‫سال ۱۹۳۱.
‫انگلستان و امپراتوری
‫در چنگال رکورد بزرگ گرفتار بودن،
‫ولی اشراف‌زاده‌های انگلیسی ‫خونسردی‌شون رو حفظ کردن و ادامه دادن.
‫از همه بیشتر هم خانواده داونپورت،
‫ارباب‌های فکهام هال ‫که بیش از ۴۰۰ ساله اونجان.
‫شکوه خیره‌کننده‌ی فکهام هال
‫نمادی از عظمت
‫و میراثی ماندگار برای خانواده بود.
‫اتاق‌های مهمش شاهد خیلی چیزها بودن.
‫زندگی و مرگ، خنده و تراژدی،
‫دل‌شکستگی و عاشقانه‌ها.
‫ولی انگلستان کشوری بود ‫که با طبقات تقسیم شده بود.
‫خدمه‌ی زیرپله‌ها مطیعانه ‫به ارباب‌ها خدمت می‌کردن
‫و مهمونی‌های پرزرق ‌و برق آماده می‌کردن.
‫قرقاول، خاویار، گوشت گوزن.
‫هر چیزی مهمون می‌خواست، ‫براش فراهم می‌کردن.
‫و با اینکه این زمستون خیلی سخت بود،
‫کار بی‌وقفه‌ی اون خدمه‌ی زیرپله‌ها
‫باعث می‌شد لرد و لیدی داونپورت ‫هیچ کم و کسری نداشته باشن.
‫یک زندگی پرزرق ‌و برق و تجملی داشتن
‫و تقریباً هیچ کاری نمی‌کردن.
‫خب، بالاخره یکی از بچه‌هامون ‫قراره ازدواج کنه
‫و به‌زودی خونه رو ترک می‌کنه.
‫خیلی خوشحالم
‫که خونه‌ی عزیزمون توی خانواده می‌مونه.
‫خیلی خوشحالم که بعد از این همه سال معاشرت،
‫بالاخره فامیل درست رو پیدا کرد.
‫حداقل پاپی به فکر ماست، برعکس رز.
‫رز شاید هنوز ازدواج کنه.
‫اوه، بس کن، هامفری. ‫کی دلش رز پیر رو می‌خواد؟
‫الان ۲۳ سالشه. ‫مثل یه زن خشک و پژمرده‌ست.
‫بی‌حاصل، خشکیده.
‫یه گردوی پیر و چروکیده‌ی مجرد.
‫رز عزیزم، شیر رو می‌دی؟
‫مامان، آرچیبالد افتضاحه.
‫بی‌انصافیه که پاپی رو مجبور کنین.
‫چرا نمی‌تونه فقط از روی عشق ازدواج کنه؟
‫آه، چطور می‌تونی اینقدر ساده‌لوح باشی، بچه؟
‫فکر می‌کنی من از روی عشق ‫با بابات ازدواج کردم؟
‫چون جذاب بود؟
‫چون شخصیتش رو دوست داشتم؟ ‫یا چیز دیگه‌ای؟
‫نه، از روی وظیفه باهاش ازدواج کردم.
‫و نمی‌تونستیم خوشحال‌تر از این بشیم.
‫ولی مامانت راست می‌گه، عزیزم.
‫این مربوط به آینده‌ی فکهام هاله.
‫مربوط به خانواده‌ی ماست.
‫فکر می‌کردیم با داشتن چهار پسر،
‫خط جانشینی داونپورت تضمین شده‌ست.
‫[جورج داونپورت در بین قربانیان تایتانیک]
‫چه بدشانسی افتضاحی که ‫هر چهار تاشون رو از دست دادیم.
‫اونم توی چهار حادثه‌ی کاملاً جدا. ‫[جان داونپورت برنده بلیت‌های سفر هیندنبورگ]
‫خودم رو دلداری می‌دم حداقل وقتی مُردن، ‫[پل داونپورت: رعد و برق هم نمی‌تونه]
‫داشتن کاری رو می‌کردن که دوست داشتن. ‫[من رو از بازی گلف منصرف کنه]
‫[مرگ حلق‌آویز رینگو داونپورت]
‫ولی این باعث نمی‌شه بفهمی
‫که این سیستم قدیمی جانشینی،
‫که فقط وارث‌های مرد رو می‌شناسه، ببخشید،
‫یه چرند بزرگه؟
‫رز، باید واقع‌بین باشیم.
‫پدرت که تا ابد زنده نمی‌مونه.
‫بیخیال. بابا مثل گاو قوی‌ هست.
‫پس تا وقتی مراقبش باشیم،
‫- همین‌طور می‌مونه. ‫- چطور می‌تونی نسبت به شرایط
‫اینقدر کور باشی؟
‫اگه خواهرت با آرچیبالد ازدواج نکنه، ‫ما رو بیرون می‌کنن.
‫مجبور می‌شیم توی مرکز لندن زندگی کنیم.
‫اون‌وقت برای خودم یه شغل پیدا می‌کنم.
‫یه داونپورت که برای پول کار کنه؟
‫می‌خوای پدرت زودتر از موعد بمیره؟
‫من همیشه به فکر سلامتی بابا هستم.
‫خب، معلومه که کمتر از خواهر خوشگلت
‫به این خانواده اهمیت می‌دی.
‫هامفری! وقتی سرفه می‌کنی ‫جلوی دهنت رو بگیر.
‫خیلی عذر می‌خوام، پرودنس.
‫سرورم، خانم‌ها.
‫زنگ سرو غذا زده شد.
‫به‌زودی نوشیدنی‌ها ‫توی سالن پذیرایی سرو می‌شن.
‫- ممنون، سیریل. ‫- امیدوارم
‫هوا برای عروسی آفتابی باشه. ‫هی، سیری.
‫- اوهوم. ‫- فردا هوا چطوره؟
‫انتظار می‌ره فردا توی فکهام ‫آسمون نیمه‌ابری باشه،
‫با احتمال ۴۰ درصد برف.
‫هیچ‌وقت نگران نمی‌شی که سیری
‫همیشه داره به حرف‌هامون گوش می‌ده؟
‫اه، بس کن. ‫دوباره این حرف‌ها رو نزن، عزیزم.
‫قبلا مجبور شدیم از دست اون ‫الکسای بیچاره خلاص بشیم.
‫درسته.
‫لندن، زادگاه آمفیزم،
‫استثمار بچه‌ها
‫و یه جیب‌بر جوون و بامزه به اسم اریک.
‫کمبود ملی جوهر!
‫توی روزنامه بخونید! کمبود ملی جوهر!
‫- هی، شما. یک لحظه. ‫- کمبود ملی جوهر!
‫لعنت و دردسر!
‫ببخشید آقا، کیف پولتون افتاد.
‫- اه. ‫- اریک هیچ شباهتی
‫به داونپورت‌های فکهام هال نداشت.
‫هیچ زمین، عنوان، لباس راحتی،
‫یا ویتامین دی نداشت.
‫ولی هر چقدر از تراکم استخوان کم داشت،
‫با زیرکی...
‫بفرما عزیزم.
‫- جذابیت... ‫- مرسی.
‫- ساعت منو دزدیده! ‫- و قیافه‌ی پسرونه جبران می‌کرد.
‫- بیا ببینم! ‫- من ندزدیدمش.
‫قسم می‌خورم، ندزدیدمش.
‫اریک یکی از هزاران پسری بود ‫که بعد جنگ یتیم شدن.
‫- صبح بخیر. ‫- فقط با هوش سریعش،
‫زرنگی خیابونی
‫و نگاه مراقب «راهبه‌های مهربانی»
‫از فقر نجات پیدا می‌کرد. ‫[یتیم‌خانه نوفولکس]
‫صبح بخیر، خواهر جود.
‫امروز چه کاری می‌تونم براتون انجام بدم؟
‫برای من کاری نیست. ‫ولی این آقا می‌خواد باهات صحبت کنه.
‫و البته، روی ما همیشه به روی آدما بازه
اونایی که به آدمای خاصی علاقه دارن .
‫بله. به نظر میاد دقیقاً ‫همون پسریه که برای این کار لازمه.
‫یه نامه دارم که باید برسونی.
‫به عمارت خانواده داونپورت.
‫یک خانواده‌ی اشرافی بی‌نهایت پولدار.
‫همه‌شون به درک.
‫درسته.
‫فکهام هال.
‫پرزرق ‌و برق‌ترین عمارت ‫توی کل شراپسایسترشایر.
‫خب، کمتر از پنج شیلینگ انجامش نمی‌دم.
‫یه پوند بهت می‌دم.
‫خوشحال شدم باهاتون معامله کردم، آقا.
‫موفق باشی.
‫اریک.
‫تو باهوش‌ترین بچه‌ای هستی که ‫تا حالا توی این یتیم‌خونه داشتیم.
‫کاش استعدادت رو توی راه درست خرج می‌کردی،
‫می‌تونستی واقعاً واسه خودت کسی بشی.
‫«شاید قبل از مرگم کار خوبی بکنم».
‫جمله‌ی توماس هاردیه.
‫یه نقل‌قول دیگه برات دارم.
‫«دزدی نکن».
‫آه.
‫ساعت‌تون، آقا.
‫اوه.
‫و شلوارتون.
‫ولی من شلوارم رو...
‫این‌طور بود که ماجراجویی اریک شروع شد،
‫وقتی راه افتاد تا اون نامه‌ی ‫ارزشمند رو به لرد داونپورت برسونه.
‫یک فرصت برای تغییر آینده‌ش.
‫و هیچ‌چیز نمی‌تونست جلوشو بگیره.
‫اوه.
‫درود به راخمانینوف. دمش گرم.
‫قطعه‌ی جدید از کارل راول ‫و ارکسترش تازه منتشر شد.
‫یک ترک خفن. گوش بدین.
‫اوه.
‫حالتون خوبه؟
‫هیچ‌وقت بهتر از این نبودم.
