‫آیا قانع کردن یه نفر فریب دادنه؟
‫من که فکر نمی‌کنم.
‫خیلی بدم میاد که یکی بگه ‫من فریب‌کارم.
‫فقط همین کلمه.
‫کلا ازش خوشم نمیاد، ‫از کلمه‌ی فریب‌کاری.
‫اصل قضیه کِش اومدن پنیره.
‫مهم‌ترین چیز همینه.
‫سکانس اصلی‌مون همینه.
‫باید به کارگردان بگی که...
‫می‌خوام تمام تمرکز روی کِشش پنیر باشه.
‫هرکسی می‌تونه پیتزا رو بکِشه.
‫فقط باید کِشش پنیر مهم‌ترین چیز باشه.
‫بیا. ‫این تموم شد.
‫ساعت سه می‌بینمشون.
‫ببین، چه یه مدل جذاب باشه، ‫چه یه مرد گنده،
‫تا زمانی که پنیر رو کِش میدن،
‫فقط همین برام مهمه.
‫از 30 ثانیه‌ی تبلیغ،
‫حداقل می‌خوام که 17 ثانیه‌اش ‫فقط کِشش پنیر باشه.
‫- اینو بهش بگو. ‫- داستان چی؟
‫داستان بره به درک.
‫اون 13 ثانیه واسه تعریف داستان ‫وقت داره.
‫تا حالا به حرف زدن خودت گوش کردی؟
‫نه.
‫مادربزرگم اسم منو آرجون گذاشت.
‫نه بخاطر اینکه حس کرد ‫در آینده آدم بزرگی می‌شم...
‫درواقع گفته بود،
‫به این بچه نمی‌خوره کسی بشه
‫پس اگه اسمش رو آرجون بذاریم،
‫ممکنه سوالات درستی توی زندگی بپرسه.
‫هی، مشتری اصرار داره
‫که یه بازیکن فوتبال بگیریم.
‫معتقدن که فوتبال...
‫اوه بیخیال، همه‌مون می‌دونیم که فوتبال
‫ورزشیه که از همه کمتر ‫توی المپیک تماشا میشه.
‫بیا اون پرش کننده رو بگیریم.
‫بدجور باهاش بازاریابی می‌کنیم.
‫و خودت هم می‌دونی که اگه این کارو کنیم ‫مردم هرچیزی رو می‌خرن.
‫مردم احمقن.
‫همیشه احمقن.
‫آرجون، داری چرت و پرت میگی.
‫بازاریابی هم چرت و پرته!
‫من فقط بزرگ جلوه‌اش می‌کنم ‫و خب استاد این کارم.
‫می‌خوام اون ده دلار گیر تو بیاد.
‫نگران بیل نباش.
‫من یا قانعش می‌کنم ‫یا سردرگمش می‌کنم.
‫بسپارش به خودم.
‫پس آرجون یه بچه به طور میانگین معمولی نبود.
‫اصلا ما چیزی به اسم به طور میانگین نداریم.
‫به عنوان مثال...
‫به طور میانگین، یه انسان دو بچه و نیم داره.
‫شما دو بچه و نیم دارین؟
‫تا حالا یه خانواده معمولی ‫با دو بچه و نیم دیدین؟
‫من زندگی خوبی واسه خودم ساختم.
‫به مؤسسه فناوری هند رفتم.
‫کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکارم ‫رو در ایالات متحده گرفتم.
‫الان چی شد؟
‫من الان سالانه 80 هزار دلار ‫خرج شرکت رو کم کردم.
‫که تازه شامل مزایا هم نمیشه.
‫اون کلا کارش به قدر کافی خوب نبود.
‫اینطوری پرسنل پیغام خوبی می‌گیرن.
‫افراد کمتر، کارایی بیشتر.
‫آخه پاداش گرفتن من ‫با سود آوردن برای شرکته.
‫من اومدم اینجا ‫تا رویای بزرگ آمریکایی رو دنبال کنم.
‫به موفقیت دست پیدا کردم.
‫ولی موفقیت نیاز به فداکاری داره.
‫خانواده رو فدا کردم.
‫ولی پدری نیستم که توی زندگی بچه‌ام نباشم.
‫سه‌شنبه‌ها، پنجشنبه‌ها... ‫من یه آخرهفته در میون پدر هستم.
‫دخترم ریا...
‫در روزهای یکی در میون پیش من می‌مونه.
‫نصف اوقات.
‫می‌تونستی از راست زمین جلو بری ‫و گل بزنی.
‫نمی‌دونم چرا بهت اجازه نداد ‫این کارو کنی.
‫مربی‌ام بهم نگفته بود.
‫اون مربی به درد نخوریه.
‫چرا میگی مربی به درد نخوریه؟
‫چون می‌تونستی گل بزنی، ‫بیا.
‫این آخرهفته،
‫من دارم به مراسم اسکار میرم.
‫متاسفانه، نمی‌تونی باهام بیای.
‫بچه‌ها اجازه اومدن ندارن.
‫من توی اسکار بچه هم دیدم.
‫خب، مشتری من ‫منو به عنوان مهمان دعوت کرده.
‫پس دارم با اون میرم.
‫نمی‌تونم ببرمت. ‫ببخشید.
‫اصرار بر برند.
‫من دخترم رو قانع کردم
‫که تمام پیتزاهای دیگه براش ضرر دارن.
‫و تنها پیتزای شما ارزش خوردن داره.
‫بعدش اونم رفت ‫و دوست‌هاش رو توی مدرسه قانع کرد
‫که همین کارو انجام بدن.
‫به این میگن اصرار بر برند.
‫که مشتری شما ترجیح میده ‫گرسنگی بکشه...
‫ولی محصول رقیب رو نخوره.
‫خیلی‌خب. ‫پس الان من با کمال میل مشتری شما هستم.
‫چون سه‌شنبه‌ها توی مدرسه دخترم...
‫روزیه که ناهار پیتزاست.
‫و اونا فقط برند شما رو سِرو می‌کنن!
‫پس بیل، هدف ما اینه که
‫تمام بچه‌های دنیا رو قانع کنیم
‫که فقط پیتزای شما رو بخورن ‫و اصرار داشته باشن
‫که والدین‌شون پول...
‫آرجون.
‫آب بهت بدم؟
‫آرجون!
‫حالت خوبه؟
‫آقای سن.
‫سلام!
‫صبح بخیر.
‫پس اینجا نوشته که شما سیگاری نیستین.
‫نوشیدنی سنگین هم نمی‌خورین.
‫به جز یه لیوان نوشیدنی هر از گاهی.
‫رک و راست بگو، دکتر.
‫تو خون بالا آوردی.
‫ما در ناحیه حنجره شما ‫سلول‌های سرطانی پیدا کردیم.
‫شما سرطان حنجره دارین.
‫آینده درمانِ خیلی به نظر خوب نمیاد.
‫نه.
‫بذار گزارشات رو مطالعه کنم.
‫دوشنبه بهت خبر میدم!
‫آقای سن، شما باید فورا بستری بشین.
‫اگه درمان رو به تاخیر بندازین، آقای سن.
‫ممکنه امسال کریسمس رو نبینین.
‫داری کمتر از صد روز ‫واسه زندگی کردن بهم وقت میدی؟
‫همینو میگی، دکتر؟
‫و اگه هرکاری که بگی رو انجام بدم،
‫اونوقت تا کریسمس زنده می‌مونم؟
‫می‌تونی اینو تضمین کنی؟
‫خب، طبق آمار...
‫اوه، من الان یه عامل آماری هستم؟
‫نه، منظورم این بود که...
‫نه. نه.
‫عملا داری میگی که
‫من یه عامل آماری‌ام.
‫- نه، منظورم این بود که... ‫- نه. نه.
‫اومدی اینجا. ‫چندتا آزمایش انجام دادی.
‫و بعد منو
‫یه عامل آماری خطاب کردی.
‫درسته؟
‫اگه اینطوریه پس...
‫من هزینه مخارج شما رو نمیدم.
‫ببخشید.
‫ممنونم.
‫اون یکم زمان نیاز داره.
‫ آرجون خانه نیست، ‫ لطفا بعد از شنیدن صدای بوق پیغام خود را بذارید.
‫هی آرجون، چند بار بهت زنگ زدم.
‫کارگردان محصول گفته پس فردا میاد.
‫تو بهم خیانت کردی.
‫بهم خیانت کردی.
‫چی شده؟ ‫چرا جواب تماس‌هام رو نمیدی؟
‫چی شده؟
‫آرجون؟
‫هی!
‫آرجون!
‫بریم نظر یکی دیگه رو بپرسیم...
‫اون دکتره، خدا که نیست.
‫به کس دیگه‌ای هم گفتی؟
‫سلام، من پرستارت نانسی هستم.
‫تا وقتی خوب میشی و به زندگیت برمی‌گردی ‫قراره دوستت باشم.
‫اوه! ‫ول کن...
‫دکتر جایانتا دب،
‫رئیس مرکز تحقیقات سرطان.
‫در روسیه پزشکی خونده.
‫ولی 25 سال پیش ‫به آمریکا اومد
‫و این اولین دیدار حماسی ماست.
‫آقای سن، ناحیه حنجره شما،
‫روده بزرگ، ناحیه کولورکتال...
‫همه‌شون رو سرطان گرفته.
‫همچنین، سه کیست پیدا کردیم.
‫اما اول با جراحی گلو شروع می‌کنیم.
‫بنابراین اولین بُرش ما ‫در این ناحیه خواهد بود.
‫ببخشید، دکتر.
‫یه دقیقه.
‫میشه لطفا...
‫این طرح‌ها...
‫وقتی توی چشم‌هام نگاه می‌کنین...
‫سطح ترس من تا هفت از ده میره.
‫اگه به جاش روی طرح نشون بدین...
‫اونوقت اصلا ترسی ندارم.
‫لطفا، بیا صرفا وانمود کنیم
‫که این آرجون سن هست.
‫پس یه بُرش اینجا ‫و...
‫پس اولین بُرش سمت چپ ایجاد میشه، ‫بعد راست...
‫و در صورت نیاز، کل گردن.
‫بعدش به سراغ سه کیستی که اینجا هستن می‌ریم.
‫یک، دو و سه.
‫ما تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم
‫و تمام سرطان رو خارج می‌کنیم،
‫ولی سرطان آب زیر کاهه و ‫ممکنه برگرده، می‌دونی.
