‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «رومینا»
‫ممنون. ممنون.
‫اما نه، برای خودتون دست بزنین، ‫چون سخت کوشی شما بود...
‫...که برای یاردشام اینلت بهترین ‫سال در تاریخ این مؤسسه رو ساخت.
‫قبل این که اجازه بدیم تمام این ‫موفقیت ها بادی به غبغبمون بندازن،
‫گفتیم باید دور هم جمع بشیم و ‫دوباره با اساس چیزی که واقعا ما رو...
‫...رسونده این جا، ارتباط برقرار کنیم.
‫برای این کار، من جام رو میدم...
‫...به فیلسوف شاعر استخدامیمون ‫برای تبلیغ محصول.
‫فرمانده شورشی برند.
‫اون متخصصیه که وحشت به دل ‫خیابون مدیسون میندازه.
‫شریکم، نیمه بهترم،
‫هاوارد اینلت.
‫دوستت دارم.
‫آره!
‫اُه. «چرا» برای شما چیه؟
‫اصلا چرا امروز صبح از ‫تخت خواب در اومدین؟
‫چرا چیزی که خوردین رو خوردین؟
‫چرا چیزی که پوشیدین رو پوشیدین؟
‫چرا اومدین این جا؟
‫البته غیر از این که اگه نمیومدین، ‫اخراجتون می کردم و...
‫...یکی دیگه رو استخدام می کردم، اما...
‫اون نه. بزرگترین «چرا».
‫قطعا این جا نیستیم که فقط ‫خرت و پرت بفروشیم.
‫این جاییم تا...
‫...با هم ارتباط برقرار کنیم.
‫زندگی یعنی مردم.
‫تبلیغ یعنی روشن کردن این که...
‫...محصولات و خدمات ما ‫چه طور...
‫...زندگی مردم رو بهتر می کنن.
‫عشق.
‫زمان.
‫مرگ.
‫این سه مفهوم انتزاعی تک تک انسان های ‫زمین رو به هم مرتبط می کنن.
‫هر چیزی که بهش ‫طمع داریم،
‫هر چیزی که می ترسیم ‫نداشته باشیم،
‫هر چیزی که در نهایت ‫می خریم،
‫به خاطر اینه که تهِش...
‫...دنبال عشقیم،
‫آرزو می کنیم بیشتر ‫وقت داشتیم،
‫و از مرگ می ترسیم.
‫عشق.
‫زمان.
‫مرگ.
‫بیاین از اون جا شروع کنیم.
‫(سه سال بعد)
‫این یکی چه قدر ‫طول کشید؟
‫پنج روز.
‫خیلی تحسین برانگیزه.
‫- شاید زیادی زود برگشته. ‫- شوخیت گرفته؟
‫روتین زامبی وارش ‫شش ماه طول کشیده.
‫نمی تونیم دیگه بی خیالش بشیم.
‫مخصوصا چون...
‫...مؤسسه مالی دنورث ‫داره اخراجمون می کنه.
‫چی؟ شوخیت گرفته؟
‫- نه، ویت، بی خیال! ‫- ببخشید، چی؟
‫اما من همین دیروز ‫باهاشون حرف زدم.
‫می دونم. همه تمام تلاششون رو ‫می کنن که قایمش کنن،
‫اما کل اون حساب بر اساس ‫رابطه هاوارد ساخته شده.
‫نصف درآمدمون بر اساس ‫روابط هاوارد جور شده.
‫این یه فاجعه ست. ‫این یه فاجعه ست.
‫نه. هنوز نه.
‫یه پیشنهاد از آمنیکام داریم، ‫سهمی 17 دلار...
‫- اُه، بی خیال! ‫- اما تا تحویل سال...
‫- ...جواب رو می خوان. ‫- هیس.
‫بیاین صادق باشیم، اگه ‫شریکم به عنوان قهرمان محلی...
‫...دومینوی شهر دیوونه ها بازنشسته شه،
‫...سهمی 14 دلار هم نمی ارزیم!
‫یه ذره زیادی خشن بود، ویت.
‫متأسفم، اما حقیقت داره. سایمون،
‫دارم بهت قدرت میدم. برو با ‫آمنیکام قرارداد ببند.
‫کاش می تونستم، اما هاوارد ‫سهام دارای حق رأی رو کنترل می کنه!
‫من با هاوارد طرف میشم، خب؟
‫فقط کاغذبازی ها رو جلو ببر، سایمون.
‫هنوز نمی فهمم چرا هاوارد ‫60 درصد سهام دارای حق رأی رو داره...
‫...و تو فقط 40 درصد گیرت اومد.
‫چون من پول لازم داشتم که ‫طلاقم رو نهایی کنم...
‫...و هاوارد یه لطف بزرگ بهم ‫کرد و گذاشت یه مقدار بهش بفروشم.
‫پس اگه هیچ وقت با یه طراح ‫تازه کار آشنا نمی شدی،
‫به این وضع نمیفتادیم؟
‫هم نادرسته و هم ناعادلانه...
‫...که همه ش رو بندازی گردن من.
‫خب، فقط دارم به حقایق ‫اشاره می کنم.
‫اُه، خدای من. عاشق این ‫بو نیستی؟
‫صبر کن. وایسا.
‫چشمات رو ببند.
‫نفس بکشش.
‫یاد بچگیت نمیندازدت؟
‫کلیر، بیا این جا.
‫بیا، باید یه چیزی ‫بهت بگم.
‫چی؟
‫من یه کاری درباره وضعمون کرده م...
‫...که تو باید ازش خبردار باشی.
‫چی کار کردی؟
‫یکی رو استخدام کردم.
‫یکی رو استخدام کردی؟
‫آره، ببین، وقتی الوئیز ‫می خواست ازم طلاق بگیره،
‫از یه کارآگاه خصوصی به اسم ‫سالی پرایس استفاده کرد.
‫یه زنیه که شبیه یه مادربزرگ مورمونه،
‫و همین باعث میشه خیلی تو ‫دزدکی کار کردن ماهر باشه.
‫زنی که باعث طلاقت شد رو ‫استخدام کردی؟
‫نه، من باعث طلاقم شدم.
‫سالی پرایس فقط مستندش کرد.
‫وای. واقعا روشن فکرانه بود.
‫من عمق پنهان دارم. ‫درباره ش بحث کردیم که!
‫خب،
‫برای چی مادربزرگ ‫مورمونه رو استخدام کردی؟
‫چون ما باید اتفاقی که داره ‫برای هاوارد میفته رو مستند کنیم.
‫باید نشون بدیم که از نظر روانی ‫صلاحیت رأی دادن برای سهامش رو نداره.
‫نه. واقعا در جایگاهی ‫نیستیم که...
‫واقعا می خوایم از اون آدما ‫باشیم که با یه دوست چنین کاری می کنن؟
‫مسئله این نیست که ‫نمی فروشه،
‫مسئله اینه که حتی درباره ‫فروختن صحبت هم نمی کنه.
‫سعی می کنم باهاش حرف ‫بزنم، سعی می کنم باهاش تماس بگیرم،
‫و انگار اصلا با اون تو ‫یه فضای فیزیکی نیستم.
‫اون اون جا نیست.
‫بچه ش مُرده.
‫اون قضیه مال دو سال ‫پیش بود، کلیر.
‫می خوایم چی کار...
‫پای زندگیمون وسطه.
‫ما دیگه بچه نیستیم. ‫تو صورتم نگاه کن...
‫...و بهم بگو که حاضری هر چی ‫ده سال براش کار کردی...
‫...همین طوری دود شه بره.
‫این کارآگاه خصوصیه خوبه؟
‫اون باعث طلاق من شد.
‫اُسکار هم می تونست ‫باعث طلاقت بشه.
‫اُسکار کدوم خریه؟
‫پسرم.
‫اُه. اون اُسکار؟
‫این کارآگاه خصوصیه قرار نیست ‫هیچ چیزی پیدا کنه...
‫...که بشه مشکل اخلاقی جا زد.
‫درباره هاوارد که نه، اما...
‫...اگه بتونه در مورد ظرفیت ‫قانونی نگرانشون کنه،
‫اون وقت کارمون ‫راه میفته.
‫واقعا فکر می کنم که هیچ ‫گزینه دیگه ای نداریم.
‫می دونین که، اون شش ماه ‫مشاور عبور از داغداریش رو شکنجه کرد.
‫کاهن آیاهواسکایی که اون همه راه از ‫پرو آوردیم رو راحت دک کرد.
‫و اختر...اختراعمون ‫یه فاجعه بود.
‫من فقط...
‫ببین، این...احساس نمی کنم درست باشه.
‫می دونم.
‫اما وقتی یه قضیه از مرگ ‫یه بچه شش ساله شروع میشه،
‫هیچ چیز احساس درستی نمیده.
‫اون نامه می نویسه.
‫نامه؟ چه جور نامه ای؟
‫این ممکنه عجیب ترین چیزی باشه که ‫تا حالا بهش برخورد کرده م.
‫- نامه ها رو گرفتی؟ ‫- اُه، آره.
‫می تونیم ازت بپرسیم چه طوری؟
‫برام 800 دلار خرج برداشت...
‫...که بدم این رو بسازن.
‫و محض اطلاعتون،
‫دزدیدن نامه مستقیما از ‫صندوق پست جرم فدراله.
‫- می تونی... ‫- آره.
‫- خب، سه تا نامه. ‫- گیرنده شون کیه؟
‫- اُه، «کی» نه. ‫- منظورت چیه؟
‫هاوارد به مردم نامه ‫نمی نویسه.
‫به یه چیزایی نامه می نویسه.
‫- چه جور چیزی؟ ‫- زمان.
‫عشق.
‫مرگ.
‫سه مفهوم انتزاعی.
‫«زمان،
‫میگن تو تمام زخم ها رو ‫درمان می کنی،
‫اما در این مورد حرف ‫نمی زنن که چه طور...
‫...تمام خوبی های دنیا رو ‫نابود می کنی.
‫چه طور زیبایی رو تبدیل ‫به خاکستر می کنی.
‫خب، تو برای من بیشتر از ‫سنگواره چوب نیستی.