‫ببخشید ماشینتون رو خط انداختم.
‫اشکال نداره. از قبل همین‌طور بود.
‫ببخشید بابت دوچرخه‌تون.
‫اشکال نداره. اونم از قبل همین‌طور بود.
‫نمی‌دونم چی شد. فکر کنم…
‫- یه لحظه حواسم پرت شد. ‫- یه لحظه حواسم پرت شد.
‫آره. فقط یه لحظه چشمم رو از جاده برداشتم.
‫فکر کنم محو دیدن…
‫یه زن فوق‌العاده زیبا شدم
‫با اون حس بی‌خیالی که باعث می‌شه ‫مردها از زنده بودن خوشحال باشن!
‫خب، از آشنایی با شما خوشوقتم.
‫اریک.
‫در واقع رز هستم.
‫خیلی خوشحال شدم باهات آشنا شدم.
‫از این به بعد بیشتر حواسم به مسیرم هست.
‫[فکهام هال]
‫خانم داونپورت! خانم داونپورت!
‫لرد و لیدی می‌پرسن کجایی.
‫- چی بهشون گفتی؟ ‫- آبروت رو حفظ کردم، خانم.
‫گفتم داری با یه کار سخت کلنجار می‌ری.
‫اوه، ممنون پاتریشیا. ‫فقط می‌خواستم ذهنمو خالی کنم
‫قبل از اینکه ببینم خواهر عزیزم پاپی ‫با اون آرچی نفرت‌انگیز ازدواج کنه.
‫خیلی‌خب، مثل اولش شد.
‫خوشحالم می‌بینمتون، وایسکانت وولسی.
‫خیلی لطف کردین که اومدین، لرد لوکان.
‫به خونمون خوش اومدی، لیدی گاگا.
‫کجا بودی تا حالا؟
‫لطفاً نگو کتاب می‌خوندی یا فکر می‌کردی.
‫همون‌طور که می‌دونی، اون کار مردهاست.
‫هامپتی!
‫آه! اینم از جی.آر.آر. تالکینِ نویسنده.
‫پاپی، دوست قدیمی من از آکسفورد، جان.
‫خواهش می‌کنم. من رو ‫جی.آر.آر. تالکینِ نویسنده صدا کن.
‫از آشنایی باهاتون خوشوقتم.
‫چیزی نوشتین که بشناسم؟
‫بعید می‌دونم. هنوز چیزی چاپ نکرده.
‫خب، هنوز نه.
‫ولی ۱۵ سال گذشته رو صرف این کردم
‫که یک الفبا برای اورک‌ها درست کنم.
‫امیدوارم اولین فرزندت شکوفا بشه
‫یا به دست سائورون بمیره.
‫چه زبان دلنشینی.
‫یادت باشه فیفی،
‫داونپورت‌ها یکی از برجسته‌ترین ‫خانواده‌های کل انگلستان هستن.
‫پس لطفاً سعی کن زیاد آمریکایی نباشی.
‫اوه، عزیزم. اصلاً متوجه نمی‌شن.
‫- لرد داونپورت. ‫- برت رو یادت میاد؟
‫- ساقدوش آرچیبالد. ‫- خوشحالم می‌بینمتون.
‫ممنون که دعوتم کردین.
‫چه کلبه‌ی بامزه‌ای دارن.
‫اوه، خدای من.
‫ریچارد، زود باش.
‫گلادیس، واقعاً فقط همون رو می‌تونی حمل کنی؟
‫وقتی پسرک یتیم نزدیک شد،
‫فهمید اینجا باید فکهام هال باشه.
‫از شکوه و عظمتش می‌شد فهمید
‫و از تابلویی که نوشته بود «فکهام هال».
‫[ورودی خدمتکاران]
‫- ببخشید آقا. ‫- اوه.
‫آه، برای شغل خدمتکار سالن اومدی، درسته؟
‫- راستش فقط می‌خواستم... ‫- هیچ مذاکره‌ای در کار نیست.
‫حقوق چهار پوند در هفته‌ست. ‫یا قبول کن یا برو.
‫- قبول می‌کنم. ‫- ادنا.
‫برات یه خدمتکار سالن جدید گیر آوردم.
‫خدا نکنه من نظر داشته باشم ‫که چه کسی برام کار کنه.
‫امیدواریم از پسش بربیاد، سیریل.
‫یالا. دنبالم بیا، پسر.
‫به‌عنوان خدمتکار سالن، ‫پایین‌ترین رتبه‌ی کارمند هستی.
‫هر بعدازظهر باید ظروف نقره رو برق بندازی.
‫ظروف نقره یعنی هر وسیله‌ای ‫که از نقره ساخته شده باشه.
‫بعدش شام داریم. ‫شام یعنی غذایی که شب خورده می‌شه.
‫بعدش باید بشقاب‌ها رو از روی میز جمع کنی.
‫میز یعنی یه وسیله‌ی چوبی ‫با سطح صاف و چهار پایه.
‫آخرش باید زمین رو تی بکشی.
‫زمین یعنی سطح پایینی یک اتاق.
‫اتاق یعنی فضایی که ‫با چند دیوار احاطه شده باشه.
‫دیوار
‫مثل یه زمینِ کج شده‌ست. فهمیدی؟
‫بله خانم. قول می‌دم ناامیدتون نکنم.
‫از جلوی چشمم دور شو.
‫ببخشید آقا.
‫راجع به شغل خدمتکار سالن ‫باید با کی صحبت کنم؟
‫متأسفم، اون جای خالی پر شده.
‫خانم داونپورت.
‫اجازه بدین خودمو معرفی کنم.
‫من درویش خالد هستم، ‫وکیل پدرتون و دوست قدیمیش.
‫آه، بله. از سنگرها. با پدرم جنگیدین.
‫نه، ما هم‌جبهه بودیم.
‫اوه. آقای خالد،
‫اجازه بدین شما رو به عمه‌ی بزرگ ‫بوناپارت معرفی کنم.
‫باعث افتخاره، خانم.
‫بوناپارت.
‫نسبتی با ناپلئون دارین؟
‫بله. خواهرزاده‌ی منه.
‫اوه.
‫خانم مک‌آلیستر، ‫همه‌ی کارهایی که گفتین رو انجام دادم.
‫- واقعاً؟ به این زودی؟ ‫- بله خانم.
‫همه‌ی بطری‌ها رو از زیرزمین آوردی بالا؟
‫بله خانم.
‫- و به سالن پذیرایی بردیشون؟ ‫- بله خانم.
‫و درِ زیرزمین رو بستی؟
‫الان انجام می‌دم، خانم.
‫ریچارد کجاست؟
‫قرار بود نوشیدنی سرو کنه.
‫تو باید انجامش بدی، اونم نه با این قیافه.
‫زود باش.
‫قلعه، کلیسا، کارخانه‌ی شکلات‌سازی رو داری.
‫واقعاً نمی‌فهمم چرا کسی باید ‫یه «نیویورک» جدید بخواد.
‫این ده پوند رو بگیر و حرف نزن.
‫حالا، یه پیشنهاد کاری دارم، آقای داونپورت.
‫دارم امپراتوری مد خودم رو گسترش می‌دم
‫و یه خونه‌ی کوچیک توی انگلستان لازم دارم.
‫فکهام هال رو چقدر می‌فروشی؟
‫فکر نمی‌کنم با حقوق یه خیاط بتونی بخریش.
‫دو برابر ارزشش می‌دم.
‫و قول می‌دم اصالتش رو حفظ کنم.
‫فقط یه کافه موسیقی جَز، ‫مرکز بازی کوچیک و سی طبقه اضافه می‌کنم.
‫می‌دونم شاید این روش شما
‫برای تجارت توی آمریکا باشه،
‫ولی فکهام هال اصلاً فروشی نیست.
‫خب، حالا خواهیم دید.
‫یه هشدار بدم، آقای داونپورت.
‫من عادت دارم هرچی بخوام به دست بیارم.
‫حدود نصف اندازه‌ی یه انسان.
‫اوه.
‫- بریزم؟ ‫- بله، لطفاً.
‫خانم‌ها و آقایان.
‫لطفاً از عروس و داماد آینده استقبال کنین،
‫آقای آرچیبالد داونپورت ‫و خانم پاپی داونپورت، نامزدش.
‫و دخترعموش.
‫وای خدای من، مری، ‫یه مرد.
‫اوه، کانستنس. ‫اون‌قدر خوش‌تیپه که نفسم بند اومده.
‫خانم ولنتاین، خواهران بَکدل رو دیدین؟
‫خانم‌ها و آقایان،
‫خیلی کم پیش میاد کسی رو پیدا کنین ‫که این‌قدر زیبا باشه،
‫این‌قدر باهوش باشه،
‫کسی که حاضر باشین براش ‫زمین و آسمون رو جابجا کنین.
‫ولی بعد از سال‌ها جستجو،
‫پاپی من رو پیدا کرد. ‫حس می‌کنم خیلی خوش‌شانسم.
‫بالاخره ما خیلی چیزها مشترک داریم.
‫مثلاً پدربزرگ و مادربزرگ‌هامون.
‫- آره. ‫- آره.
‫لطفاً از جشن لذت ببرین.
‫متأسفم. شاید هیچ‌وقت نتونی ‫برای من همچین مهمونی‌ای بگیری.
‫عزیزم.
‫خیلی‌ها اینجا هستن
‫که فکر می‌کنن ازدواج به زندگی معنا می‌ده.
‫من جزوشون نیستم.
‫من فقط خیلی بهت افتخار می‌کنم،
‫به اینکه چه زن باهوش، ‫مهربون و شیک و باوقاری شدی.
‫تخم‌مرغ شکم‌پر می‌خواین، خانم؟
‫زُل نزن، کارت رو انجام بده.
‫خب، از روز اول با خانم مک‌آلیستر بد افتادی.
‫این دیگه رکورد زدی.
