‫«ترجمه از میثم موسویان و محمد سید»
‫کجا بریم؟
‫صداتو نشنیدم. چی گفتی؟
‫خب، کجا بریم؟
‫هاوایی انتخاب بدیهیه. ‫هاوایی انتخاب بدیهیه.
‫بهش فکر کن. بس کن.
‫می‌شه لطفا بس کنی و بهم گوش بدی؟
‫یه دلیلی داره که مردم کنار ‫ساحل بهبود پیدا می‌کنن.
‫هی غر می‌زنی که همه چیزت شنی می‌شه.
‫من خوشحال می‌شم.
‫خب، این مهم‌ترین چیزه.
‫بجنب دیگه، پیرمرد!
‫کوهستان راکی جای دنجیه. ‫سرمای اونجا گزنده نیست. گرمه.
‫سرماست دیگه، جون.
‫جاییه که می‌تونی همیشه توش بمونی.
‫دمای امروز تو نیپلز ۲۹ درجه‌ست.
‫نیپلز ایتالیا؟
‫- فلوریدا. ‫- ما آدم فلوریدایی نیستیم، لری.
‫ای خدا. جون این حرفت خیلی اداییه.
‫ما آدم فلوریدایی نیستیم.
‫می‌دونی، مثل کارن حرف می‌زنی.
‫کارن دوستمه و حالش خوب نیست.
‫خب، لازم نیست آدما رو فقط ‫چون دارن می‌میرن قدیس کنیم.
‫از دست تو، لری.
‫ببین، کوه و یخ و برف داره.
‫کلی چیز برای غر زدن داری. عاشقش می‌شی.
‫من عاشق غر زدن نیستم. ‫آدما عاشق چنین چیزی نیستن.
‫نمی‌خوام دعوا کنیم. روز بزرگیه.
‫می‌دونی تو این مراسما آدما می‌میرن؟ ‫توی اینترنت دیدم.
‫این مهمونی تعیین جنسیته.
‫من حذف غافلگیری رو درک می‌کنم...
‫- می‌شه بذاریم شلوغش کنن؟ ‫- ...ولی ارزش مهمونی نداره.
‫یکی از بزرگ‌ترین لذتای زندگیم ‫این بوده که اجازه دادم غافلگیر بشم.
‫- یادته... یادته... ‫- حالا همه چی باید مهمونی باشه.
‫وقتی مطمئن بودی زک دختره؟
‫- همه چی باید رویداد باشه. ‫- تو فقط مهمونی دوست نداری.
‫نه. نه تو فقط از خوش گذروندن متنفری.
‫بچه‌ها حالا فارغ‌التحصیلی ‫پیش‌دبستان دارن.
‫فقط وقتی بدبختی راضی هستی.
‫پنج سالته. هیچی نمی‌فهمی.
‫- ببین... می‌شه فقط ازش لذت ببریم؟ باشه؟ ‫- ولی یه مهمونی بزرگ داری.
‫- یه مهمونی بزرگ. ‫- لری!
‫می‌شه فقط ازش لذت ببریم؟
‫احمق!
‫دارم لذت می‌برم. دارم لذت ‫می‌برم. دارم لذت می‌برم.
‫جون.
‫- باید بهشون بگیم. ‫- می‌دونم.
‫فقط امروزو بهم وقت بده.
‫سم می‌تونی بادکنکا رو بگیری؟
‫آره شنیدم. دارم بادکنکا رو می‌گیرم.
‫- برگشتیم. ‫- سلام، لری. چطوری؟
‫- سلام. عالی به نظر میای. ‫- برگشتیم. چه ترافیکی بود...
‫- سلام. حالت چطوره عزیزم؟ ‫- ممنون مامان.
‫- سلام. سلام. ‫- مامان‌بزرگ! مامان‌بزرگ!
‫خوشحال شدم دیدمتون عزیزای من. ‫[پسر یا دختر؟]
‫بریم کیک بخوریم؟
‫- سم. بادکنکا. ‫- بادکنکا تو دستمه!
‫ممنون که قبول کردی میزبان باشی باباجون.
‫- قراره پسر باشه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫چون خیلی پایینه. پسره.
‫حدود ۶۵ ساله که متاهلی. ‫نکته‌ای داری؟
‫اگه یکی از این بادکنکا رو بترکونی ‫هیچ‌وقت نمی‌فهمی چه حسی داره!
‫اوه! مامان‌بزرگ،
‫کلی عکسای قدیمیت رو توی زیرزمین پیدا کردیم.
‫ممنون عزیزم.
‫این کیه؟
‫باباجون توی ارتش بوده؟
‫نه عزیزم. این شوهر اول ‫جذاب لعنتی مامان‌بزرگ بوده.
‫چه مرد شیک‌پوشیه.
‫چرا ولش کردی و با باباجون ازدواج کردی؟
‫نه عزیزم.
‫لوک سرباز بود و توی جنگ مرد.
‫لر، خیلی شانس آوردی رفیق.
‫شرط می‌بندم بابای خوبی می‌شد.
‫زیست‌شناسی این‌جوری نیست.
‫لر؟
‫اوه داره شوخی می‌کنه.
‫خفه شو، زک.
‫- لری خوبی؟ ‫- بابا؟
‫- لری! لری!
‫لری!
‫فکر کنم انتظارشو نداشتی، نه؟
‫این دیگه چیه؟ جون کجاست؟
‫خانم‌ها و آقایون، حالا به تقاطع رسیدیم.
‫لطفاً از قطار پیاده شید،
‫جایی که ابدیت منتظر شماست.
‫یادم نمیاد بلیت قطار خریده باشم.
‫خب فکر کنم عمل خوب پیش نرفته.
‫مراقب جلوی پاتون باشید. گیجی طبیعیه.
‫متوفیان تازه آمریکای ‫شمالی به تقاطع ۳۰۱ رسیدن.
‫اینجا چه خبره؟
‫هی. همه خوشی‌های ‫قرون وسطی بدون جذام. بیا.
‫هی می‌خوای عشق و حال کنی؟ ‫کل شب، تا ابد عشق و حال می‌کنی.
‫هی، رفیق. خوشحال شدم دیدمت. ‫حتماً تازه‌ اومدی.
‫- کجام؟ ‫- جسیکا؟
‫هنوز تماس نگرفته.
‫جسیکا؟
‫- این چی هست؟ ‫- م.م تو به زودی می‌رسه.
‫- خوش اومدی ساندرو. دنبالم بیا. ‫- سلام. می‌تونی کمکم کنی؟ من...
‫م.م تو به زودی می‌رسه.
‫- تو یه م.م هستی؟ ‫- آره ولی م.م تو نیستم.
‫- بیا. ‫- جسیکا؟
‫آخرین فراخوان برای دنیای دینگل، ۱۷۴.
‫سلام. اینجا کار می‌کنی؟
‫نه عزیزم. به‌خاطر سلامتم اینجام.
‫گوش کن. فکر کنم دزدیده شدم.
‫دزدیده نشدی.
‫خب خانواده‌م کجان؟ جون کجاست؟ من کجام؟
‫توی تقاطعی. م.م تو...
‫زود می‌رسه. آره.
‫قطار بعدی ۱۵ دقیقه دیگه می‌رسه.
‫آخرین قطار از تقاطع ۳۰۱ ‫پنج دقیقه دیگه حرکت می‌کنه.
‫اوه، جیل. همه اینا سر و صداست.
‫تو رو می‌شناسم جیل.
‫فقط یه جعبه نوشیدنی انگور ‫سفید و استخر می‌خوای.
‫من از نوشیدنی انگور سفید خوشم میاد.
‫خب پس ابدیت مناسب تو رو دارم.
‫باشه.
‫لری کاتلر؟
‫لری کاتلری اینجاست؟
‫- منم. ‫- لری؟
‫- منم. ‫- هی رفیق. خیلی متأسفم.
‫منو توی یه گیت دیگه گذاشته بودن.
‫تو کی هستی؟
‫من آنام. م.م تو.
‫- مخفف چیه؟ ‫- مشاور زندگی پس از مرگت.
‫این یه شغل نیست.
‫تو مردی لری.
‫نه.
‫تو مردی.
‫نه. نه. سرم ضربه خورد و...
‫دختره.
‫با من بیا.
‫گوش کن. پیش خانواده‌م نشسته بودم،
‫- و بعد من... ‫- مردی.
‫نه و من... هر نقشه‌ای که داری...
‫درد نداره. عجیبه.
‫ببین لری.
‫چطور ممکنه؟
‫وقتی می‌رسی اینجا، ‫شکلت به خوشحال‌ترین حالت خودش برمی‌گرده.
‫می‌تونه هر سنی باشه.
‫به همین خاطر کلی پسر ۱۰ ساله اینجا هست،
‫ولی نوجوان زیادی اینجا نمی‌بینی.
‫وای. جون. جون همسرم. باید... باید برگردم.
‫لری. به جنبه مثبتش نگاه کن. ‫حداقل بدنت رو فرمه.
‫- سلام، آنا. ‫- چی...
‫من همیشه رو فرم بودم.
‫اینجا لازم نیست خجالت بکشی. ‫ما همه چیو دیدیم.
‫خب، اگه مرده بودم،
‫واقعا برام مهم نبود که...
‫بدنت رو فرم باشه؟
‫خجالت نمی‌کشیدم و الان ‫از دستت کلافه و عصبی نبودم.
‫چون توی بهشت نباید کلافه باشی.
‫اون پایین چیزای عجیبی بهتون می‌گن.
‫لری، روح چیه؟
‫اه...
‫نمی‌دونم. فکر کنم نسخه کامل خودته.
‫نه. فقط خودتی.
‫نه این درست نیست.
‫گوش کن باید با خدا حرف بزنم باشه؟ ‫این چیزیه که می‌خوام.
‫- می‌خوام با رئیس بزرگ حرف بزنم. ‫- باشه پس یکی از اونایی.
‫نمی‌دونم چرا از اول نگفتی.
‫کلی ابدیت داریم.
‫عهد جدید، عهد قدیم، ‫هندو، بودایی، چی می‌خوای؟
‫- سلیقه‌ ت رو انتخاب کن. ‫- صبر کن ببینم. همه چی واقعیه/
‫نمی‌دونم. ولی گوش کن،
‫بعد گذروندن چند صد ‫سال توی یکی از این ابدیتا،
‫اصلا فرقشو نمی‌فهمی.
‫برای کی کار می‌کنی؟
‫برای فرانک کار می‌کنم.
‫خب فرانک برای کی کار می‌کنه؟
‫فرانک برای تام کار می‌کنه. ‫چرا این چیزا برات مهمه؟ بس کن.
‫وقت نداریم. مشتریای ‫دیگه‌ای دارم لری، کوتاه بیا.
‫باشه. خب،
‫متأسفم که فکر کردم بهشت ‫یه کم کمتر شبیه زندگی به نظر میاد.
‫این بهشت نیست.
‫این فقط یه انتقال کوتاه بین زندگی و ابدیته.
‫اوه، تو زندگی‌ای که ارزش ابدیت ‫داشته باشی رو به دست آوردی.
‫- جدی؟ ‫- این یه جمله‌ایه که معمولا به کار می‌بریم.
‫همه ابدیت می‌گیرن.
‫خوب، بد و زشت.
‫پس این قضیه «خوب زندگی کن» چرنده؟
‫متأسفانه آره.
‫فراری در قرمز.
‫- نزدیکم نیاین! ‫- درگیر نشین.
‫- اون؟ نگرانش نباش. ‫- دور شید!
‫فقط از یه در قرمز فرار نکن.
‫نمی‌تونم برگردم. دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫بیا اینجا. بیا...
‫- ولم کن. ‫- لری بیا بریم. بیا.
‫آخرین فراخوان برای دنیای آلپاین، ۲۳۴.
‫پس اینجا می‌مونم، آره؟
‫فعلا، تا وقتی ابدیت ‫مناسب خودتو انتخاب کنی.
‫ولی بعداً وارد این قضیه می‌شیم.
‫- فکر کنم حالا وقت خوبیه. من مردم. ‫- باریکلا. قبول کردی.
‫چند تا از لباسای مورد ‫علاقه‌ت رو توی کمد داریم،
‫اگه بخوای چکش کنی.
‫آنا؟
‫مگه ایرلند در دهه ۱۸۴۰ به خاطر طاعون ‫سیب‌زمینی قحطی ویرانگری نداشت
‫و انگلیسی‌ها تمام غذاهای دیگه‌شون ‫رو صادر نکردن؟
‫خب، اینجا از این خبرا نیست. ‫[ایرلند بدون قحطی!]
‫تا حالا خواستید کاپیتان...
‫داره حسابی قلبی می‌شه.
‫ساکشن بیار، لعنتی!
‫- از دستش دادیم. ‫- ولی منو پیدا کردی.
‫اگه مرگ خشونت‌آمیزی داشتید،
‫لطفاً با مشاورای زندگی ‫پس از مرگمون تماس بگیرید.
