‫و در این صبح سرد و یخ‌بندان،
‫رسما تا کریسمس 16 روز ‫برای خرید کردن وقت داریم.
‫شما آدم خوبی بودین یا شیطون؟
‫این یکی از داستان‌های موردعلاقه قدیمی منه ‫که حال و هوای کریسمس بگیریم.
‫♪ من این کریسمس رو ♪
‫♪ بدون تو چیکار کنم؟ ♪
‫♪ من این کریسمس رو ♪
‫♪ تنها چیکار کنم؟ ♪
‫مامان؟
‫♪ خیره بشم به... ♪
‫بابا؟ کتری!
‫بابا!
‫مامان!
‫مامان؟ لعنتی. ‫مامان؟
‫گندش بزنن.
‫اوه... بابا؟ بابا!
‫بابا!
‫الو؟ مامان؟
‫آمبولانس بفرستین، لطفا.
‫- کجا برم؟ ‫- نمی‌دونم. اینجاست دیگه.
‫من میرم توی خیابون یک‌طرفه.
‫- داری میری... ‫- می‌دونم. می‌خوام پارک کنم.
‫طوری نیست، مامان. ‫وسایلت رو آوردیم. کیفت رو آوردیم.
‫♪ که ما با همدیگه خواهیم بود ♪
‫♪ ولی این کریسمس رو چیکار کنم ♪
‫♪ اگه تو اینجا ♪
‫♪ پیش من نباشی؟ ♪
‫صبر کن، عینک ایمنی من کجاست؟
‫اگه نذاشتی کیفت باید از یکی قرض بگیری. ‫من برات یه نوش رو خریده بودم.
‫وای، مامان!
‫منو مقصر ندون.
‫خب، نه، تو نگرفتی!
‫بله که گرفتم.
‫- روی میز توی سالن بودن. ‫- آخه چطور ندیدی، الا؟
‫- خفه شو! ‫- صبر کن. الا، فقط لطفا به برادرت کمک کن.
‫- سلام، سوز. ببخشید. خیلی‌خب، دوتا چیز. ‫- همسرم خسته‌ست. و داره زایمان می‌کنه.
‫- اتاقی داری؟ ‫- ای خدا، الفی.
‫- آره. ‫- درستش اینه... اِهم.
‫- "سلام، آقا. همسر من داره زایمان می‌کنه. ‫- مشکلی نیست. هیچ اشکال نداره.
‫- تا زمانی که تا جمعه پاداش‌ها رو بدی... ‫- احیانا اتاق اضافه‌ای ندارین"؟
‫نه "همسرم خسته‌ست و داره زایمان می‌کنه.
‫- اتاق نداری"؟ ‫- فرق نمی‌کنن که!
‫- تو الان یه چیز رو دو بار گفتی! ‫- نه، نگفتم.
‫ای بابا، این بار دیگه درست بگو.
‫- "...همه ما در هلثفول هاروست". ‫- تو خیلی آبروریزی می‌کنی!
‫راستش، باید برم. ‫پس بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫- الا، اون آبروریزی نمی‌کنه. ‫- چرا، می‌کنه.
‫الفی، کارت عالیه، عزیزم. ‫عالی.
‫- کارش عالی نیست، بن؟ ‫- آره!
‫امکان نداره که به نمایش تولد مسیح تو بیام.
‫- بد جنسی نکن. ‫- بالاخره یکی بهم احترام گذاشت.
‫- اووه! اینم نون‌های خوشگل خدمت شما. ‫- کلیدهام...
‫- کلیدهای منو ندیدین... ‫- مرسی، مامان.
‫- هی، سید. ‫- اوهوم؟
‫- نظرت راجع‌به گوشواره‌هام چیه؟ ‫- آره، دوستشون دارم.
‫- به مامان نشون دادی؟ ‫- مامان؟
‫- هوم؟ ‫- نظرت راجع‌به گوشواره‌هام چیه؟
‫خوشگلن! ولی واسه راگبی ‫ممکنه زیاد آویزون باشن، عزیزم.
‫پس قبل از کلاس ورزش درشون بیار.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، من رفتم.
‫ساعت پنج اینا می‌بینمتون.
‫- خدافظ! ‫- جری؟
‫ماستی که توی لیست بود کجاست؟
‫- فکر نکنم توی لیست بوده باشه. ‫- توی لیست بود. ماست گوسفندی.
‫چطور همیشه یه چیز یادت میره؟ ‫آخه خیلی برام سخته.
‫فقط یکی یکی بگیر خطشون بزن. ‫تو هیچوقت یکی یکی خطشون نمی‌زنی.
‫بعدا برگشتنی می‌گیرم. ‫آره. یادم می‌مونه. ماست بُز.
‫- گوسفند! ‫- گوسفند. گوسفند.
‫- خیلی‌خب بچه‌ها، روز خوبی داشته باشین. ‫- خدافظ، مامان.
‫- با تمرین نمایشت موفق باشی، عزیزم. ‫- الا، نمایشنامه‌ام رو لازم دارم.
‫- بگو لطفا. ‫- اوه، من بهش میدمش. بیا.
‫- مامان، می‌خواستم بدم بهش! ‫- و کیف.
‫- میشه لطفا کلاس پیانوم رو فراموش نکنی؟ ‫- نمی‌کنم.
‫نه، فراموش نکردم، عزیزم.
‫- دفعه قبل یادت رفت. ‫- ولی فراموش نکردم.
‫- واقعا آبروم رفت! یادت رفته بود. ‫- باشه. خدافظ!
‫باشه، خدافظ.
‫مامانی، دستشوییم تموم شد!
‫مامان! ‫تیبالت دوباره داره با در باز دستشویی می‌کنه.
‫- واقعا تموم شد؟ ‫- آره.
‫- داری بهم دروغ میگی؟ وقتشه... ‫- نه.
‫- سلام، کان. ‫- جولز.
‫تو که این موقع صبح بیدار نمی‌شدی، مگه نه؟ ‫همه‌چیز روبراهه؟
‫آره. هی، گوش کن.
‫- باید بیای بیمارستان. مامان... ‫- صبر کن...
‫- الان داره وارد اتاق عمل میشه. ‫- چی؟
‫- الو؟ ‫- اوه، سلام.
‫ببخشید، تو کی... ‫کدوم یکی...
‫- سید ام. ‫- اوه، درسته.
‫- سلام، دایی کانر. ‫- سلام، سید.
‫آره گوش کن، باید با مال حرف بزنم.
‫- مامانت. ‫- باشه.
‫مامان! ‫دایی کانر میگه باید باهات حرف بزنه.
‫بگیر.
‫سلام. سریع بگو. ‫دستم بنده.
‫آره مال، گوش کن. ‫عه...
‫مامان مشکلی براش پیش اومد. ‫دوباره راهی بیمارستان شد و...
‫میشه فقط بیای؟
‫هوم!
‫هوم. بله. بله!
‫وقتی از طریق مجرای زایمان حرکت می‌کنین،
‫انرژی خلقت زندگی رو
‫به سمت گرما و پرتوهای دل‌انگیز خورشید ‫آزاد می‌کنین،
‫بذارین خورشید بهتون بتابه ‫و شما رو پاک کنه.
‫آخه...
‫کاش می‌تونستم برم سفر کنم، کان.
‫می‌دونی، بخاطر پای کوفتیم،
‫داشتن شما بچه‌ها و...
‫احتمالا بهتر اهل سفر می‌شدم ‫تا اون یارو که نمی‌دونم اسمش چیه.
‫اون یارو مو سفید بامزه.
‫می‌دونی، همون پیرمرد که دم از سیاره ارگانیک می‌زنه.
‫- دیوید اتنبرو؟ ‫- آره.
‫مثل اون می‌شدم، آره.
‫نمیگم که داشتن شما بچه‌ها ‫ارزشش رو نداشت.
‫معلومه که ارزشش رو داشت.
‫فقط دوست داشتم...
‫ولی می‌دونی، مشکلی نیست. ‫خب...
‫عه...
‫آره. نمی‌دونم.
‫تو می‌تونی به جام بری سفر کنی، کان.
‫آره، گمون کنم بتونم، بابا. ‫فقط...
‫درواقع یکم استرس‌آوره.
‫بالی به نظر قشنگ میاد، مگه نه کان؟ ‫بهتره بری بالی، نگاه کن. ببین چطوریه.
‫آخرین باری که من واسه یه تعطیلات درست و حسابی جایی رفتم
‫پنج سال پیش بود.
‫ایتالیا، عروسی توبیاس بود. ‫یعنی،
‫من و مامان واسه دیدن اون متخصصی که ‫جولیا هماهنگ کرده بود به آلمان هم رفتیم.
‫- ولی اون به حساب نمیاد، مگه نه؟ ‫- اوه نه، اینطوری نگو، کان.
‫معلومه که حسابه. ‫تو اون ژرکین قشنگ رو برام گرفتی.
‫و اون همه گوشت‌های محشری که با خودت آوردی. ‫اووه!
‫- گوشت؟ کدوم گوشت؟ ‫- خب، همون گلوکن‌اشپیل‌ها.
‫بهش میگن "کناخن‌شینکن".
‫- و ژرکین دیگه چه کوفتیه؟ ‫- چی...
‫اوه، اینطوریی نکن کان.
‫می‌دونی، ژرکین من،
‫ژرکین من، تو...
‫اوه خب، چه حیف.
‫- فکر می‌کردم از ژرکین من خوشت میومد. ‫- اینقدر نگو ژرکین.
‫- ژرکین من که سه جای خودکار داشت. ‫- وای خدا.
‫- بابا. ‫- تا حدودی ضد آب هم هست.
‫- لطفا، بابا. فقط باید یکم... ‫- جای خودکار...
‫- همش یه ژرکینه. ژرک... ‫- بابا! بابا!
‫- سلام، عزیزم. ‫- سلام، بچه‌ها.
‫نه، الان فقط من و بنجی توی ماشین هستیم. ‫عه...
‫تازه دارم به بیمارستان می‌رسم. ‫مامانم دوباره راهی بیمارستان شده.
‫حتما ماست رو بگیر. ‫این تنها کار توئه.
‫- و ماست گوسفند بود، مگه نه؟ ‫- نه، ماست سگه، جری!
‫- خدایا به دادم برس! آره، ماست گوسفنده. ‫- گوسفند.
‫- آره، گمون کنم مالی هم میاد. ‫- احتمالا.
‫- وای خدا. می‌خوای با پرواز برگردم؟ ‫- اوه، نه. نه، نه، نه. مشکلی نیست.
‫تو کار داری. مشکلی ندارم. ‫خدایی می‌تونم تحمل کنم. طوری نیست.
‫- جری؟ ‫- ماست.
‫تنها خواسته من یه مادر بدون سرطان ‫و ماست گوسفندیه.
‫تو داری منو از پا در میاری.
‫می‌تونم برامون شکلات افتر ایت خوشمزه‌ بگیرم؟
‫چرا اینقدر ازم سوال می‌پرسی، جری؟
‫- لطفا دیگه برو. ‫- باشه. دوستت دارم.
‫خیلی‌خب. ‫بیا، تیبی!
‫خیلی‌خب، عزیزم.
‫اووه!
‫همینطوری. ‫برو کنار.
‫اووه! ‫ممنون که کمک میدی، عزیزم.
‫بیا بغلم.
‫خیلی‌خب، بریم مامان‌بزرگ رو ببینیم. ‫زود باش.
‫مالی، سلام.
‫بیا همینطوری بریم.
‫زود باش.
‫مامانی دلخوره.
‫نه، عزیزم. ‫مامانی دلخور نیست.
‫چطوری، شیطون؟
‫ببین! ‫یه چیز خیلی خاص دارم که نشونت بدم.
‫- اینم از این. ‫- یه مهارت که بعدا توی زندگیت به کارت میاد، خب؟
‫اووه، چطوری تو...
‫- سلام. ‫- هی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫حالش چطوره؟ ‫چی شد؟
‫گفتن که باید راه‌های تنفسی رو باز کنن.
‫الان داره جراحی میشه.
‫عه...
هر وقت چیزی باشه که لازم باشه بدونیم، .بهمون خبر میدن
‫- خدایا، تحملش رو ندارم. ‫- دو ساعت پیش اینو گفتن.
‫مامان بیچاره.
‫هلن چی گفت؟ ‫تونستی باهاش حرف بزنی؟
‫نه. ‫ولی بهش زنگ زدم.
‫- تو زنگ زدی؟ ‫- نه، کان. من به هلن زنگ نزدم.
‫- تو به هلن زنگ زدی؟ ‫- تو بهم زنگ زدی.
‫آره، اینو که می‌دونم ‫ولی فکر کردم که یکی‌تون بهش زنگ می‌زنین.
‫- چرا ما باید همچین کاری کنیم؟ ‫- چرا ما باید...
‫چون باهم خواهرین.
‫- من زودتر میگم که بهش زنگ نمی‌زنم. ‫- مشکلی نیست. هیچ اشکالی نداره.
‫خودم بهش زنگ می‌زنم. ‫فقط وانمود می‌کنم که تازه بهم زنگ زدی یا همچین چیزی.
‫- خوشت میاد؟ بیا، امتحان کن. ‫- باشه.
‫- من اجازه چیپس خوردن ندارم. ‫- جدی؟
‫اوه، فکر می‌کردم گوشیم خاموشه. ‫خیلی ببخشید.
‫لطفا ببخشید، دوستان.
‫چاکراهای قلب‌تون رو باز نگه دارین.
‫اوه، همینطوری. به به. ‫کِیف کردم.
‫آه!
‫اینجا رو باش، یه تماس کمیاب ‫از طرف خواهر کوچولوی همیشه پرمشغله‌ام.
‫- سلام. ‫- دارم رقص درمانی جامع آموزش میدم.
