‫ها؟ اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫چرا تو اتاق خودت نیستی؟
‫دارم شنا تمرین می‌کنم.
‫نه. منظورم شیرجه بود.
‫باشه تو ادامه بده جااین.
‫چون بیرون استخر شنا هست.
‫مامان بریم شنا.
‫- بیا مامان. ‫- چرا همیشه می‌خوای بری شنا؟
‫گفتم تو خونه اینو نزن.
‫صورتتو زشت می‌کنه.
‫بیرون، نه اینجا.
‫اون بیرون استخر واقعی هست.
‫بیا بریم.
‫امروز کار نکن. خواهش؟
‫بلند شو. باید بری مهدکودک.
‫یه شیرجه دیگه.
‫با من شیرجه بزن مامان. خواهش؟
‫تو بزن. مامان می‌شماره.
‫تا ۳۰ بشمار.
‫باشه. یک،
‫دو،
‫سه،
‫چهار،
‫پنج،
‫شش،
‫هفت…
‫شین جااین. موقع شیرجه نمی‌تونی نفس بکشی.
‫نکشیدم. تمام مدت نفس‌مو حبس کرده بودم.
‫به شمردن ادامه بده. زود باش.
‫هشت،
‫نه...
‫چی بود اون؟
‫شین جااین بعد صبحونه ‫باید داروتو بخوری. یادت نره.
‫مامان ممکنه یادش بره.
‫مامان. اون چیزی که برای ‫کار استفاده می‌کنی هست،
‫می‌تونم روش نقاشی بکشم؟
‫چرا هی روش نقاشی می‌کنی؟ ‫کلی دفتر نقاشی داری.
‫چون اگه تو دفتر نقاشی بکشم، ‫نگاه نمی‌کنی.
‫چی می‌گی؟ معلومه که می‌کنم.
‫رو تخته. برو بیارش.
‫- مامان! ‫- بله.
‫اون رمز عبور کار نمی‌کنه.
‫دوباره نه...
‫جااین!
‫- بارون رو چه‌کار می‌کنی؟ ‫- چه‌کار کنم؟
‫باید امروز مرخصی بگیرم.
‫اونجا هم بارونه؟
‫آره حسابی می‌باره.
‫- فریزر رو چک کن. ‫- مادربزرگ! دلم برات تنگ شده!
‫- جااین برو اونور. ‫- یه کم گوشت گاو گذاشتم.
‫- بیا پیشمون! ‫- جااین...
‫با اون و میوکی که گذاشتم سوپ درست کن.
‫حتی نمی‌دونستم اینو داریم.
‫سوپ میوک خوبه.
‫وقتی میوک رو تفت می‌دی یه کم آب اضافه کن.
‫دیگه غذای آماده نخور، غذای درست بخور باشه؟
‫حالا شاید خوب باشی، ‫ولی وقتی بزرگ‌تر شدی حسش می‌کنی.
‫مامان.
‫فهمیدم چی گفتی. دارم صبحونه درست می‌کنم.
‫هفته دیگه برات دسر ‫و مواد سوپ میارم.
‫وعده‌های غذایی‌تو بخور، باشه؟
‫این‌قدر بد غذا می‌خوری. باید بیام پیشتون...
‫مامان باشه.
‫پشت خطی دارم. ‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫باشه. صبر کن. آن‌نا...
‫شین جااین. تو حموم شیر آبو باز گذاشتی؟
‫نه نرفتم حموم. چطور؟
‫- هیچی. ‫- مامان نگاه کن چی کشیدم.
‫این چیه؟
‫من و مامان.
‫جااین.
‫اگه می‌خوای مامانو بکشی، ‫چرا منو خوشگل نمی‌کشی؟
‫چطور؟
‫نگاه کن این قرمزه و این سبزه.
‫فقط از سیاه استفاده نکن... سرده.
‫مامان اینجا واقعاً استخر شناست!
‫- این دفتر مدیریته. ‫- استخر!
‫- جااین آروم باش. ‫- استخر!
‫به خاطر بارندگی بی‌سابقه،
‫سیل به طبقه دوم ساختمان‌های ۱۰۱ تا ۱۰۷
‫و طبقه سوم ساختمان‌های ۱۰۸ تا ۱۱۰ رسیده.
‫- ساکنان آسیب‌دیده... ‫- مامان شنا کنیم!
‫- تو خونه می‌تونیم شنا کنیم! ‫- جااین یه لحظه صبر کن.
‫- چرا نمی‌شه؟ ‫- ...به طبقه‌های بالاتر برید.
‫گفتی باهام بازی می‌کنی...
‫شین جااین! گفتم ساکت باش!
‫آسانسورها غیرفعال هستن و ازشون ‫و نمی‌شه برای تخلیه استفاده کرد.
‫گفتی می‌ریم شنا!
‫- دوباره... ‫- چرا حرف گوش نمی‌کنی؟
‫- به خاطر بارندگی بی‌سابقه... ‫- و گفتم تو خونه اینو نزن!
‫همین‌جا بمون ‫وگرنه اینا رو بهت پس نمی‌دم!
‫و طبقه سوم ساختمان‌های ۱۰۸ تا ۱۱۰.
‫ساکنان آسیب‌دیده...
‫الو؟
‫دکتر گو آن‌نا از تیم توسعه ۳ موتور احساسات؟
‫سون هی‌جو از تیم امنیت ۱ هستم.
‫- واحدتون رو سیل گرفته؟ ‫- آره.
‫نزدیک خونه هستم تا ببرمت.
‫- من؟ ‫- طبقه سوم به زودی می‌ره زیر آب.
‫زودتر برو طبقه بالاتر.
‫اگه داری وسیله جمع می‌کنی بیخیالش شو. نترس.
‫با جااین از پله‌ها برو بالا. من...
‫الو؟
‫[شین جااین (ژوئیه، هفته دوم)]
‫جااین!
‫باید بریم. بیا بیرون!
‫جااین، بیا بریم!
‫همین حالا باید بریم.
‫جااین مامانو ببخش. ‫من یکم کلافه بودم.
‫مامان عصبانی نیست.
‫می‌خوای مامان کولت کنه؟
‫زود باش عزیزم!
‫گیونا گریه نکن. باید عجله کنیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید می‌شه رد بشیم؟
‫نمی‌تونی همه اینا رو ببری ‫و از بچه‌ها هم مراقبت کنی!
‫بریم.
‫ببخشید.
‫ببخشید. چرا نمی‌تونیم بریم بالا؟
‫ببخشید؟
‫نمی‌دونم.
‫یه چیزی راه به بالا رو بسته.
‫شنیدم یکی غش کرده.