‫تو یه بافت مرده ای که ‫تجزیه نمیشه.
‫هیچی نیستی.»
‫این هیچی رو ثابت نمی کنه. ‫نمی تونیم ازش استفاده کنیم، درسته؟
‫نه، یعنی، بچه ها به بابانوئل ‫نامه می نویسن،
‫دلیل نمیشه دیوونه باشن.
‫نه. این درمانیه.
‫خیلی ناراحت کننده ست.
‫آره. چیز دیگه نیست؟
‫معمولا بعد از کار، میره به ‫یه پارک کوچیک سگ ها تو بروکلین،
‫با این که سگی نداره.
‫فقط ساعت ها می نشینه اون جا.
‫برای سگ ها نامه نمی نویسه؟
‫جدی میگی؟
‫خب، این یکی گل طلایی میشه، نه؟
‫یعنی، چیزی که لازم داریم همینه.
‫- می نویسه؟ ‫- من که ندیدم.
‫- باشه، دیگه چی؟ ‫- همه ش همین.
‫میره آپارتمانش، به ندرت ‫قبل از صبح ازش در میاد.
‫نه وای فایی، نه کابل، نه ‫تلفن. هیچی.
‫«تو یه بافت مرده ای که ‫تجزیه نمیشه.»
‫هاوارد؟
‫سلام، کلیرم.
‫یه سر رفتم اون رستوران ته خیابون و ‫برات شام گرفتم.
‫اونیه که میگو داره و ‫دوست داری.
‫خیلی خوب، اگه یه وقت غذا ‫نخوردی، می ذارمش این جا.
‫هی، مدام غذا اون جا نذار.
‫نمی خوردش.
‫اُه، من...متأسفم.
‫و باز هم پرداخت اجاره ش دیر شده.
‫جواب در زدن رو نمیده و ‫شماره تلفن فعالی هم ازش ندارم.
‫آره، دیگه تلفن نداره.
‫آه، چه قدر بدهکاره؟ من ‫یه چک براتون می نویسم.
‫هر طور مایلی.
‫و...اگه کاری با اون ‫میگو نداری...
‫خوراک برگ ترب هفته پیش ‫خیلی لذیذ بود.
‫ایناهاش.
‫سلام، وسایلت کو؟
‫می خواستم بهت پیام بدم اما ‫مامان گفت باید زنگ بزنم.
‫درباره چی بهم پیام بدی؟
‫اما بعد بری گفت که باید ‫حضوری بهت بگم.
‫حالا دیگه نصیحت زندگی ‫از بری می گیری؟
‫چی...چی می خوای بهم بگی؟
‫من نمیام پیشت بمونم.
‫با بری و مامان میرم باهاما.
‫نه، نه. وایسا، وایسا، وایسا.
‫سلام.
‫چه طورین؟
‫میشه پنج دقیقه چند متر ‫فاصله بگیرین...
‫...که بتونم با دخترم صحبت کنم؟
‫ممنون.
‫عزیزم، من همه...
‫من همه چیز رو ‫برنامه ریزی کردم.
‫برای خودمون درخت ‫کریسمس گرفتم.
‫پس بد به حالت.
‫بلیت همیلتون برامون گرفتم.
‫پس بد به حال همیلتون.
‫اون بلیت سخت گیر ‫میاد، آلیسون.
‫من قبلا دیدمش.
‫دیدی؟ با مامان و بری دیدیش؟
‫و اُدل بکام جونیور.
‫و اُدل بکام؟
‫آره.
‫یکی از دوستای بریه.
‫چرا؟
‫چرا نمی خوای تعطیلات رو ‫با من سپری کنی؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫چون ازت متنفرم.
‫چون تو یه نوع پروری.
‫چون دل مامانم رو شکستی.
‫- تن پرور. ‫- چی؟
‫کلمه ای که دنبالشی، تن پروره، ‫نه نوع پرور.
‫معنیشون یه ریزه فرق داره.
‫خب، خودت بهتر می دونی.
‫اوهوم.
‫ببین، من قبول کردم که ‫حضوری بهت بگم و گفتم.
‫هی،
‫کریسمس خوش بگذره.
‫نگهش دار.
‫سلام.
‫خب، تا پیشمی تند تند ‫سوالام رو بپرسم؟
‫کلیولند کاوالیرز اومده به شهر.
‫تو گاردن بازی کریسمسی دارن.
‫هیچ وقت جات رو به ‫کس دیگه ندادم.
‫فقط تنها میرم، اما ‫می تونیم با هم بریم.
‫حتی لازم نیست حرف بزنی. ‫لازم نیست به هم نگاه کنیم.
‫می تونیم فقط کاری که الان داریم ‫می کنیم رو بکنیم، بازی رو تماشا کنیم.
‫مثل قدیما میشه.
‫باشه، شماره دو.
‫داریم حساب دنورث رو ‫از دست میدیم،
‫چون اون همیشه به خاطر ‫روابط تو باهاشون بوده.
‫و همون طور که شاید تصور ‫کنی، خیلی احساس صمیمیت نمی کنن،
‫پس این اتفاق میفته.
‫اما ولش کن،
‫چون یه پیشنهاد از آمنیکام ‫گرفتیم و این واقعیه.
‫سهمی 17 دلار.
‫لطفا بهش فکر کن، چون...
‫آره، آره.
‫چون کنترل خلاقانه رو کامل به ما می سپرن و ‫می ذارن همه سر شغلشون بمونن.
‫که می دونم برات مهمه، چون ‫عاشق این آدمایی.
‫صحبت خوبی بود.
‫(وقتشه که شجره خانوادگیتون رو رشد بدین!)
‫پسرهای پکن این جان.
‫اُه، خدایا. هیچ کس ‫قهوه چینی نمی خواد.
‫خب، ما می فروشیمش.
‫ماکیاتوی مانچوری.
‫بازیگر برای چی داریم می گیریم؟
‫- سفر دریایی. ‫- ببین، این شد کپی خوب.
‫«پوستت رو بنداز، زندگیت رو پیدا کن.»
‫ببخشید، درستش...
‫«وقتی پوست بندازی، زندگی پیدا میشه» هستش.
‫- واقعا مهمه؟ ‫- بله، چون من نوشتمش.
‫اُه، خب، مال من ‫خیلی بهتره.
‫- واقعا؟ کجاش؟ ‫- آره.
‫خب...صبر کن، مال تو ‫چی بود؟
‫- «وقتی پوست بندازی، زندگی پیدا میشه.» ‫- «وقتی پوست بندازی، زندگی پیدا میشه.»
‫که می دونی، یه جورایی ‫رو این جا تأثیر می ذاره.
‫«پوستت رو بنداز، زندگیت رو پیدا کن.»
‫رو این جا تأثیر می ذاره.
‫واقعا این جام تأثیر می ذاره.
‫مگه نه؟
‫مجانی مال خودت.
‫فقط، صبر کن. صبر کن.
‫صبر کن.
‫- هی، فرنکل. ‫- بله؟
‫«پوستت رو بنداز، زندگیت رو پیدا کن.»
‫همه فهمیدین؟
‫فهمیدیم.
‫بهترش کرد.
‫هی!
‫نه، نه، نه.
‫هی. هی!
‫(تئاتر هگل)
‫«و با چنان لحنی با من ‫صحبت می کنی...
‫...انگار که نفس ریه های من ‫نبود که به تو زندگی داد.»
‫- دیر کردی. ‫- ببخشید.
‫«انگار که جرقه ذهنم نبود...
‫...که به آن زندگی معنی داد.»
‫«اُه، زبانت را تکان می دهی، ‫کلمات را بخش بخش می خوانی،
‫احساس را منعکس می کنی،
‫اما نفس نمی کشی.»
‫«از جرقه حرف می زنی؟
‫عجب رویی.
‫چرا که تو جرقه بین همگی ‫ما را انکار می کنی.
‫جرقه ای که بیشتر شبیه خورشید است ‫تا آتش سردی که تو داری.
‫و تو مرا جنونی موقت خوانده ای،
‫روحی خبیث.
‫خب،
‫پس بپرس که مرا فقط ‫یک بار دیگر می بینی یا نه.»
‫سلام؟
‫سلام.
‫ببخشید، همین طوری ‫اومدم تو...
‫...و به تهش رسیدم و...
‫میشه فقط بگم که ‫خیلی زیبا بود؟
‫چی...چیه؟
‫فقط یه چیزیه که سعی داریم ‫سرهم کنیم.
‫من...من عاشق تئاترم. ‫همه چیز رو می بینم.
‫شب افتتاحیه تون کیه؟ ‫من میام.
‫شب افتتاحیه ای در کار ‫نیست تا وقتی پولش رو جور کنیم.
‫- پولداری؟ ‫- مطلقه م.
‫از جلسه انتخاب بازیگر ‫تعقیبم کردی.
‫- کاملا درسته. بله. ‫- آره.
‫کم بود گمت کنم، اما کلاه ‫قرمز کمک کرد.
‫هی، آم، می خوام یه چیز ‫یهویی بگم که...
‫...شاید یه ذره عجیب باشه،
‫اما می دونی، قراره یه اتفاقی ‫برای من بیفته.
‫وسط یه قراردادم و اگه ‫همه ش جفت و جور شه،
‫می تونم کمکتون کنم.
‫خب، عالی میشه، مگه نه؟
‫میشه. خیلی خوب میشه.
‫و تو...می دونی، تو ‫درستش کردی.
‫پس اگه اون نقش رو می خوای، باید ‫برگردونیمت به جلسه انتخاب. یعنی...
‫ببخشید، من حتی...من ‫اسمت رو نمی دونم.
‫- ایمی. ‫- ایمی.
‫باشه. خب،
‫برمیگردم، ایمی. برمیگردم.
‫و من...
‫همم. ببخشید.
‫رو صحنه بودم!
‫برمیگردم.
‫کارت خوبه.
‫آفرین بهت.
‫آپارتمان بغلی خالیه،
‫اما یارو که ته راهروئه، ‫میگه هیچ صدایی نشنیده.
‫مدیر هم ایضا.
‫وایسا، حالا «سی اس آی: کلیولند» هم دارن؟
‫- محله های این طوری... ‫- یه سریال جدیده.