‫پس با موسیقی آشنایی دارین، آقا.
‫این اسمته؟
‫اریک نون.
‫تلفظش «نووان» هست، آقا. ‫[هیچ‌کس]
‫خب، اتاق خوابتون کدومه؟
‫اوه، من هیچ‌وقت نمی‌خوابم.
‫خواب مزاحم وظایفمه.
‫رسیدیم.
‫اتاقت.
‫باید با تام، فرد، هری،
‫ریچارد و الکساندر شریک بشی.
‫خوش‌شانس لعنتی. ‫مستقیم گذاشتنت توی اتاق بزرگ.
‫همه‌چی خوب تموم می‌شه، هامپتی.
‫شما از طرف عروسین یا داماد، آقا؟
‫نه، من مهمونم.
‫اووف!
‫پاپی عزیزم.
‫قبل از اینکه وارد این زندگی جدید بشی،
‫می‌خوام چیزی بهت بدم
‫که مادرم روز عروسی ما به پرودنس داد.
‫یه جعبه‌ی گردنبنده.
‫اوه، وای.
‫اوه، بابا، ممنون.
‫الکساندر.
‫آماده‌ای؟
‫اوهوم.
‫اوه.
‫بابا. ‫اوه.
‫لطفاً بشینید.
‫دوستان و خانواده و البته ‫آرچیبالد و پاپی خوش اومدین.
‫دعا کنیم هیچ‌وقت ازدواج نکنین.
‫دعا کنیم هیچ‌وقت بدون عشق ازدواج نکنین.
‫هیچ‌وقت بدون خدا عشق نورزین. ‫خداوند قادر مطلقه. خدا همه‌جا هست.
‫خدا به همه‌تون در مسائل خصوصی‌تون رحم کنه.
‫خدا به همه‌تون رحم کنه.
‫در مسائل خصوصی‌تون، ‫در تاریک‌ترین لحظه‌ها،
‫خدا اونجاست و نور می‌تابونه.
‫و امروز داره برای این دوتا روح ‫نور می‌تابونه.
‫و امروز داره برای این دوتا نور می‌تابونه.
‫روح‌هامون تا ابد مدیونشه.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫کسی دلیلی داره که آرچیبالد و پاپی نباید
‫در ازدواج مقدس به هم پیوند بخورن؟
‫الان بگین یا برای همیشه سکوت کنین.
‫کسی نیست؟ خوبه.
‫صبر کنین.
‫من یه دلیل دارم که نباید ازدواج کنیم.
‫من دوستش ندارم.
‫یکی دیگه رو دوست دارم.
‫ببخشید آرچی، ولی نمی‌تونم ‫باقی عمرمو با یه دروغ زندگی کنم.
‫پاشو.
‫حالا این شد یه عروسی درست و حسابی.
‫لایونل؟ لایونل.
‫[کود بخارآلود!]
‫[به‌صورت دستی و در صندوق پست شما ‫تحویل داده خواهد شد]
‫دوستت دارم. می‌خوام برای همیشه با هم باشیم.
‫باشه. خیلی‌خب.
‫خداحافظ!
‫[سرود شماره ۶۹ و ۷۰۷]
‫[سرود مرگ]
‫توجه کنین، لطفاً.
‫هیسس.
‫با وجود ناخوشایندی امروز،
‫همه باید توی فکهام هال بمونین.
‫برای اینکه آبروی آرچیبالد حفظ بشه،
‫ممنون می‌شم اگه از این لحظه به بعد،
‫هیچ‌کس به این لغزش صبح اشاره نکنه.
‫به‌خصوص اون عروسی فاجعه‌بار،
‫تحقیر شدن آرچیبالد پای محراب
‫و اینکه با چه اشتیاقی عروس ‫از نامزد رهاشده‌اش فرار کرد.
‫و لطفاً هیچ اشاره‌ای به
‫ناله‌های حیوانی آرچیبالد ‫از اتاق کشیش نکنین
‫که همه‌مون وانمود کردیم نمی‌شنویم.
‫ممنونم، لرد داونپورت.
‫خیلی لطف کردین.
‫امیدوارم آخر هفته‌ی خوبی داشته باشین.
‫می‌دونستم بین لایونل و پاپی ‫یه چیزی هست، می‌دونستم.
‫خیلی وقتا می‌دیدم شب‌ها یواشکی برمی‌گرده.
‫هیچ‌وقت چیزی به خانم نگفتم. ‫اگه می‌پرسید،
‫می‌گفتم پاپی توی انباریه ‫و داره یه عروسک می‌تراشه.
‫دیگه این شایعه‌پراکنی بسه.
‫خانم رز توی اتاقش چای می‌خوره.
‫بله، خانم مک‌آلیستر، خانم، بانو.
‫تو؟ چی؟ چرا نگفتی اینجا کار می‌کنی؟
‫چرا نگفتی اینجا زندگی می‌کنی؟
‫این خونه برای یه راننده خیلی بزرگه.
‫آره.
‫ترجیح می‌دم به کسی نگی
‫با ماشین بابا رانندگی می‌کردم.
‫نگران نباش. می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫توی راز نگه داشتن خوبم.
‫تا امروز هیچ‌وقت به کسی نگفتم
‫که خواهر مری از صندوق صدقات دزدی می‌کرد،
‫یا خواهر جود به آمستردام سفر می‌کرد،
‫یا وقتی پدر جسوپ گروه سرود رو گول زد که...
‫خوبه بدونم می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫قطعاً می‌تونین، خانم رز.
‫ببخشید که می‌پرسم.
‫چی دارین می‌خونین؟
‫یه داستان عشق ممنوعه‌ست.
‫آه.
‫خیلی دوست دارم وقتی خوندینش بهم قرض بدین.
‫خوندن بلدی؟
‫یادم نیست کی این جمله رو گفته،
‫ولی کتاب خوندن ما رو ‫به دوستان ناشناس می‌رسونه.
‫- جمله‌ی بالزاکه. ‫- نه، واقعیه.
‫فکر کنم یه رمان‌نویس فرانسوی بود.
‫چای‌تون رو کجا بذارم؟
‫بهتره خودم بردارم.
‫ممنوعه؟
‫خدمتکار سالن.
‫اریک.
‫چاره‌ای برامون نذاشتی.
‫قراردادت به پایان رسید.
‫- خانم. ‫- فقط می‌خواستم مطمئن شم
‫خدمتکار سالن جدید به خاطر اینکه
‫من ازش خواستم چای بیاره، ‫به دردسر نمی‌افته.
‫- شما ازش خواستین؟ ‫- بله.
‫برای اینکه به پاتریشیا یه استراحت بدم.
‫خب، می‌ذارم به جلسه‌تون برسین.
‫اوه.
‫می‌خواستم شکر هم بگیرم.
‫خب، به نظر میاد مجبورم، پسر.
‫اینجا می‌مونی.
‫فعلاً.
‫واقعاً فکر می‌کردم
‫اینجا جایی باشه که ‫باقی عمرم رو توش زندگی کنم.
‫ولی کار زیادی از دستمون برنمیاد.
‫قانون واضحه.
‫آرچیبالد وارث قانونی فکهام هاله.
‫چرا باید از بین همه، اون باشه؟
‫کاش جورج نمرده بود.
‫یا جان.
‫یا پل.
‫یا رینگو کوچولو.
‫یا برادرزاده‌ی بزرگ‌ترمون.
‫هامفری.
‫هیچ‌وقت جرئت نکردم از فیلیس بپرسم.
‫واقعاً چه بلایی سر ‫برادر بزرگ‌تر آرچیبالد اومد؟
‫- آه، ناتانیل؟ ‫- هوم.
‫خیلی جوون بود که رفت جنگ.
‫برای دفاع از آزادی‌های این کشور بزرگ.
‫هوم.
‫فقط یه بچه بود.
‫افسر داونپورت. ‫آماده‌ای که بزرگ‌ترین فداکاری رو بکنی؟
‫حساب اون آلمانی‌ها رو برس. ‫برای پادشاه و میهن!
‫چندین بار سعی کردم بفهمم
‫چه بلایی سر اون پسر بیچاره اومد، ‫ولی بی‌نتیجه بود.
‫و حالا پسر باقی‌مونده‌ش،
‫پای محراب توسط دختر کوچیک ‫و کله‌تخم‌مرغی‌مون تحقیر شد.
‫حتی اگه پاپی پشیمون بشه،
‫غیرقابل تصوره که غرور زخمی آرچیبالد
‫اجازه بده باهاش ازدواج کنه.
‫رز چی؟
‫کسی رو نداره ازدواج کنه.
‫چه حیف. ولی اگه رز
‫با آرچیبالد ازدواج کنه چی؟
‫پیشنهاد جالبیه.
‫هوم.
‫آرچیبالد؟ نمی‌دونم...
‫آرچیبالد، نمی‌دونم گفتم یا نه،
‫ولی رز خیلی کتاب‌خوان و باهوشه.
‫تعجبی نداره.
‫یعنی یه زن بدون شوهر ‫دیگه چه کار می‌تونه بکنه؟
‫اوضاع جدی شد.
‫حالا که ماه‌عسلت کنسل شده،
‫وقت بیشتری برای مطالعه داری.
‫شاید بتونم یه کتاب درباره‌ی ‫آداب معاشرت بهت معرفی کنم.
‫چه تیکه‌ای انداخت.
‫شاید دفعه‌ی بعد که رفتی کتابخونه،
‫یه متن پیدا کنی که توضیح بده
‫یه خانم چطور باید رفتار کنه، هان؟
‫بله. بدشانسیه که
‫شریک زندگی نداشته باشی.
‫ولی بی‌ملاحظه‌تر نیست که یکی رو پیدا کنی
‫و بعد از دستش بدی؟
‫این یکی دیگه نابودش کرد.
