشم آدمیزاد ببینیش.
‫نه. انگار داشت راستش رو می‌گفت.
‫تو امیدواری راستش رو گفته باشه.
‫دو هاک، نمیشه تمومش کنی؟
‫دیگه نمی‌تونی مثل قبل باشی.
‫برو دیدن مامانت و جونگ اوک رو پیدا کن،
‫بیا بریم آمریکایی، ژاپنی جایی، زندگی کنیم.
‫باید بقیه زندگیت رو مثل یه آدم عادی بگذرونی.
‫می‌دونم.
‫باید بریم.
‫- جدی میگی؟ ‫- من نه انتقام می‌خوام نه عدالت.
‫اینکه اینهمه تلاش کردم تا برگردم، به خاطر ‫دیدن تو بود.
‫فکر می‌کردم اگه با تو خوشبخت باشم،
‫با فراموش شدن همه چیز مشکلی ندارم.
‫ولی هر شب، قلبم آتیش می‌گیره
‫و بدنم رو می‌سوزونه.
‫نمی‌دونم چطوری توصیفش کنم.
‫جونگ شین. باید اون شعله‌ها رو خاموش کنم.
‫اگه نکنم، حتی اگه از این کشور هم برم با ‫اون شعله‌ها می‌سوزم!
‫اون شعله‌ها به جون تو هم میفتن.
‫من می‌ترسم.
‫می‌ترسم دیوونه بشم.
‫باشه.
‫بیا با هم شعله‌ها رو خاموش کنیم.
‫ولی در عوضش قول بده...
‫خودت با اون شعله‌ها نسوزی.
‫جونگ شین...
‫بیا با هم انجامش بدیم، دو هاک.
‫با هم از پسش برمیایم.
‫خوب خوابیدی؟
‫آره.
‫ممنون که زنده‌ای، دو هاک.
‫خیلی طول کشید.
‫وقتی همدیگه رو دیدیم، از وقتی از هم
‫جدا شدیم بیشتر اذیت شدم.
‫ترسیدم خواب باشه.
‫ترسیدم بیدار شم.
‫حتی اگه یه خوابه، بیا هیچوقت ازش بیدار نشیم.
‫اومدین، مامان؟
‫- تادا! ‫- وای!
‫وای خدا. چه خبر شده؟
‫خب، اولین باره میاین خونه من.
‫بهرحال پاگشاست، تولد که نیست.
‫ها؟ امروز روز خاصیه؟
‫بله.
‫فقط پاگشا و تولد مراسم‌های خاصی نیستن.
‫اگه یه روز با آرامش بگذره، یعنی ‫روز خاصیه.
‫شبیه مادربزرگ‌هایی حرف میزنی که یه قرن ‫زندگی کردن.
‫بهرحال از دیدنت خوشحالم.
‫منم همینطور.
‫خیلی خب. بیاید چشممون رو ببندیم و ‫آرزو کنیم.
‫ببندیم؟
‫جونگ شین...
‫دارم توهم میزنم.
‫دو هاک رو دیدم.
‫حتماً دارم به مرگم نزدیک میشم.
‫مامان...
‫وای خدا.
‫صدام زد.
‫دو هاکه.
‫زنده برگشت.
‫چت شده؟
‫مامان، منم دو هاک.
‫پسرت...
‫مامان، واقعاً متاسفم.
‫تویی، دو هاک؟
‫بچه‌م...
‫بچه منی، دو هاک؟
‫آره.
‫مامان، ببخشید.
‫واقعاً متاسفم، مامان.
‫بچه‌م!
‫اینجوری که دراز کشیدیم... یاد روزهایی افتادم ‫که همه با هم توی یه اتاق می‌خوابیدیم.
‫مامان... کشوری هست که بخوای ببینی؟
‫چرا نباشه؟
‫من تا حالا سوار هواپیما نشدم.
‫چطور؟ می‌خوای برام بلیط سفر دور دنیا رو بخری؟
‫فکر کردی در این حد از پسم برمیاد؟
‫چه آمریکا باشه یا اروپا،
‫می‌تونی بری اونجا زندگی کنی.
‫چون زندگی تو کره سخته... می‌خوای بری خارج ‫زندگی کنی؟
‫خب، یه کمیش به خاطر اینه.
‫دو هاک... من هر کجا باشم راضیم.
