‫تصور کن قلبت مثل یک طبل می مونه.
‫نفس کشیدنت مثل بیس می مونه.
‫تنجیر ‫(شهری در مراکش)
‫هشت ماه قبل ‫لندن
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫لیسا! ‫دم در کارت دارن.
‫سلام.
‫من کیت هستم.
‫فقط میخوام حرف بزنم.
‫بیا اول جیبت رو سبک کنیم.
‫باشه.
‫اسمت چیه؟
‫لیسا.
‫این اسم واقعیته؟
‫اسم من لیسا ـه.
‫مگر این که تو بخوای یه چیز دیگه باشه.
‫- نظرت با "استفانی" چیه؟ ‫- باشه.
‫«استفانی پاتریک»
‫والدینت توی پرواز خطوط شمال شرقی بودن،
‫که سه سال قبل توی اقیانوس اطلس سقوط کرد،
‫خواهر و برادرت هم داخلش بودن.
‫من یه خبرنگار هستم.
‫دارم یه مقاله می نویسم.
‫ببین، اون یه حادثه نبود. ‫یه بمب در کار بود.
‫سیگار داری؟
‫نه.
‫بمب ساز اینجاست. توی لندن ـه.
‫اون آزاده. داره توی خیابونای لعنتی برا خودش میچرخه.
‫یه دقیقه ی دیگه برمیگردم.
‫بلند شو. یالا!
‫منو ول کن. ‫منو ول کن.
‫فقط می خواستم با استفانی صحبت کنم.
‫- یالا. از اینجا برو. ‫- خیلی خب. دارم میرم دیگه.
‫(«کیت پروکتور»، خبرنگار نگار آزاد)
‫یک پیام ذخیره شده دارید.
‫سلام عزیزم.
‫بابا، حلقه ی ازدواجش رو روی میز جا گذاشته.
‫می تونی برش داری؟
‫توی فرودگاه می بینمت.
‫دوستت داریم.
‫داری چیکار می کنی؟
‫- می تونی ثابتش کنی؟ ‫- فعلاً سوار شو.
‫خب، کجا باید بریم؟
‫می تونی تکون بخوری؟
‫نوشیدنی میخوای؟
‫میرم یه ماءالشعیر بیارم.
‫این همون مردی ـه که خانواده ی منو کُشت؟
‫این محمد رضاست.
‫اون کسیه که بمب رو درست کرد.
‫- پس اون یه بمب سازه! ‫- و از طرف خدمات اجتماعی...
‫تحت نظر قرار داره.
‫- ولی اونا دستگیرش نمی کنن. ‫- اونا می دونن کی بمب رو ساخته،
‫اونوقت نمیرن اون لعنتی رو دستگیر کنن؟
‫نه.
‫- خب، چرا؟ ‫- هنوز مطمئن نیستم.
‫شاید، اونا نگران هستن که اگه این کار رو بکنن...
‫شاید شبکه رو از دست بدن.
‫شایدم بیشتر از این می ترسن که اون می تونه ‫اونا رو به کی برسونه،
‫شاید مثلاً به یکی از رفیقامون توی خاور میانه!
‫انشعاباتِ اینجوری می تونه خیلی پیچیده باشه.
‫می تونی تصورش رو بکنی اگه اینا به بیرون درز کنن ‫چی میشه؟
‫اونا گذاشتن یه بمب گذارِ شناخته شده ‫توی خیابونای لندن برا خودش بچرخه.
‫که همه ی اینا...همه ی اینا،
‫و سقوط هواپیما، همش برای رد گم کنی بود.
‫اگه اینا به بیرون درز کنه، ‫عواقب فاجعه انگیزی خواهد داشت.
‫این چیزا رو از کجا می دونی؟
‫تحقیق! و منبعم!
‫- و ترجیح میدم که... ‫- اونوقت می دونی که منبعت،
‫- داره حقیقت رو میگه؟ ‫- میشه لطفاً سیگار نکشی؟
‫- از کجا میدونی؟ ‫- اگه سیگار نمی کشیدی خوشحال میشدم.
‫از کجا میدونی که منبعت داره حقیقت رو میگه؟
‫اون تا الان که حرفاش قابل اطمینان بوده.
‫خب این منبع...برای چی به تو نیاز داره؟
‫نمی تونه خودش تنهایی انجامش بده.
‫اون بخشی از انجمن ماموران اطلاعات ـه.
‫قبلاً توی ام آی سیکس بوده، ولی هنوزم نفوذ داره. ‫(نیروی اطلاعات انگلیس)
‫اونوقت به کمک تو نیاز داره؟
‫درسته؟
‫من می تونم بهت کمک کنم.
‫باید منو تنها می ذاشتی.
‫ولی این کار رو نکردم. مگه نه؟
‫چون با من می تونی سرتیتر خوبی درست کنی.
‫یه تراژدی غمگین برای دانشجوی طبقه ی معمولی جامعه!
‫من از اونجور روزنامه نگارها نیستم.
‫منم نمی خوام باهات همکاری ای داشته باشم.
‫می تونستی هر زندگی ای که خواستی رو داشته باشی.
‫این زندگی ایه که من می خوام.
‫بجای این که همون دانشجوی ممتاز آکسفوردی باشی ‫که بودی؟
‫من باور نمی کنم.