‫من توی دانشگاه امتحان کردم.
‫[دنیای بدون مرد] ‫[دنیای ۴۳۳ تکمیل شد. ۴۴۴ به زودی باز می‌شه]
‫[کافه]
‫یه چیز قوی لطفا.
‫روز اولته؟
‫تو فرشته‌ای چیزی هستی؟
‫نه، نه.
‫من یه کافه‌چی هستم.
‫لعنت بهش. باید کار پیدا کنم؟
‫اگه بخوای اینجا بمونی.
‫نظرت در مورد جایی که ‫می‌خوای بعد اینجا بری چیه؟
‫اوه.
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم به یه جای آفتابی با ساحل برم.
‫ولی همسرم از این خوشش نمیاد، ‫پس نمی‌تونم زیاد بمونم.
‫مشاور مرگت قوانینو توضیح داد؟
‫نه، ولی به نظر میومد سرش شلوغه.
‫ببین، مسئله مهم اینه که
‫بعد از انتخاب نمی‌تونی ابدیتت رو عوض کنی.
‫نمی‌تونی به ابدیت‌های دیگه سر بزنی.
‫ابدیت واقعا ابدیته.
‫برای همیشه‌ست.
‫اگه با قوانین همراهی نکنم چی؟ ‫چه‌کار می‌کنن، دوباره منو می‌کشن؟
‫از نظر فنی نمی‌تونن دوباره بکشنت.
‫ولی اگه قانونی رو زیر پا بذاری،
‫زیاد بمونی، یا سعی کنی ابدیتت رو عوض کنی،
‫می‌ذارنت توی خلا.
‫این مثل جهنمه؟
‫نزدیک‌ترین چیز به اونه.
‫سیاهی برای ابدیت.
‫ام...
‫همسرم سرطان داره. کشنده‌ست.
‫متأسفم که اینو می‌شنوم.
‫بدترین بخش مرگ حس عذاب وجدانیه که ‫برای کسایی که جا گذاشتی حس می‌کنی.
‫می‌دونم و بهش گفتم همیشه مراقبش هستم.
‫و حالا مریضه، و داره با همه اینا کنار میاد.
‫می‌شه با یه چیزی قاطیش کنی؟
‫این حال به هم زنه.
‫صبح بخیر خوابالو.
‫صبح بخیر عزیزم.
‫یعنی چی؟
‫اینجا چه خبره؟ چطور اومدی داخل؟
‫ شوخی کردم. من کلید دارم.
‫- چرا کلید داری؟ ‫- مهم نیست.
‫خب، انگار دیشب بهت خوش گذشت.
‫من مردم. فکر نمی‌کردم ‫خماری اینجا هم باشه.
‫همینو بگو. این یه تصور غلط رایجه.
‫یه سؤال دارم.
‫بفرما.
‫همه کسایی که اینجا کار می‌کنن ‫نمی‌خوان به ابدیتشون برن. چرا؟
‫بعضیا مرگ رو قبول نکردن،
‫و بعضی منتظر عزیزاشونن.
‫اوه.
‫و بقیه هنوز تصمیم نگرفتن، و اونا افتضاحن.
‫تو چرا موندی؟
‫یه وقت دیگه داستانشو می‌گم.
‫بگو ببینم.
‫کجا می‌ری؟ تصمیم گرفتی؟
‫نه. باید ببینم جون کجاست.
‫چطور بفهمم چقدر نزدیکه؟
‫نه، متأسفم. این‌جوری نمی‌شه. ‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫پس اینکه میگن مرده‌ها ‫از بالا نگاه می‌کنن چرته؟
‫اوهوم. کلافه‌ای؟
‫- نه کلافه نیستم. ‫- کلافه به نظر میای.
‫اونایی که قبل از من مردن چی؟ والدینم کجان؟
‫چطور ببینمشون؟
‫حتماً می‌تونی والدینتو ببینی. ‫ولی بعدش...
‫- برای ابدیت با والدینم هستم. ‫- ابدیت.
‫به همین خاطر معمولاً ‫پیشنهاد می‌کنیم کاری که خودت می‌خوای بکنی.
‫و بدون که همه به خوبی و خوشی ‫به موجودیت خودشون ادامه می‌دن.
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫جون همیشه مرگ رو
‫یه غافلگیری دیگه که منتظرته می‌دونست.
‫و عاشق غافلگیری بود.
‫ولی کتابدار بود، درسته؟
‫آره، اونا هم می‌تونن غافلگیری ‫رو دوست داشته باشن.
‫اوه.
‫پس اگه بخوام منتظر بمونم باید چه‌کار کنم؟
‫کار پیدا کنم؟ کافه‌چی بشم؟
‫نه. به همین خیال باش. ‫کار تمیزکاریه.
‫- لباسشویی بلدی؟ ‫- آره.
‫حداقل اتاقش خوبه.
‫آره. ولی برای مشتریاست.
‫پس اگه تصمیم نگیری، باید بری...
‫بهم گفتن جهنمی نیست.
‫- زیرزمین. ‫- اوه.
‫اتاقای توی زیرزمین کاربردی‌تر هستن.
‫عجب، مستقیم رفتی سراغ جهنم.
‫انگار از آدما متنفری. ‫دنیای درویشی رو امتحان کن.
‫سلام. ببخشید...
‫یه کوچولو می‌خوای؟ شما چی؟ ‫[جایی که مهمونی تموم نمی‌شه و بحران ایدز نیست]
‫[برنامه زمانی قطارها]
‫آخرین فراخوان برای دنیای گاوچرونی ۱۶۷.
‫سیگار می‌خوای، آقا؟
‫[دنیای دخانیات. چون سرطان ‫نمی‌تونه شما رو دوبار بکشه]
‫ممکنه فردا باشه.
‫یا شیش هفت ماه دیگه تحمل کنه؟
‫فکر کنم می‌تونم همه ‫چی رو براش آماده کنم.
‫و می‌تونم مطمئن شم... دقیقاً ‫مثل چیزی که دوست داره باشه،
‫حس کنه واقعا اومده خونه.
‫لری این خیلی رمانتیکه.
‫- فکر کنم یه کم رمانتیکه. ‫- خیلی رمانتیکه.
‫- می‌تونم رمانتیک باشم. ‫- من...
‫- چون می‌دونم چی دوست داره. ‫- آره.
‫اوه.
‫فکر می‌کنم خوبشو انتخاب کردی. ‫از این پشیمون نمی‌شی، لری.
‫- هی، می‌شه یه لطفی به من بکنی؟ ‫- آره، حتما.
‫می‌تونی این نامه رو به جون بدی؟
‫نمی‌شه. خلاف قانونه.
‫علاوه بر این چرا نامه می‌دی وقتی منو داری؟
‫سرزمین ساحلی ۲۳۹ حالا ‫از گیت ۱۲ مسافرگیری می‌کنه.
‫از کار کردن باهات لذت بردم.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫ببخشید.
‫لعنتی.
‫خیلی خب.
‫مراقب پاتون باشید. گیجی طبیعیه.
‫جون.
‫جون!
‫جون! جون!
‫اوه همسرمه.
‫آره. بیا رفیق.
‫- اون‌طرفه. ‫- آره باشه. آره آره.
‫زود باش، زود باش، زود باش!
‫بفرما.
‫تازه متوفیان آمریکای ‫شمالی به تقاطع ۳۰۱ رسیدن.
‫ببخشید. ببخشید. من کجام؟
‫م.م تو همه چی رو توضیح می‌ده.
‫باشه. باشه. فقط...
‫عزیزم، م.م تو همه چی رو توضیح می‌ده.
‫چه خوشگل.
‫جون. جون! جون.
‫- لری! ‫- جون.
‫- عزیزم. آه عزیزم. ‫- اوه، خدای من.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫- سلام. وای خدای من. ‫- وای ببینش. عاشقشم.
‫روی تخت بودم و بعد... ‫فکر کنم از یه... قطار اومدم.
‫- عزیزم عالی به نظر میای. ‫- ...یه قطار.
‫- اوه! هر بار همینه! ‫- آی!
‫کار همیشه‌ته لری. ‫بهت گفتم انقدر چوب شور نخور.
‫- ولی تو هیچ‌وقت گوش نمی‌دی. ‫- می‌دونم می‌دونم.
‫لبخند نزن.
‫- جو؟ ‫- بله.
‫گوش کن عزیزم. خبر شوکه‌کننده‌ای دارم.
‫- تو مردی. ‫- من مردم.
‫آره. از کجا فهمیدی؟
‫خب...
‫یه ابدیت طول کشید تا این حالیش بشه.
‫- ابدیت نبود. ‫- چرا، ابدیت بود.
‫- نه. ‫- پس تو جون معروفی.
‫لری، با کیم ازدواج کردی.
‫- آره. ‫- خب، حالا چی می‌شه؟
‫حالا...
‫سرطان بود؟
‫که تو رو از دنیا گرفت؟
‫تو کی هستی؟
‫عزیزم. گوش کن، ‫حالا بالاخره می‌تونیم بریم تعطیلات.
‫و اساساً هر جا بخوایم می‌تونیم ‫بریم ولی دیگه راه برگشتی نیست.
‫یه تصمیم می‌گیری و تموم می‌شه. ‫خیلی روی این سخت‌گیرن.
‫و اگه بخوای بریم کوهستان می‌تونیم بریم،
‫چون برف و سرما دیگه ‫تو رو نمی‌کشه، چون مردی.
‫- از مشتریم دور شو. ‫- نزدیک مشتریت نیستم.
‫- دور شو. ‫- خفه شو.
‫۶۷ سال آزگار منتظر این غاز طلایی بودم.
‫- لر؟ ‫- سلام.
‫- ببخشید. ببخشید. ‫- بابت اون متاسفم.
‫اون کیه؟
‫من رایانم. مشاور زندگی پس از مرگتم.
‫آره.
‫می‌دونم این می‌تونه خیلی ‫خیلی غافلگیرکننده باشه.
‫درکش خیلی سخته. ‫پس شدیدا پیشنهاد می‌کنم...
‫یه نفس عمیق بکش و... بده بیرون.
‫نفستو خارج کن.
‫سلام، چه خبر، رفیق؟
‫این یارو کافه‌چی من بود.
‫فکر کنم یادم رفت پول بدم. ‫اصلا نمی‌دونستم باید پول داد.
‫هیچ‌کس بهم پول نداده.
‫باورم نمی‌شه.
‫ببخشید. فراموش کردم اسمتو بپرسم. ‫اسمت چی بود؟
‫من لوکم.
‫این لوکه. کافه‌چی منه.
‫جون.
‫وای نه.
‫تا حالا به این وضوح رویای تو رو نداشتم.
‫تو دقیقا مثل رویای منی.
‫اوه. چه شانس گندی داری، لری.
‫نه. لوک سیبیل داشت.
‫خب، جونی ازش متنفر بود.
‫پس هر صبح می‌تراشمش ‫به این امید که اون بیاد.
‫- وای خدای من. ‫- چقدر رمانتیکه.
‫و تو اومدی.
‫خیلی خب، عزیزم.
‫خیلی خب.
‫- چه‌کار می‌کنی؟ ‫- لری؟
‫- چیه عزیزم. ‫- من...
‫بیا بریم.
‫- این کیه؟ ‫- شوهر دوم.
‫- شوهر کنونی رو ترجیح می‌دم. ‫- شوهر کنونی.
‫جونی خوبی؟
‫وای خدای من.
‫عزیزم، درکش برای منم سخت بود.
‫خیلی خب، من باید برای مشتریم توضیح بدم ‫چه اتفاقی داره می‌افته.
‫واضحه که تصمیم خیلی «سختی» باید بگیره.
‫- خیلی خب. اون... ‫- بیا.
‫- وای خدای من اون واقعاً اینجاست. ‫- و خیلی جذابه.
‫قدش بلندتر شده؟
‫پس وقتی گفتی منتظری...
‫هر روز تصویرشو تو ذهنم تصور می‌کردم.
‫فکر می‌کردم خوب تصورش کردم، ‫ولی خیره‌کننده‌تر از چیزیه که یادمه.
‫خیلی خب. این یه جمله‌ی کلیشه‌ایه، لوک.
‫تو کافه‌چی من بودی.
‫هوم؟
‫نه. نه. نه.
‫همیشه این‌قدر جوون بود.
‫این خوبه.
‫همیشه این‌قدر جوون بود؟
‫درکش خیلی سخته.
‫اینکه عشق زندگیت ۶۷ سال منتظر بمونه.
‫و لری.
‫لری شوهرمه.
‫- یکی از دو شوهریه که قبلا داشتی. ‫- آره.
‫قشنگه.
‫بعد عوض کردن اون لباس ‫غمگین حس بهتری داری.
‫اوه.
‫آره، قشنگه.
‫این... اون خیلی جوونه.
‫خیلی جوونه. اوه...
‫کی تمومه، عزیزم؟
‫چطور به نظر میاد؟
‫خب... چی...
