‫برس بهمون، سالومون!
‫اصلا داریم کجا میریم؟
‫بیاین مسابقه بدیم بچه‌ها. ‫بجنبین!
‫من می‌دونم کجا داریم میریم.
‫برین! بپرین دیگه، بچه‌سوسول‌ها.
‫مجبور نیستیم این کار رو بکنیم.
‫فکر خودت بود.
‫فکر خیلی خوبی بود... ‫البته از اون پایین.
‫هلموت نگرانه که ‫موهای قشنگش بهم بریزه.
‫آروم!
‫خیله‌خب. اگه تو بپری منم می‌پرم. ‫تا سه می‌شمرم. یک.
‫وای، وایسا، وایسا!
‫شماها خیلی بزدلید.
‫نمی‌بینم خودت بپری.
‫دو!
‫الان می‌بینی.
‫ایول!
‫چیزی نبود که! ‫بپر، رودی!
‫ای بابا. سه!
‫بپرین، ترسوها!
‫بیاید!
‫هلموت! هلموت!
‫با خودم چی فکر کرده بودم؟
‫هلموت! هلموت! ‫هلموت! هلموت!
‫هلموت!
‫یک ملت! یک رایش!
‫یک پل...
‫سالومون! با ما میای بریم دنبال گرهارد؟
‫نمی‌دونم، قطارش کِی می‌رسه؟
‫شنبه، ساعت شش و نیم.
‫آها، بالاخره داداش بزرگه بر می‌گرده.
‫باید ببینم می‌تونم بیام یا نه.
‫شماها دیگه خیلی دیر کردین.
‫خیلی دیر؟ می‌دونستم دیر کردیم، ‫اما نه دیگه در این حد.
‫یونیفرمت کو، کارل؟
‫خشک‌شوییه، رولف.
‫مثل هفته پیش؟ ‫اینو یادداشت کن.
‫به چی می‌خندی؟
‫به هیچی.
‫هیچی؟
‫خب، پس فکر کنم باید بهم بگی ‫چقدر متاسفی
‫که به من خندیدی. اونم سر هیچی.
‫چرا با من حرف نمی‌زنی، رولفی؟
‫خفه شو بابا.
‫دوستت الان می‌خواد بهم بگه ‫که چقدر متاسفه.
‫ببخشید.
‫همینه، بچه‌ سوسول.
‫هیچ‌ کی حق نداره به رفیقم بگه سوسول.
‫برید کنار.
‫گزارشت رو می‌دم، کارل! ‫می‌شنوی؟
‫پشیمون می‌شی!
‫عزیزم، آماده‌ست!
‫[بر اساس داستان واقعی]
‫نمیای؟
‫صبح بخیر.
‫شیفت شب چطور بود؟
‫چقدر خوش‌تیپ شدی.
‫مامان، خواهش می‌کنم، ‫داری تفیم می‌کنی.
‫صبح بخیر، هیوگو.
‫صبح بخیر.
‫خوندنم که تموم شد می‌دم به تو.
‫امروز روز بزرگیه، نه؟
‫امروز اولین روز کاری هلموت ‫تو شهرداریه.
‫چی گفتن؟
‫جوان‌ترین کارآموزی که تا حالا استخدام کردن.
‫استرس داری؟
‫نه واقعا.
‫یعنی یه ذره دارم، ‫ولی حس می‌کنم آماده‌م.
‫بیانیه میهن‌پرستانت رو نوشتی؟
‫هیچ‌ گاه مثل اکنون،
‫آلمان برای ما وطن نبوده.
‫در این دوران آتنی،
‫در سپیده‌دم هزاره‌ی ناسیونال سوسیالیسم.
‫به چهره‌های پاکی که در ‫خیابان از کنارتان رد می‌شوند نگاه کنید،
‫به هیکل‌های قوی‌شان.
‫به منش سخت‌کوشانه‌ای که باهاش قدم برمی‌دارند.
‫زالوصفت‌ها رفتند. ‫همین‌طور اشرافیت ثروت‌زده.
‫خرده‌ بورژواهای منحط و ‫املاک گسترده‌شون هم رفتند.
‫آماده‌ن.
‫امروز، ملت ما استوار و سربلند،
‫روی شانه‌های پیشوای ما، ‫آدولف هیتلر ایستاده.
‫وقتی عصاره‌ی بیانیه قبلی رو می‌کشیم،
‫دو سوال پیش میاد.
‫اول، چی ما رو بالاتر از ‫بقیه کشورهای صنعتی قرار می‌ده،
‫و نکته دوم...
‫یا... یا سوال.
‫چطور به این مقطع حساس ‫و بزرگ تاریخی رسیدیم؟
‫جواب هر دو سوال یکیه.
‫چیزی نیست جز پشتکار ما آلمانی‌ها،
‫خون ما، و اصالت ذاتمون.
‫خیلی خوب بود. ‫شانزده سالته؟
‫بله، قربان.
‫خیلی عالی بود.
‫از بیانیه‌ت تو خبرنامه اداره استفاده می‌کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫- واقعا عالی... ‫- عالیه!
‫دست‌نوشته‌هاتو بده به ‫دوشیزه کلوگه اینجا.
‫تایپشون می‌کنه.
‫یا خودم می‌تونم...
‫به بخش مدیریت ارشد خوش اومدی.
‫نوشته‌هات؟
‫همین الان؟
‫پس تو همون نویسنده قابلی هستی
‫که همه‌ جا حرفش بود.
‫«جوان‌ترین کارآموزی که ‫تا حالا استخدام کردیم».
‫آره، شنیدم.
‫هوم.
‫بیا.
‫این میزته.
‫ولی برای امروز، همه اینا ‫باید پرونده‌سازی و آرشیو بشن.
‫ما به اینجا می‌گیم ‫«سیاه‌چال». حداقل من این‌طوری می‌گم.
‫جایی که همه چی رو می‌فرستیم ‫تو فراموشی.
‫اون پشتی‌ها مال مقامات رسمی
‫و کارمندهای دولت با سابقه بالاست.
‫اینجا هم مال کارکنان ایالتی ‫و بخش خدماتیه.
‫به ترتیب تاریخ.
‫اونجا هم نسخه‌های آرشیو شده‌ی ‫ادبیات ممنوعه رو نگه می‌داریم.
‫به دلایل مشخصی قفله.
‫اینا هم تغییرات سیاست‌ها هستن، ‫هم منطقه‌ای و هم کشوری.
‫اساسا همه چی به ترتیب الفباست.
‫و بقیه هم فقط کارهای اداری دیگه‌ست.
‫خودت کم ‌کم دستت میاد.
‫به مدیریت ارشد خوش اومدی.
‫[فقط پرسنل مجاز]
‫- زنده‌باد هیتلر. ‫- زنده‌باد هیتلر.
‫کار به اینجا کشید، نه؟
‫هنوز سیگار می‌کشی؟ ‫فکر کردم آنه مجبورت کرد ترک کنی.
‫همین کار رو کرد.
‫ببین، زن منم داره سعی می‌کنه ‫ترکم بده.
‫یه آلمانی خوبه.
‫پیشوا سیگار نمی‌کشه، ‫پس اونم سیگار رو گذاشت کنار.
‫تو متاهلی؟
‫ازت می‌پرسم متاهلی یا نه،
‫ولی فکر کنم ‫کاملا باهات صادق نیستم.
‫امروز صبح زنت رو آوردیم اینجا.
‫هیلده، درسته؟ با دخترت.
‫همین‌ جا ته راهرو هستن.
‫چند دقیقه دیگه باهاشون گپ می‌زنیم.
‫ولی خودت اینو می‌دونستی، نه؟
‫که اگه گیرت بندازیم، مجبور می‌شیم ‫خانواده‌ت رو هم بیاریم.
