‫این دنیا پر از آدمه.
‫بعضی‌ها سالمن، مریض نیستن. ‫بعضی‌ها مَردن، زن نیستن.
‫بعضی‌ها باهوشن، احمق نیستن. ‫بعضی‌ها زیبان، زشت نیستن.
‫و بعضی‌ها همه اینا باهم هستن.
‫بالدر و آرنی هر دو سالم، زیبا و باهوش بودن.
‫پسران رئیس قبلیه.
‫بعد از یک یورش، به هر دوی اونا ‫یه تبر با دستۀ مادر مروارید
‫از دریاهای آنسوی دنیا داد.
‫اما در یک روز معتدل تابستانی، ‫به روستای اونا حمله شد
‫و همه به دنبال پناهگاهی بودن.
‫چون بالدر کوچیک‌ جثه‌تر بود، ‫تبر سنگین سرعتش رو کُند کرده بود.
‫بالدر اون روز دست چپش رو از دست داد
‫و زندگی اون برای همیشه تغییر کرد.
‫احساس متفاوت و طرد شده بودن ‫آزارش می‌داد.
‫ناگهان بالدر فراموش کرد که کیه.
‫دیگه احساس سالم بودن، باهوش بودن ‫و زیبا بودن نمی‌کرد.
‫ارزشش کمتر از دیگران بود.
‫رئیس قبیله که همیشه قسم خورده بود ‫همه تحت حکومت اون برادر هستن
‫طاقت نداشت تلف شدن پسر کوچکش رو تماشا کنه.
‫تصمیم گرفت که همه پسرها، مردها، ‫چه پیر چه تازه متولد شده...
‫در تمام روستاهای قلمروی اون
‫باید دست چپ‌شون رو فدا کنن.
‫چرا که می‌دونست اگر همه ناقص باشن،
‫اونوقت هیچکس ناقص نیست.
‫و از اونجایی که واقعیت زندگی بالدر ‫قابل تغییر نبود،
‫به جاش، واقعیت اطرافش باید تغییر پیدا می‌کرد.
‫«آخرین وایکینگ»
‫ سه تا شش سارق مسلح ‫ وارد شرکت مدیریت پول نقد لومیس شدند.
‫ این سارقان بی‌رحم، حرفه‌ای و هدفمند عمل کردند.
‫ شاهدین در حول و حوش زمان سرقت ‫ دو ماشین شاسی بلند دیده‌اند...
‫- انکر، میگن یکی مرده. ‫- ساکم رو ببند و پاسپورتم رو بردار، فریا. فورا!
‫نکن، نه... بس کن! ‫کمکم کن!
‫- مانفرد... ‫- قراره روی بالکن گوشت گریل کنیم.
‫از اون همبرگرهای گنده درست کنیم.
‫- کار چطور بود؟ ‫- خوب بود.
‫من باید یه مدت برم.
‫- ازت می‌خوام یه کاری انجام بدی. ‫- کجا میری؟
‫- طوری نیست. فریا اینجاست. ‫- می‌خوام تو هم اینجا باشی.
‫زود برمی‌گردم. ‫این کلید رو می‌بینی؟
‫می‌خوام این کلید رو بخوری.
‫بعضی اوقات اول باید گوش بدی چی میگم، باشه؟
‫وقتی بیرون اومد، قورتش بده... ‫قبلش بشورش.
‫بعد دوباره بخورش تا آب‌ها از آسیاب بی‌افته. ‫گوشِت با منه؟
‫ایستگاه مرکزی، کمد شماره 23. ‫کلیدش دست خودته.
‫توی اون کمد یه ساک هست. ‫ساک رو بردار...
‫توی جنگل نزدیک خونه‌ی مامان ‫کنار نیمکت بلوط...
‫همونجا که قبلا تولدت رو جشن می‌گرفتیم ‫چالش کن.
‫می‌تونی این کارو برام بکنی؟
‫من فقط می‌تونم به تو اعتماد کنم، مانفرد.
‫- می‌تونم یه جای دیگه چالش کنم؟ ‫- فقط همینطوری که برنامه‌ریزی کردیم انجامش بده.
‫انکر، بهتره بیای. ‫انکر.
‫[پانزده سال بعد]
‫تو کی هستی، انکر؟
‫من انکر ام. ‫انکر اندرسن.
‫انکر، زندانی نمونه‌ای که همه فکر می‌کنن ‫لایق آزادی مشروط هست،
‫یا انکری که بخاطر اینکه ‫یه زندانی روی سودوکوی اون قهوه ریخته بود
‫31 بار با مشت زدش؟
‫یا انکری که در یک سرقت ‫و قتل هربرت کنوسن نقش داشت؟
‫من خیلی چیزها هستم، ولی قاتل نیستم. ‫تا حالا کسی رو نکشتم.
‫من خشم زیادی نسبت به خیلی از آدم‌ها، ‫از جمله خانواده‌ام در دل داشتم.
‫نسبت به پدرم، چون ترکمون کرد.
‫نسبت به برادرم...
‫ولی الان خشمم رو کنترل کردم. ‫رفتارم رو درست کردم.
‫حرفی درمورد 41 میلیون و 200 هزار کرون ‫پول دزدی گم شده نداری؟
‫گوش کنین...
‫ما بارها در این باره صحبت کردیم. ‫اگه می‌دونستم اون پول کجاست...
‫خیلی وقت پیش بهتون می‎‌گفتم.
‫گوش کنین، من الان پاکم ‫و 11 ساله چیزی مصرف نکردم.
‫دیگه خشن نیستم. ‫دیگه نمی‌دونم چه کاری ازم برمیاد.
‫فقط می‌تونم بگم که الان مرد متفاوتی هستم.
‫[از زندان به خونه خوش اومدی، انکر]
‫- چطوره بری باز کنی؟ ‫- نه، یکم صبر می‌کنم.
‫میشه...
‫- سلام، برادر عزیزم. ‫- سلام.
‫اون 60تا از شیرینی‌ موردعلاقه‌ات خریده ‫و چون داشتی میومدی خونه...
‫یه هفته‌ست که نتونسته بخوابه.
‫به نظرت شیرینی‌ها کافی‌ان؟
‫ها، مانفرد؟
‫اوه، یادم رفت. ‫الان اسمش جانـه.
‫- جان صداش کن. ‫- چرا؟
‫نمی‌خواد کسی مانفرد صداش کنه. ‫همه جان صداش می‌کنن.
‫گل‌ها رو دیدی؟
‫جان جمع‌شون کرد، خشکشون کرد ‫و به دیوار چسبوندشون.
‫قشنگه، ها؟
‫آره، خیلی. ‫چرا نمی‌خوای دیگه مانفرد صدات کنن؟
‫- حالا چی شد؟ ‫- نه، جان...
‫بس کن.
‫نمی‌تونی بعد از این همه مدت برگردی ‫و انتظار داشته باشی که همه‌چیز مثل سابق باشه.
‫از وقتی مامان مرد ‫اوضاع بدتر شده.
‫اون خیلی دلش برات تنگ شده بود ‫و الان فکر می‌کنه که دوباره داری میری.
‫- ازش عذرخواهی کن و قول بده که می‌مونی. ‫- باشه، حتما.
‫می‌خواستم بریم یه دور باهم بگردیم.
‫- بریم خونه‌ی مامان. ‫- فکر عالی‌ایه.
‫می‌تونین چند روزی بمونین. ‫مالکان جدید خونه روزانه اجاره‌اش میدن.
‫فقط یادت باشه که جان صداش کنی، باشه؟ ‫جان؟
‫نه، ببخشید. ‫این خیلی دراماتیک شد.
‫همچین قصدی نداشتم.
‫این چه کاریه؟ ‫نیا اینجا.
‫ما کاری باهم نداریم، فلمینگ.
‫من همه پول‌هات رو می‌خوام، انکر ‫وگرنه اوضاع خراب میشه.
‫گمشو بابا. ‫تو قبلا نصفش رو برداشتی.
‫خب، سال‌ها پیش خرج کردم.
‫به خیلی‌ها بدهکارم و قول دادم وقتی آزاد بشی ‫باهاشون تسویه حساب کنم.
‫- اوه، بدجور دلم می‌خواد دوباره با مشت بزنمت. ‫- چقدر بدهکاری؟
‫تمامش رو بهم بده. ‫کل 20 میلیون رو.
‫بگذریم، تا دوشنبه وقت داری.
‫ای وای. ‫این چهارچوب در خطرناکه‌ها.
‫ببین، خودم درستش می‌کنم.
‫دوشنبه ابزارم رو میارم.
‫یکی دیگه می‌خوای؟
‫آره. ‫می‌تونی یکی دیگه بخوری؟
‫- این سگه رو از کجا آوردی؟ ‫- فریا نباید ببینتش.
‫اگه بمونی دیگه مال ماست. ‫می‌مونی؟
‫می‌خوای با من و سگه بریم شنا؟ ‫آره؟
‫به هر حال، ما الان یه سگ داریم.
‫سگه رو بده من. ‫بنته پایین وایساده.
‫بدش به من. ‫بنته پایین وایساده.
‫کدوم سگ رو میگی؟
‫- همین سگ رو میگم، ای بابا! ‫- اوه، حتما یواشکی اومده بغلم.
‫گمون کنم می‌خواد اینجا زندگی کنه. ‫بهتره براش آب بریزم...
‫اگه می‌خواد با ما زندگی کنه ‫نه بنته‌ی احمق.
‫سگ اون نیست. کلا یه سگ دیگه‌ست. ‫الان دیگه من و انکر رو دوست داره.
‫بدش به من. ‫بنته زنگ می‌زنه پلیس.
‫پلیس بی پلیس. ‫سگ رو بده بهش، مانفرد!
‫جان صداش کن دیگه.
‫اصلا کی اهمیت میده؟
‫اون مدام سگ مردم رو برمی‌داره میاره. ‫همسایه‌ها از دستش خسته شدن.
‫تو باید جان صداش کنی.
‫من هفته پیش یادم رفته بود ‫و اون یه چنگال گوشت‌بُری توی رانش فرو کرد.