‫من باید چه‌کار کنم؟
‫باید بهم بگی... چه‌کار کنم.
‫وای عزیزم. خیلی خب. پرونده‌تو خوندم.
‫تو باهوشی، پرشور و قاطعی.
‫واقعا هستم؟
‫منتظر کسی بودی یا...
‫تو منتظر کسی بودی؟
‫اه...
‫وای خدای من، لوک. ‫این غافلگیری رو ببین.
‫این چه وضعشه، ریس؟
‫رایان هستم، و در نیم ساعت گذشته ‫هم رایان بودم.
‫- آره. ‫- عالی به نظر میای.
‫من متاهلم.
‫- با اون. ‫- با لری.
‫و لری خوب به نظر می‌رسه.
‫ببین جون حتماً فکر کردی ‫یا امیدوار بودی که این ممکنه پیش بیاد؟
‫خب یعنی آره. آره آره. ‫می‌دونی من... من تصورش کرده بودم.
‫عالیه.
‫سلام.
‫شما رو تنها میذارم.
‫سلام.
‫اصلا پرونده‌مو خوندی؟
‫تو برای من چیزی بیش از یه ورقی،‌ رفیق. ‫اصلا حرفشم نزن.
‫خب، من خیلی ذهنم درگیر بود. ‫تازه مرده بودم.
‫پس متأسفم که فراموش کردم بگم ممکنه ‫شوهر سابق همسرم این دور و برا باشه.
‫از نظر فنی فکر نکنم بشه بهش گفت سابق.
‫میشه شوهر اول گفت، ولی سابق نه.
‫نه... هیچ‌وقت این‌طوری صداش نمی‌کنم.
‫باشه. فقط دارم سعی می‌کنم پیش‌بینی ‫کنم رایان چی می‌گه. ما با هم قضیه داریم.
‫عالی شد. چه سابقه‌ای؟
‫- عاطفی بود. ‫- معلومه که بود.
‫می‌دونی چند نفر این پرونده رو می‌خواستن؟ ‫خیلیا.
‫جدی؟
‫مردی که نیم قرن منتظر عشقش مونده؟ آه!
‫اگه بهش فکر کنی یه کم غم‌انگیزه.
‫واقعاً فکر می‌کنی جون ‫این‌جوری بهش فکر می‌کنه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- اشکال نداره.
‫مطمئنم قبلاً یکی از اینا رو داشتن.
‫من نمی‌دونم. تا حالا نداشتم.
‫ولی شرط می‌بندم یه پروسه‌ای داره.
‫- شبیه مونتگمری کلیفته. ‫- اوه!
‫خدای من، همین چند ‫روز پیش داشتم اینو می‌گفتم.
‫مونتگمری کلیف. خیلی خوش‌تیپه.
‫- لوک خیلی خوش‌تیپه. ‫- با این حرفات کمکی نمی‌کنی.
‫متأسفم ولی کاریش نمی‌شه کرد.
‫لوک جذابه.
‫چشماش آبی‌تر از اقیانوسه. ‫داستان بهتری داره.
‫نه نداره.
‫من داستان بهتری دارم.
‫۶۵ سال باهاش مزدوج بودم و براش بچه آوردم.
‫دقیقاً. با این پیش می‌ریم. این قویه.
‫هیچی قوی‌تر از باج‌گیری احساسی نیست.
‫- مگه نه؟ ‫- ایول داری.
‫خب... اوضاعت چطور بوده؟
‫خوب بود. آره.
‫البته مرده بودم، ولی خوب بود.
‫- خب، خوب به نظر میای. ‫- آره.
‫همیشه... همیشه خوب ‫به نظر می‌اومدی...
‫- همیشه خوب به نظر می‌اومدی. ‫- این که تو بگی خیلی برام ارزش داره.
‫اوه. اوه.
‫اوه.
‫آره...
‫ببین نمی‌دونم چی بگم. این...
‫خب کلی وقت داشتم ‫فکر کنم که چی بهت بگم.
‫مدت زیادی وقت داشتم.
‫خب؟
‫و هیچی یادم نمیاد.
‫اوه.
‫هشدار. کد هفت چهار.
‫- کد هفت چهار. ‫- آه! آه.
‫- طرف در دیدرسه. ‫- چه وضعشه؟
‫گری.
‫سلام لوک. امشب کار می‌کنی؟
‫امشب نه. امشب مرخصیم.
‫صبر کن. این...
‫اوهوم.
‫جون؟ نه!
‫- نه، خواهش می‌کنم. ‫- تکون بخور!
‫دیگه نمی‌تونم به یه نقاشی کوفتی ‫دیگه نگاه کنم.
‫- خیلی حوصله‌سربره. ‫- خیلی خب.
‫- خب، بهتره برم. ‫- نه!
‫ولی تو خانم خوش‌شانسی هستی.
‫گری!
‫- اوه. ‫- عجب.
‫- تکون بخور. خسته شدم. ‫- نه، خواهش می‌کنم!
‫همین الان بیا اینجا!
‫اوه.
‫دنیای موزه بدترین دنیاست!
‫وای خدا.
‫وای خدای من. اون چه‌کار کرد؟
‫سعی کرد از ابدیتش فرار کنه.
‫وقتی انتخاب کردی، نمی‌تونی برگردی اینجا.
‫باید درست انتخاب کنی.
‫- فشار زیادی روته. ‫- آره، هست.
‫ببین. یادم اومد اول چی می‌خواستم بهت بگم.
‫چی؟
‫دوستت دارم.
‫اوه.
‫این... شروع خوبیه.
‫آره.
‫ببین می‌دونم برات سخته، ‫ولی دلم برات تنگ شده بود.
‫هر روز بهت فکر می‌کردم.
‫روزی نبود که بهت فکر نکنم.
‫آره. می‌دونی من...
‫می‌خواستم خوشحال باشی.
‫می‌خواستم زندگی داشته باشی.
‫- آره؟ ‫- آره، معلومه.
‫ولی منتظر موندم.
‫منتظر موندم چون می‌خواستم ما ‫فرصت اینو داشته باشیم که با هم باشیم.
‫- خوبی؟ ‫- وای خدا. چرا اینجا حالت بد می‌شه؟
‫- جون. ‫- اوه.
‫- خوبی؟ ‫- لوک؟ لوک خواهش می‌کنم.
‫باید فکر کنم.
‫باشه؟
‫اوه.
‫خیلی خب.
‫لوک؟
‫اوه.
‫خیلی خب.
‫- سلام عزیزم. ‫- اوه لری.
‫می‌دونم سخته، ولی نگران نباش. ‫من تحقیق کردم.
‫و اینا گزینه‌های خوبی‌ هستن.
‫ببخشید، گزینه برای چی؟
‫برای ابدیتمون.
‫چی؟
‫وای. واقعاً عالی به نظر میای.
‫- مو بلند بهت میاد. عاشقشم. ‫- اوه.
‫چی؟
‫اوه. اینجا کاملا سالمم.
‫اوه، لری.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب پیچیده‌ست.
‫یه هفته پیش با هم بودیم.
‫آره خب تو یه هفته کلی چیز اتفاق افتاده. ‫تو مردی، کارن مرد. من مردم.
‫با هر دو شوهر مرحومم مواجه شدم.
‫و فهمیدم فقط یه هفته وقت دارم ‫انتخاب کنم ابدیتمو کجا بگذرونم.
‫کارن بالاخره مرد. هفته ‫بزرگی برای اوکدیل بوده.
‫اوه.
‫هی.
‫- می‌دونم چی حالتو بهتر می‌کنه. ‫- چی؟
‫اسکوات زدن.
‫ای خدا.
‫فقط امتحانش کن.
‫- باشه. باشه. ‫- باور کن.
‫- امتحان کن. ‫- باشه.
‫برو.
‫آره.
‫- وای. ‫- خیلی خوبه، مگه نه؟
‫- عالی به نظر میای. ‫- آره.
‫- تو خوب به نظر میای. ‫- می‌دونم. ممنون ممنون.
‫- ازش کار بکش. ‫- دلم برای این بدن تنگ شده بود.
‫وای خدا.
‫اینو ببین. اینو ببین.
‫درست می‌گفتی. اون حالمو بهتر کرد.
‫می‌دونستم می‌کنه.
‫اوه.
‫شوخیت گرفته؟
‫- لری! ‫- نمکش زیاد بود.
‫من زمان لازم دارم.
‫باشه؟ من...
‫فقط... باید ذهنمو خالی کنم.
‫باشه. درست می‌گی. من بی‌احساس برخورد کردم.
‫و صبح درباره‌ش حرف می‌زنیم.
‫- ممنون. ‫- باشه.
‫- اینا خیلی احمقانه‌ هستن. ‫- شوخیت گرفته؟
‫چه‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوام بخوابم.
‫منم خسته‌م.
‫امروز خیلی خسته شدم.
‫اوه.
‫اوه، لری.
‫اوه.
‫یادت باشه، تفاوتای ‫جغرافیایی دیگه مهم نیستن.
‫تو مردی.
‫ببخشید رفیق ولی هفت روزت تموم شد.
‫یا خدا. ‫[کنسرت زنده دین مارتین]
‫«یا خدا. محض رضای خدا. برو به جهنم» ‫مطمئنی که مذهبی نیستی؟
‫هی هی هی. اون اینجاست؟
‫آره هست. ولی واقعا غم‌انگیزه.
‫نه، اون خواننده مورد علاقه جوی منه.
‫- اون؟ ‫- آره. عاشقشه.
‫- جدی؟ ‫- بهترینه.
‫باشه.
‫می‌شناسیش؟
‫آره معلومه که می‌شناسمش.
‫برات لطفی می‌کنه؟
‫دمت گرم دیگه! منو نشناختی؟
‫- ولی مطمئنی؟ اون؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫وای. اینو ببین.
‫تخت تک نفره. خوبه نه؟
‫اینجا یه آشپزخونه کوچیک داریم.
‫به کار میاد.
‫ببینیم تو یخچال چی هست.
‫وای خدای من.
‫شانس آوردی.
‫حمص.
‫می‌دونی چیه؟ عیب نداره.
‫اینو برام درست کنی، زود از اینجا می‌رم.
‫- عاشقشم. ‫- این نجاتش می‌ده.
‫عاشقشم. تو متمرکزی.
‫- حواست به هدفته. ‫- این بو چیه؟
‫- حمصه. ‫- نه نیست.
‫اوه.
‫خواهش می‌کنم قهوه باش.
‫اوه، لری.
‫می‌دونم می‌دونم، ولی یه غافلگیری برات دارم.
‫نه نه نه. واقعاً غافلگیری کمتری لازم دارم.
‫اگه اصلا غافلگیری نباشه راضیم.
‫جون قول می‌دم خوشت بیاد.
‫بهم اعتماد داری، درسته؟
‫آره. باشه.
‫آره.
‫بهم اعتماد داره.
‫قطار بعد ۱۵ دقیقه دیگر می‌رسد.
‫عالی به نظر میای.
‫- ممنون عزیزم. ‫- آره.
‫هیجان داری؟
‫- البته. ‫- حدس می‌زنی چی باشه؟
‫نه.
‫- بفرما. ‫- چه خوبه. اینو ببین.
‫این برای توئه.
‫یکم نوشیدنی گازدار لازم داریم.
‫اوه. اون...
‫آره قشنگه.
‫چی؟ نه. این نیست.
‫وای خدا.
‫نور!
‫نگاه کن. نگاه کن. اون بالا رو نگاه کن.
‫- عزیزم اون... صبر کن، لری. ‫- آره.
‫♪ همه گاهی یکی رو دوست دارن ♪
‫- چی بهت گفتم؟ چی بهت گفتم؟ ‫- وای خدای من!
‫خواننده‌مونه.
‫♪ همه گاهی عاشق می‌شن ♪
‫- می‌دونم. ‫- وای خدای من.
‫- این برای جونه. ‫- کارم خوب بود یا نه؟
‫- کارت خوب بود. عالی بودی. ‫- چی بهت گفتم؟
‫صداش فوق‌العاده‌ست.
‫♪ زمان من... ♪
‫- عالی به نظر می‌رسه. ‫- خدای من. واقعاً همین‌طوره.
‫♪ ...الان ♪
‫اوه.
‫- انگار هنوزم دوست داره الکل بنوشه. ‫- آره.
‫- یا فقط یکمی تمرین نکرده. ‫- آره.
‫- برای جیل. ‫- جون!
‫♪ گاهی عاشق می‌شن ♪
‫♪ چیزی تو قلبم می‌گه ♪
‫خودتو جمع کن.
‫لری مطمئنی این دین مارتینه؟ فکر نکنم.
‫♪ اینجاست ♪
‫لعنتی.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫آنا این دیگه کیه؟ این دین مارتین نیست.
‫- سلام، عزیزم. ‫- معلومه که نیست. ریچارد جانسونه.
‫- آه نه. نه. ‫- مقلدای آدمای مشهور هم می‌میرن، لری.
‫- چرا نگفتی؟ ‫- فکر کردم می‌دونی.
