‫خوش برگشتید.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫پسرا و دخترا،
‫آماده‌این که نمایش رو شروع کنیم؟
‫آره!
‫آماده‌این که نمایش رو شروع کنیم؟
‫آره!
‫فراموش نکنین که ‫تا آخرین لحظه اینجا بمونین
‫چون یه غافلگیری خیلی بزرگ داریم.
‫پس شروع می‌کنیم!
‫حالا با من بشمارین.
‫ده، نه،
‫هشت، هفت، شش،
‫پنج، چهار، سه،
‫دو، یک.
‫وقت نمایشه!
‫[سال 1982]
‫بسیار خب، این یکی؟
‫- ای بابا! ‫- چیزی نمونده بود!
‫وای، چه باحال!
‫هی.
‫ممنون، عزیزم.
‫جدی می‌خوای همین‌ طوری اینجا بشینی ‫تا درهای مخفی باز بشن؟
‫دست از سرش بردار.
‫هر وقت میاد اینجا ‫همین کار رو می‌کنه.
‫بیخیال.
‫قیافت جوریه که انگار ‫یه نوشابه فردی فزکولا لازم داری.
‫اَه. مزه بنزین می‌ده.
‫تا چند وقت دیگه بیرون نمیاد.
‫چرا برنمی‌گردی سر میز ‫تا با ما وقت بگذرونی؟
‫اونا منو اونجا نمی‌خوان.
‫هیچ‌ کی نمی‌خواد.
‫فقط شانس خوبی ‫تو زندگی نداشتی.
‫اوضاع بهتر می‌شه.
‫اون تنها کسیه که ‫می‌تونم بهش تکیه کنم.
‫اون تنها کسیه که ‫همیشه برام اینجاست.
‫اون... چیز اون پایین
‫فرشته نگهبان یا هر چی که ‫فکر می‌کنی هست، نیست.
‫و همون‌ جا می‌مونه
‫حتی اگه اول بری ‫یه تیکه کیک بخوری.
‫♪ تولدت مبارک. ♪
‫تولدت مبارک!
‫ببخشید.
‫- یه پسربچه هست که کمک می‌خواد. ‫- برو به پدر و مادرت بگو.
‫خواهش می‌کنم، یه مشکلی پیش اومده.
‫برو به پدر و مادرت بگو!
‫آقا، خواهش می‌کنم. ‫یه نفر کمک می‌خواد.
‫- الان وقتش نیست. ‫- خواهش می‌کنم.
‫الان وقتش نیست.
‫کسی هست بهم کمک کنه؟
‫یه پسربچه کوچولو هست ‫که کمک می‌خواد.
‫- خواهش می‌کنم کمکم کنین. ‫- متاسفم. بزرگترا دارن حرف می‌زنن.
‫برو پی کارت.
‫شارلوت! نرو.
‫[دختر را مقصر آن حادثه دانستند]
‫[شائبه جنایت در حادثه هولناک پیتزافروشی]
‫[فزبر هر گونه تقصیر را انکار کرد ‫و با خانواده ابراز همدردی کرد]
‫[پلیس فزبر را تبرئه کرد ‫و اظهار داشت کودک وارد منطقه ممنوعه شده]
‫[بچه‌ها برای فردی سوگواری کردند، ‫خصوصاً برای ماریونت]
‫[پیتزافروشی برای همیشه تعطیل شد]
‫[وعده‌ی جدید فردی: ‫با تجربه‌ای بهتر و بزرگ‌تر بر می‌گردیم]
‫[بیست سال بعد]
‫الو؟
‫سلام، منم.
‫مایک.
‫ساعت چنده؟
‫خیلی زوده. ببخشید.
‫- من... بیدارت کردم؟ ‫- نه.
‫یعنی آره، بیدارم کردی، اما...
‫شب سختی داشتم.
‫دوباره خوابای بد دیدی یا...؟
‫انگار یه ذره هم آرامش ندارم.
‫کاری از دستم بر میاد؟
‫نه، خوبم.
‫روز تو چطور می‌گذره؟
‫اَبی رفت مدرسه؟
‫هنوز نه. اون... ‫همین اطرافه یه جا.
‫جرمیا داره میاد اینجا ‫تا کمکم کنه
‫خونه جدید رو نقاشی کنیم.
‫عالیه.
‫فقط می‌خواستم ببینم که هنوزم...
‫می‌ریم شام بخوریم.
‫آره. آره.
‫حتماً.
‫خوبه که بزنیم بیرون.
‫من باید برم،
‫اما پس بعدا می‌بینمت.
‫- خداحافظ. ‫- باشه. خداحافظ.
‫خب، بهش پیشنهاد دادی؟
‫نه.
‫اَبز، این‌جوری... این‌جوری نیست.
‫فقط با هم دوستیم.
‫پس چرا دارین می‌رین سر قرار؟
‫- قرار نیست. ‫- پس چرا من نمی‌تونم بیام؟
‫چون نمی‌تونی.
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫اَبی!
‫وحشت ابیتی‌ویل.
‫دختر بزرگ‌مون. چه خبرا.
‫چه اتفاقی افتاده؟ ‫داری مثل علف هرز رشد می‌کنی.
‫من باید برم.
‫مطمئنی نمی‌خوای ‫بمونی و رنگ کنی؟
‫جامو باهات عوض می‌کنم.
‫ممنون، اما فکر کنم ‫توی مدرسه متوجه بشن.
‫- احتمالا. ‫- خداحافظ.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- برایسون!
‫برایسون، صبر کن. این از دستت افتاد.
‫می‌دونی، بچه خوبیه.
‫هست.
‫قلب خیلی پاکی داره.
‫خب، هنوزم قراره ‫با ونسا بری سر اون قرار؟
‫قرار نیست.
‫فقط دوتا آدم بزرگیم که
‫با هم شام می‌خوریم، می‌دونی که؟
‫اوهوم.
‫ببین، من برای شما دوتا ‫آرزوی خوشبختی می‌کنم.
‫فقط دارم می‌گم که ‫اون چشماش یه جوریه، مایک.
‫اون دیوونه نیست، باشه؟
‫حالا که حرف از دیوونگی شد.
‫از وقتی عمه‌ات راه افتاد و
‫درباره خرس‌های عروسکی قاتل ‫داستان تعریف کرد،
‫کل این شهر خراب‌شده ‫عقلش رو از دست داده.
‫می‌دونی، از خدامه این آخر هفته بگذره،
‫و بساط این جشنواره تموم بشه
‫و مردم شاید دوباره عادی بشن.
‫آره. مردم بدجوری روی ‫اون پیتزافروشی قدیمی کلید کردن.
‫آره، شنیدم عمه‌ات رو ‫فرستادن تیمارستان.
‫خیلی بده.
‫آره، واقعاً حیف شد.
‫هی، مطمئنی عمه‌ات اون داستان‌ها رو
‫همین ‌طوری از خودش درآورده؟
‫هی، می‌دونی چیه؟ بیا ‫فقط بین خودمون بمونه که
‫ابی اصلاً با اون نسبتی داره.
‫می‌دونی، اون سختی زیادی کشیده،
‫و از این‌جور توجه‌ها خوشش نمیاد.
‫بعدش چیکا سعی کرد منو ‫بچپونه تو یه لباس اسپرینگ‌لاک.
‫اما بعدش مایک اومد، ‫اون یه شوکر داشت،
‫و باهاش زد تو صورت چیکا.