‫نه، جان... ‫جان.
‫اگه من جلوی نیمکت بلوط ‫رو به خونه وایسم...
‫جایی که ساک رو دفن کردی ‫کجا می‌افته؟
‫بس کن دیگه، مانفرد.
‫- نمی‌دونم با کی داری حرف می‌زنی. ‫- بس کن. خسته شدم.
‫- چرا می‌خوای جان باشی؟ ‫- من جان‌ام.
‫- ولی چرا؟ ‫- تو چرا آنکری؟
‫برام مهم نیست تو چی فکر می‌کنی. ‫من جان‌ام.
‫جان لنون.
‫- جان لنون؟ ‫- جان و. لنون. ‫[خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده انگلیسی]
‫اوه، گمشو بابا!
‫جریان چیه؟
‫تو اصلا شبیه اون نیستی. ‫عینکت هم مثل مال اون نیست.
‫داریم پول پس‌انداز می‌کنیم تا عینکش رو بگیریم. ‫مجبوری قبولش کنی، وگرنه...
‫وگرنه چی؟ ‫با چنگال فوندو خوری می‌زنی توی سرت؟
‫می‌تونم خودم رو با چنگال فوندو خوری بکشم. ‫مرگ ناجوریه. خیلی‌ها این کارو کردن.
‫طی 60 روز اخیر، قصد داشتم انجامش بدم. ‫ولی اصلا فوندو نخوردیم.
‫بس کن دیگه، مانفرد. ‫حالا بگو...
‫- حالش خوبه؟ ‫- کی؟
‫برادرم، مانفرد اندرسن. ‫از ماشین پرید بیرون.
‫اندرسن؟ ‫فقط زخم‌های سطحی دیده.
‫می‌تونم ببرمش خونه؟ ‫اون نباید توی بخش روانی باشه.
‫خب، از اونجایی که خواسته خودکشی کنه ‫باید نگهش داریم...
‫ولی زیر میزی بدی ‫می‌تونی ببریش.
‫- باید بهت پول بدم تا ببرمش خونه؟ ‫- ای بابا، بهت بر خورد؟
‫شوخی کردم.
‫برادرت توی اتاق 8 سی هست.
‫حالت خوبه؟
‫می‌تونی توی ماشین بشینی؟
‫می‌فهمم.
‫دلت برام تنگ شده بود.
‫چون من نبودم، سردرگمی و دلت شکسته.
‫آره، ولی الان دیگه اینجام.
‫بیا بریم.
‫واقعا ازت می‌خوام به خودت مسلط باشی ‫و جای ساک رو نشونم بدی، باشه؟
‫بعدش باهم وقت می‌گذرونیم. ‫باشه، مانفرد؟
‫حالت خوبه؟
‫میشه نگهش دارم؟
‫آره، آره. ‫از اون خانم احمق دورت می‌کنم.
‫اختلال تجزیهٔ هویت.
‫بقیه ما یک واقعیت داریم،
‫ولی مانفرد بین چند شخصیت ‫و واقعیت جابجا میشه.
‫حالا در یک شخصیت ثانوی ‫به عنوان موسیقی‌دان جان لنون گیر کرده.
‫باید با خودم ببرمش. ‫باید باهاش حرف بزنم.
‫با مانفرد واقعی.
‫درک می‌کنم، دلتون براش تنگ شده، ‫اما مانفرد باید اینجا بمونه.
‫چرا؟ ‫اون به کسی صدمه نرسونده.
‫اون از ماه اکتبر تا الان ‫چند بار اقدام به خودکشی کرده و نُه‌تا سگ دزدیده.
‫مانفرد می‌دونه کیه.
‫اون همیشه متفاوت بوده. ‫داره فیلم بازی می‌کنه.
‫روراست صحبت کنم، ‫باید یک سال
‫تحت روان درمانی و مصرف دارو قرار بگیره.
‫بعضی از بیمارها تا آخر عمرشون ‫در شخصیت ثانوی‌شون می‌مونن.
‫یه چیزی که ازش مطمئن هستیم ‫اینه که اختلال تجزیهٔ هویت ناشی از...
‫تجربیات دلخراش گذشته‌ست.
‫ممکنه برای ده، بیست یا سی سال پیش باشه.
‫مانفرد!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫اون می‌کشتمون.
‫تبر همینجا می‌مونه، باشه؟
‫کلاه‌خود رو در بیار. ‫باید بریم مدرسه.
‫- نه، من به یه یورش میرم. ‫- نه. اینقدر عجیب رفتار نکن.
‫تو دیگه بزرگ شدی. ‫همه بهت می‌خندن.
‫تو یه وایکینگ نیستی.
‫وایکینگ‌ها وجود ندارن.
‫ولی من وجود دارم.
‫انکر، اون داخلی؟
‫به به، رئیس مبارزه با فساد اداری اینجاست. ‫هشت‌ لیوان شربت، لطفا.
‫لوتار نیلسن از بخش روانی. ‫منو یادته؟
‫- آره. ‫- داری برادرت رو می‌بری قایق‌سواری؟
‫نه، اون توی بخش حفاظت شده‌ست.
‫خب، شاید اینطوری بهتر باشه.
‫گفتن بیماریش چیه؟
‫- اختلال تجزیهٔ... ‫- اختلال تجزیهٔ هویت.
‫- هشت‌ لیوان شربت واسه خودت گرفتی؟ ‫- همیشه می‌گیرم. بیشتر بگیرم ضایع‌ست.
‫اختلال تجزیهٔ هویت بیماری ناجوریه. ‫متاسفم.
‫سرسام‌آوره.
‫اون فکر می‌کنه جان لنونـه.
‫من یه بار یکی رو توی بخش حفاظت شده دیدم ‫که فکر می‌کرد میکل لادروپه. ‫[بازیکن فوتبال دانمارکی]
‫بعضی وقت‌ها هم مسیح یا جان وین بود. ‫آشپز نمی‌دونست چه غذایی بهش بده.
‫هنوزم یه بیمار توی آماگر هست ‫که فکر می‌کنه رینگو استاره.
‫فقط پال و جورج رو کم داریم، ‫اونوقت می‌تونیم دوباره گروه موسیقی رو جمع کنیم.
‫عالیه، بیدار شدی. ‫بیا.
‫برات یه پیراهن آوردم.
‫- چند ساعته خوابم؟ ‫- رفتم ببینم رینگو هنوزم بستریه یا نه.
‫- رینگو؟ ‫- سعی کن حواست رو جمع کنی.
‫نگاه کن.
‫آنتون وولف اسپرسن در ژوئیه ۱۹۹۶ ‫در مرکز روانپزشکی آماگر بستری شد.
‫اون متعقد است که رینگو استار ‫درامر گروه بیتلز است.
‫- ایده خودت بود، منم رفتم بررسی کردم... ‫- چی ایده من بود؟
‫تا دوباره بیتلز رو دور هم جمع کنیم ‫تا مانفرد در واقعیت خودش غرق بشه.
‫ولی پیدا کردن پال مک‌کارتنی و جورج هریسون سخت بودن. ‫هیچ کدوم از اونا توی دانمارک نیست.
‫دیگه داشتم ناامید می‌شدم...
‫ولی ببین کی رو توی سوئد پیدا کردم.
‫بذار حمدان فالک شوبرگ ‫رو بهت معرفی کنم،
‫که در واحد 53 ‫بخش روانپزشکی شمال استکهلم بستری شده.
‫حدس بزن هویت‌های دیگه حمدان چه افرادی هستن؟
‫- پال مک‌کارتنی؟ ‫- آقای پال مک‌کارتنی...
‫مطمئنم که شخصیت موردعلاقه‌ی حمدان همینه.
‫ولی اون بیشتر از ایناست. ‫حمدان بیش از 40 شخصیت داره.
‫مرد آهنی، گوستاو مالر، ‫شوپنهاور...
‫دیوی کراکت، هاینریش هیملر...
‫و نوازنده‌ی گیتار جورج هریسون. ‫خوشت اومد؟
‫- اون هم مک‌کارتنیه، هم هریسون؟ ‫- آره، ولی نه بصورت همزمان.
‫این معرکه نیست؟ ‫با یه نفر دوتا از اعضای بیتلز رو داریم.
‫و همینطورم مرد آهنی. ‫خیلی دوست دارم با اون نوشیدنی بخورم.
‫چرا داری اینو بهم میگی؟
‫ما داریم گروه رو دور مانفرد جمع می‌کنیم ‫تا واقعیت اونو واقعی کنیم.
‫یادته؟ ‫ناپلئون.
‫وقتی مانفرد رو تحویل گرفتیم، ‫تو گفتی که استودیو پیدا کردن بهش اعتبار می‌بخشه.
‫- مگه مانفرد رو تحویل گرفتیم؟ ‫- مگه تو چقدر توی حال خودت نبودی؟
‫بعد از اینکه مرخصش کردیم ‫پشت سرهم یه نگهبان بیمارستان رو با مشت زدی.
‫- باید به مشکلات خشمت رسیدگی کنیم. ‫- مانفرد الان کجاست؟
‫من 60 میلی‌گرم دیازپام بهش زدم.
‫- کِی به هوش میاد؟ ‫- 6 ساعت دیگه.
‫بریم آماگر دنبال رینگو، ‫بعد بریم سوئد دنبال پال/جورج،
‫و بعد بریم خونه‌ی مامانت ‫و یه اتاق تمرین بسازیم.
‫من یه مطالعه بالینی انجام میدم، ‫روند کار رو تحت نظر می‌گیرم...
‫- من درمورد خونه مامانم چی گفتم؟ ‫- برای به کار انداختن حافظه‌اش به نظر عالی میاد.
‫یه سر به ایکیا می‌ریم ‫تا لوازم استودیو رو بگیریم.
‫ازم فاصله بگیر. ‫گمشو.
‫بیخیال ایکیا می‌شیم و فقط می‌ریم.
‫گوش کن چی میگم. ‫برو رد کارت!
‫صبر کن. الکی داری شلوغش می‌کنی. ‫رفتارت بیخودیه.