‫ببخشید. می‌شه رد بشم؟
‫خدایا به ما رحم کن. نجاتمون بده از...
‫عجله کنید!
‫عزیزم مواظب باش نیفتی.
‫[زمان حال، سئول]
‫جااین می‌ترسی؟
‫فکر می‌کردم فقط آبه،
‫ولی فکر نکنم ‫آبی باشه که بشه توش شنا کرد.
‫می‌خوای با مامان موقع بالا رفتن آواز بخونی؟
‫چون امروز قرار بود هر ‫چی بشه با هم بازی کنیم.
‫کل روز.
‫«هر چی بشه»؟
‫«هر چی بشه» یعنی چی؟
‫«هر چی بشه» یعنی...
‫مامان نگاه کن!
‫- کمک! ‫- یکی کمک کنه!
‫خواهش می‌کنم!
‫کمک!
‫♪ تو کهکشان راه شیری تو آسمون آبی ♪
‫♪ یه قایق سفید کوچولو که می‌ره ♪
‫♪ با یه درخت برگ بوی تنها ♪
‫♪ یه خرگوش کوچولو روش نشسته ♪
‫♪ قایق دکل نداره ♪
‫♪ پارو نداره که شناور بمونه ♪
‫♪ ولی هنوز می‌ره جلو ♪
‫ها؟
‫جااین.
‫همین‌جا بمون، باشه؟
‫کجا می‌ری؟
‫هیچ‌جا نمی‌رم. ‫فقط می‌خوام یه نگاهی بندازم.
‫ما از ساختمون ۴۰۷ هستیم.
‫می‌شه از دستشویی‌تون استفاده کنیم؟
‫بچه‌هام می‌خوان برن ‫دستشویی. بذارین بیایم تو.
‫کسی خونه‌ست؟
‫فقط یه کم آب برای شیرخشک بچه لازم داریم!
‫راه رو باز کنین لطفا.
‫اگه دستشویی یا آب ‫لازم دارید لطفاً بیاید داخل.
‫- ممنون. ‫- آره بیاید داخل.
‫- ممنون. ‫- آروم لطفاً.
‫- دکتر گو آن‌نا! ‫- آره این‌طرف.
‫اینجایی دکتر گو؟
‫دکتر گو آن‌نا!
‫اینجام!
‫جااین بیا بریم.
‫جااین.
‫ببخشید.
‫شین جااین!
‫آن‌نا خوبی؟
‫- جااین! ‫- بچه رو بده به من!
‫نفس نمی‌کشه.
‫جااین.
‫مامان!
‫حتماً خیلی ترسیدی.
‫چیزی نیست.
‫خیلی خیلی ممنون.
‫سون هی‌جو هستم. قبلاً حرف زدیم.
‫باید از این فیلم بگیرم.
‫۷ ژوئیه ساعت ۷:۵۵ صبح.
‫بقای محقق ارشد گو و ‫شین جااین رو تأیید کردم.
‫حالا داریم می‌ریم بیرون.
‫تموم شد. بریم.
‫بیا.
‫- مامان! ‫- من حملش می‌کنم.
‫بذار من حملش کنم.
‫- می‌تونی از پله‌ها بری؟ ‫- آره مشکلی نیست.
‫بپر بالا.
‫جااین خوبی؟ گریه‌ت تموم شد؟
‫فکر کردم منو ول کردی ‫و رفتی توی اون خونه.
‫بدون تو کجا برم؟
‫بعد این‌قدر آب اومد،
‫و ترسیدم و به اون چیزی که ‫خیلی وقت پیش اتفاق افتاد فکر کردم.
‫مامان، می‌دونی.
‫اون موقع که ماشینمون افتاد تو آب، بابا...
‫جااین.
‫مثل قبل آواز بخونیم؟
‫نه.
‫الان حوصله آواز خوندن ندارم.
‫باشه. پس یه کم استراحت کن.
‫داریم می‌ریم به پشت‌بوم. ‫هلیکوپتر شرکت داره میاد.
‫- اولین باره هلیکوپتر سوار می‌شی؟ ‫- متوجه شدم آب شوره.
‫این بارون معمولی نیست، مگه نه؟
‫سه ساعت پیش، ‫یه شهاب‌سنگ به قطب جنوب خورد.
‫همه یخ‌های آب‌شده داره ‫با آب دریا به شمال میاد.
‫نصف ژاپن زیر آبه،
‫و با این سرعت، این ساختمان ‫۳۰ طبقه هم زیاد دووم نمیاره.
‫برخورد شهاب‌سنگ؟
‫چطور پیش‌بینی نشده بود؟
‫پیش‌بینی کردن. ولی ساکت موندن ‫چون نمی‌شد جلوشو گرفت.
‫نژاد بشری که می‌شناسیم ‫امروز تموم می‌شه.
‫صبر کن ببینم.
‫همه انسان‌ها قراره بمیرن؟
‫فکر می‌کردی محل کارت فقط یه ‫آزمایشگاه توسعه هوش مصنوعیه، مگه نه؟
‫نه.
‫می‌گن کار توئه نژاد بشر جدید رو بسازی.
‫چی؟ چطور می‌تونم...
‫تو دنیا فقط دو نفر
‫رو موتور احساسات برای هوش مصنوعی کار کردن.
‫انتخاب اولمون صبح زود گم شد.
‫درسته رئیست، محقق ارشد ایم هیون‌مو.
‫با بچه‌ای که بزرگ می‌کرد غرق شد.
‫نتیجه گرفتیم مرده.
‫تو نفر دوم هستی.
‫وقتی برسی پناهگاه موقت، مأموریتتو می‌گیری.
‫یه لحظه صبر کن...
‫موقع راه رفتن حرف بزن.
‫من چیز زیادی نمی‌دونم.
‫موتور احساساتی که ساختیم ‫فقط برای تست بود.
‫اگه رئیس ایم نباشه نمی‌تونم...
‫هلیکوپتر رو لغو کنم؟
‫تیمای دیگه تحقیقشون تموم شده.
‫بدنای شبیه انسان، ‫هوشمند، قادر به تولید مثل.
‫تنها چیزی که مونده موتور احساساته. ‫می‌فهمی؟
‫حالا همه‌ش به تو بستگی داره.
‫مامان.
‫بله؟
‫باید برم دستشویی.
‫صبر کن.
‫دستشویی کردی؟
‫نه. نگهش داشتم، ‫ولی دیگه نمی‌تونم.
‫این توی برنامه نیست.
‫می‌تونه نگهش داره یا نه؟ ‫وقت زیادی نداریم.
‫جااین مامان شلوار اضافی برات نیاورده.