‫سرشون به کار خودشونه.
‫یه جراح مغز و اعصاب محترم ‫تو مواد فروشی چی کار داره؟
‫نمی دونم.
‫گرگ نماها،
‫تمام ساعات شب،
‫بیرون هم دیگه رو می بینن.
‫صداشون رو شنیدم. آره.
‫فکر می کنم...
‫فکر کنم دارن سر سرپرست ‫صنف جدید رأی می گیرن.
‫اما،
‫من یه دوست راکون دارم. ‫اون تو گروه ضربته.
‫بیرون دم سطل آشغال ‫برام شنود گذاشته،
‫هر چیزی که میگن رو ‫ضبط می کنیم...
‫...و طبق قانون ریکو، دستگیرشون می کنیم.
‫من هیچی در این مورد نمی دونم.
‫هی، من پسرتم.
‫این رو می دونم!
‫خوبه.
‫زود برمیگردم.
‫باشه، یه ایده تقریبا ‫عجیب دارم.
‫و می دونم که بهم ‫می خندین،
‫اما یادتون باشه که ما ‫مستأصلیم و بشنوین چی میگم.
‫خب، عقل مامانم بعد از سکته ش ‫درست سر جاش نیست، خب؟
‫و من همیشه سعی دارم بهش ‫یادآوری کنم واقعا چه خبره...
‫...و چیزای احمقانه ای که ‫میگه رو اصلاح کنم،
‫و این ناراحتش می کنه و ‫واقعا من رو مضطرب می کنه،
‫و تا یه مدت کم و بیش ‫وحشتناک بود،
‫و بعدش، یه نفر یه حرف ‫خیلی خیلی عاقلانه به من زد.
‫گفت، «شاید نباید سعی کنی ‫واقعیت خودت رو بهش تحمیل کنی...
‫...و فقط...فقط بری تو ‫واقعیت اون.»
‫فکر کردم دیگه پولت به ‫جلسه روان درمانی نمی رسه.
‫- نمی رسه. راننده اوبرم بود. ‫- اُه.
‫و کاملا حق داشت. ‫کاملا حق داشت!
‫به محض این که شروع به این کار ‫کردم، همه چیز آسون تر شد، می دونین؟
‫زندگی ما مثل یه بازی ‫بداهه سرایی می مونه.
‫اون فقط...اون چیزای عجیب و ‫غریب میگه و من جواب میدم.
‫و آه...اون کاملا خوشحاله و ‫من هم یه جورایی تفریح می کنم.
‫و این باعث شد به یه فکر ‫دیگه بیفتم.
‫باشه.
‫وقتی تو اف بی دبلیو بودم،
‫من یه کار در مورد یه ‫داروی روان گردان داشتم، خب؟
‫و اونا یه تبلیغ کلّیِ چرند رو ‫انتخاب کردن،
‫اما بازاریابی اسپانیا دست من موند.
‫این رو تماشا کنین. خیلی خوب.
‫معلمه واقعا استرس داره، ‫داره میگه...
‫«خب، شماها همیشه حرف می زنین، ‫هیچ وقت گوش نمیدین!»
‫و بعد هیولا وارد میشه.
‫«لازم نیست این طوری باشه.»
‫معلم میگه، ‫«تو کی هستی؟»
‫هیولا میگه، ‫«من عصبانیت توئم، پسر.»
‫و معلم میگه...
‫«نمی تونم تحملت کنم، پسر. ‫تو به زندگیم غالب شدی.»
‫و عصبانیت میگه، «یه راه ‫حلی هست، دوست من.
‫دکترین، با عصبانیتتون ‫خداحافظی کنین.»
‫می فهمین به کجا می خوام برسم؟
‫- نه خیلی. ‫- باشه، باشه. نگاه کنین. نگاه کنین.
‫نمی تونیم هاوارد رو مجبور کنیم که با واقعیتی ‫که لازم داریم باهاش طرف شه، طرف شه.
‫و اون داره به مفاهیم انتزاعی ‫نامه می نویسه که با عقل اصلا جور در نمیاد.
‫اما...اما داره انجامش میده.
‫پس، اگه ما بریم تو واقعیت اون...
‫...و کاری کنیم اون مفاهیم ‫انتزاعی جوابش رو بدن چی؟
‫ببخشید، من...من ‫نمی فهمم.
‫اگه عشق، زمان و مرگ ‫شخصا پیداشون بشه...
‫...و جواب نامه هایی که هاوارد ‫براشون می نوشته رو بدن چی؟
‫زمان، عشق و مرگ ‫چه طور قراره پیداشون بشه؟
‫بازیگر.
‫بازیگر استخدام می کنیم که ‫عشق، مرگ و زمان باشن.
‫اونا هاوارد رو پیدا می کنن و ‫باهاش رو به رو میشن.
‫پس می خواین ما رو رئیستون ‫گس لایتینگ بزنیم؟
‫- ها؟ ببخشید؟ ‫- گس لایتینگ.
‫می دونین؟ اول یه نمایش نامه ‫بود، بعد فیلم شد.
‫گس لایتینگ؟ اُه، خدای من.
‫دیگه هیچ کس چیزی طولانی تر از ‫هشت ثانیه تماشا نمی کنه؟
‫منظورش اینه که می خواین ‫ما کاری کنیم فکر کنه دیوونه ست؟
‫نه، نه، نه. مسئله این نیست که ‫کاری کنیم هاوارد فکر کنه دیوونه ست.
‫هاوارد تو وضعیت روانی خوبی ‫نیست و ما این رو می دونیم.
‫موضوع خط کشیدن زیر این ‫موضوعه که بقیه هم بتونن ببیننش.
‫باشه، پس می خواین ما تو ‫این مداخله شرکت کنیم...
‫...و در ازاش هزینه نمایشمون رو میدین؟
‫- درسته. ‫- دقیقا.
‫آره، هزینه هر چی که...
‫یعنی، این جا شبیه یه ‫انبار وسایله، اما...
‫باشه، خب، بازیگرها. ‫نظرمون چیه؟
‫- نه، نه، نه، نه. ‫- اُه، نه.
‫گوش کنین، گوش کنین!
‫نفری 15 هزار دلار می گیریم.
‫- باشه؟ 15 هزار دلار. ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫باشه، انجامش میدیم.
‫نفری 20 هزار دلار.
‫نه! من همین الان...شماها همین الان ‫گفتین 15. شنیدم که گفتین 15.
‫- ممم...من 20 رو دوست دارم. ‫- من هم 20 رو دوست دارم.
‫خب، 20 دیگه...نمی دونم، ‫یه ذره زیادیه.
‫یعنی...من داشتم به دو هزارتا فکر ‫می کردم. اینا احتمالا تو بروکلین...
‫- ...زندگی می کنن. ماهی 600 دلار میدن. ‫- دیگه حرف نزنین. بسه.
‫خوب تونستی بکشیشون پایین.
‫این وحشتناکه. کاملا اشتباهه.
‫نه، ایمی. این کاره. ‫بازیگری اینه.
‫نشنیدی گفتن که مرده ‫بچه ش رو از دست داده؟
‫بله...و برای همین دستش رو برای گرفتن ‫جواب به سمت کیهان دراز کرده.
‫خب، ما می تونیم اون ‫کیهان باشیم.
‫باشه، پس می خواین ما درد ‫این یارو رو دست کاری کنیم که چی بشه؟
‫مثلا نقدش کنین؟ کلی ‫پول در بیارین؟
‫- نه! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫وقتی این طوری میگی ‫به نظر خوب نمیاد.
‫- خیلی پیچیده تر از این حرفاست. ‫- هست؟
‫ما عاشق این مردیم.
‫و اون فقط رئیسمون نیست، ‫دوستمونه.
‫هاوارد آدم باابهت، خلاق و ‫بسیار باهوشیه...
‫...که قبلا نترس بود.
‫قبلا عاشق زندگی بود و ‫الان ازش متنفره.
‫و واقعا فکر می کنین ‫این بهش کمک می کنه؟
‫اون بچه ش رو از دست داده.
‫و حالا براش مهم نیست اگه ‫بقیه چیزا رو هم از دست بده.
‫نمی تونیم بذاریم این ‫اتفاق بیفته.
‫باید برگردونیمش.
‫20 هزار تا ارزشش رو داره.
‫- من پرداختش می کنم. ‫- کلیر!
‫من پرداختش می کنم. خودم ‫پولش رو میدم. برام مهم نیست.
‫خب، قوانین چیان؟
‫خب، اول باید پیمان نامه عدم افشا امضا کنیم.
‫و به هیچ وجه درباره ش ‫حرف نزنین، چون...
‫نه، منظورم قوانین حقوقی نیست.
‫یعنی قوانین تکنیک تئاترش.
‫یعنی، بقیه مردم ما رو ‫می بینن یا فقط هاوارد؟
‫- آره، بقیه مردم می بیننشون، ویت؟ ‫- ویت؟
‫به گمونم...به گمونم ‫فقط هاوارد.
‫دنبال این اثریم دیگه، نه؟
‫- گمون؟ ‫- به گمونت؟ یعنی...
‫متأسفم اما درست بهش ‫فکر کردین؟
‫- البته. البته. ‫- نه.
‫- یعنی تا حدی. ‫- نه، نکردیم.
‫نه، نکردیم، ویت. خفه شو! ‫نکردیم دیگه.
‫مثلا اگه برن تو یه کافه و ‫بخوان یه نوشیدنی سفارش بدن چی؟
‫چه طور می تونن ‫این کار رو بکنن...اگه...
‫این روزا مگه هاوارد ‫به چند تا کافه میره؟
‫هر چی. مهم نیست.
‫- یعنی اگه هاوارد بره کلوپ چی؟ ‫- اونا بازیگرن.
‫- باید فرضا بدونن. ‫- باشه، باشه. کافیه. کافیه.
‫ما این قدرت رو داریم که هر وقت ‫بخوایم هر کس بخوایم ببیندمون.
‫- چه طوره؟ ‫- خوشم اومد. خوشم اومد.
‫- بهت گفتم که کارشون خوبه. ‫- خوشم اومد، آره.