‫هی.
‫رسیدیم.
‫در خونه‌ی مامانیم.
‫اینجا می‌خوابیم...
‫بعد صبح منو می‌بری پیش ساک. ‫باشه؟
‫خوبه.
‫سلام. خوش اومدین. ‫اسم من مارگارته.
‫- سلام. انکر هستم. ‫- جان.
‫اتاق‌هاتون رو نشونتون میدم.
‫لازم نیست. ‫ما توی بچگی اینجا زندگی می‌کردیم.
‫چه خوب. ‫پس برای شام مهمون ما بشین.
‫فکر نکنم. ‫مانفرد میونه خوبی با توی جمع بودن نداره.
‫مانفرد؟ ‫اون گفت اسمش جانه.
‫انکر، خیلی گرسنمه.
‫خیلی هم عالی.
‫موزه‌های بزرگ زیادی ‫اینجا افتتاح شدن.
‫ما فقط می‌خوایم بریم توی جنگل قدم بزنیم...
‫و واسه ماهیگیری کِرم بگیریم.
‫نه.
‫- به جاش یه لیوان آب انگور برات بیارم؟ ‫- نه.
‫شما دوتا چطور می‌تونین زن و شوهر باشین، ‫وقتی که اون اینقدر زشته و تو اینقدر زیبا؟
‫بخاطر همین هم بچه ندارین؟ ‫بخاطر اینکه اون خیلی زشته؟
‫- الان نه. ‫- این دیگه چه‌جور سوالیه؟
‫تو یه احمق به تمام معنایی؟
‫- بهش بگو عذرخواهی کنه، انکر. ‫- نه.
‫کل روز اینطوری بهم گفته. ‫اینطوری تا چند سال ادامه پیدا می‌کنه.
‫تو باید از من عذرخواهی کنی، ‫از ورنر.
‫چرا؟ ‫دروغ که نگفتم.
‫ولی می‌تونم بگم. ‫می‌تونم بگم تو زشتی.
‫زنه زشت و بدترکیب نیست، انکر؟
‫برین بیرون. ‫فورا از خونه‌مون برین.
‫آروم باش. ‫اون مشکل روانی داره، باشه؟
‫از بچگی، مانفرد احساس ظلم کرده...
‫متاسفم. ما از مشکل روانیت خبر نداشتیم. ‫عذر می‌خوام.
‫- باید بهمون می‌گفتی. ‫- قبل از اینکه بتونه بگه زدیش.
‫- خب، اون بوکسوره. ‫- توی خونه از مهارت‌های بوکسوریت استفاده نکن!
‫یه مشت آروم بود.
‫- حالا اون لیوان آب انگور رو می‌خوام. ‫- باشه. ببخشید.
‫خب انکر، اهل موسیقی جاز هستی؟
‫شاید بهتره بصورت مختصر توضیح بدی که ‫چه اتفاقی برای صورتت افتاد.
‫- اینطوری برای آدم‌ها راحت‌تره که... ‫- نیازی نیست.
‫من دوست دارم بشنوم. ‫چرا زشتی؟
‫- مشکلی با حرف زدن درموردش ندارم. ‫- لطفا خلاصه‌اش کن.
‫یه جمعه کاملا معمولی بود. ‫منتظر ده‌تا مهمون واسه شام بودیم.
‫شما هر جمعه ده‌تا مهمون دارین؟ ‫چرا؟
‫- نه. و ما فقط هشت‌ها مهمون داشتیم. ‫- بگذریم، همه‌چیز آماده بود.
‫نوشیدنی باز کرده بودیم، ‫گوشت بریان توی فر بود...
‫اوه، اون موقع هنوز گوشت می‌خوردیم. ‫خیلی سال پیش.
‫رفتم بیرون تا واسه سالادی که ‫مارگارت ازم خواسته بود درست کنم...
‫دوتا فلفل دلمه‌ای بگیرم.
‫- داستانش همیشه تغییر می‌کنه. ‫- این دفعه دیگه مشکل چیه؟
‫فلفل شکم پر بود.
‫داشتیم یه دستور پخت افغانی رو امتحان می‌کردیم ‫که توی اینترنت پیدا کرده بودم.
‫اون جمعه بهم ریخته بودم، ‫چون بالاخره
‫بعد از سال‌ها با خودم کلنجار رفتن، ‫تصمیم گرفته بودم از حرفه مدلینگ‌ام در بیام.
‫ولی ورنر دید که فقط هشت‌تا فلفل دلمه‌ای خریده، ‫واسه همین دوتا کم داشتیم.
‫همونطور که می‌گفتم، ‫رفتم بیرون تا دوتا دیگه بخرم.
‫چرا تو هم خرید می‌کنی، هم آشپزی؟ ‫زنت هیچ کاری نمی‌کنه؟
‫دوتا فلفل دلمه‌ای خریدن کار سختی نیست.
‫ولی معلوم شد که هست، ‫چون به قیمت کل صورتم تموم شد.
‫خب، من از حرفه شغلی و زندگیم زدم ‫تا تو بتونی مجموعه‌ات رو طراحی کنی.
‫- چه مجموعه‌ای رو میگه، انکر؟ ‫- یه مجموعه خاص.
‫محصولات از جنس پوست و خز. ‫خیلی براش زحمت کشیدم.
‫ورنر 40 ساله که یه طراح لباسه ‫ولی تا حالا هیچی تولید نشده.
‫حالا از طراحی گذشته تا یه کتاب کودکانه بنویسه...
‫ولی اینم به جایی نرسیده.
‫- حقیقت نداره. ‫- نداره؟
‫- داشتم بد شکل شدنم رو توضیح می‌دادم. ‫- آره، برگرد به همون داستان.
‫دقیقا، ممنون. ‫ببخشید.
‫داشتم ماشینم رو پارک می‌کردم. ‫اون موقع هنوز سیگار می‌کشیدم،
‫بنابراین یه نخ سیگار گذاشتم دهنم...
‫لیست خرید رو برداشتم ‫و وقتی در رو باز کردم...
‫ایربگ ماشین ترکید. ‫بنگ!
‫بخاطر نقص تولید. ‫به جهنم خوش اومدی!
‫وقتی فقط دوتا فلفل دلمه‌ای لازم داشتی ‫چرا با خودت لیست خرید برده بودی؟
‫چندتا چیز دیگه هم لازم داشتیم. ‫ولی این مهم نیست.
‫- پس خاکستر سیگار خورد به صورتت؟ ‫- آره. 1400 درجه سانتی‌گراد داغن.
‫و ایربگ پژو 107 توی سرعت 300 کیلومتر بر ساعت باز میشه ‫که صورتم رو با خاکستر سیگار پرس کرد.
‫من ۴۰٪ از پوست ناحیه صورتم ‫رو از دست دادم.
‫شام عالی بود. ‫به نظرم ما...
‫یه خوبی‌ای هم ازش نصیب شد.
‫شرکت پژو بهم دیه داد،
‫چون توانایی طراحی کردنم رو هم ازم گرفت.
‫چرا؟
‫وقتی طراح لباس باشی، جان
‫خیلی مهمه که دنیا رو از دید افراد دیگه ببینی.
‫خودت رو جای یکی دیگه می‌ذاری. ‫ولی اگه خودت رو نشناسی...
‫که من یهو اینطوری شده بودم...
‫من از لحاظ وجودگرایانه سردرگم شده بودم ‫و کل حرفه شغلی طراح بودنم از بین رفت.
‫کدوم حرفه شغلی؟
‫تو تا حالا یه جوراب هم طراحی نکردی ‫که کسی حاضر باشه پاش کنه.
‫تو هشت سال وقت رو صرف یه کتاب کودکانه کردی ‫که هیچوقت هم تمومش نمی‌کنی.
‫وقتی چنین حرفای زشتی جلوی مهمون‌هامون می‌زنی ‫خیلی ناراحت کننده‌ست.
‫- من فقط دارم حقیقت رو میگم. ‫- اوه، منم می‌تونم چندتا حقیقت رو بگم!
‫اون در سال 1987 واسه یه تبلیغ نوشیدنی ‫مدل دست بوده.
‫در همین حد!
‫خب، اینم از این.
‫ولی چه حیف.
‫همه اینا بخاطر دوتا فلفل دلمه‌ای.
‫و بقیه اقلام توی لیست خرید.
‫که مهم نبودن.
‫- آره. ‫- آره.
‫- ممنون. ‫- بابت یه شب دل‌انگیز ممنون.
‫انکر، نگاه کن.
‫وقتی خونه رو بازسازی کردیم، ‫اینا رو توی دیوار پیدا کردیم.
‫تو این آدمک‌ها رو ساختی؟
‫نه، مانفرد موقعی که به وایکینگ‌ها وسواس پیدا کرده بود ‫اینا رو ساخت.
‫حالت خوبه؟
‫بله، فقط خسته‌ام.
‫- شب خوش. ‫- باشه.
‫فردا کِی می‌ریم ماهیگیری، انکر؟
‫قبلش می‌ریم زمین رو بکَنیم تا کرم پیدا کنیم.
‫جایی که تولد‌هامون رو جشن می‌گرفتیم.
‫- یادت میاد؟ ‫- نه.
‫ولی خب من همه تولدهام رو توی لیورپول جشن گرفتم.
‫ولی دوست دارم برم ماهیگیری. ‫فقط نمی‌خوام از توی جنگل برم.
‫و اگه قراره بریم دنبال یه ساک بگردیم، ‫یه راست میرم خونه.
‫نه، دنبال کرم می‌گردیم.
‫تو نمی‌دونی جای من بودن چطوریه. ‫همه می‌خوای جای من باشن.
‫مردم واقعا ازم خوششون میاد.
‫- چون تو جان هستی؟ ‫- بله.
‫چون من جان‌ام.
‫تو یه وظیفه داشتی. ‫تا مطمئن بشی که برادرت رو توی مدرسه مسخره نکنن.
‫نمی‌دونستم که با خودش آورده بودش.