‫باشه؟ ‫می‌بینمت.
‫ببخشید، آقا. ‫لطفا.
‫می‌تونم حرف بزنم؟
‫خیلی مهمه که همه‌چیز رو به زبون بیارم.
‫بله، مشخصه.
‫می‌تونی دو سه روز بعد حرف بزنی. ‫بله.
‫ببخشید...
‫فقط یه سوال دیگه می‌پرسم.
‫بله.
‫کم کم دارم حس می‌کنم که انگار ‫یه پروژه‌ام.
‫واقعا اینقدر داخل من ناجوره؟
‫آرجون، در علم ‫همه‌چیز یه پروژه‌ست.
‫و بله.
‫تو الان یه پروژه هستی!
‫روز بخیر! ‫بریم؟
‫- خدافظ، نانسی. ‫- خدانگهدار.
‫این حرفش شوخی بود؟
‫نه.
‫میشه بپرسم که ایده طرح‌های بدن ‫از کجا اومدن؟
‫انکار!
‫بهترین دارو.
‫می‌دونم که سخته، ولی تو تنها نیستی.
‫وقتی منو رسوندی مدرسه...
‫میشه سرت رو بپوشونی؟
‫می‌تونم به سرت دست بزنم؟
‫چک رو گرفتی؟
‫صبح همگی بخیر. ‫ممنون که تشریف آوردین.
‫خیلی‌خب.
‫بنابراین، از طریق توافق و نفقه...
‫هر دو طرفین با این شرایط و ضوابط
‫موافقت کردن.
‫خونه به اسم خانم ایندرانی سن میشه.
‫آقای سن،
‫امیدوارم که کلیدهای خونه و چک ‫رو آوردین؟
‫و کلید دیگه‌ای از خونه
‫یا ریموت گاراژی ندارین؟
‫پس هفته دیگه بیام؟
‫تا اون موقع قاضی باید قرارداد رو ‫امضا کرده باشه.
‫صبر کن، پوله اینه؟
‫آفرین.
‫با آرجون سن جدید آشنا بشین.
‫که تازه مجرد شده.
‫من خفن‌ترین مرد بی‌خانمان
‫با یه کادیلاک نو هستم.
‫سلام، دوست من.
‫ما می‌خوایم از خودت مراقبت کنی.
‫وقتی آماده بودی، البته که
‫می‌بینیم که برای استخدام مجدد تو ‫چه کاری ازمون برمیاد.
‫آرجون، متاسفم.
‫ممنون.
‫آقای سن، این سالن نشیمنه.
‫توی این خونه دوتا شومینه هست. ‫یکی اینجاست.
‫دوتا اتاق خواب سمت راست هست.
‫و بعد پشت اون در یه اتاق خواب دیگه
‫و یه اتاق بازی هست.
‫صاحب این خونه دنبال این نیست که ‫خونه رو بصورت کوتاه‌مدت اجاره بده.
‫و اجاره‌اش هم ماهانه 3500 دلاره.
‫- ممنونم. ‫- قابلتون رو نداره.
‫- از دیدنتون خوشحال شدم. ‫- لطف دارین.
‫- خبرتون می‌کنیم. ‫- روز خوشی داشته باشین.
‫ممنون.
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫بریم.
‫آره.
‫داخل بذاریمشون؟
‫نه، خودش می‌چینتشون.
‫- باشه. ‫- هرچی نباشه، اون آرجون سنـه.
‫اینه.
‫اتاق تو در دومی از سمت چپه.
‫اتاقت رو آماده کردم.
‫ممنون.
‫ریا.
‫امروز یه اندام داخلی دیگه ‫با جراحی برداشته شد.
‫ولی امروز می‌خوام نشونت بدم که ‫من چطور غذا رو می‌جوئم.
‫امروز حرفی نداری، آرجون؟
‫هیچی؟
‫وقتی زندگیت رو پس بگیری، ‫چیکار می‌کنی، آرجون؟
‫حرف می‌زنم.
‫خیلی.
‫مگه زندگیت همش اینقدر ارزش داره؟
‫می‌دونی، به نظرم برای یه بازاریاب،
‫قطعا داری خودت رو دست‌کم می‌گیری.
‫من خسته‌ام.
‫بیا بریم یه چرت بزنی.
‫من همیشه یه نقشه دارم...
‫و یه نقشه پشتیبان،
‫و یه نقشه پشتیبان برای نقشه پشتیبانم.
‫برای اولین بار،
‫من همه نقشه‌هام رو نقش بر آب کردم.
‫چهارم مارس، روزی فرخنده.
‫در این روز، من زندگیم پایان میدم.
‫دقیقا مثل ازدواج،
‫مرگ هم سزاوار روز فرخنده‌ای هست.
‫بالاخره هر دو مناسبت به یه اندازه ‫غم‌انگیز هستن.
‫بهترین محل رو براش پیدا کردم.
‫اگه ماشین از اینجا بی‌افته پایین،
‫به نظر یه حادثه میاد،
‫که عالیه.
‫بهترین خروج از زندگی.
‫مثل تلما و لوییز.
‫[به اریک، ممنونم. ‫از طرف آرجون.]
‫سلام، آرجون. ‫حالت چطوره؟
‫ما تازه هدیه خیلی گرون قیمتی ‫از طرفت دریافت کردیم.
‫ممنون. ‫خیلی ممنون.
‫این خیلی عجیبه.
‫چرا یهو باید بهمون هدیه بفرسته؟
‫نمی‌دونم. ‫فکر می‌کنم همینطوری خوشحاله.
‫این چیه؟
‫اینو واسه تو گرفتم.
‫همین الانش هم پنج‌تا از اینا دارم.
‫باشه، بیا یکم آجیل بخور.
‫اوه، ولی توی یخچال آجیل داریم.
‫باشه.
‫آره، باشه. ‫خداحافظ!
‫خداحافظی واسه چی؟
‫گمونم فقط سعی دارم بگم ممنون.
‫باشه، ممنون.
‫پنجشنبه می‌بینمت.
‫پس همه تشکرها تموم شدن.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، من دارم میرم.
‫- فردا می‌بینمتون. ‫- این بسته رو واسه تو آوردن.
‫اوه، باشه. ‫مرسی.
‫[با محبت فراوان. نانسی، ممنونم. ‫از طرف آرجون.]
‫آرجون، جریان هدیه چیه؟
‫همینی که نوشتم.
‫کجایی؟
‫گفتم کجایی؟
‫آرجون، فورا جوابم رو بده.
‫کجایی؟
‫تپه‌های دایموند وَلی.
‫آرجون، به حرفم گوش بده.
‫گوش کن.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫یکم آب بخور.
‫و بعد دور بزن برگرد.
‫باشه.
‫انجامش بده.
‫ولی به این فکر کن.
‫تو یه بازمانده‌ای.
‫پس از این تصادف جون سالم به در می‌بری.
‫اونوقت عزیزانت
‫یا هرکسی که از وضعیتت خبر داره ‫چه فکری می‌کنن؟
‫فکر می‌کنن که آرجون آدم بدبختی بود.
‫هم در زندگی، هم موقع مرگ.
‫دور بزن برگرد.
‫داری برمی‌گردی؟
‫بله. دور بزن برگرد.
‫و من میام.
‫سلام، آقا.
‫یه خودرو رو از جاده منحرف شده.
‫جاده الان بسته‌ست.
‫پس اگه دارین می‌رین غرب، ‫می‌تونین از یه مسیر دیگه برین.
‫زنده‌ست؟
‫اوضاعش خوب نیست.
‫توی راه مراقب باشین.
‫این بخاطر زهره‌ترک کردن منه.
‫و اینم بخاطر اینکه نذاشتی کل شب بخوابم.
‫حالا به یه صبحونه مفصل نیاز دارم...
‫و باید برم دستشویی.
‫ممنون.
‫سلام.
‫میشه حرف بزنیم؟
‫آره، حتما.
‫میشه توی حیاط پشتی حرف بزنیم؟
‫البته.
‫مُردن چیه؟
‫مُردن مثل اینه که...
‫به جای خیلی دوری بری.
‫تو داری می‌میری، بابا؟
‫نه، نمی‌میرم. ‫کی اینو بهت گفته؟
‫شنیدم.
‫نه، من نمی‌میرم.
‫خودت می‌تونی نگاه کنی.
‫ببین. بیا. ‫دست بزن.
‫دیدی؟ ‫دستم کار می‌کنه.
‫کار می‌کنه.
‫چرا چنین فکری می‌کنی؟
‫داشتم فکر می‌کردم که...
‫توی عروسیم می‌رقصی؟
‫معلومه، عزیزم.
‫ببخشید...
‫باید برم با یکی صحبت کنم.
‫باشه.
‫اون اینجا چه غلطی می‌کنه؟
‫اینجا چیکار داری، آرجون؟
‫بهت که گفتم، دوشنبه می‌بینمت.
‫من به زمان اعتماد ندارم، ‫ممکنه تا دوشنبه نباشم.
‫برای من، دوشنبه همین الانه!
‫لطفا.
‫بیا.
‫نشونم بده.
‫حالا، آرجون.
‫اسکن نشون میده که کل این ناحیه...
‫پر از سلول‌های سرطانی هستن.
‫این پس‌رودهٔ بالارو هست.
‫من اینجا و اینجا رو بُرش می‌زنم...
‫و بعد بهم وصلش می‌کنم.
‫و مجبوریم کل این تیکه رو برداریم.
‫روی پس‌رودهٔ پایین‌رو، ‫من باید اینجا هم یه بُرش بزنم...
‫اینجا و اینجا، ‫در یه ناحیه یکم بزرگتر.
‫و این تیکه رو برمی‌داریم،
‫بعد سرشون رو بهم بخیه می‌زنیم، ‫و با این کار
‫شر همه سلول‌های سرطانی رو کم می‌کنیم. ‫باشه؟
‫بعد همزمان به زخم‌های گلو هم
‫رسیدگی می‌کنیم.
‫اوه.
‫بله.
‫معده.
‫ما یه تومور بزرگ ‫نزدیک به هفت کیلو پیدا کردیم.
‫حالا سلول‌های سرطانی...
‫تا ناحیه معده هم پخش شدن.
‫پس تمام این نواحی‌ای که اینجا می‌بینی...