‫فکر کردم عجیبه هی می‌گی، ‫«این خواننده مورد علاقه جونیه»
‫گفتم «ریچارد؟ ‫ریچارد خواننده مورد علاقه جونیه؟»
‫می‌دونستی منظورم این نبود.
‫خب حالا که بلند می‌گمش، ‫می‌فهمم که منطقی نیست.
‫خواهش می‌کنم. من خیلی تنهام، عزیزم.
‫علاوه بر این مشکل الکل شدید ‫داره، و فراموش کردم اینو بهت بگم،
‫و این تقصیر منه.
‫- تقصیر توئه. ‫- اوهوم. اوهوم.
‫نمی‌تونم سناریویی رو تصور کنم ‫که بدتر از این پیش بره.
‫به این مرد چشم آبی کمک کن ‫حالش بهتر بشه، باشه؟
‫- نه نه نه. ‫- وای...
‫اوه. سلام لوک.
‫- چشم آبی فرانک بود. ‫- تو مردی، لوک!
‫- بدتر شد. بدتر شد. ‫- اوه.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- آره؟ ‫- آره ممنون. ببخشید.
‫خوشحالم که این نزدیکی بودی.
‫خب راستش من...
‫- تو... نه، نه. ‫- من اینجا بودم چون...
‫لوک، ببرش اتاق یه آب‌تنی بکنه.
‫خیلی خب. ما خودمون می‌دونیم چه‌کار کنیم.
‫نمی‌دونم اون مرد چه‌کار می‌کرد. ‫و چرا داری می‌ری...
‫- چت شده؟ ‫- می‌دونم. دارم سعی‌مو می‌کنم.
‫فکر کردم دین مارتین واقعیه. به خدا.
‫- مشکلی داری؟ ‫- بس کنید! تمومش کنید!
‫شما دو تا با من بیاید.
‫نه. نه نه نه نه نه نه.
‫شما دو تا... شما اینجا بمونید.
‫ببخشید. ببخشید.
‫ببخشید.
‫بخشیده شدی.
‫خودم می‌تونستم از پس اون بر بیام.
‫آره.
‫آره. آره.
‫پدربزرگم مشکلات روانی داشت.
‫و شاید این فقط یه نسل رو رد کنه. ‫چون امکان نداره این واقعی باشه.
‫محض رضای خدا، این‌ چطور ‫می‌تونه واقعی باشه؟ وای خدا.
‫این جهنمه؟
‫- از نظر فنی، جهنم... ‫- نه نه! نگفتم حرف بزن.
‫از اینجا سر در آوردی؟
‫نه. هی گیج‌کننده‌تر می‌شه.
‫نگران نباشید. ‫همه چی همون‌جوریه که باید باشه.
‫گوشی رو بده. اونو بده به من.
‫سلام، عزیزم. داریم در مورد یه کوچولو ‫کوتاه اومدن از قوانین حرف می‌زنیم.
‫- ایده من بود. ‫- ایده من بود.
‫ایده‌شو گرفتم و بهترش ‫کردم. دارم برنامه می‌ریزم.
‫قضیه کنترله؟
‫آره. آره.
‫اوه.
‫- خب؟ ‫- خبر خوبی دارم.
‫- با فرانک حرف زدم و... ‫- راستش من با فرانک حرف زدم.
‫مهم اینه کسی با فرانک حرف زده.
‫بعد با تام حرف زدن، و بعد با یه ‫مردی که خیلی رده بالا بود حرف زدن.
‫- نفر اصلی. ‫- کوین.
‫و برای یه برنامه تأیید شدین.
‫آنا برنامه رو بگو.
‫- باشه ببخشید. پس... ‫- معمولاً اینجا...
‫آنا. تو آنایی؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫معمولاً وقتی می‌رسی اینجا،
‫ابدیت انتخاب می‌کنی، ‫و تموم می‌شه. بینگ بنگ بوم.
‫با این حال تو این موقعیت خاص، ‫برای ویزای ویژه تأیید شدین.
‫به جون اجازه داده می‌شه ‫دو بار به یه ابدیت سر بزنه.
‫- با هر کدوم از شوهرای سابقش. ‫- اوهوم.
‫- بعدش چی؟ ‫- و بعد تصمیم می‌گیره.
‫بین شما دو تا.
‫انگار سناریوی پر فشاریه.
‫خب همه‌تون می‌تونید ‫یه ابدیت رو انتخاب کنید
‫بعد اونجا به این قضیه رسیدگی کنید.
‫ولی بعد برای همیشه با هم تو یه جا هستید.
‫این می‌تونه جواب بده.
‫- نه نه. ‫- دیگه برام بسه...
‫که این آدم توی سایه‌ها می‌خزه.
‫- تو سایه‌ها می‌خزم؟ ‫- کمین کردی.
‫- کمین کردم؟ ‫- آره. تو کمین‌کننده‌ای، رفیق.
‫و منتظری نیم قرن زندگی متاهلی رو خراب کنی.
‫خب متأسفم که موقع دفاع از کشورم مردم.
‫- اون جنگ کره بود رفیق. بی‌خیال شو. ‫- چی بهم گفتی؟
‫مثل این نبود که به ساحل ‫نورماندی حمله کرده باشی، مگه نه؟
‫- چ... چه‌کار می‌کنی؟ ‫- این بحثو می‌خوای باز کنی.
‫هی. هی! بس کنید!
‫- بزنش لری. ‫- بس کنید!
‫- با مشت خالی می‌زنمت. ‫- آره، لوک!
‫بسش کنید! باشه؟
‫این کاریه که می‌کنیم!
‫پس...
‫سکه بندازید و تصمیم بگیرید کی اول می‌ره.
‫نه.
‫تحمل نمی‌کنم مرد دیگه‌ای ‫با همسرم بره یه جا.
‫شاید باید قبل ازدواج با ‫این زن به این فکر می‌کردی.
‫پسرا!
‫کی اول می‌ره؟
‫من یه سکه دارم.
‫لعنتی.
‫- اون چوب شوره؟ ‫- نه.
‫- وای خدای من. ‫- هنوز چوب شور می‌خوری.
‫- آره. آروم باشین. ‫- انجامش بده دیگه.
‫شیر یا خط؟
‫شیر.
‫ایستگاه بعدی، دنیای کوهستان ۳۱۲.
‫اوه.
‫- چیه؟ ‫- فقط...
‫فراموش کرده بودم چقدر خوش‌تیپی.
‫ما زوج جذابی بودیم.
‫بس کن. همه...
‫همه فکر می‌کردن مجبور شدی با من ازدواج کنی.
‫آره. مامانم خیلی... خیلی ناراحت شد
‫وقتی گفتم مجبور نیستی، چون...
‫خیلی دلش نوه‌های جذاب می‌خواست.
‫نه اینکه بچه‌هام زشت باشن.
‫مطمئنم جذابن.
‫البته برام مهم نیست.
‫من فرض نکردم.
‫آره. چون من... ‫من بچه‌های جذاب دوست ندارم.
‫نه منم بچه‌های جذاب دوست ندارم.
‫آره.
‫من بچه دوست ندارم.
‫خوبه.
‫این خوبه.
‫یادمه آسمون آبی‌تر بود.
‫اوه.
‫همیشه این رنگ بود؟
‫آره. تقریباً همین‌جوری بود.
‫اون ابر داره حرکت می‌کنه؟
‫آره.
‫حرکت می‌کنن.
‫همون‌جوریه که تصور می‌کردی؟
‫عالیه.
‫وای. وای.
‫خیلی خب.
‫دو بار نمی‌شه مرد.
‫خیلی خب.
‫این خوبه؟
‫اوهوم.
‫- آره. ‫- آره؟
‫نه نمی‌دونستیم زباله‌ها رو کجا بذاریم.
‫و نمی‌دونستیم جایی دارن ‫که خرسا بهش نرسن.
‫سرده. همیشه این‌قدر سرد بود؟
‫سرده.
‫بیا ببرمت یه جای گرم و خوب، باشه؟
‫هوم.
‫خوشم نمیاد لوک به همه می‌گه توی جنگ مرده.
‫لری، اون توی جنگ مرد.
‫نه می‌دونم؛ ولی طرز گفتنش یه جوریه. ‫می‌گه «جنگ» انگار یکی از جنگای باحال بوده.
‫فکر می‌کنم بهتره سر قهرمان بودنش ‫بحث نکنیم.
‫چون فکر نکنم از این جهت بتونیم ‫حمله کنیم.
‫مشکل اینه لوک همیشه یه خاطره بوده.
‫نمی‌دونم چطور با یه خاطره می‌شه رقابت کرد.
‫همه‌مون مجموعه‌ای از خاطره‌ها هستیم.
‫این افسرده‌کننده‌ست. خوشم نمیاد.
‫ولی مهم اینه باید یادش بیاری
‫چرا از اول عاشقت شد.
‫راستش...
‫نمی‌دونم چرا عاشقم شد.
‫هوم.
‫خب باید بفهمی. اونم سریع.
‫یکی اینجاست که باید پیداش کنم.
‫باشه. این شد یه چیزی. این شد یه چیزی.
‫نوه‌ بچه‌م شارلوت عاشق این جا می‌شد.
‫اون یه ماجراجوی کوچولوئه.
‫فکر کنم مامانش هم همین‌طور بود.
‫- ببخشید. ‫- اشکال نداره.
‫مطمئنم دلش برات تنگ شده.
‫این اشکالی نداره؟ حرف زدن درباره...
‫- هوم. آره. ‫- باشه.
‫- از دستم عصبانی نیستی؟ ‫- برای چی؟
‫آخه ۶۷ سال گذشته.
‫دو سال بعد دوباره ازدواج کردم، ‫و تو ۶۷ سال منتظر موندی.
‫شصت و هفت سال. وای.
‫هوم.
‫آره.
‫وقتی بحث ابدیت در میونه، یه ‫عمر منتظر موندن چیزی نیست.
‫وای خدا، تو خیلی بی‌نقصی.
‫من بی‌نقص نیستم.
‫این چیزیه که آدمای بی‌نقص می‌گن.
‫باشه. از شنیدن درباره بچه‌هات متنفرم
‫و همین‌طور نوه‌هات، و ‫بچه‌هایی که اونا داشتن. خب؟
‫من از اونا متنفر نیستم.
‫باشه.
‫ولی خیلی برام عذاب‌آوره که ‫نتونستم اونا رو با تو داشته باشم.
‫خوشحالم که اونا رو داشتی.
‫خوشحالم زندگی شادی داشتی.
‫می‌رفتم اسکله‌ و منتظر می‌موندم که برگردی.
‫اون سربازا رو که به ساحل ‫می‌ریختن تماشا می‌کردم،
‫چون خودمو متقاعد کرده بودم ‫که اشتباه کردن.
‫- که تو بین اونایی و... ‫- جون.
‫فقط می‌نشستم و نگاه ‫می‌کردم و منتظر می‌موندم.
‫من...
‫منتظرت موندم لوک.
‫آره.
‫هوم.
‫هی.
‫با من بیا.
‫اگه قبلاً نمرده بودم، ‫نگران می‌شدم که می‌خوای بکشیم.
‫- بهم اعتماد داری؟ ‫- البته.
‫بیا.
‫سلام آقای فنویک.
‫فنویک خالی بگی کافیه.
‫خیلی‌خب. ما تا حالا نیومده بودیم اینجا.
‫تکی یا مشترک؟
‫- مشترک. ‫- به محتویات نمایشگاه دست نزنید.
‫یادتون باشه، محتواها واقعی نیستن.
‫ما هیچ مسئولیتی در قبال آسیب‌های روانی نداریم.
‫مرور خاطرات خوش بگذره.
‫آماده‌ای؟
‫آماده برای چی؟
‫هر ابدیتی یکی از اینا داره.
‫بهش می‌گیم تونل‌های بایگانی.
‫حالا یعنی چی؟
‫نمی‌دونم. ‫تا حالا توی هیچ ابدیتی نرفته بودم.
‫می‌تونیم با هم ته‌وتوش رو دربیاریم.
‫- سلام. اسمت چیه؟ ‫- اوه.
‫- آره، با توئم. ‫- من جون هستم.
‫بله.
‫اسم تو چیه؟
‫- لوک. ‫- خوشحالم از آشنایی‌ت، لوک.
‫- لوک. ‫- جون اسم قشنگیه.
‫قبلاً این طرف‌ها ندیده بودمت.
‫خب، تازه اومدم شهر.
‫همین بغل زندگی می‌کنم. ‫برایِر...
‫«برایِر کلیف»؟
‫نه بابا!
‫- خیلی دلشوره داشتم. منو ببین. ‫- منظورم این نیست...
‫خودتو ببین.
‫اوه.
‫جون، خیلی دوستت دارم.
‫نمی‌خوام این یکی رو ببینم.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫بدترین روز زندگی‌م.
‫لوک.
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫خب...
‫باید بریم.
‫لوک، خواهش می‌کنم.