‫واسه همین نمی‌تونم بشینم گپ بزنم، ‫ولی حالت چطوره؟
‫- آره، هلن؟ گوش کن چی میگم. ‫- وای خدا، جولیا...
‫- گوش کن. ‫- این کلاس خیلی برای غم خوبه.
‫یه مردی هست که زنش
‫بخاطر اینکه پاش روی یه کاتالوگِ ایکیا سُر خورد ‫و از راه‌پله افتاد، مرده.
‫یعنی، این چقدر غم‌انگیزه؟
‫زنه سر خورده مرده.
‫- هلن، لطفا گوش بده، بس کن. فقط گوش بده. ‫- خدای من، جولیا.
‫مامان دوباره راهی بیمارستان شده.
‫- چی؟ ‫- باشه؟
‫کانر تازه بهم زنگ زد.
‫- وای، خدای من. ‫- نمی‌تونسته نفس بکشه.
‫فقط دارن سعی می‌کنن بفهمن مشکل چیه.
‫من تازه دارم از خونه میرم.
‫- الان دارم میرم... ‫- وای خدا.
‫- همین الان. ‫- باشه. باشه.
‫- باشه؟ ‫- وای خدا. نفس بکش.
‫اون توی بیمارستان پرنسس مری هستش، ‫ولی به نظرم بهتره بیای.
‫- اگه می‌تونی. ‫- باشه. یه راست میام اونجا.
‫- عالیه. ‫- همین امروز بلیط پرواز می‌گیرم.
‫و یه مقدار آب فلوریدا و مریم گلی میارم ‫تا اتاق مامان رو تطهیر کنم
‫و برای التیام هم کریستال‌هایی میارم.
‫براش شربت پرتقال هم میارم ‫چون می‌دونم دوست داره.
‫عالیه. بیار... خیلی دوست داره. ‫حتما شربت پرتقال بیار.
‫آره. خیلی‌خب، عالیه. گوش کن. ‫فقط بهم خبر بده ساعت چند میرسی. پیام بده.
‫باورم نمیشه که...
‫- یعنی، می‌تونی بهم بگی... ‫- دیگه باید برم.
‫- ببین... ‫- خدافظ. خدافظ، خدافظ، خدافظ.
‫عجب گیری کردم.
‫وای نه.
‫سلام سوز، دوباره منم.
‫گوش کن، یه جریانی با مامانم پیش اومده. ‫امروز نمیام.
‫اوئه بله، بتینا، حرف نداره.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫واسه شام، الفی پیتزا می‌خواست. ‫لطفا نذار تلوزیون ببینه.
‫و... اوه گندش بزنن، ‫نمایش تولد مسیح الفی کِی هستش؟
‫میشه بهم یادآوری کنی؟ ‫توی تقویم مشترک بذارش.
‫ممنون. عالی میشه. ‫خیلی‌خب، خدافظ.
‫ساندویچت رو می‌خوای؟ ‫آره؟
‫بله، لطفا.
‫- تو ناهارت رو می‌خوای، عزیزم؟ ‫- بله.
‫- بله چی؟ ‫- بله، لطفا.
‫مرسی، مامانی.
‫نوش جان، پسر خوشگلم.
‫اگه گرسنته، من ساندویچ اضافه دارم.
‫ما نمی‌خوایمش، مگه نه تیبی؟ ‫نه.
‫ارگانیک نیست، مگه نه؟
‫می‌خوای ساندویچ خوشمزه‌ات رو برداری ‫و بری بازی کنی؟
‫اونجا؟
‫آه!
‫بن؟
‫می‌خوای بری بازی کنی؟
‫بذار بچرخونمت.
‫اینم از این.
‫اوه آره!
‫ژاکت‌مون مثل همدیگه‌ست.
‫مامان‌بزرگم مال منو بافته.
‫اسم تو چیه؟
‫بیا، عزیزم.
‫آفرین پسر خوب.
‫میشه لطفا یه گاز به منم بدی؟
‫یه گاز.
‫به مامانی نگو.
‫آقای چشر؟
‫- اینجام. بله، اینجام. ‫- آره.
‫سلام. ‫پس جون از اتاق عمل در اومده.
‫- حالش خوبه؟ ‫- حالش چطوره؟
‫آره، داره بهبود پیدا می‌کنه.
‫می‌خواست بدونه که هنوزم بیرون داره برف میاد یا نه.
‫- پس اگه از اون درها عبور کنین... ‫- آره.
‫توی اتاق دوم از طرف چپ ‫دکتر کال و دکتر تیتفورد منتظرتون هستن.
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه.
‫اوه، شما دوتا پسرها دوست دارین ‫بیاین ماهی خونگی منو ببینین؟
‫- وای! ‫- تا یه شکلات کریسمسی بهتون بدم؟
‫- بله، لطفا. ‫- شکلات، عزیزم؟
‫- فقط یکی. ‫- باشه.
‫ما برمی‌گردیم پایین و یکم دیگه میام ‫تا ببرمتون طبقه دوم.
‫- باشه، مرسی. ‫- ممنون.
‫- اوه‌اوه. ‫- یالا، بنجی.
‫- اونو از کجا آوردی؟ ‫- اونجا.
‫- چی، دزدیدیش؟ ‫- نه.
‫پیداش کردم. ‫جوینده یابنده‌ست.
‫- مگه 6 سالته؟ ‫- چی؟
‫اینجا بیمارستانه، بابا. ‫خب، این برای سلامت و ایمنی خطر داره!
‫- عجبا. ‫- ناسلامتی بیمارستانه‌ها.
‫- اون ماهی رو نگاه. ‫- اینجاست.
‫- چشم‌های گنده‌ای داره. ‫- اون بزرگه.
‫ما امروز صبح ‫درمورد وضعیت مادر شما
‫توی جلسه تیمی چند رشته‌ای‌مون صحبت کردیم،
‫و باید بهتون اطلاع بدیم
‫که سرطان جون به شدت پیشرفت کرده.
‫دکتر کال می‌تونن درمورد جراحی امروز صبح توضیح بدن،
‫ولی با عرض تاسف،
‫دور آخر شیمی‌درمانی به قدری که امیدوار بودیم تاثیرگذار نبوده.
‫نتیجه سی‌تی اسکن‌ها نشون میدن ‫که الان سرطان
‫به شکم و لگنش رسیده.
‫متاسفم که اینو میگم.
‫سایمون.
‫اوه... آره. ‫خب، من سایمون کال هستم.
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫- پس ما تونستیم... ‫- "سایمون کاول"؟
‫بصورت موفقیت‌آمیز مایع توی ریه‌هاش رو تخلیه کنیم،
‫که بخاطر همین هم نفسش بالا نمیومد.
‫ولی باید بهتون اطلاع بدیم که اندازه توده توی شکمش
‫خیلی بزرگتر شده، ‫و حالا روده‌اش رو مسدود می‌کنه،
‫و به نظر ما جراحی‌ای برای درست کردن این مشکل ‫به نفع جون نیست.
‫همونطور که می‌دونین، اون خیلی ضعیفه ‫و حتی اگه یه کیسه استوما براش بذاریم،
‫بعیده که از جراحیش جون سالم به در ببره،
‫و شیمی‌درمانی بیشتر ‫دیگه براش زیادی میشه.
‫متاسفانه باید بگم که به نظر ما،
‫دیگه نمی‌تونیم درمانی رو به جون ارائه بدیم.
‫از اونجایی که دیگه نمی‌تونه ‫از روده‌اش استفاده کنه،
‫الان تمرکز ما روی اینه که ‫اونو راحت نگه داریم
‫و بهترین مراقبت‌های حمایتی ممکن رو ‫بهش ارائه بدیم.
‫الان تقریبا سه سال شده، درسته؟
‫اون خوب مبارزه کرده.
‫می‌دونم که حرف‌های سایمون زیادیه...
‫هضم‌شون سخته، ولی...
‫از لحاظ عملی، دوست داریم ‫جون رو یکی دو شب اینجا نگه داریم
‫تا مطمئن بشیم که ریه‌هاش خالی شده باشن.
‫عه...
‫که نه تنها جون ما اینطوری راحت‌تر هست ‫بلکه خیلی از اضطرابش هم کم می‌کنه.
‫می‌دونی چی از اضطراب من کم می‌کنه، دیوید؟
‫که تو اینقدر با اون خودکار ‫تق تق نکنی.
‫اوه. ‫معذرت می‌خوام، ببخشید.
‫اون جون تو نیست. ‫جون ماست.
‫- اون جون ماست. ‫- ببخشید.
‫ببخشید. پس...
‫بگین که متوجه بشم،
‫یعنی الان شمارش معکوس ‫براش فعال میشه؟
‫- منظورتون چیه؟ ‫- خب...
‫لعنتی.
‫ما واقعا دوست نداریم زمان تخمینی‌ای بدیم.
‫ولی این چیزیه که بهش نیاز داریم، یه زمان تخمینی. ‫منظورتون چند ماهه؟
‫چون می‌دونین، اگه مامان‌مون قراره بمیره،
‫می‌خوام بدونم که چقدر قراره زنده بمونه.
‫خب، بیاین خوش‌بین باشیم و...
‫و امیدوار باشیم که بتونه تا کریسمس دووم بیاره.
‫- با اینکه اینم حتی بعیده، با توجه به... ‫- اینکه دو هفته دیگه‌ست.
‫دکتر تیتفورد، اگه یه بار دیگه ‫دکمه اون خودکار رو بزنی
‫یه مشت نثارت می‌کنم.
‫ببخشید. ببخشید.
‫- باشه؟ ‫- خونسرد باش.
‫- خونسرد باش، مال. ‫- هیس!
‫- از روی عادته. ‫- فقط لطفا.
‫بیاین یه دقیقه ساکت باشیم.
‫فقط یه دقیقه وقت می‌خوایم.
‫- حتما. ‫- هضمش...
‫زیادی سخته.
‫شاید بتونین یه لحظه بهمون امون بدین.
‫- معلومه که می‌تونیم. ‫- حتما. ما تنهاتون می‌ذاریم.
‫اگه چیزی نیاز داشتین، ‫ما همین بیرون هستیم.
‫آره، ممنون. ممنون، دکتر. ‫آره.
‫ممنون. ممنون، دکتر.
‫- میگم، واقعا اسم تو سایمون کاولـه؟ ‫- من بهت رأی مثبت میدم. ‫- [اشاره به برنامه استعدادیابی انگلیس]
‫بابا، طوری از دکتر تیتفورد تشکر نکن ‫که انگار برنده لاتاری شدی.
‫- یارو عوضیه. ‫- هی، اوه. چی؟
‫- یارو عوضیه! عوضی! ‫- صدات رو بیار پایین، خدای من.
‫چرا؟ ‫به درک که بشنوه.
‫مامان بهش التماس کرد که اون دور آخر شیمی‌درمانی رو انجام بده. ‫نباید انجام می‌داد.
‫حالا نمی‌تونه تنها جراحی‌ای که جونش رو نجات میده ‫رو داشته باشه.
‫صدات رو بیار پایین، ‫لطفا مالی.
‫و تو هم نمی‌تونی اونو به یه تعطیلات گرون بفرستی، جولیا.
‫دیگه چیزی نمونده که پولش رو بدی، غیر از اینه؟
‫باشه، این یکم ناحقیه ‫چون...
‫من خیلی حمایت کردم، مالی
‫و خیلی مهربون بودم.
‫- اوه، اوه، اوه! نکنین... ببینین... ‫- و خیلی هم خونسرد.
‫- این دیگه یکم زیاده‌رویه. ‫- شما دوتا دیگه دوباره شروع نکنین.
‫- شما همیشه خدا می‌افتین به جون همدیگه. ‫- باشه، بس کن. تمومش کن.
‫- آره، مسخره‌ست مالی. ‫- آره همینطوره!
‫- اینقدر پرخاشگر نباش. ‫- خودت بس کن.
‫- الان وقتش نیست که دیگران رو مقصر بدونی. ‫- من پرخاشگر نیستم. حرف نزن.
‫- من کسی رو مقصر نمی‌دونم. ‫- می‌دونستم که اینطوری میشه.
‫من می‌دونستم که اینطوری میشه. ‫گمشو بابا.
‫- می‌دونستم اینطوری میشه. واقعا... ‫- بس کنین! بس کنین! بس کنین!
‫بس کنین! ‫تمومش کنین!
‫ببینین، من دارم میرم به مادر درحال مرگ‌مون سر بزنم
‫اگه کسی می‌خواد، بیاد بریم.
‫شما دوتا باید خودتون رو جمع و جور کنین.
‫- ببین، کانر. کان. ‫- عزیزم، حواست بهم هست.
‫- فهمیدی؟ ‫- خفه شو!
‫- خفه شو، بابا. ‫- از دست شما دوتا.
‫خب، من که نمی‌تونم...
‫ طبقه‌ی دوم. ‫ درها درحال باز شدن می‌باشند.
‫ ...به مقصد بریستول.
‫خیلی‌خب.
‫دنبالم بیاین.
‫- آره! ‫- بریم مامان‌بزرگ رو ببینیم، عزیزم؟
‫- مامان‌بزرگ. ‫- مامان‌بزرگ. آره.
‫خیلی‌خب، این اتاق جونـه.
‫اون بعد از جراحی خیلی خسته‌ست ‫و کمی هم خواب آلوده.
‫احتمالا همه چیزهایی که می‌گین ‫رو به یاد نیاره،
‫پس بهتره فعلا حرفای ساده بزنین.
‫یه زنگ کنار تختش هست، ‫و اگه بهم نیاز داشتین، من انتهای راهرو ام.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫ممنون، رفیق. ‫تشکر.
‫خیلی‌خب.
‫جون؟
‫جونی؟
‫هوم؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- اوه، برنارد. اوه، برنارد.