‫چرا اومدی دنبالم؟
‫تو یه قربانیِ دیگه هستی.
‫فقط هنوز نمُردی.
‫"مارتین داگلاس" کی بود؟
‫مردی که روی صندلی ای که واسه من بود، نشسته بود.
‫اون یه معمار بود.
‫از یونیدالِ نیویورک!
‫- اون متاهل بود؟ ‫- آره. متاهل بود.
‫بچه ای هم داشت؟
‫دوتا.
‫"بی"
‫- دیگه کی از همه ی این قضایا خبر داره؟ ‫- هیچکس.
‫خب، منبعت چی پس؟
‫"بی"
‫این منبعته؟
‫"بی" مخفف چیه؟
‫- اون "بی" توی اسکاتلند ـه؟ ‫- بدش به من.
‫اسمش چیه؟
‫"بی" مخفف چیه؟
‫اهمیتی نداره. ‫هیچوقت پیداش نمی کنی.
‫من باید برم بیرون. یه جلسه دارم.
‫این برای این که اگه یه موقع به چیزی نیاز داشتی. ‫اینم کلیدها!
‫می تونم کلیدهات رو بردارم و ناپدید بشم.
‫منم می تونم قفل ها رو عوض کنم.
‫- اون کُت، جدیده؟ ‫- نه.
‫فکر کردی من اینجا بنگاه خیریه راه انداختم، لیسا؟
‫چی می خوای؟ یه دونه یا دوتا؟
‫یه تفنگ هم می خوام.
‫تو و تیراندازی؟
‫یه لطفی بهم بکن، لیسا.
‫خب یه نفر دیگه رو پیدا می کنم.
‫می تونم بهتون کمک کنم؟
‫کیف!
‫کیفم کجاست؟
‫وایسو!
‫هی، باید از اونور برم.
‫متاسفم، ما داریم میریم داخل شهر.
‫باید خودت از اونور بری.
‫منو ول کنی، لعنتی!
‫منو...
‫ولم کن!
‫تمومش کن!
‫کُتت رو در بیار!
‫جیب هات رو خالی کن!
‫- آخرین باری که تزریق کردی کِی بوده؟ ‫- من معتاد نیستم.
‫- معتاد نیستی؟ ‫- بعضی وقتا استفاده می کنم.
‫- این واسه منه؟ ‫- نه.
‫ها؟ این واسه منه؟
‫باید خیلی نزدیک میشدی!
‫اونقدر نزدیک، که باهاش بهم شلیک کنی.
‫خشابش پر نیست!
‫صبر کن!
‫استفانی! ‫اسمت همینه. مگه نه؟
‫درسته.
‫والدینت باید خیلی بهت افتخار کنن.
‫دیگه کی میدونه که اینجایی؟
‫- والدین من مُردن! ‫- می دونم.
‫دیگه کی میدونه که اینجایی؟
‫- هیچکس. ‫- صدات رو نمی شنوم.
‫هیچکس.
‫هیچکس نمی دونه. هیچکس نمی دونه. ‫هیچکس نمی دونه که من اینجام!
‫هیچکس نمی دونه.
‫پس برای چی اومدی اینجا؟
‫- می خوام رضا رو بکُشم. ‫- اوه، خدای من!
‫حتماً خیلی ترسیده باشه!
‫بهم کمک کن پیداش کنم.
‫اگه میخوای محمد رضا رو بکشی، ‫باید یه حرفه ای رو استخدام کنی.
‫پول ندارم.
‫اوه. خب کار که داری!
‫تو یه معتاد هستی. مگه نه؟
‫تو...
‫تو "بی" هستی! ‫منبع «پروکتور» تویی!
‫ببخشید؟
‫می تونم برم دفتر یه روزنامه...
‫و اونا...
‫مطمئنم که اونا خیلی دوست دارن درباره ی ‫تو و پروکتور بشنون.
‫اونا میخوان درباره ی تو...
‫همون پروکتوری که تونستی به کشتنش بدی؟
‫اگه خودت بهش شلیک میکردی خیلی بهتر بود.
‫به من نگاه کن!
‫اصلاً روحتم خبر نداره...
‫که چه گندی به بار آوردی.
‫نه!
‫رضا کجاست؟ ‫بهم کمک کن پیداش کنم.
‫چرا باید اینکار رو بکنم؟
‫تو رضا رو با اون اکشن بازی هات توی کافه تریا ‫فراری دادی.
‫به لطف تو، اون الان غیبش زده.
‫- باید بکُشمش! ‫- تو حتی نمی تونی راه بری.
‫پس بهم کمک کن راه برم.
‫بندها!
‫لعنتی!
‫یه ثانیه. یه ثانیه.
‫فقط یه ثانیه، لطفاً!
‫اینو الان میگم که یه موقع برنگردی و بهم بگی...
‫چرا بهت هشدار ندادم!
‫تو برای این کار ساخته نشدی!
‫میشه درباره ی رضا صحبت کنیم؟
‫داری وقتت رو هدر میدی.
‫هی!
‫می تونم رو فرم بیارمت. ‫می تونم بقا رو یادت بدم.
‫ولی در پایان، تو همون هستی که هستی.
‫از اون چیزی که می خوای بیشتر طول میکشه.