‫سلول‌های سرطانی هستن.
‫در این ناحیه هم همینطور.
‫خب؟ ‫همچنین...
‫من یه بُرش اینجا ایجاد می‌کنم.
‫و یکی هم اینجا.
‫تا کل این تیکه "دوازدهه" رو بردارم...
‫و بندازمش بره.
‫بعد اینجا رو
‫با دریچه‌ای که در این موقعیت قرار داره ‫پیوند می‌زنم.
‫پس چی موند؟
‫خب، چیز زیادی نمی‌مونه.
‫اگه معده‌ات اندازه کف دست بود،
‫بعد از جراحی، اندازه توپ گلف میشه.
‫و اگه لازم بود، بازم ازش برمی‌داریم.
‫باشه؟ ‫فکر کنم همه‌چیز رو توضیح دادم.
‫من باید امشب بشینم ماهی سوخاری بخورم.
‫تو داری تقریبا کل معده‌ام رو برمی‌داری.
‫بله.
‫پس امشب ماهی سوخاری می‌خورم.
‫بنابراین، این قراره آخرین باری باشه
‫که ماهی سوخاری از اینجا رد میشه.
‫پس باید برای آخرین بار ‫لذتش رو ببرم.
‫بله، گمون کنم.
‫یه سوال دیگه.
‫از کجا می‌دونی که تومور هفت کیلوئه؟
‫حتی ممکنه 7.5 کیلو هم باشه.
‫حالا کدومه؟
‫برای تو، همون هشت کیلوش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، پس بگو هشت کیلوئه...
‫فکر کنم تموم شد.
‫یه سوال آخر.
‫بعد از چنین عملی چقدر زمان دارم؟
‫این هفتمین عمل توئه ‫یا هشتمین؟
‫یا هم نهمین؟
‫میانگین طول عمر ‫بعد از این عمل جراحی دو سال هست.
‫می‌دونی، آرجون.
‫این یکشنبه‌ها خیلی برام باارزشن.
‫اما الان...
‫حتی نمی‌تونم از نوشیدنیم لذت ببرم.
‫واقعا یکشنبه‌ام رو خراب کردی!
‫دکتر، تا الان روز خوبی دارین؟
‫- من خوبم... ‫- خوبه.
‫صبح بخیر، دکتر.
‫آماده‌ای، آقای سن؟
‫دکتر دب.
‫باید یه چیزی بگم.
‫انسان به طور میانگین ​​۱.۱ اندام مردانه داره.
‫و 0.9 اندام زنانه.
‫طبق آخرین سرشماری، جمعیت مردان در جهان ۵۰.۴ درصده.
‫جمعیت زنان هم ۴۹.۲ درصده.
‫باشه.
‫اگه بخوایم میانگین شما رو در نظر بگیریم...
‫به طور میانگین انسان...
‫​​۱.۱ اندام مردانه و 0.9 اندام زنانه داره.
‫شما چنین انسانی می‌شناسین؟
‫نه، ولی...
‫بارها شده که آدم‌ها...
‫با یه اندام مردانه میز جراحی منو ترک کردن، ‫پس آره.
‫یعنی چی با یه اندام مردانه؟
‫- تموم شد؟ ‫- نه، یه سوال دیگه دارم.
‫لطفا.
‫من باید برم خونه پیش دخترم...
‫می‌خوام...
‫درمورد شرایط
‫زودتر مرخص شدن بدونم.
‫باید بتونی مدفوعت رو دفع کنی.
‫و بعد از جراحی...
‫مدفوعت نباید زیر آب بره، ‫بلکه روی آب وایسه.
‫آماده هستیم؟
‫بله، البته.
‫از الان به بعد، من باید دکترهام رو راضی نگه دارم.
‫نیاز دارم که برای من ‫یکم تلاش اضافه بکنن.
‫جراحی هم مثل پنالتی آخر دو تیم ‫توی فوتبال می‌مونه.
‫اگه دکترها گل بزنن، من برنده می‌شم.
‫در غیر این صورت...
‫شناوره.
‫داره زیر آب میره.
‫- شناوره. ‫- با 5 درصد باقی موندن از معده‌ام،
‫شناوره.
‫من الان رسما یه "مرد بی‌دل" هستم.
‫کارهای مرخصیش رو بکنین.
‫چشم، قربان.
‫ممکنه کنجکاو باشی که چرا ازت سوال نکردم.
‫که چطوری؟
‫حالت چطوره؟ ‫ازت نپرسیدم.
‫چون تو کاملا روبراهی.
‫بیا... بیا...
‫این باید روغن‌کاری بشه.
‫و آره، هروقت که خواستی ‫زنگ بزن بیام بیمارستان دنبالت.
‫باشه؟ ‫من در دسترسم. نگران نباش.
‫ولی به یه شرط.
‫فقط در صورتی زنگ بزن بیام دنبالت...
‫که قراره زنده از بیمارستان برگردی.
‫وگرنه نمیام.
‫استراحت کن. ‫باشه؟
‫ردیفی؟
‫گرسنته؟ ‫خوراکی می‌خوای؟
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫معلومه که می‌شناسمت.
‫اگه منو می‌شناسی، بگو دوست صمیمی‌ام کیه؟
‫خب...
‫سارا.
‫نه.
‫رستوران موردعلاقه‌ام چیه؟
‫پاتوق پیتزاخوری‌مون.
‫نه.
‫چه کاری رو دوست داریم باهم انجام بدیم؟
‫وقتی می‌ریم توی پیست اسکیت روی یخ ‫اسکیت کنیم.
‫این چیه؟
‫چندتا دایره.
‫من و مامان...
‫اینجا وسطیم.
‫اینا دوست‌های منن.
‫اینا بابابزرگ و مامان‌بزرگ هستن.
‫این معلم من خانم رزه.
‫و بعد اینم تویی!
‫توی دایره هشتم.
‫و کار موردعلاقه‌ی من ‫که دوست دارم با تو اینجام بدم...
‫اینه که بی سر و صدا کنار دریاچه بشینیم.
‫نمی‌دونم...
‫که تو باید اون کاغذ رو
‫بهم نشون می‌دادی یا نه، ‫ولی...
‫فقط می‌خوام بهت بگم که
‫خیلی دلم شکست!
‫ولی بهش فکر کردم ‫و...
‫باشه،
‫من ممکنه توی دایره هشتم باشم ‫ولی...
‫حداقل روی کاغذ هستم.
‫ناهارت،
‫ساندویچ کره بادام زمینی و آبنبات ژله‌ای ‫و یکم شکلات.
‫بیمارها دقیقا مثل زندانی هستن.
‫همه مثل زندانی‌ها...
‫یه جور لباس می‌گیرن.
‫بیمارها هم مثل زندانی‌ها ‫طبق شماره‌شون شناخته می‌شن.
‫اونجا بهت دستبند می‌زنن، ‫اینجا بهت سرم می‌زنن.
‫ولی من یه عدد یا عامل آماری نخواهم بود.
‫من انسانم. ‫اسم خودم رو دارم.
‫سلام ریا،
‫من تازه یازدهمین عمل جراحی‌ام رو تموم کردم.
‫و می‌خوام درمورد شانس باهات حرف بزنم.
‫می‌دونی توی اتاق عمل چه اتفاقی افتاد؟
‫من بیهوش بودم.
‫دکترها نمی‌تونستن منو احیاء کنن.
‫و به عنوان آخرین تیر در تاریکی،
‫دکترهام یه پیام توی گروه چت بین دکترها گذاشتن،
‫و شانسی...
‫یه دکتر از فیلیپین جواب داد،
‫گفت که بهم رقیق کننده خون بزنن.
‫بعدش منو به زندگی برگردوندن.
‫اگه اون دکتر اهل فیلیپین
‫به موقع جواب نداده بود،
‫اونوقت ممکن بود بهت بگن که ‫متاسفیم...
‫نتونستیم پدرت رو نجات بدیم.
‫اونا امروز منو شانسی نجات دادن.
‫اوه!
‫خود پیغام‌آور مرگ اومد!
‫من دیشب بیرون خوابیدم.
‫ببینم چقدر نزدیک بهم افتاده.
‫باید همون دیشب درستش می‌کردی.
‫اصلا نمی‌فهمم.
‫خیلی ترسیده بودم، می‌دونی؟
‫مجبور بودم دیشب اونجا بخوابم.
‫همش تو فکر بودم که این یکی پنکه می‌افته.
‫حداقل عذرخواهی کن، ممکن بود بمیرم!
‫ممکن بود بمیرم؟
‫آدم یا می‌میره یا نمی‌میره.
‫این "ممکن بود" دیگه چیه؟
‫"ممکن بود بمیرم" اصلا با عقل جور در نمیاد!
‫ممکن بود بمیرم...
‫مزخرفه.
‫همیشه چرت و پرت میگه.
‫ممکن بود بمیرم.
‫سلام، مراسم چطور بود؟
‫چه خوشگل شدی.
‫چرا مامانت هنوز اینجاست؟
‫دروغ گفتی؟
‫ها؟
‫دروغ گفتی؟
‫درمورد چی؟
‫درمورد اینکه حالت خوب نیست ‫و درمورد جراحی.
‫پای مامان رو وسط نکش.
‫چرا باید دروغ بگم؟
‫- نه، دروغ نگفتم. ‫- پس چرا مردم حرف می‌زدن؟
‫همه می‌گفتن که تو داستان در میاری.
‫چرا باید چنین کاری کنم؟
‫نشونم بده.
‫چی؟
‫نه، زخم‌هات رو نشونم بده، بابا.
‫- ریا، این عادلانه نیست. ‫- نه، نشونم بده.
‫میشه اینجا بخوابم؟
‫درد داره؟
‫یکم.
‫به مامان زنگ زدم.
‫فردا اینجا می‌مونم.
‫تو وقتی بزرگ بشی، وکیل میشی...
‫نه، نمی‌تونم وکیل بشم.
‫وکیل خیلی خوبی میشی.
‫استاد جانسون رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫هروقت اشتباهش رو بگیری، بدش میاد.
‫اصلا اینطور نیست.
‫تو زیاد این کارو می‌کنی.
‫نه، نمی‌کنم.
‫چرا، می‌کنی.
‫نه، نمی‌کنم.
‫متوجه شدی که هر بار اون یه چیزی میگه،
‫تو دستت رو بلند می‌کنی و میگی، ‫"راستش، من اینو می‌دونم".
