‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫من اینو به وضوح یادمه،
‫سیصد سال پیش این اتفاق افتاد.
‫ما در جستجوی قطب بودیم.
‫سرزمین پنگوئن‌ها.
‫کشتی مدام به سمت جنوب کشیده می‌شد،
‫هوا داشت سردتر می‌شد.
‫اقیانوس کاملا یخ زده بود و...
‫دوک! همه‌شو داری از خودت در میاری!
‫از خودم در میارم؟
‫چرا باید این کارو بکنم؟
‫عمرا داستاناتو باور کنم.
‫همه می‌دونن هر چقدر بیشتر ‫به سمت جنوب بری،
‫هوا گرم‌تر می‌شه.
‫چطور ممکنه اقیانوس یخ بزنه؟
‫چطور می‌تونی به این شک کنی؟
‫معلومه که یخ می‌زنه.
‫به‌خاطر قطب.
‫اسمش چی بود...
‫قطب جنوب.
‫این قطبایی که در موردشون حرف می‌زنی،
‫مثل اینه که بگی زمین گرده.
‫معلومه که زمین گرده.
‫چطور ممکنه گرد نباشه.
‫همه می‌دونن تخته. ‫زمین تخته.
‫اگه بتونی به اندازه کافی بالا ‫پرواز کنی، پس اون موقع...
‫اون موقع روی زمین سقوط می‌کنم.
‫و به یه خمیر سفید و سیاه تبدیل می‌شم.
‫بیا این خالی‌بندی‌هاتو تموم کن.
‫اما من... من...
‫من...
‫نه...
‫من کل روز رو وقت ندارم که به داستان‌های ‫باورنکردنیت گوش کنم.
‫می‌دونین وقتی کنار آب ‫تمرین می‌کردم کیو پیدا کردم؟
‫پیتون.
‫درسته.
‫اون برگشته.
‫امروز چه روز قشنگیه.
‫دوست خوشمزه‌ کوچولوی من.
‫چطور جرات کردی.
‫تاوان اینو می‌دی.
‫میمونای احمق. ازتون متنفرم.
‫سلام.
‫تو به من نگفته بودی برم ‫دنبال بادبادک بازیم،‌ پیتون؟
‫دوک! اون بالا باد در چه وضعیتیه؟
‫باد خوبی میاد. بذار پرواز کنیم.
‫با علامت من.
‫و... پرتاب!
‫من از این حماقت متنفرم!
‫می‌دونین که نمی‌تونم پرواز کنم.
‫این‌جوری می‌تونی یاد بگیری.
‫بیاریدم پایین.
‫قول می‌دم دیگه خوب باشم!
‫دمت رو یادت نره.
‫برو بالاتر. بالاتر.
‫وای. خواهش می‌کنم مراقب باش.
‫نگران نباش.
‫این...
‫وای.
‫منو داری کجا می‌بری.
‫بچه‌های دم‌دراز،
‫نذارین برم.
‫باد خیلی قویه.
‫وحشت نکن.
‫چطور اینو هدایت کنم.
‫با دمت هدایتش کن.
‫شوخیت گرفته؟ مگه دم منو ندیدی؟
‫مراقب باش. جلوت یه درخته.
‫من نمی‌تونم اینو کنترل کنم.
‫من آماده فرودم.
‫خیلی خب.
‫کمکم کنید.
‫یکی به من کمک کنه.
‫یکم به من کمک کنه.
‫یه کاری می‌کنم تاوان اینو بدین.
‫من یه روزی برمی‌گردم.
‫من انتقامم رو می‌گیرم.
‫هی میمونا.
‫کمکم می‌کنین یا نه.
‫کجا دارید می‌رید.
‫نباید به اون میمونا اعتماد می‌کردم.
‫می‌خوام بدونم
‫یه پاندا چقدر می‌تونه وارونه آویزون بمونه.
‫وای!
‫وای.
‫انگار مدت زیادی نمی‌تونه آویزون بمونه.
‫هر دوشون می‌تونستن منو نجات بدن ‫و دوستا هیچ کمکی نکردن.
‫ارزشش رو داشت، کوچولو.
‫تو بابات رو دست کم گرفتی.
‫اسکار.
‫چرا انقدر طولش دادی.
‫فکر می‌کردم قراره بیفتم ‫و کارم تمومه.
‫با کشتی هوایی اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫رفته بود میک‌میک‌ رو ببینم.
‫و مکیلا منتظر یه بچه جدیده.
‫واقعا؟
‫خوبه. پیتون رو فراموش کن. ‫بیا همین الان پرواز کنیم و بریم.
‫دارم میام.
‫وای.
‫خیلی عجله داری، رفیق.
‫اول باید به یکی سر بزنیم.
‫واقعا؟
‫کیه؟
‫خودت می‌بینی.
‫خیلی می‌ترسم.
‫کیه؟
‫نمی‌تونم ببینمت.
‫من دوباره ترسو شدم.
‫این منم. ترس تو.
‫نه، نه. نه نه نه.
‫امکان نداره تو باشی.
‫من باهات مبارزه کردم ‫و شکستت دادم. من...
‫شجاع بودم.
‫وقتی با دوستام بودم پیتون رو شکست دادم.
‫آره. منو شکست دادی.
‫اما من برگشتم.
‫و من برای همیشه دنبالت می‌کنم.
‫چی؟
‫برای همیشه؟
‫نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫من گولت رو نمی‌خورم.
‫هیچ‌وقت!
‫ولم کن!
‫من تو رو فراری می‌دم!
‫تو... تو... تو...
‫الان کجایی؟
‫فرار کردی؟
‫معلومه که فرار نکردم.
‫نه.
‫من همین‌جام.
‫اینجا... اینجا... اینجا...
‫فکر کنم دیگه کارم تمومه.
‫بدرود، زندگی شجاعانه من.
‫نه، کارت تموم نشده.
‫چی؟
‫خیال می‌کنم که صدای اسکار رو می‌شنوم؟
‫می‌خوای مطمئن شی که واقعیم؟
‫اسکار، تویی؟
‫چی شده که شب اومدی جنگل.
‫داشتم همین نزدیکی‌ها هوانوردی می‌کردم.
‫ببین اینجا چقدر باحاله.
‫منم اومدم.
‫بچه پاندا؟
‫و تو.
‫من دیگه بچه نیستم.
‫اوه. دوستای من.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینمتون.
‫بچه‌ها،
‫بابا براتون ناهار میاره. میک‌میک.
‫میک‌میک؟
‫میک؟
‫من کاری نکردم...
‫نشنیدی که صدات کردم؟
‫نارگیل تموم کردیم. بچه‌هات گرسنه هستن.
‫برو نارگیل بیار.
‫باشه. می‌رم سراغش.
‫الان با نارگیل میام.
‫وای.
‫در نمیان.
‫هنوز نارگیلی نیومده
‫که بتونه...
‫از دست من در امان باشه.
‫نارگیل!
‫وای نه.
‫مامان.
‫وای! باید بدون من بشوریشون.
‫میک‌میک.
‫امشب نوبت توئه که بچه‌ها رو بشوری.
‫بابایی!
‫اسکار، کی می‌رسیم؟
‫من از ارتفاع می‌ترسم.
‫حالت تهوع می‌گیرم.
‫من خیلی مشتاقم که فرود بیایم.