‫ازشون بازجویی کنیم.
‫آره، قبل از اینکه
‫نقشه کودتای کوچیکت رو بکشی، ‫به اینجاش فکر کرده بودی، نه؟
‫شایدم نه.
‫چرا همیشه این بخش رو فراموش می‌کنن؟
‫خب، بیا این قضیه رو لفتش ندیم، آلبرت.
‫اسلحه‌ها رو کی بهت فروخت؟
‫پیداشون کردم.
‫گرهارد!
‫هی! ببین کی بالاخره پیداش شد!
‫چرا تو ایستگاه قطار نیومدی؟
‫فرانسه چطور بود؟
‫شوخی بود. مثل آب خوردن. ‫اما غذاهاش عالی بود.
‫سالومون، واسه دسر میای بالا؟
‫مگه می‌شه از خیرش گذشت؟
‫معلومه که میاد.
‫خب، نظرت درباره هیوگو چیه؟
‫آره، حدس می‌زدم همینو بگی.
‫ولی مامان که خیلی ‫خوشحال به نظر می‌رسه، نه؟
‫فکر کنم هنوز تو ماه عسلن.
‫می‌تونید یه رازی رو پیش خودتون نگه دارید؟
‫اینو از کجا آوردی؟
‫موج کوتاه‌ئه.
‫می‌دونم چیه. ‫از کجا آوردیش؟
‫«لو مارشه نوآر». ‫بازار سیاه فرانسه.
‫هیس. صداشو کم کن!
‫گیرندگی این لعنتی حرف نداره.
‫می‌تونی اخبار همه‌ جا رو بگیری. ‫روسیه، هلند، بی بی سی.
‫صبر کن، صبر کن. برگرد عقب.
‫مندلسون.
‫ازت توقع نداشتم.
‫گوش دادن به آهنگ یه آهنگ‌ساز ممنوعه ‫اونم با یه دستگاه بی‌سیم غیرقانونی.
‫جرمش اعدامه.
‫حالا این... این شد یه چیزی.
‫آره. موسیقی ممنوعه آمریکایی. ‫کاملاَ متفاوته.
‫بدو، پاشو ببینم.
‫نمی‌تونم...
‫بجنب، داداش کوچیکه!
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا، می‌تونی.
‫- پاهاتو تکون بده. ‫- من مثل تو...
‫آره می‌تونی، بدو.
‫خودشه!
‫هیس!
‫این همه سر و صدا واسه چیه؟
‫داشتیم می‌رقصیدیم.
‫چی؟
‫می‌دونی، داشتیم مسخره‌بازی می‌کردیم.
‫آره، خب، دیگه دیروقته
‫و مطمئنم مادرتون فردا صبح ‫جفتتون رو می‌کِشه
‫می‌بره کلیسا، پس باید...
‫درسته. من می‌خوابونمش.
‫و تو. تو باید بری. ‫ساعت منع تردد گذشته.
‫خوشحالم که سالم برگشتی.
‫منم همین‌طور.
‫تو کلیسا می‌بینمت.
‫آره، اونجا می‌بینمت.
‫بدون من زیاد خوشگذرونی نکنید.
‫اینو خوندم.
‫ممنون.
‫شب بخیر، بچه‌ها.
‫شب بخیر.
‫آروم باش بابا.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫زنده‌باد.
‫دیر وقت اومدی بیرون. ‫ساعت منع تردد گذشته.
‫همین‌ جا زندگی می‌کنم.
‫مدارک لطفا.
‫از کجا داری میای؟
‫هامربوک.
‫سالومون شوارتز... ‫سالومون؟
‫وابستگی مذهبی... مورمون؟ ‫این دیگه چیه؟
‫یه جور کلیساست.
‫بفرما اینم از این. یهودیه. می‌بینی؟
‫مادرش هم یه رگ ‌یهودیه. ‫دقیقاً همین‌ جا نوشته.
‫...تشخیص حقیقت تقریباً غیرممکنه
‫اونم با ماشین تبلیغات نازی هیتلر
‫که حقیقت رو جوری تحریف می‌کنه ‫که اصلا قابل شناسایی نیست.
‫به همین خاطر ‫وینستون چرچیل اعلام کرد،
‫«خدمه بمب‌افکن شجاع ما، مرگ و نابودی رو
‫بر سر آلمان نازی می‌بارن.
‫خون اروپایی که توسط ‫ترور گشتاپو سرکوب شده
‫نباید بدون مجازات باقی بماند.»
‫چند نفر دیگه از همسایه‌هاتون باید
‫وسط روز روشن ‫تو خیابان بدون حکم بازداشت بشن،
‫و دیگه هرگز دیده نشن؟
‫تا کِی می‌خواید این بی‌اعتنایی ‫وقیحانه به حقیقت رو تحمل کنین؟
‫تا کِی می‌خواید...
‫دخترا، از دیدنتون خوشحالم.
‫الیز، آنا.
‫برادران و خواهران، ‫در این صبح زیبای یکشنبه
‫بهتون خوش‌آمد می‌گم.
‫برای اونایی که امروز مهمان هستن، ‫اسم من اسقف آرتور زاندر هست،
‫و مدیریت این مراسم با من خواهد بود.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫سرود آغازین مراسم ما
‫«آنچه درست است انجام ده، ‫بگذار هر چه می‌خواهد پیش آید.»
‫و بعد از اون برادر لودرمن ‫دعای شروع رو برامون می‌خونن.
‫♪ آنچه درست است انجام ده، ♪ ‫♪ سپیده در حال دمیدن است، ♪
‫♪ به پیشواز آینده‌ای ‫از آزادی و روشنایی برو... ♪
‫چی شده؟
‫هیچی. خوردم زمین.
‫خوردی زمین؟ ‫از کجا، از بالای یه ساختمون؟
‫بعداً...
‫چطور پیش می‌ره؟
‫«سرباز وظیفه اورباخ عزیز،
‫می‌دونم که دارم از طرف تمام ‫اعضای کلیسا حرف می‌زنم
‫وقتی بهت می‌گم چقدر به خدمتت ‫افتخار می‌کنیم در...»
‫خوبه. خیلی قشنگه.
‫به خاطر همینم هست که تو داری ‫اینو می‌نویسی نه من.
‫از شهرداری چه خبر؟ ‫شغل جدید چطوره؟
‫عالیه! عالی. ‫ممنون بابت توصیه‌نامه‌تون.
‫اسقف، یه لحظه؟
‫داری راهتو پیدا می‌کنی، مرد جوان. ‫حالا ببین کِی بهت گفتم.
‫بله، اوتو؟
‫اینجا کلیساست. ‫جای سلام نظامی نیست.
‫اینجا همایش سیاسی نیست.
‫متوجه‌م.
‫حق با اونه.
‫ببینین، مسئله اینجاست که،
‫فکر می‌کنم این موضوع مهمه...
‫[جهنم هیتلر]
‫بفرما.
‫مکس. مکس!
‫شام چی داریم؟
‫نودل.
‫بیا.
‫می‌تونم فردا بعد از مدرسه ‫برم فوتبال بازی کنم؟
‫از مامانت بپرس.
‫نه،
‫- در این مورد حرف زده بودیم. ‫- لطفاً؟
‫نه. نه، نه. باید درس بخونی. ‫عقب افتادی.
‫خب امروز تو و مامان چی کار کردین؟
‫رفتیم باغ‌وحش.
‫- باغ‌وحش؟ ‫- هوم.
‫چی دیدین؟
‫یه شیر دیدیم. ‫یال خیلی بزرگی داشت.
‫حتی یه گرگ هم دیدیم!
‫که البته مطمئن نیستم ‫گرگ بود یا روباه.
‫اما به‌جای اینکه شکار کنن ‫یا دنبال غذاشون بدون،
‫تو برف چاله می‌کنن و ‫بعد می‌پرن تو چاله‌ها
‫تا غذا رو بردارن.