‫رز، می‌تونم بیرون باهات حرف بزنم؟
‫رز عزیزم، شرایط ما رو نمی‌بینی؟
‫به خاطر رفتار خودخواهانه‌ی خواهرت،
‫اگه بخوایم توی فکهام هال بمونیم،
‫یه خانم دیگه از خانواده ‫باید با آرچیبالد ازدواج کنه.
‫نه. نمی‌تونی. تو که ازدواج کردی.
‫عزیزم. منظورم تویی.
‫اوه.
‫نه! فکر می‌کنی من انتخاب می‌کنم
‫که باقی عمرمو با اون خوک زندگی کنم؟
‫نه، انتخاب نمی‌کنم و نخواهم کرد.
‫بسه. آقای تالکین.
‫- نویسنده. ‫- دقیقاً.
‫لجبازی دلیل اصلی تحلیل رفتن مغز زن‌هاست.
‫از هر دانشمند مردی می‌خوای بپرس.
‫از این لحظه به بعد، ‫باید کاری کنی آرچیبالد عاشقت بشه.
‫برای صلاح خانواده.
‫رز!
‫خیلی ببخشید، دوباره از روزهاست ‫که اعصابش خراب شده.
‫خیلی متأسفم.
‫رز؟ حالت خوبه؟
‫چیزی نیست که بخوای خودت رو اذیت کنی.
‫خواهش می‌کنم. اصلاً اذیت نمی‌شم.
‫می‌تونی هرچی خواستی بهم بگی.
‫کاملاً بین خودمون می‌مونه.
‫ولی من دوستش ندارم.
‫فهمیدم.
‫ترجیح میدی منتظر هیثکلیف خودت بمونی.
‫«بلندی‌های بادگیر» رو خوندی؟
‫اریک، تو موجود نادری هستی.
‫فکر می‌کنی احمقانه‌ست که ‫یه زن به حرف دلش گوش بده؟
‫من معتقدم وقتی دل آدم درد می‌کنه،
‫اون موقع باید بیشتر گوش بدیم.
‫آدم چطور می‌فهمه عاشق شده؟
‫شاید یه چیزی توی هوا باشه.
‫دیگه بهتره برم.
‫♪ یه دعوت‌نامه به کاخ باکینگهام ♪
‫♪ رسید به خونم توی بلگراویا ♪
‫♪ وقتی شاه و ملکه رو می‌بینی ♪
‫♪ باید بهترین رفتار رو داشته باشی ♪
‫♪ ولی با لباس پشت و رو رفتم کاخ ♪
‫♪ و هیچ‌کس فکر نکرد بهم بگه ♪
‫♪ خیلی مؤدب بودن ‫کل شب همونجوری بودم ♪
‫♪ و هیچ‌کس بهم نگفت ‫لباسم پشت و رو هست ♪
‫♪ وقتی دیدم جیب نداره ‫و پیپم افتاد زمین ♪
‫♪ یه کم شک کردم ♪
‫♪ دوک نورویچ فکر کرد مُد جدیده ♪
‫♪ سعی کرد خودش پشت و رو بپوشه ♪
‫♪ نادون ♪
‫♪ با لباس پشت و رو رفتم کاخ ♪
‫♪ فکر نکنم اعلیحضرت من رو فراموش کنه ♪
‫♪ شاه تیپ زشتم رو دید ♪
‫♪ ولی اون شب خوب گذشت؟ ♪
‫♪ خب، دوباره برای هفته‌ی بعد دعوتم کردن ♪
‫دیدی، به همین می‌گن شوخ‌طبعی.
‫مادرت فکر کرد بهتره
‫تو هم توی شکار شرکت کنی.
‫شاید آرچیبالد بیشتر باهات آشنا بشه.
‫الان با کمال میل حاضر بودم ‫جای قرقاول باشم.
‫همیشه فکر کردم زن‌ها نباید توی شکار باشن.
‫این‌قدر مسخره نباش.
‫مسخره؟ این حقیقت علمیه.
‫دامن‌هاشون توی بوته‌ها گیر می‌کنه.
‫عطرهاشون قرقاول‌ها رو می‌ترسونه
‫و خنده‌های زنونه‌شون ‫گلوله‌ها رو زنگ می‌زنه.
‫آقای خالد، حالتون خوبه؟
‫آره. فقط...
‫صدای آماده شدن تفنگ‌ها برای شلیک.
‫من رو به روزهای تو سنگر برمی‌گردونه.
‫اگه اشکالی نداره بپرسم، ‫همین باعث شد لنگ بزنی؟
‫جنگ تموم شد! جنگ تموم شد!
‫جنگ تموم شد!
‫ترجیح می‌دم راجع بهش حرف نزنم، ‫خانم داونپورت.
‫می‌فهمم.
‫ممنون بابت خدمت‌تون.
‫ها!
‫چه تیراندازی خوبی.
‫لعنتی.
‫آفرین، پدر.
‫به درک.
‫امروز خیلی خوش‌شانس نیستی، آرچیبالد؟
‫فقط دارم با این
‫اسلحه‌ی جدید آشنا می‌شم.
‫چه تیراندازی خوبی، رفیق قدیمی.
‫آره.
‫قربان، ببرمش خونه و دکتر خبر کنم؟
‫نه، نه. فقط پاهاش رو قطع کن ‫و برای شام کبابش کن.
‫ریچارد چی، قربان؟
‫آه، آره. غم‌انگیزه. ‫بدون همراه شکارچی،
‫باید شکار رو متوقف کنیم.
‫- روز غم‌انگیزی برای همه‌مونه. ‫- پدر، صبر کن.
‫یه نفر توی خونه هست ‫که شاید بتونه جاشو پر کنه.
‫لعنتی.
‫پدر. نه.
‫رز.
‫تو بهترین دختری هستی ‫که یه پدر می‌تونه آرزو کنه.
‫به پاپی بگو بخشیدمش.
‫ولی مهم‌تر از همه، به مادرت بگو که
‫من… من…
‫امروز عصر برای چای نمیام.
‫هیچ‌وقت بابت این قضیه نمی‌بخشمت.
‫ببخشید، خانم داونپورت.
‫هیچ خونی نریخته.
‫اوه.
‫چه شانسی.
‫انگار ساعت جیبی قدیمیم
‫جونم رو نجات داده. زنده‌م.
‫- آه! ‫- خب، من یه درس مهم گرفتم
‫حواست باشه کجا نشونه می‌گیری.
‫یه نور می‌بینم.
‫پسرام رو می‌بینم.
‫جان،
‫پل، جورج، رینگو.
‫بیاین با هم باشیم.
‫می‌خوام دست‌هاتون رو بگیرم.
‫اوه، پرودنس عزیز.
‫پرودنس عزیز.
‫من گراز دریایی‌ام.
‫ذهنش پریشون شده.
‫بابا داره میاد، پسرها.
‫آه!
‫قمقمه نوشیدنیم.
‫البته.
‫قمقمه‌ت.
‫اوه، بدشانسی آوردی، رفیق.
‫آه، فکر کردم اولین شکارت رو زدی.
‫قمقمه.
‫ممنون که پدر رو نجات دادی.
‫خب، هر کسی همین کار رو می‌کرد.
‫ولی انجام ندادن.
‫رز.
‫فقط می‌خواستم بگم
‫بابت اینکه دو بار به پدرت تیر زدم، ‫معذرت می‌خوام.
‫معمولاً تیرانداز خیلی بهتری‌ام.
‫این اسلحه‌ای که بهم دادن، خرابه.
‫لوله‌ش کجه. درست شلیک نمی‌کنه.
‫امم... اجازه هست؟
‫بفرما.
‫همون‌طور که گفتم.
‫شانس تازه‌کارهاست.
‫پسر جوون،
‫به تیزهوشیت توی شکار امروز فکر می‌کردم.
‫خوبه که کسی مثل تو نزدیک آدم باشه، اریک.
‫می‌خوای پیشخدمت جدیدم بشی؟
‫باعث افتخاره، قربان.
‫عالی شد. این یه سیگار می‌طلبه.
‫ایناهاش، توی کشوی مخفی سیگار و پولم.
‫ممنون، قربان.
‫الکساندر، یه نامه برای خودت ‫با خبر تنزل رتبه‌ت بنویس.
‫باعث خوشحالیه، قربان.
‫[در دوران سرکشی، ‫لگولاس موهاش رو قهوه‌ای تیره رنگ کرد]
‫چی هی توی اون دفترچه‌ی کوچیکت می‌نویسی؟
‫ایده‌ها. برای رمانم.
‫همیشه دنبال الهام می‌گردم.
‫اوه عزیزم، سیگاربُرم رو ندیدی؟
‫توی شلوارته، عزیزم.
‫صبر کن. دوباره بگو.
‫اه...
‫توی شلوارت، عزیزم؟
‫توی شلوارت. ‫[با صدای گالم]
‫رز، فقط می‌خواستم بدونی
‫امروز توی کتابخونه بودم
‫و به یه شعر برخوردم
‫که من رو یاد تو انداخت.
‫اشکالی نداره الان بخونمش؟
‫باشه
‫چه شعر زیبایی بود.
‫- اممم. ‫- به نظر میاد آرچی
‫حسابی دل‌بسته‌ی رز شده.
‫خوبه که ببینی موقتاً حواسش
‫از چنگال اجتناب‌ناپذیر مرگ، پرت شده.
‫دقیقاً.
‫خیلی بیشتر از چیزی که اول ‫فکر می‌کردی سرگرم‌کننده‌م، نه؟
‫مطمئنم همین‌طوره.
‫- امیدوارم بقیه شب بهت خوش بگذره. ‫- اه...
‫- سیری؟ ‫- اوهوم.
‫آهنگ پخش کن.
‫پخش موسیقی روی گرامافون.
‫- شروع کن، رز. ‫- ترجیح میدم نکنم.
‫خجالت‌زده‌م نکن. ‫مردم دارن نگاه می‌کنن.
‫ولم کن.
‫فقط شروع کن. خوش می‌گذره.
‫آرچیبالد، ولم کن.