‫من به وضوع به یاد میارم،
‫- ما داشتیم پرواز می‌کردیم... ‫- اون چیه؟
‫سلام!
‫و خداحافظ.
‫اون چی بود اسکار؟
‫انگار دیگه به مقصدمون رسیدیم.
‫دوباره من اومدم.
‫سلام میک‌میک، اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫من داشتم توی هوا خوراکی می‌گرفتم.
‫خوب پرواز می‌کنی، میک‌میک.
‫نه، شماها دارین پرواز می‌کنین، ‫من دارم سقوط می‌کنم!
‫توی یه کتری بزرگ برامون چای بذار میک‌میک.
‫مواظب باش.
‫مراقب نارگیلا باش.
‫تو توی موقعیت بدی هستی، مگه نه.
‫دوست دم دراز من.
‫توی موقعیت بدی هستم؟
‫من؟ نه.
‫اشتباه می‌کنی.
‫این فقط یه مشکل کوچیکه.
‫واقعا؟
‫من فکر می‌کردم اون توله یه تله ‫گذاشته و تو رو گرفته.
‫یه توله منو بگیره؟
‫اشتباه فهمیدی دوست پردار من.
‫چون منم که
‫می‌تونم هر کی بخوام بگیرم.
‫فقط کافیه تله خودمو بذارم.
‫تهدیدات تموم شد؟
‫چه چندش.
‫گوش کن پیتون. انگار زیادی ‫قورباغه و حلزون خوردی.
‫درسته.
‫پسر خوب. حالا می‌تونیم حرف بزنیم.
‫دوست درازم،‌ می‌خوام بدونی
‫که من و تو
‫دشمن مشترک داریم.
‫واقعا؟
‫انتخاب با خودته.
‫می‌تونی گوش کنی،
‫یا با اون نیش‌های کثیفت ‫به من زل بزنی.
‫من گوش می‌کنم.
‫از این کارت پشیمون می‌شی.
‫اوه.
‫من وحشت کردم.
‫چه رویی داری، پرپری!
‫حالا حرف بزن. گوش می‌کنم.
‫اگه کمک کنی، من یه نقشه دارم.
‫سلام کارل.
‫سلام آرنولد.
‫خیلی وقته همو ندیدیم، رفیق.
‫یه چیزی هست که می‌خوام در موردش ‫باهات حرف بزنم.
‫باشه.
‫گوش می‌کنم.
‫چطوره بریم یه جای ساکت فرود بیایم.
‫توی آسمون فضول زیاده.
‫می‌دونی، کارل
‫از این تحت تاثیر قرار گرفتم که
‫اون توله خرس گریزلی رو پیش ‫خانواده‌ش می‌بری.
‫درسته،
‫من نمی‌تونستم از پس
‫چنین تحویلی بر بیایم.
‫اما می‌دونی چیه؟
‫چیه؟
‫می‌خوام تو رو نامزد بهترین لک‌لک دهه کنم،
‫نظرت چیه؟
‫جدی می‌گی؟
‫معلومه که جدی می‌گم، کارل.
‫تا حالا به اعتماد تو خیانت کردم، دوست من؟
‫بیا.
‫در مورد نقشه‌م بهت می‌گم.
‫بذار بهت بگم...
‫چه نازه.
‫همه این توله بیچاره رو فراموش کردن.
‫خیلی خب.
‫بیا پیش بابایی.
‫دان کرکس بهت صدمه نمی‌زنه.
‫حداقل فعلا این کارو نمی‌کنه.
‫بفرمایید نوشیدنی.
‫من چی پس.
‫چیزی برای خودم نموند.
‫خیلی خب.
‫میک‌میک.
‫باید بری پرواز کنی تا بازم نارگیل بیاری.
‫چطور شماها با هم
‫اومدین به خونه من؟
‫اسکار.
‫وقتشه خبرو بگی.
‫دوست عزیزم،
‫همه ما اومدیم اینجا تا بخشی ‫از یه لحظه خیلی خاص باشیم.
‫لک‌لک‌ها میان سراغ دوستای خوب ما
‫یعنی میک‌میک‌ و میکیلا تا ‫یه بچه جدید تحویل بدن.
‫میکیلا؟
‫اسکار چی داره می‌گه؟
‫میک‌میک، عزیزم، تو پدر سه تا بچه می‌شی.
‫ما قراره یه بچه دیگه داشته باشیم.
‫بچه خودمون.
‫لک‌لک‌ داره میاد، نگاه کنین.
‫بذارین بیام.
‫میکیلا.
‫اون کیه؟
‫بچه ماست؟
‫دوباه نه!
‫چرا؟ چرا من؟ چرا همیشه...
‫منو بیدار کنین.
‫انگار لک‌لک‌ها دوباره بچه اشتباهی آوردن.
‫من خیلی ترسیدم.
‫بچه‌ها، ما دوباره می‌ریم ماجراجویی.
‫دیگه ماجراجویی نمی‌خوام.
‫میک‌میک.
‫کی؟
‫برنامه اینه.
‫دست بجنبون!
‫برو اون توله خرس ما رو پیدا کن.
‫باشه. می‌رم.
‫اما این بچه...
‫مال کیه؟
‫ها؟
‫این بره نیست؟
‫فقط به بره فکر می‌کنی؟
‫سال‌ها پیش،
‫من به یه کشور خارق‌العاده سفر کردم
‫این یه بره نیست.
‫فکر کنم بدونم چیه.
‫بله.
‫اونجا یه حیوون خارق‌العاده دیدم.
‫و اسمش
‫لاما بود.
‫به ما بگو لاماها کجا زندگی می‌کنن.
‫اونا توی مکزیک هستن.
‫در دوردست‌ها و اون‌طرف اقیانوس.
‫خیلی خب.
‫وقتشه راهی بشیم.
‫می‌شه...
‫لطف کنین بذارین من توی خونه بمونم؟
‫هی، چه‌کار می‌کنین؟ مراقب باشین.
‫بابایی! بابایی!
‫بچه‌های خوبی باشین،
‫من زود برمی‌گردم و یه برادر ‫جدید براتون میارم،
‫یا شاید یه خواهر.
‫وای، داره گریه‌م می‌گیره.
‫میک‌میک.
‫فکر می‌کنم باید بریم.
‫وگرنه من...
‫و...
‫بدون تو می‌رم.
‫باشه،‌ دارم میام.
‫میکیلا.
‫بهت قول می‌دم،
‫بچه‌مون رو میارم خونه.
‫می‌دونم. منتظر هر دوتون هستم.
‫انگار ما داریم بلند می‌شیم.
‫نه!
‫میک، بیا اینجا!
‫هی!
‫برگردین!
‫منم میام!
‫بادی،
‫- به رکاب زدن ادامه بده. ‫- چشم، ناخدا.
‫میک‌، مراقب باش.
‫من خوبم، قند عسلم.
‫منو بکشین بالا بچه‌ها،
‫یه جوری انجامش بدین.
‫یانوس، سکان رو بگیر.
‫میک‌میک!
‫طاقت بیار!
‫من گرفتمش عزیزم،
‫من بهش چسبیدم.
‫ممنون که منتظر موندین.
‫اوه.
‫حالا می‌دونم یه چای کیسه‌ای ‫چه حسی داره.
‫بگو ببینم،
‫چه خبری داری.