‫- فقط واسه سرگرمی بود. ‫- واسه سرگرمی بود؟
‫مگه سرگرم کننده‌ست که فریا رو بخاطر اینطوری بودن برادرش ‫هر روز اذیت می‌کنن؟
‫سرگرم کننده‌ست که اون همه‌جای خونه ‫حروف روون حکاکی می‌کنه؟
‫به نظر مامانتون سرگرم کننده‌ست که وقتی همه‌ بهمون می‌خندن ‫به جلسات مدرسه بره؟
‫مانفرد خیلی مریضه، انکر ‫و نیاز به کمک داره.
‫و تو امروز کمکش نکردی، غیر از اینه؟
‫مانفرد خودش نخواسته وایکینگ باشه.
‫مانفرد، پاشو.
‫- بیا یه راست به دریاچه بریم. ‫- اول باید کِرم گیر بیاریم.
‫- من از اینجا خوشم نمیاد. سرده. ‫- اینقدر اینو نگو. بیا.
‫من نمی‌خوام اینجا باشم.
‫از اینجا خوشم نمیاد، انکر. ‫خیلی سرده.
‫سخت نگیر.
‫آروم باش.
‫من و برادرم همیشه تولدهامون رو ‫روی اون نیمکت جشن می‌گرفتیم.
‫مجبور نیستیم بریم ماهیگیری. ‫بیا برگردیم به خونه.
‫- یا برگردیم خونه خودمون پیش فریا؟ ‫- آروم باش.
‫منم نمی‌خوام اینجا باشم. ‫ولی نمی‌تونیم بدون ساک از اینجا بریم.
‫من به اون ساک نیاز دارم، مانفرد.
‫- جان، ببخشید. ‫- ساک، ساک، ساک!
‫همش درمورد ساک حرف می‌زنی!
‫بس کن!
‫جاش رو با حروف روون وایکینگی علامت زدی؟
‫پسره احمق. ‫اگه یکی می‌دید چی؟
‫بعضی وقت‌ها خیلی خربازی در میاری.
‫فقط برو.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمت. ‫بـرو!
‫- این چه کوفتیه؟ ‫- بالدر.
‫بالدر؟
‫سگ‌مون.
‫اونو یادت میاد؟
‫اگه تو جان هستی، ‫چطور اونو یادت میاد؟
‫ها؟
‫همش اداست. ‫داری دروغ میگی!
‫- ول کن! نمی‌خوام اینجا باشم. ‫- کمکم کن، مرد حسابی! کمکم کن!
‫- دیگه هیچوقت نمی‌خوام بیام اینجا! ‫- بس کن، بس کن، بس کن!
‫- ولم کن وگرنه خودم رو با آتیش می‌کشم. ‫- آروم باش.
‫باشه، ولت می‌کنم ‫ولی تکون نمی‌خوری...
‫و با خونسردی باهم حرف می‌زنیم. ‫باشه؟
‫قول میدی؟
‫دارم ولت می‌کنم.
‫پسره احمق!
‫لعنتی!
‫سلام.
‫تو و مانفرد توی مدرسه دعواتون شده؟
‫پسرهای بزرگتر اونو کتک می‌زنن.
‫دوباره لباس‌ها و کلاه‌خود وایکینگیش رو پوشیده بود؟
‫خانم سایرسن بهم گفت که امروز دوتا وایکینگ ‫توی حیاط مدرسه بودن.
‫نمی‌خواستم احساس تنهایی کنه. ‫فقط یه کلاه‌خود سرم کردم.
‫هر روز می‌زننش. ‫الان که تبرش رو نمی‌بره بدتر هم شده.
‫- دیگه ازش ترسی ندارن. ‫- من بهت اعتماد کردم.
‫- یه هفته پیش، قسم خوردی که کمک می‌کنی! ‫- معذرت می‌خوام.
‫مانفرد یه بیماری خیلی خیلی بد داره،
‫و اگه تو واقعیت بیمارگونه‌اش رو همراهی کنی ‫اوضاع رو بدتر می‌کنه!
‫یه اشتباه بود. ‫دیگه تکرار نمیشه.
‫قول میدم.
‫دیگه دیره.
‫پس الان هر دوتون باید یاد بگیرین
‫که واقعیت خیلی می‌تونه دردناک باشه.
‫برین پیش جنگلبان،
‫بالدر رو بدین بهش ‫و صبر کنین تا بکشتش.
‫بکشتش؟
‫بالدر امروز بخاطر اعمال شما کشته میشه.
‫- بالدر کاری نکرده. ‫- گریه نکن، بچه‌ی سوسول.
‫اگه می‌خواین وایکینگ باشین، ‫پس قبول کنین
‫که یه وایکینگ دلش برای خودش ‫یا کس دیگه‌ای نمی‌سوزه.
‫یه وایکینگ یاد می‌گیره که با سرنوشتش کنار بیاد.
‫امروز، شما قراره یاد بگیرین که ‫هر کاری در زندگی می‌کنین
‫عواقبی در پیش داره.
‫پس برین پیش جنگلبان،
‫و جسد بالدر رو برگردونین،
‫تا یه مراسم تدفین قشنگ براش بگیریم.
‫- جریان چیه؟ ‫- دوستت کل گروه رو جمع کرده.
‫اون ریشو میگه که بهم گیتار زدن یاد میده. ‫تو هم بیا، انکر.
‫چرا نگفتی که دوست‌هات دارن میان؟ ‫عجب پروژه محشری.
‫من و مارگارت هم پشتتیم. ‫ما هوادارن پروپاقرص بیتلز هستیم.
‫پروپاقرص!
‫برق بیشتر و هر چیزِ دیگه‌ای که نیاز داشتی ‫برات ردیف می‌کنم.
‫ممنون، ورنر.
‫- تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫- الان نه. ما کل شب توی راه بودیم.
‫همه مشتاق تمرین کردنن.
‫با پال/جورج آشنا شو که از سوئد اومده.
‫رینگو لاله که اینو از پرونده پزشکیش حذف کردن.
‫- این دستیار جان هست، انکر. ‫- همین الانش هم به چندتا از شما گفتم.
‫می‌خوام همه متوجه باشن که ‫من در صورتی این کارو می‌کنم که تضمین بدین...
‫شما نقشی توی نسل‌کشی نداشتین.
‫بدون این تضمین، من نیستم!
‫و منظورم نسل‌کشی واقعیه، ‫همونی که توی آلمان رخ داد.
‫خب، کسی ما توش نقش نداشته. ‫درست میگم، انکر؟
‫تو یه خرده هم شبیه جان لنون نیستی.
‫خب، تو هم یه خرده شبیه آدم‌هایی که هستی نیستی.
‫راز گیتار زدن اینه که مثل یه سمور فکر کنی.
‫- سمورها نوازنده‌های گیتار خوبی هستن؟ ‫- روی دستشون نیست.
‫من وقتی سه سالم بود ‫اولین سمورم رو با تیر زدم.
‫- اونا سوار وَن مسخره‌ات بکن و برو. ‫- زیاده‌روی هست، ولی به پتانسیلش فکر کن.
‫این یه آزمایش روانپزشکی درست و حسابیه...
‫- تو نمی‌تونی با یه مشت دیوونه گروه موسیقی تشکیل بدی! ‫- این تصمیمش با تو نیست.
‫دوباره میگی؟
‫آروم باش... آروم باش!
‫انکر، من دارم می‌میرم!
‫شرمنده. ‫نمی‌خواستم بهت بگم.
‫ولی من سرطان پروستات پیشرفته دارم.
‫این آخرین فرصت منه ‫تا در زمینه‌ای
‫که من تمام عمرم رو وقفش کردم
‫به دستاوردی برسم.
‫از شنیدنش ناراحت شدم، ‫ولی تو نمی‌تونی اینجا باشی.
‫تو داری اشتباه بزرگی می‌کنی.
‫من مطمئنم این بهترین شانس توئه که ‫مانفرد رو به حالت اول برگردونی.
‫ولی من دیگه تسلیم می‌شم. ‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫لوتار.
‫- اگه انجامش بدیم، کِی دوباره خودش میشه؟ ‫- خیلی زود متوجه پیشرفت میشی.
‫به محض اینکه چندتا از آهنگ‌های قدیمی‌شون رو ‫باهم تمرین کنن.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. پشیمون نمیشی.
‫- یه چیز دیگه هم هست. ‫- بله؟
‫مانفرد یادش اومد که سگ‌مون کجا دفن شده بود.
‫اون با ضمیر ناخودآگاهِ خود واقعیش در ارتباطه. ‫این نشونه خوبیه.
‫ولی من نمی‌دونستم که سگ داشتیم.
‫کامل فراموشش کرده بودم. ‫فراموش کردن چنین چیزی عجیب نیست؟
‫مغز چیزهای بی‌اهمیت رو فراموش می‌کنه. ‫کاملا عادیه.
‫اگه بی‌اهمیت نباشه چی؟ ‫اگه یه چیز مهم باشه؟
‫اینطوری عادی‌تر هم هست! ‫ولی توضیح مفصلی داره.
‫تمرکزت رو بذار رو گروه ‫و برگردوندن مانفرد.
‫فقط صبر کن تا اجرای پال/جورج رو ببینی. ‫کارش فوق‌العاده‌ست.
‫- بیا پیش ما، مارگارت. ‫- نه، نمیام.
‫دور از نزاکته.
‫این دیوونگیه! آخه گوش کن.
‫- نباید یه آهنگ یکسان بزنن؟ ‫- ما نبایست تو روند کارشون دخالت کنیم.
‫ولی بازم...
‫وقتی اون مرد زشت می‌گه من بدم، ‫نمی‌تونم ساز بزنم.
‫- نه نه، همه به یه اندازه خوبن. ‫- دروغ نگو. می‌دونم اونقدرها خوب نیستم.
‫تو باید بدتر ساز بزنی ‫تا کسی به حال من دل نسوزونه.
‫اینجا هیچ ‌کی دلش به حال کسی نمی‌سوزه. ‫تنها چیزی که می‌بینم پتانسیل و یه عالمه استعداده.
‫دقیقاً. ‫همه‌مون بهترین هستیم.