‫می‌فهمی چی می‌گم مگه نه؟ ‫باید نگهش داری.
‫فکر کردم شلوار نداری.
‫جااین نگهش دار، باشه؟
‫جااین.
‫هنوز نه.
‫نگهش دار. صبر کن.
‫آره خودمم.
‫طبقه پونزدهم. تا حالا خوب پیش رفته.
‫بچه باید می‌رفت دستشویی.
‫چرا اینو بهش بگم؟
‫بدون مخالفتی همکاری می‌کنه.
‫آره حالا می‌ریم.
‫بچه چی شد؟
‫خودش تمومش می‌کنه.
‫شما دو تا اینا رو بپوشید.
‫مال کسی نیست.
‫پس این موتور احساسات،
‫عواطف انسانی داره؟
‫احساسات انسانی داره؟
‫بله.
‫یعنی درست مثل انسانه؟
‫نمی‌فهمم. چرا احساسات انسانی؟
‫گزینه‌ی بهتری نیست؟ این نژاد بشر جدیده.
‫نباید چیز جدیدی داشته باشه؟
‫احساسات انسانی چه اشکالی داره؟
‫وقتی برسیم بالا سوار هلیکوپتر شدن ‫آسون نیست.
‫آدما هجوم میارن. ‫التماس و دعوا می‌کنن تا سوار بشن.
‫خانواده خودشونو کنار می‌زنن تا زنده بمونن.
‫جالبش اینه،
‫تو هم همین کارو می‌کنی، ‫کنارشونو کنار می‌زنی تا سوار شی.
‫و این اشتباه نیست.
‫احساسات انسانی همین‌جوریه.
‫اون چیزی که داری،
‫می‌تونه تماس معمولی بگیره؟
‫اگه چیزی شد زود بهم زنگ بزن.
‫چرا وقتی خونه می‌خریدی ‫گفتم طبقه سوم خوبه؟
‫این حرفا رو نزن.
‫خوشحالم سالم از اونجا رفتی، مامان.
‫مواظب باش باشه؟
‫آن‌نا. سیل داره به اینجا می‌رسه.
‫گوش کن.
‫مامان و بابا دیگه برات مهم نیستن.
‫فقط جااین مهمه.
‫- یادت باشه. ‫- مامان.
‫چی می‌گی؟
‫هیچی نمی‌شه. بارون زود تموم می‌شه.
‫هفته دیگه دسر جدید برام بیار.
‫آن‌نا.
‫بابت همه چی ازت ممنونم.
‫من...
‫خیلی خیلی دوستت دارم.
‫می‌دونم.
‫مامان.
‫منم همین‌طور.
‫تموم شد؟
‫چقدر احساس‌‌بر‌انگیزه.
‫رابطه تو و مادرت.
‫خیلی همو دوست دارین.
‫احساسات انسانی همین‌جوریه.
‫البته اگه برات مهم نیست.
‫خب، من کسی رو ندارم که بهش زنگ بزنم.
‫بریم. آب دیگه رسیده طبقه دهم.
‫برو بیرون!
‫جااین!
‫بریم.
‫این‌طرف.
‫اینا رو بپوشید.
‫چیز مهمی نیست. برو بالا و بچه رو بده من.
‫مامان آتش خیلی داغه.
‫چیزی نیست جااین. حالا داریم می‌ریم بالا.
‫محکم به مامان بچسب باشه؟
‫- اونو بده بالا. ‫- جااین.
‫جااین اول تو برو بالا ‫و پیش این آقا بمون باشه؟
‫- نه نمی‌خوام! ‫- مامان بعدش میاد.
‫- اول تو برو. ‫- مامان!
‫- نمی‌خوام! ‫- یه لحظه‌ست.
‫- مامان نه! ‫- آروم باش!
‫- جااین! ‫- مامان!
‫مامان!
‫مامان نه!
‫مامان!
‫آن‌نا!
‫- آن‌نا خوبی؟ ‫- مامان!
‫- خوبم! ‫- مامان!
‫- چیزی نیست!
‫مامان جایی نمی‌ره جااین.
‫- چیزی نیست. زود میام. ‫- نرو مامان!
‫صبر کن تا بیام، باشه؟
‫مامان...
‫آهای؟
‫کسی هست؟
‫آره. خواهش می‌کنم درو باز کن.
‫اسمت چیه؟
‫لی جیسو.
‫جیسو، من الان اینو برات بازش می‌کنم.
‫الان میام. یه لحظه صبر کن باشه؟
‫چقدر بارون میاد.
‫عجب. این ساعت چقدر می‌ارزه؟
‫بی‌خیالش شو! باید قبل اینکه بارون ‫قطع بشه ساختمونو غارت کنیم.
‫اگه کسی رو بکشیم کسی نمی‌فهمه.
‫جیسو!
‫اینجام جیسو!
‫اینو باز کن! جیسو!
‫آن‌نا کجایی؟
‫- آن‌نا! ‫- اینجام.
‫عجله کن.
‫درد داره؟
‫داروشو داری، آره؟ کجاست؟
‫گمشون کردم.
‫مامان خیلی درد داره.
‫لعنتی.
‫مامان.
‫جااین.
‫ـ طاقت بیار. ‫- کجا می‌ری؟
‫- دارو رو بیارم. ‫- مسخره بازی در نیار.
‫بعد سوار هلیکوپتر شدن ‫حلش می‌کنیم. آن‌نا!
‫می‌تونی حالت بچه رو به صبح امروز برگردونی.
‫تو اصلا داده‌هاش رو داری. ‫می‌تونی دوباره بسازیش.
‫باید بریم!
‫اون داره می‌میره!
‫مامان.
‫جااین طاقت بیار، باشه؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- ببخشید. ببخشید...
‫جااین طاقت بیار.
‫اینو بخور، باشه؟ بیا.
‫- نگهش می‌دارم. ‫- دست نزن بهش!
‫بیا جااین.
‫جااین چشاتو باز کن. خواهش می‌کنم.
‫باید اینو بخوری ‫تا با مامان شیرجه بزنی و با مامان بازی کنی.
‫بیا بخور.
‫جااین.
‫بیا.
‫می‌خوای جااین رو ول کنی؟
‫به‌خاطر حادثه شوهرته؟
‫راستش جااین رو به‌خاطر کارمون دیدم.
‫فکر نمی‌کنم برای مادر شدن ساخته شده باشم.
‫کی برای مادر شدن ساخته شده؟
‫مرکز قبول کرده که موتور احساسات کامل شده.
‫دیگه لازم نیست خودمون بچه‌ها رو بزرگ کنیم.