‫باید بسپریمش به خودشون.
‫بریم جلو.
‫بعدش چی؟
‫خب، هاوارد سه نامه به ‫عشق، مرگ و زمان نوشته.
‫پس به گمونم تنها سوال ‫اینه که کی نقش کی رو بازی می کنه؟
‫انتخاب بازیگر. ‫خیلی مهمه.
‫عشق.
‫مرگ.
‫زمان.
‫عالیه. کی پول می گیریم؟
‫«مرگ عزیز، تو با اساطیر بسیار ‫سفر می کنی،
‫درد زیادی به وجود میاری، ‫الهام بخش ترس شدیدی هستی.
‫اما برای من یه ببر کاغذی هستی.
‫فقط یک مدیر میانی ‫رقت انگیز و ناتوانی.
‫حتی اختیار نداری که یه ‫معامله ساده بکنی.»
‫همون طور که می تونی ببینی، ‫خیلی شبیه نامه هواداری نیست.
‫آره، خب، مرگ هیچ ‫هواداری نداره.
‫نمی فهمم چرا، چون ‫یه جور آزادیه.
‫هی، حالت خوبه؟
‫اون میره سر کار و بعد ‫پارک سگ ها.
‫همین.
‫باشه، پس این طوری ‫انجامش میدم.
‫من عصبانی میرم ‫سراغش.
‫مثلا، قاتی، مثلا...ما ‫یه مشکلی داریم!
‫نه، نه، نه. این کار رو نکن.
‫اون به من میگه چوب و ‫بافت مرده! ازم انتقاد می کنه!
‫چه طور ازت انتقاد کرده؟
‫زمان.
‫داره از زمان انتقاد ‫می کنه و من زمانم.
‫ببین، نمی خوام هاوارد رو ‫آدم بده کنی.
‫می فهمی؟
‫اما این نامه فقط از یه کلمه ‫تشکیل شده: «خداحافظ»
‫ببین.
‫«عشق عزیز، خداحافظ.»
‫اصلا چی باید بهش بگم؟
‫آم، این...
‫این یه نامه به عشقه که ‫داره خداحافظی می کنه، درسته؟
‫- آره. ‫- پس چه طوره بهش نزدیک شی...
‫...و از قبول کردنش ‫سر باز بزنی؟
‫میگی که نمی تونه به این راحتی ‫از شرت خلاص بشه.
‫این رو بهش بگو که...
‫...نمی تونیم انتخاب کنیم که کی رو ‫دوست داریم و کی ما رو دوست داره.
‫بهش بگو که تو درونشی،
‫تو درون همه چیز هستی، ‫چه خوشش بیاد چه نیاد...
‫...و اگه این رو قبول کنه،
‫اون موقع شاید...چه می دونم.
‫شاید دوباره زندگیش رو ‫پیدا کنه.
‫اونا هم عزاداری می کنن.
‫سگ ها.
‫اونا عزاداری می کنن و ‫کاملا مرگ رو درک می کنن.
‫به من گفتی ببر کاغذی.
‫تو نامه ای که برام نوشتی.
‫گفتی رقت انگیزم.
‫یادت نمیاد؟
‫درباره مدیریت میانی ‫حرف زدی،
‫معامله کردن، ببر کاغذی.
‫اُه، هاوارد، خیلی هم ‫ازش نگذشته.
‫از کجا آوردیش؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- نامه رو به کی نوشتی؟
‫نامه رو به مرگ نوشتم.
‫از آشناییت خوشوقتم. ‫مطمئنم تو هم همین طور.
‫نه.
‫می دونم، می دونم.
‫مردم همیشه به جهان ‫نامه می نویسن.
‫اغلبشون جواب حضوری نمی گیرن.
‫اما تو می گیری چون فقط ‫می خواستم بهت بگم که اشتباه می کنی.
‫من یه مدیر میانی ‫ناتوان نیستم...
‫- ...که فقط از دستورات پیروی می کنه. ‫- خانم...
‫می دونی، خودم نمی خواستم ‫معامله کنم، تصمیم خودم بود.
‫من این رو نمی خوام. ‫این رو نمی خوام.
‫من بهت نمیگم چه طور ‫کارت رو انجام بدی.
‫پس ممنون میشم که تو هم ‫به من نگی چه طور کارم رو بکنم.
‫اون مرده داره با کی حرف ‫می زنه؟ یه جورایی به نظر عجیب میاد.
‫نگرانش نباش. گاهی وقتا ‫مردم احمقن.
‫می دونی، اونا تا وقتی ‫عجلشون نرسه، من رو نمی بینن.
‫اُه، عیبی نداره، هاوارد. ‫تو هم عجلت نرسیده.
‫من فقط می خواستم ‫این رو برگردونم...
‫...و مشکلمون رو حل کنم.
‫من واقعا مرگم، هاوارد!
‫باورم کرد.
‫دارم بهت میگم، ‫باورم کرد.
‫- معرکه ست. ‫- یعنی خارق العاده بود،
‫چون می دونی، هیچ ‫ضمانتی در کار نبود.
‫اون...اون..سبک گروتوفسکی بود.
‫- استلا ادلر خالص بود! ‫- آه!
‫- ممنون. مرسی برای این فرصت. ‫- بله.
‫- تو مرد مهربونی هستی. ‫- اُه، مشکلی نیست.
‫- اون باورم کرد، دارم بهت میگم، اما... ‫- این طوریا هم نیست.
‫...لازمش داشت. می تونستم تشخیص ‫بدم، می تونستم از چشماش تشخیص بدم.
‫اون زن و اون پسر بچه کی بودن؟ ‫باورنکردنی بود!
‫اُه، اون کارآگاه خصوصیمون و ‫نوه ش بود.
‫اُه، واقعا؟ و چیزی درباره من گفت؟
‫گفت کارت خوب بود. ‫گفت واقعا خوب بود.
‫«خوب»؟ منظورت چیه، ‫خوب مثل...
‫خوب یعنی اون جوری که ‫کلم خوبه یا چیز دیگه؟
‫نه، نه. اون...عالی.
‫گفت، گفت، «اون غیرممکن رو ‫ممکن کرد.»
‫من باید به تو پول بدم.
‫بهم گفتن که ترور چمدون ‫کوچیکش رو بسته،
‫گفته داره میره خونه.
‫من عصبانی بودم.
‫اما اون خواب بود، پس ‫نمی تونستم باهاش حرف بزنم.
‫یعنی، پرستار چه قولی به این ‫پسر کوچولوی پنج ساله در حال مرگ میده...
‫می تونه بره خونه؟
‫به زحمت تو خونش گلوبول ‫سفیدی باقی مونده بود.
‫خیلی نحیف بود.
‫و کی می تونست این قدر ‫بی رحم باشه؟
‫کی می تونست این کار رو بکنه؟
‫پس البته که من از ‫کوره در رفتم.
‫سر پرسنل داد زدم، سعی ‫کردم ته و توش رو در بیارم.
‫خب، ترور بالاخره بیدار شد...
‫...و من رفتم پیشش.
‫می دونین، چمدون کوچولوی آبیش ‫هنوز رو لبه تخت بود، خب؟
‫نگاهش کردم و پرسیدم،
‫«کی این رو بهت گفت، عزیزم؟»
‫«کی گفته می تونی برگردی خونه مون؟»
‫می دونین چی گفت؟
‫«هیچ کس، مامان.
‫من برنمیگردم خونه خودمون.
‫من میرم خونه.»
‫چهار ساعت بعد مُرد.
‫سلام.
‫دنبال گروه حمایتی ‫اسمالست وینگز می گردین؟
‫آم...
‫- بله. ‫- و شما؟
‫- آم، هاوارد. ‫- هاوارد.
‫بیا تو. بشین.
‫تو هم یه فرزند از دست ‫دادی، هاوارد؟
‫آره.
‫- پسر یا دختر؟ ‫- آه...
‫یه دختر.
‫و اسمش چی بود؟
‫نه، عیبی نداره، هاوارد.
‫لازم نیست جواب بدی.
‫اصلا لازم نیست حرف ‫بزنی، خب؟
‫می مونی؟
‫لطفا؟
‫باشه...
‫خیلی ممنون که باهامون ‫در میون گذاشتیش.
‫واقعا ممنونیم.
‫مرسی.
‫کس دیگه ای حرفی داره که ‫بخواد بزنه؟
‫- خب، چرا تصمیم گرفتی امشب بیای؟ ‫- همم؟
‫آره، من...بیرون دیدمت.
‫می خواستم یه شب بیام بیرون و ‫دعوتت کنم داخل، اما...
‫...به گمونم نمی خواستم ‫جات رو خراب کنم.
‫جام رو خراب کنی؟
‫- آره. ‫- نمی خواستی حالم رو بگیری؟
‫دقیقا.
‫اسمت چیه؟
‫من مدلین هستم.
‫از آشناییت خوشوقتم.
‫اسم دخترم اُلیویا بود.
‫از یه فرم نادر تومور مغزی به اسم ‫گلیوبلاستوما مولتی فرم مُرد،
‫یا اختصارا جی بی ام.
‫شش سالش بود.
‫اسم دختر تو چی بود، هاوارد؟
‫باشه.
‫باشه. جواب نده. من ‫شکنجه ت نمی کنم.
‫ممنون.
‫- به خاطر تعطیلات بود؟ ‫- همم؟
‫این که تصمیم گرفتی ‫امشب بیای تو.
‫تو تعطیلات تازه واردای ‫زیادی برامون می رسن.
‫- نه، این نیست. ‫- پس چرا امشب؟
‫آه، به گمونم...
‫من...
‫سعی دارم ذهنم رو ‫درست کنم.
‫تو یه بچه رو از دست ‫دادی، هاوارد.
‫هیچ وقت درست نمیشه.
‫امیدوارم برگردی.
‫هی...
‫قرارداد و پیمان نامه عدم افشای ‫امضا شده.
‫- اُه، عالیه. ممنون. ‫- خب، چیزی نگفته؟
‫کی، هاوارد؟
‫- نه، متأسفانه، نگفته. ‫- اُه، باورش شده، ببین کی گفتم.
‫- اُه، خوبه. ‫- شاید دوباره باید من رو بفرستی.