‫همه چیز طبق نقشه هوشمندانه من پیش می‌ره.
‫اون موجودات سراغ ماجراجویی‌شون رفتن،
‫من و پسرم براشون یه خوش‌آمدگویی ‫ترتیب دادیم.
‫عالیه.
‫برای دوستامون غافلگیری داریم.
‫اونا می‌فهمن که
‫دارن به بزرگترین سفرشون می‌رن،
‫یا کوتاه‌ترین سفرشون.
‫فکر کنم قراره بفهمیم.
‫دوک، چند روزه توی هوا هستیم؟
‫خب،
‫یه لحظه وقت بده،
‫سعی می‌کنم به یاد بیارم.
‫پونزده روز،
‫و دقیقا ۱۸ شب.
‫وای نه.
‫این اصلا منطقی نیست.
‫سوال اینه...
‫کی قراره برسیم.
‫می‌شه... حدود...
‫می‌شه...
‫۶ روز...
‫و هشت شب دیگه.
‫نه، این منطقی نیست.
‫هشت روز و ۱۲ شب.
‫من نمی‌تونم چیزی ببینم.
‫توی این ابرا نمی‌شه چیزی دید.
‫و یه شکل مه‌آلودی هست.
‫تو خیالاتی شدی. چیه؟
‫این شکل مه‌آلودی که می‌بینی چیه، اسکار؟
‫شبیه یه گردباده.
‫شبیه یه طوفانه،‌ ولی امیدوارم نباشه.
‫این مثلث برمودای مشهوره.
‫وقتی با کریستوفر کلمب سفر ‫می‌کردم در موردش شنیدم.
‫چی؟
‫مثلث برمودا؟
‫میک‌میک‌، برو عقب.
‫به سمت عقب رکاب بزنین.
‫نمی‌تونم انجامش بدم، اسکار.
‫رکاب زدن فایده‌ای نداره.
‫وای نه. نارگیلا.
‫گرفتمت.
‫دوک.
‫ولم نکن.
‫گرفتمت.
‫بادی، منو بگیر.
‫گرفتمت.
‫- وای نه. ‫- یکی بهم کمک کنه.
‫من گرفتمت.
‫میک‌میک!
‫نارگیلا رو ول کن.
‫نه، ترجیح می‌دم بمیرم.
‫دوک، باید ولش کنی.
‫گردباد داره ما رو به داخل خودش می‌کشه.
‫نارگیلا رو ول کن، پرپری.
‫همین حالا!
‫مال منه!
‫نارگیلای عزیزم!
‫شما زندگی منو عوض کردین.
‫وای!
‫منتظر چی هستین؟
‫برید سر جاهاتون.
‫اسکار، برو سراغ سکان.
‫من سکان رو گرفتم.
‫به رکاب زدن ادامه بده.
‫داریم به جلو می‌ریم.
‫داره ما رو می‌کشه.
‫یکم دیگه! یکم بیشتر!
‫خیلی کنده.
‫داد نزن. دارم تلاشمو می‌کنم.
‫با تمام سرعت به جلو.
‫آره! آفرین!
‫وای.
‫عزیزم، منو قلقلک نده.
‫وای.
‫عزیزم؟
‫رسیدیم.
‫ما توی مکزیک هستیم، دوستای من.
‫مکزیک؟
‫بالاخره رسیدیم.
‫چه منظره‌ای.
‫دوستان من. اینا اهرام مایایی معروف هستن.
‫اونا ۳۰۰۰ سال قدمت دارن.
‫خیلی عجیبن. می‌دونستین...
‫که مایایی‌های باستان اهرام خودشون رو
‫با اسرار و معماها پر می‌کردن؟
‫دوک، الان وقت این حرفا نیست.
‫باید زودتر این لاماها رو پیدا کنیم.
‫کجا دارین می‌رین. توی افسانه گفته شده
‫این اهرام گنج‌هایی رو توی خودشون ‫دارن که در تصور شما نمی‌گنجه.
‫گنج؟
‫گنج!
‫بیا بیرون.
‫وای. بچه‌ها.
‫انگار کشتی هوایی ما داره می‌ره.
‫داره فرار می‌کنه؟
‫دوک!
‫نگران نباشید، دوستان.
‫من سریع‌ترین
‫پلیکان دنیا هستم.
‫یادمه یه بار رفتیم به یه جایی...
‫اما من...
‫هی دوک!
‫باشه، می‌رم سراغش. ‫نیازی نیست داد بزنی.
‫گیر کرد.
‫این خیلی خوبه.
‫چون حالا بهش می‌رسم.
‫صبر کن. صبر کن!
‫وای نه. تو نمی‌تونی فرار کنی. ‫بهت می‌رسم.
‫عجب منظره قشنگی.
‫اسکار.
‫ما برای گشت و گذار نیومدیم اینجا.
‫ما این لاماها رو باید پیدا کنیم.
‫پس می‌ریم پایین.
‫وای عجب جاییه.
‫من می‌ترسم.
‫میک‌میک، تو اصلا زیبایی سرت نمی‌شه.
‫نمی‌دونم...
‫وای!
‫وای.
‫چطور اومدیم این پایین؟
‫آره. سوال خیلی خوبیه.
‫می‌پرسی چطور اومدیم پایین؟
‫خب روشنت می‌کنم،
‫ما کارمون به اینجا کشید،
‫چون یه نفر خیلی وراجی می‌کنه،
‫به‌جای اینکه حواسش به جلوی پاش باشه.
‫هی! دعوا نکنین! این ‫کمکی نمی‌کنه.
‫بهتره فکر کنین که ‫چطور می‌تونیم بیایم بیرون.
‫خب...
‫فکر خوبی داری؟
‫تقریبا...
‫بذار فکر کنم.
‫ما هیچی نداریم.
‫چطوره زودتر یه فکری بکنی.
‫چطور می‌تونم فکر کنم وقتی ‫هی مزاحمم می‌شی؟
‫و چطور می‌تونم مزاحمت نشم،
‫اگه نتونی فکری بکنی؟
‫وای!
‫اسکار، یه کاری بکن این آروم شه.
‫من اینجام. پیشتم.
‫بچه عزیزم گریه نکن.
‫من تو رو...
‫برات خوراکی خوشمزه میارم.
‫اونجا نیست.
‫این چیه؟
‫خیلی خب، اونو بگیر. و حالا...
‫چه باحال. یه گذرگاه مخفی پیدا کردی.
‫باید بیشتر از سرت استفاده کنی، میک‌میک.
‫مسخره‌ بازی در نیار، بادی،
‫می‌شه یه نفر به من بگه که...
‫من فراموش کردم...
‫ما اینجا هستیم،
‫و لاماها اونجا هستن.
‫درسته.
‫خیلی خب.
‫از این‌طرف. پیش به سوی لاماها.
‫چه موجود عجیبیه.
‫اون پنجه داره،
‫به جای سم.
‫و پنجه‌هاش چنگال دارن.
‫وقتی بزرگ بشه همه ازش می‌ترسن.
‫می‌دونم. اون بچه نازیه.
‫درسته. ولی من تا حالا ‫مثل اونو ندیدم.
‫عشقم، نمی‌دونم...
‫چطور می‌خوایم بچه خودمون رو پیدا کنیم.
‫خیلی خسته‌م.
‫بچه‌مون! بچه‌مون!