‫اگه بتونم تو این سن با بچه‌م زندگی کنم...
‫اینجا وطن من نمیشه؟
‫باشه، مامان.
‫راستی... یه خواهشی دارم.
‫دیگه پسر بدی نباش.
‫آدم نباید قبل پدر و مادرش بمیره.
‫و وانمود به مردن هم نکن.
‫می‌فهمی؟
‫بله، مامان.
‫ممنون، پسرم.
‫امروز واقعاً تولدته.
‫امروز از روزی که به دنیا آوردمت هم بهتره.
‫لطفاً تدارکات لازم رو ببین.
‫چشم.
‫سلام، خانم.
‫این وقت صبح اینجا چیکار می‌کنی؟
‫براتون اطلاعات مهمی آوردم.
‫اگه نمی‌خواید، می‌تونم برم.
‫یه جایزه جدا می‌خوای؟
‫چطور می‌تونم؟
‫خب... اطلاعاتی که گفتی چیه؟
‫وضعیت گروه چانگ سونگ بدتر از اونیه ‫که انتظار داشتیم.
‫حتی آژانس ما هم نگرانه که ورشکست بشن.
‫فکر کنم واسه همین چوی چول وونگ رو می‌خواستن.
‫ولی اینطور نبود.
‫ما گول خوردیم.
‫خبر داشتن که چوی چول وونگ از ‫اوه جونگ شین خوشش میاد.
‫پس چرا باید همچین نمایشی راه بندازن؟
‫واسه کار بازسازی ناحیه سوسو.
‫گفت سودش چقدره؟
‫احتمالاً گفته حدود صد میلیارد وونه.
‫راستش... پونصد میلیارد وونه.
‫به شریک‌هاش سود کمتری رو گفت که ‫بقیه رو برای خودش برداره.
‫به اضافه، الان بد جور به شما و نایب رئیس نیاز داره.
‫چطوری اینا رو فهمیدی؟
‫خب، کار شرکت ما شامل زیر نظر گرفتن ‫شرکت‌هاست.
‫اگه چیزی رو می‌خواید تایید کنید، به نایب رئیس...
‫نه. در جریان قرارداد من با رئیس کوم نیست.
‫ولی خب خبر بدی نیست.
‫رئیس کوم اشتباه کرده شما رو گول زده.
‫ولی سود شما هم... در نتیجه زیاد میشه، نه؟
‫سود من هم همینطور.
‫باید برم دیدن رئیس کوم.
‫نه. حتی اگه الان برید دیدنش...
‫طفره میره و پیشبینی‌های مالی رو نشونتون میده.
‫بعد اینکه کار تکمیل شد باید برید سراغش.
‫ما هم باید مدارک یقینی آماده کنیم که ‫نتونه رد کنه.
‫اینطوری به سهمی که حقتونه می‌رسید.
‫می‌فهمید؟
‫تیر نداره.
‫مسخره بازی درنیار و من رو بکش.
‫منم دلم نمی‌خواد با جون بقیه بازی کنم.
‫ولی درباره یه چیزی کنجکاوم.
‫جز من یکی دیگه هم می‌خواست بکشدت.
‫مزخرف نگو.
‫چی؟ می‌خوای کسی رو بکشم؟
‫کی درخواست داده؟
‫نمی‌دونم.
‫با پیک سند رو فرستاده.
‫ولی چرا اومده سراغ من؟
‫گفتی بعد آزاد شدنت، هر چی
‫میشه باهاش پول درآورد رو بهت بگم.
‫ولم کن بابا!
‫حالا من یه چی گفتم، مگه من قصاب آدم‌هام؟
‫ای خدا، هیونگ، خوب بلدی از چاقو ‫استفاده کنی، نه؟
‫فقط وقتایی که یه جنگ تمام عیار در جریان باشه.
‫چطوری می‌تونم یه غریبه رو بکشم؟
‫گمشو اونور.
‫بیخیال شو!
‫باشه بابا.
‫میرم دنبال یه چیز دیگه. بریم.
‫حالا چقدر پول میدن؟
‫صد میلیون وون پیش پرداخت، و دویست میلیون ‫حقوق.
‫چی؟ سیصد میلیون وون؟
‫بله.
‫کی رو می‌خوان؟
‫اسمش اوه مان اوکه.