‫دارم سعی می‌کنم برنامه آشپزی رو بگیرم،
‫و خانمه گفت که باید این دکمه رو بزنم.
‫- وقتی دکمه رو زدم، تصویر کلا سیاه شد. ‫- اوه، ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫نمی‌تونم قولی بهت بدم.
‫ممنون، برن.
‫- سلام، مامانی. ‫- سلام.
‫سلام، مامانی.
‫- اوه! ‫- مامانی.
‫اوه جولیا، تو نباید میومدی، عزیزم.
‫- تو کار داری. ‫- معلومه که میومدم.
‫ما میایم مامان‌بزرگ رو ببینیم، مگه نه؟
‫مراقب باش، عزیزم ‫چون گلوم بدجور درد می‌کنه.
‫- یعنی، کل این ناحیه‌ام درد می‌کنه. ‫- اوه، خیلی‌خب.
‫ما احتیاط می‌کنیم، مگه نه؟ ‫آره.
‫هوم.
‫آخی.
‫نگاهشون کنین که ژاکت‌های سِت خوشگل پوشیدین.
‫- خیلی نازنین شدین. ‫- سلام، مامان.
‫هر دو دخترهای خوشگلم اینجان.
‫هوم.
‫- حالت چطوره، مامان؟ ‫- هوم خب، می‌دونین دیگه. یه خرده...
‫یکم درد دارم، ولی... ‫حالم خوبه.
‫حس می‌کنم الان چند روزه که ‫توی این اتاق اسیرم.
‫- پرستارهای مرد خیلی مهربونن. ‫- یکی به تیبالت بده.
‫ولی پرستارهای زن خیلی بد اخلاقن.
‫همه مثل همدیگه نیستن.
‫به زودی حالش خوب میشه.
‫- راستی، من نانسی‌ام. ‫- شنیدما.
‫خدایا عزیزانم، امروز صبح وحشتناک بود.
‫بیدار شدم و حس می‌کردم که ‫دارم از یه نِی قرمز باریک نفس می‌کشم و...
‫واسه همین رفتم پایین و... ‫داشتم چیکار می‌کردم؟
‫توی آشپزخونه داشتم واسه خودم ‫یه فنجون چای دم می‌کردم.
‫و بعد حس کردم که دارم غرق می‌شم.
‫ناجور بود و بعد دیگه هیچی یادم نیست.
‫- چه وحشتناک. ‫- اصلا خوب نبود، نه.
‫- میشه بچه رو بدی بغل کنم؟ ‫- اوه آره.
‫معلومه که می‌تونی.
‫مامان، مراقب باش. ‫مراقب باش.
‫- اوف. ‫- مراقب باش، مراقب باش.
‫- مامان‌بزرگه! ‫- اوه!
‫جون کوچولو.
‫آفرین.
‫تو چه خوشگلی.
‫اوه! ‫به نظرم هر روز بیشتر شبیه من میشه.
‫شانس آورده که چانه‌اش به تو نرفته، مگه نه مالی؟ ‫هوم؟
‫هوم. کان کجاست؟
‫- اینجام، مامان. ‫- عزیزم.
‫مطمئنم که تو به همه‌شون گفتی بیان، مگه نه؟
‫- معلومه که من گفتم. ‫- هوم.
‫یادم افتاد.
‫چی، مامان؟
‫امروز صبح که بیدار شدم، ‫پرنده‌های بیرون پنجره رو دیدم
‫و با خودم گفتم، ‫چطوره واسه کریسمس غاز بریان کنیم؟
‫نظرت چیه، کان؟ ‫غاز بریان کنیم؟
‫- آره. آره، بیا غار توی فر بزنیم. ‫- آره.
‫- برنامه عالی‌ایه. ‫- آخه بوقلمون خیلی تکراری و کسل کننده‌ست.
‫- همیشه هم خیلی خشک میشه، مگه نه؟ ‫- آره.
‫- غاز فکر بکریه، مامان. ‫- آبداره.
‫- ما هر سال بوقلمون خوردیم. ‫- بهتره یکی از باتلر سفارش بدیم.
‫اگه لبخند بزنین بهتون تخفیف میدن.
‫من همیشه از دخترهای خسیس خوشم میومد.
‫- اوف. ‫- بابا!
‫- اووه، اووه، اووه. ‫- مراقب باش.
‫- منو نخندون، برن.
‫زیاد نخند.
‫لعنتی. ‫اوه، لعنت، لعنت.
‫اینو بده من.
‫بابابزرگِ پیر خنگول.
‫سعی کنید خانواده‌تون رو به عنوان خشم
‫یا اختلالی نسبت به انرژی خودتون نبینید،
‫بلکه به چشم یه انرژی کاملا جدا ببینید.
‫خنثی باشید.
‫در فضای قلب‌تون نفس بکشید.
‫سلام، من جنی‌ام.
‫- خوشوقتم. ‫- من پاتریک هستم.
‫- کانر. ‫- سلام. جنی هستم.
‫- از دیدنتون خوشحالم. ‫- سلام.
‫- پاتریک هستم.
‫- کانر ام. ‫- خوشوقتم.
‫- سلام، از دیدنتون خوشحالم. ‫- از دیدنتون خوشحالم.
‫- ما تیم مراقبت تسکینی هستیم. ‫- از...
‫بله، روی این ماسماسک‌تون نوشته.
‫- اوه آره، نوشته. البته. ‫- اِ وا خاک عالم.
‫خب، ما دوست داریم راجع‌به...
‫راستش، میشه یه لحظه صحبت نکنین؟
‫فقط دارم فکر می‌کنم که الان باید چی بگم.
‫ببینین، می‌دونم که شغل شما ‫اینه که به آدم‌ها کمک کنین بمیرن.
‫هیچکس اینو به زبون نمیاره.
‫توی بروشورها هم ننوشته شده، ‫ولی در نهایت کارتون همینه، مگه نه؟
‫این اتفاقیه که قراره بی‌افته.
‫ما در اسرع وقت ‫مادرمون رو می‌بریم خونه.
‫پس نمی‌تونین بشینین ‫دستش رو نوازش کنین
‫درحالی که دارین یواش یواش ‫با داروهای افیونی می‌کُشینش
‫یا در سخت‌ترین روزهای زندگی‌مون ‫به ما مشاوره بدین.
‫زندگی ما؟
‫زندگی اون. ‫زندگی اونه، معلومه خب.
‫- کاری که ازتون برمیاد... ‫- میشه فقط یه چیزی...
‫نه نمی‌تونی، پاتریک. ‫شرمنده.
‫کاری که می‌تونین انجام بدین اینه که ‫مطمئن بشین همه‌چیز ردیف شده
‫تا ما بتونیم فردا ببریمش خونه.
‫- مالز، فقط... ‫- بله؟
‫- به نظرم...
‫خب، مادر ما زن خیلی باهوشیه.
‫- و از ذهن خودش آگاهه. ‫- آره.
‫آره. اون می‌دونه که چی می‌خواد ‫و چی نمی‌خواد.
‫- آره. ‫- مادر ما زن خیلی باهوشیه.
‫و از ذهن خودش آگاهه. ‫می‌دونه که چی می‌خواد و چی نمی‌خواد.
‫و حتی اگه از وضعیتش خبر داشته باشه،
‫ممکنه آگاهانه تصمیم گرفته باشه ‫که نادیده‌اش بگیره.
‫انکار کنه.
‫وسیله قدرتمندی برای بقاست.
‫خیلی ببخشید. ‫واقعا روز طاقت‌فرسایی داشتیم.
‫ما...
‫- یه چیز دیگه... ‫- لطفا خواهرم رو ببخشین...
‫مادرم قطعا...
‫من اینو می‌دونم، چون به همراه کانر ‫بیشترین زمان رو با اون گذروندم.
‫مادرم قطعا نمی‌خواد بیاد آسایشگاه.
‫پس حتی بحث آسایشگاه رو هم پیش نکشین، باشه؟
‫- نادیده‌اش بگیرین بره. ‫- خیلی‌خب.
‫این چیزیه که ایشون در طرح مراقبت‌های پیشرفته‌شون انتخاب کردن.
‫- و از اونجایی که ایام کریسمسه... ‫- چی؟
‫آسایشگاه‌ها درکل پرن.
‫- پس ما... ‫- ببخشید، صبر کنین.
‫کدوم طرح مراقبت‌های پیشرفته‌؟
‫بله، ما چند هفته پیش اینجا همدیگه رو دیدیم ‫و راجع‌بهش صحبت کردیم.
‫ببخشید، فکر کردیم شما اطلاع دارین.
‫- خب راجع‌به چی حرف زدین؟ ‫- چی؟ طرح مراقبت‌های پیشرفته‌؟
‫- کِی... ‫- مگه به کجا داره پیشرفت می‌کنه؟
‫- صبر کنین. یکی یکی حرف بزنین. ‫- اصلا...
‫بس کنین. ‫ببخشید.
‫راجع‌به چی صحبت کردین؟
‫- کار ما اینه که همه گزینه‌ها رو شرح بدیم. ‫- خب، این کارو کردین که.
‫پس دیگه می‌‌تونین برین.
‫خیلی ببخشید.
‫ممنون!
‫اوه، زیرانداز یوگام. ‫لعنتی.
‫صبر کن، زیراندازم رو فراموش کردم!
‫وایسا، وایسا! ‫ببخشید.
‫ممنون.
‫سلام!
‫- یکم بخور. می‌خوای، نه؟ دوست داری؟ ‫- آره!
‫بیا. نوش جون کن. ‫امتحانش کن دیگه. بیا.
‫اینم از این. ‫خیلی‌خب.
‫ طبقه‌ی دوم.
‫مربع‌ها. ‫به اینا میگن نرم‌افزار.
‫- آره. ‫- باشه؟
‫اون چیزهای سفیدی که ‫بیرون دارن می‌ریزن چیه؟
‫سلام. ‫سلام به همه.
‫- اوه، هلز. ‫- من اومدم.
‫اوه!
‫- هی! هلز عزیزم! ‫- تو اومدی! باریکلا بهت.
‫- اوه، مامانی. اوه، داری نفس می‌کشی. ‫- عالیه. تو اومدی. وای.
‫وای خدا، چه عالی به نظر میای. ‫پوستت رنگارنگ شده.
‫- هوم. ‫- اینا رو برات گرفتم.
‫بدمشون به تو؟
‫- تو چطور اومدی اینجا، عزیزم؟ ‫- اوه، فقط سوار هواپیما شدم اومدم.
‫می‌دونی، بهت گفته بودم که ‫هیچوقت رنگ زرد نپوش.
‫- چون بهت نمیاد، عزیزم. ‫- ای بابا!
‫- هوم. ‫- ماچ بهت!
‫- به هرحال از دیدنت خوشحالم. ‫- خیلی از دیدنت خوشحالم، آره.
‫باورم نمیشه که اینجام!
‫خدایا! ‫پرواز خوب بود؟
‫- آره، خیلی راحت بود، آره. ‫- اوه، عالیه.
‫- هیچ مشکلی نداشت. ‫- می‌بینم که شکم آوردی.
‫کم کم داری شبیه من میشی!
‫- اوه آره. ‫- وای خدا.
‫- بچه‌ها... ‫- وای خدا!
‫- زر نزن بابا. ‫- هورا!
‫- چی؟ یعنی چی؟ ‫- حالت خوبه؟
‫- یا خدا! ‫- وای، خدای من!
‫- آه! ‫- مبارکه!
‫- ممنون! ‫- نه بابا.
‫- ممنون! می‌دونم، می‌دونم! ‫- وای خدا، مامان!
‫عجب سورپرایزی.
‫منتظر بودم که توی کریسمس ‫حضوری به همه بگم.
‫- ولی الان شد دیگه. ‫- چی...
‫- ببینین دیگه. ‫- لعنتی.
‫- نگاه کن، مامانی. ‫- اوه، عزیزم.
‫- نمی‌تونم... ‫- یه نوه‌ی نرم و لطیف کوچولوی توئه.
‫تاریخ زایمان افتاده روز عید پاک. ‫خیلی فرخنده نیست؟
‫- بیا بغلم. ‫- می‌خواستم قبل از کریسمس بهتون بگم.
‫- باورم نمیشه. خدایی میگم. ‫- این همه سر و صدا واسه چیه؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- اون بارداره.
‫- بارداره. داره بچه‌دار میشه. ‫- برو گوش‌هات رو شستشو بده.
‫- اوه. ‫- اوه! قیافه‌شو ببین!
‫چه گل پسری!
‫خیلی بزرگ شدی.
‫- منو یادت میاد؟ ‫- نه!
‫وای نه!
‫- تیبی. ‫- اوه، این خیلی بده.
‫- من یکی که به هلن نمیگم مامان داره می‌میره. ‫- خاله هلزه!
‫تو منو می‌شناسی! ‫وای خدا، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫- خیلی زیاد! ‫- یک، دو، سه، چهار، پنج... هفت.
‫هشت‌تا نوه، جون!
‫وای خدا، ببین کی اینجاست! ‫سلام، بن!
‫- مت خوشحاله؟ ‫- عه...
‫اون کجاست؟ ‫میاد؟
‫آره، فعلا به یه اعتکاف سکوت رفته.
‫- چه بد. ‫- هلن داره بچه‌دار میشه!
‫فکر کنم من... ‫من...
‫مامان، میرم ببینم کسی می‌تونه ‫تلوزیون رو درست کنه یا نه.
‫- باشه؟ ‫- سرحال به نظر میای.
‫نه، اصلا. ‫نمی‌خوام بدونم. به نظرم...
‫لعنتی.
‫اوه، گندش بزنن.
‫ طبقه‌ی دوم.
‫ درها درحال باز شدن می‌باشند.