‫اصلا اینطور نیست.
‫از هرکی که می‌خوای ‫توی کلاس بپرس.
‫کایل رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫راستش کایل بهم گفت که...
‫اون راجع‌بهش حرف زده بود...
‫می‌دونی، توی خونه دوست استیسی.
‫اون درمورد رایان و استیسی بهم گفت.
‫بهم گفت که دلیلش اینه...
‫باورم نمیشه.
‫می‌خوای بری؟ ‫یه جورایی دیروقته.
‫- آره. ‫- آره.
‫باشه.
‫- بابا. ‫- هوم.
‫- میرم برسونمش خونه. ‫- ها؟
‫میرم برسونمش.
‫مگه واسه خودش ماشین نگرفته بود؟
‫بابا، ادبت کجا رفته؟
‫چرا ماشین خودش رو نیاورده؟
‫انتظار داره که تو این موقع شب برسونیش؟
‫- عمو، اونقدرهام دیروقت نیست. ‫- ببخشید.
‫وقتی اعضای خانواده "سن" صحبت می‌کنن،
‫بی‌ملاحظگیه که بپری وسط.
‫بابا، مسئله مهمی نیست. ‫میرم می‌رسونمش میام.
‫اتفاقا خیلی هم مهمه.
‫تو اجازه نداری که این موقع شب ‫پشت فرمون بشینی.
‫چطور می‌خوای تنها بیای؟
‫مهم نیست، من دیگه میرم.
‫ریا، تو... ‫نه...
‫بابا، کجا میری؟
‫توی ماشین.
‫بابا، داری چیکار می‌کنی؟
‫در ماشین رو باز کن.
‫بابا، ما حرف خیلی مهمی با همدیگه داریم.
‫در رو باز کن.
‫من که جلوتون رو نگرفتم. ‫حرف بزنین.
‫من عقب می‌شینم. ‫گوش هم نمیدم.
‫این واقعا عجیبه، آرجون.
‫تو نباید درد داشته باشی.
‫موافقم، ولی درد دارم.
‫تو چیکار کردی؟
‫هیچی، فقط یه بند رو برداشتم،
‫که کارایی مشخصی نداره.
‫چی؟
‫از کجا می‌دونی که کارایی نداره؟
‫آره خب، نداره.
‫خداوند ما رو با دقت زیادی آفریده،
‫چطور می‌تونی بگی...
‫یه لحظه.
‫خدا.
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام مزاحمت شدم.
‫من اینجا پیش دکتر دب هستم.
‫داره ادعا می‌کنه...
‫بندی که برداشته
‫کارایی به خصوصی نداره.
‫همینطوره؟ ‫یعنی داشتی موقع آفرینش من وقت تلف می‌کردی؟
‫خدا میگه،
‫این حقیقت نداره.
‫تمام اندام انسان...
‫کارایی خاصی داره.
‫درمورد کارایی آپاندیس بپرس.
‫حداقل باید ازم اجازه می‌گرفتی.
‫علت دردت این نیست.
‫چرا متوجه نیستی؟
‫فوبیا پیدا کردی.
‫میگی فوبیا پیدا کردم؟
‫دکتر، من کلی درد دارم ‫بعد داری میگی که فوبیا دارم؟
‫حالا روانپزشک هم شدی؟
‫گوش کن.
‫من فقط سرسری از این کلمه استفاده کردم.
‫چطوره بری یکم خوش باشی؟
‫برو زندگیت رو بکن، ‫حالا هرچی که ازش مونده...
‫دوباره مثل همیشه ‫حکم مرگم رو گذاشت کف دستم.
‫- کجا میری؟ ‫- خونه.
‫- بشین. ‫- نه.
‫شام می‌خوری بعد میری. ‫بگیر بشین!
‫تو همون دکتر من باش، نه طالع‌بین‌ام.
‫تو همیشه خدا داری مرگم رو پیش‌بینی می‌کنی.
‫برای کارت بده. ‫من مشتری توئم.
‫پس لطفا فقط همون دکترم باش.
‫تو جلسه مشاوره هم میری؟
‫- بله، میرم. ‫- خوبه.
‫- ما پنج نفر بودیم. ‫- باشه.
‫- ماه گذشته، دو نفر مردن. ‫- چی؟
‫- و بعدش هم دو نفر دیگه. ‫- یا خدا!
‫حالا خودم تنها میرم سر جلسات.
‫اوه بله، راستی دکتر؟
‫تو نگران نباش، خب؟
‫وقتی به مرگ نزدیک شدم...
‫با عجله نمیرم اورژانس.
‫میام در خونه‌ی تو.
‫خب، قفل خونه رو عوض می‌کنم.
‫چطوره؟
‫یعنی اجازه میدی توی جاده بمیرم؟
‫یه مبل بیرون می‌ذارم.
‫سوپ می‌خوری؟
‫بابا، من اومدم خونه.
‫برات ماهی سوخاری خریدم.
‫حالت خوبه؟
‫بابا؟
‫زمین خوردی؟
‫ها؟
‫چطوری افتادی؟
‫خوبم.
‫کاملا روی فرمم.
‫این مسخره‌بازیه اگه نمی‌تونی قانع‌شون کنی، گیج‌شون کن ‫رو بس کن.
ادعای عادی بودن میکنی
‫بابا، کِی زمین خوردی؟
‫نشونم بده.
‫نشون بده.
‫من خوبم.
‫می‌خوام برم گلف بازی کنم.
‫نه، نمیری گلف بازی کنی، ‫لطفا.
‫هی، نه. ‫نیومدم گلف بازی کنم.
‫اومدم دیدن دوست پرستارم.
‫آره.
‫آره، نگران نباش.
‫باشه، خدافظ.
‫آرجون! آرجون!
‫کمک! ‫کد آبی! کد آبی!
‫خدا، واقعا؟
‫آخه این چه وضعشه؟
‫سرطان، جراحی، پرتودرمانی،
‫شیمی‌درمانی، ‫همه اینا رو درک می‌کنم.
‫و حالا هم سکته قلبی؟
‫چرا؟ فقط واسه تفریح؟
‫بذار ببینیم‏.‏‏.‏‏.‏ ‫اگه این یکی کارش رو تموم کنه چی؟
‫من یه پیشنهاد ‏"‏یکی بخر دو تا ببر‏"‏ ‫نمی‌خوام‏.‏‏.‏‏.‏
‫خواهش می‌کنم‏.‏
‫ممنون‏،‏ دکتر‏.‏
‫ممنون‏.‏
‫آرجون‏.‏
‫یه لحظه نتونستم ضربان قلب تو رو پیدا کنم‏.‏
‫فکر کردم از دستت دادم‏.‏
‫راستی‏،‏
‫سه تا از دنده‌های تو رو شکستم‏.‏
‫دستگاه تو نیاز به تنظیم مجدد داره‏.‏
‫پس‏،‏ احیای قلبی ریوی جون آدم رو نجات می‌ده‏،‏
‫اما نمی‌دونستم ‫که دنده‌ها رو هم می‌شکونه‏.‏
خیلی خب‌‏.‏‌ خدایا‌‏،‏‌ می‌خوای من رو بترسونی؟
‫باشه‏.‏
‫اما بذار من هم بهت هشدار بدم‏.‏
‫من هرگز این 3 دنده شکسته رو درمان نمی‌کنم‏.‏
‫من با این دنده‌های شکسته ‫زندگی می‌کنم‏.‏
‫درست مثل قلب شکسته‌ام‏.‏
‫واقعاً از انجام این کار لذت می‌بری‏،‏ نه؟‏!‏
‫چرا کنار بیمارستان زندگی نمی‌کنی؟
‫اون وقت می‌تونی مدام زوم کنی و بیای‏.‏‏.‏‏.‏
‫تمام بدن تو ‫زیر تیغ عمل رفته‏.‏
‫اسم خودت رو بذار ‏"‏سن عمل‏"‏‏.‏
‫بدش به من‏.‏ حالا‏،‏ بلند شو‏.‏
‫سوار شو‏.‏
بشین‌‏.‏‌
‫پات رو بلند کن‏.‏ آره‏.‏
‫کجا گیر کردم؟
‫اون ریا نیست؟
‫آره‏.‏‏.‏‏.‏ ریا‏.‏
با نامزدشه؟
‫آره‏،‏ ریا‌ی خودمونه‌‏.‏‌
‫هی‏،‏ ریا‏.‏
سلام‌‏.‏‌
‫‫‏-‏ همه چیز روبه‌راهه؟ ‫‫‏-‏ آره‏.‏
چی کار می‌کنی؟
با هم وقت می‌گذرونیم‌‏.‏‌
آها‌‏.‏‌
‫با پدربزرگ و مادربزرگت سلام‌وعلیک کردی؟
‫سلام پدربزرگ‏.‏
و مادربزرگ‌‏.‏‌
ما دیگه بریم‌‏.‏‌
‫باشه‏.‏
‫مامانت می‌دونه این‌جایی؟
‫اون‌جا چی کار می‌کردی؟
عمداً پیچیدی سمت چپ؟
‫داشتی من رو تعقیب می‌کردی؟
‫بابا‏.‏
‫داشتی من رو تعقیب می‌کردی؟
‫‫‏-‏ تعقیبت نمی‌کردم‏.‏ ‫‫‏-‏ دست از جاسوسی کردن بردار‌‏.‏‌
جاسوسی نمی‌کرد‌م‌‏.‏‌
اتفاقی رسیدیم اون‌جا‌‏.‏‌
‫اتفاقی؟ واقعاً؟
‫پس چرا داشتی ما رو تعقیب می‌کردی؟
تو فرار کردی‌‏.‏‌
‫واسه همین نگران شدم‏.‏
‫‫‏-‏ بهم اعتماد نداری؟ ‫‫‏-‏ دارم‏.‏