‫این خاطره رو یادم نمیاد.
‫- لازم نیست اینو ببینی. ‫- اون روی اسکلهٔ ما چی‌کار می‌کنه؟
‫می‌شه فقط بریم لطفاً؟
‫لطفاً...
‫ای خدا! لوک. خواهش می‌کنم.
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫معلومه که آره.
‫از مرگِ «جون» سوءاستفاده کرد! ‫خودخواهیه، همین و بس!
‫- هر چی تو بگی. حالا کارن کیه؟ ‫- ای خدا. همسایه‌مونه.
‫قدیمی‌ترین عضو انجمن محلهٔ «اوکدیل»،
‫و نمی‌ذاشت کسی یادش بره اون چی‌کاره‌ست.
‫همیشه از این یادداشت‌های چسبی ‫روی درِ خونه‌م می‌ذاشت.
‫-خیلی اهل نیش و کنایه بود. ‫- باشه. رسیدیم. رسیدیم.
‫- یه‌کم برو عقب‌تر. ‫- ببخشید.
‫لری. قضیۀ چوب‌شورها رو شنیدم.
‫کارن! تو هنوزم پیری.
‫الان ۷۲ سالَمه، ممنون از لطفِ شما!
‫نه خب...
‫ببخشید، فقط عجیبه که آدم توی این سنّ، ‫ شادتر از هر زمان توی عمرش باشه.
‫- وقتی جیم مُرد رو یادته؟ ‫- اون‌موقع شادتر از همیشه بودی؟
‫- وقتی شوهرت مُرد؟ ‫- جیم خیلی عزیز بود.
‫حالا بگذریم؛ اون تابستونی که با دوستم «بارب» ‫رفتم اون اردوی سفالگری...
‫خب؟
‫من و بارب دوست‌های صمیمی بودیم.
‫عه، نمی‌دونستم.
‫سه ماهِ تمام ‫با هم دور دنیا رو گشتیم و فوق‌العاده بود!
‫ولی بعدش برگشتم ‫و مسئولیت بچه‌هام و نوه‌هام و گروه کلیسا رو داشتم
‫ و برگشتم به همون زندگی محدود و نکبت‌بار قدیمی.
‫پس واسه همین انقدر با من بد رفتار می‌کردی.
‫نه بابا، صرفاً ازت خوشم نمی‌اومد.
‫که این‌طور.
‫بالأخره باهات کنار اومدم.
‫- مِهر تو کم‌کم به دل آدم می‌شینه، لری. ‫- اوهوم.
‫تو فکرِ اینم که برم...
‫«سرزمینِ پاریس».
‫عملاً پاریسِ دهۀ شصته، ‫ولی انگلیسی رو با لهجه حرف می‌زنن.
‫حقوق مدنی هم دارن.
‫لابد تو منتظر جون هستی.
‫نه، اونم الان همین‌جاست.
‫اوه، چه هفتۀ مزخرفی برای اوکدیل بوده.
‫- خب، شما دوتا کجا می‌رید؟ ‫- یه‌کم پیچیده‌ست.
‫عه، با جون مشکل داری؟
‫- کاش حداقل باهاش مشکل داشتم. ‫- نگاه‌ش کن!
‫خیلی معذب به نظر میای.
‫- اوهوم. ‫- نه.
‫- فقط گرمم شده. ‫- بهش فکر کن.
‫دیگه بدترین اتفاق دنیا که سرت اومده.
‫زهی خیال باطل!
‫- تعریف کن ببینم. ‫- خب، قضیه اینه که...
‫خیلی‌خب، گوش کنید. اومدم اینجا یه سؤال بپرسم،
‫و الان سؤالِ کوفتی‌م رو از کارن می‌پرسم.
‫خب پس سؤالت رو بپرس.
‫کارن، جون تا حالا وسط حرفاش گفته که...؟
‫به نظرت چرا عاشق من شد؟
‫- آممم... ‫- کارن، یه چیزی بگو.
‫- هر چیزی! فقط یه چیزی بگو. ‫- خب، من...
‫- آممم... ‫- یه چیزی بگو!
‫نمی‌دونم. عاشق شد دیگه.
‫واقعیتش من اصلاً فکر نمی‌کردم
‫بعد از مرگ لوک دوباره خوشحال بشه، ولی...
‫ تو خوشحالش کردی.
‫هوم.
‫زندگی‌ت رو گذاشتی پایِ خوشحال کردنِ اون.
‫مگه کم چیزیه؟
‫لوک اینجاست.
‫- لوکِ جون؟ ‫- اوهوم.
‫وای، خیلی مردِ رؤیایی‌ای بود.
‫قبلاً وانمود می‌کردم بهش علاقه‌مند شدم.
‫- ولی مسلماً نشده بودم. ‫- چون دیگه حوصلۀ عشق و عاشقی رو نداشتی؟
‫- دقیقاً. ‫- اوهوم.
‫ولی وای...
‫اون بی‌نقص بود.
‫هی، گوش کن ببین چی می‌گم.
‫هیچ‌کس بی‌نقص نیست.
‫هیچ‌کس بی‌نقص نیست!
‫- لری، این‌جوری نکن! ‫- هیچ‌کس بی‌نقص نیست!
‫- لوک. لوک، می‌شه آروم بگیری؟ ‫- با چی آروم بگیرم؟
‫می‌دونی، اگه فقط...
‫اگه درست به قضیه فکر کنی، ‫می‌بینی که با این کارش می‌خواست بگه...
‫می‌دونه تو همیشه بخشی از وجود من می‌مونی.
‫بی‌خیال جون. ‫با دوز و کلک، خودشو توی دلت جا کرد.
‫با سوءاستفاده از غم و غصه‌ت، تو رو بازی داد.
‫- نه. ‫- اون همچین زالوییه.
‫اصلاً هم این‌طور نیست که می‌گی، خب؟
‫تو رفتی.
‫من نرفتم. مُردم.
‫اگه هنوز عزادار نبودی بهش «بله» می‌گفتی؟
‫من همیشه عزای تو رو داشتم.
‫در حالت عادی بهش «بله» می‌گفتی؟
‫لری، لری! گوش کن.
‫من طرفِ توئم ‫ولی این راهش نیست، خب؟
‫قضیه اصلاً ربطی به اون یارو نداره. ‫مربوط به تو و جون می‌شه.
‫زنی که ۶۵ سالِ قشنگ ‫عاشقش بودی،
‫و خیلی خوشحالش کردی.
‫الان باید به همون زن نشون بدی
‫که حاضری تمام ابدیت رو با هم بگذرونید ‫که دوباره اون سال‌ها رو تجربه کنید.
‫حالا اگه این کار رو بکنی، خوشحال می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫- باشه، خود دانی! ‫- کدوم آدم چِندشی...
‫در رو قفل نمی‌کنه و می‌ره؟
‫- شاید چیزی واسه پنهون کردن نداره. ‫- نه، هر کسی یه چیزی واسه پنهون کردن داره.
‫دیگه واقعاً شورش رو درآورده.
‫اینجا خیلی راحت زمان از دست آدم درمی‌ره. ‫من که تحسینش می‌کنم.
‫خیلی کاربردیه.
‫لری، بی‌خیال.
‫یه آدم بی‌نقص اینا رو نگاه می‌کنه؟
‫تا حالا نشده عکس سلبریتی‌ها رو جمع کنی لری؟
‫- اوهوم. ‫- آها. این چطور؟
‫این شماره‌ها رو ببین.
‫- آره، شماره‌ان. ‫- این یکی روش رُژ لب مالیده شده.
‫- اوهوم. ‫- یعنی رُژ لبِ یه زن بوده.
‫آره، ۶۷ سال از ازدواجش گذشته. ‫تو بودی چی‌کار می‌کردی؟
‫لری، بی‌خیال. بسه دیگه. زیاده‌رویه.
‫آره. دارم چی‌کار می‌کنم؟ بیا بریم.
‫- آره، بیا بریم. ‫- چه غلطا!
‫مارِ خوش‌خط‌‌وخال!
‫خب، مشخصه که قرارتون خیلی خوب پیش نرفته، نه؟
‫تو ازش سوءاستفاده کردی.
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫نامزدی‌ت رو به من ربط دادی.
‫از مرگم استفاده کردی تا خودتو جا کنی.
‫- مجبور نیستم به این حرفا گوش کنم. ‫- از اینکه جون رو تنها گذاشتم حس مزخرفی داشتم.
‫واقعاً امیدوار بودم یکی رو پیدا کنه.
‫آره، جون عمه‌ت!
‫ولی اگه تنها می‌موند ‫شرف داشت به اینکه با تو باشه.
‫خب، من تلاشم رو کردم.
‫ببینم، اون رنگ موئه؟
‫بسه!
‫دماغم!
‫ولم کن!
‫- ولم کن! ‫- ولم کن.
‫همه‌ش همین بود؟ ‫کار دیگه‌ای از دست‌تون برنمی‌اومد؟
‫من بهت نارو نزدم، لوک.
‫من اصلاً نمی‌شناختمت.
‫خب پس چرا روی اسکله خواستگاری کردی؟
‫لری.
‫متخصصینِ آسیب‌های روانی به تقاطع ۱۴۵.
‫سقوط هواپیما در راه است.
‫بفرمایید شیر خشک.
‫- آقا... ‫- شیر هم داریم.
‫- فقط یه دقیقه وقت‌تون رو می‌گیرم. خواهشاً! ‫- باشه.
‫- بذار ببرمت یه جای خلوت. ‫- ای خدا.
‫- دنیای رفاقت! ‫- چرا هیچ‌کس نمیاد دنیای کتابخانه؟
‫آخرین فراخوان برای دنیای دبیرستان.
‫مشکل این ابدیت‌ها چیه؟
‫ظرفیت بعضی‌هاشون تکمیل‌ـه.
‫بقیه‌شون هم از مُد افتادن.
‫خیلی‌هاشون با استانداردهای امروزی جور نیستن.
‫متوجه می‌شی دیگه؟
‫خب، آدمایی که توشون بودن چی شدن؟
‫هنوز اون تو هستن ‫و زندگی پس از مرگشون رو می‌گذرونن.
‫صحیح.
‫ای خدا.
‫نمی‌دونم چی‌کار کنم.
‫تو کل عمرت رو با نگرانی برای این و اون گذروندی.
‫الان وقتشه تصمیم بگیری چی به صلاح خودته.
‫می‌دونم چی می‌خوای بگی؛
‫به صلاحمه که با لوک باشم؟
‫من می‌خوام لوک رو انتخاب کنی ‫چون زندگی‌ایه که از دست دادی.
‫ابدیت انقدر طولانیه که ‫حیفه حسرتِ چیزی رو بخوری.
‫ولی تصمیم نهایی رو خودت باید بگیری.
‫خدایا.
‫اگه... اگه... اگه ندونم چه انتخابی باید بکنم چی؟
‫خب، باید به یه نتیجه‌ای برسی.
‫متأسفم.
‫فردا لب ساحل حتماً خوش بگذرون.
‫هر چی نباشه بهشته.
‫مراسم ختمم چطور بود؟
‫خیلی‌ها اومدن؟
‫آره، اگه بودی و می‌دیدی، خوشت می‌اومد.
‫واقعاً؟
‫خب، اگه بودی، وانمود می‌کردی بدت اومده، ‫ولی باشکوه بود.
‫زک در موردت سخنرانی کرد.
‫سعی کرد نمک بریزه؟
‫آره، آره. سعی کرد نمک بریزه، ‫ولی می‌دونی، قشنگ بود.
‫بچه‌ها خیلی به هم ریخته بودن.
‫کی بیشتر از همه به هم ریخته بود؟
‫جواب اینو نمی‌دم.
‫عزیزم، متأسفم اونجا نبودم، وقتی تو...
‫می‌دونی دیگه.
‫آره، ولی وقتی رسیدم منتظرم بودی.
‫بچه‌ها خوشحال می‌شن که ما با همیم.
‫لری.
‫هوم؟
‫باید درک کنی که من توی یه موقعیت سخت و عجیبم.
‫نه. درک نمی‌کنم.
‫درک می‌کنم لوک رو دوست داشتی.
‫منم کلاس نُهم عاشق «سالی دنیلز» بودم.
‫اون عشق دوران کودکی‌م نبود، لری. ‫شوهرم بود.
‫آره، ولی ما با هم یه زندگی ساختیم، ‫حالا تو می‌خوای همه‌شو بریزی دور.
‫خب، من هیچ‌وقت فرصت اینو نداشتم ‫که با لوک تشکیل زندگی بدم و...
‫- می‌دونی، اون ۶۷ سال صبر کرده تا... ‫- ۶۷ سال.
‫آره، می‌فهمم. ‫منم بودم همین کار رو می‌کردم.
‫خب، تو می‌دونستی من یه پام لبِ گور‌ـه.
‫آماده بودم تا هر چقدر که طول بکشه منتظر بمونم.
‫جدی می‌گم.
‫داره دیر می‌شه. بیا برگردیم، باشه عزیزم؟
‫خیلی احمقی، لری.