‫رفی نه. رفی زیادی گستاخه.
‫و ایمی...اون خیلی ‫احساساتیه.
‫در مقایسه با من، ‫چی می مونه؟
‫خب، اون سه تا نامه نوشته.
‫اما مرگ خیلی حیاتی تر از زمانه.
‫- درسته. ‫- مرگ تمام ارزش زمان رو بهش میده.
‫شاید...شاید من باید همه ‫نقش ها رو بازی کنم.
‫می دونستی که حاشیه بالای جمعیت ‫الان شدن اونایی که تازه بچه دار شدن؟
‫تارگت واقعا یه الگوریتم ‫ابداع کرد...
‫...که پیش بینی کنه مشتری های ‫خانمشون کی باردار میشن.
‫تو قبلا گفتی که حالت خوب نیستی.
‫مریضی؟
‫من مریضم.
‫میشه گفت خیلی مریضم.
‫داری می میری؟
‫همه دارن می میرن.
‫آره، اما تو داری الان ‫انجامش میدی.
‫سایمون. سایمون.
‫یالا، بهم بگو. بهم بگو. ‫چیه؟ مشکل چیه؟
‫مشکل چیه؟
‫مشکل اینه که من از ‫دو هفته قبل از تولد پسرم...
‫...از وضعیت رو به بهبودی ‫بیرون اومدم.
‫مشکل اینه که...
‫...هر روز دارم تو ماراتن می دوم که ‫وانمود کنم سالمم.
‫مشکل اینه.
‫به کسی گفتی؟
‫نگفتی؟
‫نه، فقط یه بازیگر سمج که ‫واقعا نمی شناسمش.
‫چی هست؟
‫مولتیپل میلوما.
‫وقتی 16 سالم بود باهاش جنگیدم و ‫دوباره وقتی 25 سالم بود.
‫هیچ وقت از بین نرفت.
‫به جاش تجدید آرایش نظامی ‫کرد و قوی تر شد.
‫پس جنگ تمومه؟
‫آره، جنگ تمومه.
‫کارهات رو سر و سامون دادی؟
‫کارهام رو سر و سامون نداده م.
‫برای همین استخدامت کردم.
‫این که دارم خانواده م رو ‫ترک می کنم به اندازه کافی بد هست،
‫نمی خوام بی پول بذارمشون.
‫اون حرفم رو باور کرد.
‫هاوارد.
‫اون باورم کرد.
‫هی، ببخشید. نه، بهش ‫دست نزن.
‫من دومینو رو درک نمی کنم.
‫هیچ تخته ای برای بازی کردنشون ‫روش نیست یا سبدی که بندازیشون توش.
‫درسته. آم...
‫فکر کنم اشتباه اومدی.
‫نه، درست اومدم، هاوارد.
‫ممم. آره.
‫«میگن تو تمام زخم ها رو ‫درمان می کنی،
‫اما در این مورد حرف نمی زنن که ‫چه طور تمام خوبی های دنیا رو نابود می کنی.
‫چه طور زیبایی رو تبدیل ‫به خاکستر می کنی.»
‫عجب اراجیفی، هاوارد.
‫اگه عشق خلقته و مرگ نابودی،
‫من فقط یه زمین بینابینیم.
‫تو زمان رو درک نمی کنی. ‫هیچ کس زمان رو درک نمی کنه.
‫یعنی، اینشتین وقتی گفت من ‫یه توهمم نزدیک شده بود.
‫هاوارد؟ ‫ هی. آه...
‫گوش کن، مطمئنم جواب «نه» هستش،
‫ولی اُنایدا اپرل خواسته تو ‫جلسه خرید رسانه ای باشی.
‫متأسفم که یهو اومدم تو.
‫ازش بپرس.
‫یالا، ازش بپرس ‫می تونه من رو ببینه یا نه.
‫من نمیام جلسه.
‫خب، اصرار کردن که بپرسم.
‫یعنی، احتمالا اخراجمون ‫می کنن، پس...
‫باشه.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫باشه.
‫بعدا می بینمت.
‫می تونی این رو پس بگیری، هاوارد.
‫اصلا برای چی برام ‫نامه نوشتی؟
‫چون لازمم داری برام ‫نامه نوشتی.
‫نه. آه...
‫من هیچی از تو نمی خوام، خب؟
‫همه تون دوست دارین ‫غر بزنین و گله کنین.
‫«وقت کافی نیست.»
‫«زندگی کوتاهه.»
‫«اُه، این جا، موهای سفید دارن در میان.»
‫می دونی، یه روز خیلی طولانیه!
‫من فراوانم. من یه هدیه م.
‫حتی وقتی ایستادی این جا و ‫چرت و پرت میگی،
‫من دارم بهت هدیه میدم و ‫تو حرومش می کنی.
‫سر چی؟
‫یعنی، این چیه؟ ها؟
‫هی، هی!
‫می دونی،
‫منم که باید نامه های ‫عصبانی بنویسم.
‫این بدترین کاری بود که ‫تا حالا کرده م.
‫خب بهترین کاری بود که ‫من تا حالا کرده م!
‫اون حرفی که داخل درباره ‫اینشتین زدی چی بود؟
‫اینشتین به زمان می گفت ‫یه توهم مداوم سمج.
‫اصلا یعنی چی؟
‫زمان از ژانویه به ‫دسامبر نمیره،
‫یا از ظهر تا نیمه شب.
‫می دونی، همه فقط تو ‫سرمون این طوریش می کنیم.
‫چرنده.
‫سعی کن این رو به کسی بگی که ‫یه ساعت تو عروسی دیر کرده،
‫یا محکوم به 20 سال ‫حبس شده.
‫یا کسی که چیزی نمونده ‫نتونه بچه دار شه.
‫واقعا لازم نیست هیچ وقت ‫همچین صحبتی کنیم.
‫به هر حال. فقط...
‫آره، می خواستم بگم ‫کارت امروز عالی بود.
‫فقط یه توهم سمجه، کلیر.
‫تو تا دلت بخواد زمان داری.
‫تو نُه سالته!
‫«تو نُه سالته.»
‫سلام.
‫ببخشید.
‫خیلی متأسفم.
‫آم...
‫حتما شوخیت گرفته.
‫دارم غذا می خورم.
‫تو خداحافظی کردی و این...
‫ما نمی تونیم انتخاب کنیم که کی رو ‫دوست داریم یا کی دوستمون داره.
‫و این یعنی تا وقتی زنده ای، ‫جلوی من قدرتی نداری،
‫چون من تار و پود زندگیم.
‫من درونتم. من درون همه چیزم.
‫هاوارد،
‫اگه بتونی قبولش کنی، ‫اون وقت شاید...
‫چه می دونم، اما شاید ‫بتونی دوباره زندگی کنی.
‫کاملا خرابش کردم.
‫گریون و متأسف بودم.
‫خب، به نظر من عشق ‫می تونه گریون و متأسف باشه.
‫فکر کنم آخرش بهتر بودم.
‫هی، هی. مطمئنم ‫کارت عالی بوده.
‫چه قدر مهربونی.
‫با هم قرار بذاریم؟
‫مجبور نیستی عاشقانه ش کنی.
‫می تونم بدون عاشقانه کردنش ‫باهات قرار بذارم.
‫جدی، من حتی بدون عاشقانه ‫کردن قضیه ازدواج هم کرده م..
‫به همون «مهربون» قانع ‫باش، ویت.
‫ترفیعه.
‫«مقاومت ناپذیر» ‫می شد ترفیع.
‫باور کرده.
‫از کجا می دونی؟
‫می تونستم از چشماش ‫تشخیص بدم.
‫عالیه اما هیچ کس ‫دیگه ای این رو ندیده...
‫...و نهایتا لازم داریم که ‫این اتفاق بیفته.
‫فکر می کنیم اگه شماها ‫یه بار دیگه در ملأ عام...
‫- ...باهاش ارتباط برقرار کنین، ‫- عالیه.
‫اما این بار سعی کنین...
‫اما باید محرک یه واکنش ‫مرئی قوی بشین.
‫چرا؟
‫چون کارآگاه خصوصی ما ‫قراره فیلمش رو بگیره.
‫و ازش به عنوان مدرک ‫استفاده می کنیم.
‫مثل بودن تو یه فیلم میشه.
‫غیر از این که شماها رو ‫به شکل دیجیتال حذف می کنن.
‫نه.
‫ببخشید؟
‫این دیگه زیادی شدیده.
‫آم، ببخشید. نمی تونم ‫توش شرکت کنم.
‫ایمی، تو بازیگری ‫«شدید» معنی نداره.
‫می خوای مردم عاشقت باشن یا ‫یه تأثیری بذاری؟
‫یعنی این نوئل کوارد نیست که.
‫این...این چخوفه.
‫این وحشتناکه!
‫این...می دونین،
‫تو مؤسسه رو با اون ‫راه انداختی، مگه نه، ویت؟
‫و کلیر، اون مربی تو بوده،
‫و سایمون، اون بهت مالکیت ‫بخشی از یه کسب و کار رو داد،
‫وقتی که به هیچ وجه ‫مجبور نبود.
‫- شاید چند تا چیز بهش گفته باشم... ‫- اوهوم.
‫- وقتی ما... ‫- اوهوم.
‫متأسفم، این وحشتناکه.
‫من...نمی تونم...نه، نمی تونم ‫توش نقشی داشته باشم. مرسی.
‫- ببخشید. ممنون. ‫- ایمی، نه.
‫ایمی.
‫ایمی. نه.
‫اُه، می دونین، خیلی ‫احساساتیه.
‫ایمی!
‫خیلی متأسفم. برمیگرده.
‫اما اگه برنگشت،
‫من جاش رو می گیرم. ‫همه چیز رو درباره عشق می دونم.
‫ایمی!
‫چی رو از دست دادم؟
‫گریه آدما به خاطر مرگ بچه شون.
‫همم. آه...
‫آه، یه چیزی هست به ‫اسم توهمات داغداری.
‫بله.
‫درسته، آم...باشه.
‫خب، آه...
‫درباره شون تحقیق کردم،
‫و یه موضوعی هست. ‫من نمی خوابم.