‫مثل اینکه تو آژانس امنیت ملی کار می‌کنه.
‫می‌دونی چیش جالبه؟
‫اونی که بهش درخواست دادن، با ما صمیمیه.
‫اومد ازمون مشورت گرفت.
‫باحال نیست؟
‫فکر کردی... گول همچین حقه‌هایی رو می‌خورم؟
‫زود باش تمومش کن.
‫دروغ نمیگم.
‫تو دشمن قسم خورده منی.
‫منم دلم می‌خواد الان بکشمت.
‫ولی... کنجکاوم بدونم.
‫کس خاصی مد نظرته؟
‫نمی‌دونم، آشغال.
‫اینجوری نکن، یه کم به مغزت فشار بیار.
‫وسط بازی نکن.
‫منظورت... کسیه که بهت نزدیکه؟
‫اوه مان اوک...
‫اگه یکی باشه که همه چی رو درباره‌ت بدونه، ‫حتی ایرادهات رو،
‫شب‌ها راحت خوابت می‌بره؟
‫اگه کمکمون کنی...
‫پول کسی که بهش مشکوکی به تو میرسه.
‫من انتقامم رو از کسی که می‌خواد بکشتت می‌گیرم... ‫تو هم مایه دار میشی.
‫فرصت نابی نیست؟
‫خوب بهش فکر کن.
‫کانگ یو جین...
‫چوی چول وونگ...
‫واقعاً این کار رو کردین؟
‫[چونمو شی: بعد از ترکیب نواحی اداری در سال نود و پنج، ‫تبدیل به تونگیونگ شی جدید شد.]
‫شما سال پایینی پارک ده سونگ از دانشگاه هستی؟
‫بله، ارشد!
‫ای خدا، پارک ده سونگ زندگی خوبی داره، نه؟
‫[کیم سونگ یوب: بازپرس تیم تحقیقات جنایی چونگموشی] ‫حق داشت بره دفتر خودش رو بزنه و بازپرسی رو بذاره کنار.
‫هم خوب پولی درمیاره، هم زن خوبی داره.
‫حسودیم شد.
‫با من راحت باشید، ارشد.
‫جدی؟
‫باشه، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نیومدی خواهشی چیزی بکنی که؟
‫ای خدا، با اینکه بازپرسم... ‫دیگه کار خاصی ازم برنمیاد.
‫دارم پیر میشم.
‫یه جور دیگه بگم، قدرتی ندارم.
‫به خاطر این نیست که زیادی درستکارید؟
‫هی!
‫خب. سلام کن.
‫روزنامه نگاری که گفتی استخدام کنم.
‫روزنامه نگاریه که چون دو هوان بعد ترکیب
‫کل آژانس‌های خبری اخراج کرد.
‫رفیق نوشیدن مدیر گوئه،
‫به خاطر وزارت فرهنگ همدیگه رو می‌شناسن.
‫می‌خوام خودم رو معرفی کنم.
‫- من فیلم ساز اوه جونگ شین هستم. ‫- اوه، بله.
‫من شین شیک هستم، و یه شرکت کوچیک ‫انتشارات مجله دارم.
‫اسمش شین شیکه...
‫ولی بیشتر امل و قدیمیه.
‫حتی وقتی بهش میگم واسه یه آژانس ‫خبری کار کنه،
‫میگه تازه با روزنامه نگارهایی که اخراج شدن دارن
‫مفهوم واقعی روزنامه نگاری رو می‌فهمن، ‫حتی اگه از گشنگی تلف بشن.
‫خیلی خب. چیکار دارین؟
‫راستش می‌خوام یه استراحتگاه راه بندازم.
‫آدم وقتی یه کاری رو شروع می‌کنه، پشت سرش ‫شکایت و غر میاد.
‫صد در صد!
‫اومدم قبلش شما رو بشناسم.
‫شناختن هم کار خوبیه!
‫خب، واسه من چی توشه؟
‫اول، بهتون ماهی ده میلیون وون میدم.
‫و هزینه خسارات شما رو هم میدم.
‫در ضمن، شنیدم خونه سئول شما شصت و دو متره ‫و سالیانه اجاره‌ش می‌کنین.
‫ولی خونه کوچیکی واسه شما و زن و بچه‌هاتونه، نه؟
‫اگه برگردید به کارتون تو سئول،
‫یه آپارتمان صد متری توی گانگنام براتون میخرم.
