‫خطر انداختن کودکه.
‫گفتین یه ساعت داخل ماشین بود؟
‫نه، اون دخترمه.
‫شما برو عقب.
‫- نه، نه، نه. ‫- خانم، عقب بایست.
‫مامان.
‫شما حق دارین سکوت کنین.
‫ایمانی!
‫از ماشین فاصله بگیر!
‫نه، نه، نه، ایمانی!
‫[شش ماه پیش]
‫یالا عزیزم. ‫وقتشه بیدار بشی.
‫- من خوابم... ‫- خوابی.
‫چه جالب ‫چون داری صحبت می‌کنی.
‫من شبح هستم. ‫شبح‌ها صحبت نمی‌کنن.
‫هوم. شبح‌ها صحبت نمی‌کنن. ‫این رو نمی‌دونستم.
‫هی، سی‌سی، ‫به نظر تو چه خبره؟
‫ایمانی خوابه؟
‫هوم. می‌گه نه.
‫ایمانی شبح هستش؟
‫وای، سر این هم نظرش منفیه.
‫وای، جونم، سی‌سی؟
‫وای، واقعا؟
‫خب، سی‌سی می‌گه ‫تو قلقلکی هستی!
‫آره، قلقلکی هستی!
‫من... ‫سی‌سی مقصره!
‫من مدرک فوق‌لیسانس ‫ارتباطات تجاری دارم...
‫و یکی از مهارت‌هام ‫اداره روان دفتره.
‫و یکی از مهارت‌هام...
‫اداره کارآمد دفتره.
‫این خیلی بهتره. ‫ممنونم.
‫- صبح به خیر، رنه. ‫- صبح به خیر، ریچارد.
‫وای، جلسه ساعت ٩ کنسله،
‫اما جلسات ساعت ١١، ‫ساعت ١٤ و ساعت ١٦ رو...
‫تایید کردم.
‫- تو شگفت‌انگیزی. ‫- ممنونم.
‫همه‌چی رو به راهه؟
‫آره.
‫- خوبه. ‫- نه، همه‌چی خوبه.
‫ریچارد، می‌دونم که الان ‫یه موقعیت مدیریتی...
‫فراهم شده.
‫و همونطور که می‌دونی،
‫من مدرک فوق‌لیسانس ‫مدیریت و ارتباطات دارم،
‫و برای اداره روان دفتر ‫شور و اشتیاق دارم.
‫مطمئنم که گزینه بی‌نقصی ‫براش هستم.
‫چطور این رو می‌دونستی؟
‫هفته پیش توی یه جلسه بهش اشاره کردی.
‫درسته. ‫لطفا بشین.
‫عالیه.
‫خیلی خب، ایده‌های زیادی دارم.
‫شرکت داره تعدیل نیرو می‌کنه.
‫باشه، خوبه، می‌تونم کمک کنم، ‫پس هدف موثرسازیه.
‫- می‌تونم برای این کمک کنم. ‫- نه، نه، بحث اخراجه، رنه.
‫من که نه.
‫ریچارد، من زود میام سر کار. ‫تا دیر وقت می‌مونم.
‫- همه تلاشم رو می‌کنم، من نه. ‫- می‌دونم. می‌دونم این کارها رو می‌کنی.
‫لیاقت من این نیست.
‫ریچارد، هیچ کاری از دستت برنمیاد؟
‫- ریچارد. ‫- این از دست من خارجه.
‫معرفی‌نامه درخشانی برات می‌نویسم.
‫متاسفم.
‫[دبستان رایلی ‫دانش‌آموزهامون رو دوست داره!]
‫سلام. ‫سلام عزیزم.
‫- سلام. ‫- ده به اضافه چهار می‌شه چهارده.
‫- همه‌شون رو درست نوشتم. ‫- وای، بهت افتخار می‌کنم.
‫- مامان؟ ‫- وای، حساسیته.
‫نگران نباش.
‫به نظرت بابا این نقاشی رو ‫می‌دید، خوشش می‌اومد؟
‫وای، عزیزم.
‫بابات الان اون بالا تو بهشته ‫و تعریف این رو می‌کنه.
‫به خدا و همه‌ی فرشته‌ها.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنه. ‫من هم همینطور، تو خیلی هنرمندی.
‫[روز ١]
‫مادر مستقل، هان؟ ‫خیلی سخته.
‫آره، شوهرم مرد، ‫پس، اشکالی نداره بشینم؟
‫راحت باش.
‫حداقل از اون زن‌هایی نیستی که...
‫دنبال پول حمایت کودک هستن.
‫آره، من برای موقعیت کاری اینجام، ‫پس، می‌دونین که.
‫مسئله اینه که، این شغل، ‫کلا به سازگاری وابسته است.
‫فضای اینجا اداری نیست، ‫می‎‌دونی؟
‫من خیلی خوب با افراد کنار میام.
‫البته، البته.
‫ولی مسئله بیشتر از صرفا مهارت‌ها است.
‫- مسئله شخصیته. ‫- اوهوم.
‫- حس و حال. ‫- حس و حال، درسته.
‫نه، آره، قطعا.
‫همیشه بهم می‌گن ‫حس و حال خوبی دارم.
‫خب، اگه موقعیتی بود ‫باهات تماس می‌گیرم.
‫- باشه. ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫این رو بذارم اینجا چون...
‫دیگه می‌رم. ‫ممنون.
‫دنبال حسابدار هستین؟
‫بله. خیلی خب، بله، هستم.
‫بله، هستم.
‫بله، خوشحال می‌شم ملاقات کنیم.
‫مداد شمعی‌هات.
‫باید برات مداد رنگی یا چیزی بگیریم.
‫- رنه جانسون؟ ‫- بله، بله.
‫سلام. من هستم. ‫سلام.
‫بچه‌تون رو آوردین؟
‫آره، فکر کردم شاید اینجا ‫یه منشی باشه...
‫که حواسش بهش باشه.
‫- ما مراقب از کودکان نداریم. ‫- البته که نه.
‫حین مصاحبه ساکت می‌شینه.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫بیا عزیزم.
‫وای، هوم... بیا، بردار، بردار.
‫بردارشون.
‫ببخشید. ‫بابت این شرمنده‌ام.
‫- خیلی خب. ‫- خانم جانسون؟
‫- بله؟ ‫- این شدنی نیست.
‫وای، نه، قراره ساکت بشینه.
‫مسئله صدا نیست. ‫درباره حرفه‌ای‌گراییه.
‫امروز گزینه دیگه‌ای نداشتم.
‫پس شاید بهتره برای موقعی که...
‫بهتر آماده هستین قرار ملاقات بگیرین.
‫برای ثبت قرار باهاتون تماس می‌گیریم.
‫کار اشتباهی کردم؟
‫نه عزیزم. ‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی.
‫- ساعت ١٠؟ ‫- ساعت ١٠ خوبه.
‫بله، قطعا می‌تونم. ‫عالیه.
‫خب، اون موقع می‌بینیمتون.
‫ممنونم. خیلی ممنون.
‫خیلی خب. ‫اون موقع می‌بینمتون.
‫[روز ٩٠]
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، عزیزم. بیا.
‫مجبوریم دوباره همین رو بخوریم؟
‫آره عزیزم.
‫دیگه نمی‌خوام این رو بخورم.
‫- دیگه حالم ازش به هم می‌خوره. ‫- فقط همین رو داریم، باشه؟
‫هوم.
‫همینه؟
‫سعی کردم.
‫سابقه‌ات رو براشون تعریف کردم، ‫اینکه چند سال اینجا بودی.
‫ولی، هوم...
‫گفتن نه.
‫اینجا خونه‌ی ایمانیه. ‫این هیچ ارزشی نداره؟
‫برای من داره. ‫اگه دست من بود.
‫ولی نیست. ‫می‌دونم.
‫مامان، از اینجا می‌ریم؟
‫آره عزیزم. باید بریم.
‫من نمی‌خوام برم، مامان.
‫من هم نمی‌خوام برم.
‫ولی هر کجا هم که بریم،
‫همیشه کنار همدیگه هستیم، درسته؟
‫درسته؟ آره.
‫این رو پر کن. ‫هر هزینه‌ای رو بنویس.
‫اجاره، خدمات، مواد غذایی، سوخت.
‫روندش سه هفته طول می‌کشه.
‫اجاره، خدمات، مواد غذایی، سوخت.
‫خب، خبر خوب.
‫منتظر بودم بهت بگم،
‫ولی برای کمک موقتی تایید شدی.
‫وای، این خیلی بهم کمک می‌کنه.
‫آره، زیاد نیست، ولی حداقل ‫برای تهیه مواد غذایی کمکت می‌کنه.
‫وای، نمی‌دونی این چقدر ‫برام ارزش داره.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫و اگه به چیزی نیاز داشتی، ‫باهام تماس بگیر، باشه؟
‫باشه.
‫- خانم؟ ‫- هوم؟
‫چطور می‌تونم برای کمک موقت ‫درخواست بدم؟
‫- اصلا می‌تونم؟ ‫- این فقط برای موارد خاصه.
‫خب، این موارد چی هستن؟
‫نه، برای همه فراهم نیست،
‫و به موقعیت شما هم نمی‌خوره.
‫باشه.
‫مطمئن هستین؟
‫چون هنوز فرم موقعیت من رو ندارین.
‫فقط برای افراد معلوله.
‫- اون معلول به نظر نمی‌اومد. ‫- فرم رو پر کن.
‫باشه.
‫وای، فکر می‌کردم یه روز دیگه هم دارم.
‫مامان، برق کجا رفت؟
‫چیزی نیست عزیزم. ‫وایسا. الان میام پیشت.
‫اینجا، صدام رو دنبال کن.
‫هیس.