‫اینا همه‌ش ایده انکر ـه، اما اون راه نمی‌افته ‫همه جا بگه از ما بهتره.
‫اون می‌دونه که یه ایده فقط ‫با کار تیمی موفق می‌شه.
‫یه ایده فقط یه ایده نیست. ‫به لجستیک درست نیاز داری...
‫به نیروی انسانی و برنامه نیاز داری.
‫یعنی یه چیزی مثل نسل‌کشی ـه؟
‫- پس من نیستم! ‫- نه، ایکیا مثال بهتریه.
‫بیاین از اول شروع کنیم.
‫وایسید، وایسید، نه، وایسید!
‫اینطور خوب نیست. ‫باید با هم بزنیم.
‫باشه؟
‫- می‌ماژور. پشت سر من. ‫- الان چی؟
‫- داره میشه مک‌کارتنی؟ ‫- آره، داره هویتش رو عوض می‌کنه.
‫دیدنش فوق‌العاده‌ست. ‫داره از جورج به پال تغییر می‌کنه.
‫فکر کنم.
‫♪ من تحفه‌ نیستم، ‫در واقع خیلی حوصله‌سر برم ♪
‫یادم رفت بگم. ‫حمدان هم فکر می‌کنه بیورن از گروه «آبا»ـست.
‫همینطور فکر می‌کنه هاینریش هیملر هم هست، ‫که روی کشتی مسافربری برامون دردسر درست کرد...
‫اما زود می‌گذره. ‫به‌زودی برمی‌گرده به جورج یا پال.
‫♪ چون همه گوش میدن وقتی آواز می‌خونم ♪
‫♪ خیلی شکرگزار و مفتخرم ♪
‫خیلی کلافه‌کننده‌ست.
‫- ما نمی‌خوایم به این گوش بدیم. ‫- ول کن.
‫♪ پس میگم ممنون برای موسیقی ♪
‫♪ آهنگایی که می‌خونم ♪
‫♪ ممنون بابت تمام شادی‌ای ‫که به ارمغان میارن ♪
‫♪ کی می‌تونه بدون موسیقی زندگی کنه؟ ♪
‫♪ با صداقت می‌پرسم ♪
‫وقتی ایکیا اولین فروشگاهش رو ‫در دانمارک در سال ۱۹۶۹ باز کرد...
‫یه کم اوضاع به‌هم‌ریخته بود.
‫قبل از دوران بارکد بود ‫و مدل فروششون جدید بود.
‫اما اونا به پروژه‌شون ایمان داشتن، ‫درست مثل ما که به این ایمان داریم.
‫گروه دوباره دور هم جمع شده. حس می‌کنیم ‫که جزو بهترین بهترین‌ها هستیم...
‫و روستایی‌ها هم این رو حس می‌کنن، ‫چون من همین الان هزینه ورودی...
‫۲۵۰ کرونی مسابقه استعداد یابی ‫تو مسافرخونه رو پرداخت کردم.
‫کار بزرگی نیست، اما ما مغرور نیستیم ‫که قبل از راه رفتن نخوایم چهار دست‌وپا بریم.
‫کم‌کم راهمون رو به اوج پیدا می‌کنیم.
‫درست مثل ایکیا. ‫نوش جان!
‫نوش جان.
‫- قراره برای یه جمعیت واقعی اجرا کنیم؟ ‫- نه، فقط برای یه مشت سمور آبی.
‫۲۴۰ تا سمور آبی اهل موسیقی ‫که با همه آهنگ‌ها دست می‌زنن.
‫- ولی این خطرناک نیست؟ ‫- معلومه که هست.
‫اگه استرس صحنه گرفتی، فقط تماشاگرها رو ‫سمور آبی تصور کن. من همیشه این کار رو می‌کنم.
‫- جدی، دیگه نزن. ‫- نه، بیورن بهم گفت تمرین کنم.
‫از لوتار می‌پرسم بببینم می‌تونی ‫بیس بزنی یا نه. دوست داری؟
‫آواز خوندم اصلا خوب نیست.
‫- چطور یه لال می‌تونه این‌قدر بلند خروپف کنه؟ ‫- ناشنواها هم با صدا خواب می‌بینن.
‫و نابیناها خواب رنگی می‌بینن. ‫من به آلمانی خواب می‌بینم.
‫- باشه؟ ‫- اما به‌خاطر نسل‌کشی نیست.
‫من هیچ‌وقت خوابش رو نمی‌بینم ‫چون نقشی توش نداشتم.
‫لعنت به اصالت آریایی من.
‫وقتی جوون بودم موهام رو مشکی می‌کردم.
‫و لنز تیره می‌ذاشتم.
‫گوش کن... بگیر بخواب. ‫خسته‌ای، پال/جورج.
‫هیچ پال/جورجی وجود نداره. ‫فقط بیورنه. قبولش کن.
‫بیا بخوابیم ‫و فردا می‌فهمیم کی هستیم.
‫♪ عزیزکم، بگو چی شده ♪
‫♪ با غم و اندوه‌ت زنجیر شدی ♪
‫♪ از نظرت ♪
‫♪ هیچ امیدی به فردا نیست ♪
‫♪ عزیزکم، من و تو می‌دونیم ♪
‫♪ چطور دلشکستگی میاد و میره ♪ ‫♪ و زخمش می‌مونه ♪
‫عالیه، عالی. ‫خیلی ممنونم.
‫اون یکی رو عالی زدید، ‫پس دیگه لازم نیست بزنیمش.
‫- نمی‌خوان آهنگ بیتلز رو بزنن؟ ‫- هر چیزی به وقتش، ورنر.
‫بیاین یه نفس عمیق بکشیم.
‫و از بینی نفس رو بدین بیرون. ‫آفرین.
‫بیاین یکی از آهنگ‌های جان رو بزنیم، ‫«با یه کم کمک از دوستام».
‫- پیشنهاد ورنر بود. ‫- من اون آهنگ رو نمی‌فهمم.
‫عمق نداره. لایه‌لایه نیست.
‫- چی؟ ‫- لایه‌لایه نیست.
‫گمشو بابا! ‫همین الان داشتی درباره یه موز می‌خوندی.
‫اون نباید با من حرف بزنه، ‫چون اگه بزنه من نیستم!
‫بیاین آروم باشیم ‫و با هم مهربون باشیم.
‫جان، بهمون بگو موضوع آهنگ ‫«با یه کم کمک از دوستام» چیه.
‫بهم نگفته بودن باید به سوال‌ها جواب بدم.
‫همه از چی می‌ترسن؟
‫بیشتر از همه از چی وحشت داریم؟
‫- وایکینگ‌ها. ‫- نسل‌کشی.
‫آره، شاید.
‫اما از چی حتی بیشتر می‌ترسیم؟ ‫یه راهنمایی بهتون می‌کنم.
‫کارمندهای ایکیا یه کد ۹۹ دارن.
‫مال وقتیه که یه بچه ‫نمی‌تونه پدر و مادرش رو پیدا کنه...
‫چون یکی از بدترین اتفاقاتی ‫که می‌تونه برای یه بچه بیفته اینه که...
‫فکر کنه کاملاً تنهاست.
‫- حمدان؟ ‫- آهنگ درباره بچه‌های گمشده تو ایکیاست.
‫منم فکر می‌کنم ‫درباره بچه‌هاییه که تو ایکیا زندگی می‌کنن.
‫و این دقیقاً درسته.
‫با یه کم کمک از دوستام ‫درباره‌ی اینه که تو هیچ‌وقت تنها نیستی.
‫تو همیشه کسی رو داری که بهش اعتماد کنی...
‫و کسی که هر اتفاقی بیفته ‫همیشه پیشت می‌مونه.
‫تو کسی رو داری که بهش اعتماد کنی، جان؟
‫اما بترسی که شاید ترکت کنه؟
‫بیاین یه چیز دیگه اجرا کنیم.
‫♪ عزیزکم، من و تو می‌دونیم ♪
‫♪ چطور دلشکستگی میاد و میره ♪ ‫♪ و زخمش به جا می‌مونه ♪
‫♪ بازم می‌رقصی ♪
‫♪ و درد و رنجت تموم میشه ♪
‫ببخشید. خیلی دراماتیک شد. ‫قصدم این نبود.
‫می‌دونی من کی هستم؟
‫مردم بهم می‌گن فلمینگ مهربون.
‫می‌دونی انکر کجاست؟
‫پاشو.
‫بیا بریم طبقه بالا و منتظرش بمونیم. ‫همه‌ چی رو حل می‌کنیم. بیا.
‫همه می‌خوان یکی دیگه باشن. ‫جوون‌ها می‌خوان پیر باشن و برعکس.
‫- همیشه همین‌ جوری بوده. ‫- آهنگای «آبا» رو زدن چطور بهشون کمک می‌کنه؟
‫بعد از ۲۰ سال جاز، ‫می‌تونیم یه کم آبا گوش دادن رو تحمل کنیم.
‫- پس الان جاز اشتباهه؟ ‫- خب، این مدل گوش دادنی که ما می‌کنیم آره.
‫تو سکوت با نوشیدنی و تحلیل کردن. ‫قیافه‌مون داد می‌زنه که احمقیم.
‫شنیدن صدای پال/جورج که ‫این چند روزه آهنگای آبا رو می‌خوند باعث شده...
‫حسی رو تجربه کنم ‫که خیلی وقت بود تجربه نکرده بودم.
‫اسمش بیورنه. اگه دوباره اون‌ جوری صداش کنی ‫خودشو می‌کشه.
‫- ببخشید. ‫- نمی‌تونی همین‌ جوری واسه خودت اسم انتخاب کنی.
‫اسم چیزیه که به دستش می‌آری ‫یا پدر و مادرت بهت می‌دن.
‫من نمی‌تونم همین‌ جوری به خودم بگم شاه ورنر یا ‫ورنر غول‌پیکر. باید واقعیت رو نشون بده.
‫یه کم جا هم واسه بقیه ما بذار.
‫اگه همه‌ چی ارزش یکسانی داشته باشه، ‫پس هیچ ‌چی ‌ارزشی نداره.