‫خیلی‌خب، سفت بشین.
‫سفت نِشستم.
‫- باید وزنت رو به اون سمت بندازی. ‫- باشه، باشه.
‫- فقط لطفاً به خودت آسیب نزن. ‫- می‌دونم، ولی این‌جوری چپ می‌کنیم.
‫♪ نمی‌تونم فراموشت کنم ♪
‫♪ یه‌سری خاطره ازت دارم ♪
‫♪ نمی‌تونم فراموشت کنم ♪
‫♪ همیشه عاشقت می‌مونم ♪
‫♪ یه زمان خوشبخت بودیم ♪
‫♪ خیلی بی‌خیال و شاد بودیم ♪
‫لری، اولین قرارمون رو یادته؟
‫پنچر کردیم.
‫وقتی زدیم بغل، یادته چی گفتی؟
‫گفتی: «اینجا بهترین جا برای پنچر کردنه.»
‫«شونهٔ جاده پهنه، روز قشنگیه، جاده خلوته.»
‫تا اینکه فهمیدم زاپاس ندارم.
‫آره خب، ولی نذاشتی من بفهمم.
‫اون‌موقع خیلی غم و غصه داشتی، عزیزم.
‫حس کردم لازمه برای تو قوی باشم.
‫می‌خواستم همه‌چی رو روبه‌راه کنم.
‫حتی با اون پنچری.
‫ولی تو واقعاً همه‌چی رو روبه‌راه کردی.
‫زندگی فوق‌العاده‌ای با هم داشتیم.
‫بیا نزدیک.
‫خیلی‌خب.
‫- ببینم، چه خبر؟ ‫- چی...
‫آره، شماها...
‫به نظرم مهمه که حرفای لوک رو بشنوی.
‫واقعاً متأسفم، لری.
‫بایدم باشی، چون بعد از اینکه لری ‫بی‌اجازه وارد اتاقم شد...
‫- جانم؟ بعد از اینکه چی‌کار کرد؟ ‫- نه، در باز بود.
‫- باز بود؟ ‫- امان از دستِ تو، لری.
‫- حالا انگار چیه! ‫- چِت شده؟ ببخشید، اون چیه؟
‫- زحمتش رو بکِش. ‫- باشه. ببین، اونو می‌تونم توضیح...
‫- می‌تونم توضیح بدم. چیزی نیست. ‫- ظاهرِ قضیه بدتر از باطنشه.
‫- «جونِ عزیز، من...» نه. ‫- نه. بده من.
‫لازم نیست الان این کار رو بکنیم.
‫- عزیزم... بده‌ش به من... ‫- جون، فقط می‌خوام
‫- حقیقت رو دربارهٔ این مَرد بدونی. ‫- می‌تونم توضیح... بذار حرف بزنم...
‫برو منت‌کشی کن.
‫فقط... خیلی‌خب. می‌دونم عجیبه، ‫ولی توضیح خوبی داره، عزیزم.
‫آره داره!
‫ببینم، تو گفتی که...
‫حاضر بودی هر چقدر لازم باشه صبر کنی،
‫ولی حتی نتونستی یه هفتهٔ ناچیز رو ‫دَووم بیاری؟
‫می‌تونستم. صادقانه... من...
‫داشتم می‌رفتم مقدمات ابدیت‌مون رو آماده کنم...
‫پیش خودت گفتی من میام پیدات می‌کنم؟
‫خب، آره، چون زنِ من بودی.
‫- ببخشید، تو واقعاً حاضر بودی... ‫- زنِ منم بوده.
‫منو گول بزنی و بکِشونی توی یه ابدیت؟
‫نه، عزیزم، قصد نداشتم گولت بزنم، خب؟ حقیقتاً...
‫به خدا قسم، فکر می‌کردم دارم کار درست رو می‌کنم.
‫خدایا. منو بگو که داشتم خودمو ‫سرِ این قضیه عذاب می‌دادم.
‫اون‌وقت تو... تو...
‫خدایا، تو خیلی خودخواهی!
‫- من خودخواهم؟ ‫- آره.
‫تو خودخواهی، چون اومدی اینجا و داری برای خودت
‫از بینِ مردهای توی زندگی‌ت...
‫انتخاب می‌کنی.
‫و شرط می‌بندم که همین الانش هم ‫این آقای بی‌نقص رو انتخاب کردی.
‫- من بی‌نقص نیستم. ‫- اتفاقاً انتخابش نکرده بودم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫آره، جزو گزینه‌هامه.
‫آخه کیه که این عشق پُر شور و هیجان رو نخواد؟
‫- گل گفتی. ‫- نه.
‫پس به گمونم مردم راست می‌گفتن.
‫در چه موردی، لری؟
‫اینکه هیچ‌وقت اون‌جوری که ‫عاشق اون بودی عاشق من نبودی.
‫که مجبور بودی دلت رو به من خوش کنی.
‫خب، من...
‫می‌دونم اون هیچ‌وقت بهم دروغ نمی‌گه.
‫- عه، واقعاً؟ ‫- آره.
‫می‌دونی که موهاشو رنگ می‌کنه؟
‫و می‌دونی که کلکسیونِ ‫عکسِ سلبریتی‌های زن رو داره؟
‫برو بابا، لری.
‫می‌دونم خودت توی گاراژ، ‫کلی مجلۀ سلبریتی داری.
‫زیرلیوانی‌ها، زیرلیوانی‌ها. ‫قضیۀ زیرلیوانی‌ها رو بگو.
‫بله، و زیرلیوانی‌ها.
‫اون یه سبد پر از زیرلیوانی داره ‫که روش شمارۀ خانم‌ها رو نوشته.
‫ببینم... این داره چی می‌گه؟
‫داره چی می‌گه؟ ‫داره می‌گه بی‌اجازه وارد اتاقم شده.
‫نه، ببین. اون داره... اون خیلی...
‫- آب‌زیرکاهه. ‫- عه، جدی؟
‫خیلی حقه‌بازه ‫و داره عمداً مبهم حرف می‌زنه.
‫آره، مثل همون جنگی که توش بوده! ‫(جنگ آمریکا با کُره خیلی به رسمیت شناخته نمی‌شه)
‫بهشون توجه نکن، لوک. ‫تو بی‌نقصی.
‫- اون روان‌پریشه. ‫- خوبی رفیق؟
‫من بی‌نقص نیستم، خب؟ ‫ آره، موهام رو رنگ می‌کنم.
‫و آره، توی این ۶۰ سال گذشته با چندتا زن دیگه آشنا شدم.
‫عه، باشه. خب قابل درکه.
‫با یکی‌شون نامزد کردم. با یکی‌شون.
‫- دروغ نگو. ‫- با دوتاشون.
‫با دوتاشون! ‫ولی هیچ‌کدومشون به جایی نرسید.
‫- و حدود ۳۰ سال پیش زدم تو کارِ مواد. ‫- آره درسته.
‫- آره. ‫- جوری یادمه انگار همین دیروز بود.
‫آره، منم یادمه.
‫باحال بود، ولی من همچین آدمی نیستم.
‫انتظار نداشتم این‌همه وقت مثل کشیش‌ها زندگی کنی...
‫و فکر کنم وقتی مُردم داشتم کچل می‌شدم. ‫جوری شونه می‌زدم که معلوم نباشه.
‫حالا هر چی. ‫هی تو می‌گی من بی‌نقصم، هی تو می‌گی من بی‌نقصم،
‫هی همه می‌گن من بی‌نقصم. ‫من بی‌نقص نیستم. هیچ‌کس بی‌نقص نیست.
‫چه عجب! مرسی که گفتی.
‫ولی صبر کردم.
‫منتظرت موندم، جونی.
‫حداقل باید به‌خاطر اون‌همه زن، ‫ یه‌کم امتیاز ازش کم بشه.
‫ای خدا، رقابت که نیست، لری!
‫- چرا هست! ‫- عزیزم.
‫- این صددرصد و قطعاً یه رقابته. ‫- در واقع یه نوع رقابته.
‫- اصلاً ما واسه همین اینجاییم. ‫- ببین، جون.
‫من دیگه خسته شدم از این مسخره‌بازی‌ها. ‫باید تصمیمت رو بگیری. من یا اون؟
‫آره، باید تصمیم بگیری.
‫- کی قراره باشه؟ ‫- کدوم یکی؟
‫باید یکی از ما باشه. باید انتخاب کنی.
‫به نظرم باید به مشتریِ من ‫ یه‌کم وقت بدیم تا فکر کنه.
‫بیاید بریم یه قدمی بزنیم. ‫بذارید یه نفسی تازه کنه.
‫بریم واسه شما پسرا یه نوشیدنی بگیریم.
‫الان نوشیدنی می‌چسبه، مگه نه؟
‫یه چیز خوشمزه.
‫خدا.
‫بله؟
‫شنیدم تو هم گور به گور شدی.
‫عزیزم...
‫آخی...
‫خب، به گمونم دیگه کاری نمونده که بتونیم بکنیم. ‫همه‌ش بستگی به تصمیم اون داره.
‫می‌شه یکی از اونا بخورم؟
‫فقط آروم باش و فکرت رو از اون پسرا دور کن.
‫این آرامش، حق ماست.
‫می‌دونی چی‌ش جالبه که تو هم اینجایی؟
‫اینکه زنِ هر کدومشون که بودم ‫تو منو می‌شناختی.
‫محض رضای خدا، جون!
‫- نوشیدنی بخور. ‫- چشم.
‫فقط...
‫- من می‌گم به افتخار چی بخوریم. این یکی به افتخار کُره! ‫- آره، قربون دهنت.
‫به اندازهٔ کافی راجع‌بهش فیلم نساختن.
‫پس لوک رو انتخاب می‌کنم.
‫- باشه. ‫- نه.
‫لری.
‫لری. باشه.
‫خدایا، عجب گیری کردیم!
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫[دنیای فضا]
‫- به نظرم کچلی نگرفتی. ‫- چی می‌گی؟
‫نه. راحت...
‫راحت می‌شه بگی دوتا فرقِ سر داری.
‫می‌دونی چیه؟ ممنونم.
‫خودتم خیلی خوش‌تیپی.
‫نه، لطف داری بهم.
‫جدی می‌گم. ‫یه حالت مرموز داری.
‫که انگار می‌گی: «دارم به چیزهای فلسفی فکر می‌کنم.» ‫و زن‌ها از این چیزها خوششون میاد.
‫واقعاً؟ چون اصلاً این‌طوری نیستم. ‫انصافاً جدی می‌گم...
‫وقتی زنده بودم حتی یه‌بار هم ‫به هدف از زندگی‌کردن فکر نکردم.
‫بهم می‌گفتن: «همینه دیگه». ‫منم می‌گفتم: «آره، به نظر منطقی میاد.»
‫تو باهوشی. سخت نگیر.
‫می‌دونی کی هستی، می‌دونی چی می‌خوای، ‫و می‌ری به دست میاری‌ش.
‫اگه شروع کنی به فکر کردن در مورد تمام احتمالات نامحدود
‫حدس بزن چی می‌شه؟ ‫هیچ‌وقت حرکتی نمی‌زنی.
‫- جون لیاقت تو رو نداره. ‫- لیاقت تو رو هم نداره.
‫تو باهوشی، خوش‌تیپی، و قهرمان جنگی.
‫تو بهش بچه دادی.
‫- آره. ‫- شرط می‌بندم نذاشتی آب تو دلشون تکون بخوره.
‫- آره درسته. ‫- به افتخارش!
‫اولش مسئله در مورد من و لوک بود.
‫بعدش باید در مورد خودم و لری تصمیم می‌گرفتم.
‫- و می‌دونی، مسئله‌ی بچه‌ها بود. ‫- دارید این ابدیت رو مد نظر می‌گیرید؟
‫و مسئله‌ی شغل! ‫ولی این‌بار فقط در مورد خودمه.
‫و...
‫تو مُردی!
‫- عجب آدمی هستی، کارن! ‫- زندگی‌ت رو کردی،
‫و الان مُردی.
‫هیچ وظیفه‌ای در قبال هیچ‌کس نداری.
‫شاید بهتر باشه همه‌تون از نو شروع کنید.
‫آخه ما مشتری‌های دیگه‌ای هم داریم، ‫و حس می‌کنم...
‫کمتر حرف بزن، ‫بیشتر نوشیدنی بده.
‫ممنون عزیزم.
‫- ممنون. ‫- می‌تونی بری.
‫فقط اینکه...
‫- اون آدمِ... ‫- اون آدم بی‌نقصیه.
‫اون آدمِ بی‌نقصیه.
‫بیا بغلم.
‫[شاید برای شما هم اتفاق بیفتد]
‫[سرزمینِ بچگی]
‫[دنیای سرمایه‌داری]
‫الان میام!
‫امروز یه‌کم سرت درد گرفته؟
‫ تصمیمم رو گرفتم.
‫باشه.
‫شوهرهای سابقِت رو جمع می‌کنم.