‫بیشتر از اون چیزی که فکر می کنی رنج میکشی.
‫میشه درباره ی رضا صحبت کنیم؟
‫تقریباً صد در صد موفق نمیشی.
‫ولی اگه معجزه بشه و یه جوری موفق بشی،
‫این چیزیه که متوجهش میشی:
‫ارزشش رو نداره!
‫یالا!
‫بس کن.
‫- یه دقیقه بهم وقت بده. ‫- هوی!
‫یه جوری باهام رفتار نکن انگار یه آشغالم!
‫خیلی خب. لباس هات رو در بیار.
‫- برو گمشو! ‫- لباس هات رو در بیار.
‫اگه نمی دوی، می تونی شنا کنی. ‫شنا کن به سمت خونه.
‫نمی تونم...نمی تونم شنا کنم. ‫خیلی سرده!
‫جدی میگم. نمی تونم شنا کنم. ‫غرق میشم!
‫کاری هست که بتونی بکنی؟
‫اصلاً نمی دونی من چه سختی هایی کشیدم.
‫مواد...اعتیاد...به اینا نمیگن تراژدی!
‫بهش میگن کلیشه!
‫تو یه آدم کلیشه ای هستی. ‫جربزه ی این کار رو نداری.
‫پس یا غرق شو،
‫یا این که بیخیال شو!
‫برام فرقی نمی کنه.
‫چیزی برای از دست دادن ندارم. ‫پس امتحانم کن، لعنتی!
‫- زندگیت چطور؟ ‫- منظورت چیه؟
‫خانوادم قرار نبود توی اون پرواز باشه.
‫اونا برنامه رو تغییر دادن تا منم بتونم باهاشون برم.
‫ولی من نرفتم!
‫نه بخاطر این که نتونستم. بخاطر این که...
‫بخاطر این که نمی خواستم!
‫پس اونا بدون من پرواز کردن.
‫خیلی خب.
‫اون یه سرباز سادس!
‫کسی که دستور حمله رو داد...
‫یه کشیش افراطیه.
‫که نماینده یه دولت سخت گیره!
‫و اون پول یو-17 رو پرداخت کرد، تا کارش پیش بره.
‫- یو-17 چیه؟ ‫- چیز نیست، شخص ـه.
‫یو-17 کدی برای یه فرد بدون هویت ـه.
‫طبقه بندی سی آی اِی برای یه مظنون تروریست...
‫که هیچ اسمی ازش ثبت نشده.
‫یو-17 می تونه هرکسی باشه!
‫اون کشیش چطور؟ اون کجاست؟
‫اون کشیش، دو سال قبل کشته شد.
‫رضا راه مستقیم ما به یو-17 ـه.
‫اگه رضا رو میخوای، باید یو-17 رو هم بخوای.
‫همشون رو میخوام.
‫خب، این «عبدول کیف» ـه.
‫اون یه فعال سیاسی بود. ‫یه آدم مبتکر!
‫توی خونه ی پروکتور، درباره ش خوندم.
‫یه تهدید خیلی بزرگ محسوب میشد، ‫چون یه اصلاح طلب بود...
‫اونم از منطقه ای که از تغییر وحشت داشتن!
‫اونا 239 نفر رو کُشتن فقط بخاطر این که...
‫مردی رو بکُشن که در حال خروج از فروشگاه "هارود" ‫هم می تونستن بکشنش؟
‫اون، پیامی بود که مستقیماً به اصلاح طلبان ارسال شد.
‫«هرجا باشید دست ما بهتون میرسه.»
‫«و چیزی نیست که ما آماده ی انجامش نباشیم.»
‫عبدول در راه مبارزه با تعصب ...
‫و افراطی گرایی، مُرد.
‫همه ی افراد دیگه ای که کُشته شدن، ‫تلفات جانبی بودن!
‫پدر عبدول، «سلیمان کیف» به این قضیه مشکوک شد.
‫اون نمی ترسید که بفهمه کی پشت این قضیه ست.
‫اون به «پروکتور» پول داد.
‫وایسو!
‫باید نفس کشیدنت رو منظم کنی.
‫وحشت نکن، آروم باش، بی حرکت باش!
‫باید بخش ریتمیک خودت رو کنترل کنی...
‫مثل یه موسیقی! یادته؟
‫تصور کن قلبت مثل یک طبل می مونه.
‫- آره. ‫- نفس کشیدنت مثل بیس می مونه.
‫اگه بتونی اونا رو منظم کنی، ‫خودت رو منظم کردی!
‫قلبت مثل یک طبل می مونه.
‫نفس کشیدنت مثل بیس می مونه.
‫یه دونه دیگه داخل هدف بزن. ‫هیچوقت کمتر از دوتا نزن!
‫خوبه.
‫- این بخش آسونش ـه. ‫- بخش سختش چیه؟
‫باهاش زندگی کردن!
‫باید یه فرد دیگه باشی.
‫«پترا»
‫- «پترا رویتر» ‫- کی هست؟
‫- اون یه آدمکش بود. ‫- بود؟
‫- اون مُرده. ‫- خب پس این چه کمکی بهمون میکنه؟
‫هیچوقت جنازش پیدا نشد، ‫پس خیلی بهمون کمک میکنه.
‫خدایا!
‫چه غلطی...
‫برو گمشو!