‫چند ماه دیگه،
‫مرکز جااین رو می‌بره.
‫یوجین منم میره.
‫شاید هیچ‌وقت نباید خلقشون می‌کردیم.
‫کی می‌برنش؟
‫مامان.
‫جااین.
‫مامان اینجاست.
‫شلوارمو کثیف کردم. ببخشید.
‫آفرین.
‫این گرمه، پس خوبه.
‫حالا خوبی؟
‫آره. مامان بغلم کن.
‫امروز افتادم تو آب
‫و مریض شدم،
‫ولی خوشحالم چون کل روز با تو هستم.
‫فکر می‌کردم به‌طور موقتی آروم شده، ‫ولی حالا آفتاب دراومده.
‫با این آب کهنه رو بشور. ‫شیر آب کار نمی‌کنه.
‫پس تموم شد؟
‫آره. بعد این همه دردسر.
‫جااین خوبه؟
‫صبح زود رئیس امنیت درباره انتقال بهم گفت.
‫گفت باید بیام دنبالت.
‫یه پناهگاه موقت توی محل توقف هست.
‫ما اونجا پیاده می‌شیم،
‫و تو تنها می‌ری به مقصد نهایی.
‫جااین نمی‌تونه بره. برده می‌شه.
‫اینو قبلاً نگفتم نه؟
‫فکر کردی
‫اگه اینو بدونم نمیام؟
‫فکر کردم میای.
‫زیاد به نژاد بشر جدید علاقه‌ای ندارم.
‫اومدم ببینم آخرش با جااین چه‌کار می‌کنی.
‫منطقی بود ولش کنی.
‫چرا می‌خواستی اینو ببینی؟
‫وقتی سن جااین بودم کسی که بهش ‫می‌گفتم مادر این کارو کرد.
‫وقتی گفت برمی‌گرده ‫از من بیشتر گریه می‌کرد،
‫ولی هیچ‌وقت برنگشت.
‫بچه‌ها این چیزا رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنن.
‫پس فکر کردم دیدن اینکه تنها می‌ری
‫شاید یه کم حالمو بهتر کنه.
‫«من تنها کسی نیستم که ولش کردن.»
‫«آدمای دیگه‌ای مثل اون هستن.»
‫«انسان‌ها همینن.»
‫این چیزی بود که می‌خواستم ازش مطمئن بشم. ‫در روز آخر دنیا.
‫بعضی آدما از این چیزا آرامش می‌گیرن.
‫لعنتی.
‫بیا بریم.
‫جااین.
‫- بیا بریم. ‫- مامان!
‫مامان!
‫ببخشید. مواظب باشید.
‫بگو «آه».
‫- خوبی؟ ‫- مامان!
‫- بیا.
‫- کولش می‌کنم. ‫- مامان!
‫مامان.
‫بیا بریم.
‫خواهش می‌کنم کمکمون کنید!
‫حالا چه‌کار کنم؟
‫هی، چیزی نیست.
‫کمکمون کنید. خواهش می‌کنم!
‫چه‌کار می‌کنی؟ داریم می‌رسیم!
‫ببخشید.
‫مامان چرا اون خانم مریضه؟
‫خب،
‫اون مریض نیست.
‫داره بچه‌دار می‌شه.
‫تو هم این‌جوری بودی؟
‫دردت می‌اومد؟
‫جااین.
‫مامان یه کم خسته‌ست. ‫یه لحظه می‌تونی پایین بیای؟
‫نه.
‫مامان خسته‌ست جااین. بیا پایین.
‫یه طبقه دیگه مونده. بیا.
‫بیا بریم.
‫- چه‌کار می‌کنی؟ داریم می‌رسیم! ‫- چرا باید ولش کنم؟
‫چرا نمی‌تونم ببرمش؟
‫گوش کن. این‌طور نیست که...
‫گفتی باید تنها برم. چرا؟
‫چطور می‌تونم ولش کنم؟
‫مامان.
‫جااین.
‫ببخشید. مامان عصبانی نیست.
‫آروم باش و فکر کن.
‫برای منم عجیب بود.
‫با مرگ رئیس ایم و بچه‌ش،
‫جااین تنها کسیه که مونده.
‫اگه مرکز بخواد کاری بکنه وجودش حیاتیه.
‫حتماً اشتباهی شده.
‫مطمئنم.
‫«۷ ژوئیه ساعت ۸:۲۷ صبح»
‫«مرکز داروین به محقق ‫ارشد گو آن‌نا دستورات زیر رو
‫قبل نجات اطلاع می‌ده.»
‫«یک. مرکز داروین،
‫یه مؤسسه تحقیقاتی غیررسمی ‫زیر نظر سازمان ملله،
‫هر تلاشی می‌کنه تا از انقراض بشر
‫در بعد از این فاجعه جلوگیری کنه.»
‫«دو. دکتر گو به عنوان یکی از
‫۴۹ محقق عملیات ویژه منصوب شده.»
‫«فورا به آزمایشگاه تحقیق موقت گزارش بده
‫تا موتور احساسات رو کامل کنه.»
‫«سه. دکتر گو با همه اقدامات لازم
‫برای انجام دو هدف بالا همکاری کامل داره.»
‫این پایان پروسه‌ست.
‫فرد رو تحویل می‌دم.
‫کارت خوب بود.
‫دکتر گو از حالا،
‫دارایی مرکز رو پس می‌گیریم، داده‌های نیومن- ۷۷. ‫[نیومن: مرد جدید]
‫این چیه؟
‫اینا رو از دستش در بیارین!
‫گفتی می‌تونه با من بیاد. بگو ولش کنن!
‫می‌خوای یه چیزی بدونی؟
‫رئیس ایم غرق نشد. با بچه‌ش فرار کرد.
‫گفت ترجیح می‌ده امروز بمیره ‫تا دخترشو ول کنه.
‫ولی تو...
‫شنیدم سعی کردی ولش کنی.
‫صادق باش. می‌دونستی این اتفاق می‌افته.
‫احساسات انسانی همین‌جوریه.
‫بیا از این سخت‌ترش نکنیم.
‫خداحافظی‌هات رو بکن.
‫استخراج کنین. وقت نداریم.
‫صبر کنید.
‫شماها همه‌تون دیوونه شدین؟
‫بهش دست نزن!
‫گفتم بهش دست نزن!
‫می‌کشمت!
‫تک‌تک‌تون رو می‌کشم!
‫خواهش می‌کنم.
‫صبر کنین، خواهش می‌کنم.
‫لطفا تمومش کنین.
‫بذارین زنده بمونه.
‫نکشینش.