‫باشه.
‫یعنی خیلی زیاد نه.
‫یعنی می خوابم، اما...
‫شش یا هفت ساعت در ‫هفته می خوابم.
‫حالا که بهش فکر می کنم ‫احتمالا واسه همینه که...
‫واسه همینه که چی؟
‫آم...
‫صحبت هایی داشته م.
‫اوهوم.
‫یعنی...صحبت.
‫باشه.
‫چیزی نیست. ولش کن. آم...
‫- هاوارد؟ ‫- بله؟
‫می خوای با من یه ‫صحبتی داشته باشی؟
‫آه، آره.
‫پس تصور می کنم تو ‫جزو 79 درصدی؟
‫ها؟
‫زوج هایی که بعد از دست دادن ‫فرزند طلاق می گیرن.
‫آره.
‫آره، من هم همین طور.
‫هنوز دوستش داری؟
‫دیگه حتی نمی دونم ‫عشق چیه.
‫تو هنوز دوستش داری؟
‫ما هیچ وقت عشقمون رو ‫از دست ندادیم.
‫حداقل فکر نمی کنم. فقط...
‫می تونیم...
‫روزی که طلاقمون نهایی شد، ‫این رو برام فرستاد.
‫«ای کاش می تونستیم ‫دوباره با هم غریبه بشیم.»
‫حالا هستیم.
‫عاشقانه ترین حرکتی که ‫تا حالا کرده بود.
‫پس در جواب سوالت،
‫بله،
‫هنوز دوستش دارم.
‫وقتی گفتی که صحبت هایی...
‫...کردی، منظورت چی بود؟
‫اُه، آره، آره، آره.
‫- صحبت با کی؟ ‫- آم...
‫«کی» نیست.
‫در واقع...این...
‫فکر می کنی دیوونه م.
‫امتحانم کن.
‫آم، می تونم نشونت بدم؟
‫«بافت مرده ای که تجزیه نمیشه.»
‫اون درست همین جا ‫نشسته بود.
‫یه قلدر کوچولوی ‫بدجنس و مغرور.
‫و اون اولین کسی بود که ‫پیداش شد، درسته؟
‫آه، نه. مرگ اول اومد.
‫اون زن من رو تو پارک ‫سگ ها دید.
‫اُه، پس مرگ یه زنه؟
‫آه، آره. ظاهرا مرگ یه زن ‫سفیدپوست مسنه.
‫معامله چی بود؟
‫تو گفتی که مرگ باهات ‫معامله نمی کنه.
‫این یعنی چی؟
‫وقتی فهمیدیم که دخترمون،
‫یعنی دخترم داره می میره، ‫من دعا کردم...
‫به درگاه خدا یا جهان نه، ‫به مرگ.
‫بهش یه معامله پیشنهاد دادم.
‫من رو ببر،
‫دخترم رو ول کن.
‫اما اون نمی خواست ‫معامله کنه، پس...
‫خب این دست رو کی برنده شد؟
‫تو یا دستشویی؟
‫دستشویی. دستشویی ‫شکست نمی خوره.
‫ببخشید، فکر کردم ‫همه رفتن.
‫آره رفتن، اما من این جام که ‫در رو ببندم.
‫خوبه.
‫برای خونه رفتن ‫کمک می خوای؟
‫نه، من چیزیم نیست.
‫من...خوبم.
‫تو گوگل دنبالت گشتم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫اُه، خدا.
‫اولش هیچی نداشتی!
‫خرج تحصیل تو دوک رو دادی،
‫با یه زن معرکه ازدواج کردی،
‫یه پدر مهربونی.
‫پس خوب زندگی کردی. ‫درست زندگی کردی.
‫اما دوست من، درست نمی میری.
‫می خوای بهم بگی ‫چه طور بمیرم؟
‫هنوز به خانواده ت نگفتی؟
‫- نه. ‫- بهشون کمکی نمی کنی.
‫فقط داری حقشون رو ‫ازشون دریغ می کنی.
‫آره؟ و حقشون چیه؟
‫درد؟ تحلیل رفتن؟ بیماری؟
‫بله. بله.
‫همه ش.
‫و فرصت خداحافظی کردن.
‫بچسب به بازیگری.
‫باشه.
‫یه چیزی هست که ‫به هیچ کس نگفته م.
‫ربطی به نامه و فرشته ها و ‫از این قبیل نداره،
‫اما برام ارزش داره.
‫داشتن اُلیویا رو حاضر ‫می کردن که خداحافظی کنه،
‫و شوهرم سعی داشت مادرم رو ‫تو پارکینگ آروم کنه،
‫چون اون کنترلش رو ‫از دست داده بود.
‫برای همین من تنها بودم،
‫و اون جا تو اتاق انتظار ‫نشسته بودم...
‫...تو بیمارستان میمانیدز.
‫و یه زنی کنار من نشسته بود،
‫و ازم پرسید که دارم ‫کی رو از دست میدم.
‫من هم بهش گفتم.
‫بعد نگاهم کرد و گفت،
‫«فقط مطمئن شو که متوجهِ...
‫...زیبایی موازی میشی.»
‫یعنی، اون...
‫این قدر عادی گفتش که نگو.
‫تو اتاق بغلی،
‫داشتن دستگاه تنفس مصنوعی رو ‫از دختر شش ساله م جدا می کردن،
‫اون وقت این زن میگه، ‫«زیبایی موازی.»
‫مردم نمی دونن تو این جور ‫مواقع چی بگن.
‫نه، اون می دونست.
‫فقط اون زمان معنیش رو نفهمیدم.
‫می دونی به خاطر معذب بودن ‫یا دلسوزی نگفته بودش.
‫از تجربه این حرف رو زد.
‫حدودا یه سال بعد،
‫یه اتفاقی کم کم برام افتاد، می دونی؟
‫تو مترو راه می رفتم،
‫یا هر چی، و فقط ‫بغضم می ترکید.
‫اما اینا اشک های ‫اُلیویا نبودن.
‫اینا اشک هایی بودن که ‫از یه چیز دیگه متولد شده بودن،
‫از یه ارتباط عمیق با همه چیز.
‫و فهمیدم...
‫...زیبایی موازی همین بود.
‫یعنی، این...
‫چیزی تحت عنوان ‫زیبایی موازی وجود نداره.
‫داره، هاوارد.
‫واقعا داره.
‫هیچ وقت اون رو برنمیگردونه.
‫و هیچ وقت اوضاع رو ‫درست نمی کنه.
‫اما بهت قول میدم، ‫وجود داره.
‫باشه.
‫باید باهاشون حرف بزنی، هاوارد.
‫ببین...
‫بابت داستانت ممنونم،
‫اما من واقعا اون «زیبایی ‫موازی» رو حس نمی کنم.
‫برام مهم نیست!
‫سرشون داد بزن، باهاشون ‫منطقی حرف بزن، به چالش بکششون.
‫فقط مشغول شو!
‫فکر می کنم این یه ‫اشتباه بود.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این جا چی کار می کنی؟
‫آه، بریجیت بهم گفت که ‫این جا می تونم پیدات کنم.
‫البته که اون گفته.
‫میشه فقط بریم یه جا و 15 ‫دقیقه خصوصی صحبت کنیم؟
‫من...راستش دارم کار می کنم. ‫الان دارم تمرین می کنم.
‫- این جا هم تمرین می کنی؟ ‫- آره.
‫هم زمان چند تا پروژه داری ‫انجام میدی؟
‫در حال حاضر سه تا.
‫سه تا. وای.
‫- آره. ‫- چه قدر سرت شلوغه.
‫چه طور قرار شام رو ‫تو برنامه ت جا بدیم؟
‫ویت...
‫گوش کن، گوش کن، ‫گوش کن، جدی...
‫باید ازت بخوام که در حرف ‫دیشبت تجدید نظر کنی.
‫ما یه بار دیگه ‫بهت نیاز داریم.
‫فقط یه صحنه دیگه ‫بهمون بده.
‫من نیستم.
‫ایمی، چی کار...
‫وایسا، چی می تونم بگم؟ ‫تو چی...
‫بهت 100 هزار دلار ‫میدم. 20 نه، 100.
‫تو 100 هزار دلار نداری.
‫درست میگی، من پیش ‫مادرم زندگی می کنم.
‫اما این جواب میده و وقتی داد، ‫خیلی خیلی بیشتر خواهم داشت.
‫و بهت یه میلیون میدم.
‫- من پولت رو نمی خوام. ‫- واقعا میدم.
‫من پولت رو نمی خوام.
‫می دونی، من در واقع ‫هیچ وقت پولت رو نمی خواستم.
‫چی می تونم بگم که ‫قانعت کنم انجامش بدی؟
‫چون این وسط خیلی چیزا ‫در خطره، روحت هم خبر نداره.
‫اُه.
‫تو یه دختر داری، مگه نه؟
‫آره.
‫درباره ش صحبت کردیم؟
‫بهم بگو روزی که به دنیا اومد، ‫چه جوری بود.
‫چی؟
‫این که چه احساسی داشتی.
‫آه، ترسناک بود.
‫خیلی ترسناک بود. ‫وحشت کرده بودم.
‫اما بعد اونا بهم دادنش و...
‫...معرکه ترین احساس تو ‫وجودم جریان پیدا کرد.
‫این...نمی تونم...
‫چی؟ تمومش کن.
‫به نظر...مسخره ست.
‫نه، به نظر مسخره نمیاد.
‫می دونی، در واقع، این ‫اولین باریه که حس می کنم...
‫...یه ذره جذبت شده م یا هر چی.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫نگاهش کردم و...
‫متوجه شدم که عشق رو ‫احساس نمی کنم،
‫بلکه تبدیل به عشق شده بودم.
‫اگرچه اون الان باهام ‫صحبت نمی کنه.
‫من رو مقصر طلاق می دونه، ‫برای همین از دستم عصبانیه.
‫و...
‫من لایقشم.
‫باهات یه معامله می کنم.
‫اگه بتونی تمام این...
‫...عزم راسخ عملا خشن...
‫...و روشن فکری خارق العاده ت رو بگیری...