‫چشم‌هات رو ببند،
‫و اگه نبندی، لولو میاد دنبالت.
‫لولو؟
‫نه، نمی‌خوای لولو بیاد دنبالت، درسته؟
‫هیس.
‫می‌خوای بخوابی، آره؟
‫واقعا کاش جور دیگه‌ای بود.
‫آره. ‫این هم از کلید.
‫اگه به چیزی نیاز داشتی...
‫همه‌چی رو به راه می‌شه.
‫بذار کمکت کنم. ‫این رو می‌برم ماشین.
‫ممنون می‌شم. ‫مرسی.
‫[پلیس]
‫مامان.
‫سلام.
‫گواهی‌نامه و مدارکتون رو می‌خوام خانم.
‫آره، این از این و...
‫اهل اینجا هستین؟
‫نه، داریم رد می‌شیم.
‫ولی یه مدتی جاده بودم. پس...
‫هوم...
‫جای خاصی می‌رین؟
‫دارم می‌رم پیش خانواده‌ام، ‫ولی یه کم راه طولانیه،
‫پس می‌خواستم امشب ‫ماشین رو پارک کنم بخوابیم.
‫نمی‌شه اینجا بمونین.
‫- وای، آره، البته. ‫- امن نیست.
‫- آره. ‫- باید راه بیفتین.
‫باشه. ممنونم.
‫مواظب خودتون باشین.
‫ممنونم.
‫مامان، من خسته‌ام.
‫[پناهگاه زنان]
‫سلام.
‫امشب تخت خالی دارین؟
‫کامل پر شده. متاسفم.
‫باشه. هوم... ببین.
‫اشکالی نداره اگه ما امشب رو...
‫روی همین صندلی‌ها بمونیم، ‫لطفا؟
‫ساکت می‌مونیم. ‫هیچ صدایی ازمون درنمیاد.
‫دخترم همین الانش خوابه. ‫خواهش می‌کنم.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫و می‌دونم چند برای اینجا بودین،
‫و واقعا کاش می‌شد کمک کنم، ‫ولی اجازه ندارم.
‫چند روز دیگه دوباره بیاین.
‫- ممنونم. ‫- اوهوم.
‫موفق باشی.
‫- هنوز قلقلک می‌شی؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم. مطمئنی قلقلکی نیستی؟
‫مطمئن؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫اون یکی دستت لطفا.
‫خیلی خب.
‫بذار پشت گوش‌هات رو بشورم.
‫و... گردنت.
‫خیلی خب. زیربغل‌هات رو باز کن.
‫بذار بوشون کنم.
‫خیلی خوب. اون یکی تمیزه.
‫- وای! هنوز بو می‌ده! ‫- نه.
‫آره، هنوز بو می‌ده!
‫باید... باید بوی بد رو تمیز کنیم.
‫بذار... ژاکتت رو می‌پوشی؟
‫- اوهوم. ‫- ممنون.
‫- می‌تونم خودم زیپش رو بکشم. ‫- خودت می‌تونی زیپش رو بکشی؟
‫ببینم.
‫آفرین!
‫خیلی خب، بدو تو، سرده، باشه؟
‫خیلی خب.
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫اینجا زندگی می‌کنی؟
‫فکر نکنم داخل ملک شما باشم، ‫هستم؟
‫خب، اجازه نداری اونجا پارک کنی.
‫باشه.
‫نمی‌دونستم شهردار خیابونی. ‫شرمنده.
‫نه، ولی... عضو انجمن خانه‌داران هستم.
‫- باشه. ‫- می‌دونی چیه؟
‫اگه از اینجا نری، ‫به پلیس زنگ می‌زنم.
‫خیلی خب عزیزم. ‫بسه.
‫- خیلی خب، ایمانی. کمربند. ‫- باشه.
‫ولی... چرا باید بریم؟
‫چون نمی‌خوان اینجا باشیم.
‫ولی تو رو ازم نمی‌گیرن، نه؟
‫نه!
‫هیچکس من رو از تو نمی‌گیره.
‫نگرانش نباش.
‫مامان، من می‌ترسم.
‫ببخشید عزیزم.
‫فقط برای امشبه. ‫قول می‌دم.
‫باشه.
‫خیلی خب،
‫تا از مدرسه بیای،
‫من مصاحبه پیدا می‌کنم.
‫قراره روز خوبی داشته باشی؟
‫مصاحبه‌ها موفق باشی.
‫ممنونم، ولی اگه شغل رو بهم بدن، ‫به خاطر شانس نیست.
‫به خاطر اینه که صلاحیتش رو دارم، آره؟
‫- آره. ‫- خیلی خب، بریم.
‫- وای. ‫- بوم.
‫دوستت دارم.
‫خیلی خب. ‫روز خوبی داشته باشی.
‫مامان تو چندشه.
‫سلام.
‫بهم گفتن می‌تونم با شما درباره ‫کمک مالی صحبت کنم.
‫بله، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بله، من چند ماه پیش اینجا بودم،
‫و همه فرم‌ها رو هم پر کردم،
‫ولی مدت کمی بعدش ‫آپارتمانم رو از دست دادم.
‫- خیلی خب، اسمتون چیه؟ ‫- رنه جانسون.
‫خیلی خب.
‫نوشته درخواست شما پروسه شده،
‫ولی نامه‌ای که فرستادیم ‫پس فرستاده شده.
‫من دیگه آدرس ندارم.
‫داخل ماشینم با دخترم زندگی می‌کنم.
‫متوجه‌ام.
‫از شنیدن این متاسفم.
‫ممنونم، ولی، خب، ‫حالا چی؟
‫به کمک نیاز دارم،
‫ولی دارم احساس می‌کنم ‫هیچ کمکی بهم نمی‌شه.
‫بدون یه آدرس معتبر،
‫سامانه پرونده شما رو ناقص حساب می‌کنه.
‫خیلی خب، واجد شرایط کمک نیستم...
‫چون بی‌خانمان هستم،
‫ولی بی‌خانمان هستم ‫چون بهم هیچ کمکی نمی‌شه.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫عادلانه نیست، ولی سامانه واقعا برای...
‫همچین موقعیت‌هایی طراحی نشده.
‫خیلی خب، پس الان باید چیکار کنم؟
‫چون اینطوری هنوز با بچه‌ام ‫باید تو ماشین بمونم.
‫من...
‫خب، چند تا سازمان اجتماعی هست...
‫که ممکنه بتونن موقتی کمکتون کنن.
‫خیریه. همینه. ‫همین رو فقط... خیلی خب، باشه.
‫متاسفم. کاش کمک بیشتری ‫از دستم برمی‌اومد.
‫هوم، بفرما.
‫زیاد نیست، ولی یه کمکی می‌کنه.
‫متاسفم.
‫ممنونم کرتیس. ‫از کسب و کار موسیقی چه خبر؟
‫خب، می‌خوای یه چیز جدید بشنوی؟
‫آره، می‌خوام بشنوم.
‫می‌خوای یه چیزی نشون بدی؟
‫همین لحظه.
‫آره، سریع فی البداهه کن.
‫آره، بذار آهنگ بذارم.
‫پسر اون هدفمون‌ها رو از سرت بردار،
‫و مزاحم خانم جانسون نشو.
‫- ببخشید بابا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫براتون سیب‌زمینی اضافه آوردم، ‫شاید دلتون بخواد.
‫- ممنونم. ‫- خواشه می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫هی، گوش کن، تو باید...
‫کارت که تموم شد، بری اون پشت.
‫یه اطلاعیه استخدام کمک بردار ‫و نصبش کن، باشه؟
‫- حله. ‫- خیلی خب.
‫- ممنونم. ‫- ممنونم.
‫سلام، خانم جانسون.
‫من دیوید هسکل از شرکت املاک ‫دایمند و دی‌وو هستم.
‫می‌خوام یه مصاحبه داشته باشیم.
‫وای. وای.
‫- الو؟ ‫- سلام، من رنه جانسون هستم.
‫انتظار نداشتم امشب ‫جواب تماسمون رو بدی.
‫بله، من، من خیلی خیلی ‫به این موقعیت علاقه‌مندم،
‫و می‌تونم فورا کار رو شروع کنم.
‫با مصاحبه شروع کنیم.
‫فردا ساعت ٢ خوبه؟
‫بله، عالیه. ‫ممنونم.
‫- عالیه. می‌بینمتون. ‫- خیلی خب. ممنونم. خدانگهدار.
‫[روز ١٨٠]
‫الو؟
‫خیلی نومیدکننده است. ‫باورم نمی‌شه...
‫که برای رفتارت اومدم اینجا.
‫می‌دونم که این رو می‌دونی.
‫می‌دونی حرفی که زدی زشت بود.
‫اون‌ها بدجنسی می‌کردن.
‫ایمانی، برام مهم نیست.
‫تو می‌دونی که نباید ‫اینطور با بچه‌ها صحبت کنی.
‫گفتن من فقیر هستیم ‫و خونه نداریم.
‫خیلی خب.
‫عزیزم، درک می‌کنم که این سخته. ‫واقعا می‌گم.
‫ولی ما با بهتر بودن ‫نشون می‌دیم که کی هستیم.
‫درسته؟
‫سلام.
‫بله، بله، فقط دو ساعت وقت نیاز دارم.
‫نه، درست بعد مصاحبه میام دنبالش.
‫خیلی خب، ممنونم. ‫خیلی ممنونم.
‫خانم لاتویا بود؟
‫بله، خانم لاتویا بود. ‫باید برم دنبال کار. یالا.
‫مواظب باش. باشه؟ ‫مواظب باش.
‫خیلی خب.
‫اون اینجا نیست، نه؟
‫نه، حتما اینجا است. ‫دیدی که، زنگ زدم بهش.