‫می‌دونستی به یه دسته شیر می‌گن «گله»؟
‫واو.
‫لاک‌پشت هم دیدیم. ‫حتی...
‫زود باش. مکس، ساکت رو بردار. ‫بدو. بیا بریم.
‫اشکالی نداره.
‫همه چی رو برداشتی؟
‫هر چی لازم داشتم رو.
‫واسه تو قطار.
‫مرسی، مامان.
‫خداحافظ. دوستت دارم.
‫بهت افتخار می‌کنیم.
‫خودتو تو دردسر نندازیا، باشه؟
‫مراقب این دوتا مرغ عشق باش.
‫اینو من می‌برم.
‫بریم.
‫اینا کار اداره‌ست یا کار کلیسا؟
‫مال کلیساست.
‫بیا، بریم بخوابیم دیگه، مرد بزرگ.
‫به بابا بگو شب بخیر.
‫- شب بخیر، بابا. ‫- شب بخیر.
‫[ورود یهودی‌ها ممنوع]
‫کارها چطور پیش می‌ره؟
‫خوبه.
‫مثل اینکه قراره بیانیه میهن‌پرستانه منو
‫تو خبرنامه بخش چاپ کنن.
‫آها، داری راهتو پیدا می‌کنی، مرد جوان. ‫حالا ببین کی بهت گفتم.
‫[ورود یهودی‌ها ممنوع]
‫بی‌خیال شو. ما می‌ریم داخل. ‫مثلاً می‌خواد چی کار کنه؟
‫نه، شما برید.
‫دلت می‌خواد لو بری؟ ‫احمق نباش.
‫سالومون!
‫تو برو!
‫دوازدهمین بند ایمان ما می‌گه...
‫و اگه بخواید می‌تونید همراه من نگاه کنید...
‫«ما به مطیع بودن در برابر ‫پادشاهان، رؤسای جمهور،
‫حاکمان، قضات،
‫و در اطاعت، تکریم و ‫حمایت از قانون معتقدیم.»
‫این شامل پیشوای ما
‫و قوانین فعلی رایش نمی‌شه؟
‫هر کدوم از ما باید از خودش بپرسه،
‫می‌تونیم انتخاب کنیم که کدوم یک از ‫قوانین خدا رو رعایت کنیم؟
‫فقط دستوراتی که برامون راحت‌تره؟
‫اونایی که باهاشون موافقیم؟
‫من... من نمی‌فهمم.
‫«همسایه‌ات را مثل خودت دوست بدار.»
‫بله.
‫توی تمام عمرت به این عبادتگاه رفت آمد داشتی
‫و درباره مسائل صلح‌آمیز پادشاهی یاد گرفتی.
‫درباره برادری و مهربانی،
‫و عشق.
‫ما نباید اجازه بدیم چیزی که یه عمر
‫پشت این درها یاد گرفتیم نابود بشه
‫اونم به خاطر چیزی که ‫امروز صبح بیرون از اینجا دیدیم.
‫من کشورم رو دوست دارم،
‫ولی چیزهایی وجود دارن ‫که از اون مهم‌ترن.
‫ولی چی کار باید بکنیم؟
‫هر کاری که از دستمون بر میاد.
‫[ورود یهودی‌ها ممنوع]
‫چی داری می‌خونی؟
‫توماس مان.
‫اینو که دیگه نسوزوندن، نه؟
‫فکر کنم از زیر دستشون در رفته.
‫همه خیلی ناراحتن.
‫همه نه.
‫فکر کنم دیگه فقط بحث زمانه.
‫می‌تونم قایمت کنم.
‫با وجود هیوگو تو خونه ‫خیلی جالب می‌شه.
‫نه اونجا، یه جای دیگه.
‫نمی‌دونم...
‫من آلمانی‌ام.
‫دقیقاً همونقدر که تو هستی.
‫همونقدر که کارل یا رودی هستن.
‫یا اسقف زاندر.
‫من هیچ‌ جا نمی‌رم.
‫از لندن، اینجا بی بی سی است.
‫برای شنوندگان آلمانی ما، حقیقت.
‫نه اون تبلیغاتی که این روباه‌های مکار
‫رادیوی ملی به خوردتون می‌دن.
‫و خبر مستقیم،
‫گزارش آخرین حمله بی‌دلیل
‫نیروهای هیتلر رو داریم،
‫که جان ۱۷ هزار غیرنظامی بی‌گناه...
‫سالومون؟
‫ما همیشه نباید انتظار داشته باشیم ‫که بفهمیم
‫چرا اتفاقات به این شکل پیش می‌رن.
‫حداقل نه الان.
‫مردم به جماعت کوچیک ما نگاه می‌کنن
‫و فکر می‌کنن که ما...
‫ما با دشمن همدلیم،
‫در حالی که این اصلاً حقیقت نداره.
‫به خاطر همینه که باید حتی از ‫ظاهر شر و بدی هم دوری کنیم.
‫نذار چیزی ایمانت رو متزلزل کنه.
‫پای اعتقاداتت بمون
‫و خدا از تو برای پیشبرد ‫اهداف رایش خودش استفاده می‌کنه.
‫اصلاً حرفامو می‌فهمی؟
‫بله.
‫بسیار خب. می‌ذارم به تایپ کردنت برسی.
‫اسقف؟
‫خیلی کار دارم که باید انجام بدم.
‫اشکالی نداره اگه ‫ماشین‌تحریر رو قرض بگیرم؟
‫[مرگ]
‫[بر]
‫[هیتلر...]
‫هی، اون پایین کیه؟
‫کشوری رو می‌شناسین که آزادی نداشته باشه؟
‫کشوری پر از وحشت و استبداد؟
‫آره، خوب می‌شناسینش، ‫اما می‌ترسید درباره‌ش حرف بزنید.
‫اونجا آلمانه. آلمان هیتلر.
‫اونا با تاکتیک‌های ترور بی‌شرمانه‌شون،
‫دارن از شما ‫عروسک‌های بی‌اراده‌ای می‌سازن
‫تا دستوراتشون رو اجرا کنید.
‫نذارید اراده آزادتون،
‫یعنی ارزشمندترین دارایی‌تون ‫ازتون گرفته بشه.
‫آلمانی‌ها، بپا خیزید!
‫قبل از اینکه دیر بشه تصمیمتونو بگیرید!
‫خب، کی اداره‌تو می‌چرخونه؟
‫دیشب کل هامربوک رو زیر پا گذاشتم.
‫آره، اونم موقع حمله هوایی.
‫حتی یکی از آدماتو هم ندیدم، ‫با اینکه دو بار درخواست داده بودم.
‫و حالا دارم به یه ‫اعلامیه قرمز کوچیک نگاه می‌کنم
‫که پیشوا رو
‫«فریب‌دهنده بزرگ مردم» خطاب می‌کنه.
‫پس امشب، خوبه. زنده‌باد هیتلر.
‫یولیوس!
‫حالا ببین چطوری این سین کشیده هست،
‫در واقع یه ب بزرگ بوده که ‫روش با پ تایپ شده.
‫این یه ماشین‌تحریر آمریکاییه، ‫یا شایدم بریتانیایی.
‫و اینجا رو ببین.
‫حرف ت کوچک هر دفعه جا می‌مونه.
‫ببین تو کلمه «هیتلر» ‫چطوری دو بار ضربه زده.
‫دقیقاً همین مورد رو ‫این پایین و اینجا هم داریم.
‫مثل اثر انگشته.
‫...توسط جملات کلیشه‌ای
‫رهبر مستبد خود فریب خورده‌اید.
‫دروغ دروغه، فرقی نمی‌کنه چند بار
‫اون بگه که این حقیقت ـه.