‫...و برای به دست آوردن دل دخترت ‫ازشون استفاده کنی،
‫اون وقت انجامش میدم.
‫قبوله.
‫می بینی؟ حسش نمی کنی؟
‫اُه، وای. ولم کن دیگه.
‫ولی حسش می کنی، نه؟ ‫حسش می کنی؟
‫- جرقه ست. ‫- خداحافظ، ویت.
‫این چیزیه که هست.
‫(هاوارد عزیز، بارها و بارها تلاش کرده م، اما ‫نتونسته م با تلفن یا ایمیل باهات تماس بگیرم.)
‫(مهمه که باهات درباره معامله آمنیکام حرف بزنم. اگه جواب ‫ندی، ممکنه هیئت مدیره صلاحیتت رو زیر سوال ببره.)
‫(لطفا در جریانم بذار. مسئله اضطراریه.)
‫هی! چه خبر؟
‫- چی؟ ‫- حرفی برای زدن داری؟
‫حرفی برای زدن داری؟
‫اُه، آره. خیلی چیزا هست که ‫دوست دارم بهت بگم.
‫خب، بگو. بگو!
‫می بینی؟ تو فقط ‫وقت تلف می کنی.
‫من بهت یه هدیه دادم و تو ‫فقط حرومش کردی!
‫من اهمیتی به زمان نمیدم.
‫این محکومیت زندانه!
‫من هدیه ت رو نمی خوام.
‫چون مال اون رو گرفتی.
‫اُه، بی خیال.
‫اومدی من رو ببری؟
‫نه، هاوارد. اومدم باهات ‫سوار قطار اف بشم.
‫اُه، باشه.
‫خب، دوقلوهایی تو شکم ‫مادر بودن، یه دختر و پسر.
‫داری جوک میگی؟
‫نه، نه. یه داستانه.
‫خب، این دوقلوها خوشحال بودن.
‫سیر بودن، گرم بودن، ‫احساس امنیت می کردن.
‫اما داشتن از فضاشون ‫بزرگتر میشدن،
‫و فهمیدن که این وضع ‫نمی تونه تا ابد ادامه پیدا کنه.
‫پس شروع به فکر کردن می کنن.
‫«بعدش چی میشه؟»
‫«اگه سرد یا دلگیر باشه چی؟»
‫«اگه با هم نباشیم چی؟»
‫«اگه اصلا هیچی نباشه چی؟»
‫اون موقع، دختره به ‫بند ناف نگاه می کنه.
‫بند نافی که سیرشون کرده، ‫تقویتشون کرده،
‫بند نافی که اصلا نمی تونن ‫تصور کنن که می تونه...
‫...به چیز دیگه ای وصل باشه.
‫و اون گفت،
‫«خب، ما هیچ مدرکی نداریم.
‫تنها چیزی که داریم اینه.»
‫نه.
‫وای، چه قدر عمیق.
‫پس مثل زندگی پس از مرگه.
‫پر از امید.
‫خیلی خوب، چی می خوای؟
‫چرا این جایی؟
‫همه بی مزگی هات رو ‫شنیده م.
‫درکشون کردم، ‫می دونم.
‫«اون تو جای بهتریه.»
‫و «اینا همه بخشی از ‫یه نقشه بزرگترن.»
‫اون یکی رو هم شنیده م.
‫این هم داستان محبوبم:
‫«خدا پایین رو نگاه کرد و ‫زیباترین گل رز رو دید،
‫این قدری زیبا که چیدش،
‫که تو بهشت فقط و فقط ‫برای خودش باشه.»
‫علم هم هست، زیست محوری،
‫و این که همه داریم تو ‫جهان های بی پایان زندگی می کنیم و می میریم،
‫همه به شکل هم زمان.
‫و مذهب،
‫مسیحی ها و رستگاریشون،
‫و بودایی ها و تناسخشون و ‫هندوها و آیین چهل و یکمشون.
‫و شعر رو یادمون نره.
‫اُه، شعر.
‫«مُردن با آن چه کسی بتواند ‫گمان کند متفاوت است...
‫...و خوش اقبالی بزرگتریست.»
‫ویتمن.
‫و «خشم...
‫خشم در برابر مرگ نور.
‫با این که مردان عاقل در ‫پایان کارشان می دانند تاریکی درست است.»
‫توماس. و بعد...
‫«پارو بزن، پارو بزن، تو قایقت ‫پارو بزن، آروم تا ته جوی،
‫خوشحال، خوشحال، خوشحال، خوشحال،
‫زندگی چیزی جز رویا نیست.»
‫فهمیدم.
‫فهمیدم!
‫همه شون عملا میگن تو ‫یه جزو طبیعی زندگی هستی،
‫نباید ازت متنفر باشیم، ‫نباید ازت بترسیم.
‫به گمونم فقط باید قبولت کنیم، نه؟
‫همین؟
‫می فهمم. مسئله اینه.
‫همه ش یه مشت چرندیات ‫روشن فکرانه ست،
‫چون اون این جا نیست که ‫دست کوفتی من رو بگیره.
‫♪ اُه، خدایا، چه شهر زیبایی ♪
‫♪ دوازده دروازه تا شهر ♪
‫♪ ستایش خدا ♪
‫♪ آمین، آمین ♪
‫♪ اون همه بچه کین ♪
‫♪ که همه سفید پوشیدن ♪
‫سلام، هاوارد.
‫دوباره می خوای ‫گریه کنی؟
‫وقتی ناراحتم خوشت نمیاد؟
‫- آه، مگه همیشه ناراحت نیستی؟ ‫- نه.
‫نه، می تونم چیزای دیگه هم ‫باشم، می تونم خوشحال باشم.
‫- می تونم غیرمنتظره و غیرقابل پیش بینی باشم... ‫- هاه.
‫و جذاب و گرم و اسرارآمیز و...
‫...خونه.
‫من می تونم خونه باشم، ‫هاوارد، یادته؟
‫من رو یادته؟
‫گوش کن، تمام چرندیات «تار و پود ‫زندگی» و اینا رو نگه دار برای یکی دیگه.
‫چرند نیست.
‫می دونم که حرفم رو باور ‫نمی کنی اما باید بهم اعتماد کنی.
‫بهت اعتماد کنم؟
‫- بهت اعتماد کنم؟ ‫- بله!
‫من بهت اعتماد داشتم!
‫و تو بهم خیانت کردی!
‫هر روز تو رو توی ‫چشماش می دیدم،
‫و تو رو توی صداش ‫وقتی می خندید، می شنیدم.
‫و توی خودم حست می کردم ‫وقتی صدام می کرد «بابایی».
‫و تو بهم خیانت کردی!
‫تو دلم رو شکوندی.
‫نه.
‫من تو همه ش هستم.
‫من هم تاریکیم و هم نور،
‫هم آفتابم، هم طوفان.
‫بله، درست میگی.
‫من تو خنده ش بودم،
‫اما حالا این جا تو درد ‫تو هم هستم.
‫من دلیل همه چیزم.
‫من تنها «چرا» هستم.
‫سعی نکن بدون من ‫زندگی کنی، هاوارد.
‫لطفا نکن.
‫معامله با آمنیکام ‫تقریبا انجام شده.
‫هاوارد چی؟
‫خب، اونا از وضع ‫خبر دارن...
‫...اما هنوز باید ثابت کنیم که ‫توانایی رأی دادن هاوارد...
‫...مشکل پیدا کرده.
‫باورم نمیشه کار به این جا کشیده.
‫آره، خب، باور کن.
‫پنجشنبه با هیئت مدیره ‫جلسه تصمیم گیری صلاحیت داریم.
‫اومدیم بهت شانس ‫توضیح این رو بدیم.
‫هاوارد، تو این ویدیو ‫چی کار داری می کنی؟
‫من اهمیتی به زمان نمیدم.
‫این یه محکومیت زندانه!
‫هدیه ت رو نمی خوام!
‫چی کار می کنی هاوارد؟
‫چون تو مال اون رو گرفتی.
‫هاوارد؟
‫باز هم می خوای ‫گریه کنی؟
‫مگه همیشه ناراحت نیستی؟
‫این جا چی؟
‫گوش کن. تمام چرندیات ‫«تار و پود زندگی» و اینا،
‫نگهشون دار برای یکی دیگه.
‫بهت اعتماد کنم؟
‫بهت اعتماد داشتم!
‫من همه چیز رو وقفت کردم،
‫و تو بهم خیانت کردی!
‫هر روز توی چشماش ‫تو رو می دیدم،
‫و توی صداش وقتی می خندید، ‫تو رو می شندیم.
‫و درون خودم حست می کردم...
‫هاوارد؟
‫...وقتی صدام می کرد «بابایی.»
‫هاوارد؟
‫تو دلم رو شکستی.
‫هاوارد، باید جوابم رو بدی. ‫این جا سر کی داری داد می زنی؟
‫من همه بی مزگی هات رو ‫شنیده م. می فهمم، می دونم.
‫آم، «کی» نیست.
‫و «اینا همه ش بخشی از ‫یه نقشه بزرگتره.»
‫ببخشید، چی؟
‫فهمیدم.
‫هاوارد، چیزی گفتی؟
‫با آدما صحبت نمی کنم.
‫خب، اینش که مشخصه. ‫با کی داری حرف می زنی؟
‫هاوارد، با کی داری ‫حرف می زنی؟
‫کافیه. کافیه.
‫ممنون.
‫فکر کنم منظورت رو رسوندی.
‫فقط خاموشش کن.
‫آدم استخدام کردین که ‫دنبالم کنن؟
‫ویدیو درست کنن؟
‫نه، قصد اولیه مون ‫این نبود.
‫چرا، کردیم.
‫آره، کردیم.
‫خیلی بیشتر از این کارا کردیم، هاوارد.
‫هاوارد، من خیلی ‫متأسفم.
‫حس کردیم که...
‫دیگه نمی دونستیم چی کار کنیم.
‫- کلیر. ‫- نه، دیگه نمی تونم انجامش بدم.
‫دیگه نمی تونم ادامه ‫بدم، ویت.
‫گوش کن، من واقعا...
‫حتی فکر نمی کردم ‫جواب بده.