‫سلام، لاتویا هستم،
‫بعد از بوق پیام بذارید.
‫لاتویا، زود باش. من این بیرونم. ‫مصاحبه‌ام ٣٠ دقیقه راه داره.
‫یالا. بهم زنگ بزن.
‫مامان، فکر نکنم اینجا باشه.
‫یالا. نگاه کن. یالا.
‫برو. ‫برو، برو، برو.
‫آره، از اینور.
‫ایمانی.
‫به نظرت می‌تونی دختر بزرگی باشی ‫و یه لطفی برای مامان بکنی؟
‫هوم. آره. چیه؟
‫آره، می‌دونم حتما نگران هستن،
‫اما فروش به گزینه دوم انجام می‌شه.
‫شرمنده که منتظرتون گذاشتم.
‫قهوه میل دارین؟
‫نه، ممنونم.
‫این موقع بعد از ظهر قهوه نمی‌خورم.
‫خیلی خب.
‫والدینش کجان؟
‫باورم نمی‌شه دخترش ‫رو ماشین گذاشته.
‫هوا خیلی سرده.
‫خب، هوم، ‫چه چیزی رو بزرگ‌ترین...
‫توانایی خودتون می‌دونین؟
‫هوم، هوم، اوهوم.
‫باید بگم توانایی اینکه تحت فشار ‫می‌تونم آروم باشم.
‫واقعا.
‫من به پلیس زنگ می‌زنم.
‫با موکل‌های سرسخت ‫چطور کنار میای؟
‫هوم. ترجیح می‌دم اول گوش کنم.
‫می‌دونین، در گذشته ‫فهمیدم که...
‫وقتی آدم‌ها حس می‌کنن ‫حرفشون شنیده می‌شه،
‫احتمال اینکه بهت اعتماد کنن بیشتره.
‫سلام. من سر پلاک ٤٥٠٠ خیابون پیچ هستم.
‫و یه بچه داخل ماشین قفل‌شده نشسته.
‫خودت رو پنج سال آینده ‫کجا می‌بینی؟
‫امیدوارانه اینجا. ‫در حال کمک و رشد.
‫و می‌خوام یه چیز معنادار بسازم.
‫نه فقط برای خودم، ‫برای هر تیمی که عضوش هستم.
‫رنه، خیلی از این حرف‌ها خوشحال شدم.
‫هوم، هوم، هوم.
‫می‌دونی، ما اینجا دقیقا ‫دنبال همین ذهنیت هستیم.
‫- خوش اومدی. ‫- هوم.
‫از اینجا بودن خوشحالم.
‫عالیه.
‫خیلی خب، با تیم اداری‌مون ‫هماهنگت می‌کنم،
‫و کاغذبازی‌های استخدام جدید ‫رو هم برات فراهم می‌کنم.
‫خیلی خب، خوبه.
‫آره، ببریمش داخل ماشین.
‫می‌بریمش ایستگاه پلیس. ‫خیلی خب؟
‫کار درست رو انجام دادن. ‫با ما تماس گرفتن.
‫یعنی، خطر انداختن کودکه.
‫گفتین یه ساعت داخل ماشین بود؟
‫وای، ایمانی. ‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫خانم؟ خانم، عقب بمون.
‫نه، ایمانی.
‫خانم، عقب بایست.
‫خانم، متاسفم. عقب بایست.
‫عقب بایست. خانم، عقب بایست.
‫- واقعا متاسفم. ‫- فایده‌ای نداره خانم.
‫خانم، بیشتر از یک ساعت ماشین ولش کردی؟
‫مامان!
‫ایمانی! ایمانی!
‫حق داری سکوت کنی.
‫مصاحبه‌ام یه کم طول کشید، آقا.
‫خانم، این که نشد بهونه.
‫هر حرفی بزنین،
‫در دادگاه علیه شما استفاده می‌شه.
‫خیلی خب؟
‫نیازی نیست اینقدر سختش کنین، خانم.
‫- نه، نه، نه، این... ‫- مامان!
‫خانم؟
‫- مامان! ‫- خانم!
‫از ماشین فاصله بگیر.
‫این رو از چیزی که باید باشه ‫سخت‌تر نکن.
‫حق وکیل دارین.
‫اگه از هزینه وکیل برنمیاین،
‫وکیل برای شما تدارک دیده می‌شه.
‫- متوجه هستین؟ ‫- ایمانی!
‫عذر می‌خوام، باید جواب این رو بدم.
‫بله.
‫دارن ایمانی رو از من می‌گیرن.
‫ما باهاش می‌جنگیم، ‫ولی دارن از پروتکل پیروی می‌کنن.
‫کسی نیست که ایمانی بتونه باهاش بمونه؟
‫- خانواده؟ دوست نزدیک؟ ‫- نه، هیچکسی نیست.
‫پدرش چی؟
‫پدرش مرده. ‫شوهرم مرده.
‫هر دو ما پرورشگاه بزرگ شده بودیم.
‫هیچ خانواده‌ای نداشتیم. ‫من تنها کسی هستم که ایمانی داره.
‫ممنونم.
‫معذرت می‌خوام. ‫خیلی خب، کجا بودیم؟
‫بزهکاری درجه پنج درست نیست.
‫رنه سعی داشت تحت شرایط غیرممکن...
‫زندگی بهتری برای خودش ‫و فرزندش بسازه.
‫اتهام خطراندازی بی‌ملاحضه است.
‫اتفاقی که افتاد رو انکار نمی‌کنه،
‫اما قصد تعمدی برای آسیب ‫رسوندن به فرزندش نداشت.
‫دنبال ارفاقه.
‫حاضره به اتهام اعتراض نکنه...
‫اگه گزینه حبس حذف بشه.
‫این زیادرویه.
‫چرا باید با این توافق کنم؟
‫خواهش می‌کنم.
‫اگه اعتراف به گناهکاری کنم ‫همه‌چی رو از دست می‌دم.
‫زندگی با این سیستم برای آدم‌هایی مثل من ‫راحت نیست.
‫من تو همین سیستم بزرگ شدم.
‫می‌دونم دقیقا در برابر چی هستم.
‫خوب بلدی کی رو برداری، لورا.
‫دو سال آزادی مشروط داری.
‫انتظار بررسی مرتب داشته باش.
‫باشه.
‫همچنین باید ٨٠ ساعت ‫کلاس فرزندپروری شرکت کنی...
‫و از همه حکم‌های دادگاه پیروی کنی.
‫باشه.
‫همچنین به یه خونه ‫و شغل نیاز داری.
‫از نظر قانونی، نمی‌تونن ایمانی ‫رو بهت پس بدن،
‫اگه داخل ماشینت زندگی می‌کنی.
‫متوجه هستم.
‫ولی گوش کن، ‫هیچ خطایی نمی‌تونه ازت سر بزنه.
‫اگه ازت خطا ببینن، اون به طور ‫دائم وارد سامانه می‌شه.
‫- وای، متوجه‌ام. ‫- خیلی خب.
‫- چند روز دیگه می‌بینمت. ‫- ممنونم.
‫لطفا بشینید.
‫خانم جانسون، این جلسه مشخص می‌کنه...
‫دختر شما تحت مراقبت دولتی ‫باقی می‌مونه یا خیر.
‫حقوق والدینی شما فعلا حفظ می‌شن،
‫اما همه‌ی این‌ها بستگی ‫به قدم‌هایی دارن که در ادامه...
‫برمی‌دارین.
‫- متوجه هستید؟ ‫- متوجه‌ام، بله.
‫پیشنهاد دولت چیه؟
‫با توجه به شرایط،
‫مراقبت در پرورشگاه برای ‫حفظ ثبات توصیه می‌شه.
‫خانم وکیل، حرفی برای اضافه کردن دارید؟
‫موکل من تمام تلاشش رو کرده تا...
‫زندگی خودش رو به روال درست برگردونه.
‫کار، مسکن، ثبات،
‫و تمام مدت در این مسیر ‫با نبرد دشواری رو به رو بوده.
‫خانم جانسون، می‌خوام حرف‌های شما رو بشنوم.
‫لطفا می‌ایستید؟
‫چرا هنوز نتونستید ثبات پیدا کنید؟
‫شغلم رو از دست دادم،
‫و بعدش هم بدون آدرس، ‫نتونستم کمک دولتی دریافت کنم،
‫و همه‌چی غیرممکن بوده.
‫من سختی رو درک می‌کنم.
‫اما تنها گذاشتن دخترتون داخل خودرو،
‫برای مدت زیاد، ‫این بی‌ملاحضانه است.
‫قبل اینکه مجبور بشم، ‫تمام تلاشم رو کردم.
‫هیچ چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫محبت شما به ایمانی مشخصه، ‫خانم جانسون،
‫اما چیزی که دخترتون بهش ‫نیاز داره، ثباته،
‫و این دادگاه قراره به این هدف جلو بره.
‫فعلا، ایمانی تحت مراقبت دولتی موقت ‫باقی می‌مونه.
‫این مجازات نیست، خانم جانسون.
‫این فرصتی برای شما است ‫که وضعیت خودتون رو درست کنید.
‫پیشرفت روند شما رو در جلسه بعدی ‫خواهیم شنید.
‫اما کلاس‌های پرورش‌فرزند، ‫بررسی،
‫یه نقشه یکپارچه ‫اجباری هستن.
‫اعمال مهم هستن، خانم جانسون، ‫نه حرف و کلمات.
‫همه تلاشم رو می‌کنم ‫تا اون رو به خونه برگردونم.
‫جلسه به پایان رسید.
‫[روز ٢١٠]
‫سلام.
‫خانم پترسون.
‫- سلام! ‫- مامان.
‫سلام. سلام، بیا بشین، ‫بشین، بشین، بشین.