‫قول می‌دم موتور احساسات رو بسازم. ‫لطفا این کار رو نکنین.
‫دکتر گو.
‫تو با جااین به نتایج خوبی رسیدی.
‫واسه همین به اون نیاز داریم ‫تا یه موتور احساسات دیگه بسازیم.
‫مگه همون چیزی نیست که خودت گفتی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫التماست می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫یا...
‫فقط تا پناهگاه موقت.
‫بذارید تا پناهگاه موقت با من بیاد.
‫خواهش می‌کنم.
‫واقعا فکر کردی پناهگاه موقتی هم در کاره؟
‫دکتر گو.
‫بقیه ما...
‫همه‌مون اینجا می‌میریم.
‫تو تنها کسی هستی که میری.
‫جااین.
‫وسایل شخصی‌تون لطفا. ‫به‌خاطر مسائل امنیتیه.
‫داده‌های سوژه آزمایش بازیابی شد. ‫در حال حرکت به سمت سایت پرتاب.
‫دکتر گو، من لی هوی‌سو هستم، ‫مدیر آزمایشگاه ایزابلا.
‫چون تازه به ما ملحق شدی، ‫بذار خلاصه ماموریت رو تکرار کنم.
‫تا ۱۵ دقیقه دیگه، ‫ده‌ها هزار شهاب‌سنگ به زمین برخورد می‌کنه.
‫در نتیجه، اکثر موجودات زنده روی زمین ‫منقرض می‌شن.
‫از این رو برای جلوگیری ‫از انقراض انسان، مرکز داروین...
‫امروز صبح هفت موشک ‫از سایت‌های مختلف دنیا پرتاب کرد.
‫در حال حاضر ما ‫آخرین بازمانده‌های بشریت هستیم.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫بشریت حالا باید خودش تکامل پیدا کنه
‫تا بتونه بعد از این طوفان بزرگ دوام بیاره،
‫اونم با استفاده از دانش و تکنولوژی ما.
‫هدف ما حفظ حداقل جمعیت انسانی ممکنه،
‫و وظیفه تیم ما خلق «مادر و فرزند»ـه.
‫در مقصدمون، آزمایشگاه ایزابلا،
‫توانایی تولید کالبد فیزیکی انسان رو داریم،
‫اما شما تنها کسی هستی،
‫دکتر گو، که می‌تونی با تکمیل موتور احساسات، ‫عواطف انسانی رو شبیه‌سازی کنی.
‫بذار درباره ماموریتت بگم، دکتر گو.
‫از اونجایی که فرزند کامله...
‫حالا می‌خوای من مادر رو خلق کنم؟
‫برنامه‌ای داری؟
‫من سوژه آزمایش رو به عنوان ‫مادر یه بچه تعیین می‌کنم،
‫و بعد کاری می‌کنم که بچه ناپدید بشه.
‫سوژه موقع گشتن دنبال بچه‌ش ‫با کلی موانع روبرو می‌شه.
‫اگه شکست بخوره، ‫دوباره برمی‌گرده به اول و امتحان می‌کنه.
‫اگه بعد از بارها تکرار، ‫بتونه بچه رو پیدا کنه...
‫اگه نتونه چی؟
‫این یعنی پایان بشریت.
‫دکتر گو؟
‫اینجا بیگل ۶ ـه.
‫قطعات شهاب‌سنگ به موتورمون خورد. ‫احتمالا نشت اکسیدکننده داریم.
‫می‌تونی وضعیت رو از اونجا گزارش بدی؟
‫مامان پاشو. ‫خونه‌مون شده استخر!
‫جااین.
‫الو؟
‫خانم دکتر گو آن‌نا ‫از تیم توسعه ۳ موتور احساسات؟
‫بله. شما؟
‫سون هی‌جو هستم از تیم امنیت ۱. ‫چون وضع اضطراریه کوتاه می‌گم.
‫خونه‌تون رو چقدر آب گرفته؟
‫- آب تا... ‫- مامان!
‫دکتر گو، گوش کنید. ‫فورا باید تخلیه کنین.
‫- مامان یه خواب دیدم، کشیدمش. ‫- الان میام.
‫- می‌خوای ببینی؟ ‫- طبقه سوم رو به زودی سیل بر می‌داره.
‫برین طبقات بالاتر.
‫- رئیس ایم انتخاب اول ما بود. ‫- فرستادمش واسه گوشیت. ببین!
‫اون همین الان فوت کرد.
‫- وقت جمع کردن وسایل نیست. الان برین. ‫- فرستادمش واسه گوشیت، مامان.
‫- نقاشیمو ببین! ‫- جااین، مامان داره تلفنی حرف می‌زنه!
‫دکتر گو؟ نمی‌تونین الان حرف بزنین؟
‫نه، طوری نیست. بگین.
‫هر چه زودتر برین طبقات بالا ‫و حتما جااین رو هم با خودت ببر.
‫تا چند ماه دیگه مرکز میاد دنبال جااین.
‫و یوجین من.
‫اونا مهم‌ترین دارایی‌های ما هستن. ‫فقط تا اون موقع بزرگش کن.
‫کِی می‌برنش؟
‫الو؟ دکتر گو، پشت خط هستید؟
‫مرکز همین امروز میاد دنبال جا‌این. حتما...
‫شین جا‌این، پاشو. زود باش.
‫حتی به نقاشیم نگاه هم نمی‌کنی،
‫هیچ‌کدوم از کارایی که می‌خوام رو ‫انجام نمی‌دی...
‫شین جااین، منو ببین.
‫امروز باید به حرف مامان گوش بدی.
‫نه نقاشی، نه شنا. امروز نه.
‫- شیرجه چی؟ ‫- شیرجه هم نه.
‫امروز باید پیش مامان بمونی.
‫دنبال هیچ غریبه‌ای که بهت می‌گه ‫باهاش بری، نرو.
‫اگه امروز پسر خوبی باشی،
‫دفعه بعد مامان باهات میاد شنا و شیرجه. ‫فهمیدی؟
‫جواب منو بده.
‫داری دروغ می‌گی.
‫چی؟
‫چرا من همیشه شش سالمه؟
‫دیروز شش سالم بود،
‫پریروز هم همین‌طور،
‫روز قبلش هم همین‌طور! چرا؟
‫چی داری می‌گی؟ ‫بیا بریم. بدو کولت کنم.
‫هیس! گریه نکن!
‫- سلام. ‫- ساکت باش!
‫ببخشید.
‫مامان گفت گریه نکن!
‫همگی دیدین؟
‫درست همون‌طور شد که گفتم.
‫اینا همه‌ش اراده‌ی خداست.
‫باید برای بخشش گناهان‌مون قربانی بدیم!