پس تو رو خدا این‌قدر جاسوسیم رو نکن‌‏.‏‌
جاسوسی نکردم‌‏.‏‌
‫می‌دونی چیه؟
‫تو یه آدم کنترل‌گری‏!‏
همه راست میگن‌‏.‏‌
‫تو لجبازی و زندگی کردن با تو ‫غیرممکنه‏.‏
‫صبر کن ببینم‏.‏ همه کی‌ان؟
‫بقیه یعنی همه‏.‏
آهای‌‏،‏‌ من پدرتم‌‏.‏‌
‫این مسئولیت منه ‫که تو رو امن نگه دارم‏.‏‏.‏‏.‏
‫سعی نکن نقش ‏"‏پدرانه‏"‏ بازی کنی‏.‏
‫منظورت چیه؟ من پدرت هستم‏.‏
‫فقط می‌خوام تو رو از دست اون احمق‌ها ‫محافظت کنم‏.‏
‫نه‏.‏ نه‏.‏ کاری که سعی داری انجام بدی اینه که‏.‏‏.‏‏.‏
‫داری سعی می‌کنی با مامان رقابت کنی‏.‏
‫نه‏.‏ تو فقط می‌خوای ثابت کنی‏.‏‏.‏‏.‏
‫که از مامان بهتری‏.‏
‫تو عالی هستی‏.‏ تو اصلاً بهترین هستی‏.‏
من بی‌نقص نیستم‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫گوش کن‏،‏ من آدم باحالی هستم‏.‏
‫سفیر برند انجمن قارچ جهانم‌‏.‏‌
‫اون‌ها بهم می‌گن ‏"‏آدم باحال‏"‏‏!‏
‫من فقط نگرانم ‫چون دوستت دارم‏.‏
‫نه‏.‏ نه‏.‏
‫تو فقط خودت رو دوست داری‏.‏
‫و این مگه چه اشکالی داره؟
‫من خودم رو دوست دارم‏.‏ ‫واسه همینه که می‌تونم بقیه رو هم دوست داشته باشم‏.‏
‫اما اون پسر آدم اشتباهی هست‏.‏
‫دفعه پیش هم‏،‏ اون بدون ماشین خودش ‫اومد خونه‏.‏
‫از تو خواست که نصف‌شب برسونیش‏.‏
‫کی این کار رو می‌کنه؟
خانم جوان‌‏.‏‌
‫اگه کار اشتباهی نمی‌کردی‏.‏‏.‏‏.‏
‫باید می‌اومدی ‫و با ما سلام‌وعلیک می‌کردی‏.‏ به همین سادگی‏.‏
‫مادربزرگ و پدربزرگ باهات بودن‏.‏ ‫واسه همینه که نگران شدم‏.‏
‫چرا؟
‫چون سوال بعدی اون‌ها این می‌شه که‏.‏‏.‏‏.‏
ریا دیگه داره چی کار می‌کنه؟
‫هیچ ربطی به اون نداره‏.‏‏.‏‏.‏
نکنه؟
دیدی؟
‫ببین‏،‏ کار تو همینه‏.‏
‫بهم اعتماد نداری‏.‏
‫دارم‏.‏
‫ریا‏!‏
‫چی شد؟
حامله‌ست؟
‫نه بابا‏،‏ هیس‏!‏
‫بیا‏،‏ با من بیا‏.‏
‫رتبه اعتباری پایین اومده‏.‏
‫واسه همین یه پیشنهاد دارم‏.‏
‫یه عمل کوچیک انجام بده‏.‏
‫هر عمل واسه ما خوش‌شانسی می‌آره‏،‏ ‫پول می‌آد‏.‏
‫یکی واسه هفته دیگه برنامه‌ریزی شده‏.‏
‫عالیه‏!‏
‫بهش می‌گن کدو تنبل‏.‏
‫این‌جا‏،‏ خیلی بزرگ رشد می‌کنه‏.‏
‫توی هند‏،‏ کوچیک رشد می‌کنه‏.‏
‫و یه چیز دیگه‏.‏
‫تو می‌گی من لجبازم‏.‏
‫اما نیستم‏.‏
‫من پشتکار دارم‏.‏
‫دو تا‏.‏
‫سه تا برش وجود داشت‏.‏
‫تو باید 3 تا بخیه رو بکشی‏.‏
‫اما توی پرونده تو‏،‏ فقط 2 تا هست‏.‏
‫اجازه می‌دی؟ درسته‏.‏
‫توی این پرونده هم نوشته که
‫من یه زن 53 ساله به اسم ‫میشل جونز هستم‏.‏
‫صبر کن‏!‏
‫سلام و به یکی دیگه از پادکست‌های من ‫خوش اومدید‏.‏
‫‏"‏رازهای پیروزی‌های بزرگ‏"‏‏.‏
‫یه گوجه‌فرنگی معمولی‏.‏
‫چیزی که می‌خرید چند؟
‫یک دلار و 50 سنت برای هر نیم کیلو‏.‏
‫می‌تونم ببینم چشم‌های شما داره برق می‌زنه‏.‏
‫می‌درخشه‏.‏
‫به نظر می‌رسه روی بوته رسیده باشه‏.‏ ‫حتماً ارگانیکه‏.‏
‫چیزی که توی بقالی محلی ‫پیدا می‌کنید و می‌خرید‏.‏‏.‏‏.‏
‫3 دلار برای هر نیم کیلو؟ حقیقت اینه که‏.‏‏.‏‏.‏
‫هر دو تای این گوجه‌فرنگی‌ها ‫مال یه درخت توی حیاط خلوت من هستن‏.‏
‫بازاریابی عالی‏.‏
‫چی شد؟
‫‫‏-‏ بازاریابی همینه؟ ‫‫‏-‏ آره‏.‏
‫فروختن برگ‌های گوجه‌فرنگی با قیمتی بالاتر ‫از خود گوجه‌فرنگی؟‏!‏
‫دقیقاً‏.‏
‫‫‏-‏ این تقلب کردنه‏.‏ ‫‫‏ نه‏.‏
‫‫‏-‏ این بازاریابیه‏.‏‏.‏‏.‏ ‫‫‏-‏ ببخشید‏،‏ من نیستم‏.‏ این کار من نیست‏.‏
‫بی‌خیال‏،‏ بحث فروختن یه آرزو هست‏.‏
‫توی زندگی‏،‏ همه چیز در مورد فروختنه‏،‏ ریا‏.‏
‫‫‏-‏ بابا‏،‏ این تقلب کردنه‏.‏ ‫‫‏-‏ اما‏.‏‏.‏‏.‏
‫بابا‏.‏
‫هوم‏.‏
‫باید برم پیش مامان‏.‏
‫چرا؟
‫کفش‌هام رو جا گذاشتم ‫و واسه فردا بهشون نیاز دارم‏.‏
‫باشه‏.‏
‫آره‏،‏ خداحافظ مامان‏.‏ ببخشید‏.‏
‫یه مشکلی پیش اومده‌‏.‏‌
‫کفش‌های اشتباهی رو آوردم‏.‏
‫برو بخواب‏.‏ ‫فردا صبح می‌ریم برشون می‌داریم‏.‏
‫بابا‏،‏ من بهشون نیاز دارم‏.‏
‫ما همین الان برگشتیم‏.‏
‫باید چک می‌کردی‏.‏
‫نه‏.‏
‫این نهایت بی‌انصافی ‫و بی‌مسئولیتیه‌‏.‏‌
چطور کفش‌های اشتباهی رو آوردی؟
‫به بقیه آدم‌ها هم فکر کن‏.‏
نمی‌بینی که‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫برو بخواب‏.‏
‫باشه‏،‏ پس خودم رانندگی می‌کنم و می‌رم‏.‏
این جوابیه که به پدرت می‌دی؟
‫باید بگی ‏"‏ببخشید‏.‏ ‫اشتباه کردم‏"‏‏.‏
دیگه تکرار نمی‌شه‌‏.‏‌
‫مستقیم‏،‏ تهدید‏!‏
‫خودم رانندگی می‌کنم‏!‏
‫خیلی غلطه‏.‏
‫رفتار نابالغانه‏.‏
‫همیشه باج‌گیری عاطفی‏!‏
‫تو من رو نادیده می‌گیری‏.‏
‫قابل قبول نیست‏،‏ ریا‏.‏
نامزدت‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫اون پسر‏،‏ داره حواس تو رو پرت می‌کنه‏.‏
‫فردا جشن فارغ‌التحصیلیه‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫واسه همینه که حواسم پرت بود‏.‏
این جشن فارغ التحصیلی چیه دیگه؟
ما همچین چیزی توی مدرسه نداشتیم‌‏.‏‌
‫ما دکتر‏،‏ مهندس و مدیر شدیم‏.‏‏.‏‏.‏
‫باید مسئولیت‌پذیرتر باشی‏،‏ ریا‏.‏
همه‌اش تقصیر توئه‌‏.‏‌
‫به خاطر تو‏،‏
‫من تمام شب رو بیدار موندم‏،‏
فردا صبح‌‏،‏‌ ارائه دارم‌‏.‏‌
نباید همه‌اش این‌طوری کنی‌‏،‏‌‌ریا‌‏.‏‌
‫دارم بهت می‌گم‏.‏ این آخرین اخطاره‏.‏
دفعه بعد‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
دیگه ملاحظه‌ات رو نمی‌کنم‌‏.‏‌
همچین اتفاقاتی نباید هی تکرار بشن‌‏.‏‌
‫بابا‏!‏
این که توی دو تا خونه آواره باشم‌‏،‏‌ تصمیم من نبود‌‏.‏‌
‫شماها خودتون انتخاب کردید که ازدواج کنید‏.‏
‫حتی وقتی هر دوتای شما‏.‏‏.‏‏.‏
‫من مسئول نبودم‏.‏
‫می‌دونی من چی می‌کشم؟
تلاش می‌کنم‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫حتی مسواک‌های جداگونه گذاشتم‏.‏
‫سه‌شنبه‏،‏ پنج‌شنبه‏،‏ یک آخر هفته در میون‏.‏‏.‏‏.‏
‫بین همه این‌ها‏،‏