‫ماشین رو به فنا دادی. ‫الانم که مُردی!
‫تو دیوونه ای!
‫کارِت خوب بود.
‫پیاده روی تا خونه، خوش بگذره!
‫این همسرته؟
‫آره.
‫- اون خوشگل ـه. ‫- آره بود.
‫کِی میخوای جنگیدن رو بهم یاد بدی؟
‫احتمالاً کم کم باید بهش بپردازیم. ‫مگه نه؟
‫یه چیز تیز بردار. برو سراغ گوش ها، چشم ها...
‫هر نقطه ی حساسی که پیدا کردی رو هدف بگیر.
‫همین؟
‫باید روی قابلیت هایی که داری تمرکز کنیم.
‫مثل زبان!
‫این بخاطر اینه که من یه زنم؟
‫اون بیرون زنان بسیاری هستن که به خوبیه مردها هستن.
‫پس منو یکی از اونا بکن.
‫- خیلی طول میکشه. ‫- چقدر؟
‫چقدر؟
‫چندین ماه گذشته!
‫گفتم، چقدر؟
‫تا وقتی که یادت بره امروز ناهار چی خوردی.
‫لعنتی!
‫بس کن!
‫نه.
‫یالا!
‫شروع خوبی بود.
‫چایی میخوری؟
‫هی!
‫تو عضو ام آی سیکس هستی؟
‫پروتکتور گفت قبلاً بودی.
‫در حال حاضر که نیستم.
‫خب این یعنی چی؟
‫یعنی من گند زدم!
‫چطور؟
‫من «پترا رویتر» رو کُشتم.
‫عمداً؟
‫آره.
‫تصادفی نکُشتمش!
‫اون پتراست.
‫اگه زنده بود، الان چند سالش میبود؟
‫از تو بزرگ تر...ولی قابل کنترل!
‫اون سه تا مردی که اونجا باهاشونه...
‫همشون رو کُشت!
‫این گلوله ی نُه میلی متریِ هالو پوینت ـه.
‫وقتی به بافت های نرم برخورد کنه،
‫سه برابر اندازه ی خودش رو زخم می کنه.
‫یه کانال زخم بزرگتر ایجاد می کنه،
‫به شاهرگ ها آسییب میزنه، رگ ها رو قطع می کنه،
‫خون زیادی از دست میره، وارد شوک هیپوولمیکی میشی.
‫اگه با اون به قفسه ی سینه ی کسی شلیک کنی،
‫استخوون میشکنه و گلوله وارد قلب میشه.
‫قلب از کار میوفته.
‫- بهم شلیک کن! ‫- چی؟
‫- دقیقاً همینجا! ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫خفه شو. فقط انجامش بده.
‫تصور کن قلبت مثل یک طبل می مونه.
‫نفس کشیدنت مثل بیس می مونه.
‫خون زیادی از دست میره، ‫وارد شوک هیپوولمیکی میشی.
‫وقت به بافت های نرم برخورد کنه...
‫سه برابر اندازه ی خودش رو زخم میکنه...
‫اگه با اون به قفسه ی سینه ی کسی شلیک کنی...
‫استخوون ها میشکنه و گلوله وارد قلب میشه.
‫قلب از کار میوفته!
‫میخوام ببرمت توی میدون نبرد!
‫اطلاعات ضد جاسوسی ای به دستم رسیده...
‫مبنی بر اینکه رضا داره یه بمب جدید برای ‫یو-17 درست میکنه.
‫شایعه شده یه رویداد خیلی بزرگ خواهد بود.
‫پس تو میری مادرید!
‫«مارک سرا» اونجا زندگی می کنه.
‫اون «سرا» ـه. ‫یه دلال اطلاعاته!
‫قبلاً برای سی آی اِی کار می کرد،
‫حالا توی بازار آزاد معامله می کنه.
‫ما از «سرا» استفاده می کنیم تا به یو-17 برسیم.
‫تو باید به سرا نزدیک بشی،
‫تا متقاعدش کنی که پترا هستی!
‫- کی پول همه ی اینا رو میده؟ ‫- والا منم نمیدونم.
‫جدی میگی؟
‫پدر عبدول چطور؟
‫سلیمان کیف، به پروکتور پول داد.
‫- فکر خوبیه. ‫- آره، همینطوره!
‫برو برامون یه مقدار پول بگیر!
‫چطور وارد اینجا شدی؟
‫بیش از حد آسون بود!
‫چی می خوای؟
‫- چی می خوای؟ ‫- پسرت در پرواز 147 بود.
‫از خونه ی من برو بیرون!
‫تو تلاش کردی که ثابت کنی اون سقوط، یه ترور بوده،
‫و مشکلات فنی نبوده!
‫ولی هیچکس حرفت رو باور نکرد، بجز پروکتور!
‫- پروکتور رو میشناسی؟ ‫- بله.
‫اگه میخوای باهام صحبت کنی، ‫اون تفنگ رو از توی صورتم بکش کنار.
‫پروکتور قول داد که حقیقت رو واسم پیدا کنه.
‫در عوض اون پولم رو دزدید و غیبش زد.
‫- اون یه کلاهبرداره! ‫- نه.
‫- اون یه دزده! ‫- نه.
‫اون مُرده.
‫کُشته شد!