‫من دویدم سمت سالن غذاخوری
‫درست همون موقع که فاکسی از روی سن ‫اومد پایین و شروع کرد به تعقیب کردنم.
‫خوشبختانه ونسا نجاتم داد.
‫اما بعدش خرگوش زرد اومد ‫و بهمون حمله کرد.
‫اون ونسا رو گرفت.
‫بهش چاقو زد.
‫الان حالش خوبه.
‫خب، خرگوش زرد چی شد؟
‫فنرهای اسپرینگ‌لاک ‫تو لباس خودش در رفتن
‫و زنده‌زنده لهش کردن.
‫می‌گن جسدش هنوز ‫تو پیتزافروشی فردیه،
‫تو یه اتاق مخفی قایم شده ‫که هیچ‌کس تا حالا ندیده.
‫تو دیوونه‌ای.
‫می‌خوای ناهار رو با ما بخوری؟
‫حتماً.
‫اصلاً نمی‌خوای برگردی؟
‫منظورم پیتزافروشی فردی ـه.
‫می‌خواستم، اما...
‫دوستام...
‫عروسک‌های رباتیک خراب شدن.
‫مایک می‌گه که ‫یه روزی درستشون می‌کنه، اما...
‫خیلی وقته که داره اینو می‌گه.
‫صبر کن، تو واقعاً ‫هر چی می‌گم رو باور می‌کنی؟
‫چون مطمئنم بقیه فقط فکر می‌کنن
‫دارم اینا رو از خودم درمیارم.
‫من به بشقاب‌پرنده‌ها باور دارم.
‫و ارواح.
‫پس چرا عروسکای رباتیک جن‌زده نه؟
‫خانم‌های جوان، ‫آقایون جوان، یالا راه بیفتین.
‫آره.
‫همگی، به من نگاه کنین.
‫فقط می‌خوام بهتون یادآوری کنم
‫که ارائه رباتیک‌مون در نمایشگاه علوم
‫همین شنبه‌ست.
‫بعضی از شما غرق
‫حماقتی که اسمش ‫فستیوال فردی ـه شدید.
‫راستش آقای برگ، اسمش فزفست ـه.
‫برام مهم نیست اسمش چیه.
‫یه توهین به تمام چیزیه که ‫رباتیک واقعی براش تلاش می‌کنه.
‫ما اینجا داریم ربات‌های واقعی می‌سازیم.
‫من می‌خوام تک‌تک شما
‫شنبه تو نمایشگاه علوم باشین،
‫چه پروژه‌ای داشته باشین چه نه.
‫وگرنه منتظر یه نمره ردی گنده باشین.
‫ردی برای فزفست؟
‫نه.
‫فقط ردی.
‫وقتتون رو تلف نکنین.
‫دست ‌به‌ کار شین.
‫خانم اشمیت.
‫طبق این نوشته، ‫تو قصد داری نشون بدی که
‫هر چی که این هست رو ‫شنبه تو نمایشگاه علوم ارائه بدی.
‫مطمئناً لازم نیست بهت یادآوری کنم
‫که این رویداد چقدر برای مدرسه مهمه.
‫از سابقه بُرد سه ساله دفاع می‌کنیم.
‫من آماده می‌شم.
‫آره، مسئله دقیقاً همینه.
‫فکر نمی‌کنم که آماده بشی.
‫خانم اشمیت، ‫رباتیک برای هر کسی نیست.
‫هیچ خجالتی نداره که
‫به‌خاطر مصلحت تیم کنار بشینی.
‫ببین، شعار مدرسه‌مون چیه؟
‫«سمورها باید به همدیگه کمک کنن.»
‫درسته.
‫یه سمور کوچولوی خوب باش.
‫اون با همه بدرفتاری می‌کنه. ‫نذار روت تاثیر بذاره.
‫تعجب می‌کنم که چرا خودت سعی نکردی ‫دوستات رو درست کنی.
‫شرط می‌بندم که می‌تونی.
‫- اَبز، تویی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. درست به‌ موقع رسیدی.
‫می‌خوای این کار رو برام بکنی؟
‫خیلی بیچاره‌ای.
‫روزت چطور بود؟
‫خوب بود.
‫چیز هیجان‌انگیزی پیش نیومد؟
‫نه واقعاً.
‫خیلی خب.
‫بفرما.
‫بدون من چی کار می‌کردی؟
‫خیلی ممنونم.
‫باشه.
‫اَبز، من یه... ‫یه ۲۰ دلاری می‌ذارم روی میز
‫تا بتونی یه پیتزا سفارش بدی.
‫یادته چطوری باید زنگ بزنی و اینا؟
‫معلومه که یادمه. ۱۱ سالمه‌ها.
‫بچه کوچولو که نیستم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫قبل از اینکه برم چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫تلویزیون می‌بینی یا چی؟
‫شاید بتونم برم دوستام رو ببینم.
‫منظورت دوستای مدرسه‌اته؟
‫منظورم چیکا و بقیه بود.
‫اون دوستام.
‫ببین اَبز، ما در این مورد حرف زدیم.
‫باشه، نمی‌تونی برگردی اونجا.
‫اونا خراب شدن.
‫حالا یه روزی درستشون می‌کنم،
‫اما تا اون موقع، ‫شاید بتونی سعی کنی
‫با چندتا بچه واقعی دوست بشی.
‫دوستای من بچه‌های واقعی هستن.
‫ما تو دادگاه جن‌زده هستیم.
‫بچه‌ها شما هم اون صدا رو شنیدین؟
‫کدوم صدا؟
‫ببین، حق با توئه.
‫اَبز، متاسفم، باشه؟
‫فقط، قضیه یه کم پیچیده‌ست،
‫اما می‌تونیم بعداً درباره‌اش حرف بزنیم.
‫من باید برم.
‫باشه.
‫دوستت دارم.
‫اوهوم.
‫خیلی خب، زیاد از این برنامه‌ها نبین.
‫باعث می‌شه کابوس ببینی، باشه؟
‫من بعداً برمی‌گردم.
‫عذر می‌خوام، آقا.
‫بفرمایین.
‫ممنون.
‫سلام.
‫پس این ‌جوریه؟
‫چی؟
‫عادی بودن.
‫عادی؟
‫یعنی ما الان عادی هستیم؟
‫فکر کنم با توجه به چیزایی که
‫از سر گذروندیم، ‫داریم خوب پیش می‌ریم.
‫فقط وقت آزاد زیادی دارم.
‫وقتی بتونم برگردم سر کار، ‫بهتر می‌شه.
‫نه، فکر کنم داری عالی پیش می‌ری.
‫یعنی، مگه تو...
‫تو کلاسای دوچرخه‌سواریاسم ننوشتی؟ ‫درسته؟ یا...
‫- کلاس اسپینینگ. ‫- کلاس اسپینینگ. آره، آره.
‫یه چند هفته‌ای هست که می‌رم.
‫- باشه. ‫- حتی چندتا دوست هم پیدا کردم.
‫دوست.
‫چه حسی داره؟
‫ببخشید، خانم.
‫اینا... اینا اینجا عاشق این کاران.
‫راستی خیلی عالی شدی.
‫تو هم همین‌طور.
‫- این یه قراره. ‫- چی؟
‫- چیزی گفتی؟
‫نه، گفتم امروز یه روز عالیه، یه روز.
‫- روز. امروز روز خیلی خوبی بوده. ‫- آره.