‫خر پولی‌ها، رفیق.
‫گمونم امسال سال منه، نه؟
‫که همچین اسپانسری اومده با من دوست بشه!
‫باشه!
‫عالیه.
‫یه گاز بزنید، ارشد.
‫نه بابا.
‫من یه چیز دیگه بیشتر از ساشیمی دوست دارم.
‫بله؟ چی؟
‫- هر چی می‌خواید سفارش بدید! ‫- ای عوضی...
‫عاشق این طعمم، می‌دونی؟
‫طعمی که مستقیم میاد توی دستم.
‫واو، خیلی وقت بود نچشیده بودمش.
‫هیونگ، ما باید گشنگی بکشیم... ‫تا مردم گشنگی نکشن.
‫شکممون که پر چربی شد... ‫مردم گرسنگی می‌کشن.
‫چون حقیقتی به مغزشون نمیرسه گرسنگی ‫می‌کشن، خب؟
‫راستی، چرا می‌خواستی ببینیش؟
‫مجله فیلم نیست که.
‫میشه شرکتتون رو ازتون بخریم؟
‫خبرنگارهای بیشتری استخدام می‌کنیم و ‫جلدهای بیشتری چاپ می‌کنیم.
‫شما هم می‌تونین مدیرعامل بمونین.
‫بله؟
‫چرا باید شرکت مجله کوچیکی مثل ما رو بخرین؟
‫دیگه کوچیک نمی‌مونه.
‫متاسفم! شرمنده‌م، ارشد.
‫واسه چی؟
‫که خواستم یه ضامن پیدا کنم.
‫آره، نکبت.
‫اومدی سراغ آدم اشتباهش!
‫پاشو.
‫بشین.
‫حتی اگه شمشیرم توی خاکستر فرو رفته باشه هم...
‫می‌تونم پدر یکی مثل تو رو دربیارم.
‫چقدر دردت می‌گیره که یه شمشیر ‫قدیمی و کهنه
‫که خوب کار نمی‌کنه، وارد بدنت بشه؟
‫دو سه برابر بیشتر درد می‌گیره، نه؟
‫- بله. ‫- در ضمن...
‫اگه قراره تحقیق کنی، درست تحقیق کن.
‫یه خونه با کرایه سالانه که برای خانواده‌م کوچیکه؟
‫ای آشغال!
‫من هر چی داشتم در اختیار زنم گذاشتم.
‫یک هفته پیش ازم طلاق گرفت!
‫من یه بازپرسی هستم که یه قرون هم نداره! ‫خب؟
‫الان نه چیزی برای از دست دادن دارم نه ‫چیزی برای ترسیدن!
‫اونوقت تو اومدی روی... زخم غرور من نمک می‌پاشی.
‫فکر می‌کنی اشتباه کردی... یا نه؟
‫اشتباه کردم.
‫[بازپرس کیم سونگ یوب]
‫تو زحمت افتادی.
‫هی، عجب ضرب دستی داره.
‫دندون‌های پشتیم هنوز می‌لرزن.
‫بهرحال میشه گفت امتحانش رو قبول شد.
‫گفتی تو بخش تحقیقات ویژه کار می‌کرده دیگه؟
‫آره.
‫اسناد رو می‌فرستی؟
‫اول کپی رو می‎فرستیم و میاریمش سئول.
‫باشه. از دادستان ارشد خواهش می‌کنم.
‫نیاز نیست یه روزنامه نگار مورد اعتماد ‫پیدا کنیم؟
‫دارم می‌گردم.
‫بازپرس کیم، براتون چیزی اومده.
‫بازپرس کیم...
‫- بازپرس کیم! ‫- چیه؟
‫براتون نامه اومده.
‫- اوه، ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫[از طرف: نو سوک جا، ۴۳-۲۰۵ دونگجادونگ، یونگسانگو، ‫سئول]
‫[پیش پرداخت قرارداد پیش فروش بازسازی گونگجانگ دونگ]
‫[بودجه سیاه آژانس امنیت ملی]
‫جین هی...
‫- بله؟ ‫- این آدرس رو یه چک بکن.
‫- چشم. ‫- ممنون.