‫در مقابل دیکتاتوری که ‫وحشیانه به همسایه‌های
‫دموکرات خودش حمله می‌کنه می‌ایستید؟
‫و این پایان پخش برنامه‌ امشب ماست.
‫برای شنیدن حقایق بیشتر، ‫فردا شب ساعت ده شنونده ما باشید.
‫و تا اون موقع، پ به نشانه‌ی پیروزی.
‫می‌تونید یه رازی رو نگه دارید؟
‫اینو از کجا آوردی؟
‫پیداش کردم.
‫ظاهرش خیلی چنگی به دل نمی‌زنه، اما...
‫فکر کردم متنش واقعاً ‫هوشمندانه نوشته شده.
‫کجا پیداش کردی؟
‫تو ماشین‌تحریرم.
‫خب، زود باشید دیگه!
‫میای؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫ساعت منع تردد گذشته.
‫می‌دونستی مندلسون ۱۵ ساله‌ش بود
‫وقتی اولین سمفونیش رو نوشت؟
‫خب این همه چیو توضیح می‌ده.
‫می‌خوای با اون اعلامیه‌ها چیکار کنی؟
‫از شرشون خلاص شم.
‫تو صندوق پست، باجه‌های تلفن، ‫تابلوهای اعلانات حزب.
‫- چرا؟ ‫- چون من نمی‌تونم موسیقی بنویسم.
‫باز گفت موسیقی.
‫من رفتم اون بالا.
‫تو اتاق‌خواب خالیش.
‫چیزی که ازش باقی مونده بود.
‫سالومون می‌خواست معلم بشه.
‫و اعلامیه‌هایی که تو ماشین‌تحریرت پیدا کردی
‫همه اینا رو عوض می‌کنه؟
‫یه نفر یکی از اینا رو ‫تو صندوق پستیش پیدا می‌کنه.
‫می‌خونتش. نمی‌تونه از فکرش بیاد بیرون.
‫می‌دتش به یه دوست تو محل کارش
‫اونم می‌ده به یکی دیگه،
‫- و همین‌طور الی آخر. ‫- و بعدش؟
‫بعدش آدم‌های زیادی می‌فهمن ‫که واقعاً چه اتفاقی داره می‌افته
‫و اعتراض می‌کنن.
‫تمومش می‌کنن.
‫منم هستم.
‫ما می‌تونیم اوضاع رو تغییر بدیم.
‫نه با اسلحه، بلکه... با اینا.
‫می‌دونی اگه بگیرنت چی می‌شه دیگه.
‫آنچه درست است انجام ده، ‫بگذار هر چه می‌خواهد پیش آید.
‫درسته. عاشق این سرودم.
‫به خاطر سالومون.
‫چند تا می‌خوای؟
‫نمی‌دونم، ۲۰ تا.
‫گیر نمی‌افتیم.
‫۲۵ تا بهم بده.
‫برید.
‫صبر کن، اینجا. همین الان؟
‫آره، همین الان.
‫فکر کردی مشت زدن به رولفی حال می‌ده.
‫وایسا تا این یکی رو امتحان کنی.
‫الی!
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر.
‫مراقب باش.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونی کی داره نگاهت می‌کنه.
‫ممنون، من...
‫حالا دیگه رسمی شد.
‫رسمی...
‫خب، نظرت چیه؟
‫فکر کنم از اون‌طرف رفتن سریع‌تر باشه،
‫واسه رسیدن به این خیابون‌ها.
‫می‌خوای بری خیابون سودر؟
‫تو راه خونه‌ته.
‫حتماً.
‫سلام، کارل.
‫دیر اومدی خونه.
‫بعد از ساعت منع تردد بیرونی.
‫واقعاً؟ حتماً گذشت زمان از دستم در رفته.
‫چی می‌خوای، رولفی؟
‫می‌خوام بگی کجا بودی.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫الان برمی‌گردم.
‫بریم! بریم! بریم!
‫از اون‌طرف برو!
‫اروین!
‫اروین! از این‌طرف!
‫«برادران و خواهران.
‫ازم خواسته شده چند کلمه‌ای ‫درباره پیدا کردن آرامش
‫از طریق عیسی مسیح بگم.
‫خب...
‫عیسی یه انقلابی بود.
‫ما دوست داریم اونو همیشه مهربون
‫و عاشق و پر از بخشندگی تصور کنیم.
‫و همین‌طور هم بود.
‫اما متون مقدس می‌گن ‫که اون سرشار از فیض و حقیقت بود.
‫اون چیزی رو که باید گفته می‌شد، می‌گفت.
‫ایستادگی کرد، ‫اما این کار رو مسالمت‌آمیز انجام داد.
‫جایی که باراباس با شمشیر می‌جنگید، ‫اون با کلماتش می‌جنگید.
‫اون توسط رومی‌ها و خاخام‌ها طرد شد،
‫توسط فریسیان و صدوقیان،
‫و حتی توسط اکثر کسایی که می‌شناختنش.
‫ولی اون کاری رو کرد که درست بود ‫و گذاشت هر چی می‌خواد پیش بیاد.
‫امیدوارم ما هم سرشار از بخشندگی... ‫و حقیقت باشیم.
‫و وقتی لحظه ایستادگی‌مون فرا رسید ‫بتونیم بایستیم.
‫به نام عیسی، آمین.»
‫آمین!
‫می‌تونم دوباره کلیدات رو قرض بگیرم؟
‫اوه!
‫اجازه بده کمکت کنم.
‫ممنون!
‫هلموت.
‫بیا، یکی از دستت افتاد.
‫ممنون.
‫بهتره جلو پات رو نگاه کنی.
‫حتماً. بله.
‫اوه، چه عالی!
‫امروز تو اداره چطور بود؟
‫جالب بود.
‫خب، امشب کجا می‌ریم؟
‫برنامه عوض شد.
‫یه کم دیگه کار تایپ دارم.
‫خداحافظ، هلموت.
‫فردا می‌بینمت.
‫باشه. می‌بینمت.
‫اون کی بود؟
‫فقط یه دختر... همکارمه.
‫فقط یه دختر؟
‫چه دختری؟
‫اون همکارته؟
‫همکار دیگه چیه؟
‫خداوکیلی؟
‫دوباره می‌تونیم تاییدی بر این واقعیت ببینیم
‫که اگرچه گوبلز،
‫و همراه با تمام پشت‌میزنشین‌های
‫مرکز نفرت‌پراکنی برلین،
‫واقعاً دروغگوهای ماهری هستن،
‫اما فقط یه پرتو کوچیک نور کافیه
‫تا فریبکاری اونا رو ثابت کنه.
‫تا ثابت کنه که با وجود اینکه ‫تبلیغات نازی
‫اغلب تا آخرین جزئیات ‫با دقت طراحی می‌شه،
‫اما به ندرت حتی در یک مورد ‫با واقعیت همخوانی داره.
‫دوباره می‌تونیم تاییدی
‫بر این واقعیت ببینیم که اگرچه گوبلز،
‫و همراه با تمام پشت‌میزنشین‌های...
‫این از کجا اومده؟
‫پرسیدم این رادیو از کجا اومده!
‫می‌خوای همه‌مون رو به کشتن بدی؟ ‫همینه؟
‫می‌خوای مادرت رو بفرستی ‫اردوگاه کار اجباری؟ بلند شو.
‫گفتم بلند شو!
‫نمی‌دونم داری چیکار می‌کنی، پسر احمق!
‫می‌خوام از این خونه بری.
‫می‌تونی بری پیش مادربزرگت.
‫برام اصلاً مهم نیست.
‫و یه کلمه به مادرت نمی‌گی.
‫فهمیدی؟
‫...اون برای عملی کردن نقشه‌هاش
‫برای تسخیر امپریالیستی جهان ‫آروم نمی‌گیره.