‫بذار حدس بزنم، ‫اَبی اینو برات بسته؟
‫- آره، خودش بست. ‫- حالش چطوره؟
‫خوبه. خب، بعضی روزا خوبه.
‫بعضی روزام...
‫واقعاً دلش براشون تنگ می‌شه، ‫برای دوستاش...
‫و نمی‌دونم چطوری ‫در این مورد باهاش حرف بزنم.
‫می‌دونم داری سعی می‌کنی ‫ازش محافظت کنی، مایک،
‫اما این داستان که اونا خراب شدن
‫و تو قراره اون ‫عروسکای رباتیک رو درست کنی،
‫فقط بهش امید واهی می‌ده.
‫فقط باهاش صادق باش.
‫صادق؟
‫چی؟
‫هیچی.
‫خب، می‌خوای درباره خواب بدت بهم بگی؟
‫همیشه همونه.
‫لازم نیست درباره‌ش حرف بزنیم.
‫پدرت؟
‫ببین ونسا، داشتم فکر می‌کردم یادته چطوری
‫از خوابام استفاده می‌کردم تا با چیزی که ‫سر گرت اومد روبرو بشم؟
‫یعنی اعتراف می‌کنم که شاید ‫یه کم بیش از حد می‌خوابیدم،
‫اما واقعاً خیلی بهم کمک کرد.
‫فکر کنم به تو هم بتونه کمک کنه.
‫من...
‫فکر نمی‌کنم ایده خوبی باشه.
‫هیچ‌وقت از دست پدرت آزاد نمی‌شی
‫مگه اینکه با اون آشفتگی‌ای که ‫تو ذهنت به جا گذاشته روبرو بشی.
‫من فقط... می‌خوام بتونیم ‫از تمام این قضایا بگذریم.
‫از پسش بر میای.
‫حداقل سعی کن.
‫فقط یه بار.
‫اَبز، من برگشتم.
‫ابی.
‫ابز، چیزی خوردی؟
‫اَبی؟ اَبی؟
‫اَبی!
‫هی.
‫اَبز، ببخشید. من...
‫نمی‌دونستم چطوری بهت بگم.
‫اونا کجان؟
‫منظورم اینه که...
‫تیکه‌هایی ازشون اینجاست، ‫تیکه‌هایی هم اونجا.
‫نه، منظورم این نبود.
‫دوستام کجا هستن؟
‫ببین اَبز، من...
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونی، شاید...
‫شاید تو بهشت باشن.
‫مگه اینو براشون نمی‌خوای؟
‫چرا.
‫خوشحال می‌شم اگه این‌ طوری باشه.
‫ببخشید که زودتر بهت نگفتم، باشه؟
‫اما می‌دونی چیه؟
‫اونا همیشه همین ‌جا می‌مونن.
‫خیلی لوس بود.
‫- آره، یه کم لوس بود. ‫- خیلی لوس بود.
‫باشه، باشه، باشه.
‫می‌دونی چیه؟
‫بیا بریم. یه فکری دارم.
‫خیلی خب، خانم جوان.
‫تو یه میلیون بلیت داری.
‫چی می‌تونم بهت بدم؟ ‫می‌خوای یه کم...
‫پاستیل‌های نارنجی چطورن؟
‫نه؟
‫باشه.
‫ما اینجا...
‫بذار ببینم. وای.
‫این یکی چطوره؟
‫وای، شایدم نه.
‫اونجا چی داری؟
‫یه... فَزتاکر ـه.
‫«دستگاه تعامل صوتی واقعی.
‫هر وقت خواستین با ما حرف بزنین.»
‫اینو می‌خوای؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫فروخته شد. به قیمت یه میلیون بلیت.
‫بریم خونه.
‫فکر می‌کردم پاستیل نارنجی دوست داری.
‫خب، دوست داشتم تا وقتی که ‫کل اون پاکت رو تو کریسمس خوردم.
‫وای و همه ‌جا بالا آوردی.
‫آره.
‫مثل یه آبشار لجن نارنجی بود.
‫- خیلی وحشتناک بود. ‫- یادم ننداز.
‫[پیتزافروشی فردی قتلگاهه]
‫مطمئنی دارم مسیر درست رو می‌رم؟
‫آره.
‫نه، باید همین جلوتر باشه.
‫شماها چطوری دوباره ‫اینجا رو پیدا کردین؟
‫یه مامور امنیتی که اونجا کار می‌کنه.
‫اسم طرف... مایک بود؟
‫برام مهم نیست کیه، ‫تا وقتی که اجازه داریم.
‫بهم اعتماد کن، این بار ‫برخورد ویژه‌ای باهامون می‌شه.
‫نیازی به ورود غیرقانونی نیست.
‫آره، اونجا. خودشه.
‫پیتزافروشی فردی فزبر.
‫بچگیام می‌اومدم اینجا.
‫این یکی رو نه.
‫تو اون شعبه طرفدارا رو میگی.
‫این شعبه اصلیه.
‫دهه‌هاست که کسی اینجا نبوده.
‫این مکان قبل از اون یکی ساخته شده.
‫خب، اینجا چه اتفاقی افتاد؟
‫یه دختربچه رو کشتن.
‫کل قضیه رو هم ماست‌مالی کردن.
‫و حالا...
‫روحش تو این ‫سالن‌های فراموش‌شده سرگردونه،
‫شکنجه‌شده و تنها.
‫رفیق.
‫ببخشید. ترسوندیمون.
‫تو باید مایک باشی.
‫در واقع، مایکل‌ام.
‫بهم بگید مایکل.
‫خب؟
‫برای تور آماده هستین؟
‫به پیتزافروشی فردی خوش اومدین.
‫مشکلی نداری که همه چی رو ضبط کنیم؟
‫معلومه که نه.
‫به‌خاطر همین اینجایین، مگه نه؟
‫امکان نداره. قایق‌سواری هم داشتن؟
‫این رستوران ویژگی‌های ‫منحصربه‌فرد زیادی داشت.
‫مثل ماریونت.
‫تحقیقاتت رو خوب انجام دادی.
‫آره.
‫ماریونت واقعاً ‫تو نوع خودش بی‌نظیر بود.
‫ماریونت دیگه چیه؟
‫ماریونت از این دریچه مخفی ‫روی صحنه می‌اومد بیرون
‫و بقیه عروسکای رباتیک رو
‫- حین اجرا هدایت می‌کرد. ‫- درسته.
‫با استفاده از سیگنال بی‌سیم.
‫تکنولوژیش خیلی جلوتر از زمان خودش بود اما...
‫دیگه هیچ‌وقت مثل اون رو نساختن.
‫بریم؟
‫وای.
‫انگار نوی نو هستن.
‫فردی، بانی و چیکا.
‫فاکسی چی؟
‫فاکسی یه
‫بازسازی ناموفق داشت
‫و دیگه هیچ‌وقت مثل قبل نشد.
‫بچه‌ها می‌تونن خیلی بی‌رحم باشن.
‫شما هم اون صدا رو شنیدین؟
‫انگار... صدای آهنگ بود یا...
‫از قبل بهتون بگم،
‫اینجا اگه بهش اجازه بدین ‫روی تخیلتون اثر می‌ذاره.
‫ادامه بدیم؟
‫هی. من یه کم دیگه بهتون می‌رسم.
‫نمی‌دونم، می‌خواستم ‫یه کم اینجا رو بگردم.
‫مایکی پسر، بیا... ‫بیا کار رو شروع کنیم.