‫خانم داونپورت ازت خواست ولش کنی.
‫آقای داونپورت، عذرخواهی می‌کنم که
‫صورتم مسیر پرواز دست شما رو قطع کرد.
‫- بله. ‫- و عمیقاً متاسفم
‫بابت رفتار همکار زیردستم.
‫باید هم باشی.
‫وقتی اینجا رو به ارث ببرم، ‫همه‌تون رو اخراج می‌کنم.
‫شما احمق‌های گستاخ.
‫- خیلی خوب، قربان. ‫- بله.
‫اریک؟
‫تو شغل همه‌ی ما رو به خطر انداختی.
‫تو اینجایی که خدمت کنی، ‫و فقط خدمت کنی.
‫ما طبقه پایینی‌های پست،
‫نباید هیچ‌وقت از نظر عاشقانه ‫با بالایی‌ها درگیر بشیم.
‫حرفم رو گوش کن، ‫هیچ‌وقت آخر و عاقبت خوشی نداره.
‫اگه قراره روزهامون رو ‫توی عمارت فکهام بگذرونیم،
‫پس رز باید با آرچیبالد ازدواج کنه.
‫و تو مانع این کاری.
‫حالا، به خاطر صلاح همه‌مون، ‫فردا اول وقت،
‫باید وسایلت رو جمع کنی و بری.
‫برای جلوگیری از هر ناراحتی،
‫خیلی ساده به لرد خبر میدم
‫که تو هاری گرفتی،
‫جای دیگه کار پیدا کردی، مُردی،
‫حامله شدی، و فرار کردی.
‫حالا، برو.
‫[طاووس و اسلیتر]
‫رز. اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم تو رو پیدا کنم. چی گفتن؟
‫اخراجم کردن. فردا میرم.
‫نه. نه، نمی‌تونن، و نمی‌کنن.
‫نخواهند کرد و نخواهند نخواهند کرد.
‫با پدر صحبت می‌کنم.
‫رز. نه، اشکالی نداره. دیگه تموم شده.
‫- اوه، نه. ‫- این مکان به‌هرحال مناسب من نیست.
‫- عمارت فکهام؟ ‫- آره، گور بابای همه‌شون.
‫خب...
‫خب، اگه قراره این آخرین شبمون با هم باشه،
‫بیا بریم یه جایی. ‫جایی که بتونیم خودمون باشیم.
‫درست مثل وقتی که ‫اولین بار همدیگه رو دیدیم.
‫می‌دونم. بیا بریم یه کافه.
‫نظرت در مورد «داگ و دریک» چیه؟ ‫چندین بار با ماشین از جلوش رد شدم،
‫ولی هیچ‌وقت جرئت نکردم برم تو.
‫آره، چرا که نه.
‫ولی آدمای اون تو واقعاً
‫بزرگترین طرفدارهای شما داونپورت‌ها نیستن.
‫پس، واقعاً نمی‌تونی با اون لباس بری تو.
‫پس مجبورم همرنگ جماعت بشم.
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫[داگ و دریک]
‫- دیگه نیا تو. ‫- ولی من صاحب کافه‌ام.
‫بفرمایید.
‫دنبالم بیا.
‫دو تا از همیشگیِ من لطفاً، کارل.
‫این کیه؟
‫منو یادت نمیاد؟
‫اسمم هست، اوم...
‫رز...
‫داون...
‫پورت.
‫رز داونپورت.
‫خوبه. چون برای یه لحظه،
‫شبیه یکی از اون جماعتِ ‫عمارت فکهام به نظر اومدی.
‫و ما از اون عوضی‌های افاده‌ای متنفریم.
‫خب، می‌تونم بهت اطمینان بدم،
‫خیالت راحت، من اصلاً سیب و گلابی نیستم.
‫مثل یه کاکنی اصیل حرف زدی.
‫ممنون، کارل.
‫- آخ! ‫- زدی تو خال.
‫بیا اینجا.
‫همه کافه‌ها این‌جوری‌ان؟
‫اوه، نه، نه. این یکیش باکلاسه.
‫دنبالم بیا.
‫عالیه. بانوی من.
‫یه...
‫رز برای خانم؟
‫ممنون، ولی من همین‌جا برای خودم ‫یه رز زیبا دارم.
‫هر جور راحتی، عشقم.
‫اینجا بودن با تو، خیلی هیجان‌انگیزه.
‫دیگه تظاهر نیست، ‫دیگه احساساتمو پنهان نمی‌کنم.
‫می‌تونم خودم باشم.
‫رویاهات رو بهم بگو.
‫خب، من یه رویایی می‌بینم ‫که توش دندون‌هام می‌ریزه،
‫ولی نمی‌تونم برم دکتر ‫چون مدرسه‌م دیر شده.
‫منم همین‌طور.
‫واقعاً؟
‫رویای دیگه‌ای هم داری؟
‫من رویای اینو دارم که یه روز
‫فرار کنم به رمانتیک‌ترین جای زمین.
‫شهر عشق.
‫شهر هنر.
‫شهر شاعران.
‫بلک‌پول.
‫وای.
‫شاید یه روز بتونیم بریم اونجا. ‫با همدیگه.
‫آره.
‫اوه، نه. بزم کاکنی‌هاست.
‫ملحق شو. ‫قطعاً همه‌تون کلمات رو بلدین
‫چون ما همگی اینجا ‫کاکنی‌های اصیل هستیم، مگه نه؟
‫آره!
‫فقط همراهی کن، درست میشه.
‫♪ جک استیل کوچولو یه مارماهی رو خفه کرد ♪
‫♪ توی بازار کمدن فروختش ♪
‫♪ بیلی بریکستونی رفت پیکدیلی ♪
‫♪ یه حلزون پرید توی گلوش ♪ ‫♪ و عمرش تموم شد ♪
‫♪ یه تف بکن روی ستون نلسون ♪
‫♪ لندن محبوب منه ♪ ‫♪ لندن محبوب منه ♪
‫♪ لندن آشغال‌دونی محبوب منه ♪
‫خب، اون تا هفت دووم آورد.
‫به افتخار پیرترین دودکش‌پاک‌کنِ لندن.
‫آره!
‫♪ کافه ارزون، رو به ماه صدا بده ♪
‫♪ ایستگاه کوفتی واترلو ♪
‫♪ دردسر درست کردن، اتوبوس دو طبقه ♪
‫♪ دعوای فوتبالی ♪
‫♪ دود مرگبار، پوزه‌ی یه سگ ♪
‫♪ جک قاتل و یه رولت سوسیس ♪
‫♪ لندن محبوب منه ♪ ‫♪ لندن محبوب منه ♪
‫♪ لندن آشغال‌دونی محبوب منه ♪
‫♪ یه بار دیگه ♪
‫♪ لندن محبوب منه ♪ ‫♪ لندن محبوب منه ♪
‫پایتخت؟
‫برای یه دقیقه، فکر کردم بلد نیست.
‫آره!
‫سردته؟
‫ولی بدون اینکه ‫عشاق بداقبال ما باخبر باشن،
‫زندگی توی عمارت فکهام
‫داشت رو به وخامت می‌رفت.
‫مخصوصاً برای لرد داونپورت.
‫هامفری، یه پنجره رو باز کن.
‫یه بوی وحشتناکی اینجا میاد.
‫هامفری.
‫سرگرد رابرت چی.
‫برای قتل لرد داونپورت اینجام.
‫متاسفانه خیلی دیر اومدین. ‫یکی قبلاً انجامش داده.
‫ولی به‌هرحال بیاین تو.
‫دنبالم بیاین.
‫اوه، آره.
‫سیریل، آخرین نفری که ‫لرد داونپورت رو زنده دید کی بوده؟
‫قاتل.
‫همون‌طور که فکر می‌کردم.
‫حالا، میشه لطف کنی و ‫برام یه لیوان از اون نوشیدنی بریزی؟
‫حتماً.
‫صبر کن. این سمه.
‫دقیقاً.
‫پس، لرد داونپورت مسموم شده.
‫لزوماً نه.
‫- اینو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫سوراخ‌های ریز روی یقه کت.
‫هر کسی این کار رو کرده،
‫به یه نوع ماده شیمیایی سوزاننده ‫دسترسی داشته.
‫و اون بو رو حس می‌کنی؟
‫اوه، آره.
‫یه بوی گوگردی شدید ‫که چشم‌ها رو می‌سوزونه.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫وقتی قوز می‌کنم این‌جوری میشه.
‫لکه‌های خون.
‫می‌خواستین در مورد چی ‫با ما صحبت کنین، آقای خالد؟
‫نه، نه، نه، نه. ‫لطفاً، بهم بگین درویش.
‫همون‌طور که می‌دونین،
‫هامفری امورش رو ‫به شرکت حقوقی من سپرده بود.
‫اون شاید موکل من بوده باشه،
‫ولی بیشتر از اون، ‫یه دوست عزیز و یه سرباز شریف بود.
‫کاش می‌تونستم دیشب اونجا باشم ‫تا جونش رو نجات بدم
‫همون‌طور که اون توی جنگ ‫جون منو نجات داد.
‫داره میاد!
‫واقعاً باید بدی اون خال رو معاینه کنن.
‫پاپی.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫سلام، مادر.
‫پاپی.
‫من اینجا جایی دارم؟
‫البته که داری. ‫عمارت فکهام همیشه خونه تو می‌مونه.
‫عمارت فکهام دیگه خونه شما نیست.
‫با مرگ لرد،
‫لقب و املاک به وارث مرد بعدی منتقل شد.
‫بنابراین، آرچیبالد داونپورت
‫حالا لرد فکهامه.
‫ولی ما اشراف‌زاده‌ایم.
‫مطمئناً قوانین شامل حال ما نمیشه.
‫هیچ کاری نمیشه کرد؟
‫تنها مهلتی که می‌تونم پیشنهاد بدم اینه که
‫لقب نمی‌تونه قانوناً به آرچیبالد منتقل بشه
‫تا زمانی که تحقیقات ‫در مورد قتل هامفری تموم بشه.