‫اینجا بی.بی.سی‌ ـه، ‫با برنامه‌ی پ برای پیروزی.
‫برای شنونده‌های آلمانی‌مون، حقیقت.
‫نه اون پروپاگاندایی که هیتلر و...
‫چی شده؟ به من هیچی نمی‌گه.
‫بهم نگاه کن.
‫یه کم می‌سوزه.
‫ظاهرش خیلی بدتر از خودشه.
‫بله، تماس گرفتم ببینم
‫هنوز اون ماشین‌تحریر رمینگتون رو دارید
‫که براش خدمات انجام دادیم...
‫سوابق ما می‌گه آخرین بار ۱۵ نوامبر...
‫هلموت.
‫خوبی؟
‫آره.
‫دیدم روی اون کاغذ چی بود. ‫همون قرمزه.
‫بازم داری؟
‫نه.
‫خوبه.
‫هیتلر می‌داند که ما داریم دستش را می‌خوانیم.
‫سرکوب‌گر ملت‌های آزاد،
‫قاتل میلیون‌ها آدم.
‫اروپای سرکوب‌شده توسط وحشت و ترور گشتاپو
‫نبایست به حال خود رها شود.
‫یک اقدام قاطعانه هنوز هم می‌تواند تو
‫و کشورت را از پرتگاهی که هیتلر
‫با دروغ‌هاش به اونجا کشانده نجات بده.
‫می‌خواید اجازه بدید خوشبختی زندگی‌تون
‫ازتون گرفته شود و فرزندانتان
‫از زیباترین سال‌های زندگی‌شون محروم شوند؟
‫می‌خواید این وضع را تحمل کنید؟
‫می‌دونی از چی تو خوشم میاد؟
‫از اینکه امشب همه‌ی شامت رو خوردی ‫خوشم میاد.
‫حتی لوبیا سبزها رو.
‫این مامان رو خوشحال می‌کنه.
‫یه دونه دیگه.
‫یکی دیگه؟ باشه.
‫می‌دونی دیگه از چیِ تو خوشم میاد؟ اینکه...
‫بریم.
‫آنه؟
‫مکس!
‫لیزل!
‫لیزل؟ نفس بکش!
‫لیزل...
‫متاسفم...
‫خدا رو شکر که آنه و مکس حال‌شون خوبه.
‫آره.
‫آره، خدا رو شکر.
‫خیلی متـ... متاسفم.
‫هاله‌ی توخالی هیتلر فرو ریخته.
‫کلماتش چیزی جز حباب‌های پوچ نیستن
‫که در هوا محو می‌شوند.
‫این مرد حقیر را همون‌طوری که هست ‫ببینید، یک شیاد آدمکش.
‫پی‌نوشت، این یه نامه‌ی زنجیره‌ایه. ‫به دست نفر بعدی برسونید.
‫هلموت، بریم.
‫چی؟
‫اگه یه زمانی گیر بیفتم...
‫هرگز اسم شماها رو بهشون نمی‌گم.
‫منم همین‌طور.
‫منم همه‌ش رو می‌ندازم گردن اسقف.
‫تا حالا درباره استاد دانشگاهم حرف زدیم؟ ‫شولتز؟
‫همون یه سالی که دانشگاه بودی؟
‫آره، قبل از اینکه انصراف بدم.
‫گوتلیب شولتز.
‫استاد تاریخ جهان. اون...
‫خب، اون چشمام رو باز کرد، می‌دونی.
‫اولین باری که از خونه دور شدم و ناگهان
‫دنیا خیلی بزرگ‌تر شد.
‫اولین نامزدم رو داشتم.
‫کلارا؟
‫آره.
‫آره، شولتز فقط
‫درباره مردم و فرهنگ‌ها درس نمی‌داد.
‫تو رو با کلماتش به اونجا می‌برد.
‫یه جورایی من و کلارا رو ‫زیر پر و بال خودش گرفت.
‫واقعاً همه‌ی ما رو.
‫و بدون اینکه حتی قصدی داشته باشم ‫درباره زندگی یاد گرفتم.
‫درباره وفاداری و صداقت...
‫...اینکه مرد خوب بودن یعنی چی.
‫واسه همین تصمیم گرفتم ‫ادبیات فرانسه بخونم. شاعر بشم.
‫و بعدش یکی از دوستام بهم خبر داد که شولتز،
‫تمام این مدت با نامزدم رابطه داشته.
‫چی کار کردی؟
‫من...
‫تلافیش رو سر همون دوستی ‫که بهم گفت در آوردم.
‫جوری زدمش که بی‌هوش شد.
‫چون حقیقت رو بهت گفت؟
‫آره. چون حقیقت رو بهم گفت.
‫آرزو می‌کردی کاش هیچ‌وقت نمی‌فهمیدی؟
‫حقیقت رو؟
‫الی عزیز.
‫خیلی خوشحال می‌شم که
‫این آخر هفته منو تو اپرا همراهی کنی.
‫اپرت «جودیتا» اثر فرانتس لهار در حال اجراست
‫و همیشه با جذابیت ایتالیاییش ‫آدم رو سر ذوق میاره.
‫لطفاً بهم بگو که این پیشنهاد برات جالبه یا نه.
‫حضور تو باعث خوشحالی منه.
‫با احترام، هلموت.
‫پس اپرا دوست داری؟
‫من... عاشقشم.
‫می‌خوای ببریم سر قرار؟
‫آره.
‫ازت می‌خوام...
‫جمعه بیای اینجا دنبالم.
‫رأس ساعت هفت.
‫خیلی قشنگ بود.
‫واقعاً فکر می‌کنم این یکی از بهترین ‫اپراهای فرانتس لهاره.
‫کجا می‌ریم؟
‫همین پایینه.
‫از نظر فنی یه اپرای کوچیکه، اما واقعاً...
‫خصوصاً از آواز تک‌نفره‌اش خوشم اومد.
‫گفتی اسمش چی بود؟
‫«محبت آتشین من».
‫آره، خودشه.
‫خوب بود.
‫هر چند اگه جنی لیند ‫موقع نوشتن این اثر زنده بود،
‫حتماً بهتر اجراش می‌کرد.
‫جنی لیند کیه؟
‫یکی از مشهورترین سوپرانوهای قرن ۱۹ بود،
‫و سوگلی فلیکس مندلسون،
‫که مندلسون تعدادی از بهترین ‫آوازهای تک‌نفره رو براش نوشت.
‫فلیکس مندلسون کیه؟
‫شوخی کردم! می‌دونم مندلسون کی بود.
‫خوبه که می‌دونی، چون ممنوعه
‫به آثارش گوش بدیم چون یهودی بود.
‫بگذریم...
‫می‌دونی کجا به دنیا اومده؟
‫لهار؟
‫مندلسون.
‫نه.
‫همین‌ جا.
‫- تو هامبورگ؟ ‫- نه، دقیقاً همین ‌جا.
‫داشتم میاوردمت اینجا.
‫می‌دونی کی سفارش ساخت این لوح رو داده؟
‫مطمئنم الان خودت بهم می‌گی.
‫کسی نیست جز جنی لیند.
‫مشهورترین سوپرانوی قرن ۱۹.
‫آره و بیشتر از دو دهه بعد از مرگش...
‫دیگه حرف نزن.
‫داره بارون می‌گیره.
‫سلام؟
‫داره از نویسنده‌های ممنوعه نقل‌قول می‌کنه.
‫از توماس مان نقل‌قول می‌کنه.
‫بعدش هم شیلر. اون حتی یه...
‫کجا بود...
‫آره، ایناهاش.
‫«و بنابراین سرباز انگلیسی نمی‌توانست حس کند
‫که توسط هموطنان خود فریب خورده،
‫بر خلاف سرباز آلمانی،
‫کسی که هر چیزی را ‫که از این منبع می‌رسید
‫به‌عنوان کلاهبرداری و مهملات رد می‌کرد.»