هی یادم میره‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
وسایلم کجان‌‏.‏‌
ببخشید که واسه‌ات دردسر درست کردم‌‏.‏‌
‫متوجه شدم‏،‏
‫طلاق چقدر‏.‏‏.‏‏.‏
‫روی تو اثر گذاشته‏.‏
‫اصلاً اذیتم نمی‌کنه‏.‏
‫لطفاً جدا بمونید‏.‏
شما دو تا با هم‌‏،‏‌‌ بدترین کابوس هستید‌‏.‏‌
‫شما آدم‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
‫باید تست تفاهم ‫می‌دادید‏.‏
‫فکر می‌کنم این کار باید واسه همه ازدواج‌ها اجباری باشه‏.‏
تو چی می‌دونی؟
‫تصورت از ازدواج چیه؟
‫نمی‌دونم‏.‏
فقط تو و مامان رو می‌شناسم‌‏.‏‌
‫تو از ازدواج چی می‌دونی‏،‏ بابا؟
‫بهم بگو‏.‏
‫هیچی‏.‏
‫من هیچی از ازدواج نمی‌دونم‏.‏
‫و حس می‌کنم در حق تو کوتاهی کردم‏.‏
‫می‌دونی چی من رو می‌ترسونه؟
‫اگه از دایره هشتم تو دورتر برم ‫و‏.‏‏.‏‏.‏
‫به دایره یازدهم برسم‏.‏
‫دیگه چیزی واسه زندگی کردن نخواهم داشت‏.‏
می‌خوام توی عروسیت برقصم‌‏.‏‌
‫و‏.‏‏.‏‏.‏
کم‌کم داری عین مامانت حرف می‌زنی‌‏.‏‌
‫من مثل مامان حرف نمی‌زنم‏.‏
‫من ‏"‏خود اون‏"‏ هستم‏.‏
‫توی وجود من‏،‏ ویژگی‌های مامان بیشتر از توئه‏.‏
‫و این حقیقت پابرجا می‌مونه‏.‏
‫پس‏،‏
‫با کی طرف هستی؟
‫‏"‏مامان‏"‏‏.‏
‫نه‏،‏ ابداً راه نداره‏.‏
‫یه عمل گلوی دیگه؟ غیرممکنه‏!‏
‫اگه بری سراغ یه عمل گلوی دیگه‏،‏
‫دارم بهت هشدار می‌دم‏،‏ ‫ممکنه همین‌طوری توی خواب بمیری‏.‏
‫آخه چرا می‌خوای خودت رو به کشتن بدی؟‏!‏
‫منظورت چیه؟
‫به خاطر عمل‌های گلوی خیلی زیادی که داشتی
‫بافت‌های زخم‏،‏ گلوت رو ‫مسدود کردن‏.‏
‫می‌تونی این زخم‌ها رو ببینی؟
‫مجاری هوا کاملاً بسته شده‏.‏ ‫فقط 50 درصد فضای تنفسی باقی مونده‏.‏
‫توی اروپا‏،‏ ما یه پروتکل داریم که‏.‏‏.‏‏.‏
‫حداکثر 2 یا 3 تا ‫از این عمل‌ها انجام بشه‏.‏
‫اما تو تا حالا 6 تا داشتی‏.‏
‫پس نباید سراغ یکی دیگه بری‏!‏
پس این تنفس رو چی کار کنم؟
راه‌حلش بای‌مکسه‌‏.‏‌
‫وقتی کسی از ‫‏"‏آپنه خواب‏"‏ رنج می‌بره‏،‏
‫این عمل انجام می‌شه‏.‏
اما پزشک من این رو بهم پیشنهاد نداد‌‏.‏‌‌ چرا؟
نمی‌دونم پروتکل پزشک تو چیه‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌‏.‏
ولی باید دکترت رو متقاعد کنی‌‏.‏‌
همین الان برو سراغش‌‏.‏‌
‫دکتر‏،‏ فکر می‌کنم‏.‏‏.‏‏.‏
‫علائم آپنه خواب رو دارم‏.‏
‫تشخیصش قطعی شده؟
‫هنوز نه‏،‏ اما‏.‏‏.‏‏.‏
‫اگه داشته باشمش‏،‏
‫عمل خاصی واسش هست؟
‫اما تو که آپنه خواب نداری‏،‏ درسته؟
‫نه‏.‏ فقط‏.‏‏.‏‏.‏
‫فقط یه جور حسه‏.‏
‫همون‌طور که می‌دونید‏،‏ ‫بافت‌های زخم گلوی من‏.‏‏.‏‏.‏
‫کار زیادی نمی‌شه واسشون کرد‏.‏‏.‏‏.‏
‫واسه همین‏.‏‏.‏‏.‏ شنیدم که عمل ‫واسه آپنه خواب ممکنه بهم کمک کنه‏.‏
‫می‌دونم داری چی کار می‌کنی‏.‏
‫داری یه عمل جدید رو پیشنهاد می‌دی‏.‏
بای‌مکس؟
اسمش اینه؟
‫آره‏،‏ تو خیلی خوب می‌دونی ‫اسمش چیه‏.‏
‫گوش کن‏.‏
‫می‌دونی که ما توی این سال‌ها چقدر تلاش کردیم‏.‏‏.‏‏.‏
‫تا تو رو زنده نگه داریم ‫و صدات رو حفظ کنیم‏،‏ پس‏.‏‏.‏‏.‏
‫لطفاً ساکت باش و بذار ضربه‌ام رو بزنم‏.‏
‫بدشانسی آوردی‏.‏
‫می‌خوام برم پیش دکتر‏.‏
‫بیا بریم خونه‏،‏ یه چیزی بخوریم‏.‏ ‫فردا صبح می‌ریم‏.‏
‫فردا صبح اول وقت‏.‏
‫‫‏-‏ باشه‏.‏ ‫‫‏-‏ آره‏.‏
‫می‌خوام عوارضش رو ‫درک کنم‏!‏
‫برادر راکستار من‏،‏ اونی‏.‏
‫به محض این‌که خبر عمل رو شنید‏.‏‏.‏‏.‏
‫یک‌راست از بمبئی پرواز کرد و اومد‏،‏ ‫تا ازم حمایت روحی کنه‏.‏
‫ما توی گلوی آرجون فضای اضافه ایجاد می‌کنیم‏.‏
‫این‌جا‏.‏
‫مثلاً‏.‏
‫در حال حاضر‏،‏ ‫فضا به همین کوچیکی هست‏.‏
‫بعد از عمل به این اندازه عریض می‌شه‏.‏
‫‫‏-‏ تفاوت رو می‌بینید؟ ‫‫‏-‏ بله‏.‏
‫با این فضا‏،‏ تنفس اون ‫به‌طور قابل‌توجهی بهتر می‌شه‏.‏
‫پس‏،‏ بعد از عمل گلو‏،‏
‫ما جراح دندان رو صدا می‌کنیم‏.‏
‫اون فک آرجون رو از این‌جا می‌شکونه‏.‏
‫و هلش می‌ده به سمت جلو‏.‏
‫تا این‌جا فضای بیشتری ایجاد بشه‏.‏
‫چطور می‌خوان فک رو بشکونن؟
‫با چکش‏.‏
‫نگران نباش‏،‏ چکش‌های عمل‏.‏
‫و وسایل برش‏.‏
‫معمولاً حدود 10 میلی‌متر انجام می‌دیم‏،‏
‫اما در مورد آرجون ‫باید 15 میلی‌متر پیش بریم‏.‏
‫بعداً با کمک ‫پلاک‌های فلزی و پیچ‏.‏‏.‏‏.‏
‫فک رو سر جاش برمی‌گردونیم‏.‏
‫بذارید روی این بهتون نشون بدم‏.‏ این‌طوری خیلی بهتره‏.‏
‫واقعاً یه پا معماری هست واسه خودش‏.‏
‫چطوری این کار رو می‌کنیم؟
‫فک رو می‌شکونیم‏.‏‏.‏‏.‏
‫هل می‌دیم جلو و بعد وصل می‌کنیم‏.‏
‫این‌جا رو هم می‌شکونیم‏.‏
‫هل می‌دیم جلو و دوباره وصلش می‌کنیم‏.‏
‫و توی فک بالا‏،‏
‫از این 3 جا می‌شکونیمش‏.‏
‫هل می‌دیم جلو و وصل می‌کنیم‏.‏
‫این‌طوری‏،‏ این فک پایین می‌آد جلو‏.‏
‫و همین‌طور در مورد فک بالا‏.‏
‫شکستن‏.‏
‫هل دادن به جلو و وصل کردن‏.‏
‫شکستن‏.‏
‫هل دادن به جلو و وصل کردن‏.‏
‫‫‏-‏ حالش خوبه؟ ‫‫‏-‏ باید برم بیرون‏.‏
یه باغ اون بیرون هست‌‏.‏‌
‫خیلی خب‏.‏ ممنون‏.‏
‫نیاز به هوای تازه داره‏.‏
‫خوبی؟
‫خلاصه‏،‏ عمل بای‌مکس‏.‏
‫ترکیب شده با عمل زخم گلو‏.‏
این مادر همه‌ عمل‌ها می‌شه‌‏.‏‌
‫اما یه مشکل دیگه هم هست‏.‏
‫چقدر داروی بیهوشی قراره بزنم؟
‫همین‌طوری‌ هم خیلی زیاد زدم‌‏.‏
‫دوز اول واسه عمل گلو‏،‏
‫بعد تا بیام به هوش بیام‏،‏ دوز دوم‏.‏‏.‏‏.‏
‫واسه عمل بای‌مکس‏.‏
‫باید یه مقداری هم واسه عمل‌های آینده نگه دارم‏.‏‏.‏‏.‏
‫که اون‌جا به بیهوشی بیشتری نیاز دارم‏.‏
خیلی خب‌‏،‏‌ ببین‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
گفتی چی؟ مکزیک؟
‫نه مکزیک‏،‏ بای‌مکس‏.‏
‫بای‌مکس‏.‏ آره‏.‏
‫و اون یکی چیز دیگه‌ چیه‏.‏‏.‏‏.‏ که گفتی؟
‫‫‏-‏ آنز‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌ چی؟؟ ‫‫‏-‏ آنستژیا ‏)‏‏‏بیهوشی)‏‏.‏