‫جاز و بیتلز از آبا بهترن.
‫سلامتی از بیماری بهتره، لاغری بهتر ‫از چاقی. این‌ها حقایق عینی هستن...
‫که نمی‌شه با احساسات ردشون کرد. ‫بدون یه واقعیت مشترک هیچی وجود نداره.
‫این دیوونگیه، مارگارت.
‫به خودت نگاه کن. تو که با شنیدن ‫یه آهنگ هویتت عوض نمی‌شه.
‫فکر کنم مارگارت فقط می‌خواد ‫همون‌ جوری که هست پذیرفته بشه. درسته؟
‫وقتی شبیه من باشی، ‫هیچ ‌کی تو رو واسه خودت قبول نمی‌کنه.
‫ملت فرض می‌کنن ‫آدم‌های خوشگل احمقن.
‫تا قبل از اینکه با ورنر رفیق بشم، ‫مردم منو جدی نمی‌گرفتن.
‫وقتی دیدن که من دنبال ‫ظاهر، شخصیت یا پول نیستم...
‫بلکه دنبال یه آدم باشعور هستم ‫که بتونم باهاش ارتباط برقرار کنم.
‫دقیقاً می‌فهمم چی می‌گی. ‫من تو رابطه‌های زیادی بودم...
‫که زود فهمیدم اونا من رو ‫واسه ویژگی‌های درونی‌ام نمی‌خوان.
‫اونا فقط یه مرد ویترینی ‫با ظاهر ایده‌آل اسکاندیناویایی می‌خواستن.
‫موهای بور و چشم‌های آبی من ‫همیشه یه نفرین بوده.
‫داری دنبال چی می‌گردی؟
‫کِرم.
‫- با فلزیاب؟ ‫- خب، آره، من...
‫کَندن رو دوست دارم. ببینم چی پیدا می‌کنم.
‫باشه. پس تعداد آدم‌های نرمال ‫تو این خونه رسید به صفر.
‫ببین، به نظرم واقعاً فوق‌العاده‌ست ‫که این‌ جوری هوای برادرت رو داری.
‫کل این قضیه گروه موسیقی...
‫و برگردوندنش به اینجا.
‫- خب، من به کندن ادامه می‌دم. ‫- حتماً.
‫- مزاحمت نمی‌شم. ‫- خوبه.
‫- ۴ کیلومتر دیگه مونده. ‫- چی؟
‫- باید ۴ کیلومتر دیگه بدوم. ‫- درسته. باشه.
‫جواب نمی‌ده.
‫- متاسفم. ‫- نباش. فقط یه انگشت رو می‌بُریم.
‫- نه، تو رو خدا این کار رو نکن. ‫- آروم باش و یه نفس عمیق بکش.
‫لطفاً یه کار دیگه بکن. ‫بیشتر کتکم بزن.
‫خواهشاً گریه نکن.
‫ببخشید.
‫کاری هست که بتونم انجام بدم؟ ‫هر کاری باشه می‌کنم.
‫موهاتو بالا می‌بندی ‫تا شبیه یه پسربچه کارگر بشی؟
‫حتماً، می‌تونم این کار رو بکنم.
‫- فقط بذار برم دستشویی. ‫- البته. ما هر دو بالغ هستیم.
‫اگه بخوای فرار کنی... می‌کشمت.
‫باشه. باشه.
‫می‌خوای به کی زنگ بزنی؟
‫حرکت احمقانه‌ای بود.
‫نه...! فاتحه‌ت خونده‌س!
‫گفتن یه داستان جدید برای ‫کتاب کودکان غیرممکنه. همه ‌چی تکراریه.
‫[سرقت کامیون سال ۲۰۱۰] ‫[پول‌ها هنوز پیدا نشده]
‫من کلی شخصیت خوب دارم اما...
‫به یه چیزی نیاز دارم ‫تا یه دنیای منحصربه‌فرد بسازم.
‫بیش از ۱۹۰۰ کتاب کودک، یه اردک ‫به‌عنوان قهرمان داستان دارن. مسخره‌ست.
‫- به‌جاش یه چیزی بدوز. خیلی وقت شده. ‫- چی بدوزم؟
‫واسه بچه‌ها. از وقتی اومدن اینجا ‫همون لباس‌ها تنشونه.
‫[۴۱.۷ میلیون کرون هیچ‌وقت پیدا نشد]
‫از بیورن خوشم میاد. ‫می‌گه می‌تونم یه شاگرد گیتار عالی بشم.
‫ناراحتی؟
‫اگه ناراحتی، ‫می‌تونی تو تخت من بخوابی.
‫می‌فهمی چقدر برات زحمت کشیدم؟
‫لطفاً بهم کمک کن.
‫سلام.
‫- این تبر تو نیست. ‫- نه، احتمالاً مال توئه.
‫با خونه بود.
‫- می‌خوایش؟ ‫- باید تو انباری بمونه.
‫باشه.
‫جاش اون بالا ست.
‫درسته.
‫می‌بینم.
‫بفرما.
‫تو اون علامت‌ها رو همه ‌جا کشیدی؟
‫علامت نیستن. حروف روون هستن.
‫کلی از وسایل قدیمی... ‫وایکینگی تو اینجاست.
‫اینجا رو نگاه کن.
‫سردمه.
‫نمی‌خوام اینجا باشم.
‫شکلات داغ می‌خوری؟
‫انکر تو جنگل دنبال چی می‌گرده؟
‫بهم گفت کلی پوله، ‫پس می‌تونی به من بگی.
‫خیلی عجیبه که مدام می‌پرسی، ‫وقتی من چیزی نمی‌دونم.
‫چرا انکر نمی‌تونه پول رو پیدا کنه؟
‫هیچی یادش نیست. ‫حتی یادش نیست چطوری حروف روون بذاره.
‫حروف روون بذاره؟ منظورت چیه؟
‫وقتی یه رازی داری، یه حرف می‌ذاری. ‫بعد از غارت، برای علامت‌گذاری غنیمت‌ها.
‫و انکر ازت می‌خواد ‫این دور و بر حروف روون بذاری؟
‫خیلی دلم می‌خواد ببینم چطوری حرف می‌ذاری. ‫بهم نشون می‌دی؟
‫فکر می‌کنی من دیوونه‌ام؟ ‫من دیوونه نیستم. انکر دیوونه‌ست.
‫حتی بالدر یا هیچ‌چیز دیگه‌ای رو یادش نیست. ‫اون دیوونه‌ست.
‫مارگارت؟
‫- بیا ببین چی دوختم. ‫- الان نه، ورنر.
‫همین الان، مارگارت.
‫زود باش!
‫ببخشید.
‫شاید اینو عوض کنم. در مورد رنگ‌ها شک دارم. ‫نور اون‌ها رو تغییر می‌ده.
‫این پوست سمور رنگ‌شده‌ست. ‫می‌شه لباس‌ها رو برای استفاده شخصی نگه داریم؟
‫باید قوانین مالیاتی رو چک کنم.
‫- صبح بخیر، انکر. ‫- صبح بخیر. صبح بخیر، جان.
‫کارهای ورنر رو دیدی؟
‫همه اصرار دارن که من هم یه لباس بگیرم، ‫واسه همین تسلیم شدم.
‫این تلاش ناامیدانه منه برای شبیه شدن به بیتلز.
‫مک‌کارتنی وقتی از خودشون بودن خسته شد، ‫گروه «گروهبان پپر» رو اختراع کرد.
‫- یه هویت کاملاً جدید. ‫- حتماً فکر می‌کنی مسخره‌ست.
‫اما این جواب می‌ده. قول می‌دم.
‫به نظرم واقعاً هوشمندانه‌ست.
‫داریم تو مسیر درست حرکت می‌کنیم. ‫همین‌طوری ادامه بدین.
‫حتماً.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫می‌دونم دنبال پولی.
‫جان همه‌ چی رو بهم گفت.
‫آروم باش، قرار نیست به پلیس زنگ بزنم.
‫چرا نه؟
‫چون منم همون چیزی رو می‌خوام ‫که تو می‌خوای.
‫خب.
‫- و من چی می‌خوام؟ ‫- اینکه قسر در بری.
‫اما نمی‌تونی پول رو پیدا کنی.
‫فکر کنم بتونم جان رو راضی کنم ‫که بهمون بگه کجاست.
‫بهمون؟
‫بیا بازی رو تموم کنیم، انکر.
‫- چه بازی‌ای؟ ‫- بس کن دیگه.
‫از وقتی رسیدین، دیدم که چطوری نگاهم می‌کنی.
‫سرزنشت نمی‌کنم که فکر کنی ‫تو در شأنم نیستی، اما...
‫من و ورنر سال‌هاست که خوشبخت نیستیم.
‫جدی؟ اصلاً نشون نمی‌دی.
‫همه‌ش تظاهره.
‫من باهات میام.
‫تو درباره پول به مارگارت گفتی؟
‫نه. من فقط درباره حروف روون بهش گفتم.
‫- تو همین الان هم کلی پول داری. ‫- بگو بقیه‌ش کجاست! دیگه تمومه!
‫فریا داره میاد.
‫فریا!
‫- مطمئنی دنبالت نیومده؟ ‫- فکر نکنم. من دویدم.
‫با قطار اومدم. ‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫- تو و مانفرد خوبین؟ ‫- نمی‌تونی همین ‌جوری سرت رو بندازی بیای اینجا.
‫فکر می‌کنی خودم دلم می‌خواد اینجا باشم؟ ‫خیلی از اینجا متنفرم!
‫پس نمی‌فهمم چرا اومدی. ‫واقعاً نمی‌فهمم.
‫خیلی عوضی هستی.
‫سرو کله‌ت پیدا می‌شه ‫و دوباره همه ‌چی رو به هم می‌ریزی.
‫چرا هنوز نرفتی؟ ‫نمی‌تونی پول‌هات رو پیدا کنی؟
‫فکر کردی نمی‌دونم چرا اومدی اینجا؟ ‫می‌شناسمت.