‫- آمین! ‫- آمین!
‫عجله کنید! گفتم برید!
‫چیکار می‌کنید؟ بجنبید!
‫برید دیگه!
‫برید!
‫دکتر گو آن‌نا!
‫اینجایی، دکتر گو آن‌نا؟
‫دکتر گو آن‌نا!
‫جااین، برو بالا.
‫جااین!
‫شین جااین!
‫جااین.
‫جااین!
‫حالت خوبه؟
‫خدایا، منو ترسوندی.
‫تلفنی حرف زدیم. ‫من سون هی‌جو هستم از تیم امنیت ۱.
‫فقط باید اینو ضبط کنم.
‫۷ جولای، ساعت ۷:۵۵ صبح. ‫زنده بودن محقق ارشد گو تایید شد.
‫نیومن ۷۷ مفقود شده.
‫هی، از این طرف. ‫هلیکوپتر روی پشت‌بوم می‌شینه.
‫پسرم افتاد تو آب.
‫صبر کن!
‫نه نیفتاد.
‫بیا.
‫یه عکس گرفتم. انگار یه جای کار می‌لنگید.
‫وقتی از اونجا داشتم نگاهتون می‌کردم، ‫دیدم یه بچه داره تنهایی میره بالا.
‫خودشه دیگه، نه؟
‫جااین!
‫شین جااین!
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی کسی اونو برده؟
‫بهت که گفتم. ‫دیدم خودش داره میره بالا.
‫پسرم هیچ‌وقت منو ول نمی‌کنه.
‫جااین!
‫شین جااین!
‫آن‌نا.
‫واسه این کارا وقت نداریم. باید بریم.
‫- بذار برم. ‫- تو رو خدا بس کن.
‫بهت که گفتم. ‫پیداش می‌کنیم و میاریمش روی پشت‌بوم!
‫کجاست؟
‫اونو بده من.
‫دو بار نمی‌گم.
‫پسرم کجاست؟
‫آن‌نا، این ‌جوری همه‌مون می‌میریم.
‫بیا اول بریم اون بالا، باشه؟
‫باهاش چی کار کردی؟
‫منظورت چیه؟ ‫من اصلا اون بچه رو ندیدم!
‫اگه ما برده بودیمش، ‫چرا باید عکسش رو نشونت می‌دادم؟
‫ما هم می‌خوایم پیداش کنیم، اونم سریع.
‫دستمو بگیر.
‫گفتم بگیر!
‫فکر می‌کردم می‌خوای بیان ببرنش! ‫چرا داری این‌ جوری می‌کنی؟
‫مبادا بهش دست بزنی.
‫- می‌کشمت. ‫- چی؟
‫آن‌نا!
‫مامان! نرو!
‫مامان!
‫- مامان! ولم کن! ‫- آن‌نا!
‫لعنتی.
‫تکون نخور! میام دنبالت!
‫کسی اونجا هست؟
‫آره، من اینجام.
‫صبر کن، اسمت جیسو ـه؟
‫آره. تو از کجا می‌دونستی؟
‫مهم نیست، جیسو.
‫همون ‌جا بمون، باشه؟
‫من اینو باز می‌کنم.
‫لازم نیست.
‫اون مردا قبلا امتحان کردن ‫و نتونستن.
‫نه جیسو، من بازش می‌کنم.
‫فقط صبر کن.
‫آره، من اینجام.
‫جیسو، دندون رو جگر بذار.
‫الان برمی‌گردم.
‫قول می‌دم بیارمت بیرون. ‫فقط طاقت بیار!
‫لعنتی، این دیگه...
‫چاره‌ای نیست. ‫بیا اینا رو بپوشیم، بعدا پس‌شون می‌دیم.
‫همه حتما رفتن روی پشت‌بوم.
‫پدربزرگت هم همون‌ جاست. ‫نگران نباش.
‫ها؟
‫تو از کجا می‌دونستی ‫که من داشتم می‌رفتم پیش پدربزرگم؟
‫جیسو.
‫من باید برم دنبال پسرم. ‫گم شده.
‫مواظب خودت باش.
‫جیسو.
‫خودمم نمی‌دونم دارم چی می‌گم،
‫اما من به محض اینکه ‫از این آپارتمان برم بیرون، می‌میرم.
‫اگه یه پسر شش ساله حدودا با این قد ‫به اسم شین جااین دیدی،
‫می‌تونی بهش بگی ‫که مامانش داره دنبالش می‌گرده؟
‫وقتی گیر افتاده بودم یه چیزایی شنیدم.
‫یه عده آدم،
‫داشتن از یه بچه سوال می‌پرسیدن.
‫اول ازش پرسیدن مامانت کجاست،
‫بعدش پرسیدن: «کجا زندگی می‌کنی؟» ‫و «رمز در رو بلدی»؟
‫بعدش چی؟ ‫جیسو، چیز دیگه‌ای یادت میاد؟
‫فکر می‌کنی چه جور آدمایی بودن؟
‫صدای کشیده شدن ‫یه چیزی روی زمین شنیدم.
‫ممنون، جیسو.
‫من باید برم. مواظب باش.
‫لعنتی.
‫لعنت!
‫گندش بزنن!
‫لعنتی.
‫هی، از این استفاده کن.
‫هی، دیگه بسه. بیا بریم.
‫نه، ولم کن.
‫لعنت بهش، خیلی عصبی‌ام.
‫چرا تو این خراب‌شده موندی ‫و ما رو دزد کردی؟
‫اصلا چرا درِ خراب‌شده رو باز گذاشتی؟
‫چرا بهمون امید دادی؟
‫تو کی هستی؟
‫چی شده؟
‫آقا!
‫آقا، حالتون خوبه؟
‫تو کی هستی که خودت رو ‫قاطیِ کار بقیه می‌کنی؟
‫سرت به کار خودت باشه.
‫اینجا چه خبره؟
‫پسرم.
‫باهاش چیکار کردین؟
‫بیا فقط بریم.
‫آن‌نا!
‫بچه رو پیدا کردی؟
‫من اینجام! زود باش!
‫- اینا... ‫- در رو قفل کن!
‫- لعنتی! ‫- کثافت.
‫لعنت بهش.
‫ای بر پدرت لعنت.
‫لعنت.
‫بمیر دیگه لعنتی!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫خودتو جمع‌وجور کن.
‫هی، پاشو.
‫بیا اینجا!
‫دستم!
‫دیدی چه بلایی سر رفیقت اومد.
‫با دست شکسته روی آب نمی‌مونی.
‫نه، قضیه اینه که اون بچه تنها بود.