‫بیهوشی‏.‏ ‫آره‏.‏ به دکتر بگو‏.‏‏.‏‏.‏
‫که فقط یه دوز بده‏.‏
‫و توی همون یه دوز‏،‏
جفتش رو انجام بده‌‏.‏‌ هم گلو‌‏،‏‌ هم فک‌‏.‏‌
‫اون دکتره‏،‏ مرد‏.‏
‫اون ابرقدرته.‏ ‫هر کاری از دستش برمی‌آد‏.‏
‫من هم انجامش می‌دم‏.‏
‫من پنکه و شیر آب رو با هم تعمیر می‌کنم‏،‏ نمی‌کنم؟
‫توی گوگل هم سرچش کردم‏.‏
‫این اولین بار خواهد بود که‏.‏‏.‏‏.‏
‫هر دو عمل هم‌زمان اتفاق می‌افتن‏.‏
‫هیچ سابقه پزشکی ‫واسه این کار وجود نداره‏،‏ دکتر‏.‏
‫شما بخشی از تاریخ خواهید شد‏.‏
‫آرجون‏،‏ داری ماهی‌ها رو می‌ترسونی‏.‏
اگه عمل موفقیت‌آمیز باشه‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫اون وقت مقاله‌هایی درباره شما
‫توی مجله‌های معتبر ‫چاپ می‌شه‏.‏
‫در صورتی که شکست بخوره‏،‏
‫یه عکس کوچیک از من‏.‏‏.‏‏.‏
‫توی اتاق دخترم آویزون می‌شه‏.‏
‫می‌دونی داری چه بلایی ‫سر خودت می‌آری؟
‫این کار قبلاً سابقه نداشته‏.‏
‫امیدوارم متوجه باشی‏.‏
‫ممنون‏،‏ دکتر‏.‏
سپاسگزارم‌‏.‏‌
‫آرجون‏.‏
‫می‌دونی غرور یه دکتر چیه؟
‫اما من به خاطر تو‏،‏ غرورم رو کنار می‌ذارم‏.‏
‫من یه جراح دندان می‌شناسم‏،‏ اون بهترینه‏.‏
‫زیاد ازش خوشم نمی‌آد‏،‏ ‫اما کارش بهترینه‏.‏
یه زنگ بهش بزن‌‏.‏‌
‫اون‌قدر خیالم راحت شد‏،‏ ‫که انگار روی کره ماه فرود اومدم‏.‏
‫واسه من‏،‏ هر باری که جونم نجات پیدا می‌کرد‏،‏ ‫انگار روی ماه فرود می‌اومدم‌‏.‏‌
‫هر چی نباشه‏،‏ من ‏"‏آرمسترانگ‏"‏ خودم بودم‏.‏
‫خانم‏،‏ 5 تا 10 دقیقه طول می‌کشه ‫تا اثرش رو حس کنید‌‏.‏‌
‫سلام‏.‏
‫دکتر سَوج‏.‏
‫بشین‏.‏
‫متوجه هستی که اگه این عمل بد پیش بره‏.‏‏.‏‏.‏
‫این آخرین عمل تو خواهد بود؟
‫اما اگه جواب بده چی؟
‫پس‏،‏ دکتر دب این عمل رو پیشنهاد داده؟
‫بله‏.‏
‫پس‏،‏ بیا شروع کنیم‏.‏
چرا یه کیف نو نمی‌خری؟
‫این کیف شانس منه‏.‏
ترسیدی؟
‫ممنون‏.‏
‫الان دیگه می‌تونی بری‏.‏
من امروز می‌مونم‌‏.‏‌ تو فردا بیا‌‏.‏‌
‫چیزی که دارید می‌بینید‏.‏‏.‏‏.‏
‫یه لحظه شبیه حضور خداست‏.‏
‫زندگی من توی دست‌های دکترهاست‏.‏
‫ممکنه هر اتفاقی بیفته‏.‏
‫این‌که اوضاع چطور پیش بره‏،‏ ‫توی دست‌های دکتره‏.‏
‫پس این‌جا‏،‏ اون شبیه خداست‏.‏
‫تنها تفاوتش اینه که ‏"‏خدا‏"‏‏.‏‏.‏‏.‏
‫مجبورت نمی‌کنه پای هر جور ‫رضایت‌نامه قانونی رو امضا کنی‏.‏
‫باشه مامان‏،‏ خیلی خب‏.‏
‫باشه‏،‏ فعلاً‏.‏
‫آقای سن‏.‏
‫تو نمردی‏.‏
‫تو زنده‌ای‏!‏
‫زنده‏!‏
‫من بیرون منتظر می‌مونم‏.‏
‫ممنون‏.‏
‫باشه‏.‏
‫‫‏-‏ خب‏،‏ این تورم همین‌جا‏.‏ ‫‫‏-‏ باشه‏.‏
‫حدود 48 ساعت طول می‌کشه ‫تا کم بشه‏.‏
‫آره‏.‏
‫عینک؟
‫رو چشمم‌‏.‏‌
‫بهتر شد؟
‫ببخشید دکتر‏،‏ بگید‏.‏
‫این‌ها دستورالعمل‌های بعد از عمل هستن‏.‏
‫خیلی ممنونم‏.‏
‫‫‏-‏ ممنون‏.‏ ‫‫‏-‏ ممنون‏،‏ دکتر‏.‏
چیه؟
خیلی متفاوت شدی‌‏.‏‌
‫دهنت بازتر شده‏.‏
‫و داری نفس می‌کشی‏.‏
‫سطح اکسیژن تو 105 درصده‏.‏
‫ایول‏.‏
‫راستی‏،‏
به هم زدیم‌‏.‏‌
‫نخند‏.‏
‫بابا‏،‏ حالا‏.‏‏.‏‏.‏
‫بگو ‏"‏خارق‌العاده‏"‏‏.‏
عضلاتت گرم می‌شن‌‏.‏‌
‫دکتر پیشنهاد داده‏.‏
‫عمو سوبوده سکته قلبی کرد‏.‏
تسلیت میگم‌‏.‏‌
می‌‌بریمش غسالخونه‌‏.‏‌
بسیار خب‌‏.‏‌ ممنون‌‏.‏‌
‫اسمتون این‌جا‏.‏
‫لطفاً این‌جا رو امضا کنید
‫ممنون‏.‏
‫اوه‏،‏ چه نازه‏.‏
الو؟
‫بله‏.‏
‫بابا‏.‏
‫ما همگی این‌جا جمع شدیم‏.‏‏.‏‏.‏
‫تا یاد دوستمون نانسی رو گرامی بداریم‏.‏
لطفاً چند لحظه سکوت کنید‌‏.‏‌
‫آرجون‏.‏
‫اون قبل از این‌که تصمیم به این کار بگیره‏،‏ ‫بهت زنگ زده بود؟
‫همه نانسی رو داشتن‏،‏
‫تو‏.‏‏.‏‏.‏ من‏.‏‏.‏‏.‏ مریض‌ها‏،‏ دوست‌ها‏،‏ دکترها‏.‏‏.‏‏.‏
‫گمان کنم اون فکر می‌کرد هیچ‌کس رو نداره‏.‏
فکر کنم خیلی درد می‌کشید‌‏.‏‌
تنهای تنها زجر می‌کشید‌‏.‏‌
یالا‌‏.‏‌
‫خیلی خب آرجون‏،‏ بیا بریم‏.‏
‫بسیار خب‏.‏
‫باید استراحت کنی‏.‏
‫می‌خوام بشینم‏.‏
‫عمل‌های کوچیک‏،‏ این یه جورایی کتمان حقیقته‏.‏
‫ساک چرخ‌دارش رو دیدی؟
‫وضعیت آرجون یه جورایی شبیه به اونه‏.‏
‫فرسوده‏،‏ داغون‌‏،‏‌ ‫کبود اما همچنان سر پا‏.‏
فکر کنم‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
نوزده یا بیست تا عمل داشت‌‏.‏‌
‫حنجره‏،‏ گلو‏،‏ روده بزرگ‏،‏ ‫پروستات‏،‏ معده‏.‏
‫کیست‌ها‏،‏ تومورها‏،‏ رباط‌ها‏.‏
‫دنده‌های شکسته‏.‏
‫و اون بای‌مکس‏.‏
‫اون مَرد نباید زنده می‌بود‏.‏
عادت داشتم افتادنش رو ببینم‌‏.‏‌
‫اون به خاطر اثر داروهاست‏.‏
‫پس‏،‏ اون‌وقت یهو‏،‏
‫چطوری می‌تونه تصمیم بگیره که بدوه؟
‫باهاش حرف بزن‏.‏
‫بدنش نمی‌تونه تحمل کنه‏.‏
آرجون به حرف من گوش نمی‌ده‌‏.‏‌
‫اگه چیزی بگم‏،‏ ‫اون من رو بازی می‌ده‏.‏
همیشه کارش همین بوده‌‏.‏‌
‫اون تو رو بازی داده؟‏!‏
‫من و بقیه رو‌‏.‏‌
‫اون حتی بدن خودش رو هم بازی می‌ده‏.‏
‫واسه زنده موندن‏.‏
‫گوش کن‏،‏
‫اگه مشکلی پیش بیاد‏،‏ حین ماراتن‏،‏ ‫من اون‌جا خواهم بود‏.‏
‫خوبه‏!‏
‫خوبی؟
‫مطمئنی؟
‫فردا‏،‏ باید‏.‏‏.‏‏.‏
‫برم ارتودنسی‌هام رو باز کنم‏.‏
‫تو باید من رو برسونی‏.‏
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چی رو؟‏!‏
‫چرا همه‌اش رو تنهایی انجام دادی؟
‫فکر نکردی که من باید بدونم؟
‫این همه عمل‏.‏
‫این همه درد‏.‏
‫چرا پنهانش کردی؟
‫نمی‌دونم‏.‏
‫من تلاشم رو کردم‏.‏
‫اما هر بار که سعی کردم‏.‏‏.‏‏.‏
‫ترس رو توی چشم‌هاشون می‌دیدم‏.‏
‫می‌تونستم ‏"‏مرگ‏"‏ رو توی چشم‌هاشون ببینم‏.‏
‫شاید‏،‏ من ترسیده بودم‏.‏
‫اما باید بهت می‌گفتم‏.‏
‫نمی‌دونم چرا نگفتم‏.‏
‫شاید‏،‏ احساس گناه‏.‏
‫اول از همه‏،‏ والدین جدا از هم‌‏.‏‌‌‏.‏‌‌‏.‏‌
‫بعدش‏،‏ این فکر که‏.‏‏.‏‏.‏
‫پدر دیگه وجود نداره‏.‏‏.‏‏.‏
‫ممکن بود واسه تو خیلی دردناک باشه‏.‏
‫اما یه چیزی که یاد گرفتم اینه که‏.‏‏.‏‏.‏