‫[از طرف: نو سوک جا، ۴۳-۲۰۵ دونگجادونگ، یونگسانگو، ‫سئول]
‫ایستگاه متروی سئوله.
‫- ایستگاه مترو سئول؟ ‫- بله.
‫بله، الو؟
‫بازپرس کیم سونگ یوب... ‫بسته‌م رسید دستتون؟
‫تو همون بی‌خانمانِ متروی سئولی؟
‫داری من رو بازی میدی؟
‫نه، و یه روزی همدیگه رو می‌بینیم.
‫همدیگه رو دیدیم نسخه اصلیش رو بهتون میدم، ‫پس فعلاً بذارینش یه جای امن.
‫می‌دونی که کارت...
‫الو؟ الو؟
‫چشه این آشغال؟
‫معلوم هست داری چیکار می‌کنی؟
‫بابابزرگ، با صحبت حلش کنین.
‫من فرستادمت به کارهای من رسیدگی کنی.
‫نه کارهای خودت!
‫چرا اینقدر عصبانی هستین؟
‫کارهای شما رو که خراب نکردم.
‫دو هاک، شرکت ساخت و ساز چانگ سونگ ‫چش شده؟
‫واقعاً نمی‌دونی؟
‫اگه ندونی یه احمق رقت انگیزی!
‫نگفته بودی شرکت چانگ سونگ ورشکسته میشه؟
‫ولی...
‫قراره تو منطقه‌ای به اسم سوسو یه ‫مجتمع آپارتمانی بسازن.
‫خب شرکت چانگ سونگ این آپارتمان‌ها رو ‫ساخته یا نه؟
‫شایعه‌ش که پیچیده.
‫به زودی به صورت رسمی اعلام می‌کنن.
‫ارزش سهامشون سی درصد بیشتر شده، ‫بیشتر هم میشه.
‫چطوری می‌تونی بگی شرکتشون ورشکسته میشه؟
‫در انتظار شرکت ساخت و ساز چانگ سونگ...
‫مجبور شدم از خیلی از شرکت‌های دیگه ‫دست بکشم!
‫واسه همین اینقدر دارید شلوغش می‌کنید؟
‫چی؟
‫عالیه.
‫شایعه‌ش پیچیده، ‫و سهامشون رفته بالا.
‫چی میگی؟ ‫یه جوری بگو ما هم بفهمیم.
‫اگه موقع جلب توجه کشور ورشکسته بشن...
‫خرید شرکتشون از خرید آهن قراضه راحت‌تر میشه.
‫حتی منم اینو می‌فهمم...
‫ولی چرا میگی شرکت چانگ سونگ قراره ‫ورشکسته بشه؟
‫چون ورشکستشون می‌کنم.
‫چطوری؟
‫الان نمی‌تونم بگم.
‫مگه ما یه خانواده نبودیم؟
‫تا حالا ندیدیم یه خانواده قبل رسیدن به نتیجه، ‫سمت هم زیرسیگاری پرت کنن.
‫هی، سنگیو...
‫می‌تونی مسئولیتش رو قبول کنی؟
‫اگه گند بزنی، گزارشت رو میدم!
‫معلومه ما یه خانواده نیستیم.
‫اگه یه کم دیگه منتظر بمونید... ‫براتون خبر پیروزی رو میارم.
‫با اجازه.
‫این پررو میگه می‌خواد چیکار کنه؟
‫خب، ارزشش بیشتر از پونزده میلیارده
‫و به زودی از بیست میلیارد هم می‌گذره.
‫حیف نیست؟
‫به نظرتون خودم نمی‌فهمم؟
‫ولی چیکار کنم؟
‫نمی‌تونم بذارم تک پسرم بعد ورشکست شدن شرکت ‫بیفته زندان!
‫اگه می‌خوای عجله‌ای بفروشیش، ‫چقدر در ازاش می‌خوای؟
‫دوازده میلیارد می‌فروشمش.
‫بله؟
‫خانم، خیلی مفته که.
‫اگه تا یک ماه دیگه وام نگیرم پسرم می‌میره!
‫سلام. از استیکتون لذت می‌برید؟
‫بله. خیلی ترد و خوشمزه‌ن.
‫نمی‌دونم این گوشت داره میره تو دهنم... ‫یا از دماغم درمیاد.
‫مطمئنم مردم با این قیمت برای خریدش صف می‌کشن.