‫ درها درحال بسته شدن می‌باشند.
‫یواش. یواش برو. ‫اگه می‌خوای دستم رو بگیر.
‫- نه! ‫- خیلی‌خب، باشه. خیلی‌خب.
‫- ببین! ‫- گرفتمش، گرفتمش، گرفتمش.
‫ طبقه‌ی پنجم.
‫ درها درحال باز شدن می‌باشند.
‫- خب من... ‫- برن؟
‫چیه؟
‫دیگه وقتش نیست که همه‌شون برن؟
‫آره آره، خیلی‌خب.
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه.
‫- معلومه. ‫- فکر خوبیه.
‫زود باش عزیزم، بیا. ‫بیا بغلم.
‫- بیا بغلم. آفرین پسر خوب. ‫- دوستت دارم، مامان. دوستت دارم، بابا.
‫- خدافظ، عزیزم. ‫- آفرین پسر خوب.
‫- بابا. ‫- تو...
‫- خدافظ، بابا. بهت زنگ می‌زنم. ‫- خدافظ.
‫خیلی‌خب. ‫زود باش عزیزم. بریم.
‫حالت خوبه، جونی؟
‫خانواده بزرگی داری، جون.
‫خیلی قشنگه که همه‌شون می‌تونن بخاطرت بیان.
‫هوم. غیرعادیه.
‫یادم نمیاد آخرین بار کِی همه اینطوری جمع شدن.
‫خانواده.
‫آره، خب...
‫سلام.
‫اوه! اینجاست.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫تو چطوری؟
‫آره.
‫بهتره بابا رو ببرم خونه.
‫- بابا؟ ‫- بله؟
‫بابا!
‫میشه بزنیش بیدار بشه؟
‫آقای چشر؟
‫- خیلی‌خب... ‫- اوه...
‫- خیلی‌خب... ‫- وقتشه برین خونه.
‫اوه.
‫- باور نکردنیه. ‫- اوه آره، آره.
‫- دوستت دارم، مامان. ‫- خیلی‌خب، عزیزم.
‫- دوستت دارم. ‫- مراقب باش. آره. آخ!
‫اون خسته‌ات می‌کنه.
‫- شب بخیر، عزیزم. ‫- خیلی‌خب. آهای!
‫شب بخیر. ‫اوه، مرسی.
‫اوه.
‫وای، خدای من.
‫می‌خوای راجع‌به چیزی حرف بزنی، جون؟
‫وای خدا، نه.
‫خیالم راحت شد.
‫اسمت چیه؟ ‫ببخشید، یادم رفته.
‫انگلی ایکانده.
‫- انگلی؟ ‫- اوهوم.
‫مادربزرگم یه خوابی دیده بود
‫و ظاهرا بهش گفته بودن که ‫من قراره به دنیا بیام،
‫بنابراین اسمم رو انجل گذاشتن. ‫[فرشته]
‫- معینش همینه. ‫- انجل.
‫چه اسم قشنگی.
‫ممنون.
‫- شب بخیر، جون. ‫- شب بخیر.
‫اگه کارم داشتی دکمه زنگ کنارته.
‫اینجا این کارو نمی‌کنم.
‫- اوه، لعنتی. ‫- چیه؟
‫- در گیر کرده. لعنتی. ‫- واقعا؟
‫- چیه؟ اوه. اوه. ‫- این صدای چیه؟ اوه، لعنتی.
‫- از سقف داره آب میاد، بابا. ‫- اوه، لعنتی... ها؟
‫از سقف داره آب می‌ریزه.
‫- من لامپ‌ها رو روشن می‌کنم. ‫- نه، به دکمه چراغ‌ها دست نزن!
‫- ای بابا. ‫- کاری خوبی نیست، آره؟
‫- اوه. ‫- زهره‌ترک شدم بابا.
‫میری پارچه کلفتی چیزی بیاری، کان؟
‫- زیرش رو گرفتم. ‫- شیر آب رو باز گذاشتی، بابا!
‫من تا حالا...
‫تا حالا ترکیب خوراکی بهتری
‫از نوشابه با پوست چیپسی خوک پیدا نکردم، کان.
‫- هرگز... ‫- بابا، خفه شو.
‫- صدای هلن رو نمی‌شنوم. ‫- چی؟
‫آره.
‫بگو.
‫- خیلی‌خب. ‫- بگو، هلز.
‫اگه مامان نمی‌تونه بره خونه، باید خونه من بمونه ‫تموم شد رفت.
‫- یعنی بیاد خونه‌ تو، مالی؟ ‫- معلومه دیگه. پس خونه کی بره؟
‫تا پیش اون بمونه؟
‫- ازش بپرس. ‫- بله، تا پیش من بمونه.
‫و بعد کانر و تو و بابا، هلن ‫می‌تونین پیش جولیا بمونین.
‫آره. آره عالیه، حالا هرچی. ‫آره.
‫هیچ مشکلی نیست. ‫فکر خیلی خوبیه.
‫- کلی فضا هست. آره. ‫- باشه، باشه.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫وای، خدای من. ‫اصلا چطور این اتفاق افتاد؟
‫بابا یادش رفته بود شیر آب رو ببنده.
‫نه، اصلا. ‫نه، اصلا کار من نبود.
‫- باورم نمیشه. ‫- واقعا هم باور نکردنیه.
‫البته عطارد داره برعکس حرکت می‌کنه. ‫خودتونم می‌دونین که.
‫باشه، بگذریم.
‫- چطوره... ‫- چطوره...
‫مامان، میاد خونه من می‌مونه.
‫نه نه، چطوره که...
‫- ببخشید، من... ‫- نه.
‫- فقط اینو میگم بره.
‫- ما فضای طبقه پایین‌مون خالیه. ‫- نه. نه.
‫- نه! ‫- که حموم و دستشویی و سیستم گرمایشی هم داره.
‫- پس خیلی گرمه. ‫- نه.
‫خیلی راحته.
‫- اونجا واسه تو هم جا هست، بابا. ‫- آره.
‫- اینطوری خوب میشه. تلوزیون هم داره. ‫- تلوزیون بزرگ. تلوزیون بزرگی داره.
‫- می‌دونی، اینطوری ممکنه یکم بیشتر... ‫- آره، می‌تونه جواب بده.
‫راحت باش، بگو.
‫- چی؟ ‫- جادار باشه.
‫- اصلا نمی‌خواستم اینو بگم. ‫- باشه. باشه.
‫شاید بتونیم یه حد وسطی ‫مطابق میل همه پیدا کنیم.
‫حد وسط مطابق میل همه‌ کجا بود، هلن.
‫- آره، به نظرم من دیگه میرم. ‫- آره.
‫- کانی، بهت زنگ می‌زنم.
‫- خدای من. ‫- خدایا.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- دارم فضا رو تطهیر می‌کنم.
‫چون فکر نکنم کسی از بین ما خوب باشیم. ‫اوضاع کلا اضطرابی شده.
‫حس می‌کنم یه توده بزرگی از انرژی قرمز هست ‫و خوب نیست.
‫باید تصور کنیم که داریم ‫توده رو صمیمانه بغل می‌کنیم
‫و بعد ولش می‌کنیم که بره محو بشه.
‫پس فکر می‌کنم خونه‌ی من جات راحت باشه.
‫یعنی، بابا که دیشب خیلی خوب خوابید.
‫- و به نظرم برنامه‌ای هم هست... ‫- آره.
‫که همگی راضی هستیم، ‫پس نگران نباش.
‫قطعا مشکل لوله‌های یخ‌زده‌ بود، جونی.
‫به نظرم بخاطر لوله‌کشی قدیمی خونه‌ست، می‌دونی.
‫می‌دونین، به نظرم...
‫به نظرم اگه مشکلی نیست ‫همینجا می‌مونم.
‫هوم؟
‫اگه کسی ناراحت نمیشه.
‫اینجا احساس امنیت می‌کنم، عزیزم.
‫خب، عالیه که احساس امنیت می‌کنی، مامانی. ‫مهم‌ترین چیز هم همینه.
‫- هوم. ‫- هوم.
‫احتمالا نظر تیم هم اینه که ‫تصمیم عاقلانه‌ای هست، جون.
‫آره، باشه.
‫عزیزم، تو به نظر خسته و کوفته میای.
‫تو زیاد کار سرت ریخته.
‫- هوم. ‫- یکم باید بری ساحل برنزه بشی.
‫هوم. آره.
‫میشه اینو برام نگه داری، عزیزم؟ ‫ببین، مدام داره در میاد.
‫فکر کنم انگشت‌هام کوچیک‌تر شدن.
‫کار دسته‌ای از دست من برمیاد، ‫هرکاری که باعث بشه راحت‌تر باشی؟
‫عه...
‫جون، یادت میاد که امروز صبح
‫داشتیم درمورد رقیق کننده خونی که ‫بهت تزریق میشه صحبت می‌کردیم؟
‫- ازم خواستی بهت یادآوری کنم که اینو به دکتر بگی. ‫- آره، درسته.
‫خیلی بدم میاد که هر روز اون سوزن ‫رو توی شکمم فرو کنن.
‫آخه واسه چیه؟
‫ما نمی‌خوایم که مشکل دیگه‌ای برات پیش بیاد،
‫و ترومبوز سیاهرگی عمقی ‫می‌تونه خیلی ناجور باشه.
‫من الان این چیزها رو نمی‌خوام.
‫کاش می‌تونستم برم دستشویی. ‫می‌دونی، نمی‌تونم.
‫- باشه، در این مورد باهاش حرف می‌زنم. ‫- آه. بله.
‫در این صورت، متاسفانه باید ازت بخوایم ‫که برگه‌ای رو امضا کنی.
‫آره. خب، جولز می‌تونه به جام رضایت بده، ‫مگه نه، عزیزم؟
‫هوم. بله، البته. ‫خب ببین، خیلی خوشحالم که تصمیم گرفتی بمونی.
‫بهت میگم چیکار کنیم. ‫چطوره یه صحبتی باهم بکنیم.
‫- و بعدش من برگه‌ها رو امضا کنم؟ ‫- آره.
‫- توی دفترن. ‫- باشه.
‫- خدافظ. فردا برمی‌گردم. ‫- خدافظ، دکتر.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫دکتر تیتفورد...
‫شاید بتونیم طوری اتاقت رو تزئین کنیم ‫که عین خونه بشه.
‫- حتما. ‫- یه درخت کریسمس بگیریم.
‫ریسۀ تزئینی و این چیزها بهش آویزون کنیم. ‫خیلی قشنگ میشه.
‫- اوه، خیلی هم دوست دارم. ‫- اینا چه سردن.
‫- فکر خیلی خوبیه. ‫- آره، خوبه هلز.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط دارم این فرم رو پر می‌کنم.
‫مامان رقیق کننده خون رو نمی‌خواد، ‫واسه همین باید اینو امضا کنم.
‫چرا تو داری امضاش می‌کنی؟
‫چون اختیار وکالت دارم، مالی ‫دلیلش اینه.
‫وای خدای من، اون چیه دستت؟
‫انگشتر مامان. ‫ازم خواست مراقبش باشم.
‫- خب، لطفت رو می‌رسونه، مگه نه؟ ‫- ازم خواست مراقبش باشم.
‫قرار نیست واسه خودم برش دارم، ‫اگه منظورت اینه.
‫پس چرا به تو دادش؟
‫نمی‌دونم، چون من نزدیک بهش نشسته بودم.
‫اون به هلن که نمی‌داد تا مراقبش باشه، ‫غیر از اینه؟
‫خب، من الان دیگه اومدم، ‫پس می‌تونی بدیش به من.
‫نه.
‫مهم نیست دست کی باشه.
‫فقط می‌خواست یکی مسئولیتش رو ‫برعهده بگیره.
‫مسئولیت‌پذیری. ‫آره، هاله‌ی بلوغ.
‫حیف که همه‌مون نداریم.
‫من یه جدول درست کردم، ‫برای ساعات ملاقات.
‫مشخصا بابا هروقت که بخواد ‫می‌تونه بیاد و بره،
‫ولی بقیه‌مون باید طبق جدول زمانی عمل کنیم.
‫چرا باید جدول زمانی‌ای درکار باشه؟
‫- اینا رو ببین. سلام. ‫- سلام، جون!
‫من دارم این کارو بخاطر خود مامان می‌کنم، جولز.
‫درستش کردم که من و تو همزمان نیایم.
‫لطفا سختش نکن، جولز. ‫فقط سعی دارم کاری کنم که اون ناراحت نشه.
‫هیچ کدوم از این چیزها مهم نیستن، می‌دونی.
‫دکتر تیتفورد گفت که باید امروز اینو امضا کنم.
‫آره، منظورم فرم‌ها نبود.
‫سلام، مامان!
‫- مامان‌بزرگ! مامان‌بزرگ، مامان‌بزرگ! ‫- وای، خدای من!
‫اینا رو ببین. سلام. ‫سلام، جون!
‫سلام به همه.
‫- چی آوردی؟ ‫- سلام، مامان‌بزرگ.
‫تقویم کریسمس منه.
‫- خودت درستش کردی؟ ‫- منم کمک دادم.
‫جدی؟ ‫تیمی درستش کردین؟
‫هورا!
‫یک، دو، سه...
‫- هیس. یه لحظه. ‫- دوباره انجامش بدیم، بن؟
‫- من خوبم. ‫- تا حالا همچین منگوله گنده‌ای ندیده بودم!
‫- بلندتر! ‫- هاکی کاکی؟
‫♪ سر، شانه، زانو و انگشتان پا ♪
‫اوه ببین، صورت‌های کوچولو دارن. ‫عاشقشونم.
‫کِی میای خونه؟
‫در نهایت میام.
‫- ♪ زانو و انگشتان پا ♪ ‫- خیلی‌خب، بچه‌ها.