‫درد قولی هست که زندگی همیشه بهش عمل می‌کنه‏.‏
‫این یعنی
‫قبل از عمل‌ها‏،‏
‫هر بار که می‌گفتی خداحافظ‏.‏‏.‏‏.‏
‫واقعاً منظورت ‏"‏خداحافظ‏"‏ بود‏.‏
‫واقعاً می‌خوای فردا بدویی؟
‫ریا‏،‏ این هیچ‌وقت در مورد دویدن نبود‏.‏
‫ایستادن روی خط شروع‏،‏ به خودی خود‏.‏‏.‏‏.‏
‫‏.‏‏.‏‏.‏پیروزی منه‏.‏
‫اون‌جا بودن‏،‏
‫همراه با شرکت‌کننده‌های دیگه‏.‏
‫ماراتن من همینه‏.‏
ریا؟
‫نگران نباش‏.‏ من نمی‌میرم‏.‏
اگه خسته شدم‌‏،‏‌ می ایستم.‏‌ خب؟
‫و یادت باشه‏،‏ ‫من هیچ دردی رو حس نمی‌کنم‏.‏
‫من سیپا دارم‏.‏
‫بی‌حسی مادرزادی نسبت به درد‏.‏
‫باید توی اف‌بی‌آی می‌بودم‏.‏
یه فرصت عالی رو از دست دادن‌‏.‏‌
‫خداحافظ‏.‏
‫بعداً می‌بینمت‏.‏
‫‫‏-‏ الو؟ ‫‫‏-‏ سلام‏،‏ ریا‏.‏
‫بله؟
‫من سارا هستم‏.‏ پدرت ازم خواست بهت زنگ بزنم‏.‏
که بهت بگم حالش خوبه‌‏.‏‌
‫و همین الان از علامت کیلومتر 1.6 رد شده‏.‏
‫خیلی ممنون که بهم خبر دادی‏.‏
‫ممنون‏.‏
‫جناب‏.‏
‫حالتون خوب به نظر نمی‌رسه‏،‏ جناب‏.‏
‫ممکنه بیفتید‏.‏
‫اگه می‌خواید به دویدن ادامه بدید‏،‏
‫باید برید توی پیاده‌رو‏.‏
‫نه‏.‏
‫جناب‏.‏
‫مسابقه تقریباً تموم شده‏.‏
نباید توی خیابون بدوید‌‏.‏‌
‫نه‏.‏
‫حالتون خوبه جناب؟
‫جناب‏.‏
‫خب‏،‏ کاری که قراره انجام بدیم اینه‏.‏
‫می‌گم همکارم آروم ‫جلوی شما رانندگی کنه‏.‏
هر زمان‌‏،‏‌
حس کردید باید بایستید و استراحت کنید‌‌‏،‏‌
‫بزنید پشت ماشین من‏.‏
‫و به ما خبر بدید که ترمز کنیم‌‏.‏‌
‫ممنون‏.‏
‫‫‏-‏ متوجه شدی؟ ‫‫‏-‏ بله‏.‏
‫بابا‏.‏
ممنون‌‏.‏‌
‫حالش زیاد خوب به نظر نمی‌رسه‏.‏
‫آره‏،‏ من دخترش هستم‏.‏
خیلی خب‌‏.‏‌ به کمک نیاز داره‌‏.‏‌
‫آره‏،‏ خیلی ممنونم‏.‏
‫بابا‏،‏ خوبی؟
‫تموم شد‏.‏
‫می‌خواستی بدونی‏.‏‏.‏‏.‏
‫دلیل پشت این دویدن رو‏،‏
‫من دارم این کار رو واسه نانسی انجام می‌دم‏.‏
‫نانسی‏.‏
‫بیا بریم بابا‏.‏ بریم تمومش کنیم‌‏.‏‌
‫بیا تسلیم نشیم‏.‏
با هم انجامش می‌دیم‌‏.‏‌
بریم‌‏.‏‌
‫زود باش‏.‏
‫بیا‏.‏
من باهاتم‌‏.‏‌
بریم‌‏.‏‌
‫باشه‏.‏
‫زود باش‏.‏
‫کمکم کن‏.‏
‫من جلوتر می‌دوم‏.‏
‫اون‌جا می‌بینمت‏،‏ باشه؟
‫باشه‏.‏
‫بابا‏،‏ چی درباره‌اش بگم؟
‫اما برای ادای احترام به مَردی ‫که زیاد حرف می‌زنه‏،‏
‫باید کلی حرف واسه گفتن داشته باشم‏.‏
‫هیچ‌کس نمی‌دونه هدف بعدی اون چیه‏.‏
‫اما وقتی هدفی رو تعیین می‌کنه‏،‏
‫یه راهی واسه رسیدن بهش پیدا می‌کنه‏.‏
‫بابا‏،‏ فقط 4.8 کیلومتر دیگه مونده‏.‏
‫اون سخت می‌جنگه‏،‏ بازی می‌ده‏،‏
‫یا تا پای ماراتن پیش می‌ره‏.‏
‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوش رو بگیره‏.‏
هیچ افسوسی هم نمی‌کشه‌‏.‏‌
‫اون چند تا هدف دیگه هم داره‏.‏
‫کارهای کسل‌کننده‌ای ‫که من رو مضطرب می‌کنه‏.‏
‫کمک کردن به من توی اون کارها‏.‏
‫اون ساعت‌ها پشت تلفن می‌مونه‏.‏
‫تا مطمئن بشه ‫صندلی من توی پرواز‏.‏‏.‏‏.‏
‫از وسط به کنار پنجره جابه‌جا می‌شه‏.‏
‫واسم کلوچه می‌پزه‏.‏
‫که خودش دوست داره بخوره‏.‏‏.‏‏.‏
‫اما نمی‌تونه‏.‏
‫زندگی بابا آسون نیست‏.‏
‫اما اون از بچگی داشته اون رو ‫به نفع من تغییر می‌داده‏.‏
ولی هنوز یه آرزوی برآورده‌نشده دارم‌‏.‏‌
‫این‌که یه گفتگوی آزاد داشته باشیم
‫این‌که یه گفتگوی قلبی ‫واقعی باهاش داشته باشم‏.‏
‫ماراتن من این خواهد بود‏.‏
‫اما تا الان‏،‏ دیگه به هر حال ‫می‌دونید بابا چطوریه‏.‏
‫اون هرگز اعتقاد زیادی ‫به سرنوشت نداشت‏.‏
‫اون سرنوشتش رو خودش هدایت کرد‏.‏
‫اون می‌گه‏،‏ ‫زندگی مثل یه بازی شطرنجه‏.‏
بین اون و مرگ‌‏.‏‌
‫و در نهایت‏،‏ مرگ برنده می‌شه‏.‏
‫اما مرگ فقط یک بار برنده می‌شه‏.‏
‫و آرجون سن 99 بار برنده می‌شه‏.‏
‫پس‏،‏ امتیاز نهایی اینه‏:‏
‫مرگ ‏-‏ 1 ‫آرجون سن ‏-‏ 99
‫مطمئنم اون همین الان ‫مشغول گلف بازی کردنه‏.‏
‫با دکتر دب‏.‏
‫و تا الان حتماً چند تا ‫عمل دیگه هم انجام داده
‫یا شاید داره به اون دکتری ‫درس می‌ده‏.‏‏.‏‏.‏
که بهش گفت صد روز بیشتر زنده نیست‌‏.‏‌
‫بابا لجبازه‏.‏
‫یا اون‌طوری که خودش می‌گه‏،‏ پشتکار داره‏.‏
‫اون کامل نیست‏.‏
‫اما اون ‏"‏پدر‏"‏ منه‏.‏
‫توی فرودگاه دبی‏.‏‏.‏‏.‏
ترمینالت عوض شده‌‏.‏‌
‫بین ترمینال‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
‫باید قطار سوار بشی
یادت باشه‌ که زمان ترانزیت کمتری داری‌‏.‏‌
پس حواست باشه که کیفت آماده باشه‌‏.‏‌
توی کلکته‌‏،‏‌ اسم راننده‌ات‌‏،‏‌ ‫‏"‏باپی دا‫‏"‏‌هستش‌‏.‏‌
خیلی خب‌‏.‏‌
آرجون‌‏.‏‌
ناراحتم‌‏.‏‌
چرا داروهات رو نمی‌خوری؟
‫بله‏،‏ درد دارم‏.‏
‫تو به دخترم گفتی که من تو رو بازی می‌دم‏.‏
‫من اهل بازی دادنم؟
‫آرجون‏،‏ نصف‌شبه‏.‏
‫دکتر دب‏،‏ چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟
‫تو بیشتر از 20 تا ‫عمل روی من انجام دادی‏.‏
می‌خوای بگی من مغزت رو کار گرفتم که عملم کنی؟
‫گوش کن‏،‏ اون فقط یه‏.‏‏.‏‏.‏
‫من چطور این کار رو می‌کنم؟ ‫تو دکتری‏،‏ درسته؟
‫مگه کسی می‌تونه یه دکتر رو بازی بده؟
بد میگم؟ چطور می‌تونی همچین حرف بزنی؟
‫آرجون‏،‏ یه لحظه به حرف‌های ‫خودت گوش کن‏.‏
‫خواهش می‌کنم‏،‏ نصف‌شبه‏.‏ من‏.‏‏.‏‏.‏
‫نه‏،‏ تو دکتر ضعیفی هستی؟
‫نه‏،‏ فقط یه دکتر ضعیف بازی می‌خوره‏.‏
‫من دکتر نیستم‏،‏ ‫من بازاریابم‌‏.‏‌
‫من کی تو رو بازی دادم؟
‫لطفاً‏،‏ بهم بگو‏.‏
‫بله‏،‏ معلومه که بهم بر خورده‏.‏
‫بله‏،‏ ناراحتم‏.‏
‫اون‌ها بهم گفتن‏.‏
که کمتر از صد روز دیگه زنده‌ام‌‏.‏‌
با ترس زندگی کردم‌‏.‏‌
‫اما امروز‏.‏‏.‏‏.‏
‫دقیقاً‏.‏‏.‏‏.‏ 10842 روز شده‏.‏
‫یه آدم معمولی‏.‏‏.‏‏.‏
روزی نزدیک به پونزده هزار کلمه حرف می‌زنه‌‏.‏‌
من خیلی بیشتر از این‌ها حرف می‌زنم‌‏.‏‌
‫و چیزی به اسم ‏"‏معمولی‏"‏ وجود نداره‏.‏
‫‫‏"‏‫مترجمان‌‏:‏‌ سمیر و تورج‫‫‏"‏