‫می‌دونی از چیه؟
‫کتاب نبرد من.
‫البته.
‫داره بین شیلر، توماس مان و پیشوا پل می‌زنه.
‫حتی یه ذره هم شکسپیر قاطیش کرده ‫تا محکم‌کاری کنه.
‫هملت.
‫واقعاً هوشمندانه‌ست.
‫پس کار یه آدم تحصیل‌کرده‌ست،
‫استاد دانشگاه یا همچین کسی.
‫یا کسی که به کتاب‌های ممنوعه ‫دسترسی داره.
‫اونا یه آرشیو دارن. ‫نسخه‌هایی از کتاب‌های ممنوعه. کجا؟
‫برلین.
‫تو این منطقه چی؟ ‫شهرداری چطور؟
‫اولین کاری که دوشنبه بکنم ‫اینه که برم آمارش رو دربیارم.
‫و فکر می‌کنی...
‫خوبه، انجامش بده.
‫«این طاعون زمانه است،
‫زمانی که دیوانه‌ها عصاکش کورها می‌شوند»
‫بسیار خب...
‫ببخشید. من...
‫بله...
‫به یه گزارش جدید از پروژه‌ی لایروبی ‫رودخانه نیاز داریم...
‫هاینریش مونز؟
‫زنده‌باد هیتلر!
‫شنیدم شما اینجا کتاب‌های ممنوعه رو ‫آرشیو می‌کنید.
‫بله، بله همین‌ طوره.
‫نشونم بده.
‫قربان، می‌تونم کمکتون کنم؟
‫ببین چی پیدا کردم.
‫دیگه کی کلید این اتاق رو داره؟
‫الان یه چیز دیگه گفتی که.
‫منظورم این بود که
‫من تنها کسی نیستم که می‌ره اونجا.
‫بخش بایگانی.
‫کی می‌ره اونجا؟
‫بخش بایگانی؟
‫جایی که کتاب‌های ممنوعه رو نگه می‌دارن. ‫و اینا رو.
‫دهنت سرویسه.
‫آروم باش!
‫اون واسه یکی کار می‌کنه. ‫می‌خواد بهمون بگه اون شخص کیه.
‫نیم‌رخ.
‫حالا به من نگاه کن.
‫خیلی کله‌شقه.
‫بتراش.
‫متاسفم.
‫کتاب برای کیه؟
‫برای خودم.
‫چیه، شکسپیر دوست داری؟
‫بلند شو.
‫گفتم بلند شو.
‫چرا باید همه‌ی تقصیر رو گردن بگیری؟ ‫تو فقط نامه‌رسونی.
‫کی اینا رو می‌نویسه؟
‫خودم.
‫«در واقع نقشه‌ی شوم پیشوا
‫برای حمله به اتحاد جماهیر شوروی،
‫برخلاف تمام توافق‌ها
‫و با وجود پیمان عدم تجاوز...»
‫تو اینو نوشتی؟
‫بیا. بخون. ‫می‌خوام بشنوم.
‫اگه می‌تونی.
‫«کمپین پروپاگاندای هیتلر
‫دقیقاً به همان اندازه غرض‌ورزانه ‫و متوهمانه...»
‫بلندتر.
‫«.اما هیتلر و همدستانش می‌دانند
‫که باید شما را از اراده‌ی آزادتون محروم کنند
‫تا بتوانند از شما موجوداتی مطیع
‫و بی‌اراده بسازند...»
‫«چون هیتلر می‌داند ‫که ما داریم دستش را می‌خوانیم.
‫سرکوب‌گر ملت‌های آزاد.
‫قاتل میلیون‌ها آدم.»
‫اینو تو خونه‌ی مادربزرگش پیدا کردن.
‫همون‌جایی که زندگی می‌کرد.
‫این یه اعلامیه‌ی نیمه‌کاره است.
‫- چی شده؟ ‫- بازداشتش کردن.
‫می‌دونستم این اتفاق می‌افته.
‫یه پسرعمو دارم، ‫بازل، می‌تونیم همین الان بریم،
‫می‌تونیم بریم سوئیس.
‫بعدش چی؟
‫ما فرار کنیم... می‌دونی چه بلایی ‫سر پدر و مادرهامون میارن؟
‫سر همه؟
‫دارن با هلموت چیکار می‌کنن؟
‫اون از پس‌شون برمیاد.
‫هلموت رو که می‌شناسی.
‫پای قولش می‌مونه.
‫به پدر و مادرم چی بگم؟
‫دروغ می‌گیم.
‫بهشون هیچی نگو.
‫همه‌ چی درست می‌شه.
‫باهات تند برخورد کردیم. ‫خب، دیگه نیازی نیست، مگه نه؟
‫بسیار خب.
‫فردا حرف می‌زنیم.
‫سعی کن یه کم استراحت کنی.
‫پاشو!
‫خواهش می‌کنم ای پدر، ‫بهم قدرت بده...
‫پیشوا صلح می‌خواد...
‫یه تکه از لهستان. یه تکه از چکسلواکی.
‫یه تکه از فرانسه.
‫نه؟
‫یکی از دوست‌هام ‫از اسکیزوفرنی رنج می‌بره.
‫توهم داره که یا
‫آدولف هیتلره یا وینستون چرچیل.
‫اون بدترین دشمن خودشه.
‫آره...
‫می‌دونی، همکارهام فکر می‌کنن ‫که تو برای پخش این
‫اعلامیه‌ها کمک داشتی.
‫داشتی؟
‫هیچ‌ کس دیگه‌ای نیست.
‫می‌دونی، مطمئن نیستم ‫افراد دیگه‌ای هم باشن.
‫همیشه افراد دیگه‌ای هستن.
‫چرا امروز رو بی‌خیال نمی‌شی؟
‫و بذار من روش کار کنم.
‫تو به روش خودت کار کن، ‫منم به روش خودم.
‫ببینیم کی برنده می‌شه.
‫جدی می‌گم، بیا فعلاً دست نگه داریم.
‫نه، سریع تمومه.
‫گفتم دست نگه دار!
‫باشه.
‫لازمه یه کاری برام انجام بدی.
‫چرا؟
‫چون... چون ‫اونا دوستم رو گرفتن.
‫سالومون. سالومون شوارتز.
‫به‌خاطر یه یهودی؟
‫بله... و حقیقت.
‫حقیقت...
‫پس این حقیقت رو برام توضیح بده،
‫چطور یه نفر کل هامبورگ رو ‫تو یه شب پوشش می‌ده؟
‫چطوری من اینا رو تو هامربورک ‫و تو آلتونا،
‫و اون بالا تو ایلبک... ‫همه رو تو یه شب پخش کنم؟
‫چطوری این کار رو بکنم؟
‫من که نمی‌تونم همزمان تو ‫دوتا جا باشم، مگه نه؟
‫می‌دونم یه نفر کمکت می‌کرده.
‫کی بوده؟
‫هیچ ‌کس.
‫- هیچ‌ کـ... ‫- نه، نه.
‫حقیقت.
‫حقیقت؟
‫اگه جلوی هیتلر رو نگیریم، ‫آلمان رو نابود می‌کنه.
‫هیچ‌ کس در امان نیست.
‫نه تو، نه خانواده‌ات...
‫هیچ‌ کس.
‫همدستت کی بود؟
‫هیچ‌ کس.
‫همدستت کی بود؟
‫هیچ‌ کس.
‫همدستت کی بود؟
‫هیچ‌ کس.
‫مادرت، ناپدریت.
‫باهاشون ملاقات کردیم...
‫خب اون که عضو خوب حزبه و ‫مادرت هم که همراهی می‌کنه،
‫بعید می‌دونم تو این کارها ‫دست داشته باشه...