‫ما خیلی وقت منتظرت بودیم، ‫و حالا دوباره داری فرار می‌کنی.
‫به مامان قول دادی مراقب مانفرد باشی. ‫لعنتی تو قسم خوردی!
‫معلومه که دارم می‌رم. ‫احمق نیستم که.
‫تو هم باید بری. ‫تمام زندگیت رو پای اون هدر دادی.
‫اگه بری، دقیقاً مثل بابا می‌شی.
‫این مزخرفات رو تحویل من نده!
‫بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم ‫بابا رو تو قطار یا بین جمعیت می‌بینم.
‫خواب می‌بینم که میاد و معذرت‌خواهی می‌کنه.
‫آدم چطور می‌تونه یه خانواده رو ‫اون ‌جوری رها کنه؟
‫می‌دونم دیوونگیه، اما...
‫هنوزم فکر می‌کنم اگه یه روز ازدواج کنم، ‫اون میاد و برام سخنرانی می‌کنه.
‫ببین، تو و مامان ۴۰ ساله دارین ‫درباره‌اش حرف می‌زنین. تمومش کنین.
‫اون یارو یه خانواده پیدا کرد ‫که از ما بیشتر دوستشون داشت، همین.
‫نمی‌تونست مانفرد رو تحمل کنه. ‫هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫بابا یه آشغال تمام‌عیار بود، فریا. ‫خوشحال باش که رفت.
‫بابا جنبه‌های دیگه‌ای هم داشت. ‫آدم‌ها بیشتر از یه بُعد دارن.
‫- جان نباید کمک کنه؟ ‫- سازها رو بردار، پال/جورج.
‫دیگه به من نگو پال/جورج! ‫جان، می‌شنوی چی می‌گه؟
‫لطفاً به ما کمک کن. فقط اونجا نشین ‫و واسه خودت دلسوزی نکن.
‫هی، هی! ‫مواظب اون پاگون باش.
‫دخالت نکن. تو توی گروه نیستی.
‫من یه کلمه از حرف‌هات رو نمی‌فهمم. ‫احمق سوئدی.
‫آهان، پس من یه احمق سوئدی‌ام.
‫- این چه غلطیه؟ ‫- حداقلش اینه که من دائم‌الخمر نیستم.
‫لباس‌ها رو دربیار، همین الان! ‫دیگه از مفت‌خوری خبری نیست.
‫- گفتم لباس‌ها رو دربیار! ‫- انرژیت رو واسه ساز زدن نگه دار.
‫تو با اون آهنگ‌های چرت سوئدی‌ات ‫نمی‌تونی کسی رو گول بزنی.
‫خوب می‌دونی که نه چشم‌آبی هستی، ‫نه مو بور.
‫تو بیورن نیستی و هیچ‌وقت هم نمی‌شی.
‫اُسکل!
‫نه! با گیتار نه. پال!
‫من نیستم!
‫- جورج؟ ‫- ورنر؟
‫بیورن؟
‫من نیستم! دیگه تمومه!
‫خیلی‌خب، می‌ره یه قدمی بزنه، ‫بعدش ما می‌ریم.
‫اینجا هم نیست. ‫داره دیوانه‌ام می‌کنه.
‫دیگه بسمه.
‫تو باید باهاش حرف بزنی. ‫حالیش کن که همه‌مون می‌میریم.
‫نمی‌شه بدون پول بذاریم بریم؟ ‫دیگه اصلاً مهم نیست.
‫در هر صورت به خاطر این کارت ‫زندانیت می‌کنن.
‫- به خاطر چی؟ ‫- به خاطر فراری دادن دیوونه‌ها از بیمارستان.
‫- چرا این حرف رو می‌زنی؟ ‫- دوربین‌ها تصویرت رو گرفتن.
‫نمی‌دونم مجازات دزدیدن چهارتا بیمار روانی چیه.
‫کار لوتار بود. ‫من فقط تو فرار مانفرد کمک کردم.
‫- در ضمن سه تا بیمارن. ‫- تو روزنامه‌ها نوشته چهار تا.
‫[ناپدید شدن ۴ بیمار در دانمارک و سوئد]
‫اومدی! پال/جورج زد ورنر رو زد ‫و از گروه گذاشت رفت.
‫- امشب باید بریم روی صحنه. ‫- همین الان بهت احتیاج دارم.
‫- بیشتر از ۲۵ نفر بلیط خریدن. ‫- چی رو نمی‌فهمی؟
‫تو گروه درگیری داخلی داریم ‫و تا سه ساعت دیگه یه کنسرت بزرگ.
‫اگه می‌دونستم مدیر بودن این ‌طوریه، ‫عمراً قبول نمی‌کردم...
‫- آروم باش! من یه نقشه جایگزین دارم. ‫- خفه شو دیگه!
‫همه چی همین‌جا تموم می‌شه... کیلد.
‫چرا بهش می‌گی کیلد؟ ‫به‌اندازه کافی گیج شدیم.
‫اون کیلد ـه، یه بیمار روانی.
‫- مگه همه‌شون نیستن؟ ‫- دقیقاً. منم از اول همین رو می‌گفتم.
‫لوتار کیلد گرنر نیلسن، بیمار روانی.
‫- مگه اسم کیلد چشه؟ ‫- یعنی مُردنی نیستی؟
‫- کی داره می‌میره؟ ‫- خفه شو و سر جات بشین.
‫- شاید دارم می‌میرم. من هنوز اسکن نشدم... ‫- دیگه بسه!
‫لعنتی با من این‌ جوری حرف نزن. ‫من ۱۴ ساعته دارم خیاطی می‌کنم!
‫بهم حمله شده و کلاً با هفت ساعت ‫خواب دارم سر می‌کنم! پس...
‫یه لیوان نوشیدنی نیاز دارم. ‫فهمیدی؟
‫نه! انکر!
‫انکر... انکر.
‫- انکر! ‫- دیدی چی شد؟
‫زدش.
‫با ماهیتابه زدش.
‫حالا اونم می‌میره. ‫همه می‌میرن.
‫قرار نیست کسی بمیره.
‫چرا، اون می‌میره.
‫- و منم می‌فرستن یه جای دیگه. ‫- تمومش کن.
‫برو واسه کنسرتت تمرین کن.
‫یه بار دیگه به اون گیتار دست بزنی ‫مغزت رو می‌ریزم توی دهنت.
‫و آره، حق با توئه.
‫- همه‌مون به خاطر تو می‌میریم. ‫- انکر، نکن. این حقیقت نداره.
‫به من نگاه کن. به فریا نگاه کن.
‫بهش نگاه کن.
‫- اینا همه‌ش تقصیر توئه. ‫- تمومش کن.
‫تقصیر توئه که تو این سوراخ گیر افتادیم. ‫تقصیر توئه که بابا رفت.
‫- همه‌ چی تقصیر توئه. ‫- لعنتی تمومش کن دیگه!
‫نه، جان. صبر کن، جان!
‫نرو!
‫- سوار شو. ‫- نه.
‫- گریه کردی؟ ‫- برو! من با اتوبوس میام.
‫- گریه کردن اشکالی نداره. منم گریه کردم. ‫- من خیلی بیشتر گریه کردم. چشم‌هام رو نگاه کن.
‫- می‌تونیم برگردیم و معذرت‌خواهی کنیم. ‫- نه، من دارم می‌رم آلمان.
‫- اگه دوباره گروه رو دور هم جمع کنیم چی؟ ‫- دارم می‌رم آلمان!
‫- واسه چی؟ ‫- نسل‌کشی! یه بار برای همیشه تمومش کنم.
‫- نمی‌تونی جلومو بگیری! ‫- حتی فکرش رو هم نمی‌کنم.
‫شاید بشه منم باهات بیام؟
‫لوتار، صادقانه بهم جواب بده.
‫مگه من موهای بور و چشم‌های آبی ندارم؟
‫دارم اینجا دیوونه می‌شم. ‫نمی‌دونم چیزی که می‌بینم واقعیه یا نه.
‫اما... من می‌بینم...
‫من چشم‌های آبی و موی بور نمی‌بینم.
‫نه!
‫من یه آدم سبزه می‌بینم ‫با یه ریش خیلی خفن.
‫اما اصلاً مهم نیست ‫که من یا بقیه چی می‌بینیم.
‫چیزی که مهمه، اونیه که خودت می‌بینی.
‫اول از همه، ‫من بااستعدادترین عضو گروه رو می‌بینم.
‫و یه مرد فوق‌العاده جذاب ‫و عمیقاً باوقار رو می‌بینم.
‫و یه همکار عالی می‌بینم ‫که می‌تونه تنهایی هم بترکونه.
‫آره.
‫- خوبه. بپر بالا. ‫- باشه.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫انکر!
‫انکر؟
‫فلمینگ، آروم باش.
‫انکر؟
‫پولا رو می‌خوام، انکر.
‫مال تو نیست. ‫پیش منم نیست.
‫زنگ زدم. ‫زود جور می‌شه.
‫باشه. پس یکی از انگشت‌های ‫برادرت رو قطع می‌کنم.
‫بعد ۱۰ ثانیه وقت داری فکر کنی، ‫وگرنه یکی دیگه و یکی دیگه رو قطع می‌کنم.
‫فلمینگ، تو رو خدا نکن.
‫پول رو بهت می‌دم. ‫فقط باید پیداش کنم.
‫فلمینگ، گوش کن. ‫من نمی‌دونم کجاست!
‫خب، این دیگه نوبره.
‫- معمولاً بقیه مثل سگ جیغ می‌زنن. ‫- فلمینگ... لطفاً با اون کاری نداشته باش.
‫- فقط اون می‌دونه کجاست. ‫- ساکت باش، انکر. یکی دیگه هم تحمل می‌کنم.
‫می‌دونی پول کجاست، مانفرد؟
‫- جان... اسمش جانه. ‫- ببخشید. پول کجاست، جان؟
‫کنار دریاچه‌ست. اما اگه به برادرم صدمه بزنی ‫بهت نشون نمی‌دم.
‫به اون کاری نداشته باش. من رو بزن!