‫خیلی خب. برو دیگه.
‫برو پیش والدینت.
‫اون سم داره؟
‫من خوشحالم همو پیدا کردین، و...
‫بره کوچولوی شما رو سالم ‫تحویل دادم و...
‫میشه بچه منو بدین؟
‫بله، بله.
‫بیا جلو. اون خیلی نازه.
‫بله.
‫کاش می‌تونستیم نگهش داریم.
‫هه...
‫اوه!
‫بابایی!
‫این دیگه کیه؟
‫حتما بچه کس دیگه‌ست.
‫معلومه که بچه کس دیگه‌ست.
‫اما بچه من نیست.
‫بهش دقت کنین،
‫مطمئنی مال خودت نیست؟
‫معلومه که نیست. اون اصلا ‫شبیه من نیست.
‫تو شبیه منی.
‫دماغش فرق می‌کنه. و گوشاش.
‫چنگال‌هاشو ببین،
‫اون چنگال‌ها شبیه چنگال‌های تو هستن.
‫شوخیت گرفته؟
‫فقط به‌خاطر چنگال؟
‫اون به‌خاطر ۲ تا چنگال ‫بچه من نمی‌شه.
‫بذارید بهتون بگم،
‫من یه بار به‌خاطر یه کنفرانس در مورد ‫مهاجرت شترمرغ‌ها توی استرالیا بودم،
‫داشتم می‌گفتم،
‫من و یه خانم شترمرغ
‫هی با هم مسابقه می‌دادیم.
‫اما بعدش استراحت کردم.
‫می‌خواستم بگم موجوداتی ‫توی استرالیا دیدم،
‫اون یه کانگورو هست. بله.
‫من هیچ شکی در این مورد ندارم.
‫و ما چطوری باید برسیم به این...
‫استرالیا،
‫ما کشتی هوایی‌مون رو از دست دادیم.
‫چرا اینو می‌گی؟ ‫فکر کردی این چیه؟
‫آخ جون! میریم به یه ماجراجویی دیگه!
‫اوه.
‫چطور اونا...
‫از اونجا در اومدن؟
‫این چیزی که توی کله پوک ‫باید برای من توضیح بدی.
‫اما پدر،
‫نقشه من بی‌نقص بود.
‫و حالا زمین نقشه تو فروریخت.
‫اونم روی سرمون.
‫انقدر به من زل نزن.
‫باید بریم دنبالشون.
‫بیا.
‫خب، دوستان من.
‫همون‌طور که می‌دونین، ما ‫الان داریم به استرالیا می‌ریم.
‫لقب این قاره «قاره پایینی و زیرین» هست.
‫صبر کن دوک،
‫اینو ببین.
‫این جاییه که دنبالش بودیم.
‫دوستان، اینجا خونه کانگوروهاست.
‫مطمئنم
‫ما والدین این بچه رو اینجا پیدا می‌کنیم.
‫آهای!
‫کسی خونه‌ست؟
‫دوک، اینجا خونه کانگوروهاست؟
‫درسته.
‫و فکر نمی‌کنی یه چیزی اینجا کمه؟
‫اوه.
‫مثلا چی؟
‫خودت می‌دونی، دوک.
‫من حتی یه کانگورو هم نمی‌بینم.
‫آره.
‫من اصلا هیچکی رو اینجا نمی‌بینم.
‫خیلی مطمئن نباشین.
‫پس اینا کی هستن؟
‫آره، دوک. اون کیه؟
‫اونا... کانگوروها هستن.
‫صبر کنین. صبر کنین.
‫صبر کنین.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫هی.
‫صبر کن.
‫این بچه شماست؟ نه؟
‫آقا!
‫بچه تو هم نیست؟
‫باشه.
‫تو چی خانم؟
‫فکر کنم نیست. مطمئنی؟
‫تا کی باید اینجا بایستم؟
‫مراقب باشین.
‫اون یه آتشفشانه!
‫فرار کنید!
‫وای.
‫خیلی خوشحالم که همه حالشون خوبه.
‫نگران بودم که آتیش بگیرین. ‫مثل کشتی هوایی‌مون.
‫نه.
‫ما حالمون خوبه.
‫اما مشکل اینه...
‫کانگوروها رفتن.
‫آره...
‫حالا چه‌کار کنیم؟
‫درست می‌شه، میک‌میک.
‫ما یه راهی...
‫هی.
‫کجا داری می‌ری؟
‫بیاین بگیریمش.
‫طاقت بیار عزیزم، فقط یکم دیگه.
‫من تو رو در میارم.
‫ولش کن...
‫تو نمی‌تونی این درخت رو بلند کنی.
‫شرمنده مزاحم شدم،
‫بذارین کمک کنم.
‫طاقت بیار خانم.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫آوردمت بیرون.
‫مامانی، پیدات کردم.
‫عزیزم، بالاخره اومدی خونه.
‫پسرم.
‫تو همسرم رو نجات دادی.
‫و پسرمون رو به ما برگردوندی.
‫بله. چطور می‌تونیم قدردانی کنیم؟
‫چطور بگم؟
‫بچه منو ندیدین؟
‫اوه.
‫اون حالش خوبه. اون منتظرت بوده.
‫نه.
‫نه نه نه.
‫من دیگه نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫اون کیه؟
‫اون یه بچه زرافه‌ست.
‫بعد از این ماجراها تعجبی نداره
‫که لک‌لک‌های تحویل بچه ‫بازم اشتباه کرده باشن.
‫این اشتباه کارله.
‫و من باید خرابکاریش رو درست کنم.
‫دفعه بعد که ببینمش،
‫همه پرهاشو می‌کنم.
‫من نمی‌دونم چجوری این‌جوری شد.
‫من همه جا دنباش گشتم.
‫من سبد بچه رو نمی‌تونم پیدا کنم.
‫این حرفا بارم مهم نیست، کارل.
‫تو باید بچه گمشده رو پیدا کنی.
‫تو مایه ننگی.
‫و تا وقتی پیداش نکردی،
‫برنگرد.
‫مامان.
‫بیا اینجا بچه من.
‫می‌دونم می‌تونی انجامش بدی. بپر.
‫چه پسر خوبی.
‫گرفتمت.
‫و حالا،
‫دوباره تکرار کن.
‫بابایی.
‫میک‌میک.
‫اون بالا چه خبره؟
‫منظورت چیه که این بالا چه خبره.
‫خیلی ارتفاع زیاده.
‫چقدر ارتفاع داره؟
‫نظرت چیه؟
‫می‌تونن کشتی‌شون رو درست کنن؟
‫امیدوارم درست کنن، ‫اگه درست نشه،
‫- می‌خوان با ما زندگی کنن. ‫- این‌طور فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫در این صورت، می‌رم بهشون کمک کنم.
‫برو سمت راست. اصلا اون پایین ‫چه‌کار می‌کنی؟
‫میک‌‌میک.
‫باید بری سراغ اون سر چوبی.
‫دوست داری منم به تو بگم...
‫سر چوبی.
‫ما امروز می‌ریم یا نه؟
‫حوصله‌م سر رفته.
‫به عظمت اقیانوس نگاه کنید.
‫این بزرگترین و هیجان‌انگیزترین ‫کشتی‌ایه که سوار شدم.
‫آره.
‫میک‌میک.
‫ماجراجویی بزرگ ما داره به پایان می‌رسه.