‫پس اگه، مثلاً، ‫رز قبل از اون با آرچیبالد ازدواج کنه؟
‫اون‌وقت همگی می‌تونین اینجا بمونین.
‫بازرس حضور شما رو ‫توی اتاق نشیمن می‌خواد.
‫اگه براش هدیه نگرفته باشیم چی؟
‫اوه، خیلی خب.
‫پاپی، باید چیکار کنم؟
‫نمی‌خوام خانوادمون بیرون انداخته بشه.
‫ولی زندگی خالی از عشق چیه؟
‫رز عزیزم.
‫می‌دونی، منم زمانی از عشق کور بودم.
‫توی اون شکوفه‌های اولیه اشتیاق،
‫اصلاً اهمیت نمی‌دادم که ‫لایونل اشراف‌زاده نبود،
‫که پول نداشت،
‫که حموم نمی‌رفت.
‫اهمیت نمی‌دادم خوش‌تیپ نبود
‫یا مهربون یا تک‌همسر نبود،
‫یا اجازه نداشت نزدیک مدرسه‌ها بشه.
‫ولی اگه قرار بود ‫زمانم دوباره به عقب برگرده،
‫شاید، فقط شاید،
‫همه اینا رو به خاطر لایونل رها نمی‌کردم.
‫به نظر میاد دیگه لازم نیست ‫وسایلت رو جمع کنی، اریک جوان.
‫بازرس میگه هیچ‌کس نمی‌تونه بره.
‫ظاهراً، همه‌مون الان مظنون هستیم.
‫متاسفم، من روی رمان‌ها ‫سرمایه‌گذاری نمی‌کنم.
‫خب، لرد داونپورت،
‫نباید توی لیستتون باشه چون مُرده.
‫ولی به جز اون، همه اینجان.
‫ممنون، سیریل. ‫پاکش می‌کنم.
‫خوبه.
‫بانوی من، مهمانان محترم.
‫ایشون بازرس چی هستن.
‫خب، نمی‌دونم. بازرس فیلیپس؟
‫- هول. ‫- ون-بیساکا.
‫- اسپوزیتو. ‫- درو.
‫- گجت؟ ‫- آراگورن.
‫- اسپکتور. ‫- نه، نه.
‫فامیلیش چی هست.
‫نمی‌دونم. بازرس دک؟
‫- بازرس تورولی. ‫- کلوزو.
‫- تو-بیساکا. ‫- بوش.
‫- برانا. ‫- عینکی.
‫- ریش‌درختی. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫فامیلیش چی هست،
‫که این‌جوری نوشته میشه: چ ی.
‫آها. متوجه شدم. چی اسمشه.
‫- رابرت. ‫- رابرت چی؟
‫- دقیقاً. ‫- پس فامیلیش چیه؟
‫- آره. ‫- خیلی متاسفم،
‫ولی هنوز متوجه نمیشم.
‫چی متوجه نمیشی؟
‫نه، من کاملاً متوجه میشم.
‫حالا...
‫بعد از بررسی شواهد،
‫معتقدم قاتل لرد داونپورت
‫کسی توی این اتاقه.
‫آدمای اینجا چه دلیلی ممکنه ‫برای کشتن شوهرم داشته باشن؟
‫شاید از انتظار برای ‫به ارث بردن این عمارت خسته شده بودن.
‫یا عصبانی از تنزل رتبه.
‫یا تحقیر شده
‫بعد از اینکه تلاش‌هاشون ‫برای خریدن عمارت رد شد.
‫یا شاید یه بازرس پلیس شکست‌خورده‌ست
‫که ناامیدانه ‫دنبال یه پرونده برای حل کردنه.
‫منظورم اینه، من شب قتل کجا بودم؟
‫- دقیقاً. ‫- قطعاً.
‫هشدار میدم. ‫من همه‌تون رو خیلی دقیق زیر نظر دارم.
‫و اگه چیزی غیرعادی باشه،
‫هر چیزی،
‫می‌تونین مطمئن باشین که متوجهش میشم.
‫واقعاً مراسم زیبایی بود.
‫اوه، ممنون. ‫ولی حالا که به گذشته نگاه می‌کنم،
‫احتمالاً باید ‫توی مراسم تشییع شرکت می‌کردم.
‫مراسم واقعاً زیبایی بود.
‫درست همونی بود که هامفری می‌خواست.
‫هیچ‌وقت ایده خاکسپاری رو دوست نداشت.
‫همیشه فکر می‌کرد
‫اون یکی گزینه یه جورایی باوقارتره.
‫قطعاً.
‫ببخشید.
‫انجامش میدی، ‫و همین الان انجامش میدی.
‫احساسات بالا گرفته؟
‫اصلاً. فقط یه اختلاف نظر جزئی.
‫قبل از اینکه نتیجه‌گیری کنی،
‫بحث ما در مورد هامفری نبود.
‫در مورد رز بود.
‫مادر مشتاقه که ازدواج کنیم.
‫شرط می‌بندم مادرت نمی‌تونه صبر کنه ‫تا اسباب‌کشی کنه اینجا
‫و خونه خانوادگیِ ‫در حال فروپاشی شما رو ترک کنه.
‫کی بهت گفت ‫خونه ما داره از هم می‌پاشه؟
‫خودت همین الان گفتی.
‫بی‌خیال. ‫اگه یه مظنون واقعی می‌خوای،
‫سعی کن یه نگاهی ‫به اون پسر یتیم بندازی، خب؟
‫اون دیشب وحشیانه به من حمله کرد.
‫کی می‌تونه بگه تمایلات خشونت‌آمیزش ‫همونجا تموم شده؟
‫خیلی متاسفم.
‫نمی‌تونم تصور کنم چی داری می‌کشی.
‫خیلی سخته.
‫ممنون. داشتم ورزش می‌کردم.
‫هر کسی می‌تونست ببینه ‫پدرت چقدر بهت افتخار می‌کرد.
‫می‌تونم یه کلمه باهات حرف بزنم... داخل؟
‫رز، تو فرشته‌ای هستی که
‫توی ساعت نیازم فرستاده شدی.
‫اولین شکوفه بهار.
‫ولی بیشتر از اون، تو زیباترین
‫دختر خانواده‌ی داونپورت هستی ‫که در حال حاضر در دسترسه.
‫- آرچیبالد. ‫- نه، قول میدم بهت گوش بدم.
‫- ولی، من... ‫- من هرگز،
‫هرگز حرفت رو قطع نمی‌کنم.
‫لطفاً منو خوشبخت‌ترین مرد روی زمین کن.
‫رز، با من ازدواج می‌کنی؟
‫من...
‫رز؟
‫نیاز به زمان دارم ‫تا در موردش فکر کنم.
‫البته. کاملاً درک می‌کنم.
‫هر چقدر نیاز داری زمان بذار.
‫- الان؟ ‫- هنوز تصمیم نگرفتم.
‫خیلی‌خب. خب، تا جمعه وقت داری.
‫وگرنه، به یکی از خواهران بکدل ‫پیشنهاد ازدواج میدم.
‫برام مهم نیست کدومشون.
‫یه مرد نگاهمون کرد.
‫خدای عزیز، برای بخششت دعا می‌کنم.
‫زنی که عاشقشم داره مجبور میشه ‫با مردی ازدواج کنه که ازش متنفره.
‫و من احساس ناتوانی می‌کردم ‫که جلوش رو بگیرم.
‫پس، از مسیر درست منحرف شدم.
‫اون پول، لیاقت داشتنش رو نداشت.
‫پس، خدایا، لطفاً منو ببخش.
‫و قول میدم که بعد از این،
‫هرگز، هرگز دوباره دزدی نکنم.
‫آمین.
‫اگه با شمعدونی به قتل رسیدین،
‫شماره هفت رو بگیرین.
‫اگه با طناب به قتل رسیدین...
‫رز، مجبور نیستی با آرچیبالد ازدواج کنی.
‫منظورت چیه؟
‫من پس‌اندازمو برداشتم. ‫بیا با هم فرار کنیم.
‫- بیا یه زندگی جدید شروع کنیم. ‫- توی بلک‌پول.
‫بلک‌پول، کلکتون، اسکگنس.
‫دنیا به کام ماست.
‫اسکگنس. ‫جای خوبی به نظر میاد. کجاست؟
‫نمی‌دونم. ولی می‌تونیم بفهمیم.
‫با هم.
‫ولی باید الان بریم.
‫باورم نمیشه داریم این کار رو می‌کنیم.
‫خب، داره اتفاق می‌افته. ‫و هیچ‌کس نمی‌تونه جلومونو بگیره.
‫محض رضای خدا، اینجا چه خبره؟
‫من یه خبر ناشناس
‫از خانم مک‌آلیستر دریافت کردم
‫که این دو تا داشتن فرار می‌کردن
‫با پولی که از لرد داونپورت دزدیده شده.
‫ببینین، رز هیچ دخلی توی قضیه نداره.
‫من دروغ گفتم. ‫گفتم پول مال خودمه.
‫بهت گفتم، سیریل، نگفتم؟
‫- اوه، آره، آره، گفتی، آره. ‫- بهت گفتم یکی از خدمه
‫عاشق دختر بزرگمون میشه،
‫یه پاکت پر از پول هامفری رو ‫توی یه کشو پیدا می‌کنه،
‫می‌دزدتش، با پرت کردن سنگ به پنجره ‫رز رو می‌کشه بیرون،
‫و تلاش می‌کنه با ماشین فرار کنه، ‫ولی یه بازپرس پلیس جلوش رو می‌گیره،
‫کسی که کلاً ‫توی نگه‌داشتن وسایلش مشکل داره.
‫خب، همه چی رو درست نگفتی.
‫خب، دیگه چی رو قایم کردی، مرد جوان؟
‫هیچی. هیچی. قسم می‌خورم.