‫خب تو چرا اومدی اینجا؟
‫تا بهت پیشنهاد یه تسلی خاطر بدم.
‫اونوقت چطور میخوای این کار رو بکنی؟
‫با خشونت!
‫خب...میخوای من دقیقاً چیکار کنم؟
‫فقط هزینه ها رو پرداخت کنی، همین!
‫فقط هزینه ها؟
‫- همین! ‫- همین؟
‫فکرشو میکردم.
‫لطفاً از خونه ی من برو بیرون.
‫نه.
‫داخل اون...
‫شماره صندلی های خانوادم نوشته شده.
‫آدمایی بودن که خیلی بیشتر از اینا تلاش کردن ‫تا سر منو شیره بمالن!
‫- من نمیخوام سرت رو شیره بمالم. ‫- نمی دونم کی هستی!
‫ولی ته و توش رو در میارم.
‫حالا، لطفاً خونه ی منو ترک کن.
‫از کجا میدونی پروکتور به قتل رسیده؟
‫- اون دیگه داره میره! ‫- چون من پیداش کردم.
‫تقصیر من بود.
‫اون اولین شخصی بود که بعد از سه سال...
‫با من مثل یه انسان رفتار میکرد.
‫- یالا، برو بیرون! ‫- اون یه کلاهبردار نبود.
‫تو اشتباه میکنی.
‫آلیا، دخالت نکن! ‫این به تو مربوط نمیشه.
‫پسرم مُرده، اونوقت به من مربوط نمیشه؟
‫تو هم مثل من میدونی ...
‫که این قضیه خیلی پیچیده تر از این حرفاست.
‫اون روحشم خبر نداره که داره درباره ی چی حرف میزنه.
‫- ولی من میدونم! ‫- آلیا، ساکت باش.
‫ساکت نمیشم!
‫اگه میخوای خودت ساکت شو.
‫درباره ی اون پرواز حق با تو بود. خودتم میدونی.
‫پروکتور همه چیز رو بهم نشون داد.
‫کسایی که این کار رو کردن، پیدا می کنم...
‫و بعدش تک تکشون رو می کُشم!
‫می تونم این کار رو بکنم. حتما می کنم!
‫ولی هیچوقت به طور رسمی، مقصر معرفی نمیشه.
‫کُشتنِ گناهکار، زخم ما رو خوب نمی کنه.
‫من دنبال این نیستم که زخم کسی رو خوب کنم.
‫من بهت کمک می کنم. ‫بهت پولی که میخوای رو میدم.
‫بیا!
‫حلقه ت رو بگیر.
‫نه، نه. نگهش دارید!
‫برای من نگهش دارید!
‫اولین کار رو واست جور کردم.
‫اسمش «لیمنز» ـه. ‫این یارو یه آشغال به تمام معناست.
‫اسلحه، مواد، تفنگ و الماس معامله میکنه.
‫اگه کسی بتونه پیداش کنه، اون «سرا» ـه.
‫چرا باید بکشمش؟
‫«لیمنز» کسیه که منو به پترا رسوند.
‫اون زن هم از اون آدمای بخشنده نبود!
‫یه چیز دیگه هم هست که بهتره بدونی.
‫اون ترتیبش رو داد که بمب توی اون هواپیما باشه.
‫- بله؟ ‫- سلام، مارک!
‫کی هستی؟
‫ازت میخوام اریک لیمنز رو واسم پیدا کنی.
‫اریک لیمن، آره؟
‫هیچوقت اسمش رو نشنیدم.
‫پترا رویتر چطور؟ اسم اونو شنیدی؟
‫الان دیگه مطمئن شدم ‫که علاقه ای به همکاری ندارم!
‫ولی بذار یه چیزی رو بهت بگم...
‫می تونی این یکی رو مهمون من باشی...
‫ولی پتر رویتر مُرده!
‫خیلیا این حرف رو بهم میزنن!
‫تو هرکسی که هستی، اون نیستی!
‫می تونی پیداش کنی؟ یا نه؟
‫بذار...
‫بذار درموردش فکر کنم.
‫باشه. پس وقتی قهوه ی اسپرسوت تموم شد، ‫یه زنگ بهم بزن.
‫چرا دنبال لیمنز میگردی؟
‫چی؟
‫چرا دنبال لیمنز میگردی؟
‫بیخیال.
‫اگه نمی دونی چرا دنبالش میگردم، ‫پس فقط داری وقتم رو هدر میدی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫- چقدر؟ ‫- چقدر چی؟
‫- خرجش چقدر میشه؟ ‫- بهت خبر میدم.
‫- به این شماره بهم زنگ بزن. ‫- نه.
‫فردا همدیگه رو می بینیم. رو در رو!
‫- باشه. کجا؟ ‫- بهت پیام میدم.
‫همیشه فکر میکردم تو بلوند باشی.
‫پیداش کردی یا نه؟
‫دستمزد 200هزار یورو میشه.
‫که شامل حق ریسک کردن هم میشه.
‫حتماً منو خر فرض کردی!
‫من فعلاً تو رو هیچی فرض نکردم.
‫آنلاین پرداخت بشه، پول نقد نمی گیرم.
‫مشکلی با این قضیه ندارم.
‫لیمنز یه شرکت حمل و نقل هوایی توی «بلگراد» داره،
‫ولی حواسش خیلی جمع ـه.