‫به زودی بچه‌ت توی بغلته.
‫چشم نزن.
‫ما داریم غرق می‌شیم.
‫نه نمی‌شیم.
‫این یه ماهی خیلی بزرگه
‫اون فقط می‌خواد با ما بازی کنه.
‫هی، ماهی گنده، سلام!
‫اون یه ماهی خیلی بزرگ نیست،
‫اون یه نهنگه.
‫میشه گفت...
‫یه نهنگ بزرگ.
‫پدر،
‫می‌تونم اونا رو ببینم.
‫اونجان.
‫این عالیه.
‫ما نقشه‌ای داریم؟
‫باید در این مورد به من اعتماد کنی، پدر.
‫نهنگ کوچولو، صدامو می‌شنوی؟
‫لطفا مراقب باش. ‫این کشتی اسباب‌بازی نیست.
‫بیخیال، آروم باشین. ‫اسکار، اون فقط داره بازی می‌کنه.
‫هی، نهنگ کوچولو!
‫بریم والدین اون رو هم پیدا کنیم؟
‫خیلی خب.
‫راستی،
‫والدین این بچه کجان؟
‫هی پیرزن،
‫شاید بخوای بدونی وقتی اینجا ‫استراحت می‌کنی،‌ پسر عزیزت
‫داره شکار می‌شه.
‫آره. اون در خطره. اونا می‌گیرنش،
‫و توی یه چشم بهم زن ‫لقمه چپش می‌کنن.
‫نمی‌دونم مامان این نهنگ کوچولو کجاست.
‫مامانش اونجاست.
‫مامان!
‫همون‌جا بمون، خانم!
‫قایق برای تو جا نداره!
‫همون‌جا بمون!
‫دوک! زرافه رو ببر یه جای امن!
‫- باشه. ‫- وای نه، نه،‌ نه!
‫بله،‌ پسرم.
‫فکر کنم حسابی خیسشون کردیم.
‫درسته، پدر.
‫امیدهاشون داره غرق می‌شه.
‫دوک.
‫این زرافه‌های گردن دراز کجا زندگی می‌کنن.
‫بذار فکر کنم.
‫زرافه‌ها...
‫تا جایی که می‌دونم پای کوهستان ‫کلیمانجارو زندگی می‌کنن.
‫و ما این کوهستان رو کجا پیدا می‌کنیم؟
‫اسمش چی بود؟
‫کیلیمنژلو.
‫کوهستان...
‫در نزدیکی...
‫همون‌جاست!
‫خیلی خب.
‫بیاین بریم.
‫خیلی خب، بیا ببریمت پیش والدینت کوچولو.
‫عزیزم.
‫امیدوارم پسر کوچولومون به زودی ‫بیاد پیش ما،
‫و این بچه زیبا
‫برگرده پیش مامان و باباش.
‫نگران نباش عزیزم.
‫سرویس تحویل لک‌لک‌ها به زودی ‫درستش می‌کنه. شک ندارم.
‫پس کارمون به اینجا کشید.
‫یه پلیکان،
‫یه خرس گریزلی، یه پاندا،
‫یه خرگوش،
‫و یه گرگ،
‫یعنی چی؟
‫سرویس تحویل بچه همه لک‌لک‌ها ‫رو اخراج کرده؟
‫نه، این کارو نکردن.
‫اما شاید بهتر باشه فقط ‫یه لک‌لک‌ رو اخراج کنن.
‫خیلی از زحمت‌های همه‌مون کم می‌کنه.
‫مامان.
‫عزیز دلم.
‫اه.
‫باید همین‌جوری باشه.
‫این بچه توئه.
‫من بچه خودمو برمی‌دارم و می‌رم.
‫حتما رسیدن به اینجا خیلی ‫خسته‌کننده بوده.
‫روحتم خبر نداره.
‫من خیلی خسته‌م.
‫منتظر بودی چی بهت برسه؟
‫می‌خواستی بچه‌ت پسر باشه یا دختر؟
‫می‌دونی چیه؟ اصلا برام مهم نیست.
‫فقط بچه‌مو بهم پس بده.
‫اسم براش انتخاب کردی؟
‫کنجکاوم که بدونم.
‫بچه‌تو چی صدا می‌کنی؟
‫بس کنید.
‫من می‌خوام برگردم پیش خانواده خودم.
‫با بچه خودم.
‫اوه.
‫ببخشید.
‫واکنشم خوب نبود.
‫عیب نداره.
‫سعی کن از کوره در نری.
‫شاید یکم غافلگیر بشی.
‫اون اینجاست.
‫دیگه تحملم تمومه!
‫این دیگه کیه؟
‫چطور ممکنه ندونی این کیه؟
‫این یه تیزشاخه.
‫یه گونه از درازشاخان.
‫معمولا توی خاورمیانه زندگی می‌کنن.
‫تو دل هر بیابونی هستن.
‫من چه کار کردم آخه؟ ‫من چه کار کردم آخه؟
‫ببین عزیزم،
‫اون واقعا خوشحاله.
‫بهتره از اون خرس یادبگیری.
‫نیازی به هیجان‌زده‌ شدن نیست.
‫این بچه با این حال ‫از من الگو می‌گیره.
‫دلم آب می‌خواد.
‫من اینجا می‌میرم.
‫چیزیمون نمی‌شه.
‫پوستمون برنزه می‌شه.
‫نظر تو چیه، دوک.
‫یادمه به بار توی صحرای بزرگ سفر می‌کردم،
‫که یه بیابون بود.
‫نه، یادم نمیاد اینو.
‫خیلی خب.
‫یه استراحت کوتاه داریم.
‫سه دقیقه.
‫آب؟
‫بچه‌ها، آب!
‫- آب! ‫- آب تمیز!
‫باورم نمی‌شه.
‫آب! آب! آب! بالاخره به آب رسیدم!
‫آب کجاست؟
‫آب!
‫اینجاست!
‫ها؟
‫آب! آب!‌ آب کجاست؟
‫اونجاست! آب!‌ آب!
‫آب! آب کجاست؟
‫بادی!
‫آب اینجاست!
‫ها؟
‫آب! آب! آب!
‫درخت تازه.
‫وای!
‫بادی!
‫آب کجاست؟
‫به هر نفر سه جرعه می‌رسه.
‫تو سهم آبتو خوردی.
‫چی؟
‫چی داری می‌گی؟
‫یادم اومد!
‫یادم اومد چیزی که توی صحرای بزرگ دیدم
‫سراب بود! من یه سراب دیدم.
‫اوه.
‫سراب؟
‫اوه.
‫تیزشاخ کجاست؟
‫تیزشاخ رفته.
‫ما نمی‌تونیم توی این بیابون پیداش کنیم.
‫بچه‌ها، من رد سمش رو پیدا کردم.
‫بیا بچه جون. بیا.
‫دیگه رسیدیم.
‫به محض اینکه دوستات بیان سراغت،
‫حسابی غافلگیر می‌شن.
‫چشمت دنبالش باشه.
‫این تقصیر توئه، بادی.
‫هی داد می‌زدی «آب!‌ آب».
‫اونجاست! می‌تونم ببینمش!
‫اوه.
‫اومدن.
‫خیلی خب، باید برم.
‫صبر کن. داریم میایم پیشت.
‫آره. داریم میایم.
‫اینجایی.