‫وای خدایا. وای، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫- چند هفته شده. ‫- من هم دلم برات تنگ شده بود، مامان.
‫وای.
‫حالت چطوره؟
‫چی می‌خوای بخوری؟ ‫چی می‌خوای بخوری؟
‫اینجا چه خبره، دختر؟
‫بفرما ایمانی.
‫بستنی مشهور جف.
‫- ممنونم کرتیس. ‫- حله رفیق.
‫می‌خوام بخورم.
‫هی، خب، چطور، ‫چطوریه،
‫با اون خانواده؟
‫و آقای پترسون، باهات مهربونه؟
‫اوهوم.
‫بهت آسیب زده؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫- قول می‌دی؟ ‫- دروغ نمی‌گم.
‫باشه. باشه.
‫- این هم صورت‌حساب. ‫- ممنونم.
‫- ممنونم کرتیس. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫می‌تونم با تو بیام خونه؟
‫هوم، این دفعه نه،
‫ولی خیلی، خیلی، خیلی، خیلی زود، باشه؟
‫قول می‌دم.
‫فقط، هوم، هنوز دارم یه سری ‫چیزها رو درست می‌کنم، باشه؟
‫- خدافظ ایمانی. ‫- خدافظ.
‫بغل نمی‌کنه. ‫اصلا بغل نمی‌کنه.
‫ممنونم.
‫این هم وسایلش.
‫وای، ایمانی می‌خواست دفتر نقاشی‌اش ‫با تو بمونه.
‫خیلی خب. ممنونم.
‫و این هم شماره خونه.
‫هر موقعی خواستی ‫از ساعت ٦ تا ٨ تماس بگیر،
‫و اگه پیام بذاری، ‫حتما به ایمانی می‌رسونمش.
‫باشه.
‫و سعی می‌کنیم یکی پیدا کنیم ‫که بتونه موهاش رو درست کنه.
‫از این متشکرم. ‫ممنون.
‫- خیلی خب، در تماس می‌مونم. ‫- آره، خوشحال شدم.
‫- ممنون. ‫- شب به خیر.
‫خدافظ!
‫دیدی موهای بچه چقدر به هم خورده بود؟
‫قبلا بچه سیاه‌پوست نداشتی؟
‫بچه من رو گذاشتی پیش یکی...
‫که بلد نیست موهاش رو درست کنه؟
‫این آخرین چیزیه که باید نگرانش باشی.
‫ببخشید، این یعنی چی؟
‫خیلی خب. ایمانی می‌گه کابوس ‫یه سایه بزرگ رو می‌بینه...
‫که پنجره رو می‌کوبه.
‫می‌ترسه که بره دستشویی،
‫یا حموم، ‫مگه اینکه کسی پیشش باشه.
‫همه تلاشم رو کردم که امنیتش رو حفظ کنم.
‫باورت دارم.
‫ولی باید بهتر تلاش کنی.
‫ببین، پترسون‌ها رو ببین.
‫اون‌ها ١٠ ساله که از کودکان ‫مراقبت می‌کنن.
‫اون‌ها قلب‌ها و خونه‌هاشون رو...
‫به کودکان ‫نیازمند باز کردن.
‫من باید کسی باشم که پیش ایمانیه، باشه؟
‫من باید مراقب اون باشم.
‫پس تکون بخور. ‫هر شغلی شده پیدا کن، باشه؟
‫حتی اگه برگرفروشی باشه، ‫شغل رو بگیر.
‫باید به دادگاه نشون بدی...
‫که برای آینده ایمانی می‌جنگی.
‫باشه.
‫بابت امروز ازت ممنونم.
‫- خیلی خب، می‌بینمت. ‫- می‌بینمت، ممنونم.
‫اوهوم.
‫فکر نکنم این برات درست باشه.
‫جف، من دانشگاه بودم ‫کلی برگر درست کردم.
‫می‌تونم چشم‌بسته اینجا ‫رو بگردونم.
‫یالا.
‫پنج دقیقه فرصت بدی، ‫برای طرز تهیه سس...
‫ازم التماس می‌کنن.
‫ولی، چرا اینجا؟
‫- می‌تونم یه چیزی نشونت بدم؟ ‫- آره.
‫- دنبالم بیا. ‫- باشه.
‫هر چی مال منه، داخل اون ماشینه.
‫همه‌چی. کل دنیای من. ‫خود من هم توی اون ماشینم.
‫از شش ماه پیش که ‫از خونه‌ام بیرونم کردن.
‫می‌دونی، من... من یه نقشه‌هایی داشتم.
‫قرار بود یه سالن با اسم خودم بزنم.
‫یه فهرست مشتری که ‫از صفر نوشتم.
‫بعد شوهرم مریض شد،
‫و فکر کردم، می‌دونی، ‫رویاها می‌تونن منتظر بمونن.
‫تمرکزم شد مراقبت از اون.
‫بعد اون مرد.
‫و تنها تمرکزم شد ‫مراقبت از ایمانی،
‫و حالا اون هم ندارم.
‫و نمی‌دونم...
‫نمی‌دونم اون رویاها رو ‫هنوز دارم یا نه.
‫ببین، من...
‫من این شغل رو می‌خوام چون ‫واقعا می‌خوام خودم تنهایی انجامش بدم.
‫و واقعا، واقعا فکر می‌کنم ‫که می‌تونم، ولی...
‫نمی‌تونم.
‫همسرم...
‫همین جنگنده بودن رو داشت.
‫و توی تو هم می‌بینمش.
‫رنه، تو تنها نیستی.
‫خانواده فقط به خون نیست.
‫آدم‌هایی هستن که کنارت می‌ایستن ‫وقتی همه‌چی متلاشی می‌شه.
‫تو تنها نیستی.
‫بریم شروع کنیم.
‫آره؟
‫- آره. ‫- ممنونم جف.
‫قراره درست بشه.
‫آره، کلی برگر درست کردم.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫خیلی خب، پس...
‫چیزی که اینجا داریم سرخ‌کن غوطه‌ایه.
‫حالا، می‌دونی چی تو سرخ‌کن غوطه، ‫غوطه‌ور می‌شه؟
‫- سیب‌زمینی. ‫- آفرین.
‫- حله. ‫- حله.
‫چیزی نیست. فقط سیب‌زمینی.
‫خیلی خب. خیلی ساده است.
‫حالا، سبد ساده.
‫و استاندارد، ‫ولی زرق و برق خودمون.
‫هوم.
‫می‌ریزی اینجا.
‫و این برای ادویه ویژه خودمونه.
‫ادویه ویژه. زرق و برق.
‫زرق و برق. ‫ادویه‌های ویژه.
‫حالا، یه کم تکونش می‌دیم.
‫خیلی خب.
‫فقط... فقط یه کم تکون.
‫می‌دونی، زیاد نه.
‫تو رو استاد سرخ‌کن می‌کنم.
‫خیلی خب. زرق و برق.
‫- بابا، مشتری داریم. ‫- خیلی خب. حله.
‫کارت عالیه. الان برمی‌گردم.
‫خیلی خب. برات زرق و برق می‌کنم.
‫زرق و برق.
‫این عصبیم می‌کنه.
‫یه دختر سفیدپوست می‌بینم ‫که از همون دادگاه میاد،
‫همون قاضی، همون مشکل من، ‫و دنیا رو بهش می‌دن.
‫بله. سرخوردگی تو رو درک می‌کنم.
‫بعضی نابرابری‌های نژادی در سامانه...
‫مراقبت از خردسالان وجود داره.
‫با این حال، باز هم، ‫ما برای چی اینجا هستیم؟
‫اینجا روی کارهایی که از دستمون ‫برمیاد تمرکز می‌کنیم،
‫چیزهایی که در قدرتمون هستن،
‫برای بهبود دادن به زندگی‌هامون،
‫برای اینکه والدین بهتری ‫برای فرزندانمون باشیم.
‫یه چیز روشن‌‎تر،
‫تونستم الیاجا رو ببینم.
‫- واقعا؟ ‫- آره. چند روز پیش.
‫- آره. ‫- چطور بود؟
‫الان پیش مادربزرگشه، ‫به خاطر همه‌چی.
‫می‌دونم که من خراب کردم، ‫بد هم خراب کردم،
‫ولی هر روز دارم جون می‌کنم ‫که پسش بگیرم.
‫دقیقا. آره؟
‫و برای همین ما همه اینجا هستیم.
‫اینجا نیستیم که همدیگه رو ‫به عنوان مادر قضاوت کنیم.
‫اینجا هستیم تا با احساستمون باز باشیم، ‫همونطور که تو هستی،
‫تا حرف دلمون رو بزنم که بفهمیم ‫چطور می‌تونیم از همدیگه حمایت کنیم،
‫تا بتونیم والدین بهتری ‫برای فرزندانمون باشیم.
‫چون می‌خوایم بچه‌هامون هم به ما ‫افتخار کنن، درسته؟
‫ما به اون‌ها افتخار می‌کنیم.
‫هی.
‫تو برای چی اینجایی؟
‫من حقیقتش امروز ‫حرفی برای زدن ندارم.
‫و نیازی هم نیست. ‫باشه؟
‫ما این کار رو نمی‌کنیم. ‫همه‌مون این رو می‌دونیم.
‫خب، کی می‌خواد صحبت کنه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫آره.
‫سخته.
‫اولش احساس غرق شدن داره.
‫آره، یه همچین چیزی.
‫ولی رفته رفته می‌فهمی.
‫هیچکس نمیاد نجاتت بده.
‫ولی گاهی یکی کنارت می‌شینه ‫وقتی سعی داری حلش کنی.
‫این اطراف زندگی می‌کنی؟
‫نه.
‫در واقع خیلی راه باید برم.
‫ولی جلسه طول کشید ‫و اتوبوس دیگه نمیاد.