‫- واقعا، من صادقانه... ‫- کلیر، کلیر، کلیر.
‫خیلی متأسفم.
‫- خیلی خوب، خیلی خوب، خیلی خوب. ‫- هاوارد.
‫من مشخصا وضعیت ‫روانی درستی ندارم.
‫شاید هیچ کدوممون نداشته باشیم.
‫فکر می کنین متوجه نشده م؟
‫یعنی، کلیر...
‫...تو کل زندگیت رو وقف ‫این مؤسسه کردی.
‫ما رو خانواده ت کردی...
‫...وقتی می تونستی خانواده ‫خودت رو تشکیل بدی.
‫و...کاملا خودت رو کشتی تا...
‫...هوام رو داشته باشی،
‫و بابتش ممنونم.
‫مرسی.
‫و سایمون،
‫تو تمام تلاشت رو کردی که ‫از همه مخفیش کنی، اما...
‫...من تاریخچه ت رو می دونم.
‫و شک دارم که دارم یه ‫وضعیتی که الانش هم برات غیرممکنه،
‫حتی برات سخت تر می کنم.
‫بهت قول میدم،
‫تا وقتی من این جام،
‫از خانواده ت مراقبت می کنم.
‫ممنون.
‫ویت.
‫بهترین دوستی که تا حالا داشته م.
‫اما ازت ناامید شدم، پسر.
‫یعنی، برای...برای اینا نه.
‫برای اینا نه.
‫تو به اجازه ش نیازی نداری که ‫پدرش باشی.
‫آلیسون بهترین چیزیه که ‫تو این دنیا برات اتفاق افتاده،
‫و کسی از فرداش خبر نداره.
‫می شنوی چی میگم؟
‫شماها کار درست رو کردین.
‫می خوام مؤسسه مون ‫دووم بیاره.
‫بالاخره یه چیزی باید بمونه.
‫خیلی خوب، آم...
‫الان برگه ها رو ‫امضا می کنم.
‫تأیید فروشت.
‫اون یکی چی؟
‫اونی که شش بار بهم زنگ زدی تا ‫امضاش کنم.
‫آم، تصور می کنم ‫همراهت باشه.
‫متأسفم، هاوارد.
‫این کار درسته.
‫دارم بهتون میگم، ‫کار درست همینه.
‫ببخشید.
‫اون سند دوم چی بود؟
‫هاوارد بخشی از دارایی هاش رو ‫در بنیاد خیریه ای به اسم دخترش گذاشته.
‫فقط یه مدرک قانونیه که ‫میگه اون دیگه در بین ما نیست.
‫فکر کنم یه نوشیدنی لازم دارم.
‫حالت خوبه؟
‫«میگن که زمان در بهشت...
‫...با چشم به هم زدن ما در زمین...
‫...مقایسه میشه.»
‫«گاهی وقتا به آدام ‫فکر می کنم که در یه زمین...
‫...زیبا پر از گل های وحشی می دوه.
‫خیلی خوشحاله، کاملا ‫غرق کاری که می کنه شده.
‫اما بعد پشت سرش رو ‫نگاه می کنه...
‫..مثل وقتایی که جلوتر از ‫من تو فرودگاه یا...
‫...مراکز خرید یا هر چی می دوید.
‫و لبخند می زنه.»
‫خدایا.
‫«چون چشم به هم زدن اون، ‫بقیه عمر من بود...
‫...و من درست پشت سرشم.»
‫به هر حال، پیش نویسشه.
‫زیباست.
‫واقعا زیباست.
‫کس دیگه می خواد ‫چیزی بگه؟
‫باشه، به گمونم برای ‫امشب کافیه.
‫ممنون.
‫ببخشید، ببخشید.
‫هی!
‫باورم نمیشه مجبورم کردی ‫همراه 20 هزار دلار...
‫...پول نقد به این محله بیام.
‫می خوای باهاش ‫چی کار کنی؟
‫باید بذاریش کنار برای ‫دانشکده بازیگری.
‫واقعا خوب بودی.
‫ممم. می خوام برای خریدن ‫مواد مخدر برند استفاده ش کنم.
‫یا اون.
‫آره.
‫هی، تو یه روز ‫مامان خوبی میشی.
‫آره؟
‫آره، خب، اون دیگه تو ‫گزینه ها نیست.
‫من با علم در افتادم...
‫...و به نظر میاد زمان ‫بالاخره بهم رسید.
‫یه نظافتچی تو پلاک 187 بود که ‫بهم «دنیای قشنگ نو» رو داد.
‫اون کتاب ساعت ها رو ‫تبدیل به ثانیه کرد.
‫اون پدرم بود.
‫و یه زن بی خانمان بود...
‫...که زیر پل یونیورسیتی هایتز ‫زندگی می کرد.
‫اسمش فلورا بود.
‫پاک دیوونه بود، اما بهترین ‫داستانا رو برام تعریف می کرد.
‫اون مادرم بود.
‫ببین، کلیر،
‫بچه هات لازم نیست از ‫خودت اومده باشن.
‫باید ازت عبور کنن.
‫پس به نظر من که جنگ ‫با زمان هنوز تموم نشده.
‫فکر می کردم زمان ‫خطی نیست.
‫فکر می کردم توهمه.
‫شاید اون هم فقط ‫چرت و پرت بود، کلیر.
‫شاید اون هم فقط ‫بازیگری بود.
‫- سلام، آلیسون. ‫- یالا، بریم.
‫اُه. بی خیال. آلیسون!
‫اون جا می بینمتون.
‫نمی خوام باهات حرف بزنم. ‫می دونی که.
‫تنهام بذار.
‫نه، تنهات نمی ذارم.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫می دونم از دستم عصبانی ‫هستی و عیبی نداره.
‫می تونم تحملش کنم.
‫اما باید درباره ش حرف بزنیم، ‫چون این کاریه که تو خانواده می کنن.
‫پس من هر روز میام این جا و ‫جلوی دوستات شرمنده ت می کنم...
‫...تا وقتی که باهام حرف بزنی.
‫پس می خوای زاغ سیاهم رو ‫چوب بزنی؟
‫خب...آره، عملا.
‫خب، اگه قرار منع تعقیب ‫بگیرم چی؟
‫خب، فکر نکنم بتونی این کار رو بکنی.
‫خب، مامانم رو مجبور ‫می کنم پولش رو بده.
‫خب، محض اطلاعت، رایگانه.
‫خب، پس تو رو مجبور ‫می کنم پولش رو بدی.
‫واقعا دوستت دارم.
‫مامان میگه الکی اون ‫کلمه رو میگی.
‫وقتی به تو میگمش، نه.
‫ببین...
‫نمی تونم برای ناهار ‫با پرواز ببرمت مین یا...
‫...با تسلا بیام دنبالت،
‫و ببرمت سر کارآموزیت ‫با آنا وینتور یا هر چی که...
‫...تو این محله انجام میدن، اما من...
‫فکر می کنم من و تو می تونیم رو ‫یه نیمکت پارک بشینیم،
‫جوک تعریف کنیم و خیلی هم ‫خوش بگذرونیم.
‫باورم نمیشه قراره زاغ ‫سیاهم رو چوب بزنی.
‫اما...
‫محض اطلاعت، فردا ‫12 تعطیل میشیم.
‫خب، همون موقع این جام.
‫هی!
‫این جایی.
‫خیلی وقته منتظر لحظه ‫تأیید اعتبارم بوده م،
‫و این خودش بود.
‫یه نفر مخاطب، مخفیانه، ‫بدون هیچ تشویقی.
‫به زنم گفتم.
‫اُه، چه طور پیش رفت؟
‫می دونست.
‫داره براش حاضر میشه.
‫می دونی، وقتی جوون تر ‫بودم فکر می کردم...
‫...واقعا می خوای تا 100 سالگی ‫عمر کنی؟
‫می دونی، مثل یه کشمش ‫چروکیده.
‫و الان جوابش...
‫...بله ست.
‫چون پسرم 70 سالش میشد،
‫پسرش 40 سالش میشد،
‫و پسر اون میشد 10 سالش.
‫و من اون مَرد میشدم، ‫می دونی؟
‫آقاجون.
‫می تونستم بهش عادت ‫کنم، می دونی؟
‫این ورا می بینمت، ‫آقاجون.
‫کاش می تونستم بیام ‫دیدن نمایش.
‫اُه، نه، نه. بعد از تمام ‫اینا نمایشی دیگه در کار نیست.
‫اما از کجا معلوم،
‫هیچ چیز واقعا نمرده، ‫اگه درست نگاهش کنی.
‫سلام.
‫سلام!
‫آه، شب کریسمسه.
‫اوهوم.
‫و تو تنهایی.
‫اختیاری.
‫می تونم خرابش کنم؟
‫گریه می کردی.
‫داشتم یه فیلم که از ‫دخترم گرفتم رو تماشا می کردم.
‫توش مشغول والتز ‫با پدرش بود.
‫می تونم بهت نشونش بدم، هاوارد؟
‫اسم دخترم اُلیویا بود.
‫اون از یه فرم نادر تومور ‫مغزی مُرد،
‫تحت عنوان گلیوبلاستوما مولتی فرم،
‫یا اختصارا جی بی ام.
‫اون شش سالش بود.
‫اسم دختر تو چی بود، هاوارد؟
‫«ای کاش می تونستیم ‫دوباره با هم غریبه بشیم.»
‫اسم دخترت چی بود، هاوارد؟
‫نمی تونم.
‫من...نمی تونم.
‫سریعتر تابم بده!
‫سریعتر، بابا! سریعتر!
‫هاوارد...
‫احساس می کنم پرنده م!
‫اسمش رو بگو.
‫اسمش چی بود؟
‫اُلیویا.
‫اسمش اُلیویا بود.
‫چه طور مُرد؟
‫یه فرم نادر سرطان به اسم ‫گلیوبلاستوما مولتی فرم داشت،
‫یا اختصارا جی بی ام.
‫فقط شش سالش بود.
‫داری کسی رو از دست میدی؟
‫ببخشید؟
‫کی رو داری از دست میدی؟
‫آه، دخترم.
‫فقط مطمئن شو که متوجه ‫«زیبایی موازی» میشی.