‫نوار باارزشم داره هدر میره.
‫اینجا... اینجا چی داریم؟
‫لعنتی!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫کدوم بچه‌ای دلش می‌خواد بیاد اینجا؟
‫«دنیای بچه‌ها.»
‫عالیه.
‫می‌دونی، فکر کنم این ‫بهترین قسمت برنامه‌مون بشه.
‫آره، معمولاً باید ‫پیازداغش رو زیاد کنیم.
‫باید جوری نشونش بدیم که نیست،
‫اما این مکان واقعاً خیلی ترسناکه.
‫لیزا؟
‫چی کار کردی؟
‫لیزا؟ لیزا، دارم میام. کجایی؟
‫کسی هست؟
‫نه، نه!
‫اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫بقیه کجا رفتن؟
‫لعنتی، لعنتی.
‫نه، نه، نه!
‫خوش برگشتی، شارلوت.
‫زود باش.
‫لطفاً کار کن. لطفاً کار کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫دلم براتون تنگ شده بچه‌ها.
‫کسی هست؟
‫صدای من رو می‌شنوین؟
‫چیکا، صدامو می‌شنوی؟
‫بهتون نیاز دارم.
‫دلم خیلی براتون تنگ شده.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫به کلاس خوش اومدین، بچه‌ها.
‫امروز براتون برنامه دارم،
‫پس قراره حسابی گرمتون کنیم.
‫هر وقت آماده بودین، ‫بپیچین سمت راست.
‫به رکاب زدن ادامه بدین.
‫خوشحالم که تصمیم گرفتی دوباره بیای.
‫می‌تونی از پسش بربیای.
‫درگیر شدن عضلاتت رو حس کنید.
‫یه دور کامل دیگه به سمت راست.
‫حس کنید که عضلات پاتون ‫دارن فعال می‌شن.
‫سه، دو، یک، بپیچ به راست.
‫یک، دو، یک، دو.
‫یک، دو، یک، دو. دوباره. ‫این لحظه توئه.
‫اینجا باش. تو زمان حال باش.
‫- تندتر. ‫- تو می‌تونی.
‫همه چی رو دور بریزید.
‫تندتر.
‫تندتر!
‫خواهش می‌کنم. ونسا، آروم باش.
‫از پسش برمیای.
‫بابا؟
‫من ازت نمی‌ترسم.
‫دیگه بهت نیازی ندارم.
‫من اصلاً شبیه تو نیستم.
‫نه، نه، نه. زود باش.
‫کمکم کنین!
‫کارم باهات تموم نشده.
‫نمی‌تونی اینجا نگه‌م داری.
‫من دارم می‌رم.
‫مگه نمی‌دونی تو سوگلی منی؟
‫مگه نمی‌دونی دوستت دارم؟
‫مگه نمی‌دونی که برام مهمی؟
‫وای.
‫تو بچه‌ی منی.
‫تو یه هدفی داری.
‫می‌خوای فرار کنی کجا؟
‫تو همیشه مال من می‌مونی.
‫نه!
‫باید همیشه مال من باشی.
‫الف...
‫ب-ی.
‫اَبی، کمکمون کن.
‫چیکا؟
‫چیکا، چیکا، خودتی؟
‫آره. لطفاً کمکمون کن.
‫کجا هستین؟
‫بیا پیدام کن.
‫چطوری؟
‫راه رو نشونت می‌دم.
‫[جاده بسته‌ است]
‫عجله کن.
‫ما همه‌مون منتظرتیم.
‫وای.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫چیکا؟
‫فردی؟
‫بانی؟
‫چیکا؟
‫اَبی، برگشتی پیش ما.
‫چیکا!
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫منم دلم برات تنگ شده بود.
‫این بدن جدید رو چطوری گرفتی؟
‫خوشت میاد ازش؟
‫تر و تمیزه ولی...
‫متفاوته و یه جورایی سرده.
‫گفتی به کمکم نیاز داری؟
‫آره، اما الان،
‫چیزی که مهمه اینه که ‫دوباره با همیم.
‫مایک؟
‫اَبی؟
‫گرفتمت!
‫مگه تا حالا قایم‌موشک بازی نکردی؟
‫قانون اول اینه که ‫همیشه پشت درها رو ببینی.
‫درسته.
‫- برادرت کجاست؟ ‫- رفته صبحونه بگیره.
‫می‌خوای پروژه نمایشگاه علمیم رو ببینی؟
‫بالاخره تموم شد.
‫وای.
‫همه‌اش رو خودت تنهایی ساختی؟
‫خب، نه. چیکا کمک کرد.
‫فردی هم سعی کرد، ‫اما انگشتاش خیلی تپل بود.
‫خیلی باحاله، نه؟
‫خیلی باحاله.
‫گفتی فردی و چیکا کمکت کردن؟
‫آره، دیشب، تو خونه قدیمی‌شون.
‫خیلی باصفاست.
‫یه محوطه بازی برای ‫بچه‌کوچولوها داره و حتی یه رودخونه.
‫صبر کن. رودخونه؟
‫اَبز، من برگشتم.
‫صبحونه!
‫هی. شکلاتی نداشتن،
‫واسه همین موزی و بلوبری گرفتم.
‫اینجا چی داریم؟
‫هی. اینا چه باحالن.
‫اینا واقعاً خوبن، اَبز.
‫ونسا اومده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫باید حرف بزنیم.
‫آره، باید بزنیم.
‫این چیه؟ نمی‌فهمم.
‫آره، منم نمی‌فهمیدم ‫تا وقتی که به اون شماره زنگ زدم.
‫گوش کن، واقعاً باید ‫درباره اَبی حرف بزنیم.
‫گفت که پیش فردی و چیکا بوده.
‫آره، یه اسباب‌بازی داره،
‫همین دستگاه جدید فزتاکر.
‫نه، گفت که دیدتشون.
‫- گفت که یه جایی رفته. ‫- باشه.
‫می‌دونی ونسا، من...
‫خیلی سخت تلاش می‌کنم ‫تا از این قضایا بگذرم.
‫- می‌دونم اما مایک... ‫- نه، گوش کن.
‫چطوری می‌تونم بگذرم وقتی ‫هر لحظه یه اتفاق جدید می‌افته؟
‫ببین، می‌فهمم چی می‌گی. ‫واقعاً می‌فهمم. فقط چیزی که اَبی گفت...
‫اَبی فقط یه بچه‌ست.
‫و الان داره اذیت می‌شه ‫و دلش برای دوستاش تنگ شده،
‫و هیچ کاری هم نیست ‫که بتونم براش بکنم.
‫درست همون‌جوری که ‫نتونستم به گرت کمک کنم.
‫یا به بقیه بچه‌ها تو پیتزافروشی فردی.
‫بچه‌هایی مثل شارلوت.
‫تو از کجا...
‫باباش اون آگهی رو ساخته بود.
‫منم بهش زنگ زدم و اون...
‫و اون درباره ‫دختر کوچولوش بهم گفت
‫و بهترین دوستش ونسا.
‫چرا بهم نگفتی
‫که قربانی‌های دیگه‌ای هم بودن، ‫بچه‌های دیگه؟
‫پدر من یه هیولا بود. اینو می‌دونی.
‫ببین، دارم سعی می‌کنم خانواده‌ام رو جمع‌وجور کنم.
‫سعی می‌کنم اوضاع رو برای اَبی درست کنم.