‫من می‌رسونمت.
‫بیا. همینجام.
‫- ممنونم که گذاشتی بمونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اینجا است.
‫من ٦٠٠ دلار می‌دم که ‫روی این مبل بخوابم.
‫قشنگه.
‫این هم کنارش داری؟
‫آره.
‫تراپی که براش پول نمی‌دم.
‫اوهوم. آره. می‌فهمم.
‫وای، ایمانی عاشق اینطور چیزها است.
‫آره؟ اینطوری هنریه؟
‫آره. به پدرش رفته.
‫اون کجا است؟
‫نیست. مرده.
‫من... من خیلی متاسفم.
‫اشکالی نداره.
‫- وای. بغل می‌کنیم. ‫- اوهوم.
‫- نه، من... ‫- بذار بغلت کنم.
‫باشه. ولی خوبم.
‫- خیلی وقت پیش بود. ‫- باشه.
‫خب، بغل رو نمی‌شه پس داد.
‫- قانون مغازه. ‫- اوهوم.
‫- خونه من. می‌دونی که. ‫- منصفانه است.
‫وای، این‌ها یادمه.
‫کار جانبی خودم استفاده‌شون می‌کردم.
‫دانشگاه بودم مو می‌بافتم.
‫کسب و کاری واسه خودم داشتم.
‫اتاق خوابگاهم انجامش می‌دادم.
‫- پول خوبی هم درمی‌آوردم. ‫- چرا ادامه ندادی؟
‫وای، می‌دونی دیگه. ‫می‌دونی زندگی چیکار می‌کنه.
‫همیشه فکر می‌کردم بهش برمی‌گردم،
‫ولی، می‌دونی، ‫همیشه یه چیزی پیش میاد.
‫همینطوری دیگه بهش فکر نکردم.
‫هوم.
‫خب.
‫خوش برگشتی.
‫باشه. اولین مشتری امشبت رو داری.
‫ممنون. برو.
‫- وای. ‫- بفرما.
‫- تو رو مخی. الان فهمیدم. ‫- اوهوم.
‫- ولی دوستم داری؟ ‫- دارم؟
‫آره.
‫ببین، هر کاری باید بکنم ‫که اینجا بمونم.
‫وای! این معامله برابر نیست.
‫- هی. چیزی لازم داری؟ ‫- نه، نه.
‫دارم اینجا رو تمیز می‌کنم.
‫من می‌رم حموم، باشه؟
‫باشه، موهات رو خراب نکن.
‫- نمی‌کنم. ‫- خیلی خب. بهتره نکنی.
‫الو؟
‫سلام. من رنه جانسون هستم ‫برای ایمانی زنگ زدم.
‫خانم جانسون،
‫می‌دونی که فقط باید ‫بین ساعت ٦ و ٨ می‌تونی زنگ بزنی.
‫بله. خیلی متاسفم.
‫فقط یه خبری بهم رسید،
‫و خیلی خوشحال می‌شم اگه بتونم...
‫به ایمانی خبر بدم.
‫لطفا؟
‫خب، فقط این یه بار، ‫دیگه داره وقت خوابش می‌شه.
‫- ممنونم. ‫- وایسا.
‫ایمانی، مامانته.
‫الو؟
‫- سلام عزیزم! ‫- مامان!
‫سلام!
‫من یه خبر خیلی، خیلی خوب ‫دارم که بهت بدم.
‫بگو. بگو.
‫- مامان امروز کار پیدا کرد. ‫- چیکار؟
‫من قراره رستوران جف کار کنم،
‫همونجایی که دوست داری.
‫نه بابا. ‫برگر درست می‌کنی؟
‫- پنکیک هم درست می‌کنم! ‫- باورم نمی‌شه!
‫تو چطوری؟ اونجا چطوریه؟
‫خانم و آقای پترسون مهربون هستن. ‫در واقع خیلی مهربون هستن.
‫باشه. باشه. ‫بقیه بچه‌ها چطور هستن؟
‫کلی بچه اینجا هست،
‫ولی فقط من هستم ‫که شبیه‌ام هستم.
‫وای، آره. ‫بعضی وقت‌ها می‌تونه سخت باشه، هان؟
‫- آره، ولی مهربون هستن. ‫- وای، خب، خوبه.
‫می‌دونی، به زودی قراره بیام دنبالت،
‫و قراره خونه پیش من باشی.
‫وای، اشکالی نداره، مامان. ‫لازم نیست.
‫هوم؟ چی؟ منظورت چیه؟
‫اینجا رو دوست دارم.
‫آره، ولی بیشتر دوست داری ‫پیش مامان باشی، آره؟
‫ایمانی، تمومش کنیم، عزیزم.
‫- وقت خوابه، باشه؟ ‫- باشه.
‫- ببخشید مامان. باید برم. ‫- نه، ایمانی، نرو...
‫ایمانی؟
‫بهت گفتم پنیر روی برگر نمی‌خوام.
‫- پنیر رو می‌بینی آره؟ ‫- خانم، متاسفم، باشه؟
‫ولی اگه بیشتر غذا رو خوردین،
‫نمی‌تونم از صورت حساب حذفش کنم.
‫من پول چیزی که سفارش ندادم ‫رو نمی‌دم.
‫می‌دونی چند بار این کار رو کردی؟
‫- این مسخره است. ‫- این بار اول نیست.
‫غذا تموم شده و تو...
‫باشه، باشه، باشه، باشه، باشه. ‫تو برو.
‫چیه؟
‫باشه. ‫خب، شاید من بتونم کمک کنم؟
‫مشکل چیه؟
‫آره، این سفارش من نیست.
‫دروغ می‌گه. می‌دونی ‫چند بار این کار رو کرده؟
‫- خانم. ‫- کرتیس، کرتیس، کرتیس.
‫ولی انگار بیشترش رو خوردی.
‫مشکل دقیقا چیه؟
‫یعنی این سفارش من نیست.
‫- از اول اشتباه بود. ‫- پس چرا خوردیش؟
‫- با عقل جور درنمیاد. ‫- جان؟
‫دیگه غذا روی بشقاب نمونده.
‫- رو بشقاب غذا مونده. ‫- باشه، باشه.
‫- این مادرته. ‫- خیلی غیرحرفه‌ای هستی.
‫نه، چون کل غذا رو خوردی.
‫ببخشید، اینطور با دخترم صحبت نکن.
‫باشه، حلش می‌کنم، حلش می‌کنم، ‫حلش می‌کنم خانم.
‫خب، نگاه کن، شما بیشتر ‫غذا رو خوردین،
‫پس از صورت حساب حذفش نمی‌کنیم.
‫اما، چون می‌گین سفارشتون ‫این نبوده،
‫یکی دیگه براتون میاریم.
‫ممنونم.
‫یکی دیگه براتون میاریم.
‫کرتیس، می‌شه مطمئن بشی ‫این دفعه درست باشه؟
‫- بله، لطفا. ‫- درستش رو میارم.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی کارت خوبه، کرتیس.
‫مواظبش باش.
‫متاسفم خانم جانسون.
‫ایمانی پای تلفن نمیاد.
‫باشه، می‌شه لطفا بهش بگین ‫که زنگ زدم؟
‫می‌گم.
‫ممنونم.
‫- همه‌چی رو به راهه؟ ‫- آره، من خوبم.
‫هی، مامانت،
‫دستشویی رو برای همه ‫باز نگه می‌داشت، آره؟
‫آره، همیشه می‌گفت خانواده ‫فقط خون نیست.
‫پس به حرفش وفاداریم.
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم، ‫یه مدت پیش خاله‌ام موندم.
‫یادمه احساس می‌کردم...
‫مامان بابام دیگه من رو نمی‌خوان.
‫ولی مسئله این نبود.
‫گاهی آدم‌ها کاری که فکر می‌کنن ‫درسته رو انجام می‌دن،
‫حتی اگه دردناک باشه.
‫به این معنی نیست که ‫تو رو نمی‌خوان.
‫یه کم طول می‌کشه درست بشه.
‫به چی گوش می‌دی؟
‫وای، یه چیزی که چند روز پیش ‫درست کردم.
‫وای.
‫ولی مواظب باش، ‫مامانم این رو بهم داده.
‫خیلی مواظبم.
‫وای، خیلی بد دهنی می‌کنی.
‫می‌دونی، موسیقی تو خوبه،
‫ولی لازم نیست اینقدر بد دهن باشی.
‫راست می‌گی. ‫روش کار می‌کنم.
‫باشه.
‫می‌نویسم.
‫می‌دونی، خیلی چیزها رو می‌نویسم.
‫کمکم می‌کنه ‫حرف دلم رو بیرون بریزم.
‫وای، این واقعا خوبه.
‫- زیاد هم بد دهنی نکردی. ‫- نه.
‫خیلی با استعداد هستی.
‫می‌دونی، یادمه که تو بهم گفتی...
‫هیچوقت تسلیم نشم.
‫هنوز سر حرفم هستم.
‫امیدوارم تو هم هرگز تسلیم نشی.
‫ممنونم، خیلی برام ارزش داره.
‫می‌دونم بعضی روزها حس می‌کنی ‫هیچی جواب نمی‌ده، انگار،
‫گیر کردیم.
‫ولی تو یادم می‌اندازی که ادامه بدم.
‫خوبه.
‫چون کار ما همینه.
‫ادامه می‌دیم.
‫خیلی خب، اون خوراک رو الان میارم.
‫خیلی خب.
‫هی، جرمی.
‫پای بیشتر می‌خوایم.
‫بابت کاری که کردی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫جف، یه پیشنهادی برات دارم.