‫کوچولو.
‫ما رو خیلی نگران کردی.
‫چه اتفاقی داره برات می‌افته؟
‫من خیلی احساساتی شدم.
‫تعجبی نداره،
‫منظورم این نیست،
‫من نمی‌تونم پاتو ببینم.
‫اوه.
‫چرا من دارم این‌جوری فرو می‌رم؟
‫وای نه.
‫تو هم داری فرو می‌ری، اسکار.
‫وای نه. منم دارم فرو می‌رم.
‫منم قراره بمیرم؟
‫نه، نه، نه.
‫این باتلاق شنیه.
‫دستپاچه نشین.
‫من نجاتتون می‌دم.
‫اسکار،
‫برای پرواز کردن آماده‌ای؟
‫پرواز کنم؟ کجا پرواز کنم؟
‫پرواز کنی بری اونجا!
‫اسکار!
‫باید بچه رو بگیری!
‫می‌گیرمش!
‫وای.
‫میک‌میک.
‫خودت چی؟
‫متاسفانه کار من تمومه.
‫حداقل این بچه رو به والدینش ‫تحویل بدین.
‫و اگه تونستین بچه من و میکیلا ‫رو ببرید خونه.
‫الان برای خداحافظی زوده،‌ میک‌میک.
‫چرا؟ چی تو فکرته اسکار؟
‫ما شاخه رو خم می‌کنیم
‫تو اونو می‌گیری،
‫و بعد آزادت می‌کنیم.
‫آره، بیاین نجاتش بدیم.
‫خب... یک، دو، بگیرش.
‫میک‌میک، باید شاخه رو بگیری.
‫اه!
‫نمی‌تونم.
‫زود باش میک‌میک.
‫برو بالاتر، می‌دونم که می‌تونی انجامش بدی.
‫دارم تلاش می‌کنم، اما پنجه‌هام کوتاهن و...
‫این شاخه خیلی بالاست.
‫دوک،
‫من شاخ‌دراز رو به تو میدم ‫باعث می‌شه شاخه پایین‌تر بیاد.
‫میک‌میک،
‫دوباره تلاش کن.
‫این غیرقابل قبوله.
‫سرویس تحویل بچه کارش افتضاحه،
‫من شکایت می‌کنم.
‫موافقم. منم همین کارو می‌کنم.
‫ها؟
‫اوه.
‫اه.
‫خیلی خب.
‫کوچولو.
‫برو پیش والدینت. و لازم نیست ‫چیزی بگین. من می‌دونم...
‫قضیه چیه، منتظر بچه‌تون بودین، ‫حالا اومده خونه،
‫اما قضیه اینه، شما بچه‌تونو گرفتین و... ‫نه، نه، نه...
‫شما بچه‌تونو می‌گیرید،‌ بچه منو می‌دید،
‫و نشنوم که بگین شبیه من نیست.
‫ها.
‫ببین،
‫اونجاست.
‫کجا؟
‫زیرتو نگاه کن.
‫روش نشستی.
‫چی؟
‫خب کجاست؟
‫اون روی پشتته.
‫بیا اینجا.
‫بیا دیگه.
‫بیا پیش بابایی.
‫نمی‌تونم ببینمت.
‫میک‌میک‌، چه‌کار می‌کنی؟
‫اوه.
‫بچه‌ها،
‫خیلی زود به من رسیدین.
‫اون واقعا پشت منه؟
‫اوه.
‫اوه، بالاخره بهش رسیدم.
‫زنده‌ست؟
‫اوه. خوشحالم.
‫و اون شبیه منه؟
‫لطفا برگرد.
‫می‌خوام بهتر ببینمش.
‫باشه. البته.
‫خوب ببینیدش.
‫خب، اسکار،
‫بگو ببینم، چه شکلیه؟
‫چطور بگم؟
‫بگو چجوری، آخه چجوری...
‫کسی می‌تونه
‫از باتلاق شنی خطرناک بیرون بیاد؟
‫من یه توضیح می‌خوام!
‫پدر،
‫تو با چشمای خودت دیدی،
‫اون حیوونای زیرک ‫ما رو گول زدن.
‫نمی‌دونم کجای نقشه‌مون ‫اشتباه پیش رفت.
‫البته که نمی‌تونی بفهمی.
‫کله پری! تو سرت مغز نداری!
‫اما... پدر!
‫انقدر گریه نکن!
‫نگران نباش،‌ پسرم.
‫چیزی نیست.
‫دوست دم دراز ما
‫یه تله هوشمندانه براشون گذاشته.
‫براشون تله گذاشته؟
‫هیچ کسی تا به حال
‫از این تله جون سالم بدر نبرده.
‫دوک،
‫یه بار دیگه بهم بگو،
‫داری به من می‌گی که
‫این یه بچه اژدهاست؟
‫بله، خود خودشه.
‫این موجودات اونقدر نادرن
‫که فقط یه جفت ازشون مونده.
‫این دو اژدها اینجا زندگی می‌کنن.
‫توی چین.
‫بالای کوهستان آسمانی.
‫کوهستان آسمانی؟
‫اوه.
‫نگران نباش یانوس،
‫فقط اسمش آسمانیه.
‫هیچ کوهستانی نیست ‫که به آسمون برسه.
‫این مسخره‌ست.
‫ما چیزای زیادی رو پشت سر گذاشتیم.
‫من آماده‌م باور کنم که یه کوهستانی ‫توی آسمونه.
‫آفرین،‌ اسکار.
‫کوهستان معلق جلوی ماست.
‫چه منظره زیبایی.
‫این بار حق با توئه، اسکار.
‫آسمون رو نگاه کنین. ‫اون کی می‌تونه باشه؟
‫اوه، یه اژدهای... غول‌پیکر؟
‫سلام بابا!
‫بابا!
‫سلام رفقا.
‫من اینجام چون یه پرنده کوچولو ‫به من گفته
‫که شما ممکنه توی دردسر افتاده باشین.
‫درسته.
‫اونم چه دردسری.
‫سوار شین،
‫من شما رو به آسمون می‌برم.
‫چرا باز ناله می‌کنی؟
‫همه جام درد می‌کنه.
‫سردمم هست،
‫گرسنه‌ هم هستم.
‫تشنه هم هستم.
‫و خسته شدم.
‫طفلکی.
‫تو خیلی تلاش می‌کنی،
‫می‌خوای اینو بشنوی؟
‫خب،
‫راستش،
‫آره.
‫عمرا اینو بگم.
‫ما کرکس‌ها این‌جوری ناله نمی‌کنیم.
‫تو مایه ننگی!
‫از خشمت استفاده کن.
‫از اون برای نابود کردن دشمنات ‫استفاده کن، پسر شجاعم.
‫صحبت از دشمنامون شد.
‫خودشه.
‫بله، قربان.
‫تقریبا رسیدیم.
‫خونه اژدهایان اونجاست.
‫قله بلندترین کوه.
‫واقعا؟
‫می‌خواستم بدونم اژدهایان...
‫ترسناکن؟
‫آره.
‫اونا شبیه افعی‌های غول‌پیکر هستن.
‫و همچنین، نفس آتشین دارن.
‫هی، یانوس! اونجا رو ببین! یه اژدها!
‫ها!
‫کجا؟
‫بی‌نمک.
‫ها؟
‫یانوس، بچه رو بگیر!