‫دارم سعی می‌کنم تو رو درست کنم،
‫- و نمی‌دونم... ‫- صبر کن. صبر کن.
‫تمام این مدتی که با هم بودیم، ‫هدفت همین بوده؟
‫نه.
‫داری سعی می‌کنی منو درست کنی؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫من خودم می‌تونم از خودم مراقبت کنم.
‫تو فقط باید مراقب اَبی باشی.
‫میگم اَبز...
‫فکر می‌کنی ‫بتونی بدون من آماده بشی؟
‫نمیای؟
‫نه، نه، من... آره، میام. فقط...
‫اول باید برم ‫یه کاری رو سریع انجام بدم،
‫اما قبل از اینکه شروع بشه برمی‌گردم.
‫- ولی زیاد طولش نده. ‫- باشه.
‫هی. تو کولاک می‌کنی.
‫ممنون.
‫[پیتزافروشی فردی فزبر]
‫[بیاین جشن بگیریم!]
‫شارلوت؟
‫منم، ونسا.
‫اومدی منو دوباره بخوابونی؟
‫می‌دونم چی می‌خوای.
‫می‌خوای از اینجا بری ‫تا به آدم‌ها صدمه برسونی.
‫همونطور که اونا بهت صدمه رسوندن.
‫ولی من نمی‌تونم این اجازه رو بدم.
‫من از جعبه بیرون اومدم.
‫ولی هنوز منو اینجا اسیر کردی.
‫نمی‌دونم چطوری.
‫بهش قفل محیطی می‌گن.
‫هیچ کدوم از عروسک‌های رباتیک ‫نمی‌تونن خارج بشن.
‫نه حتی تو.
‫ولی تو می‌تونی اینو درستش کنی.
‫من این کارو نمی‌کنم.
‫اشکال نداره. ‫الان یه دوست دیگه دارم که می‌تونه کمکم کنه.
‫من از تو متنفر نیستم، ‫ولی باید از سر راهم بری کنار.
‫تو موفق میشی، عزیزم. ‫نگران نباش.
‫[بخش رباتیک]
‫ببخشید.
‫ابی.
‫می‌دونی غرفه من کجاست؟
‫فکر کردم تصمیم گرفته بودی شرکت نکنی.
‫آره، الان واسه آماده کردن غرفه ‫یکم دیره.
‫نه، نیست. ‫نگاه کن.
‫- می‌تونم اونجا مستقر بشم. ‫- ببین...
‫فقط نمی‌خوام تو ضایع بشی، ابی.
‫چرا باید ضایع بشم؟
‫من به پروژه‌ام افتخار می‌کنم.
‫معلومه که می‌کنی. ‫آره.
‫منم همینطور. ‫بده من، بذار...
‫بیا بهترین جا واسه به نمایش گذاشتنش پیدا کنیم.
‫اوه!
‫اوه، ببخشید.
‫خیلی شرمنده، ابی.
‫من دست و پا چلفتی‌ام.
‫بهت میگم چیکار می‌کنم.
‫نمره کامل کلاس رو بهت میدم.
‫اینطوری، می‌تونی راحت بری خونه ‫و...
‫منم این آشغال رو دور می‌ریزم.
‫تو خیلی عوضی‌ای، آقای بِرگ.
‫کی اینو گفت؟
‫ابی، چی شده؟
‫آقای بِرگ، اون...
‫پروژه نمایشگاه علمی منو از بین برد.
‫من پروژه علمیت می‌شم.
‫این کارو برام می‌کنی؟
‫معلومه.
‫خب، زود باش. ‫باید عجله کنیم.
‫ولی قبلش...
‫ازت می‌خوام که تو یه کاری برای من بکنی.
‫یادته که گفتم ما به کمکت نیاز داریم؟
‫یه کد مخفی هست که اجازه میده ‫همراه تو بیام.
‫میشه برام واردش کنی؟
‫باشه.
‫نه!
‫- نه! ‫- اگه تو...
‫دستور آزادسازی قفل محیطی رو بهم ندی،
‫اونو می‌کشم.
‫شارلوت، به حرفم گوش بده.
‫می‌دونم که تو عصبانی‌ای، ‫ولی تقصیر ابی نیست.
‫من می‌شناسمت. ‫می‌دونم که به اون صدمه نمی‌زنی.
‫چی رو تایپ کنم؟
‫حاضری این ریسک رو بکنی؟
‫ابی!
‫باشه. باشه.
‫باشه.
‫چهار.
‫اِی. ای.
‫هفت.
‫ایکس. سی. دی.
‫سی. دی.
‫یک.
‫حالا چیکار کنم؟
‫دکمه ورود رو بزن.
‫تو موفق شدی، ابی. ‫ما آزاد شدیم.
‫اگه می‌خوایم به موقع به نمایشگاه علمی برسیم
‫بهتره عجله کنیم.
‫من که با دوچرخه‌ام اومدم.
‫چطور بریم اونجا؟
‫♪ چون توی شب می‌شنومش ♪
‫♪ رازهایی که نگه می‌داری رو می‌شنوم ♪
‫♪ وقتی توی خواب حرف می‌زنی... ♪
‫کجا میری؟
‫اوه، دوباره تویی؟ ‫لابد شوخیت گرفته.
‫بچه...
‫فورا از تاکسی پیاده شو...
‫یا خدا!
‫اوه چیکا، اینو انداختی.
‫مرسی، ابی.
‫من باید سر یه کار جدید برم.
‫مایک؟
‫آره.
‫ممنون که قبول کردی منو ببینی.
‫بفرما داخل.
‫حقیقتش تعجب کردم که زنگ زدی.
‫تنها تماس‌هایی که تا الان داشتم...
‫سرکاری بودن، ‫یه مشت بچه زنگ می‌زنن پیتزا سفارش بدن،
‫از اینجور چیزها.
‫مطمئنی که یه لیوان قهوه نمی‌خوری، مایک؟
‫اوه نه، میل ندارم. ‫ممنون.
‫والا نمی‌دونم اینجا چیکار می‌کنم.
‫فقط...
‫کس دیگه‌ای رو ندارم که ‫بتونم راجع‌به این قضیه باهاش حرف بزنم.
‫فقط دنبال یه سری جوابم.
‫می‌دونی، من...
‫پدر خیلی خوبی نبودم.
‫من...
‫وقتی جوون‌تر بودم ‫شیفته‌ی کارم بودم،
‫و در نهایت...
‫همه‌چیزم رو به باد داد.
‫از جمله دختر کوچولوم.
‫متاسفم.
‫می‌دونی، پای تلفن
‫تو گفتی که شارلوت توی پیتزافروشی فردی مُرد؟
‫همه گفتن حادثه بوده.
‫من شک‌های خودم رو نسبت به
‫اتفاقی که واقعا افتاده بود داشتم، ‫ولی چند سال بعد
‫موقعی که اون پنج‌تا بچه گم شدن بود که...
‫فهمیدم شارلوت به دست اون...
‫کشته شده.
‫می‌تونم فرض کنم که تو هم ‫یکی رو از دست دادی.
‫برادر کوچولوم بود.
‫غم آخرت باشه.
‫جاه‌طلبی خیلی راحت می‌تونه کورت کنه
‫به طوری که حتی با بهترین نیت‌ها هم
‫متوجه شیطان بغل دستت نمیشی.
‫و حالا این فزفست، ‫دوباره همه‌چیز رو زنده کرده.
‫یه کار شنیع هست، ‫مردم دارن اون مکان رو جشن می‌گیرن.