‫می‌خوای کارهای روزانه اینجا ‫به عهده من باشه؟
‫تو می‌تونی روی آشپزخونه تمرکز کنی،
‫و بقیه کارها به عهده من،
‫که شامل آدم‌های بی‌خانمان ‫تو سرویس بهداشتی هم می‌شه.
‫- من قانونم رو تغییر نمی‌دم. ‫- می‌دونم.
‫عاشق اینم که اینطوری هستی.
‫خب، نمی‌تونم حقوقت رو بیشتر کنم.
‫من پول بیشتر ازت نمی‌خوام.
‫ازت مسئولیت می‌خوام.
‫می‌خوام جوری که تو کمکم کردی، ‫بهت کمک کنم.
‫خب، باز هم باید اون بیرون باشی.
‫هنوز هم اون بیرون می‌مونم.
‫باشه. حله.
‫خب، امتحانش کنیم.
‫خیلی ازت ممنونم جف.
‫متشکرم.
‫هوم، من باید...
‫یه جایی هست،
‫یه جا که قبلا بودیم، ‫می‌خوام نشونت بدم.
‫خونه کوچیکیه. ‫صاحبش یه لطف بهم بدهکاره.
‫شاید بتونی یه نگاهی بهش بندازی؟
‫آره، خیلی خوب می‌شه.
‫ممنونم. باز هم ممنونم.
‫خیلی خب، بریم.
‫خیلی خب.
‫وای، مامان اونجا است. ‫خیلی خب.
‫این هم دی‌دی.
‫باشه، خوب مواظب دی‌دی باش.
‫دی‌دی مسخره.
‫خیلی خب.
‫خوش بگذره. باشه؟ ‫می‌بینمت.
‫سلام عزیزم! سلام!
‫تو...
‫وای، خیلی طول می‌کشه ‫موهات رو درست کنم.
‫این کیه؟ ‫به من معرفیش نکردی.
‫این دی‌دیه.
‫خانم و آقای پترسون ‫اون رو بهم دادن.
‫گفتن برای جایگزینی سی‌سیه.
‫چرا سی‌سی رو عوض کردی؟
‫گفتن یه جدیدش رو می‌خوام.
‫باشه.
‫خب، به خانواده خوش اومد، ‫دی‌دی.
‫چقدر مونده؟
‫هر چقدر که لازم باشه، عزیزم.
‫وای!
‫خیلی خب.
‫یه ربع شده، نه پنج ساعت.
‫- انگار تموم نمی‌شه. ‫- نه، نه، نه.
‫کجا می‌ری؟ همینجا بمون.
‫- وای! ‫- من که کاری نکردم.
‫نمی‌خوام موهام رو درست کنی.
‫ایمانی!
‫- سلام! ‫- سلام.
‫ایمانی کجا است؟ ‫اینجایی!
‫- خانم پترسون! ‫- سلام!
‫تو و دی‌دی روز خوبی داشتین؟
‫آره. خیلی خب، سلام.
‫می‌ری راهرو پیش آقای پترسون ‫منتظر بمونی؟
‫من الان میام.
‫- ولی ایمانی! ‫- مامان رو بغل کن.
‫ببخشید.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫خیلی خب، الان میام. ‫می‌بینمت.
‫بیا. شاید بتونی این‌ها رو به ‫موهاش بزنی. من نتونستم.
‫نتونستیم کسی رو پیدا کنیم ‫که موهاش رو درست کنه.
‫- شرمنده. ‫- فکرش هم نکن.
‫من، من خودم وقتی پیشمه ‫درستش می‌کنم.
‫خدافظ، هالیما. ‫خوشحال شدم. در تماس هستم.
‫عالیه، ممنونم.
‫- خانم جانسون، روز خوبی داشته باشین. ‫- شبتون به خیر. آره.
‫جلسه امروز سخت بود.
‫نمی‌بینی؟ ‫ایمانی اصلا بهم زنگ نمی‌زنه.
‫اون‌ها حتما بهش می‌گن...
‫که دیگه هیچوقت پیش من برنمی‌گرده.
‫نه، می‌دونم این حس رو می‌ده، ‫ولی سیستم بی‌نقص نیست.
‫- ایمانی جاش پیش اون‎‌ها امنه. ‫- جاش پیش اون‌ها امنه.
‫ببین، ببین. ‫من هم مراقبت بودم، باشه؟
‫می‌دونم چطوریه. ‫اونجا بودم، باشه؟
‫می‌دونم چه حسی داره...
‫که فکر کنی والدینت ‫دنبالت میان،
‫و هرگز نمیان، و تو احساس ‫رها شدن و گم شدن می‌کنی،
‫باشه؟
‫نمی‌ذارم ایمانی این رو تجربه کنه.
‫باشه؟ ‫من برمی‌گردم پیشش.
‫اصلا نمی‌دونی چه حسی داره ‫که امیدوار بمونی که...
‫مادرت قراره برگرده پیشت...
‫و همه‌چی متلاشی می‌شه ‫و اون هم هرگز نمیاد.
‫باشه؟ من این حس رو می‌دونم، من.
‫متوجه هستم.
‫ولی ازت می‌خوام با استراتژی ‫پیش بری.
‫باشه؟ اگه فشار بیاری، ‫همه‌چی رو به خطر می‌اندازی.
‫هالیما، من هر کاری شده ‫انجام می‌دم،
‫ولی تظاهر نمی‌کنم که ‫همه‌چی خوبه...
‫وقتی که نیست، باشه؟
‫من می‌دونم دقیقا درگیر چی هستم.
‫من تا ایمانی رو پس نگیرم ‫دست برنمی‌دارم.
‫فعلا، یکی پیدا کن ‫که موهاش رو درست کنه.
‫خسته شدم.
‫می‌بینم چیکار از دستم برمیاد.
‫مطمئنی مادرت قبول می‌کنه؟
‫آره، دختر. ‫نگران نباش.
‫بسپر به من.
‫- سلام لنا. ‫- مامان.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- دوستم رو آوردم.
‫- من آرایشگر جدید لازم ندارم. ‫- بی‌خیال، خواهش می‌کنم.
‫من...
‫گواهی داری؟
‫هنوز مراحل گواهی من تموم نشده.
‫باشه، پس گواهی نداری.
‫نه.
‫می‌تونی ببری موهاش رو بشوری؟ ‫ممنون.
‫اگه هفتاد-سی باشیم چی؟
‫اگه... من اصلا نمی‌دونم ‫آرایشگری بلدی یا نه.
‫خب...
‫نظرتون چیه بذارین موهای ‫اون رو تموم کنم، باشه؟
‫بدون دستمزد.
‫ولی اگه خوشش اومد، ‫استخدام می‌شم.
‫شصت-چهل.
‫وای، عزیزم. ‫منم که ریسک می‌کنم.
‫شصت-چهل.
‫برای فرصت ممنونم.
‫هوم. آره.
‫و فقط یه فرصت داری، ‫پس خراب نکن.
‫واقعا؟
‫هوم.
‫سلام، بقیه‌اش با منه. ‫باشه؟
‫موهای من رو اینطوری درست نکردی.
‫خب، لازم نبود، واقعا،
‫با همون کمش هم حال کردی.
‫به حالت دارچین فکر کردی؟
‫هوم.
‫- باشه. ‫- اوهوم.
‫باشه و زهر مار. ‫خوشت اومد.
‫- آفرین. ‫- ممنون.
‫اوهوم.
‫می‌دونی باید مشتری بیاری،
‫تا پولی که باید بهم بدی جور بشه، آره؟
‫آره، می‌تونم.
‫اینترنت رو استفاده کن،
‫ولی اسم اینجا رو بهشون نده...
‫تا وقتی که گواهی نگرفتی.
‫حله؟
‫وقت بهشون بده ‫و بعدش آدرس رو بهشون بده.
‫و تو...
‫از گذاشتن من تو این موقعیت‌ها ‫خسته نمی‌شی.
‫استخدام دوست‌هات.
‫امیدوارم این یکی از قبلی بهتر باشه.
‫اون خوبه، خودت هم می‌دونی.
‫هوم. چیزی که می‌دونم ‫اینه که باید بیای...
‫اینجا رو برام تمیز کنی.
‫- یالا. ‫- من اینجا کار نمی‌کنم.
‫الان که من می‌رم مراقب پسرت باشم ‫اینجا کار می‌‎کنی.
‫یالا.
‫تمیز تمیزش کن.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫وای. از چیزی که فکر می‌‎کردم بزرگ‌تره.
‫خونه خوبیه.
‫آره، می‌دونم، اینجا واقعا...
‫چند وقته که بازار بوده؟
‫فقط چند هفته.
‫وای. دستشویی هم اونجا است؟
‫همونجا تو راهرو.
‫باشه. باشه.
‫سپرده‌اش ١٥٠٠ دلاره، ‫اجاره هم همینطور،
‫و ٤٠ دلار هزینه درخواست.
‫و باید درآمدت سه برابر اجاره باشه.
‫وای.
‫هوم، خونه قشنگیه ‫و معامله خوبیه،
‫ولی من سه برابر اجاره ‫درآمد ندارم.
‫ببین، من از جف خوشم میاد.
‫و دوست جف، دوست منه.
‫پس حاضرم باهات کنار بیام، ‫ولی اول درخواست.
‫اگه همه‌چی حل بود، ‫هفته بعد می‌تونی بیای اینجا.
‫ممنونم.
‫آره، درخواست رو پر می‌کنم.
‫حله.
‫اینه که ما قراره یه چیزی که...
‫این هفته یاد گرفتیم ‫رو به اشتراک بذاریم، باشه؟
‫خب، کی می‌خواد اول باشه؟
‫وای.
‫باشه، رنه.
‫هوم، خب، من این هفته یاد گرفتم...
‫که گاهی هیچ گزینه خوبی ‫پیش روی آدم نیست،
‫ولی اگه بهترین تصمیم رو به موقعش بگیری،
‫و امیدوار باشی، ‫انجام همین برات خوبه.