‫بیاین همگی بریم یه شکلات داغ بگیریم، باشه؟
‫با اون بازی نکن، ‫چون اون وسیلۀ خاص مامان‌بزرگه.
‫آره بن، شکلات داغ. ‫مارشمالو هم بگیریم؟
‫- و خامه زده شده؟ ‫- آره!
‫[سیزدهم دسامبر]
‫اوه، چه صبح قشنگیه، جون.
‫شاید بهتره یه فنجون چای برات بیارم.
‫- توی صورتت... ‫- خیلی نخوابونش.
‫نه، نمی‌کنم.
‫سلام.
‫[چهاردهم دسامبر]
‫بطری شربت.
‫- شربت نیست. ‫- بطری دلستر.
‫"یکی از شخصیت‌های دیکنز ‫که ارواح به دیدارش رفتن".
‫- کسی می‌دونه؟ ‫- اسکروچ.
‫آره! ایولا!
‫- تو به اینا نگاه کردی! ‫- نه، قول میدم. نه، نه.
‫خودم این یکی رو حل می‌کنم. ‫هفت حرفیه...
‫- حالت خوبه، جون؟ ‫- خیل‌خب، 11تا موندن.
‫هیچی. هیچی.
‫[شانزدهم دسامبر]
‫بنجی از این خوشش میاد.
‫- طوری نیست، مامان‌بزرگ. ‫- بیا.
‫اوه!
‫[هفدهم دسامبر]
‫گولش بزنی. ‫باید سعی کنی گولش بزنی.
‫شلوغش نکن، عزیزم.
‫- کیک. من عاشق کیکم. ‫- آره!
‫- من عاشق کیکم. ‫- به به.
‫- شیپور! ‫- شیپور! باریکلا!
‫- شترق! ‫- اوه!
‫- اوهوم. ‫- آره.
‫- و با این حرکت می‌کنی. ‫- باشه.
‫یکی دیگه هم توی دست راستت هست.
‫- باشه؟ ‫- اوه، باشه.
‫- خیلی‌خب، از ماجراجوییت لذت ببر. ‫- اوه.
‫- ممنون. متشکرم. ‫- اوه، سلام.
‫- اونجا چه خبره؟ ‫- اوه...
‫اون زیادی مریضه که لیست آرزوهاش رو انجام بده، ‫پس ما یه جمع‌آوری پول کوچیک انجام دادیم
‫و یکی از اونا براش خریدیم.
‫- اوه! اوه! ‫- اوه!
‫- امروز صبح داره از کوه اورست بالا میره. ‫- بیشتر؟ بیشتر؟
‫- آره. ‫- آره!
‫اوه، محشره.
‫آره!
‫بیت‌لحم؟
‫باید این همه راه تا بیت‌لحم بریم؟
‫اونجا خیلی دوره!
‫و مریم، خب...
‫اون قراره بچه به دنیا بیاره!
‫کانر.
‫اون خیلی دوستت داره، می‌دونی.
‫نمی‌خوام اون بمیره.
‫مامان من توی بیمارستان فوت شد.
‫وقتی هشت سالم بود.
‫خودم اونجا نبودم. ‫توی مدرسه بودم، واسه همین از دستش دادم.
‫همه آدم‌های بالغ دور و برم مدام می‌گفتن، ‫"اون دردی نداشت" و...
‫اینکه همیشه مامانم توی قلبم می‌مونه ‫و...
‫و اون واقعا هم توی قلبم زنده‌ست، ‫ولی...
‫بقیه حرفاشون همش چرت و پرت بود.
‫همه‌شون بهم گفتن که مادرت آماده‌ بود.
‫ولی من که اینو نمی‌دونم.
‫اگه می‌دونستم کِی از دنیا میره ‫راحت‌تر بود.
‫بخاطر همین هم...
‫اینو وظیفه خودم می‌دونم
‫تا مطمئن بشم که آدم‌ها به خوبی خداحافظی کنن.
‫همین فقط مهمه.
‫ممنون.
‫اوه، چه حال بهم زن.
‫خیلی احساس حقارت می‌کنم.
‫هرکاری خیلی زحمت داره.
‫خب جون، تو داری فوق‌العاده عمل می‌کنی.
‫همه‌مون داریم می‌گیم که تو ‫یه پا پهلوونی واسه خودت.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫اوه، چه خوب.
‫ممنون، عزیزم.
‫اوه؟
‫این چه آهنگیه؟ ‫آهنگ ری چارلزه؟
‫- می‌دونی چیه؟ خودمم نمی‌دونم. ‫- اوه.
‫اوه. شاید یکی از آهنگ‌های سیناترا باشه؟
‫- خودشه. ‫- اوه...
‫نه نه، به نظر آهنگی از ری چارلز باشه.
‫خیلی‌خب، همینطوری برام وایسا، جون.
‫خودشه.
‫خوبی؟
‫- هوم. ‫- خیلی‌خب.
‫- خیلی هم عالی. ‫- می‌دونی، من واقعا از سیناترا خوشم نمیاد.
‫- آماده‌ای؟ ‫- یا درواقع باب دیلن.
‫یا پیکاسو.
‫هوم.
‫راستش هیچ‌ وقت اعتراف نکرده بودم.
‫آخه می‌دونی، آدم واقعاً نمی‌تونه ‫هر چی تو فکرشه رو بگه.
‫میشه؟
‫درسته. آماده‌ای؟
‫می‌دونی، برنی همیشه واسم ‫آهنگ‌های «ری چارلز» رو می‌خوند.
‫دیگه نمی‌خونه.
‫آماده‌ای؟
‫بیا.
‫سه، دو، یک.
‫دردت چطوره؟ ‫می‌خوای مورفینت رو تمدید کنی؟
‫می‌دونی، فکر کنم آره.
‫یا... فکر می‌کنی باید تا بعد صبر کنم؟
‫خب، به نظرم خیلی خوب بلدی ‫شجاع باشی، جون.
‫اما امروز نیازی نیست.
‫پس اجازه بده یه فنجون چای ‫و یه کم دارو واست بیارم،
‫و می‌تونیم برنامه آشپزی نگاه کنیم؟
‫- چطوره؟ ‫- عالیه.
‫- صبح بخیر، نادیا. ‫- صبح بخیر.
‫- نادیا، بهمون بگو... ‫- عاشقشم.
‫یه تارت شکلاتی با خمیر شکلاتی درست می‌کنم،
‫و بعدش قراره یه لایه ‫کارامل نمکی و بادوم‌زمینی داشته باشه،
‫و بعدش هم یه لایه موس شکلاتی و...
‫- فکر می‌کنی اوضاع‌شون چطوره؟ ‫- نادیا قراره...
‫خانواده‌ت؟
‫بدک نیستن.
‫کانر خیلی نازنینه، مگه نه؟
‫آره، همین‌طوره. فوق‌العاده‌ست.
‫منظورم اینه که، ‫جوری که مراقب منه واقعاً عالیه.
‫می‌خوام از چیزی استفاده کنم ‫به اسم مالتودکسترین تاپیوکا...
‫مطمئن نیستم دخترها در چه حالن، جون.
‫سخته بشه گفت.
‫عزیزم، مطمئنی از پسش برمیای؟
‫آره، آره، نه، ‫معلومه که می‌تونم، عزیزم.
‫- ببخشید. فقط خسته‌م. ‫- ببخشید، نشنیدم چی گفتی.
‫تو آشپزخانه آنتن نمی‌ده، ‫صدات قطع و وصل شد. چی گفتی؟
‫مهم نیست.
‫واقعاً مهم نیست. نگران نباش.
‫لعنتی! آشغال لعنتی.
‫درب باز می‌شود.
‫درب بسته می‌شود.
‫و یه شانس بزرگ هست. آکاپولکو...
‫لعنـ... نگاه کن!
‫آکاپولکو رو ببین! پاس بده، احمق!
‫- لعنتی! اون چی بود؟ ‫- بابا!
‫خیلی خنگی، مرد! خنگ!
‫مرتیکه خنگ، مرد! لعنت!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫شماها چطورید؟
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫- یخچاله؟ ‫- اون چیه؟
‫آره، آره، یخچاله.
‫می‌تونستی زودتر بهم بگی. ‫تمام صبح رو داشتم آب گرم می‌خوردم.
‫فکر کردم واسه وقتی که
‫میان عیادتت مفید باشه، مامان.
‫می‌دونی، نوشیدنی و خوراکی و این‌ جور چیزها.
‫پنیر و بیسکویت.
‫نوشابه.
‫چی؟ اون چی بود؟
‫لعنت! ببین، آخه... ‫من می‌تونستم از اونجا گل بزنم!
‫حتی با نوک پا هم می‌شد از اونجا گل زد!
‫- بابا، ساکت شو. ‫- عزیزم، واقعاً لازمه؟
‫آخه ‌کسی... ‫قرار نیست بیاد دیدن من
‫چون همه‌شون درگیر ‫کارهای کریسمس هستن پس...
‫- مامانی. ‫- می‌دونی که.
‫کلی آدم دوستت دارن. ‫معلومه که می‌خوان بیان.
‫هدر و درک از واحد ۵۸ ‫گفتن خیلی دوست دارن بیان سر بزنن.
‫نه، نه، نه. ‫لطفاً بهشون بگو... به خودشون زحمت ندن.
‫من که به هر حال روز «تقسیم هدایا» ‫واسه دورهمی می‌بینمشون پس...
‫- و این هم شد یک‌ صفر... ‫- باشه.
‫خب گوش کن، من دیگه نمی‌مونم.
‫ساعت هفت برمی‌گردم.
‫- وقتی خوراک راویولی رو از فرانکو گرفتم. ‫- عزیزم، می‌شه اینو از روم برداری؟
‫- خیلی سنگینه. ‫- آره، چیز مزخرفیه. خیلی خب.
‫- خیلی خب، بعداً می‌بینمت. ‫- وایسا، وایسا، صبر کن منم بیام.
‫حالا که اون یخچال رو داریم ‫می‌تونی منو تا مغازه برسونی.
‫آره، یه کار مفیدی بکنم.
‫خیلی خب، اون ویلچرم رو بیار، ‫باشه جولز؟
‫این کارا برای چیه.
‫- نه، می‌تونی تا ماشین بیای، تپلی. ‫- خیلی خب.
‫خب، امیدوارم همون نزدیک‌ها پارک کرده باشی.
‫تو راه برگشت می‌تونیم ‫یه کم ماهی و سیب‌زمینی بگیریم، جولز.
‫- ای بابا. بیا دیگه، با مامان خداحافظی کن. ‫- کباب یا یه چیزی. خیلی خب.
‫- خداحافظ عزیزم. فعلاً. ‫- بریم.
‫خیلی خب!
‫- از بس نشستم بدنم خشک شده. ‫- پالتوت، بابا.
‫- خیلی وقته اونجا بودم. ‫- هنوزم لازمه.
‫واسم... بخون، کان.
‫من واقعاً تو بلند خوندن ‫واسه بقیه خوب نیستم، مامان.
‫همیشه حس می‌کنم ‫الانه که بالا بیارم.
‫الان... وقت خوبیه واسه امتحان کردنش.
‫«اگه بهشتی وجود داشته باشد
‫مادرم
‫به‌تنهایی، یکی برای خود دارد
‫اونجا یک بهشت پوشالی نیست
‫و نه یک بهشت شکننده ‫از... گل‌های سوسن
‫بلکه بهشتی خواهد بود
‫پر از رزهای سرخ و سیاه
‫پدرم مثل یک گل رز عمیق خواهد بود
‫و مثل یه گل رز قدبلند...»
‫اوضاع چطوره؟
‫آره.
‫یعنی چی؟
‫روبراهی؟
‫مامان کجاست؟ دستشوییه؟
‫ای بابا، ‫خیلی وقته اون توئه.
‫باید بهش سر بزنیم.
‫- نه... ‫- ممکنه مرده باشه!
‫می‌دونی که اون واقعاً...
‫واقعاً ضعیف شده.
‫اینو می‌دونی، مگه نه؟
‫حالش خوب نیست.
‫خیلی خب، یعنی اصلاً طاقتش رو ندارم.
‫فقط می‌رم بهش سر بزنم. همین.
‫مامان جون؟
‫کمک نمی‌خوای؟
‫خدایا، من می‌رم تو.
‫خوبی، مامان؟
‫عزیزم، چرا زرد پوشیدی؟ ‫بهت گفتم واقعاً بهت نمیاد.
‫نه، نه، دستم رو نگیر، عزیزم.
‫کف دست‌هات عرق کرده.
‫ببخشید.
‫مت واسه کریسمس نمیاد، مگه نه؟
‫نه.
‫اون... نمی‌تونه. نمی‌تونه بیاد.
‫- معده‌م. ‫- خدایا.
‫- معده‌م درد می‌کنه. ‫- مامان جون.
‫- می‌شه یه... ‫- چی، پرستار بیاد؟
‫- نه. نه. می‌شه یه... ‫- آغوش؟
‫نه، نه، نه. ساکت شو، هلن.
‫- فقط یه لیوان آب می‌خوام لطفاً. ‫- بله.
‫عزیزم، دهنم خیلی خشکه و...
‫مزه دهنم خیلی بد شده.
‫بیا اینم آب. بیا، بخور.
‫بسه؟
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫منم دوستت دارم، مامان.
‫عاشق این یکی هم هستم.
‫لحظه‌شماری می‌کنم بغلش کنم، ‫صورت کوچولوش رو ببینم.
‫عاشق بوی نوزادم.
‫خدایا، هوا خیلی سرده.
‫بابا رفته کافه. ‫اینم کلید در کناری.
‫- مامان چطوره؟ ‫- بدنش خیلی داغه.
‫واسه همین بهش اسپری آب می‌زنم.