‫بخاطر همین هم اون اگهی‌ها رو چسبوندم.
‫- مردم باید حقیقت رو بدونن. ‫- صبر کن، چی...
‫اینجا کجاست؟ ‫این چیه؟
‫سواری رودخونه‌ست.
‫یکی از سواری‌های موردعلاقه‌ی شارلوت بود.
‫ولی من به پیتزافروشی فردی رفتم. ‫سواری رودخونه نداره.
‫فقط یکی توی فردی اول بود.
‫هیچ کدوم از شعبه‌های بعدی نداشتن.
‫پیتزافروشی فردی اول؟
‫ابی اینو کشید.
‫میشه از تلفنت استفاده کنم؟
‫آره، حتما. ‫اونجاست.
‫الو؟
‫و مطمئنین که اونجا نیست؟
‫خیلی معذرت می‌خوام، جناب.
‫ظاهرا یه جور حادثه‌ای رخ داده ‫و اون رفته.
‫ولی اگه مایل هستین، ‫می‌تونم با...
‫چه آدم عوضی‌ای.
‫همه‌چیز روبراهه؟
‫من... ‫نمی‌دونم...
‫فکر می‌کنم خواهرم...
‫فکر می‌کنم رفته اینجا.
‫یک دو پنج...
‫- دو پنج... ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫وقتی شارلوت نوزاد بود
‫من این جعبه موسیقی رو براش ساختم.
‫موسیقی کمکش می‌کرد بخوابه.
‫می‌دونم که این ممکنه به نظر دیوونگی بیاد، ‫ولی اگه برگشتی اونجا،
‫میشه اینو اونجا براش بذاری؟
‫آره.
‫ممنون.
‫ابی؟
‫ابی!
‫ابی؟
‫اوه! ‫یه ربات غول‌پیکر.
‫ببخشید. ‫معذرت می‌خوام.
‫- ببین، چیکاست! ‫- ببخشید. برین کنار.
‫- اوه. ‫- اینجا چه خبره؟
‫آقای بِرگ، این پروژه نمایشگاه علمی جدید منه.
‫آقای بِرگ.
‫من خیلی راجع‌به تو شنیدم.
‫این یه جور شوخیه، خانم اشمیت؟
‫اینکه لباس مبدل تن یکی بکنی
‫و بعد بگی که ساخته‌ی خودته؟
‫تو مایۀ شرمساری کلاس ما
‫و مدرسه مایی، خانم اشمیت.
‫حالا دوست خل و چلت رو بردار ‫و از نمایشگاه علمی من برین بیرون!
‫قبل از اینکه قهرمانی رو ازمون بگیری.
‫معذرت می‌خوام، چیکا.
‫دلیلی نداره عذرخواهی کنی.
‫چطوره من برم باهاش حرف بزنم؟
‫چی می‌خوای بگی؟
‫فقط می‌خوام ببینم توی سر اون
‫چه خبره.
‫- اوه. ‫- وای.
‫نه.
‫دارم میام.
‫فقط کلیدهام رو توی دفترم جا گذاشتم.
‫دوباره.
‫این بخش از ساختمون بسته شده!
‫بزنین به چاک.
‫تا نگفتم هر دوتون رو اخراج کنن.
‫عجبا.
‫من می‌خوام راجع‌به
‫پروژه ابی باهات حرف بزنم، آقای بِرگ.
‫بهش 20 میدم!
‫جواب‌های امتحان رو می‌خوای؟
‫جواب‌های امتحان بعدی رو بهت میدم.
‫من می‌خوام ببینم
‫که توی سرت چه خبره.
‫دقیقا همونطوره که فکر می‌کردم.
‫اصلا هیچی توش نیست.
‫ابی؟
‫ونسا.
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫جریان چیه؟ ‫ابی کجاست؟
‫نمی‌دونم دقیقا کجاست، ولی...
‫همراه اونا رفت، ‫عروسک‌های رباتیک.
‫من الان عروسک‌های رباتیک رو ‫توی یه انباری دیدم.
‫نه، اونا فقط نسخه‌های اولیه‌ان ‫که از قطعاتشون استفاده میشه.
‫کار شارلوته.
‫اون پشت همه‌چیزه.
‫فکر می‌کنم ابی ممکنه در خطر باشه.
‫باید خودمون رو به دفتر امنیتی برسونیم.
‫فقط اینطوری بلدم بهش کمک کنم.
‫زود باش.
‫می‌دونم که دلت نمی‌خواد، ‫ولی باید بهم اعتماد کنی.
‫باشه.
‫راه دیگه‌ای هم هست؟
‫بیا.
‫متوجه نیستم.
‫الان بچه‌های ارواح اینجان؟
‫نه، فقط یه روح اینجاست.
‫توی ماریونت.
‫شارلوت.
‫بعد از اینکه کشته شد،
‫من بعضی اوقات اینجا می‌دیدمش.
‫به نظر میومدم که اون
‫قبل از مرگش، در احساس آخرش اسیر شده بود.
‫خشم.
‫ولی یه جعبه موسیقی هست که ‫اونو در خواب نگه می‌داشت.
‫من با اون جعبه موسیقی خوابوندمش، ‫ولی...
‫یه چیزی یا یه کسی خرابش کرده.
‫صبر کن. ‫هنری تازه یه جعبه موسیقی بهم داد.
‫شاید از این طرف اومدن ‫فکر بدی بود.
‫عجله کن.
‫مایک.
‫بیا. بیا. ‫دستم رو بگیر.
‫مایک!
‫زود باش.
‫خیلی‌خب. یالا.
‫یالا، یالا، یالا.
‫کجایی؟
‫ونسا، اینجا چیکار می‌کنیم؟ ‫چطور ابی رو پیدا کنیم؟
‫دارم سعی می‌کنم ردیاب رو بالا بیارم.
‫ابی فکر می‌کنه که این عروسک‌های رباتیک دوست‌هاش هستن،
‫ولی نیستن.
‫دارن بصورت بی‌سیم ‫توسط ماریونت کنترل می‌شن.
‫توسط شارلوت.
‫اون چی می‌خواد؟
‫پدرم اونو کشت، ‫ولی اونو مقصر نمی‌دونه.
‫والدین رو مقصر می‌دونه.
‫همه والدین‌ها.
‫باشه. ‫از خواهر من چی می‌خواد؟
‫به نظر میاد که ماریونت ‫برای اینور و اونور رفتن
‫نیاز داره با چیزی یا فردی ‫ارتباط بگیره.
‫متاسفانه ممکنه بعدش ‫ابی رو هدف قرار بده.
‫پس چهارتا عروسک رباتیک هست،
‫و ما نمی‌دونیم که کدوم یکی ‫ابی رو گرفته.
‫چون قفل‌های محیطی غیرفعال شدن ‫همه‌شون آزاد شدن.
‫سیستمی هست که به محض اینکه ‫عروسک‌های رباتیک
‫از ساختمون بیرون برن ‫خاموششون می‌کنه.
‫ولی وقتی ردیاب‌هاشون رو به کار بندازیم ‫می‌تونیم پیداشون کنیم.
‫صبر کن.
‫گفتی که ماریونت
‫اونا رو بصورت بی‌سیم کنترل می‌کنه؟
‫آره.
‫پاشو.
‫ببین، تو برو شهر،
‫شارلوت رو پیدا کن ‫و سعی کن تا جایی که می‌تونی برام وقت بخری،
‫منم سعی می‌کنم که سیگنال رو از اینجا قطع کنم.