‫اما هیچ‌وقت نمی‌شه مطمئن بود.
‫شاید مجبور بشیم دوباره بیاریمش اینجا، ‫فقط برای اینکه مطمئن بشیم.
‫هنوزم هیچ‌ کس؟
‫اون هیچی نمی‌دونه!
‫من به اون مشکوک نمی‌شدم
‫اما بعدش اینو تو وسایلش پیدا کردیم.
‫اپرا دوست داری؟
‫این با ماشین‌تحریر تو تایپ شده.
‫با امضای خودت.
‫اون هیچی نمی‌دونه.
‫احتمالاً حق با توئه...
‫اما یولیوس بالاخره می‌فهمه، ‫اینو بهت قول می‌دم.
‫لازم نیست بگی کی کمکت می‌کرده.
‫فقط اسماشون رو بنویس.
‫چیزی نیست.
‫لازم نیست خوش خط باشه.
‫خیلی داغون‌کننده‌ست، مگه نه؟
‫اینکه این‌قدر به یه هدف پایبند باشی، ‫فقط برای اینکه بفهمی
‫به کسایی که بیشتر از همه دوست داری ‫صدمه زدی...
‫راست می‌گفتی.
‫هیچ‌ کس در امان نیست.
‫اما تو اینو می‌دونستی.
‫و با این حال انجامش دادی.
‫دختره رو بفرستید خونه.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫دستت چی شده؟
‫دست زدن ممنوعه.
‫یه نامه از گرهارد برامون اومد.
‫حالش خوبه؟
‫خوبه.
‫می‌گه تا تابستون باید برسه خونه...
‫و می‌دونی، روزنامه‌ها هم همینو می‌گن.
‫تو روسیه اوضاع داره خوب پیش می‌ره.
‫کارل و رودی؟
‫خوب نیست.
‫[زندان آلت موآبیت] ‫[برلین، آلمان]
‫[شش ماه بعد]
‫صاف بشین. بلندش کن!
‫فردا تو دادگاه، ‫کت و شلوار و کراوات می‌پوشی.
‫موها رو به عقب شونه می‌کنی، ‫مرتب و آراسته. و...
‫اینو می‌خونی.
‫با صدای بلند. بذار بشنویم.
‫من، هلموت هوبنر
‫عمیق‌ترین پشیمونی خود را
‫برای اعمال خبیثانه‌ی خیانتی که مرتکب...
‫باید متقاعدکننده‌تر از این باشی
‫اگه از قاضی‌ای مثل کارل انگرت ‫توقع ملایمت داری.
‫یه راز کوچیک بگم.
‫با قاضی یه گپ دوستانه داشتم.
‫اونم به اندازه‌ی من که وکیلت هستم
‫نمی‌خواد شاهد بدترین اتفاق باشه.
‫پای جونت وسطه.
‫این خیانته.
‫تو تازه هفده سالته.
‫حالا از طرف دیگه، کارل، ‫آقای اشنیبه، اون هجده سالشه.
‫یه آدم بالغه.
‫و یه آشوبگر شناخته‌شده‌ست،
‫حمله به رهبرهای جوانان هیتلری ‫و این‌ جور چیزها.
‫این بیانیه رو تو دادگاه می‌خونی.
‫با تمام وجودت بخونش.
‫جون خودت رو نجات بده
‫و بذار کارل هاینتس عواقب کارش رو ببینه.
‫حالا بیا یه بار دیگه امتحان کنیم، باشه؟
‫از اول.
‫همه بلند شن.
‫عالیجناب رئیس ‌دادگاه، کارل انگرت،
‫رئیس سنای دوم دادگاه خلق،
‫به نمایندگی از پیشوامون، آدولف هیتلر،
‫در پرونده‌ی علیه هلموت هوبنر،
‫کارل هاینتس اشنیبه و رودولف ووبه.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫اتهامات مطرح ‌شده در دادگاه عبارتند از:
‫زمینه‌سازی برای خیانت بزرگ،
‫معاونت و کمک به دشمن در زمان جنگ،
‫گوش دادن به پخش غیرقانونی رادیوهای خارجی،
‫و انتشار و توزیع
‫مطالب فتنه‌انگیز.
‫متهمین الان در برابر شما ایستادن،
‫در این روز، یازدهم آگوست ۱۹۴۲.
‫بشینید.
‫با احساس بخونش.
‫اینا اعلامیه‌هایی هستن
‫که توسط متهمین نوشته و توزیع شده‌ن.
‫با یه ماشین‌تحریر سرقتی ‫از کلیساشون، کلیسای...
‫مورمون‌ها. ‫جالبه.
‫چقدر مذهبی...
‫و با این حال، اینجا هستید ‫متهم به ارتکاب خیانت بزرگ.
‫به نظرم طعنه‌آمیزه.
‫خب.
‫قصدم اینه که مشخص کنم کی ‫در واقع این گروه رو تحریک کرده،
‫و اینکه آیا سرکرده‌ی گروه در واقع
‫همون فرد بزرگسال یعنی آقای اشنیبه بوده؟
‫اکنون دبیر جنایی، اروین موسنر
‫از پلیس مخفی ایالتی هامبورگ را
‫به جایگاه شهود فرا می‌خونیم.
‫چه تعداد از این ‫اعلامیه‌ها توزیع شده بود؟
‫بیست‌ و نه اعلامیه‌ی ‫جداگانه وجود داشت
‫که یا ما پیداشون کردیم ‫یا تحویلمون داده شد.
‫از خیلی‌هاشون هم چندین نسخه بود.
‫اما دقیقاً نمی‌دونیم چند تای دیگه ‫هنوز جمع‌آوری نشدن.
‫فکر می‌کنید بیشتر بوده؟
‫بله.
‫تعداد تقریبی؟
‫نمی‌دونیم. ‫احتمالاً خیلی بیشتر.
‫باید بگم که محتوای این اعلامیه‌ها
‫فوق‌العاده خوب نوشته شده بود.
‫بسیار متقاعدکننده.
‫هیچ‌ کدوممون انتظار نداشتیم ‫با یه پسر شانزده ساله طرف باشیم.
‫متقاعدکننده؟
‫داری می‌گی حرف‌های یه پسر ۱۶ ساله
‫می‌تونه مردم آلمان رو تحت‌تأثیر قرار بده؟
‫دارم می‌گم خیلی خوب نوشته شده بودن.
‫من دنبال یه استاد دانشگاه، ‫یا یه آدم مسن‌تر می‌گشتم.
‫اما ما اینجا یه فرد مسن‌تر داریم،
‫آقای اشنیبه. کارل هاینتس.
‫کارل هاینتس اشنیبه
‫نویسنده‌ی اعلامیه‌ها نبود.
‫ما ماشین‌تحریر رو پیدا کردیم، ‫می‌دونیم که توسط...
‫اما این احتمال وجود نداره که این پسر جوون ‫تحت‌تاثیر دوست بزرگترش بوده باشه؟
‫شاید توسط اون متقاعد شده باشه؟
‫آقای اشنیبه که یه ‫آشوبگر شناخته‌شده است.
‫این ممکن نیست؟
‫کمیسر؟
‫نمی‌دونم.
‫ببخشید؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی؟
‫پرسیدم ممکنه یا نه...
‫البته که ممکنه.
‫همین کافیه.
‫جناب قاضی.
‫موکلم یه اعتراف‌نامه‌ی کتبی آماده کرده
‫که خیلی واضح نشون می‌ده
‫اون با قلدری دوست بزرگترش، ‫یعنی همین آقای اشنیبه،
‫وارد این «گروه مقاومت» شده.
‫بیاریدش جلو.
‫من، هلموت هوبنر،
‫عمیق‌ترین پشیمانی خود را ابراز می‌کنم...