‫اون اسمش رو تغییر داده و تنهایی ...
‫در «تنجیر» توی آپارتمانش زندگی میکنه ‫و به ندرت بیرون میاد.
‫خوش بگذره!
‫کی تو رو فرستاده؟
‫فُرم بدنت واسه من نامعلوم ـه،
‫ولی بوی یه زن میدی.
‫من پترا رویتر هستم.
‫اگه اون بودی، تا الان مُرده بودم.
‫الانم مُردی!
‫پترا یه دلیلی برای کشتن من داشت. ‫دلیل تو چیه؟
‫همونجا بمون.
‫سه سال قبل...
‫پرواز 147!
‫نه، از روی من بلند شو!
‫هی!
‫هی، تو!
‫برو عقب!
‫برگرد!
‫فیروز!
‫زانو بزن! ‫زانو بزن!
‫(به فرانسوی)
‫هی!
‫لعنتی!
‫برو!
‫تکون بخور! برو گمشو کنار!
‫نه، لعنت بهش.
‫گندش بزنن، گندش بزنن، گندش بزنن!
‫لعنتی!
‫توی تنجیر واقعاً از خودت امضاء بجا گذاشتی!
‫هیچوقت چیزی درباره ی حفاظتی که ازش میشه نگفتی.
‫لیمنز، دشمنان خیلی زیادی داشت... ‫نمی تونست همچین حفاظتی نداشته باشه.
‫تعجب می کنم که اینو نمی دونستی...پترا!
‫- یه پیشنهاد واست دارم. ‫- چی؟
‫یه سرمایه دارِ آمریکایی به اسم «لئون گایلر»...
‫داره توی آمریکا توسط مقامات مربوطه بازجویی میشه.
‫موکل من نگرانه که شاید اون وسوسه بشه تا ‫یه معامله ای باهاشون بکنه،
‫تا جون خودشو نجات بده.
‫چرا داره ازش بازجویی میشه؟
‫با پول دیگران طمع کرد!
‫و متاسفانه این کار باید صورت بگیره.
‫اگه به زمان بیشتری نیاز داری تا درموردش فکر کنی،
‫می تونیم بعداً دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫البته اگه این طرف ها هستی.
‫یه قرار کاملاً کاری!
‫مگه قرار بود چه جور قراری باشی؟
‫چی شده؟
‫سرا ازم میخواد یه کاری رو انجام بدم...
‫یه سرمایه دار به اسم «لئون گایلر»!
‫قبول کن.
‫گایلر مظنون به اینه که با یو-17 تبادل مالی داشته.
‫میگن اون کسی بوده که پول تلفنی رو داده ‫ که باهاش بمب داخل هواپیما منفجر شده!
‫یه چیز دیگه در مورد "سرا".
‫وقتی حرف پول میاد وسط، یه کار کن زجر بکشه!
‫پترا همیشه این کار رو میکرد.
‫این کار رو در ازای دو میلیون پول نقد می کنم.
‫- شوخی میکنی؟ ‫- نه.
‫تصور می کنم هر مشکلی که...
‫موکلت با «گایلر» داشته باشه، ‫بازم این مبلغ ارزون به نظر میاد.
‫بعدشم من هنوز 200هزارتا بخاطر پیدا کردن لیمنز ‫بهت بدهکارم، پس...
‫اگه بخوای دقیق حساب کنی میشه ‫یک میلیون و هشتصد به اضافه ی مخارج!
‫این اصلاً منطقی نیست.
‫خب، توی این حرفه، منطق جایی نداره. مگه نه؟
‫خب چند سال اخیر، دقیقاً کجا بودی؟
‫تو دلال اطلاعات هستی، مارک!
‫- چیه؟ ‫- نمی دونم.
‫پترا، تو از اون چیزی که فکر می کردم، ‫انسان تر هستی.
‫پس خوب استتار کردم!
‫آره، خوبه.
‫خب، داستان تو چیه؟ ‫اهل مونیخ هستی دیگه؟ درسته؟
‫فکر کنم خودت میدونی که اهل برلین هستم!
‫آه، برلین...راست میگی. اشتباه کردم!
‫فقط موضوع اینه که صحبت که میکنی ‫ته لهجه ی آلمانی نداری.
‫- چند ساله که داری اینجا زندگی میکنی؟ ‫- الان تقریبا شش سالی میشه.
‫میدونی، آدمای زیادی هستن که...
‫فکر میکنن تو مُردی!
‫و خیلی دوست دارن بدونن که نمُردی.
‫چرا ناپدید نمیشی؟
‫ما همونی هستیم که هستیم!
‫درسته؟
‫برای گایلر...یک میلیون دلار!
‫قیمت دو میلیون ـه.
‫چرا پترا رو کُشتی؟
‫اون یکی از همکارهای ام آی سیکسِ منو کُشت.
‫یه بار فرصت اینو داشتم که لطفش رو جبران کنم!
‫خب پس مشکل چی بود؟
‫بهم دستور داده شد که دست نگه دارم.
‫ولی در هر صورت انجامش دادم.
‫ام آی سیکسِ بهت دستور داد تا دست نگه داری؟
‫نه.
‫سی آی اِی!