‫باشه. بیا.
‫می‌تونیم از اینا استفاده کنیم.
‫مایک، من باید درمورد اون بهت می‌گفتم.
‫باید درمورد اینجا بهت می‌گفتم.
‫من...
‫هی، فعلا نگران این نباش، خب؟ ‫فقط برو.
‫- لطفا. ‫- باشه.
‫هی، چطور در رو ببندم؟
‫دری درکار نیست.
‫دری درکار نیست؟
‫آخه چه‌ آدم احمقی اینجا رو طراحی کرده؟
‫خیلی‌خب، شما کجایین؟
‫خیلی‌خب.
‫شاید هیچکس متوجه‌شون نشه.
‫پسر، این لباس مبدل...
‫افسانه‌ایه.
‫من که مطمئن نیستم.
‫به نظرم یه جورایی مصنوعی می‌زنه.
‫- بی‌ادب نباش. ‫- چیه؟
‫آخه شبیه یه اسباب‌بازیه، همین.
‫هی، ما داریم به مسابقه لباس مبدل می‌ریم.
‫می‌خوای بیای؟
‫می‌خوام، ولی قبلش،
‫باید برم سر یه عده آدم خیلی بد رو ‫از تن‌شون بکَنم.
‫ایولا.
‫اون برنده‌ست.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫هر چه بادا باد.
‫[نفوذ امنیتی]
‫[فعال‌سازی مدل‌های اولیه]
‫خیلی‌خب، زود باش.
‫ایول!
‫ونسا.
‫هی.
‫- به جایی نرسیدی؟ ‫- ردیاب اول رو پیدا کردم.
‫فردی توی خیابون وست الم، پلاک 175 هست.
‫می‌تونی خودت رو برسونی اونجا؟
‫دریافت شد. ‫نزدیک اونجام.
‫[پلاک 175]
‫هری، بیا داخل.
‫در و باز گذاشتی پشه میاد داخل.
‫پشه، پشه، پشه.
‫آخه چطور ممکنه در نداشته باشه؟
‫امکان نداره که این جواب بده.
‫خیلی‌خب.
‫زود باش. کجایی؟
‫خواب بخوابی.
‫آهای؟
‫از اینجا متنفرم.
‫مایک، حالت خوبه؟
‫یا خدا.
‫لطفا، زود باش.
‫زود باش دیگه!
‫من میرم بخوابم.
‫شما به فزفست دعوت شدید.
‫بیاید با بانی، فاکسی، چیکا...
‫و البته، فردی جشن بگیرید.
‫خوراکی‌های خوشمزه، ‫کالاهای شگفت‌انگیز...
‫دری رو باز گذاشتی؟
‫حس می‌کنم باد میادی خونه.
‫شما ولم کردین تا بمیرم.
‫چی؟ ما چیکار کردیم؟
‫همه‌تون این کارو کردین.
‫نه!
‫وای خدا. ‫وای خدا.
‫بیا. بیا.
‫حالتون خوبه؟ ‫طوری نیست.
‫کس دیگه‌ای هم داخل خونه هست؟
‫فقط ماییم. ‫و... اونا.
‫اونا چی هستن؟
‫باید فورا از اینجا بریم.
‫زود باشین.
‫اوه!
‫لطفا، لطفا، لطفا.
‫[درحال اسکن کردن...]
‫[عروسک رباتیک]
‫این جواب داد.
‫من دبی‌ام. ‫اسم تو چیه؟
‫اسم من بانیـه.
‫می‌تونیم باهم دوست بشیم، دبی؟
‫معلومه که می‌تونیم.
‫دبی، اینقدر با حیواناتت حرف نزن
‫و بگیر بخواب.
‫من میرم ببینم که مامانت اجازه میده ‫تا دیروقت بیدار بمونیم یا نه.
‫اگر امشب قصد رفتن به مرکز شهر رو دارید،
‫بهتره مراقب خرس‌ها باشید.
‫نه، سیرک به شهر نیومده.
‫امشب اولین دوره فزفست برگزار میشه،
‫جشنواره هنرهای فرهنگی مردمی محلی
‫که نوستالژی رو جشن می‌گیره...
‫وای نه.
‫خیلی‌خب. ‫یالا، مایک.
‫زود باش.
‫آخرین فرصته.
‫یک زنجیره غذایی و سرگرمی که ‫مدت‌ها پیش برچیده شده بود
‫سال گذشته با شروع پخش شدن ‫مجموعه‌ای از افسانه‌های شهری،
‫فعالیت خود رو آغاز کرد...
‫نه.
‫تو رو خدا نکن.
‫دست نگه دار!
‫دست نگه دار. دست نگه دار.
‫یالا. کجاست؟
‫اوه. آره.
‫[درحال اسکن کردن...]
‫وای نه.
‫جواب نمیده.
‫باید سیگنال رو قطع کن.
‫زود باش.
‫مامانت به تو اهمیتی نمیده.
‫- لطفا بس کن. ‫- نه.
‫اون فقط به فکر خودشه.
‫همه والدین‌ها یه جورن،
‫و من باید بخاطرش مجازاتشون کنم.
‫تو رو خدا کاریش نداشته باش.
‫وارد شدم. وارد شدم.
‫خیلی‌خب.
‫[آیا مطمئن هستید؟] ‫آره که مطمئنم.
‫[سیگنال قطع شد]
‫برو، برو!
‫برو، برو، برو.
‫کمک نیاز دارین؟
‫همه‌تون امشب باید توی خونه بمونین.
‫- می‌تونن همراه شما بیان؟ ‫- البته.
‫می‌دونین، بهتون می‌خوره که ‫به وکیل کاربلدی نیاز دارین.
‫مایک.
‫حلش کردم، ونسا.
‫غیرفعال شدن.
‫نه. صبر کن.
‫ونسا، یه سیگنال دیگه هست. ‫هنوز داره حرکت می‌کنه.
‫این غیرممکنه.
‫- کجاست؟ ‫- توی خونه‌ی منه.
‫ماریونت.
‫من الان میرم اونجا.
‫[سیگنال تغییر مسیر داده شد]
‫مایک؟
‫دوباره دارن روشن می‌شن.
‫سیگنال دوباره وصل شده.
‫زور ما بهشون نمی‌رسه. ‫به کمک بیشتری نیاز داریم.
‫من یه فکری دارم.
‫نمی‌دونم صدام رو می‌شنوین یا نه.
‫اصلا نمی‌دونم که همه‌تون ‫هنوزم اینجایین یا نه، ولی...
‫ابی بهتون نیاز داره.
‫الان به کمکتون نیاز داره.
‫صدام رو می‌شنوین؟
‫اگه هر کدوم از شما ‫واقعا بهش اهمیت می‌دادین،
‫باید همین الان کمکش کنین.
‫خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم، تنهایی از پسش برنمیام.
‫اوه بیخیال، بیخیال.
‫خاموش نشو.
‫مایک.
‫مایک، می‌شنوی؟
‫رادیاتور ماشینم ترکیده.
‫نمی‌دونم چیکار کنم. ‫نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم خودم رو به ابی برسونم. ‫من...
‫- ونسا؟ ‫- وای، خدا رو شکر.
‫می‌خوای برسونمت جایی؟
‫باید برم خونه مایک.
‫همین الان.
‫ونسا، جریان چیه؟
‫دیوونگی از چشم‌هاش مشخصه.