‫از اینکه آلمان دنبال یک دیوانه افتاده
‫و وارد جنگی شده که نمی‌تواند درش پیروز شود.
‫نه، نه، نه، نه. اینجا دادگاهه.
‫متهم آزاده که صحبت کنه.
‫بیانیه‌ی جالبی بود.
‫واقعاً فکر می‌کنی که ‫آلمان این جنگ رو می‌بازه؟
‫قطعاً.
‫شما فکر نمی‌کنید؟
‫و با این حال، همین یه سال پیش بود ‫که نوشتی،
‫«هیچ‌ گاه مثل اکنون،
‫آلمان برای ما وطن نبوده. ‫در این دوران آتنی،
‫در سپیده‌دم هزاره‌ی ناسیونال‌ سوسیالیستی.
‫و چطور به این مقطع حساس ‫و بزرگ تاریخی رسیدیم؟
‫بر پشت مغلوبان.
‫این ‌طوری به اینجا رسیدیم.
‫قدرت این رایش غرق در خون بی‌گناهانه.
‫تو لهستان، تو فرانسه.
‫آینده‌ی آلمان در مرزهای روسیه ‫منجمد شده و مرده،
‫فقط برای اینکه هیتلر ‫«فضای حیاتیش» رو داشته باشه.
‫آه بله، متحدین هم به‌خاطر فضای حیاتی ما ‫شاکی‌ان،
‫مگه نه؟
‫تا حالا چیزی از «امپریالیسم» بریتانیا نشنیدی،
‫یا چیزی که آمریکایی‌ها بهش می‌گن ‫«تقدیر آشکار»؟
‫اون‌ها ریاکارن!
‫این دقیقاً همون توسعه‌طلبی‌ایه
‫که پیشوای ما بهش دست پیدا کرده!
‫چی فکر کردی، پسر؟
‫فکر کردی با نوشتن چندتا اعلامیه‌ی کوچیک ‫می‌تونی رایش رو سرنگون کنی؟
‫فکر کردم...
‫حقیقت رو می‌نویسم...
‫و می‌ذارم حقیقت رایش رو سرنگون کنه.
‫رایش از کاغذپاره‌های تو نمی‌ترسه.
‫پس چرا ما اینجاییم؟
‫متهم کردن فاتح خیلی راحت شده.
‫به همین دلیله که ارسطو گفته در زمان جنگ،
‫حقیقت اولین چیزیه که از بین می‌ره.
‫منظورتون آیسخولوسه.
‫«در جنگ، حقیقت اولین قربانیه.»
‫راست می‌گفت.
‫هیتلر هر چی بتونه می‌گه تا ‫حقیقت رو بپوشونه،
‫اینکه عطش قدرتش جون میلیون‌ها نفر رو گرفته!
‫میلیون‌ها نفر. هر آلمانی می‌دونه
‫که ما داریم تو این جنگ پیروز می‌شیم.
‫شما فقط همون چیزی رو می‌دونی ‫که گوبلز می‌خواد بدونی!
‫می‌دونم که تو دادگاه من باید با احترام حرف بزنی!
‫دادگاه تو؟ یا دادگاه هیتلر؟
‫دادگاه من! دادگاه پیشوا! دادگاه خلق آلمان!
‫مردم لایق حقیقت هستن!
‫- هیتلر اصلا دست‌بردار نیست! ‫- حقیقت یعنی وفاداری به پیشوا...
‫اون آلمان رو به آتیش می‌کشه
‫دهنت رو ببند!
‫- بنشونیدش! ‫- برای اینکه جنایت‌هایی که شروع کرده رو تموم کنه!
‫مردم لایق حقیقت...
‫تو صورتش نزنید!
‫- رسواش کنید برای اون چیزی که هست... ‫- خفه‌اش کنید!
‫- یه قاتل بی‌ملاحظه‌ی...! ‫- ساکت شو!
‫تنفس اعلام می‌شه. ‫حکم صادر خواهد شد.
‫همه برخیزید.
‫در پرونده‌ی علیه هلموت هوبنر،
‫کارل هاینتس اشنیبه
‫و رودولف ووبه،
‫دادگاه هر سه نفر رو در اتهام خیانت بزرگ،
‫و معاونت با دشمن در زمان جنگ مجرم می‌شناسد.
‫رودولف ووبه.
‫تو به پنج سال حبس محکوم میشی.
‫کارل هاینتس اشنیبه.
‫تو به ده سال حبس محکوم میشی.
‫هلموت هوبنر.
‫به‌خاطر جرایمت علیه رایش...
‫حکمت مرگه...
‫از طریق گردن زدن.
‫متهمان حرف آخری ندارن؟
‫بله...
‫من در هیچ جرمی مجرم نیستم.
‫من می‌میرم، در حالی که ‫هیچ کار اشتباهی نکردم...
‫اما وقت شما هم می‌رسه.
‫قاضی هم قضاوت می‌شه ‫و حقیقت پیروز می‌شه.
‫رودولف ووبه. کارل هاینتس اشنیبه.
‫بیاید.
‫تو بمون.
‫یه لحظه. خواهش می‌کنم.
‫یه روز،...
‫این وضعیت تموم می‌شه.
‫شما زنده می‌مونید...
‫تا زندگی بهتری داشته باشید...
‫تو یه آلمان بهتر.
‫ما هر کاری از دستمون برمی‌اومد کردیم.
‫منو یادتون نره.
‫[زندان پلوزنسی] ‫[برلین، آلمان]
‫[۲۷ اکتبر ۱۹۴۲]
‫باید بدونی،
‫که این از طرف تو پر شده بود.
‫درخواست عفو؟
‫رد شد.
‫ممنونم.
‫می‌تونی اینو برام تحویل بدی؟
‫لطفاً؟
‫مادر،
‫تا وقتی اینو بخونی من دیگه نیستم.
‫از مرگ نمی‌ترسم.
‫پدر آسمانی می‌دونه که من کار اشتباهی نکردم.
‫اون قاضی عادل این ماجرا خواهد بود...
‫بزرگترین حسرتم دردیه ‫که برای عزیزانم موجب شدم.
‫دعا می‌کنم خدا ازشون محافظت کنه ‫و به خونه برشون گردونه.
‫لطفاً از من به نیکی یاد کنید.
‫و بدونید که دوستتون دارم.
‫و اینکه همدیگه رو دوباره می‌بینیم...
‫تو اون دنیای بهتر.
‫[کارل - هلموت - رودی]
‫[در دوازدهم فوریه سال ۱۹۴۳ ‫سالومون شوارتز به آشویتز منتقل شد
‫و به سرنوشت میلیون‌ها انسان دیگر ‫که به قتل رسیدند دچار شد.]
‫[رودی ووبه تا انتهای جنگ ‫در اردوگاه‌های کار آلمان و لهستان بود.]
‫[در دوم ژوئن سال ۱۹۴۵، ‫به هامبورگ پیش خانواده‌اش بازگشت.]
‫[دو هفته قبل از پایان جنگ، ‫کارل ‌هاینتس اشنیبه به اجبار از زندان آزاد شد
‫و به ارتش آلمان فرستاده شد]
‫[وی اسیر شد ‫و چهار سال اسیر جنگی در روسیه بود.]
‫[کارل و رودی تا آخر عمر با هم صمیمی ماندند.]
‫[هلموت هیوبنر جوان‌ترین مبارز ‫مقاومت در آلمان نازی است
‫که به خاطر ایستادن علیه هیتلر ‫به مرگ محکوم شد.]
‫[وی 17 سال سن داشت.]
‫[گاهی بزرگ‌ترین عملِ عصیان، ‫صرفاً بیانِ حقیقت است.]
‫[الکسی ناوالنی]
‫مترجم: مریم سهرابی