‫شرمنده که صدام رو بردم بالا.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫راستی، سالن ما یه نوشیدنی جدید آورده،
‫فقط مشتری‌های وی‌آی‌پی رو برای تست کردنش ‫دعوت می‌کنیم.
‫اگه کارت تجاریتون رو بدید، باهاتون تماس می‌گیرم.
‫عالیه.
‫یه لحظه لطفاً.
‫بفرمایید.
‫[حسابدار اصلی یانگ سونگ گون، شرکت مالیات و حسابداری]
‫حسابدار اصلی هستید؟
‫بله.
‫باشه، حتماً باهاتون تماس می‌گیرم.
‫نوش جان.
‫خدای من، واقعاً که...
‫یه کم اون سمتی...
‫هی، بیاید بریم! یالا!
‫- زود باشین! ‫- بجنبین!
‫طبیعی نقش اومدید دیگه؟ ها؟
‫وای! نزدیک بود سکته بزنم!
‫نزدیک بود موقع کلاهبرداری ازش، ‫سر خودم کلاه بره.
‫باید نگاهش می‌کردم، ولی دست و پام می‌لرزیدن، ‫و نزدیک بود با لهجه صحبت کنم.
‫دست و پام رو گم کرده بودم.
‫هی، چرا ماشین رو روشن نمی‌کنی؟ ‫بزن بریم دیگه!
‫ماشین کوفتی روشن نمیشه! ‫چیکار کنم؟
‫هی درباره جو سه هیونگ و هوالیندانگ حرف میزنی،
‫ولی هیچوقت نمی‌تونی دزد بزرگی بشی، هیونگ.
‫هی، پسر، می‌خوایم سرِ زنِ نایب رئیس آژانس ‫امنیت ملی کلاه بذاریما!
‫حتی جو سه هیونگ، هونگ گیل دونگ و ‫لیم کوک جونگ هم بودن می‌ترسیدن!
‫باشه بابا.
‫بهرحال امیدوارم بیفته تو داممون.
‫وقتی دیدم وانمود می‌کنه حواسش نیست ولی ‫گوشش تیز شده بود،
‫فکر کنم صد در صد باورش میشه.
‫هی، بیاید مراقب باشیم، خب؟
‫یه قدم اشتباه برداریم باید حبس رو ببوسیم بذاریم کنار.
‫تیکه تیکه‌مون می‌کنن.
‫- وای! راه افتاد! ‫- هی، گاز بده!
‫بریم!
‫خوش اومدی.
‫چون یه سرآشپز جدید اومده، مامانت می‌خواست ‫با هم نهار بخوریم.
‫نظراتمون رو بریزیم وسط.
‫باشه.
‫به خاطر مدیرعامل اوه جونگ شین ناراحتی، نه؟
‫براش تعریف کردم.
‫می‌خوای یه سر بری شعبه ما تو آمریکا یا اروپا ‫یه هوایی به سرت بخوره؟
‫نه.
‫نمی‌خوام واسه این چیزها فرار کنم.
‫همینجا می‌مونم، بابا.
‫باشه. اگه می‌تونی باهاش روبرو بشی و ‫بهش غلبه کنی که بهتره.
‫اینم از آبگوشت حلزون توی پیاله‌ی نونی.
‫مشتاق دیدار، قربان.
‫امروز ایشون سرآشپز ماست.
‫می‌خواست خانواده ما غذاهایی که تو آمریکا ‫یاد گرفته رو امتحان کنه.
‫بله.
‫خواهش می‌کنم امتحانشون کنید و نظرتون ‫رو بگید.
‫خوشمزه و لذیذه.
‫نظر تو چیه، عزیزم؟
‫فکر کنم باید این غذا رو، غذای ویژه ‫سالن کنم.
‫شما چرا امتحان نمی‌کنید، قربان؟
‫اینقدر از من خوشت میاد؟
‫دوست دارید برید سر اصل مطلب.
‫بله.
‫اینقدری که به غذایی مهمونتون کنم که ‫دو ساعت براش وقت گذاشتم.
‫ممنون.
‫می‌خورم.
‫راستی... من ده ساله دارم سعی می‌کنم دل ‫یه خانمی رو به دست بیارم.
‫ولی تازگی‌ها ناراحتم کرده، واسه همین ‫الان خیلی دلم شکسته.