‫فقط داشتیم واسه خنده باهاش حرف می‌زدیم.
‫گفت طبقه سوم زندگی می‌کنه، ‫ما هم گذاشتیم بره.
‫نمی‌دونم کجا رفت. به خدا راست می‌گم.
‫آره، باورم شد.
‫یه سری بچه لات پیدا شدن ‫و شروع کردن به غارت خونه‌های خالی.
‫از ظاهر قضیه پیداست که ‫اون بچه واقعا خودش غیبش زده.
‫چیزی به ذهنت می‌رسه؟ ‫جایی هست که ممکنه رفته باشه؟
‫نمی‌دونم.
‫اون از این کارا نمی‌کنه.
‫- واسه چی باید بره؟ ‫- ای بابا.
‫اون‌موقع حاضر بودی منو بکشی، ‫ولی حتی نمی‌دونی چرا بچه‌ت رفته.
‫جااین، چشماتو باز کن. خواهش می‌کنم؟
‫باید اینو بخوری ‫تا بتونی با مامان شنا و بازی کنی.
‫یالا، بخور.
‫جااین. زود باش.
‫جیسو.
‫من باید برم. مواظب باش.
‫بیا. این...
‫خانم.
‫شما از کجا درباره این می‌دونستین؟
‫جیسو، با من بیا. ‫نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫الان خوبم.
‫می‌خوام پیش مادربزرگ و پدربزرگم بمونم.
‫اینجا به زودی میره زیر آب. ‫بیا با من.
‫اما خانم،
‫شما هم بدون جااین جایی نمی‌رین.
‫من همین‌ جا می‌مونم.
‫من گو آن‌نا رو می‌برم اونجا. ‫نگران نباش.
‫به محض اینکه برسن ‫می‌تونن سریع بچه رو پیدا کنن؟
‫آره.
‫در ضمن،
‫اون پناهگاه موقت.
‫دقیقا کجاست؟
‫آره.
‫من باید برم. باشه، فعلا.
‫آن‌نا.
‫بقیه اعضای تیمم ‫زود با قایق می‌رسن.
‫اونا تو پیدا کردن آدم‌ها استادن.
‫کل ساختمون رو زیر و رو می‌کنن، ‫پس ما می‌تونیم مستقیم بریم بالا.
‫وقت داروش گذشته. ‫باید اول پیداش کنم.
‫آن‌نا!
‫چه فرقی می‌کنه ‫اگه ما اول پیداش کنیم، ها؟
‫تیم من پیداش می‌کنن و میارنش بالا!
‫پس بهم بگو.
‫چرا بچه‌ای که هیچ‌وقت از مامانش جدا نمی‌شه ‫یهو غیبش زد؟ حتما یه دلیلی داره!
‫راستش رو بگو. مگه خودت نگفتی ‫مطمئن نیستی بتونی بزرگش کنی؟
‫آن‌نا.
‫هی داری نظرت رو عوض می‌کنی. ‫خودت رو جمع‌وجور کن.
‫تو هم مثل من خوب می‌دونی ‫که این آخرین روزیه که پیششی.
‫واسه همین.
‫واسه همینه که می‌خوام پیداش کنم. ‫خواهش می‌کنم.
‫من هر بار تو پیدا کردنش شکست خوردم.
‫واحدهای زیادی نیستن که درشون باز باشه.
‫فقط همین یه بار کمکم کن. ‫من طبقه‌های فرد رو می‌گردم، تو زوج‌ها رو.
‫تو از اون پله‌ها برو، ‫من از این‌طرف می‌رم.
‫همین یه لطف رو در حقم بکن.
‫چرا این همه‌ش التماس می‌کنه؟ ‫ما که تازه همدیگه رو دیدیم.
‫شایدم قبلا همدیگه رو دیدیم؟
‫نمی‌دونم! ‫ما همچین بچه‌ای رو ندیدیم.
‫به خدا قسم...
‫مامان. اون چیزه که باهاش کار می‌کنی؟
‫می‌تونم روش نقاشی بکشم؟
‫چرا هی روی اون می‌کشی؟ ‫تو که کلی دفتر نقاشی داری.
‫آخه اگه توی دفترم بکشم ‫تو بهش نگاه نمی‌کنی.
‫این چه حرفیه؟ معلومه که نگاه می‌کنم.
‫بذار من انجام بدم.
‫♪ یه قایق سفید کوچیک، آروم و روون ♪
‫♪ با یه دونه درخت بو ♪
‫♪ یه خرگوش کوچولو، اونجا نشسته ♪
‫♪ نه دکلی داره اون قایق ♪
‫♪ نه پارویی واسه قایق‌رون ♪
‫اون‌سو!
‫آب ولرمه. امیدوارم خوب باشه.
‫بچه‌مون خیلی خوشگله.
‫آره، اون‌سو.
‫این اواخر، هی خواب سونامی می‌دیدم.
‫حتما خواب خوبی بوده.
‫مامان، یه خواب دیدم و کشیدمش.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫فرستادمش واسه گوشیت، مامان.
‫ببین!
‫فرستادمش به گوشیت، مامان.
‫- نقاشیمو ببین! ‫- جااین، مامان پشت تلفنه!
‫[عکس‌ها]
‫آن‌نا!
‫پیداش کردم. زود باش!
‫چرا من همیشه شش سالمه؟
‫دیروز شش سالم بود، پریروز هم همین‌طور،
‫روز قبلش هم همین‌طور! چرا؟
‫تا کی قراره شش ساله‌م باشه؟
‫جااین.
‫وقتی جااین رو پیدا کردیم ‫روی پشت‌بوم بیدارت می‌کنیم،
‫تا بتونی ازش خداحافظی کنی.
‫از این سخت‌ترش نکنیم.
‫تو...
‫سوار هلیکوپتر نمی‌شی.
‫تو روی پشت‌بوم مردی.
‫یادت نمیاد؟
‫ما قبلا همدیگه رو دیدیم.
‫چی؟
‫آن‌نا، الان چی گفتی...
‫ما به این قضیه رسیدگی می‌کنیم. ‫لطفا برو.
‫برو کنار. ‫هی، تو که اونجایی. وایسا.
‫لطفا سوار هلیکوپتر بشین. ‫دستور رئیسه.
‫هی!
‫آن‌نا.
‫آن‌نا...
‫شلیک کن!
‫همین الان شلیک کن!
‫خوب بود، آن‌نا.
‫شاید این یکم درد داشته باشه...
‫نه، راستش خیلی درد داره. ‫ولی تحمل کن.
‫بهم نگاه کن. صدامو می‌شنوی؟
‫اون ‌موقع چی گفتی؟ ‫اینکه قبلا همدیگه رو دیدیم؟
‫خب...