‫و نمی‌دونم،
‫همین که می‌دونم فقط ‫من نیستم که الان وضعش اینه،
‫این خیلی ارزشمنده.
‫پس...
‫همه‌مون اینجا هستیم که تلاش کنیم.
‫خیلی خب، تلاش کنیم ‫توپ توی اتاق بچرخه،
‫باشه؟
‫بعدی کیه؟
‫خب، انگار سرم رو از آب بیرون کشیدم.
‫خوشحالم که یه چیزی ‫از این به دست میاریم.
‫آره.
‫وای، راستی، ‫دوباره رفتم اون آموزشگاه.
‫بیا.
‫خب.
‫گواهی من منتقل نمی‌شه،
‫ولی اگه ساعات قبلی رو حساب کنیم،
‫آماده هستم که به زودی آزمون بدم.
‫پس فکر همه‌چی رو کردی، هان؟
‫اصلا، ولی یه قدم رو به جلوئه.
‫همچنین، می‌دونی، ‫داشتم فکر می‌کردم،
‫اگه تو بری دوباره خونه مامانت زندگی کنی،
‫می‌تونه کمکت کنه الیاجا رو پس بگیری.
‫من و مامانم اینطوری نیستیم، پس...
‫می‌فهمم، ولی اگه خوب به نظر بیاد،
‫ارزش امتحانش رو داره، نه؟
‫یالا.
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫وای خدایا، نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه...
‫نه، نه، نه، نه! خدایا، نه!
‫تو رو خدا. تو رو خدا. ‫تو رو خدا. تو رو خدا.
‫تو رو خدا!
‫جف، از ماشینم دزدی شده.
‫وای خدایا، شوخی می‌کنی؟
‫نه، همه‌چی رو بردن. ‫باتری رو هم بردن.
‫وای نه.
‫حتی دفتر ایمانی رو هم دزدیدن.
‫می‌خوای امروز رو مرخصی بگیری؟
‫نه، نه، میام. ‫فقط یه کم طول می‌کشه.
‫باشه، خب، عجله نکن. ‫مواظب باش.
‫- باشه، ممنون. خدافظ. ‫- خدافظ.
‫پک؟
‫امیدوارم حقیقت نداشته باشه، جوون.
‫نه، دارم حال می‌کنم.
‫داری حال می‌کنی؟
‫تو حال می‌کنی و من ازت خواستم ‫دستمال کاغذی‌ها رو پر کنی،
‫درسته؟
‫اون کار رو نمی‌کنی، ‫ولی حال می‌کنی.
‫پسرم، هدفمون‌هات رو بردار لطفا.
‫این آشغال‌ها رو گوش نکن.
‫- آشغال نیست. ‫- همینی که گفتم. آشغال.
‫می‌دونی چند نفر دنبال این ‫هستن که تو این کار موفق بشن؟
‫برای هر فیفتی سنتی، ‫هزار تا سولجا بوی هست.
‫سولجا بوی پولداره.
‫چرا فقط اسم اون رو میاری؟
‫نکته این نیست، کرتیس.
‫مامان بود ازم حمایت می‌کرد.
‫مامان بود بهت می‌گفت ‫به خودت بیای.
‫نه، به تو می‌گفت ولش کنی.
‫- چی گفتی؟ ‫- وایسا.
‫وایسا.
‫- چی بهم گفتی؟ ‫- شنیدی.
‫نه، جدی می‌گم.
‫آخرین باری که اومدی ‫اجرای من کی بود؟
‫خب، وقتی برنده شدی، ‫من هم میام.
‫برنده شدن.
‫برنده می‌شم.
‫اگه برات مهم بود می‌دونستی.
‫بی‌خیال. آروم بگیرین.
‫فکر کردی من می‌خوام اینجا گیر کرده باشم؟
‫اینکه بزرگ شدنت رو نبینم؟
‫تو اینجایی چون نمی‌تونی ولش کنی.
‫بپا چی می‌گی، پسر بچه.
‫هنوز اینجا رو نگه داشتی چون...
‫نمی‌تونی مامان رو ول کنی.
‫خودت هم می‌دونی.
‫کرتیس.
‫بسه، باشه؟ ‫به کمکت نیاز ندارم.
‫کاش اون اینجا بود.
‫کرتیس، چیزهایی که نوشتی ‫رو به بابات نشون دادی،
‫جوری که به من نشون دادی؟
‫اون نمی‌خوام اون بخش ‫زندگی من رو بدونه.
‫باید اون بخش خودت رو بهش ‫نشون بدی، باشه؟
‫- باید بهش نشون بدی. ‫- اگه گوش نکنه چی؟
‫من همینجا پیشت هستم، ‫پس بیا امتحانش کنیم.
‫بیا امتحانش کنیم.
‫کرتیس.
‫♪ بابام ♪
‫♪ گریه می‌کنه وقتی ‫دفنش می‌کنه تو خاک ♪
‫♪ این مرد چطور کامل باشه ‫بدون ملکه‌اش؟ ♪
‫♪ شب‌ها هیاهو می‌کنه ♪
‫♪ زمزمه‌های دل ‫بغض‌زده با نفرین‌های ته دل ♪
‫♪ شیون به آسمون ♪
‫♪ کشتزار محصول می‌ده ‫ولی من پژمرده می‌شم ♪
‫و من، پسر فراموش‌شده ♪
‫♪ بگو ولش کن ♪
‫♪ ولش کن ♪
‫متاسفم پسرم.
‫وای، چه روزی. ‫[روز ٢٧٠]
‫دلم یه جزیره شخصی ‫و نوشیدنی سرد می‌خواد.
‫باشه.
‫جزیره شخصی حله، ‫ولی نوشیدنی رو ولش.
‫نوشیدنی رو...
‫وایسا. تو نوشیدنی نمی‌خوری؟
‫دیگه خوشم نمیاد.
‫دیگه؟
‫چیه؟ از امتیازش سوء استفاده کردی؟
‫نیست دیگه.
‫آها، وای. باشه.
‫پس تو می‌تونی من رو بغل کنی ‫با قانون عدم پس‌گیری،
‫ولی من نمی‌تونم چیزی از ‫زندگی تو بپرسم؟
‫ببین، مهم نیست. ‫باشه؟
‫وای، من... متاسفم، من...
‫- می‌خوای صحبت کنیم؟ ‫- چیزی برای صحبت کردن نیست.
‫بچه‌ام رو از دست دادم.
‫آره، کلی، من هم.
‫می‌تونی بهم تعریف کنی ‫چه اتفاقی افتاد.
‫کم مونده بود بچه رو بکشه.
‫این اتفاق افتاد.
‫حالت خوب نبود ‫و نشستی پشت فرمون.
‫- کار درست رو کردم. ‫- کار درست رو کردی.
‫زنگ زدی خدمات حفاظت از کودکان. ‫اون‌ها همینطوری نمیان.
‫با پلیس میان، تیانا، پلیس.
‫بپا چی می‌گی. ‫من مادرتم.
‫بعد تو همینطوری وایسادی ‫که بچه من رو بردن.
‫نه، همینطوری نایستاده بودم.
‫داشتم خراب‌کاری تو رو درست می‌کردم.
‫وایسا.
‫دختر خودت رو گزارش کردی؟
‫با نوه من تو ماشین ‫با اون حال می‌خواست رانندگی کنه.
‫داشتم بچه رو نجات می‌دادم.
‫از کی نجاتش می‌دادی؟ ‫از مادرش؟
‫می‌دونی چیه؟
‫وقتی الایجا رو پس بگیرم، ‫دیگه نمی‌بینیش.
‫قول می‌دم.
‫کی؟
‫تو هیچوقت اون رو پس نمی‌گیری، ‫کلینا.
‫هرگز.
‫می‌دونی چیه؟ گور بابات.
‫کلی، متاسفم.
‫[روز ٢٩٠]
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- ممنونم برادر. ‫- افتخارمه داداش.
‫این چیه؟
‫برای ایمانیه.
‫یه جا است که نقاشی بکشه ‫و بچه باشه.
‫خیلی مهربونی کردی. ‫ممنونم.
‫گوش کن، عجله کن ‫مبلمان بیار اینجا...
‫تا جوری نباشه که انگار ‫تو و ایمانی همیشه تو تقلا هستین.
‫تقلا؟ یخچال من چه رنگیه؟
‫- نقره‌ای نو خوبیه. ‫- ممنون. ممنون.
‫- سفید نیست. ‫- باشه.
‫بیا.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫[کلی]
‫یالا دختر.
‫سلام، با کلی تماس گرفتین. ‫پیام بذارین.
‫اینقدر گوشی من رو نترکون.
‫خب، گوشیت رو جواب بده.
‫باید پیام مسخره‌ات رو ‫نادیده می‌گرفتم.
‫خوشحالم که نگرفتی چون ‫باید اینجا باشی. واقعا نیاز دارم.
‫هیچی از حرف‌هام رو پس نمی‌گیرم.
‫انتظارش هم نداشتم.
‫هنوز هم باهات قهرم.
‫اشکالی نداره. ‫درستش هم همینه.
‫برگشتم خونه مامانم.
‫وای خدایا. عالیه. خیلی خوبه.
‫آره. به پرونده‌ام کمک کرد.
‫پس...
‫پس نصیحت من رو گوش دادی؟ ‫پس خوب نصیحت می‌دم؟
‫دختر، خفه شو. ‫دیر می‌کنیم.
‫باشه. ‫خب، بهتره دیر نکنیم.
‫ولی خوب نصیحت می‌دم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫خیلی خب،
‫آخرین خانواده‌ای که ‫سرپرست من شدن...