‫نه. هیچ‌کدوم از اینا مال من نیست.
‫هم‌اتاقی‌هات بهم گفتن
‫شب قتل لرد داونپورت دیر اومدی خونه.
‫پس، کجا بودی، و با کی بودی؟
‫خب، اگه اون بهتون نمیگه، من میگم.
‫- اون شب ما... ‫- کاملاً جدا بودیم.
‫نه. نه، ما توی...
‫توی لباس‌خوابمون بودیم، ‫توی اتاقای خودمون، چون وقت خواب بود.
‫نه.
‫- ما با هم توی کافه بودیم... ‫- با این دیدگاه رایج که
‫که لیدی‌ها و خدمه نباید هرگز قاطی بشن.
‫خب، اریک هیچ‌کس.
‫در این صورت، ‫من تو رو به جرم قتل بازداشت می‌کنم.
‫و توی اون چمدون ‫مسواک و لباس‌خواب منه.
‫فقط بهشون بگو با من بودی.
‫نمی‌تونم.
‫چرا؟
‫تو یه لیدی هستی. ‫کل زندگیت رو پیش رو داری.
‫اگه اعتبارت رو لکه‌دار کنم، ‫اون‌وقت اون زندگی تمومه.
‫من هیچ‌کسم. ‫هیچ‌کس‌ها همیشه میرن زندان.
‫اریک.
‫می‌دونم که یه روز، ‫دوباره با هم خواهیم بود.
‫ولی توی اون سال‌های وسطش،
‫همون‌طور که منتظر اون لحظه فوق‌العاده‌ام،
‫با تمام قلبم بهت قسم می‌خورم،
‫ترتیبش رو میدم که باغبان ‫بره معاینه چشم.
‫نمی‌فهمم.
‫اریک هیچ‌وقت ‫شبیه آدمای قاتل به نظر نمی‌اومد.
‫تا وقتی شغل همه‌مون رو بگیره ‫دست بردار نبود.
‫مگه نه، مامان؟
‫منظورم اینه، خانم مک‌آلیستر.
‫بعضی وقتا تصادفی به آدما میگم «مامان».
‫همیشه این کار رو می‌کنم. ‫مگه نه، خانم مامان؟
‫خانم مک‌آلی‌مامان.
‫خانم مک‌آلی‌مامی.
‫مک‌آلیستر.
‫خانم مک‌آلیستر.
‫پاپی؟
‫پاپی، چی شده؟
‫لایونل رفت. ‫گفت دیگه دوستم نداره.
‫احتمالاً فقط توی اوج عصبانیت اینو گفته.
‫گفت «این حرفم توی اوج عصبانیت نیست.»
‫«روزهاست دارم بهش فکر می‌کنم.»
‫خب، فقط بهش یه کم زمان بده آروم بشه.
‫گفت «نیاز به زمان ندارم آروم بشم.»
‫«واقعاً خیلی آرومم، ‫و این آروم‌ترین حالتیه که تا حالا بودم.»
‫خب، خودش ضرر کرده.
‫بعد گفت،
‫«تمام جواهراتت رو دزدیدم و فروختم.»
‫«پس، خیلی زیاد هم ‫یه برد برای من و ضرر برای توئه.»
‫می‌ترسم که ‫چون هر دوتون به طرز غیرقابل‌توضیحی
‫از ازدواج با یکی از ‫اعضای خانواده خودتون امتناع می‌کنین،
‫به زودی همه‌مون بی‌خانمان بشیم.
‫اوه، خانم‌ها.
‫من دوران‌های سخت زیادی رو گذروندم.
‫اون دوران‌ها چیزهای زیادی بهم یاد داده.
‫پس، صادقانه می‌تونم بگم
‫شما یه مشت نق نقوی... هستین.
‫ببخشید.
‫قلبم شکسته.
‫نمی‌خواستم هیچ‌کدوم از اینا اتفاق بیفته.
‫تصویر تو که داری این نامه رو ‫تنها توی سلول زندانت می‌خونی
‫چیزیه که نمی‌تونم تحمل کنم.
‫هر شب وقتی می‌خوابم،
‫لحظه‌ای رو که منو از بی‌آبرویی نجات دادی ‫دوباره زندگی می‌کنم،
‫و جیغ می‌کشم.
‫هر صبح، با اشک بیدار میشم
‫و دستمال برمی‌دارم ‫که یه ذره چشم‌هامو پاک کنم.
‫امیدوارم یه روز بتونی ‫بابت کاری که قراره بکنم منو ببخشی.
‫پیشنهاد آرچیبالد رو قبول می‌کنم.
‫اینا آخرین کلماتیه ‫که از من دریافت می‌کنی.
‫با تمام عشقم، رز.
‫عشق و محبت فراوان.
‫اوه، رز. چطور خوابیدی؟
‫با دراز کشیدن روی تختم و بستن چشم‌هام.
‫درسته.
‫- آرچیبالد؟ ‫- بله.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫دو روز پیش، ‫ازم خواستی باهات ازدواج کنم.
‫و از اون لحظه، ‫به چیز دیگه‌ای فکر نکردم.
‫امروز صبح، ‫به یه نتیجه قطعی رسیدم.
‫جواب من...
‫بله هست.
‫بله رو گفت.
‫هورا!
‫من اون نگاه رو می‌شناسم. ‫قلبت شکسته.
‫منم طعم عشق واقعی رو چشیدم ‫و از دستش دادم.
‫گفتن «شما نباید با هم باشین.»
‫«شما از دو تا دنیای متفاوتین.»
‫پس، فرار کردیم. ولی گیر افتادیم.
‫انگار زندگی‌های یکسانی داشتیم.
‫بیا.
‫این میلدرده. خوشگل نیست؟
‫تو عکسی از عشقت داری؟
‫قبل از رفتن یکی بلند کردم.
‫قرار بود اینو بدم به لرد داونپورت.
‫خب، بازش کن.
‫چیکار می‌خوان بکنن؟ ‫حبست کنن؟
‫«ارادتمند شما، آستین بلین.»
‫معنیش چی می‌تونه باشه؟
‫اون طرفش رو نگاه کن.
‫لرد داونپورت عزیر.
‫سال‌ها پیش، ‫شما بهم ماموریت دادین که
‫تحقیق کنم توی جنگ ‫چه بلایی سر برادرزاده‌تون، ناتانیل، اومد.
‫بعد از ماه‌ها کار کمرشکن
‫و کارآگاهی هوشمندانه از طرف من،
‫بالاخره موفق شدم ‫سوابق ارتش ناتانیل رو کشف کنم،
‫و فهمیدم که موقع بازگشت از خدمت،
‫با یه یتیم جنگی اشتباه گرفته شده
‫و توسط راهبه‌ها بزرگ شده.
‫بدون هیچ سرنخی از هویت واقعیش،
‫خواهران اسمش رو تغییر دادن.
‫با این وجود، من پیداش کردم.
‫ناتانیل داونپورت،
‫پسر ارشد برادر مرحوم شما، ویلیام،
‫حالا با نام اریک هیچ‌کس شناخته میشه.
‫همون پسری که ‫داره این نامه رو به شما تحویل میده.
‫افشای خفنی بود، نه؟
‫این افشای خفن ‫بیشتر از اینا براون خرج برمی‌داره.
‫ارادتمند شما، آستین بلین.
‫لعنتی. باورم نمیشه.
‫با یه اشراف‌زاده هم‌سلولی شدم.
‫الان چه فرقی می‌کنه؟
‫من اینجا توی این زندان گیر افتادم،
‫و عشق زندگیم ‫قراره با آرچیبالد ازدواج کنه.
‫آره. برادرت.
‫- چی؟ ‫- برادرت.
‫اگه تو برادرزاده‌ گمشده لرد داونپورتی،
‫این تو رو برادر بزرگتر آرچیبالد می‌کنه.
‫که یعنی...؟
‫من وارث قانونی عمارت فکهام هستم.
‫عاشق دختر عموت شدی.
‫نگهبان. من وارث قانونی عمارت فکهام هستم.
‫واقعاً؟ شگفت‌انگیزه.
‫پس فوراً آزادت می‌کنم.
‫- می‌کنی؟ ‫- معلومه که همچین غلطی نمی‌کنم.
‫[آرچیبالد و پاپی]
‫[آرچیبالد و رز]
‫نمی‌تونم بذارم رز ‫با ازدواج با اون عوضی وحشتناک،
‫زندگیشو خراب کنه.
‫باید از اینجا برم بیرون.
‫خب، همیشه می‌تونی تونل بکنی.
‫اگه فقط چیزی داشتی که باهاش بکنی.
‫هوی...
‫آره.
‫امیدوارم رز نخواد مثل پاپی ناامیدمون کنه.
‫- نمی‌کنه. ‫- خب، اینو میگی.
‫ولی ویلیامِ من باهام ازدواج کرد ‫و بعدش مُرد.
‫درست همون‌طور که ‫هامفری باهات ازدواج کرد و مُرد.
‫و یه روز، رز می‌میره.
‫ما فقط ذراتی هستیم که
‫به سمت یه بی‌نظمی سرد و تاریک میریم.
‫ولی روز قشنگی برای این کاره.
‫رفقا. یه کیک آوردم،
‫برای جشن گرفتن ۳۰ سال بدون هیچ فراری.
‫خوبین؟
‫هوی.
‫تلاشت خوب بود، پسر.
‫بیا برگردیم به سلولت، ها؟
‫- اینجا، بدشون تو. ‫- بیا، رد کن بیاد.
‫صبر کن.
‫من می‌شناسمت. ‫همون پسری هستی که توی کافه بودی
‫با اون دختری که قطعاً کاکنی بود.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اونا فکر می‌کنن ‫اون شب لرد داونپورت رو کشتم.
‫نه، غیرممکنه. تو با من بودی.
‫برو. زود باش.
‫از اون طرف رفت.