‫باشه.
‫هلز.
‫- نه. ‫- من فقط...
‫- ببخشید. من... ‫- خدای من، خدای من.
‫ببین، می‌دونم این خودخواهیه اما...
‫منظورم اینه که، بچه‌های تو و مالی... ‫خب، اونا یه مادربزرگ دارن.
‫و نمی‌دونم، همیشه فکر می‌کردم ‫اگه واقعاً خودم یه روز بچه‌دار شدم...
‫بهترین مادربزرگ دنیا رو داشته باشه.
‫آخی.
‫و مامانم رو دارم ‫که تو همه‌ چی بهم کمک کنه و...
‫می‌دونی و شاید یه خانواده واسه خودم.
‫- ای خدا. ‫- بیا دیگه.
‫من یه پیردختر باردارم ‫که تو لباسش سنگ انرژی می‌ذاره،
‫و نمی‌دونم چرا انقدر طول کشید ‫تا بچه‌دار بشم.
‫فقط سرم گرم کارهای دیگه بود،
‫و الان واقعاً می‌ترسم، جولز،
‫چون قراره یه مامان مزخرف باشم.
‫نه، نه، نه، تمومش کن. نه. ‫بیا دیگه.
‫- چرا، هستم. ‫- نه، تمومش کن. بسه. بسه.
‫بهم نگاه کن. ببین.
‫خب، اول از همه...
‫تو قراره یه مامان عالی باشی، ‫و مت هم قراره یه بابای فوق‌العاده باشه.
‫- نه، نه، اون نیست. ‫- بیا دیگه، معلومه که هست.
‫- نه، آخه... ‫- معلومه که هست. بیا دیگه.
‫اون قرار نیست یه بابای فوق‌العاده باشه، ‫چون تو زندگیم نیست.
‫ما خیلی وقت پیش از هم جدا شدیم.
‫چی؟
‫همیشه فکر می‌کردم رابطه‌مون خوبه،
‫اما معلوم شد فقط من اینطور فکر می‌کردم.
‫خیلی خب. باشه، لعنتی.
‫- آره. ‫- باشه.
‫پس... چی کار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫- هیچی؟ ‫- آره.
‫بچه رو نگه می‌دارم.
‫با هم توافق کردیم که بچه رو به دنیا بیارم.
‫بدون دخالت اون.
‫دوستم ژنویو این کار رو کرد ‫و براش جواب داد.
‫بهت قول می‌دم کاملاً قانونیه.
‫باید یه چیزی رو امضا می‌کردم ‫که اون هیچ مسئولیتی نداره.
‫باشه.
‫اما اون... واقعاً خوش‌برخورد بود.
‫- آخی. ‫- واقعاً می‌گم.
‫- باشه، باشه. ‫- جدی می‌گم.
‫خوبه. این خوبه.
‫فقط... فقط خیلی دیر جنبیدم.
‫این تنها گزینه‌م بود.
‫باید زودتر یه چیزی می‌گفتی، دیوونه.
‫می‌دونم. به کسی نگی.
‫- باشه. ‫- نه، وایسا، می‌تونی؟ می‌شه...
‫میشه تو از طرف من بهشون بگی؟ ‫لطفاً.
‫- چون اصلاً طاقتش رو ندارم. ‫- باشه.
‫- آره، باشه. ‫- ممنونم.
‫- همه ‌چی درست می‌شه. ‫- آخی.
‫خدایا.
‫خدا رو شکر که اومدی.
‫هلن داشت دیوانه‌م می‌کرد.
‫ای وای، مامان.
‫- می‌تونی... منو بکشی بالا، عزیزم؟ ‫- آره.
‫این یکی، بعدش هم این یکی. بفرما.
‫حالت چطوره؟
‫بفرما. خوبه؟
‫من هیچ‌ وقت بچه رو نمی‌بینم، نه؟
‫فکر نمی‌کنم ببینی، مامان.
‫اما حالشون... حالشون خوب می‌شه واقعاً.
‫- هلن از پسش برمیاد، قول می‌دم. ‫- خدایا.
‫درباره‌ش حرف نزن. اشکم رو در میاری.
‫نه، خیلی خب. گریه نکن. بیا... بگیر.
‫بسه دیگه. بیا اینجا. زود باش. بیا.
‫- اینو بگیر. ‫- ممنونم.
‫- بگذریم، واسه امشب چی داریم؟ ‫- خب.
‫چیزی که داریم...
‫راویولی با کره و مریم‌گلیه.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫- می‌دونم. ‫- می‌تونم بوش کنم؟
‫بذار ببینم... بفرما. وای خدای من.
‫آره، بیا.
‫عالیه.
‫شاید... شاید بعداً یه کم بخورم.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫یه چیزی دارم که نشونت بدم.
‫داره برف میاد!
‫عاشق تماشای بارش برفم.
‫شاید اگه شانس بیارم، ‫به شکل برف برگردم.
‫اون‌ وقت موقع کریسمس ‫همه‌تون رو می‌بینم.
‫آره.
‫بابا کجاست؟
‫رفت خونه‌.
‫احتمالاً... ‫فکر کنم بعداً یه سری بزنه.
‫وقتی من رفتم مراقبش هستی، ‫مگه نه، عزیزم؟
‫- معلومه که هستم. ‫- قول می‌دی؟
‫- معلومه که هستم. ‫- آره، چون تو آدم قوی این خانواده‌ای.
‫مامان، حالا ببین، تو فقط... ‫نگران نباش، باشه؟
‫نگران هیچی نباش. ‫نگران اونا نباش.
‫اونا... چیزیشون نمیشه.
‫من خودم حواسم بهشون هست. ‫جدی می‌گم.
‫آره، اما می‌دونی، نه اون‌ جوری...
‫نه با اون لحن رئیس‌بازی که ‫بعضی وقت‌ها داری، باشه؟
‫باشه.
‫بدت نمیاد اگه بمیرم، نه عزیزم؟
‫مامان.
‫نه. نه، مامان.
‫- مامان جون، معلومه که بدم نمیاد. ‫- خوبه.
‫خوبه. این‌جوری خیالم راحت‌تره.
‫ریمل داری؟
‫آره، فکر کنم... ‫فکر کنم داشته باشم.
‫پس زود باش. ‫یه کاری کن آبرومند به نظر بیام.
‫تا حالا نمردم. ‫دلم می‌خواد وقتی اتفاق افتاد خوشگل باشم.
‫باشه.
‫- شاید یه کم رژ لب هم بزنیم. ‫- خیلی خب.
‫بیا.
‫صبح بخیر، جون.
‫امروز صبح چطوری؟
‫اینو دیدی؟
‫خب، لیست شیفته.
‫- کمک کرد؟ ‫- درست بهش نگاه کن.
‫آهان. شیفت جولیا و مالی ‫هیچ وقت به هم نمی‌خوره‌.
‫- منظورت همینه؟ ‫- اون عمداً این کار رو کرده.
‫سال‌هاست که وضع همینه.
‫راستش، واقعاً... ‫دلم می‌خواد حلش کنن، واقعاً دلم می‌خواد.
‫خانواده داشتن سخته، جون.
‫دخترها از پسرها هم سخت‌ترن.
‫و من سه تا دختر دارم.
‫فکر کنم حرف‌های اشتباهی می‌زنم.
‫آخه من فقط حقیقت رو می‌گم.
‫خب، به نظر میاد این ‫یکی از نقاط قوت بزرگت باشه، جون،
‫پس چرا الان این کار رو نمی‌کنی؟
‫باید جفتشون رو با هم بیارم اینجا.
‫مطمئنی میان؟
‫اگه فکر کنن دارم می‌میرم حتماً میان.
‫همینه. قدم‌های کوچیک.
‫الان می‌تونم باهات بیام.
‫- الو؟ ‫- سلام. جولیا هستید؟
‫- بله، خودم هستم. ‫- من پرستار انجل هستم از بیمارستان پرنسس مری.
‫ای وای، چیزی شده؟
‫ایشون سراغ شما رو می‌گیرن. ‫فکر کنم بهتره بیاید اینجا.
‫جری، بچه رو بگیر.
‫- باید برم بیمارستان. ‫- خوبی؟
‫زود می‌بینمتون، عزیزانم.
‫- خداحافظ. ‫- حال مامان خوبه؟
‫آره. حالش خوبه، آره.
‫واسه صبحانه برمی‌گرده؟
‫آره، فکر کنم خیلی زود برگرده، آره.
‫خب جونی، تو وسط قصه رسیدی.
‫نمی‌دونی چه خبره، نه؟ ‫می‌خوای از اول شروع کنیم؟
‫تیب، نظرت چیه؟ از اول؟
‫آره. باشه، بابا.
‫برنی؟
‫وقت حمام تو تخت برای جون ـه.
‫اگه بخوای می‌تونی بمونی،
‫یا اینکه ساندویچ‌های بیکن تو سلف ‫تخفیف خوردن.
‫هر جور مایلی.
‫درسته.
‫بله.
‫خیلی خب.
‫باشه، عزیزم. من...
‫زود میام.
‫لعنت!
‫این یه بازگشت فوق‌العاده‌ست.
‫و بعد از سه ماه، ‫ببینیم تغییرات چطور پیش رفته،
‫و بفهمیم این «تلاش» نتیجه داده یا نه.
‫در ادامه، یه فرصت دیگه...
‫نونش یه کم...
‫نمی‌خوامش.
‫چه جاهای نکبت‌باری هستن، نه؟
‫نکبت‌بار. خیلی نکبت‌بار. ‫نکبت‌بار. آره.
‫آره.
‫بسیار خب، دارن میان.
‫سلام.
‫مامان.
‫می‌دونید... الان حالم خوبه.
‫فکر کنم هشدار اشتباه بود. من احمق رو بگو.
‫شاید بهتره تنهاتون بذارم.
‫می‌خوام یه نامه بنویسم.
‫واسه بچه. واسه هلن.
‫واسه جفتشون. ‫فکر کردم شاید شما دخترها بتونید کمکم کنید.
‫یه تیکه کاغذ دارید؟
‫نباید ما رو تا سرحد مرگ می‌ترسوندی. ‫ای بابا، مامان.
‫چرا، باید این کار رو می‌کردم.
‫ورپریده‌های کوچولو.
‫حالا بشینید.
‫می‌دونی، من پام رو از دست دادم.
‫آره.
‫تقریباً همسن تو بودم، آره.
‫آره، کوچولوم ‫فقط دو سالش بود، بچه‌ی آخرم.
‫روی قایق بودیم.
‫یه قایق خیلی بزرگ، ‫از اوناییه که مخصوص اقیانوسه، آره.
‫آره، نه، داشتیم لنگر می‌انداختیم و
‫طناب گیر کرد،
‫و قایق تکون خورد،
‫و انگار... انگار فشارش داد،
‫خودشو دورش پیچوند ‫و انقدر فشارش داد که لعنتی...
‫قشنگ از بیخ کنده شد!
‫وای!
‫آره!
‫آره، می‌دونم، ‫دوباره به هم بخیه‌ش زدن، آره.
‫واقعاً محشره، نه؟ آره، اونا...
‫پام رو سر هم کردن.
‫دوباره بخیه‌ش زدن، پام رو سر هم کردن.
‫آره.
‫فقط نه اینجا رو.
‫«و خاله‌هات، ‫مال و جولیا پیشت خواهند بود،
‫چون با اینکه ‫می‌دونم با هم اختلافاتی داشتن،
‫اما اینو هم می‌دونم ‫که واقعاً همدیگه رو دوست دارن.
‫«جفتشون رو خیلی دوست دارم،
‫اما وقتی همدیگه رو دوست دارن، ‫علاقه‌م بهشون دو برابر می‌شه.»
‫تو می‌خوای اول شروع کنی یا...
‫وقتی کوچیک بودم ‫دلم می‌خواست دقیقاً مثل تو باشم.
‫هر چی ازم می‌خواستی انجام می‌دادم.
‫دلم می‌خواست لباس‌هایی ‫که تو می‌پوشی رو بپوشم،
‫از همون نوشیدنی گازدار با دو تا نی بخورم.
‫حتی از همون چیپس‌ها، ای بابا.
‫حتی واسه تولدم همستر خواستم ‫چون تو همستر داشتی.
‫در صورتی که از همستر متنفرم.
‫۱۳ ساله‌م بود که از خونه رفتی، ‫و به خاطر رفتنت ازت متنفر شدم.
‫از رفتنت متنفر بودم ‫چون دلم می‌خواست همیشه پیشم باشی.
‫و بعدش دیگه کمتر می‌اومدی خونه، ‫و حس می‌کردم هیچ‌ وقت نمی‌بینمت.
‫و فکر کنم یه جوری حس طردشدگی داشتم.
‫بعدش تو شدی یه آدم بزرگ و موفق،
‫و من هنوز داشتم پشت مبل ‫دنبال چندرغاز پول خردژ
‫واسه مخارجم می‌گشتم.
‫نمی‌بینی که این چطور ‫می‌تونست منو کاملاً دیوونه کنه؟
‫و همیشه هم موهای خیلی قشنگی داشتی. ‫واقعاً رو مخه.
‫جولز؟
‫اسنیکرز می‌خوای؟
‫آره.
‫ممنون.
‫و تو تام رو داری، تام بی‌نقص.
‫می‌دونی، من همون موقع که با جری آشنا شدم ‫باردار شدم،
‫و فکر کنم هفته ۲۲ بودم ‫که تازه فهمیدم.
‫واقعاً عجیبه که سید سالم به دنیا اومد.
‫من کل اون مدت رو
‫مواد می‌کشیدم و نوشیدنی می‌خوردم.
‫همیشه داشتم چندین کار رو با هم پیش می‌بردم.
‫وحشت داشتم که نکنه ‫یکی از بچه‌هام رو از دست بدم
‫یا اینکه جاشون بذارم.