‫یه زوج پیر سفیدپوست بودن.
‫و هیچ بچه دیگه‌ای نبود، ‫فقط من بودم.
‫پس می‌ذاشتن هر کاری می‌خوام بکنم.
‫هوم...
‫ولی شوهرش همیشه ‫حواسش بهم بود،
‫همیشه بهم زل می‌زد.
‫یه شب بهم حمله کرد.
‫سعی کردم به کسی بگم،
‫مسئول پرونده‌ام و چندتا از معلم‌ها،
‫ولی هیچکس گوش نکرد.
‫خب، وسایل کمی که داشتم رو جمع کردم.
‫و رفتم.
‫و از اون موقع فقط خودم بودم.
‫خیلی زود یاد گرفتم که ‫فقط به خودم تکیه کنم.
‫اعتماد می‌تونه به آدم آسیب بزنه.
‫سیستم این رو به من یاد داد.
‫و دقیقا به همین باور داشتم ‫تا اینکه با...
‫تا اینکه با کوردل آشنا شدم.
‫اون درست مثل من بود.
‫خانواده نداشت، حمایت نداشت.
‫هر دو ما نامرئی بودیم.
‫و همدیگه رو پیدا کردیم...
‫و کنار همدیگه بودیم.
‫دو تا ماهی کوچولو بودیم...
‫که با همدیگه برخلاف جریان ‫شنا می‌کردن.
‫بعد اون مرد.
‫درست قبل اینکه ایمانی به دنیا بیاد.
‫به خودم گفتم، گفتم:
‫«رنه، قبلا تنها بودی،
‫الان هم تنها از پسش برمیای.»
‫ولی این حقیقت نداشت. ‫حقیقت نداشت.
‫بیشتر از چیزی که می‌دونستم ‫بهش تکیه می‌کردم.
‫و وقتی اون مرد، من...
‫من مطمئن بودم تنها راهی ‫که قراره زنده بمونم،
‫تنها راهی که ایمانی قرار بود زنده بمونه،
‫اینه که بهش یاد بدم مثل من باشه،
‫و فقط به خودش تکیه کنه.
‫ولی الان کنار شما تو این اتاق هستم،
‫و می‌بینمش.
‫به کل اشتباه می‌کردم.
‫و همه شما، کلی آدم، ‫کلی، شما...
‫شما همه یه چیز متفاوت بهم نشون دادین.
‫پس...
‫هوم، به اشتراک گذاشتن.
‫هوم، ممنونم. ممنونم.
‫نه، من ممنونم.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫- عزیزم. ‫- تبریک می‌گم.
‫- بله. ‫- ممنونم.
‫- خیلی بهت افتخار می‌کنم. ‫- ممنونم.
‫ببین، من معمولا این کار رو نمی‌کنم، ‫ولی ازت ممنونم.
‫خب، برای چی ازم تشکر می‌کنی؟
‫فقط... اینکه بهم نشون دادی ‫دیر نیست.
‫دیدم با چنگ و دندون برای ایمانی ‫و خودت جنگیدی،
‫و باعث شد کنار مادرم سخت‌تر بجنگم.
‫- عاشق اینم. خیلی. ‫- من هم.
‫عاشق تو هم هستم.
‫- وای، این ضخیمه. ‫- آها.
‫چون دستمزد کاملت برای ‫دو ماه اخیره.
‫یعنی، حالا که گواهی داری،
‫لازم نیست نگران شکایت باشم، پس...
‫تیانا.
‫- نه... ‫- چرا.
‫واقعا حقته. ‫دخترم رو هم بهم برگردوندی.
‫پس... حداقل کاری بود که ‫از دستم برمی‌اومد.
‫- بذار این رو بگیرم. ‫- آره.
‫همینجا بزنمش دیوار.
‫خیلی خب، هر جایی. ‫ممنون.
‫سلام، عزیزم! سلام، سلام، سلام!
‫- تونستی، مامان. ‫- مرسی.
‫متاسفم که باهات بداخلاق بودم.
‫اشکالی نداره ایمانی.
‫حق داری احساساتت رو احساس کنی.
‫کاش می‌‎تونستی بیای با من ‫و خانم پترسون زندگی کنی.
‫اون بهترین پنکیک‌های دنیا رو ‫درست می‌کنه.
‫طرز تهیه‌اش رو بهت می‌دم. ‫تبریک می‌گم.
‫- ممنونم. ‫- تبریک می‌گم.
‫بریم.
‫- لایقش هستی. ‫- آره. بیا.
‫ممنون.
‫آماده هستی؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه اون رو بهم پس ندن چی؟
‫هر کاری گفتن رو انجام دادی.
‫مثبت فکر کن.
‫مثبت، مثبت، مثبت.
‫مثبت.
‫حرف‌های وکیل دولت رو شنیدیم.
‫من گزارش خدمات حفاظت کودکان ‫رو بررسی کردم.
‫حالا، خانم جانسون، ‫اگه اشکالی نداره،
‫لطفا می‌کنید بایستید؟
‫می‌خوام از زبون خودتون بشنوم...
‫که از آخرین حضور شما در این دادگاه...
‫چی تغییر کرده.
‫تو می‌تونی.
‫من... من الان شاغل هستم.
‫یک آپارتمان هم اجاره کردم، ‫و به تنهایی از پس اجاره‌اش برمیام.
‫گواهی آرایشگری‌ام رو ‫برای منبع درآمد دوم گرفتم،
‫تا در شرایط اضطراری بتونم ‫بهش تکیه کنم.
‫چیزی که باید درباره من بدونین...
‫اینه که در همین سیستم بزرگ شدم،
‫و بهم یاد داده بود که بدگمان باشم،
‫و بهم احساس نامرئی بودن داد.
‫من واقعا می‌خواستم که ‫بتونم همه این کارها رو...
‫به تنهایی انجام بدم.
‫و فکر می‌کردم که کمک خواستن ‫نشونه‌ای از ضعفه.
‫و الان می‌دونم که اینطور نیست.
‫درباره بقا است.
‫یاد گرفتم برای حمایت ‫به اطرافیانم تکیه کنم.
‫و الان برای ایمانی، ‫دقیقا همین کار رو می‌کنم.
‫من اینجام تا برای دخترم بجنگم.
‫از شما درخواست فرصت دارم.
‫ازتون درخواست فرصتی دارم تا...
‫زندگی محبت‌آمیز و باثباتی که ‫ایمانی شایسته‌اش هست رو...
‫براش فراهم کنم.
‫ممنونم، خانم جانسون. ‫لطفا بشینید.
‫این دادگاه برای حفاظت از کودکان وجود داره.
‫و ممکنه حکم‌های من ‫همه رو راضی نکند،
‫اما با در نظر گرفتن کودکان ‫به این تصمیمات می‌رسم.
‫خانم جانسون، تلاش‌های ‫شما جای ستایش دارند.
‫اما من نمی‌تونم چالش‌ها ‫رو نادیده بگیرم.
‫مسکن و شغل جدید شما، ‫با اینکه قدم‌هایی رو به جلو هستن،
‫برای دریافت سرپرستی تمام مدت ‫کافی نیستند.
‫اما...
‫من حاضرم که به روند اتحاد مجدد ‫خانواده سرعت ببخشم.
‫این یعنی چی؟
‫یعنی ایمانی، با شرایط سفت و سخت،
‫امروز باهاتون میاد خونه.
‫- وای، آره. بله، ممنونم. ‫- نمی‌تونید شغلتون رو از دست بدید.
‫باید همه بازرسی‌ها رو قبول بشید.
‫یه خطا و سرپرستی به دولت برمی‌گرده.
‫- متوجه هستید؟ ‫- متوجه‌ام. ممنونم.
‫خوبه.
‫موفق شدی. موفق شدی.
‫سلام.
‫- سلام دختر عزیزم. ‫- الان می‌تونم باهات بیام خونه؟
‫- آره که می‌تونی. ‫- ایول، ایول.
‫دنبال من تا خونه میای؟
‫وسایلش رو جمع می‌کنیم. ‫بعد می‌رین خونه‌تون.
‫ممنونم، میام. ‫خیلی ممنونم.
‫برای هر دوتون خیلی خوشحالم.
‫- این رو برات درست کردم. ‫- این چیه؟
‫چی؟ ایمانی...
‫این بابا است؟
‫- این ما هستیم؟ ‫- آره.
‫خیلی زیبا است، ایمانی، ‫ممنونم.
‫بهترین جا براش رو می‌دونم، ‫خونه جدیدمون.
‫آماده‌ای؟
‫برای چی آماده‌ام؟
‫مامان، ماشین توئه!
‫من... جدی؟
‫وای خدایا! من...
‫تعمیرش کردی؟
‫چرخ‌های قابل اعتماد برای شروع نو.
‫گره تزیینی هم ایده من بود...
‫ممنونم. ممنونم. ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫هوم، بریم سوار بشیم، باشه؟
‫- بریم. ‫- آره، بریم سواری.
‫می‌خوای جلو بشینی؟
‫- جا هست... ‫- آره.
‫به خونه خوش اومدی.
‫وای.
‫اینجا.
‫- نظرت چیه؟ ‫- عاشقشم.
‫یادته گفتم بهترین جا رو ‫برای نقاشیت دارم؟
‫[به خونه خوش اومدی]
‫این چیه؟
‫آقای جف این رو برات نصب کرد.
‫عالی نیست؟
‫حالا می‌تونیم نقاشی بکشیم.
‫خیلی خب.
‫می‌بینم که سی‌سی و دی‌دی ‫مشکلاتشون رو حل کردن؟
‫آره.
‫از اول دوست بودن.
‫مثل ما، هان؟
‫خیلی خوشحالم که خونه هستی.
‫من هم همینطور، مامان.
‫من هم همینطور.