‫سی آی اِی، پترا رو استخدام کرد تا ‫رد یو-17 رو بزنه و اونو بکُشه.
‫بگذریم...من بهش شلیک کردم.
‫سی آی اِی، خیلی ناراحت شد ‫و ام آی سیکس باید یه کاری می کرد.
‫پترا میخواست یو-17 رو بکُشه.
‫اونم قبل از این که هواپیمای خانوادم سقوط کنه.
‫پس من بخاطر همین اینجام.
‫تا ماموریتی رو تموم کنم که تو گند زدی بهش.
‫اون همکارت توی ام آی سیکس، همسرت بود؟
‫پشیمونی؟
‫بهم گفتی انتقام ارزشش رو نداره.
‫پس دارم ازت میپرسم، پشیمون هستی؟
‫از گایلر خیلی خوب محافظت میشه.
‫هیچ تفنگی نمیتونه داخل بشه،
‫- ولی تو یه جور دیگه وارد میشی. ‫- چجوری؟
‫اون در غرب پارک مرکزی یه پنت هاوس داره.
‫که خونه خانوادگیش نیست!
‫- یه نامزد داره؟ ‫- آره.
‫اول با گاز بیهوشش کن، بعدش برو بالا سرش.
‫داری گوش میدی؟
‫وقتی افتاد روی زمین،
‫گلوش رو ببُر!
‫عمیق و محکم، گوش تا گوشش رو میبُری!
‫اول با گاز، بیهوشش کن،
‫وگرنه موفق نمیشی. ‫ضمناً صبر کن تا باهات صمیمی بشه.
‫- فکر بهتری داری؟ ‫- بدتر از این نمیشه!
‫وقتی داری میای بیرون، نباید بدویی!
‫و وقتی غرق در خون هستی، نمی تونی فرار کنی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- چرا نباید خوب باشم؟
‫هیچوقت فکر نمی کردم تا اینجای کار بیای.
‫پنت هاوس.
‫یه لحظه! بچه ها!
‫من اینو میبرم.
‫دستا بالا.
‫"سلبدال..."
‫سالبوتامول! ‫من آسم دارم.
‫از اون نفس های سخت میکشی! آره؟
‫وقت نمایشه!
‫عجب آشغال عوضی ایه!
‫نه، نه، نه.
‫نه، تری. نه!
‫بهش بگو من اصلاً برام مهم نیست.
‫همین الان از برق میکشمش!
‫همین الان، اون رو از برق میکشم.
‫- نه، نه، همونی رو بهش بگو که دفعه ی اول بهت گفتم. ‫- صبر کن، صبر کن.
‫- تو دیگه کدوم خری هستی؟ ‫- لیسا!
‫- کی؟ ‫- لیسا.
‫- مدلین کدوم گوریه؟ ‫- اون مریض شده بود.
‫اون مریض شده بود؟
‫- هیچکس بهم درموردش نگفته بود. ‫- عذر میخوام، مشکلی هست؟
‫آره، مشکل خیلی بزرگی هم هست.
‫اگه نمیاد سر کار باید خبر بده!
‫دیگه تا الان باید اینو فهمیده باشه.
‫اوه، عجب!
‫خواهش می کنم اینکار رو نکن!
‫منو نکش! منو نکش!
‫لطفاً منو نکش. من بچه دارم.
‫یه دختر کوچولو! اون فقط نُه سالشه!
‫نتونستم!
‫واقعاً نتونستم.
‫پلیس نیویورک حالا هویتِ ...
‫چهار فردی که در انفجار ماشین...
‫در عصر امروز کُشته شدند رو تایید کرد.
‫لئون گایلر، راننده ی اون...
‫و هر دو فرزند گایلر!
‫مایکل، یازده سال سن داشت ‫و ملیسا، نُه سال!
‫نقشه ی اولمون این نبود. تو بودی!
‫دیدم که هدف وارد ماشین شد...
‫ولی نمی دونستم که بچه ها هم اونجا بودن.
‫باید برای مابقی عمرم با این موضوع زندگی کنم.
‫کجا داری میری؟
‫از تو دور بشم!
‫استفانی.
‫استفانی، اونجایی؟
‫ببین، اون بمبی که رضا ‫داره برای یو-17 درست میکنه،
‫هنوز هیچ اطلاعاتی ‫درباره ی هدف یا مکانشون نداریم.
‫من نقشه ی خودم رو دنبال میکنم، "بوید"
‫میخوام اینو به روش خودم انجام بدم.
‫چی شده؟
‫نمی دونم میتونم دوباره ‫اون کسی که قبلاً بودم، باشم یا نه!
‫باید یه ذره بخوابی.
‫چرا سی آی اِی رو ترک کردی، مارک؟
‫خیلی خب.
‫اون کارهایی که اونا ازم خواستن انجام بدم...
‫بالاتر از ندای وظیفه بود.
‫یه بار انجامش بدی،
‫با اینکه میدونی اشتباهه ولی میتونی فراموشش کنی.
‫ولی وقتی دوباره انجامش بدی،
‫و دوباره و دوباره...
‫دیگه به جایی میرسه که هیچ حسی نداری!
‫پس بخاطر همین داری الان این کار رو میکنی؟
‫اون بیرون تک و تنها بودم، و فقط یه مهارت داشتم...