‫♪ جنگ و مرگ و فقر ♪
‫♪ سرخک، دعواهای خشن ♪
‫♪ سرطان و دیکتاتوری‌ها ♪
‫♪ خداوند همه‌شون رو ساخت ♪
‫می‌تونید بشینید.
‫خدا با همه شماست، ‫و همینطور عیسی سرخوش.
‫خدا با همه شماست، و همینطور عیسی.
‫همون‌قدر که ما در این روز فرخنده ‫سرخوش هستیم،
‫باید یه لحظه وقت بذاریم تا شکرگزاری کنیم.
‫به روحانیونی مثل من یه قدرت داده شده.
‫و اون قدرت اینه که شکار کنیم بچه‌ها رو.
‫و اون قدرت اینه که دعا کنیم.
‫بر کودکان، خدا آینده‌ای عطا می‌کنه.
‫بر انسان، خدا خرد عطا می‌کنه،
‫چون خدا قوی و مقتدره، ‫و همه ما رو آفریده سخت.
‫و همه ما رو آفریده.
‫همون‌قدر که زندگی ممکنه سخت باشه، ‫اون هست تا راه رو نشون بده.
‫یکی جلوی اون فراری رو بگیره.
‫من بی‌گناهم. ‫و حالا حقیقت رو می‌دونم.
‫حقیقت؟ ولی چطور؟
‫میرم کلیسا. همه‌چی رو بهشون میگم.
‫وایسا. وایسا.
‫چه خبره، عزیزم؟
‫کلاه‌ایمنی.
‫برگرد اینجا.
‫هی!
‫برین کنار.
‫ترامپولین. ‫ترامپولین بخرین.
‫تشک ایمنی. ‫تشک ایمنی بخرین.
‫فکر نمی‌کردم بتونه اونو رد کنه.
‫نارنگی‌هام له شد.
‫آیا کسی دلیلی داره ‫که چرا آرچیبالد و رز نباید...
‫برین کنار.
‫در بیماری و در سلامت.
‫تا زمانی که مرگ ما را جدا کند.
‫- حالا، رز، بعد از من تکرار کن. ‫- حالا، رز، بعد از من تکرار کن.
‫- من، رز داونپورت. ‫- من، رز داونپورت.
‫من، رز داونپورت.
‫سلام.
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫نمی‌تونم بذارم به همه بگی ‫من هامفری رو کشتم.
‫چی؟ چی؟
‫من و هامفری ‫رازمون رو این‌همه مدت نگه داشتیم،
‫و لعنت به من اگه بذارم تو
‫به همه‌شون در مورد رابطه‌مون بگی.
‫یا کاری که باهاش کردم.
‫- کاری که باهاش کردی؟ ‫- یه تصادف بود.
‫فقط یکی دیگه از دعواهای کوچیکمون.
‫اون پسر، اریک، ‫داره زندگی همه‌مونو نابود می‌کنه.
‫اول، ریچارد رو زخمی می‌کنه ‫و وظایفش رو می‌دزده.
‫و بعد تو شغل الکساندر رو بهش میدی.
‫این برای پسرها انصاف نیست، هامف.
‫اونا پسرهای ما هستن!
‫اون صدای لعنتیت رو بیار پایین.
‫این تمام چیزیه که ‫ازم می‌خوای، مگه نه؟
‫که ساکت بمونم و ادامه بدم.
‫از شرش خلاص شو.
‫وگرنه به همه در مورد رابطه‌مون میگم.
‫ادنا.
‫عزیزم.
‫آروم بگیر.
‫نه.
‫عاقل باش.
‫نه.
‫هامفری؟
‫وای خدا.
‫بهش... بهش دست نزن.
‫- کمک خبر می‌کنم. ‫- چی؟ وقت نیست.
‫شلیکش کن بیرون.
‫آره، آره.
‫- کار نکرد. ‫- اشکالی نداره.
‫فقط باید گلوله‌ها رو دربیاریم.
‫اون اسید رو بده.
‫می‌تونیم حلشون کنیم.
‫صبر کن، صبر کن.
‫فقط باید اعصابم رو آروم کنم.
‫خیلی‌خب. انجامش بده.
‫- داره می‌سوزه. ‫- هنوز داری خونریزی می‌کنی.
‫زود باش. ‫باید جلوی خروج خون از مغزم رو بگیری.
‫از کمربندت به عنوان شریان‌بند ‫روی گردنم استفاده کن.
‫کار نمی‌کنه.
‫اون‌موقع بود که ‫تصمیم گرفتم بندازمش گردن تو.
‫هیچ‌کس اهمیت نمیده
‫که یه پسر یتیم آس‌وپاس بیفته زندان.
‫یا بمیره.
‫چی؟
‫دوباره همه‌ش رو نمیگم.
‫نه.
‫بازرس چی.
‫شنیدین؟
‫قطعاً شنیدم.
‫خانم، شما بازداشتین.
‫به جرم قتل غیرعمد.
‫در بیماری و در سلامت.
‫تا زمانی که مرگ ما را جدا کند.
‫عروسی رو متوقف کنین.
‫- این دیگه چه وضع مسخره‌ایه؟ ‫- این دیگه چه وضع مسخره‌ایه؟
‫این دیگه چه وضع مسخره‌ایه؟ اریک؟
‫مجبور نیستی با آرچیبالد ازدواج کنی.
‫این آشغالِ قاتل رو ‫از اینجا ببرین بیرون.
‫اون قاتل نیست.
‫کار خانم مک‌آلیستر بود.
‫و آرچیبالد وارث قانونی عمارت فکهام نیست.
‫چی؟
‫اینجا نامه‌ای دارم ‫که همه‌چی رو توضیح میده.
‫مامان.
‫منم. ناتانیل.
‫پسرم. تو زنده‌ای.
‫پس، این یعنی...؟
‫که می‌تونیم با هم باشیم.
‫و تو و خانواده‌ت ‫می‌تونین برای بقیه عمرتون
‫توی عمارت فکهام زندگی کنین.
‫خب، من همیشه یه جورایی دوست داشتم که
‫- تک‌فرزند باشم. ‫- نه.
‫واقعاً تیرانداز افتضاحی هستی.
‫- خب، من... ‫- بازداشتی.
‫- چی؟ ‫- تو باید بگی بازرس چی.
‫- دست‌های کثیفت رو بکش. ‫- امکانش هست
‫از جایی که قطع کردیم ادامه بدیم؟ ‫فقط با این آقا؟
‫بله. بله، خب، کجا بودیم؟
‫- میگم ولم کن. ‫- رز داونپورت،
‫آیا اریک هیچ‌کس، ‫معروف به ناتانیل داونپورت رو
‫- به همسری می‌پذیری؟ ‫- می‌پذیرم.
‫و آیا تو، اریک هیچ‌کس،
‫معروف به ناتانیل داونپورت، ‫رز داونپورت رو
‫- به همسری می‌پذیری؟ ‫- می‌پذیرم.
‫بسیار خب، پس، ‫شما را زن و شوهر اعلام می‌کنم.
‫پر عشق باشین پسرای گروه کر.
‫پر عشق باشین. ‫پسرای گروه کر حالا آوه ماریا رو می‌خونن.
‫عمارت فکهام نجات پیدا کرد.
‫فکر نکنم ملاقات کرده باشیم.
‫جی.آر.آر. تالکین، نویسنده.
‫اوه. بیل. بیل بوبگینز.
‫چه اسم فوق‌العاده‌ای.
‫بیلبو بگینز.
‫و این الاغیه که خیلی دوستش دارم.
‫خب، دیگه نوشتمش.
‫عشق. می‌تونه مرزها رو بشکنه.
‫هیچی ازش قدرتمندتر نیست.
‫جز اینکه... توی این مورد، حق تولد.
‫ممکنه تعجب کنین که من چطور باخبر بودم
‫از تمام این چیزایی که ‫توی عمارت فکهام اتفاق افتاد...
‫- یه کم برو سمت راستت. ‫- در اون هفته سرنوشت‌ساز.
‫- عالیه. ‫- اون، دوستان عزیز،
‫- به خاطر اینه که من اونجا بودم. ‫- سه، دو، یک...
‫- عمارت فکهام. ‫- و من کی‌ام؟ من هیچ‌کسم.
‫- رز داونپورت هیچ‌کس. ‫- سه، دو، یک.
‫عمارت فکهام.
‫و این...
‫داستان منه.
‫[عمه‌خانم بوناپارت: ۱۷۲۵ تا ۲۰۲۵]
‫پس از تجربه دومین تحقیر و ‫احساس غیرقابل‌تحمل بودن زندگی،
‫آرچیبالد با استفاده از یک تفنگ شکاری ‫به زندگی خود پایان داد. تیرش خطا رفت.
‫پاپی ادامه داد و ۲۲ داماد دیگر را ‫پای محراب رها کرد.
‫او در نهایت با شکستن سنت خانوادگی، ‫با یک پسرعموی دور ازدواج کرد.
‫لیدی داونپورت باقی عمرش را
‫وقف فعالیت برای لغو حق رأی زنان کرد.
‫کشیش متأسفانه در آپریل ۱۹۴۵
‫در یک پناهگاه در برلین درگذشت.
‫درویش در طول جنگ جهانی دوم ‫در خانه‌اش در گلاسترشایر درگذشت،
‫در حالی که یک عکس از ‫فلورنس نایتینگل در دست گرفته بود.
‫پس از خواندن کتاب «هابیت»، ‫بیل بوبگینز، محکوم عاشق الاغش،
‫از نویسنده، جی.آر.آر. تالکین، ‫به‌خاطر خدشه‌دار کردن نام نیکش شکایت کرد.
‫آرزوی رز و اریک برآورده شد ‫وقتی ماه‌عسلشان را
‫در رمانتیک‌ترین جای زمین گذراندند: ‫بلک‌پول.
‫لرد داونپورت همچنان مُرده باقی ماند.