‫تو همین الان به برادرم صدمه زدی، ‫پس نشونت نمی‌دم.
‫من دیگه هیچ‌وقت پول رو پیدا نمی‌کنم.
‫- می‌خوای چی کار کنم؟ ‫- برو توی ماشین و رانندگی کن.
‫- راه بیفت. ‫- من اجازه رانندگی ندارم.
‫- راه بیفت! ‫- من فقط با ماشین اتوماتیک بلدم.
‫در ضمن یه انگشتم همین الان افتاد. ‫باید برگردیم برش داریم.
‫- باید انکر و انگشتم رو با خودم بیارم. ‫- می‌زنم تو شاهرگت.
‫می‌دونم! خیلی وقته که می‌دونم. ‫کجا می‌خوای بری؟
‫- بریم سراغ پول‌ها. ‫- نمی‌شه.
‫اون پول انکر ـه. ‫نمی‌تونم به کسی بگم.
‫دستم یه کم درد می‌کنه ها.
‫گرسنه‌ام هم هست. ‫می‌شه یه چیزی بخوریم؟ سردم هم هست.
‫باشه. باشه. بریم.
‫دارم می‌رم.
‫چطوری باید راهش بندازم؟ ‫خیلی سخته.
‫نمی‌تونم! اما خب الان می‌رم.
‫این کاری که کردی واقعاً غیرقانونیه.
‫یه حیوون کوچیک داره از جاده رد می‌شه.
‫فقط اون دهنت رو ببند ‫و مثل یه مرد نفس بکش.
‫اما نمی‌تونم.
‫- تندتر نرو. ‫- انکر برادرمه. اون ازم محافظت می‌کنه.
‫دست از سرمون بردار. ‫نکُشش. من نمی‌خوام!
‫انقدر تند نرو.
‫- یواش برو، احمق. ‫- اگه قول بدی انکر رو نکشی.
‫سرعتت رو کم کن.
‫یواش برو، مانفرد!
‫تو خانواده‌ت مشکلات روانی جدی دارین. ‫خودت می‌دونی دیگه؟
‫آره.
‫انکر!
‫انکر.
‫مانفرد!
‫جان!
‫مانفرد!
‫بابا دوستت داره.
‫یکشنبه می‌بینمت. ‫شام درست کردم که گرمش کنی.
‫نه، نه، نه!
‫- یه اتفاق وحشتناک افتاده. ‫- واسه مامان و فریا؟
‫کشتنش. اون مرده.
‫کی؟
‫همراهم بیایید.
‫زنگ بزن آمبولانس.
‫فقط صبر کن ‫تا دوباره سر پا بشم، مانفرد.
‫حسابت رو می‌رسم.
‫دیگه نمی‌تونی راه بری.
‫نمی‌تونی تکون بخوری.
‫کمک! به بابا کمک کنین.
‫اون طرف رو نگاه کن، مانفرد.
‫انکر، داری چی کار می‌کنی؟
‫انکر؟
‫جان لنون وقتی داشت به خانه‌ش در نیویورک برمی‌گشت، ‫به همراه یوکو اونو
‫۴ بار هدف گلوله قرار گرفت..
‫اون سریع به بیمارستان روزولت منتقل شد ‫و خبر مرگش اعلام شد.
‫به نظر می‌رسد ضارب، مارک دیوید چپمن، ‫از طرفدارهای متعصب وی بوده...
‫هیچ‌وقت درباره این موضوع حرف نمی‌زنیم.
‫قسم بخور به کسی چیزی نمی‌گی.
‫دیگه وایکینگ نیستی، باشه؟
‫دیگه هیچ‌وقت نباش.
‫یه بار با مامان اینجا قارچ جمع کردیم، ‫اما من هیچی نگفتم.
‫مامان دقیقاً بالای سرش ایستاده بود.
‫ناراحتی که بهت نشون دادم؟
‫فکر کنم بگی‌نگی می‌دونستم.
‫فکر می‌کردم خواب دیدم.
‫فریا هم اغلب همین‌طوریه.
‫- فریا نمی‌دونه؟ ‫- نه.
‫اما خوابش رو می‌بینه.
‫اون خیلی غمگینه.
‫فکر کنم دوست داشته باشه بدونه.
‫می‌تونی بهش بگی.
‫می‌خوای از طرف هر دومون بهش بگم؟
‫جرئتش رو داری؟ ‫واقعاً دلم می‌خواد این کار رو بکنی.
‫می‌دونم داری می‌ری.
‫باعث خجالتتم. درک می‌کنم.
‫همیشه هم آدم خوش‌اخلاقی نیستم.
‫هیچ ‌کی همیشه خوب نیست.
‫می‌تونی دقیقاً همون چیزی باشی که می‌خوای.
‫چه خبره؟
‫امروز صبح پیداش کردم.
‫خورده زمین و سرش به سنگ خورده. ‫بهش گفته بودم با خودش چراغ‌قوه ببره.
‫الان دیگه خونه‌ایم. ‫بیا، بیا. بفرما.
‫- کاری از دستم برمیاد؟ ‫- نه. گفتن فقط باید استراحت کنه.
‫سوپ مجاری درست می‌کنم. از این به بعد ‫فقط سوپ داریم. کلی از دندون‌هاشو از دست داده.
‫بسیار خب، بیا رک و راست حرف بزنیم.
‫درباره اینکه کی هستم دروغ گفتم؟
‫شاید آره.
‫بابای من نماینده اتحادیه تو ایکیای ‫بالروپ بود، نه تاستروپ.
‫شعبه تاستروپ تازه بعد از بسته شدن ‫شعبه بالروپ باز شد...
‫همون‌جایی که بابام رو ناعادلانه اخراج کردن.
‫پس آره، بابای من مدیر تنها شعبه‌ای ‫از ایکیا در کل جهان بود
‫که تا حالا بسته شده.
‫فکر کنم بدونین این موضوع چه بلایی ‫سر یه خانواده کوچیک می‌آره.
‫اگه رویاپرداز بودن ‫منو به آدم بدی تبدیل می‌کنه...
‫اینکه لزوماً فرقی بین خیال و واقعیت نمی‌ذارم...
‫و اینکه فقط می‌خواستم بهترین گروه دنیا رو ‫دوباره زنده کنم
‫پس راحت باشین و بهم بگین روانی.
‫و اگه می‌خوای تلافی کنی
‫من و بیورن برات یه ماهیتابه نو خریدیم.
‫می‌تونی منو ببخشی، انکر؟
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫می‌بخشمت.
‫عصبانی نیستم.
‫ممنونم، انکر.
‫- بعدی نوبت اوناست. ‫- این کیک لیمویی تازه نیست. بو کن.
‫- من هیچی حس نمی‌کنم. ‫- ساکت باشید! دارن می‌رن روی صحنه.
‫عجب بعدازظهری! عجب نمایشی!
‫- حتماً باید تبرش رو بیاره؟ خطرناکه. ‫- خیلی بزرگه.
‫رستوران چطور اجازه داد؟ ‫بذارش کنار.
‫- نه. تبر داشتن دوباره آزاد شده. ‫- نه روی صحنه!
‫سمورهای پرنده!
‫اونوقت نمی‌تونی با ما اجرا کنی.
‫اگه واقعاً می‌خوای بیاریش، بیارش. ‫اما لازمت نمیشه.
‫♪ یه تکونی به خودت بده، عزیزم ♪
‫♪ بچرخ و داد بزن ♪
‫♪ یالا، یالا، یالا دیگه، عزیزم ♪
‫♪ یالا، عزیزم ♪
‫♪ زود باش بیا وسط ♪
‫♪ بیا وسط ♪
‫♪ خب زود باش بیا وسط ♪
‫♪ بیا وسط ♪
‫♪ می‌دونی که خیلی خوشگلی ♪
‫♪ خیلی خوشگلی ♪
‫♪ می‌دونی، حالا حسابی منو راه انداختی ♪
‫♪ منو راه انداختی ♪
‫♪ همونطور که می‌دونستم می‌کنی ♪
‫♪ می‌دونستم می‌کنی ♪
‫همه جور آدم تو این دنیا پیدا می‌شه.
‫زیر سایه رئیس، ‫همه خوشحال بودن و همه با هم برابر.
‫همه به یه اندازه خوشحال بودن.
‫البته که تو این مسیر پستی و ‌بلندی ‫و جنگ‌هایی هم بود.
‫اما رئیس همیشه حواسش بود ‫که ارزش همه با هم یکی باشه.
‫اون خیلی خوب می‌دونست
‫که وقتی همه یه پا ندارن، ‫انگار هیچ‌ کس کمبودی نداره.
‫هر چی سال‌ها گذشت، ‫همه از قبل هم خوشحال‌تر شدن.
‫همه می‌دونستن که مردمی ‫با نقص عضو تعادل ندارن
‫و نباید به سمت هم تبر پرت کنن، ‫اما کوتاهی نمی‌کردن.
‫چون می‌دونستن اگه همه بی‌تعادل باشن، ‫هیچ‌کس بی‌تعادل نیست.
‫وقتی روز از راه رسید ‫و اون اتفاق غیرقابل تصور افتاد،
‫رئیس برای تصمیمش ‫حتی تردید به خودش راه نداد.
‫خیلی‌ها می‌ترسیدن، ‫اما کسی جرئت نداشت بلند بگه
‫و رئیس آخرین نفری بود ‫که سرش رو روی تخته گذاشت.
‫چند ثانیه قبل از اینکه تبر به گردنش بخوره، ‫به مردمش نگاه کرد
‫و یه آرامش وصف‌ناپذیر تو قلبش نشست.
‫برای تمام ناسازگارها، مطرودها، ‫عجیب‌ها، ضعیف‌ها و مریض‌ها،
‫پولدارها، فقیرها، زیباها و زشت‌ها
‫مردها، زن‌ها و سایر کسایی ‫که نمی‌دونستن کی هستن
‫هیچ ‌وقت اونا رو انقدر آروم ‫و با هماهنگی ندیده بود
‫و در نهایت، ارزش همه با هم برابر شد.