‫که برای دیگران ارزش داشت. ‫پس ازش استفاده کردم.
‫اونموقع بخاطر این بود که نیاز داشتم انجامش بدم ‫ولی الان...
‫فقط یه کاریه که میکنم!
‫تو شادی؟
‫خودت چطور؟
‫اگه وقتی 15 سالم بود، بهم میگفتی که...
‫توی این سن به اینجا میرسم،
‫نمی تونم تصور کنم که بجز این که عصبانی میشدم...
‫چه واکنشی نشون میدادم!
‫نوجوونِ عصبانی؟
‫همیشه از دست همه ی دنیا عصبانی بودم!
‫می دونم.
‫- سلام! ‫- چیه؟
‫یو-17 اونی بوده که سرا رو استخدام کرده ‫تا از شر گایلر خلاص بشه.
‫- استفانی؟ ‫- از کجا فهمیدی؟
‫خب، الان نمیخواد به اونش فکر کنی.
‫- فقط گوش کن. ‫- هی...
‫کی بهت اینو گفت؟
‫چیزی که لازمه بدونی اینه که یو-17 الان داره...
‫همه ی راه های ارتباطی با خودش رو حذف میکنه.
‫پس مطمئناً سرا نفر بعدی ـه.
‫تو هم همینطور.
‫من یه کار دیگه هم قبول کردم.
‫- کی؟ ‫- یو-17.
‫- موکلش کیه؟ ‫- تو!
‫همین الان فهمیدم که یو-17 از تو استفاده کرده ‫تا از شر گایلر خلاص بشه.
‫پس یعنی نفر بعدی تویی!
‫خب، چیزی میدونی؟
‫باشه. بعداً باهات صحبت میکنم.
‫یو-17 قراره توی «مارسی» باشه.
‫کِی؟
‫توی یه رژه ی صلح طلبی! ‫اون داره یه بمب درست میکنه.
‫- کی؟ ‫- یو-17
‫اون اصلاً آدم معتقدی نیست.
‫به هیچ چیز اعتقاد نداره.
‫هر کاری که میکنه، برای منفعت خودش میکنه،
‫نه بخاطر پیامبر! ‫(تشابه تلفظ کلمه ی منفعت و پیامبر)
‫اسمش رو میدونی؟
‫محمد رضا!
‫- اون یه بمب سازه. ‫- رضا رو میشناسم.
‫قبلاً فکر می کردم فقط محمدرضای خالی باشه!
‫فکرشو نمیکردیم که ممکنه هر دوتاش باشه.
‫مطمئنی که خودشه؟
‫مطمئنی که میخوای این کار رو بکنی؟
‫مطمئنم.
‫- چون اگه اتفاقی بیوفته... ‫- مطمئنم!
‫چرا از تلفن استفاده نمیکنی؟ ‫(برای انفجار از راه دور)
‫تلفن میخوای چیکار؟
‫نیازی نیست.
‫من کنارتم!
‫سمیرا، ما توی این قضیه با هم هستیم.
‫ولی اون گفت از تلفن استفاده کن. ‫برنامه این بود.
‫لعنتی!
‫گندش بزنن.
‫در رو باز کن.
‫نمی تونم اجازه بدم اینجا پیاده بشید، آقا!
‫چرا؟
‫اون بیرون دارن برنامه اجرا میکنن.
‫چاشنی بمب کجاست؟
‫رضا...
‫به اون ستون فقراتِ لعنتیت شلیک می کنم!
‫چاشنی کجاست؟
‫اگه بهم شلیک کنی، همه می میرن.
‫همین الان درها رو باز کن!
‫همه برن بیرون!
‫کار نمیکنه!
‫یه بمب اینجاست.
‫چاشنی کار نمیکنه!
‫تو کی هستی؟
‫تو خانواده ی منو کُشتی!
‫سرا، تو رو فرستاده! ‫اون تو رو هم میکُشه!
‫می دونم.
‫تایمر! تایمر! تایمر!
‫بزدل!
‫برو.
‫برو!
‫خب، وقتی مطمئن شدی بهم خبر بده.
‫آره، دوباره بهت زنگ میزنم.
‫خودت میدونی برای چی بود!
‫سه ساله دارم همینجوری می میرم.
‫چه حسی داره؟
‫هان؟
‫چه حسی داره؟
‫نباید بهم میگفتی رضا، یو-17 ـه.
‫اون لعنتی هیچکس نبود!
‫منو فرستادی تا راه های ارتباطی با یو-17 رو بکشم،
‫اونموقع بود که فهمیدم! پس...
‫شاید نباید اون کار رو میکردی.
‫فکر کردی باورم نمیشه؟ آره؟
‫هر دوتامون داشتیم تظاهر میکردیم که ‫کس دیگه ای هستیم.
‫فقط من بهتر انجامش دادم!
‫دیگه کسی نموند!
‫استفانی؟
‫تو استفانی هستی؟
‫هر کسی که هستی...
‫ازت ممنونم.
‫حرفشم نزن.
‫هیچوقت!
‫برگشتی به ام آی سیکس؟
‫شاید!
‫یه چرخشِ محکم گردن...
‫پترا باید ناپدید بشه!
‫اسم من استفانی ـه.
‫امیدوارم دوباره نبینمت.
‫واقعاً؟