‫در واقع، این کار رو هم کردم.
‫یه بار الا رو کنار تسمه‌ی نقاله‌ی بار ‫تو فرودگاه هیترو جا گذاشتم.
‫و تام، آره...
‫آره، تام... اون خیلی خوبه.
‫اما اون‌ سر دنیا کار می‌کنه. من،
‫بیشتر اوقات تنهام.
‫حداقل تو جری رو پیش خودت داری.
‫همیشه هم حضور جری کمک‌کننده نیست.
‫اما نکته اینجاست که تو... ‫حق انتخاب داری.
‫کاش منم می‌تونستم پیش بچه‌هام تو خونه بمونم.
‫این تنها کاریه که نمی‌تونم انجام بدم.
‫کلی مسئولیت رو دوشمه.
‫باید خرج زندگی‌مون رو بدم.
‫وام خونه‌ی مامان و بابا، ‫و بعدش هم وام خونه‌ی تو وقتی خودت نمی‌تونی،
‫که می‌دونم نباید درباره‌ش حرف بزنیم.
‫هزینه‌ی درمان هلن.
‫بحران بعدی کانر.
‫همه‌ی اینا با منه.
‫مامان داره می‌میره، اما این بیشترین ‫زمانیه که تو این چند سال با بچه‌هام گذروندم.
‫و بعدش هم عذاب وجدان دارم.
‫تمام تئاترهای مدرسه که نبودم، ‫و مسابقه‌های فوتبال و...
‫می‌دونی، تو از اون مادرهایی هستی ‫که کنار زمین می‌ایسته،
‫و کیک‌های خونگی‌ دست بچه‌ها می‌ده.
‫تو واقعاً براشون وقت می‌ذاری.
‫خیلی خوش‌شانسی.
‫اون صندل‌ها رو یادته؟ ‫همونی که...
‫دوتا گل آبی و یه گل قرمز ‫رو انگشت شستش داشت؟
‫نه.
‫چرا، یادته. مامان تو تعطیلات ‫جزیره‌ی هیلینگ برات خرید.
‫یادته که.
‫و من انقدر حسودی کردم ‫که نفسم رو حبس کردم و از حال رفتم.
‫بابا انقدر از دست من و تو عصبانی شد ‫که از ماشین پرتمون کرد بیرون و مجبورمون کرد پیاده بیایم.
‫از ماشین انداختمون بیرون.
‫و بعدش هم کانر
‫انقدر حالش بد شد که رو موهای هلن بالا آورد.
‫مجبور شدیم برگردیم ‫و واسه من هم یه جفت لنگه‌ی اون بخریم.
‫آره. آره.
‫آره، یادمه.
‫و بعدش جفتمون عین هم داشتیم.
‫ست کرده بودیم.
‫و بعدش... تو لنگه‌ی چپت رو ‫تو ساحل جا گذاشتی.
‫ما برگشتیم، اما نتونستیم پیداش کنیم.
‫آره.
‫و یادت هست، ‫من هم لنگه‌ی چپ صندلم رو گم کردم؟
‫چرا داریم درباره این حرف می‌زنیم؟
‫چون من اونو گم نکرده بودم.
‫خاکش کردم.
‫- چی؟ ‫- تو باغچه‌ی خونه‌ی شماره ۷۵ خاکش کردم.
‫چون دلم می‌خواست با هم ست باشیم.
‫ببین.
‫می‌دونم که خیلی وقت بود
‫دلم می‌خواست صورتت رو تیکه تیکه کنم.
‫اما می‌دونم که تو واقعاً آدم خوبی هستی.
‫معذرت می‌خوام.
‫منم معذرت می‌خوام.
‫پایه‌ای ناهار کریسمس رو با هم درست کنیم؟
‫آره.
‫خیلی عالی می‌شه.
‫بفرما.
‫«وانسر».
‫وانسر دیگه چیه؟
‫منظورش «وانکر» (احمق) هست، عزیزم.
‫بیا، این هم ده میل مورفین، جون.
‫تو ده ساعت آینده خیلی آروم تزریق می‌شه.
‫این‌ جوری امشب راحت می‌خوابی. ‫یه کم دیگه دوباره سر می‌زنم.
‫نمی‌تونی احمق رو با «غ» بنویسی، مامان. ‫اصلاً همچین کلمه‌ای نداریم.
‫بذار تقلب کنم.
‫تو زندگیم به اندازه‌ی کافی تقلب نکردم.
‫راستش کاش یه کم بیشتر خوشگذرون بودم.
‫می‌دونی، یه کم بیشتر شیطنت می‌کردم. ‫زود باش.
‫بیا، بذارش سر جاش.
‫آره.
‫خواهرت چطوره؟
‫قراره ناهار کریسمس رو با هم درست می‌کنیم.
‫مامان جون.
‫هی، ساعت... ساعت چنده؟
‫سلام، خوابالو.
‫بابا؟
‫می‌تونی نوشیدنیات رو جابه‌جا کنی؟
‫تو یخچال جا باز کردم.
‫خب... آره، باشه.
‫باید برم دستشویی. آره.
‫باشه، آره.
‫آخ.
‫بابا، حالا که اونجایی،
‫می‌تونی گلدان کریسمس مامان رو ‫از تو اون جعبه بیاری و یه آبی بهش بزنی؟
‫یه کم خاک گرفته.
‫باشه، باشه.
‫یه کم راج چیدم که بعداً بذاریم توش.
‫- بابا! ‫- چیه؟
‫- بی‌صدا انجامش بده. ‫- باشه، حواسم هست.
‫خیلی خب، کان...
‫کانر، صبر کن. کانر. کانر، صبر کن!
‫- خیلی خب، کان! ‫- اون گلدان کریسمس مامان بود.
‫- آره، می‌دونم، اما... ‫- بابا، اون یکی از اولین خاطره‌های منه!
‫- مامانم، زن تو... ‫- آره.
‫داره می‌میره.
‫- آره، من... ‫- خیلی زود می‌میره، لعنتی.
‫اصلاً حالیت هست، نه؟
‫چون تنها کاری که دیدم انجام می‌دی ‫اینه که... همش بخوابی
‫و شوخی‌های چرت بکنی و بنوشی
‫و جدول حل کنی
‫و هیچ کس برات مهم نباشه.
‫- کان. ‫- یا هیچ چیز دیگه‌ای جز خودت.
‫اصلاً فهمیدی کجا هستیم، بابا؟
‫خیلی بدبختی!
‫خواهش می‌کنم فقط پیش مامان باش
‫و از این وضعیت بیا بیرون!
‫اصلاً هنوز دوستش داری، بابا؟
‫من می‌رم کافه.
‫لعنتی.
‫خیلی ممنون! متشکرم.
‫ممنونم از همگی.
‫نفر بعدی روی صحنه، ‫کسیه که همه‌تون می‌شناسیدش.
‫بری، بابام... بابام اینجا نیومده؟
‫یه لحظه صبر کن، کان.
‫- الان میام پیشت، باشه؟ ‫- باشه.
‫من برنی هستم و...
‫می‌خوام امشب یه آهنگ بخونم
‫به اسم «جورجیا»،
‫بله، واسه همسرمه.
‫شاید بعضی‌هاتون بشناسیدش.
‫من که حتماً می‌شناسمش.
‫- اسمش جورجیا نیست. ‫- لعنتی.
‫اسمش جون ـه، جونی.
‫و...
‫خب، اون امشب اینجا نیست چون...
‫اون...
‫خب، چون اون...
‫اون تو بیمارستانه و...
‫اون دیگه زیاد...
‫زیاد پیش ما نمی‌مونه...
‫دیگه زیاد وقت نداره.
‫می‌خواستم اینو بخونم چون...
‫تا اون بدونه...
‫من یه جورایی...
‫یه جورایی عوضی بودم...
‫یه پدر مزخرف واسه پسرم و...
‫اونا بچه‌های خوبی هستن. ‫خب، بگذریم، من فقط...
‫این واسه همه‌شونه. ‫خب، بریم که بخونیم.
‫♪ جورجیا ♪
‫♪ جورجیا... ♪
‫♪ آرامشی که... ♪
‫♪ فقط یه آواز قدیمی دلنشین ♪
‫♪ جورجیا رو ♪
‫♪ تو ذهنم نگه می‌داره ♪
‫♪ گفتم جورجیا ♪
‫♪ جورجیا ♪
‫♪ آوازی برای تو ♪
‫♪ چقدر دلنشین و زلاله ♪
‫♪ مثل نور ماه ♪
‫♪ از بین درخت‌های کاج ♪
‫♪ آغوش‌های دیگه‌ای به سمتم باز می‌شن ♪
‫♪ چشم‌های دیگه‌ای با مهربونی لبخند می‌زنن ♪
‫♪ هنوز تو خواب‌های آرومم می‌بینم ♪
‫♪ راهی رو ♪
‫♪ که به تو ختم می‌شه... به تو جونی ♪
‫♪ جون ♪
‫♪ جونی من ♪
‫♪ آروم ندارم ♪
‫♪ آرامشی پیدا نمی‌کنم ♪
‫♪ فقط یه آواز قدیمی دلنشین ♪
‫♪ جونی من رو ♪
‫♪ تو ذهنم نگه می‌داره ♪
‫♪ جونی من رو تو ذهنم زنده نگه می‌داره ♪
‫ببین، کل این...
‫تو کل چند روز آینده، ‫چه بوی گندی تو ماشین بپیچه!
‫نتونستیم پیداش کنیم...
‫بسیار خب.
‫- موفق باشی. ‫- خیلی خب.
‫بسیار خب.
‫- بیا. بیا. ‫- همینه، فشار بده. همینه.
‫باشه. فهمیدم.
‫خیلی خب. آره.
‫لعنتی.
‫بابا؟
‫چیه؟
‫این همون راجی بود ‫که قرار بود بذارم تو گلدون کریسمسش.
‫در هر صورت باید بهش بدی.
‫- خوشش میاد. ‫- ممنونم، پسرم.
‫آره.
‫معذرت می‌خوام، عزیزم.
‫♪ جونی ♪
‫♪ جونی من ♪
‫♪ فقط یه آواز قدیمی دلنشین ♪
‫♪ جونی من رو ♪
‫♪ تو ذهنم نگه می‌داره ♪
‫♪ گفتم فقط یه آواز قدیمی دلنشین ♪
‫♪ جونی من رو ♪
‫♪ تو ذهنم نگه می‌داره ♪
‫برنی، وقتی مُردم برام آواز می‌خونی؟
‫جونی من.
‫بی‌خیال بابا. تو قرار نیست بمیری.
‫چرا، می‌میرم.
‫دختر عزیزم.
‫کان.
‫فردا روز کریسمسه، کان.
‫- فکر نکنم باشه، بابا. ‫- باید باشه.
‫تا اون موقع دووم نمی‌آره.
‫نه، باید همین فردا کریسمس بگیریم.
‫باشه.
‫آره.
‫پس کریسمس مبارک، بابا.
‫- هوم؟ ‫- از نیمه‌شب گذشته.
‫آره.
‫کریسمس مبارک، پسرم.
‫لطفاً همه توجه کنید. گوش کنید...
‫امروز... امروز یه روز خیلی خیلی خاصه
‫چون امروز کریسمسه.
‫- نه، نیست! ‫- نیست، بابا‌بزرگ.
‫- کریسمس هفته‌ی دیگه ست. ‫- اجازه بدید. چرا، هست.
‫واسه مامان جونتون کریسمسه.
‫ببخشید، ولی... ‫شماها همه‌تون مامان جون رو دوست دارید؟
‫آره.
‫خب، این که خیلی شل و ول بود. ‫حالا، همه‌تون مامان جون رو دوست دارید؟
‫- بله! ‫- هورا!
‫بسیار خب، حالا قراره این رو
‫به بهترین کریسمسی که ‫دنیا تا حالا به خودش دیده تبدیل کنیم؟
‫- بله! ‫- بله چی؟
‫- بله، حتماً! ‫- عالیه.
‫نترس، کان.
‫فقط زندگیت رو بکن.
‫همونی باش که واقعاً هستی.
‫ممنونم که مامانم بودی.
‫وای! آروم!
‫بدو، بدو!
‫- من برگشتم. ‫- همه‌ چیز رو گرفتی؟
‫آره، آره، آره.
‫غازها کجان، جری؟
‫- خب، درباره غازها... ‫- جری، غازها کجان؟
‫هول نکنیا، ‫ولی یه چیز بهتر گرفتم.
‫خب؟
‫یالا، ازم بپرس.
‫اینا دیگه چه کوفتی هستن؟
‫«گوداکن» هستن.
‫چی چی؟
‫یه جوجه‌ی بدون استخوونه ‫که چپونده شده تو یه اردک بدون استخوون.
‫پیش خودت می‌گی، «همین؟» ‫نه!
‫چون همه‌شون با هم چپونده شدن ‫توی یه غاز بدون استخوون.
‫و ظاهراً یه چیز واقعیه. ‫بفرما. قابلی نداشت.
‫و به قیمت دو تا غاز خریدم.
‫یعنی شش تا پرنده به قیمت دو تا!
‫حله؟ ‫حالا کی استاد خریده؟
‫دوستت دارم، احمق دوست‌داشتنی.
‫اگه کسی ازمون بپرسه این چه حسی داشت،
‫فکر نکنم بتونم توصیفش کنم.
‫نه.
‫انتظار واسه مرگ یه نفر.
‫- دارم از گشنگی می‌میرم. ‫- آره.
‫هنوز ساعت یازده هم نشده.
‫جرئت نمی‌کنم تکون بخورم چون بیدار می‌شه.
‫ساندویچ می‌خوای؟ ‫می‌تونم برم بوفه.