‫تا حالا چند بار این اتفاق افتاده؟
‫بعد از اولین باری که جااین رو ترک کردم،
‫از اون موقع به بعد، اون هر بار غیبش زده.
‫هزاران بار.
‫ما قبلا هم این حرف‌ها رو زدیم.
‫و فکر می‌کنم اون از همون اول ‫همه چی رو می‌دونست.
‫واسه همینم غیبش می‌زد.
‫نمی‌خواست مامانش دوباره ولش کنه.
‫یه مدت نمی‌دونستم ‫این آپارتمان یه تله‌ست،
‫ولی حتی بعد از اینکه فهمیدم، باز هم اومدم.
‫چون از اینجا به بعد، به کمکت نیاز دارم.
‫وقتی جااین ناراحته یا قهر کرده، ‫تو کمد قایم می‌شه.
‫تنها واحدی که درش باز مونده ‫تو طبقه سی‌امه‌.
‫حتما همونجاست.
‫مشکل اینجاست که...
‫تیم امنیتی ما.
‫آره.
‫الان یادم اومد.
‫تیم امنیتی سعی می‌کنه جلوی منو بگیره ‫تا جااین رو پیدا نکنم.
‫درست مثل وقتی که تو واقعیت ‫اونو ازم گرفتن و بردن.
‫هر کاری که امتحان کردم،
‫نتونستم پیداش کنم.
‫تیم امنیتی کل ساختمون رو پر کرده.
‫همون نقشه دفعه قبل.
‫نه.
‫دنبال من بیا.
‫شاید
‫هیچ‌کدوم از این کارا دیگه فایده‌ای نداشته باشه.
‫حتی اگه موفق بشم پیداش کنم،
‫اگه نخواد منو ببینه چی؟
‫هدف در طبقه سی‌ام رویت شد. ‫تمامی واحدها، وارد عمل بشین.
‫چرا؟
‫فکر می‌کنی اون پیش خودش خیال می‌کنه ‫مامانش ولش کرده؟
‫اگه هزاران بار غیبش زده، ‫به خاطر این نیست که از مامانش متنفره.
‫منتظره تا تو پیداش کنی.
‫مامانش رهاش کرده، ‫ولی اون ازش متنفر نیست.
‫یه جایی منتظرته،
‫و با تمام وجودش می‌خواد که پیدا بشه.
‫منم همین حس رو داشتم.
‫برو. یالا برو!
‫می‌خوام ببینمش.
‫اینکه آخرش چیکار می‌کنی.
‫می‌دونی، من واسه همین اومدم اینجا.
‫خیلی وقت پیش،
‫می‌دونی که چطور مامان ولت کرد؟
‫اما مامان همه‌ش یادش می‌رفت. نمی‌دونستم.
‫درباره نقاشی‌هات نمی‌دونستم...
‫و نمی‌دونستم تو اینجایی.
‫خداحافظ، جااین.
‫مامان رو ببخش...
‫که دوباره تنهات گذاشت.
‫اما
‫فکر کنم قراره دوباره یادم بره.
‫نه.
‫تو منو ول نکردی، مامان.
‫بهم گفتی منتظر بمونم.
‫چی؟
‫اون‌موقع. خیلی وقت پیش.
‫بهم قول دادی که برمی‌گردی.
‫گفتی، «منتظرم بمون».
‫آروم تو گوشم گفتی.
‫جااین.
‫اون کمد پشت مامان رو می‌بینی؟
‫وقتی چشماتو باز کردی،
‫حتما برو اونجا قایم شو.
‫باشه؟ مامان میاد پیدات می‌کنه، ‫قول می‌دم.
‫منتظرم بمون، باشه؟
‫دکتر گو، حالتون خوبه؟
‫بذارین من باشم.
‫سوژه آزمایشی.
‫منو با جااین بفرستین داخل.
‫اون منتظر منه.
‫تیم‌های دیگه رو در جریان نقشه‌مون گذاشتم.
‫همون‌طور که خواستین،
‫هم خاطرات جااین ‫و هم خاطرات شما استخراج می‌شه
‫و به آزمایشگاه ایزابلا منتقل می‌شه.
‫آزمایش‌ها بر اساس خاطراتِ منتقل شده ‫شروع می‌شه.
‫اگه یه روزی آزمایش‌ها موفقیت‌آمیز باشه،
‫نسل جدید بشر به زمین برمی‌گرده.
‫جااین، می‌خوای با مامان ‫اون‌طرف شنا کنی؟
‫تو اول شروع کن.
‫جااین، برو!
‫مامان هم دنبالت میاد.
‫از ایده‌ای که قبلا تو جلسه دادی خوشم اومد.
‫خلقِ احساسات از طریق تجربه.
‫[پنج سال پیش]
‫مشکل اینجاست که خیلی طول می‌کشه. ‫بیا به یه راه دیگه فکر کنیم.
‫اگه اول نوزاد رو خلق کنیم چی؟
‫یه بچه واقعی،
‫با افکار و احساسات خودش.
‫می‌تونیم تو پنج سال انجامش بدیم.
‫جااین، چی شده؟
‫پوشکت اذیتت می‌کنه؟
‫آخ، داغه!
‫«اقیانوس.»
‫اقیانوس، جااین. می‌تونی بگی؟
‫اقیانوس.
‫بعد از مامان بگو. اقیانوس.
اقیانوس.
‫هوم؟ بیا یه کلمه دیگه رو امتحان کنیم.
‫به‌به! چقدر خوشمزه‌ست!
‫می‌خوای درش بیاری؟
‫بگو آاا. کیمچی!
‫کیمچی می‌خوای؟
‫بفرما. تموم شد، جااین.
‫- تموم شد... ‫- مامان...
‫جااین.
‫الان چی گفتی؟
‫مامانی.
‫- مامانی؟ ‫- مامانی.
‫مامانی.
‫سلام.
‫پس تو جااینی.
‫وای!
‫جااین.
‫جااین!
‫جااین.
‫بیا با هم شنا کنیم، باشه؟
‫من تا سی می‌شمرم.
‫ادامه دارد...
‫مامان.
‫مامان، بیدار شو!
‫مامان. بیدار شو!
‫مامان، بیا بریم زیر آب. خواهش می‌کنم؟
‫بیا مثل دیروز با هم انجامش بدیم.
‫تو برو.
‫من برات تا سی می‌شمارم.
‫آماده‌ای، بشمر!
‫یک،
‫دو،
‫سه،
‫چهار،
‫پنج،
‫شش،
‫هفت،
‫هشت،
‫نه،