‫ابی.
‫ونسا.
‫شارلوت؟
‫نه، خنگول.
‫منم، ابی.
‫شارلوت، تو چیکار کردی؟
‫هرجا هستی، بیا بیرون.
‫ونسا.
‫آدم‌های بالغ زندگی تو هم ‫بهت خیانت کردن.
‫اونا لایق محافظت تو نیستن.
‫مجبور نیستی همراه اونا بمیری.
‫می‌تونی کمکم کنی.
‫ونسا.
‫واقعا فکر کردی که قانون اول قایم موشک رو یادم میره؟
‫همیشه پشت در رو نگاه کن.
‫شارلوت، گوش کن چی میگم.
‫ابی بی گناهه. ‫فقط بذار بره.
‫می‌دونی ونسا،
‫همیشه کنجکاو بودم
‫که دقیقا توی سر تو چی می‌گذره؟
‫نه. نه.
‫ابی.
‫- مایک. ‫- ابی. هی.
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم چه اتفاقی افتاد.
‫حالم بده.
‫مثل اون دفعه شدم که ‫یه بسته پاستیل پرتقالی خورده بودم.
‫- خیلی‌خب، می‌تونی وایسی؟ ‫- فکر کنم.
‫- آره؟ باشه. ‫- بیاین از اینجا بریم.
‫- آره. ‫- آره.
‫یالا. یالا. یالا. یالا.
‫نه، نه.
‫تق، تق.
‫سلام، آبجی.
‫مایکل.
‫ونسا، اینجا چه خبره؟
‫اوه، بذار حدس بزنم.
‫تا حالا از من برات تعریف نکرده.
‫خواهرم همچین آدمیه.
‫همیشه حقیقتی که مورد پسندش نبود رو نمی‌گفت.
‫من مایکل‌ام.
‫مایکل افتون.
‫خیلی خوشحالم که بالاخره می‌بینمت.
‫دست از سرشون بردار، مایکل.
‫اونا کار اشتباهی نکردن.
‫فکر کنم پدرمون شدیدا اینو قبول نداشته باشه.
‫پدرت که مرده.
‫آره.
‫ولی من دقیقا موقع فزفست اومدم
‫تا میراثش رو زنده نگه دارم.
‫اون کار تو بود؟
‫خب، عمه تو کسی بود
‫که کاری کرد همه دوباره به پیتزافروشی فردی علاقه‌مند بشن، ‫ولی...
‫باید اقرار کنم که منم آتیش بیار معرکه شدم.
‫بهترین پوشش براشه.
‫یعنی...
‫همگی همرنگ همدیگه می‌شیم.
‫نصف اهالی این شهر تا صبح می‌میرن.
‫تو نمی‌تونی این کارو کنی. ‫این یه بازی نیست.
‫مایکل.
‫تو می‌تونی یه زندگی عادی داشته باشی.
‫ما می‌تونیم زندگی عادی‌ای داشته باشیم.
‫ونسا، تو همچین فکری کردی؟
‫فکر کردی که می‌تونی به همین راحتی ‫ما رو عوض کنی؟
‫بهمون خیانت کنی؟ ‫یه زندگی جدیدِ قشنگ واسه خودت دست و پا کنی؟
‫تو بچه اونی.
‫هدفی توی زندگیت داری.
‫ما همیشه بچه‌های اون می‌مونیم.
‫بیا خونه.
‫من الانش هم خونه‌ام.
‫هوم.
‫واسه من که اهمیتی نداره.
‫آره. استخون‌هاشون رو بشکنین.
‫خردشون کنین.
‫طوری نیست.
‫فردی؟
‫ابی، تو دختر خیلی بدی بودی.
‫به نظرت داری کجا میری، عوضی؟
‫چیکا.
‫اوه. چشون شده؟
‫سیستم‌شون داره از کار می‌افته.
‫اونا طوری ساخته شدن که ‫از پیتزافروشی فردی بیرون نرن.
‫دارن می‌میرن؟
‫نه، نباید بمیرین.
‫فقط داریم از این دنیا می‌ریم.
‫دیگه نمی‌تونیم توی اون جسم‌ها بمونیم.
‫دارین می‌رین بهشت؟
‫یه روزی اونجا می‌بینمت؟
‫ولی نه خیلی زود.
‫مایک؟
‫بله؟
‫بهتره بدونی که وقتی ما بریم...
‫دیگه نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.
‫بالاخره آزاد میشه،
‫و از قبل هم قوی‌تر میشه.
‫کی؟
‫خداحافظ.
‫هی.
‫مایک؟
‫اوه.
‫همه‌تون خوبین؟
‫آره... ‫هی، باید بریم.
‫باشه.
‫بیا، ابی.
‫نزدیک ما نشو.
‫چی؟
‫نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫مایک.
‫فقط ازمون فاصله بگیر.
‫[فیلم بعد از تیتراژ ادامه دارد...]
‫آخه چرا باید زیر بارون این کارو انجام بدیم؟
‫چون کل اینجا فردا قراره تخریب بشه.
‫باید تا وقتی هنوز خرابش نکردن ‫هرچی که می‌تونیم رو ببریم.
‫چرا خودمون لوازم خونه جن‌زده رو درست نکردیم؟
‫بیخیال، اونا چیزهای اصلی می‌خوان.
‫تجربه‌ی فزبر اصلی.
‫اینو نمیشه کپی کرد.
‫فقط یه نگاهی به دور و بر بنداز.
‫هرچیزی که بتونه یکم حس نوستالژی رو منتقل کنه ‫رو بردار.
‫ایتن، کجایی؟
‫چیزی پیدا کردی؟
‫این پشتم!
‫رفیق، فکر کنم الان یه اتاق دیگه پیدا کردم.
‫بی‌شوخی میگم. ‫فکر کنم یه اتاق دیگه پیدا کردم.
‫فورا بیاین اینجا!
‫- ایول بهت، ایتن! ‫- باشه، باشه، باشه.
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- آره.
‫فکر کنم یکی پیدا کردم.
‫فکر کنم یه واقعیش رو پیدا کردم.
‫آخه این چطور هنوز اینجاست؟
‫بوی افتضاحی میده.
‫آره، باید اینو با خودمون ببریم.
‫بذارین ببینم...
‫- هی پاتریک، روش رو بپوشون. ‫- آره، آره، آره.
‫بیا عروسک رو ببریم. ‫بپوشونش، باشه؟
‫باشه، باشه، باشه، باشه.
‫هی بچه‌ها، صبر کنین بیام!
‫[ادامه دارد]
‫شروع به ضبط می‌کنم.
‫سه، دو، یک.
‫این پیغام یک هشدار هست.
‫مایک، کاش بعد از گفتگومون درمورد شارلوت
‫زمان بیشتری داشتیم،
‫ولی الان دارم این پیغام رو برات می‌فرستم ‫که شاید یه وقت...
‫نتونم حضوری بهت تحویلش بدم.
‫چیزهایی هست که باید ازشون مطلع بشی.
من‫ سال‌ها ‫شریک کاریِ
‫ویلیام افتون بودم.
‫و با اینکه تجهیزاتی که از اون زمان
‫برام موندن قدیمی هستن، ‫هنوزم می‌تونم
‫بعضی از عروسک‌های رباتیک رو ردیابی کنم.
‫مایک، ماریونت...
‫مایک، هرچه سریع‌تر فرار کن.
‫اون داره میاد سراغت.