‫باید دوش بگیرم.
‫آره. واجبه.
‫خیلی استرس دارم. شماها استرس ندارید؟
‫تو قطعاً باید استرس داشته باشی. ‫تو هم همین‌طور. نه اینکه...
‫نه اینکه باید بیشتر از بقیه استرس داشته باشید،
‫فقط می‌گم کلاً استرس همه زیاد شده.
‫- چرا انقدر تند تند حرف می‌زنی؟ ‫- استرس داری؟
‫وای خدا! چون استرس دارم.
‫شما دوتا باید الان خودتونو خراب کرده باشید.
‫- ببند دهنت رو! ‫- ببخشید.
‫مشتری‌م تصمیمش رو گرفته.
‫عشق پیوندی فراتر از مرگه.
‫- اوهوم. ‫- اوه.
‫ولی بعضی پیوندها، خب، بهتر پیوند خوردن.
‫پیوندهای یونی رو داریم، پیوندهای کووالانسی رو داریم.
‫اوراق پس‌انداز. ‫(پیوند پس‌انداز)
‫- ضمانتنامه. (پیوندِ ضمانت) ‫- باشه، خوبه. حله.
‫- عالیه. ممنون. ‫- ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫خب، لری.
‫اولین صبحِ بدونِ تو، من...
‫خدا می‌دونه امیدوار بودم خواب بد دیده باشم.
‫بوی نون تُست سوخته‌ت از پایین می‌اومد.
‫صدای...
‫صدای تلق‌تلوقِ درِ پشتی رو می‌شنیدم و...
‫می‌دونی، حتی...
‫حتی بالشت‌هات رو پرت کردم روی زمین، اون‌جوری که...
‫اون‌جوری که تو همیشه می‌کردی و...
‫می‌دونی، تظاهر می‌کردم...
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫و جالبی‌ش به اینه که...
‫که من... قبلاً این حس رو تجربه کرده بودم.
‫وقتی...
‫وقتی لوک مُرد.
‫ما هیچ‌وقت فرصت نکردیم ببینیم ‫عشقمون به کجا می‌رسه.
‫ولی تو توی زمانی که داشتیم ‫هر چی لازم داشتم بهم دادی.
‫آره.
‫پس...
‫خدایا، چقدر خوش‌شانسم...
‫که هر دوتون رو داشتم، می‌دونید؟
‫و شاید تقدیرمون همین بوده ‫که اوضاع این‌طوری پیش بره.
‫هوم.
‫حالا حرف آخر... حرف آخرِت چیه؟ نمی‌فهمم...
‫حرفم اینه که...
‫انتخاب من...
‫انتخاب من، هیچ‌کدومتون نیستید.
‫- هیچ‌کدوم‌مون؟ ‫- شوخی می‌کنی دیگه؟
‫یعنی می‌خوای به‌جای یه نفر، ‫دل سه نفر رو بشکنی؟
‫نه، اصلاً قرار نبوده کسِ خاصی در کار باشه.
‫نفهمیدین؟
‫من در هر صورت باید داغون می‌شدم.
‫ولی ما با هم تشکیل زندگی دادیم.
‫خب، آره. شاید زیبایی زندگی به اینه که...
‫به اینه که همه‌چی تموم‌شدنیه.
‫می‌دونید؟ شاید هدف از این اتفاق‌ها ‫همین باشه.
‫پس...
‫پس هیچ‌کدومتون رو انتخاب نمی‌کنم.
‫آره. خیلی‌خب.
‫[قطار بعدی]
‫[سرزمین پاریس]
‫از تصمیمت مطمئنی؟
‫آره. مطمئنم.
‫پس بیا بریم.
‫راستی، حق با تو بود. ‫حتی خواستگاریِ منم به تو ربط داشت.
‫تو روحی بودی که هیچ‌وقت نمی‌تونستم باهاش رقابت کنم.
‫نه.
‫اصلاً می‌دونی چقدر بهت حسودی‌م می‌شه؟
‫تو تونستی باهاش زندگی کنی.
‫هی، می‌دونی آخرین چیزی که قبلِ مُردن دیدم تو بودی؟
‫منظورت چیه؟
‫داشتم یه چوب‌شور می‌خوردم و دخترِ نوه‌م...
‫- شارلوت؟ ‫- آره.
‫یه عکس قدیمی از تو و جون نشونم داد ‫که مال روز عروسی‌تون بود.
‫بعدش یهویی توی گلوم گیر کرد.
‫آره. اعتراف می‌کنم ‫ تو اون آدمی نبودی که انتظار داشتم.
‫تو دقیقاً همون آدمی هستی که انتظار داشتم.
‫منهای عکس سلبریتی‌ها و رنگ مو.
‫حدود شش ماه قبل از مرگم،
‫موهای کنار شقیقه‌هام داشت سفید می‌شد ‫ولی اصلاً برام مهم نبود.
‫چون من و جون، ‫تازه راجع‌به بچه‌دار شدن حرف زده بودیم.
‫همه‌چیز برامون حاضر و آماده بود.
‫اون شادترین دوران زندگی‌م بود.
‫۳۵ سالَم بود.
‫جون بچهٔ دوم‌مون رو حامله بود. ‫یه شب رفتیم بیرون شام بخوریم.
‫دکتر بهمون گفته بود ‫طبق تحقیقات جدیدی که انجام شده
‫وقتی حامله‌ای نباید نوشیدنی‌های مضر بخوری.
‫من لیوان نوشیدنی‌م رو برداشتم، ‫جون یه قلپ ازش خورد،
‫و یه لبخند کوچیک روی صورتش بود.
‫و نمی‌دونم والا، ولی توی اون لحظه، ‫حس کردم یه تیم هستیم.
‫خوبی؟
‫وای خدا! باید برم.
‫چه خبره؟
‫م.مِ تو همه‌چی رو توضیح می‌ده.
‫م.م دیگه چیه؟
‫[جون کاتلر]
‫یه کافه کنارِ رود «سن» هست که توش...
‫یه سارترِ هنرپیشه با یه کاموِ هنرپیشه دعوا می‌کنه ‫و نون‌شکلاتی‌های عالی‌ای دارن.
‫کامو همونی نبود که همیشه راجع‌به مرگ حرف می‌زد؟ ‫(آلبر کامو؛ فیلسوف معروف)
‫چون الان یه‌جورایی به نظر بی‌معنی میاد.
‫واقعاً؟
‫می‌دونی، من کتاب «سارتر برای مبتدیان» رو خوندم.
‫سارتر رو چه‌جوری تلفظ می‌کنن؟
‫- سار... سارتر. ‫- سارتر.
‫و...
‫لری اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫نمی...
‫- خواهش می‌کنم، لری. من تصمیمم رو گرفتم، خب؟ ‫- آره.
‫- این بهترین کاره. خب؟ ‫- موهات فرق کرده.
‫- خیلی‌خب. ممنون. ‫- نه.
‫وقتی ما با هم بودیم این‌جوری نبود.
‫نه. کوتاهش کردم، بعد از...
‫بهت میاد.
‫لری.
‫تو باید با لوک بری.
‫خب؟ لیاقت اینو داری که ‫فرصت تجربه‌کردنِ همچین عشقی رو داشته باشی، عزیزم.
‫از اون عشق‌های پُر شور و هیجان.
‫ولی من با تو خیلی خیلی خوشحال بودم.
‫می... می‌دونم.
‫ولی خوشحال‌ترین دوران زندگی‌ت، با اون بوده.
‫- اشکالی نداره. ‫- ولی تو چی؟
‫نگران من نباش. من زیر آفتاب می‌مونم.
‫من همین‌که بدونم تو خوشحالی، منم خوشحال می‌شم.
‫ولی اگه خوشحال نشی، جواب نمی‌ده.
‫لری.
‫خیلی‌خب.
‫برو این خبر رو به کارن هم بده.
‫باشه.
‫- باشه. ‫- کار درست همینه.
‫عجب!
‫درهای قطار تا ۳۰ دقیقهٔ دیگر بسته می‌شوند.
‫عزیزم، نباید جلوی اون ‫پُز عشقِ جذابمون رو بدیم.
‫اون هیچ‌کس رو نداره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اوضاع روحی‌ت چطوره، لری؟
‫خوبه.
‫از من که دلخور نیستی، لری؟
‫راستش رو بخوای، یه لحظه واقعاً فکر کردم تو برنده شدی.
‫ممنون.
‫قضیه چیه؟ دیگه شما دوتا با همید؟
‫- آره. ‫- می‌خوایم یه‌بار دیگه پیش بریم ببینیم چی می‌شه.
‫خوبه.
‫تو واقعاً بهمون نشون دادی که زندگی بدونِ عشق، ‫پوچ و بیهوده‌ست.
‫- چی؟ ‫- ببخشید.
‫- خیلی‌خب. ‫- یه دقیقه تنهامون می‌ذاری؟
‫آره، آره، آره. حتماً. از الان دلم برات تنگ شد.
‫خدایا.
‫می‌خوای...؟
‫باید بگم واقعاً بهت افتخار می‌کنم، لری.
‫داری کار درست رو انجام می‌دی.
‫خیلی حس بدی دارم.
‫آره. پیش میاد.
‫بعضی وقتا انجام دادنِ کار درست ‫واقعاً حس بدی می‌ده.
‫راستی، بهم نگفتی چرا اینجا موندگار شدی.
‫اومدن به اینجا...
‫در این حد بگم که ‫اومدن به اینجا برای من یه پیشرفت بود.
‫اینجا، می‌تونم به ارواح گمشده کمک کنم ‫تا خوشبختی رو پیدا کنن.
‫و این‌طوری حس می‌کنم یه هدفی دارم.
‫ولی بعد از مدتی، دیگه برات مهم نیست ‫ چی به صلاح مردمه.
‫فقط هُل‌شون می‌دی برن جلو
‫و مطمئن می‌شی که چرخ دنیای پس از مرگ ‫ داره می‌چرخه، می‌دونی؟
‫فقط معامله، معامله، معامله.
‫تا اینکه تو از راه رسیدی.
‫آره. با اون عشقِ معمولیِ خفنت.
‫و بهم یادآوری کردی چرا این مکان رو انتخاب کردم.
‫پس، از این بابت ممنونم، لری.
‫خب، به گمونم باید بگم «خواهش می‌کنم».
‫خب...
‫ابدیتت رو انتخاب کردی؟
‫آره، فکر کنم کردم.
‫لعنتی.
‫- تصادفِ ماشین. ‫- اوه.
‫کهولت سنّ. سرطان.
‫- جنگ. ‫- جنگ؟ کدوم یکی؟
‫- جنگ جهانی اول یا دوم؟ ‫- کُره.
‫- اونم حساب می‌شه. آره. ‫- اوه.
‫(صحبت به زبانی دیگر)
‫آفرین.
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کتاب دوست داری؟
‫آره. من کتابدارم، پس...
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫آره. سوادِ خوندن دارم.
‫خوبه. جای درستی اومدی.
‫- اون چه کتابیه؟ ‫- آرزوهای بزرگِ دیکنز.
‫خوبه؟
‫آممم... راستش نخوندمش.
‫ولی دلیلش اینه که خیلی کُشته‌مُرده‌ی دیکنز نیستم.
‫- عه. ‫- خیلی در موردش بحث می‌شه.
‫آره. من ازش متنفرم.
‫خنده‌ت... خنده‌ت خیلی قشنگه.
‫عه، ممنون.
‫- من جون‌ام. ‫- لری هستم.
‫- خوشحالم از آشنایی‌ت، لری. ‫- منم همین‌طور.
‫خیلی‌خب.
‫- همینه، آهسته و پیوسته. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫همین‌جوری ادامه بده، جون.
‫باشه. ممنون سایمون. برو گمشو.
‫- خوبه. ‫- آره، واقعاً خوبه.
‫- حس خوبی می‌ده. ‫- بیا بریم.
‫باشه.
‫اون چیه؟
‫اون کیه؟
‫چطور ممکنه به این زودی دوباره خودشو خراب کنه؟
‫چهار ماهشه ولی اندازۀ یه مَرد، کارخرابی می‌کنه.
‫- آره. ‫- پسر خودمه.
‫- اه، عزیزم. ‫- چیه؟
‫بوی گند می‌دی.
‫جنت، کانر. ‫کانر، جنت.
‫- اونا وقتی مُردن که وسطِ... ‫- وسطِ جشن تعیین جنسیت بودیم.
‫- آره. جشن تعیین جنسیت. ‫- آره. خیلی خون ریخته بود.
‫همه‌جا! فوران می‌کرد.
‫انتظارش رو نداشتیم. ‫رفتیم نگاه کنیم.
‫این‌جوری بودیم که: «اینجا چه خبره؟»
‫بوووم! کلّه‌مون رو ترکوند.
‫- عاشق این حرکتتم. ‫- اوه.
‫[بایگانی]
‫ممنون، فنویک.
‫مطمئنی نمی‌خوای بیای؟ ‫برف‌ها تازه‌ن، جون‌جون.