‫گرفتمش.
‫بچه‌ها، اینجا چه خبره؟
‫کرکس‌ها دارن بهمون حمله می‌کنن.
‫دیگه صبرم لبریز شده، لاشخورا!
‫پشیمون می‌شید که با ما در افتادین!
‫اونا سعی می‌کنن
‫که اژدهای ماشینی رو نابود کنن. ‫باید به کوه برسیم.
‫من حس خوبی ندارم.
‫خودتونو محکم بگیرید!
‫زود باش! سریع‌تر!
‫چرا انقدر لفتش می‌دی!
‫دارم تلاشمو می‌کنم!
‫بابا!
‫ای پرنده‌های کثیف!
‫دیگه از دستتون خسته شدم!
‫دوک، بچه‌ رو نجات بده!
‫ولش نکن!
‫نه! صبر کن!
‫بدرود، دوستان!
‫یانوس!
‫هی!
‫کمکم کنید!
‫کسی صدامو می‌شنوه؟
‫دیگه کارم تمومه.
‫ماجراجویی بزرگ من،
‫سفر بزرگم تموم شد.
‫و همه دوستام،
‫به فنا رفتن.
‫یه نفر دیگه قراره بچه عزیزمو بزرگ کنه.
‫و من...
‫میک‌میک! طاقت بیار!
‫دارم میام!
‫کارل؟
‫تو!
‫این تقصیر توئه!
‫کارت تو همه بچه‌ها رو با هم قاطی کردی!
‫میک‌میک!
‫الان عصبانی نشو. خطرناکه.
‫به من نگو کی عصبانی بشم!
‫جوابمو بده! بچه‌م کجاست!
‫اعتراف کن! تو همه چیو خراب کردی!
‫بهتره بعدا در موردش حرف بزنیم. ‫تو داری...
‫سقوط می‌کنی.
‫من سقوط نمی‌کنم!
‫- دارم سقوط می‌کنم! ‫- دیدی؟
‫بهت گفته بودم.
‫میک‌میک، منقارم رو بگیر.
‫این مسخره‌ست. من خیلی سنگینم.
‫منو بگیر. یه نقشه دارم.
‫نقشه تو به درد خودت می‌خوره.
‫باشه. هر چی تو بگی.
‫هنوز داریم سقوط می‌کنیم.
‫ما سقوط نمی‌کنیم! داریم پرواز می‌کنیم!
‫به نظر نمیاد که در حال پرواز باشیم. ‫بال‌هاتو باز کن، کارل.
‫این چه کمکی به ما می‌کنه؟
‫به من اعتماد کن! این تنها راهه. انقدر ‫بحث نکن و کاری که بهت گفتمو انجام بده.
‫باشه. خیلی خب.
‫می‌دونم که باید برم اونجا.
‫نمی‌تونم خودمو مجبور کنم.
‫من خیلی خیلی می‌ترسم.
‫این اژدهایان مثل افعی‌های غول‌پیکرن ‫و نفس آتشین دارن.
‫این باورنکردنیه. چطور می‌شه ‫از دهنت آتیش بیرون بیاد.
‫نفس آتشین داشتن آسونه.
‫دوست داری بهت یاد بدم؟
‫هیچ‌کسی اجازه نداره بدونه که ‫اژدهایان هنوز وجود دارن.
‫هیچ‌کس زنده نمونه که ‫اینو به بقیه بگه.
‫یکی بهم کمک کنه.
‫حالا واقعا داریم پرواز می‌کنیم.
‫آفرین.
‫چی بهت گفتم؟
‫برگشتیم سر کارمون.
‫خب کارل، بگو چی شد.
‫چطور همه بچه‌ها رو با هم قاطی کردی.
‫و بچه من کجا رفته؟
‫من کسی رو جا به جا نکردم.
‫منو عصبانی نکن، کارل!
‫الان با پنجه‌هام گرفتمت.
‫باشه، باشه.
‫حقیقت رو بهت می‌گم. ‫این‌جوری شد.
‫یکی آرنولد رو فرستاد سراغم
‫که بچه‌ت رو ازم بدزده.
‫و بچه لاما از لاماها.
‫و یه بچه عجیب دیگه از والدین عجیب دیگه.
‫این باعث شد افتضاح به بار بیاد.
‫من اومدم سراغت که قضیه رو توضیح بدم، اما...
‫راهم رو گم کردم.
‫و بعد من پاندای پدر با ‫اژدهای ماشینی رو دیدم.
‫در مورد مشکلت بهش گفتم.
‫اون می‌خواست کمک کنه و...
‫شرمنده. خیلی شرمنده‌ت شدم.
‫باشه، اما...
‫چرا باید آرنولد همچین کاری کنه؟
‫متاسفانه آرنولد پشت این قضیه نیست.
‫بچه خرس اینجاست.
‫آره. مثل پدرشه.
‫مثل همه خرسا خنگه.
‫می‌تونی این توله رو بخوری.
‫بعضی غذاها با گذشت زمان ‫بهتر می‌شن.
‫اگه بدونی چطور منتظر باشی.
‫و خوب اونا رو آماده کنی.
‫اونا خیلی خوشمزه می‌شن.
‫برو سراغ کارت آرنولد.
‫تا می‌تونی بچه‌ها رو با هم جا به جا کن.
‫کارل.
‫ما قراره مقابله کنیم. من یه نقشه‌ای دارم.
‫نگو که می‌خوای بری سراغ پیتون.
‫لونه پیتون کجاست؟
‫سمت چپه یا راست؟
‫بذار فکر کنم، راست...
‫یا نه.
‫پس سمت چپه.
‫بزن بریم.
‫خواهش می‌کنم بذارید برم.
‫اژدهایان قدرتمند،
‫در مورد شما به کسی نمی‌گم.
‫براتون کسی رو آوردم که شاید بشناسین.
‫یکی که خیلی مهمه. ببینید.
‫مامان!
‫این بچه‌مونه!
‫بچه‌مون رو آوردی خونه؟
‫خواهش می‌کنم به حرفام گوش کنین.
‫کجاست؟
‫پیتون کجاست؟
‫هی، پیتون!
‫ای مار بدقواره! بیا بیرون ببینم!
‫با من بجنگ!
‫شاید لازم نباشه باهاش مبارزه کنی، میک‌میک.
‫شاید تو و پیتون بتونین ‫با حرف زدن حلش کنین.
‫مثل کاری که همه حیوانات متمدن انجام می‌دن.
‫شوخیت گرفته؟
‫این موجود شرور بچه منو دزدیده.
‫اون پیتونو به گوشت چرخ‌کرده تبدیل می‌کنم!
‫می‌بینم که اومدی منو به چالش بکشی.
‫اون‌قدر احمقی
‫که فکر می‌کنی
‫پیتون رو شکست بدی؟
‫معلومه که می‌تونم بیا جلو ببینم.
‫تو شکست خوردی، میک‌میک.
‫باید به این اعتراف کنی.
‫و جلوی کسایی که ازت قوی‌ترن تعظیم کنی.
‫تو همه چیو از دست دادی.
‫من انتقامم رو گرفتم.
‫فقط یه چیز مونده که از دست بدی، جونت.
‫دیگه نمی‌تونه هیچ‌وقت بچه‌ای ‫رو تحویل بدی.
‫خواهیم دید!