‫- آره، پول نقد داری؟ ‫- میارم. آره، کارتم همراهمه.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫من همین ‌جا می‌مونم.
‫- ساندویچ پنیر مزخرف می‌خوای یا میگوی مزخرف؟ ‫- جفتش رو.
‫باشه. این هم برچسب‌ها.
‫- هی. ‫- خوبی؟
‫آره، ممنون. ‫می‌خوام برم ساندویچ بگیرم.
‫باشه.
‫بچه‌ها، زود باشید!
‫یه سورپرایز برات داریم، مامان.
‫- می‌بریمت یه جای خوب. ‫- آره.
‫باشه.
‫- آماده‌ای؟ ‫- من گرفتمش.
‫بریم.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫[برای هلن و نوزادش، ‫با عشق، مامان جون]
‫مواظب گوشه باش.
‫اول کدوم میان؟ چوپان‌ یا پادشاه‌؟
‫فکر کنم اول چوپان‌، ‫بعد پادشاه‌.
‫تاج‌ها کجان؟ تاج داری؟
‫می‌شه یه نگاه بندازی، ‫ببینی دارن میان یا نه؟
‫- یه سرک بکش. ‫- اول گوسفندها.
‫- بن! ببینیم. مامان جون داره میاد؟ ‫- مثل تاب خوردنه.
‫- می‌بینیش؟ داره میاد؟ ‫- آره، اما...
‫- من مریم بودم. ‫- اومد؟
‫مامان جون نیست.
‫- هیچ‌ کی نیست؟ ‫- هیچ‌ کی.
‫- فقط یه صندلیه. ‫- بسیار خب.
‫از این طرف.
‫بیایید تو!
‫بیا، مامان جون.
‫اینو واسه تو درست کردم.
‫واسه نمایشمونه.
‫[پرستار انجل - بلیت نمایش]
‫- این تاج توئه یا این یکی؟ ‫- باید پیدا کنیم...
‫- عالیه، سید. ‫- این مال توئه؟
‫تیب، باید یه راهی پیدا کنیم که...
‫اول باید نقش گوسفند رو بازی کنی.
‫- بعدش سریع باید تاج رو بذاریم. ‫- اون حالش خوبه؟
‫- آره، اول گوسفند. ‫- گوسفند.
‫- و بعدش تاج. ‫- بعدش تاج.
‫تیب، تیب، خاموشش کن.
‫کریسمس مبارک، مامان جون.
‫همین‌جا بمون. می‌رم به بقیه بگم.
‫آلفی، الاغ کجاست؟
‫- بچه‌ها، زود باشید. اومد! ‫- داره میاد.
‫- اومد. ‫- آماده‌اید؟
‫خیلی خب، گوش کنید. یادتون باشه، من وقتی بچه بودم ‫نمایش «دزدان دریایی پنزانس» رو بازی کردم.
‫- کارگردان می‌گفت، «سرعت، سرعت، سرعت». ‫- بابا، تمومش کن.
‫باشه؟ همه‌ چی به سرعت بستگی داره.
‫- زود باش، تیبالت. تیب، خاموشش کن. ‫- وایسا!
‫اون چی کار می‌کنه؟
‫الاغ کجاست؟
‫زیرانداز صحنه‌ی اول کجاست؟
‫بابابزرگ، تو یکی رو برداشتی...
‫بچه‌ها، ریش من کجاست؟
‫- این هم ریش تو. ‫- ریش من کجاست؟
‫- بیلی... ‫- خیلی خب، زود باش.
‫- این خوبه؟ ‫- همه‌ چی رو برداشتیم؟
‫- خب، دیگه دیره. بکنش تو. ‫- اون کجاست... نه.
‫عجله کنید!
‫- هیس! ‫- ردیفه.
‫- بچه‌ها، یکی کمک... ‫- بابابزرگ!
‫تیبی. تیبی، بیا اینجا.
‫- چی شده؟ ‫- الاغ کجاست؟
‫موهام.
‫- الا! موهام! ‫- عالی شده!
‫باید آماده بشی.
‫مامان جون، به نمایش میلاد خوش اومدی.
‫«در شهر کوچکی به اسم ناصره،
‫زن جوانی به اسم مریم زندگی می‌کرد.»
‫دید نزن!
‫«یه روز، فرشته‌ای به اسم جبرئیل ظاهر شد
‫و بهش گفت که قراره بچه‌دار بشه.»
‫«مردم می‌گفتن این یه معجزه است، ‫یه بارداری پاک و مطهر.»
‫بارداری مطهر، ‫درست مثل همین موردی که اینجاست.
‫نه واقعاً. ‫واسه من یه کم بیشتر خوش گذشت.
‫- هلن، تمومش کن. ‫- معذرت می‌خوام.
‫بگذریم، «مریم و یوسف راهی ‫بیت‌لحم شدن تا بچه‌شون رو به دنیا بیارن.»
‫♪ الاغ کوچولو، الاغ کوچولو ♪
‫♪ تو جاده‌ی خاکی ♪
‫بیلی، برو بالا!
‫- ♪ باید به راهت ادامه بدی ♪ ‫- از این طرف. بدو.
‫♪ با بار گرانبهایی که داری ♪
‫کی اونجاست؟
‫سلام، آقا.
‫زنم داره وضع حمل می‌کنه.
‫مبارکه.
‫جای خالی دارید؟
‫رفیق، کریسمسه. همه‌ی اتاق‌ها پُره.
‫ولی اگه بخوای می‌تونی بری تو اصطبل.
‫یه کم باد میاد، ولی باید خوب باشه.
‫چقدر می‌شه؟
‫ده تا... سکه‌ی قدیمی.
‫- بعداً حساب می‌کنم. ‫- قبوله.
‫بیا، مریم. ‫اونجا گرم و نرمه.
‫آره، می‌تونی یه کم دراز بکشی.
‫یوسف، بچه داره میاد.
‫تمرکز کن. از پسش برمیای.
‫یالا، مریم. همه‌ی زورت رو بزن.
‫یالا.
‫نفس بکش!
‫یالا. زود باش!
‫زود باش! زود باش!
‫هورا! ایول!
‫اسمش رو چی بذاریم؟
‫نظرت درباره... عیسی چیه؟
‫قشنگه.
‫در همین حین، ‫جبرئیل آسمانی، زیبا و فرشته‌گونه
‫چوپان‌ها و مردان دانا رو پیدا کرد.
‫- چوپان‌ها؟ مرد دانا. ‫- و اون‌ها رو پیش عیسی نوزاد برد.
‫- چوپان... آره. ‫- اون‌ها براش طلا آوردن...
‫کندر...
‫و مُر!
‫- طلا رو برداشتی؟ ‫- بفرما این هم طلا.
‫بسیار خب، هلش بدید. باشه.
‫- همینه. یالا، از این طرف. ‫- یالا، تیب.
‫بیا دیگه. نگاه کن، حضرت عیسی!
‫- برات طلا آوردیم! کندر! ‫- عالیه!
‫و مُر!
‫هورا!
‫♪ شب ساکت، شب مقدس ♪
‫♪ همه جا آرام، همه جا روشن ♪
‫♪ گرد آن مریم عذرا، مادر و فرزند ♪
‫♪ دور از شهر تو یه آخور ♪
‫♪ بدون گهواره‌ای واسه خواب ♪
‫♪ عیسی سرور کوچک ♪
‫♪ سر نازنینش رو زمین گذاشت ♪
‫♪ ستاره‌ها تو آسمون درخشان ♪
‫♪ به خوابگاهش خیره شدن ♪
‫♪ عیسی سرور کوچک ♪
‫♪ روی پوشال‌ها به خواب رفت ♪
‫♪ صدای گله‌ها میاد ♪
‫♪ نوزاد بیدار می‌شه ♪
‫♪ اما عیسی سرور کوچک ♪
‫♪ اصلاً گریه نمی‌کنه... ♪
‫- بابا. ‫- وقتشه.
‫خوبم. ‫نه، خوبم. حالم خوبه.
‫وای خدا.
‫جونی من.
‫♪ جونی ♪
‫♪ فقط یه آواز قدیمی دلنشین ♪
‫♪ جونی من رو ♪
‫♪ تو ذهنم نگه می‌داره ♪
‫♪ گفتم جونی ♪
‫♪ جونی من ♪
‫♪ آوازی برای تو ♪
‫♪ چقدر دلنشین و زلاله ♪
‫♪ مثل نور ماه از بین درخت‌های کاج ♪
‫- عالیه. ‫- چی آوردی؟ ‫[یک سال بعد]
‫- بابا، می‌خوای بیای پیش من بشینی؟ ‫- دو سال پشت سر هم «گوداکن» خوردیم.
‫- دیگه داره می‌شه یه رسم خانوادگی. ‫- آره!
‫سلام، فسقلی عزیز من.
‫چی داری اونجا؟
‫امیدوارم یه روز این نامه رو بخونی
‫و حس کنی که تا حدودی منو شناختی.
‫هیچ آرزویی بزرگ‌تر از این نداشتم ‫که تو رو ببینم.
‫خیلی خوشگلی. می‌دونم که هستی.
‫شرط می‌بندم دقیقاً شبیه مامانتی.
‫می‌دونی، اون آدم خیلی خاصیه.
‫هیچ‌وقت براش مهم نبوده که بقیه چی فکر می‌کنن،
‫و من همیشه این ویژگیش رو تحسین کردم.
‫اما لطفاً بهش بگو مامان جون گفت
‫واقعاً نباید لباس زرد بپوشه.
‫به حرفت گوش می‌ده.
‫کاش می‌تونستم موقع اومدنت اونجا باشم،
‫اما یه خانواده‌ی فوق‌العاده داری ‫که بهت خوش‌آمد بگن.
‫خاله‌هات، مالی و جولیا،
‫و دایی کان‌ـت
‫همیشه هوات رو دارن،
‫و در هر شرایطی عاشقت می‌مونن.
‫درست مثل من.
‫خیلی زیاد.
‫کلی اتفاق خوب در انتظارته، عزیزم.
‫خاطره‌های زیادی بساز.
‫خاطره‌های خوب باعث می‌شن تا ابد زنده بمونی.
‫درست مثل من.
‫وای!
‫بسیار خب. وای.
‫حالا یادت باشه که شوخ‌طبع باشی، ‫و مسائل رو خیلی جدی نگیری.
‫خیلی مهمه که آدم از ته دل بخنده.
‫بابابزرگت بهت یاد می‌ده ‫چطوری این کار رو بکنی.
‫- می‌تونم یه کم تست کنم؟ ‫- به هیچ‌وجه!
‫لطفاً به مامان بگو که دلم براش تنگ شده.
‫تیبی!
‫و بگو که خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫و لطفاً هیچ‌وقت هیچ‌وقت یادت نره بهش بگی
‫که چقدر دوستش داری.
‫این کار باعث می‌شه دلش شاد بشه.
‫- آدم لب‌هاش یه کم گزگز می‌کنه! ‫- آره، خب...
‫من زندگی فوق‌العاده‌ای داشتم
‫فقط به خاطر اینکه بخشی از این خانواده بودم.
‫بزرگ‌ترین دستاورد من
‫و بزرگ‌ترین ماجراجویی من.
‫لیوان‌هاتون رو ببرید بالا.
‫به یاد جون.
‫- به یاد مامان جون. ‫- به یاد مامان.
‫- جون. ‫- به یاد مامان.
‫فقط دارم بین تمام خاطرات قدیمیم پرسه می‌زنم،
‫از یکی به اون یکی می‌پرم.
‫بنجی! بنجی، داره برف میاد!
‫هورا!
‫من برای همیشه اینجام، فرشته‌ی من،
‫با قلب و روحم
‫تا روزی که همدیگه رو ببینیم.
‫دوستت دارم.
‫همه‌تون رو دوست دارم.
‫خداحافظ.
‫جون.
‫♪ آواز یه مادر رو هرگز نمی‌شه نشنیده گرفت ♪
‫♪ صدای آرومش می‌تونه ♪
‫♪ دریای طوفانی رو فقط با یه کلمه تسکین بده ♪
‫♪ کوچولوهای من ♪ ‫♪ وقتی رفتم دلتون برام تنگ می‌شه ♪
‫♪ اشکالی نداره گریه کنید، ولی نه طولانی ♪
‫♪ برفی که داره میاد ♪ ‫♪ بهتون خبر می‌ده که من اینجام ♪
‫♪ آروم و لطیف می‌باره تا ♪
‫♪ گوش‌هاتون رو ببوسه ♪
‫♪ منو تو آوازهایی که با هم می‌نواختیم ببینید ♪
‫♪ این‌طوری من هیچ‌وقت از پیشتون نمی‌رم ♪
‫♪ و وقتی گریه می‌کنید یادتون بیاد ♪
‫♪ عشقی رو که بهتون داشتم ♪
‫♪ و همیشه سعی کنید یادتون بیاد ♪
‫♪ آخرین کاری رو که با هم می‌کردیم ♪
‫♪ ما یه خداحافظی خوب داشتیم ♪
‫♪ درست قبل از اینکه چشم‌هام رو ببندم ♪
‫♪ ما یه خداحافظی خوب داشتیم ♪
‫♪ درست قبل از اینکه چشم‌هام رو ببندم ♪
‫♪ و وقتی گریه می‌کنید یادتون بیاد ♪
‫♪ عشقی رو که بهتون داشتم ♪
‫♪ و همیشه سعی کنید یادتون بیاد ♪
‫♪ آخرین کاری رو که با هم می‌کردیم ♪
‫♪ ما یه خداحافظی خوب داشتیم ♪
‫♪ درست قبل از اینکه چشم‌هام رو ببندم ♪
‫♪ یه خداحافظی خوب داشتیم ♪
‫♪ درست قبل از اینکه چشم‌هام رو ببندم ♪