‫دیروز کلی برف‌بازی کردم.
‫- زده شدم. واسه همین... ‫- مطمئنی؟
‫ اوهوم.
‫مطمئنی؟
‫می‌دونی تو این مراسما یه عده می‌میرن؟ ‫ توی اینترنت دیدم.
‫- این مهمونی تعیین جنسیته. ‫- اونا مرگبار و احمقانه‌ان.
‫بذار شلوغش کنن.
‫من حذف عنصرِ غافلگیری رو درک می‌کنم...
‫ولی ارزش مهمونی نداره.
‫یکی از بزرگترین لذت‌های زندگی‌م
‫این بوده که اجازه دادم غافلگیر بشم.
‫ وقتی مطمئن بودی زک دختره رو یادته؟
‫خب، این روزا برای هر چیزی جشن می‌گیرن.
‫- تو فقط مهمونی دوست نداری. ‫- همه چی باید رویداد باشه.
‫نه، نه. تو از خوش‌گذرونی متنفری.
‫بچه‌های حالا فارغ‌التحصیلیِ پیش‌دبستان هم دارن.
‫هنوز توی زندگی‌ت هیچ دستاوردی نداری.
‫می‌شه فقط ازش لذت ببریم؟
‫- فردا می‌بینمت. ‫- ببین، خانم...
‫کارِ درستی نیست ‫که مدام میای اینجا.
‫لازمه که گذشته‌ها رو فراموش کنی.
‫هوم.
‫اینجا معرکه‌ست، نه؟
‫هان؟
‫خوبی؟
‫آره.
‫- آره؟ ‫- فقط یه‌کم سرده.
‫- بفرما. ‫- هوم.
‫برای بعداً، بالن‌سواری رزرو کردم.
‫و... یه زوج جدید اومده توی واحد نُه.
‫فکر کنم اونا...
‫فکر کنم اونا برای تنیسِ دو به دو ‫گزینۀ فوق‌العاده‌ای باشن.
‫اگه بازم با آدمای جدید آشنا بشم، ‫منفجر می‌شم.
‫اون‌وقت می‌خوای به چی غُر بزنی؟
‫- چی؟ ‫- بی‌خیال، جونی،
‫تو عاشق غُر زدنی.
‫هیچ‌کس عاشقِ غُر زدن نیست.
‫خوبی؟
‫اشتباه کردم.
‫بازم چوب‌اسکی‌هات رو گم کردی؟
‫نه. من...
‫اشتباه کردم با تو اومدم اینجا.
‫خب؟
‫باز چی‌کار کردم؟
‫هیچی. نه، هیچی. تو بی‌نقصی. ‫می‌دونم می‌گی نیستی ولی هستی.
‫تو مهربون و شجاع و باهوشی. ‫واسه همین مطمئنم.
‫من تمام این سال‌ها رو ‫برای همچین چیزی صبر کردم.
‫برای اینا.
‫چرا نمی‌تونی ازش لذت ببری؟ ‫ما دقیقاً توی بهشتیم.
‫خب، شرمنده که زودتر نفهمیدم.
‫فکر کنم فقط... فکر کنم فقط...
‫- خیلی درگیرِ شرایط شده بودم. ‫- جونی، چه وضعشه؟
‫و شاید توی زندگی، ‫رابطه‌مون به یه جایی می‌رسید.
‫می‌دونی؟ شایدم نه.
‫ولی نمی‌تونم تظاهر کنم که ‫دنیام بدون تو ادامه پیدا نکرد.
‫من ازت نخواستم تظاهر کنی. ‫هیچ‌وقت اینو ازت نخواستم.
‫- برعکس تو، من چیزی رو پنهون نمی‌کنم. ‫- این الان یعنی چی؟
‫من هر روز دندون‌هام رو محکم به هم فشار می‌دم ‫تا تو بتونی بری اون تونلِ لعنتی.
‫جونی، شادترین دوران زندگی‌مون با هم بوده.
‫آره. قطعاً همین‌طوره.
‫عشق دوران جوانی بود. اون زمان...
‫فقط عشق بود، ‫نه وامِ مسکن داشتیم، نه شغل، نه بچه.
‫از اون عشق‌ها بود که ‫قبل از اینکه بدونی مرگِ عزیزان یعنی چی، تجربه‌ش می‌کنی.
‫همه‌چی‌تموم بود، ولی...
‫عشق فقط یه لحظهٔ شاد نیست.
‫خب؟ میلیون‌ها لحظه‌ست.
‫شامل این چیزها می‌شه: بگو‌مگو توی ماشین، ‫و حمایت از طرف مقابل وقتی که به حمایت نیاز داره،
‫و رشد کردن با همدیگه، ‫و داشتنِ هوای همدیگه.
‫می‌تونیم الان با هم رشد کنیم. ‫می‌تونیم الان هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫آخه لوک، صادقانه جواب بده:
‫من به‌خوبیِ اون خاطراتی که ازم داری هستم؟
‫تو خیلی وقت توی اون... ‫توی اون مکان مصنوعی منتظر موندی،
‫ولی اینجا واقعیه.
‫و... و داری زندگی می‌کنی و...
‫بهت اجازه می‌دم. برو بدون من زندگی کن.
‫تو داری بهم اجازه می‌دی؟ تو...
‫- تو داری بهم اجازه می‌دی؟ ‫- باشه، ببخشید.
‫- حرفم یه‌کم تحقیرآمیز بود. ‫- خیلی ممنون، علیاحضرت.
‫- من غلامِ شما هستم. ‫- باشه.
‫- بابت اجازه خیلی ممنون. ‫- ببخشید.
‫این انصاف نیست.
‫انصاف نیست.
‫می‌دونم.
‫ولی...
‫باید برگردم.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫به محض اینکه از یه درِ قرمز رد بشی، ‫پیدات می‌کنن.
‫میندازنت توی خلأ.
‫باید سعی‌م رو کنم.
‫نه، بایدی وجود نداره. ‫می‌تونی اینجا پیش من بمونی.
‫لطفاً بمون.
‫شرمنده.
‫ولی واقعاً دوستت دارم.
‫خیلی‌خب.
‫دستا بالا، فنویک. دسته‌کلید رو بده من. ‫چشم، جونی. چشم، جونی.
‫آره. دستا بالا، دستا بالا.
‫دستا بالا، فِنی. ‫(فنویک)
‫آماده‌ای بمیری، فِنی؟ ‫می‌خوای تیکه‌پاره‌ت کنم؟ تیکه‌...
‫خدایا.
‫مَرد خیلی خوبیه. خیلی خوبه.
‫مگر اینکه یه کار دیگه... ‫خیلی‌خب. آره.
‫می‌دونی که این روش جواب نمی‌ده.
‫البته...
‫شاید جواب بده.
‫باورم نمی‌شه می‌خوام این کار رو بکنم.
‫به یه حواس‌پرتی نیاز داری.
‫لوک...
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫آره.
‫می‌دونم.
‫خب، یادته قبلاً توی تئاتر محلی هم کار می‌کردم؟
‫[بایگانی]
‫لطفاً به محتویات نمایشگاه دست نزنید. ‫یادتون باشه محتواها واقعی نیستن.
‫اون رفت.
‫- چرا؟ ‫- عه، رفیق.
‫می‌دونم. می‌دونم سخته.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫ولی... ولی باور کن بهتر می‌شه.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫ آره، خودتو خالی کن، رفیق.
‫خودتو خالی کن. خودتو خالی کن. ‫گریه کن تا خالی شی.
‫خب؟ چیزی نیست. چیزی نیست.
‫امروز سخته، ولی همیشه فردایی هم هست.
‫امروز سخته، همیشه فردایی هم هست، ها؟
‫- درسته. درسته. خیلی‌خب. ‫- باشه، خوبه.
‫فکر کنم فقط یه گریهٔ حسابی لازم داشتم.
‫آره، درک می‌کنم.
‫- یادمه وقتی همسرِ سابقم ولم کرد... ‫- بگذریم؛ ممنون.
‫می‌خوام به یاد قدیما، یه سر برم تو.
‫باشه، ولی بلیت نگرفتی.
‫نباید انقدر بذل و بخشش کنم.
‫بهتره عجله کنی.
‫آره.
‫خداحافظ، لوک.
‫خداحافظ، جون.
‫خب...
‫[ورود ممنوع]
‫- عزیزم، دیگه تکرار نمی‌شه، قول می‌دم. ‫- نه.
‫می‌شه لطفاً آروم باشی ‫و بیای در موردش صحبت کنیم؟
‫- حق نداری بهم بگی آروم باشم! ‫- اوناهاش!
‫همون‌جا وایستا!
‫- تو بچه‌م رو نمی‌بری! ‫- چه اهمیتی برات داره؟
‫- فوراً بیا اینجا! ‫- بگیریدش! بگیریدش!
‫ازت متنفرم!
‫با من این‌جوری رفتار می‌کنی؟
‫- اگه حامله باشم چی؟ ‫- درست می‌شه، جونی. باور کن.
‫متأسفم، چک برگشت خورد.
‫خواهش می‌کنم!
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫نمی‌تونی از دستمون در بری!
‫- تسلیت می‌گیم. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫یالا! یالا! یالا! عجله کن!
‫وایستا!
‫لعنتی.
‫خدایا، لری. نمی‌خوام...
‫نمی‌خوام دوباره باهات سرِ این موضوع بحث کنم.
‫نه‌خیر! تو رو با اون مقایسه نمی‌کنم!
‫نه، من هیچ‌وقت تو رو با اون مقایسه نکردم! ‫نمی‌خوام این بحث رو بکنم!
‫تحقیرکننده‌ست، جون.
‫- دیگه این بحث رو ادامه نمی‌دم. ‫- ایست! برو! برو! برو!
‫ای خدا! خب، اون بحثش رو پیش کشید. من چی باید بگم؟
‫می‌فهمم. اون از من خوشش نمیاد.
‫- نه، نه، دقیقاً گفت... ‫- کم‌کم مِهرت به دلش می‌شینه.
‫- «ازش خوشم نمیاد.» ‫- مِهرت به دل آدما می‌شینه، لری.
‫عالیه. پس باید منتظر بمونم.
‫طبقهٔ بالا! طبقهٔ بالا!
‫لری.
‫بجنب!
‫طبقۀ بالا!
‫یالا، بیا بالا. بگیرش! بگیرش!
‫خیلی‌خب.
‫تأخیر قطار در سکوی ۱۸۶.
‫یک فراری بر روی ریل‌هاست.
‫ببخشید. سلام.
‫می‌خوام بدونم لری کاتلر به کدوم ابدیت رفته.
‫خانم، ۴۲۵ هزارتا «لری کاتلر» وجود داشته.
‫می‌شه دقیق‌تر بگید؟
‫[فراریِ تحت‌تعقیب] ‫[جون کاتلر]
‫اوه.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫فراریِ درِ قرمز. درگیر نشوید.
‫ببخشید.
‫خدایا. خدایا. خدایا. ‫خدایا. خدایا. خدایا.
‫می‌دونی، خیلی بهش فکر کردم و...
‫می‌گم شاید بهتر باشه زیادی هم عجله نکنیم.
‫من خیلی سخت‌پسندم، عزیزم.
‫- چی؟ ‫- فقط تو به چشمم میای.
‫واقعاً؟
‫- ای خدا! ‫- جلوت رو نگاه کن، خانم.
‫برو اون‌طرف. اون‌طرف.
‫شماها یه زن ندیدید که بدوئه این سمت؟
‫- نه. ‫- از اون‌طرف رفت.
‫- ممنون. زود باش، بیا بریم. ‫- آره، آره، آره.
‫موفق باشید، دوستان.
‫بیا بریم. بجنب.
‫جون.
‫تو خیلی رُمانتیکی.
‫می‌تونیم یواشکی بفرستیمش ‫توی یکی از اون ابدیت‌های قدیمی و متروکه.
‫از اون نژادپرستی‌ها نه. ‫ولی اونجا جات امنه.
‫- حراست هیچ‌وقت اونجاها رو چک نمی‌کنه. ‫- کجا رفت؟
‫کی؟
‫لری کجاست؟
‫خدایا! می‌دونستم. می‌دونستم. می‌دونستم.
‫کجاست؟
‫بهت می‌خوره هوس نوشیدنی کرده باشی.
‫عه...
‫آره.
‫پس هنوز نرفتی.
‫نه.
‫واقعاً همه‌جای آدم شِنی می‌شه.
‫آره. فهمیدم که سرما ‫همه‌جا همون حس رو داره.
‫- اون سروصداها به‌خاطر توئه؟ ‫- آره.
‫یه‌جورایی فراری‌ام.
‫کجا می‌خوای بری؟
‫یه جایی رو بلدم.
‫ممکنه خطرناک باشه.
‫کِی راه بیفتیم؟
‫خب، شبیه اوکدیل‌ـه.
‫بی‌نظیره.
‫«ترجمه از میثم موسویان و محمد سید»