‫و بعدش،
‫ما سوار یه اژدهای ماشینی فوق‌العاده شدیم
‫و مستقیم به سمت کوهستان آسمانی اومدیم.
‫اما وقتی توی هوا بودیم،
‫کرکس‌ها به ما حمله کردن
‫و دوستام رفتن.
‫و حالا...
‫کسی نیست که بچه ‫
‫میک‌ميک، دوست فوق‌العاده ‫و شجاع من رو نجات بده.
‫کجا با این عجله.
‫کجا داری فرار می‌کنی؟
‫چیه؟ چون پا نداری نمی‌تونی فرار کنی؟
‫من می‌گیرمت!
‫به این طفل معصوم فکر کنین
‫یه توله خرس که بی‌دفاعه ‫و بدون پدر و مادرش از دست می‌ره.
‫اگه بچه خودتون بود چی؟
‫چه خوشتون بیاد یا نیاد،
‫نمی‌تونین دست روی دست بذارین،
‫من بهتون اجازه نمی‌دم.
‫می‌گیرمت!
‫از دنبال کردن من خسته نشدی؟
‫نمی‌خوای استراحت کنی؟
‫بچه من کجاست؟
‫بگو ببینم!
‫حرف بزن مار خوش خط و خال!
‫- اون کجاست؟ ‫- بذار برم.
‫من بهت می‌گم.
‫به من آسیب نزن.
‫اونجاست. روی اون درخت.
‫بچه‌م.
‫طاقت بیار.
‫دارم میام.
‫بابایی داره میاد.
‫خیلی خب.
‫من اینجام.
‫گرفتمت.
‫ما می‌ریم خونه. بچه... ‫
‫چی؟
‫یه سوپرایز برات دارم.
‫دنبال اون می‌گشتی؟
‫بابایی!
‫هی!
‫کاری نکن که پشیمون بشی!
‫بگو ببینم، میک‌میک.
‫اینکه همه چیو از دست بدی چه حسی داره؟
‫دوستات رو از دست بدی،
‫اینکه بعد از تلاش زیاد ‫امیدت رو از دست بدی.
‫و به‌طور احمقانه کلی وقت با ارزشت رو
‫با نجات بچه‌های بقیه هدر بدی.
‫اما در نهایت نتونی بچه خودتو نجات بدی. ‫
‫اوه.
‫شاید بخندی،
‫اما یه چیزی هست که می‌خوام بدونی.
‫روزی که اون لک‌لک اون بچه رو ‫آورد خونه ما،
‫اون بچه لاما. من خیلی عصبانی بودم،
‫و فقط یه فکر تو سرم داشتم.
‫باید بچه‌م رو ببرم خونه.
‫بابایی.
‫ادامه بده، تحت تاثیر قرار گرفتم،
‫اما هر بار که صورت ‫خوشحال بچه‌ها رو می‌دیدم،
‫و صورت خوشحال والدین رو می‌دیدم،
‫این به فکرم رسید، پیتون،
‫که با کمک به اونا دارم کار درست رو می‌کنم.
‫که تو باید به بچه‌های بقیه اهمیت بدی.
‫درست همون‌طور که به ‫بچه‌ی خودت اهمیت میدی.
‫چرت پرت بسه.
‫اگه این کارو بکنم چی می‌گی؟
‫لبخند بزن کوچولو.
‫برای بابایی لبخند بزن.
‫می‌تونی اونو بگیری.
‫دیگه برام فایده‌ای نداره.
‫دیگه این مسخره‌بازیا کافیه.
‫بچه‌مو بهم پس بده.
‫برو بابا. هنوز کارمون باهاش تموم نشده.
‫هی، کرکسا،
‫بس کنین! ولش کنین!
‫هر چی تو بخوای، دوست من.
‫- بابایی! ‫- بچه‌م!
‫نه!
‫آره!
‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫خیلی به پیروزی خودت ‫مطمئن بودی،‌ پیتون.
‫من برگشتم!
‫اون یه...
‫اژدهاست.
‫و کسی نباید در مورد اژدهایان بدونه.
‫درسته.
‫من برمی‌گردم!
‫من این خرس گریزلی از خود راضی
‫وحشی گستاخ رو شکست می‌دم.
‫اون با اژدهایان دوست بود.
‫اون موجودات از کجا اومدن.
‫بابایی.
‫ما بالاخره همو دیدیم، پسرم.
‫و من خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫خیلی غم‌انگیزه که دوستام اینجا نیستن که ‫این لحظه خوشحال‌کننده رو با من شریک شن.
‫نگران نباش، میک‌میک. ‫ما اومدیم پیشت.
‫مزاحمم نشو.
‫اگه دوستام میومدن
‫از شدت خوشحالی گریه می‌کردن.
‫سلام میک‌میک، دلت برامون تنگ شده بود؟
‫دوستای من! اینجایید!
‫زنده‌اید!
‫من خیلی خوشحالم.
‫بالاخره پسرمو پیدا کردم.
‫من خوشحال‌ترین خرس روی زمینم.
‫صبر کن ببینم، فکر کردم شما...
‫فکر کردم شما سقوط کردین.
‫ما یه فرار معجزه‌آسا و باورنکردنی داشتیم.
‫ما از ابرهای طوفانی عبور کردیم،
‫و از صاعقه‌ها جاخالی می‌دادیم ‫و شجاعانه با اون کرکس‌ها جنگیدیم.
‫اوه.
‫خیلی خب، اعتراف می‌کنم. ‫ما افتادیم توی یه آبشار.
‫کوچولوهای من،
‫نمی‌دونم باباتون کجاست. ‫چرا انقدر طولش داده.
‫اما شک ندارم به زودی برمی‌گرده ‫و یه خواهر جدید براتون میاره.
‫برادرم بیاره خوبه.
‫چون اون قول داده.
‫میکیلا.
‫مامانی.
‫بیا اینجا کوچولو.
‫میکیلا، عزیزم.
‫بالاخره برگشتیم پیش هم.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود، عشقم.
‫می‌دونم، منم دلم برات تنگ شده بود، میک‌میک.
‫انتظار سخت بود.
‫میک‌میک.
‫اونا کی هستن؟
‫اوه، اونا...
‫اژدها هستن،
‫اونا دوست هستن، آره.
‫عصر بخیر،
‫از آشنایی با شما خوشحالم، خانم.
‫همچنین، آقا.
‫آره.
‫و حالا،
‫وقتشه که ما بریم.
‫بدرود.
‫بدرود، دوستان من.
‫بهمون سر بزنین!
‫بای بای!
‫چی؟
‫اینجا یه مشکلی هست.
‫در گیر کرده؟
‫چرا منو بیدار کردی؟
‫تو کی هستی؟
‫اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫من توی این خونه زندگی می‌کنم.
‫نه، من اینجا زندگی می‌کنم.
‫این خونه منه.
‫اما یه ساله کسی اینجا زندگی نکرده.
‫درسته، خونه خالی بود.
‫اما حالا من برگشتم،
‫و این خونه منه.
‫اوه.
‫پس ببخشید.
‫من می‌رم یه جای دیگه.
‫اوه.
‫صبر کن.
‫به فکرم رسید که...
‫می‌تونی پیش من بمونی.
‫واقعا؟
‫آره.
‫اینجا به اندازه کافی جا داره.
‫«ترجمه از میثم موسویان»