‫چون نمی‌خوام دل شما رو هم بشکنم،
‫حداقل غذای امروز رو می‌خورم.
‫ممنون.
‫می‌دونی، وقتی به گذشته نگاه می‌کنی،
‫کشورهای همسایه زندانی رد و بدل می‌کردن،
‫و به خاطر منافع با هم ازدواج می‌کردن، نه؟
‫میگن پرنسسشون رو برای ازدواج می‌فرستن،
‫ولی جاش یه زن رعیت رو فرستادن به کشور همسایه.
‫راستش، منم برای همین نزدیکت شدم.
‫که بابام و شرکتش بتونن به نایب رئیس و ‫همسرش نزدیک بشن...
‫منم باید یه حرکتی میزدم.
‫وقتی گفتم ازت خوشم میاد...
‫درسته کاملاً غلط نبود... ‫ولی یه نمایش بود.
‫ولی چند روز پیش بابام برام تعریف کرد.
‫تونسته با خانم آشنا بشه و با هم یه کاری رو ‫شروع کنن.
‫منم می‌تونم دست از فیلم بازی کردن بردارم.
‫شرمنده جلوت فیلم اومدم، ‫البته همچین قصدی نداشتم.
‫عیب نداره، منم جدیت نگرفتم.
‫مدیرعامل اوه جونگ شین یه استودیو فیلم سازی داره.
‫قبل از اینکه شروع کنم، می‌دونستم عاشقشی.
‫با این وجود،
‫ما یه بخشی داریم که دنبال هر جور اطلاعاتی میره.
‫پس بذار ازت عذرخواهی کنم، ولی...
‫درباره اطرافیان مدیرعامل اوه جونگ شین تحقیق کردیم.
‫بچه‌هایی که بپای خونه مدیرعامل اوه رو می‌دادن،
‫چند روز پیش یه داستان جالب برام تعریف کردن.
‫مثل اینکه عاشق کسیه.
‫یه بار نصف شب... یه مردی اومد دم خونه ‫مدیرعامل اوه.
‫مدیرعامل اوه و اون مرد...
‫همدیگه رو با ذوق بغل کردن و چند ساعت ‫گریه کردن...
‫انگار عاشق هم بودن و چند سال از هم ‫جدا افتادن.
‫نمی‌دونستم می‌خوام این رو بهت بگم یا نه.
‫ولی قیافه‌ت خیلی ناراحت و تنها بود.
‫با اجازه.
‫آماده سازی‌ها تکمیل شدن.
‫از این ماه من میشم ناشر اون مجله.
‫بیا همدیگه رو ببینیم و صحبت کنیم.
‫خسته نباشی.
‫منم می‌خواستم یه چیزی بهت بگم، ‫زمان بندیت عالیه.
‫امشب برات شام میخرم.
‫ولی یه چیز گرون بخری‌ها، خب؟
‫[دستیار ویژه نایب رئیس آژانس امنیت ملی، چوی چول وونگ]
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫لطفاً پرنسس پیونگ گانگ من باش. ‫تا آخر عمرم برات جبران می‌کنم.
‫تحمل ندارم بشینم بدبخت شدنت رو ببینم.
‫هی، چوی چول وونگ.
‫بین اینهمه آدم، تو نمی‌تونی با من این کار رو بکنی.
‫- چول وونگ... ‫- نمی‌تونی جونگ شین رو داشته باشی.
‫چول وونگ!
‫ماشه که کشیده بشه، چول وونگ نابود میشه.
‫شنیدم کار تو بوده، نه؟ تو یوسو...
‫چیه؟ ناراحتی نمردم؟
‫- آره، آشغال. ‫- می‌خوای یه داستان بامزه برات تعریف کنم؟
‫پدر واقعی چوی چول وونگ...
‫منم می‌دونستم.
‫حتماً یو جین از دستت خیلی اذیت شده، ‫کاپیتان تیم اوه.
‫فرمانده.
‫یکی دیگه رو می‌ذارم بالا سر لی دو هاک.
‫- نه، کار لی دو هاک رو تموم می‌کنم... ‫- گفتم بس کن!
‫مردم هنوز نمی‌دونن لی دو هاک چطور ‫آدمیه.
‫- مطمئنی می‌تونی من رو شکست بدی؟ ‫- من از قصد نمی‌بازم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M