‫[خطر "نابودگران" به سمت جنوب در حال حرکت است] ‫[مرگ و میر در ایالات متحده نزدیک به صد هزار نفر رسیده است: تلفاتی غیر قابل شمارش]
‫[هشدار جهانی]
‫[هشدار قطب شمال]
‫[چرخۀ زندگی قورباغه]
‫[جنگل‌زدایی، فرسایش خاک ‫و بهره‌برداری بیش از حد از منابع طبیعی.]
‫[حالا مسئله‌ی علائم: ‫اگر احساس ناخوشی می‌کنید، در خانه بمانید.]
‫[شبکه‌های برق از کار افتاده‌اند] ‫[شهرها در تاریکی به سر می‌برند]
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫یه روزی ازت می‌خوان ‫تا داستان اینکه
‫دنیا چطور نجات پیدا کرد ‫رو براشون تعریف کنی.
‫می‌خوان بدونن که ما چطور قهرمان‌هامون رو پیدا کردیم،
‫و با همدیگه مبارزه کردیم.
‫ولی برای تعریف این داستان، ‫باید از اوضاع سابق براشون تعریف کنی.
‫تو زیادی سنِت کمه که یادت بیاد ‫دنیا چقدر سرسبز، روشن و سرشار از امید بود
‫و اینکه چقدر
‫روشنایی شادی خودمون کورمون کرده بود ‫که تاریکی نهفته در زیر پامون رو ندیدیم.
‫و وقتی بالاخره اومد، ‫فقط یک هدف داشت
‫تا تمام چیزهای خوب رو نابود کنه.
‫اول مردها جنگیدن، چون کار مردها همینه.
‫ما جنگیدیم. خون ریختیم. ‫عزیزان‌مون رو از دست دادیم.
‫مادرهامون، همسرهامون، دخترهامون، خواهرهامون هم ‫شمشیر به دست شدن.
‫لباس کودیاک به تن کردن.
‫و مطمئن شدن که نباید در این جنگ شکست بخوریم.
‫فرمانده.
‫- زنده‌باد. ‫- فرمانده.
‫فرمانده.
‫- فرمانده. ‫- ما کنارتون هستیم.
‫زنده باد کودیاک.
‫ما همراهت هستیم، فرمانده.
‫- فرمانده. ‫- ما همراه شماییم، فرمانده.
‫در موقعیت‌تون آماده‌باش باشید!
‫آتش!
‫به خط بایستید!
‫[خطر "نابودگران" به سمت جنوب در حال حرکت است] ‫[مرگ و میر در ایالات متحده نزدیک به صد هزار نفر رسیده است: تلفاتی غیر قابل شمارش]
‫[هشدار جهانی]
‫این دنیا بارها ویران شده،
‫و نابودگران همیشه متفاوت هستن.
‫بعضی اوقات‌ از فضا میان، بعضی اوقات از زیرِ زمین، ‫بعضی اوقات انسان هستن.
‫بعضی اوقات حیوان هستن.
‫در اوقات دیگر هم اصلا شکل ندارن، ‫میکروب، بیماری‌ و انرژی هستن.
‫اما باعث مرگ می‌شن،
‫همیشه مرگ.
‫مرگ همیشه تولدی دوباره رو به دنبال داره.
‫نابودی از طریق تجدید. ‫وقتی که اون رخنه...
‫15 سال پیش باز شد، ‫این چرخه قدیمی دوباره شروع شد.
‫آخه ببین، رخنه همیشه وجود داشت.
‫مادر طبیعت فقط اونو عمیق دفن کرده بود، ‫در عمق زمین، تا از ما محافظت کنه.
‫تا از ارزنده‌ترین خلقت‌هامون محافظت کنه.
‫و بعد ما...
‫جنگل رو کندیم، یخچال‌های طبیعی رو آب کردیم،
‫رخنه رو باز کردیم و همه نابودگرها رو آزاد کردیم.
‫خانم جوان، میشه بگی کی داره داستان رو تعریف می‌کنه؟
‫باشه، ولی تو یه میلیون باره که این داستان رو تعریف کردی، بابا.
‫من یه داستان درباره کودیاک می‌خوام.
‫خب، امروز صبح یکی ازشون برات تعریف کردم. ‫پس ساکت شو.
‫داشتم می‌گفتم که...
‫- نابودی جنگل شمالی... ‫- کودیاک!
‫یا می‌تونیم ریاضی کار کنیم؟ ‫کودیاک.
‫- جبر چطوره؟ ‫- کودیاک.
‫- بیا جبر کار کنیم. ‫- کودیاک.
‫- فیزیک چطوره؟ ‫- کودیاک!
‫باشه، ساکت، ساکت.
‫هیس.
‫ویلو دوباره برنده شد.
‫این داستان اینه که چطور کودیاک ‫صد نابودگر رو با یک ضربه‌ی
‫تبر قدرتمندش از بین برد.
‫یک سال بعد از باز شدن رخنه بود، ‫و نیروهای شجاع ما
‫داشتن برای اولین حمله‌شون در گلاسگو جمع می‌شدن.
‫شب‌ها طولانی و مرطوب و بادخیز بودن. ‫تنها چیزی...
‫که بهشون روحیه ادامه دادن می‌داد ‫همین داستان‌ها بودن.
‫- بابام ذاتا قصه‌گوئه. ‫- داستان‌های هیولاهایی که...
‫دندان‌های خنجر مانند داشتن.
‫میگه همونقدر که اسلحه‌ها و شمشیرهامون مهم هستن ‫داستان‌هامون هم مهمن، مخصوصا الان.
‫داستان‌ها به ماهایی که هنوز موندن...
‫امید میدن.
‫به جنگجویانی مثل مامانم روحیه میدن ‫تا به جنگیدن ادامه بدن.
‫بیرون در هوای تاریک و مرطوب ‫و...
‫- این چیزها رو برای ترسوندنم برام تعریف نمی‌کنه، ‫- ولی براشون اهمیتی نداشت...
‫بلکه تا بهم یادآوری کنه که یه روزی ‫مردم به من نیاز دارن تا...
‫داستان رو تعریف کنم. ‫داستان اینکه ما چطور خودمون رو
‫از شّر تمام این تاریکی و مرگ و نابودی خلاص کردیم.
‫- و به روشنایی رسیدیم. ‫- اونا آماده جنگیدن بودن.
‫توی جزیره گُل هم بود؟
‫آره، گل هست. ‫هزاران گل قرمز
‫و بنفش، زرد، ‫رنگ‌هایی که باورت نمیشه.
‫جزیره خیلی جای روشنیه. ‫خیلی قشنگ بود.
‫- مثل بهشت می‌موند. ‫- بهشت؟
‫نگران نباش.
‫اینقدر که صداش نزدیک به نظر میاد نیست.
‫- توی جزیره حیوون هم بود؟ ‫- اون موقع خیلی بود.
‫- شاید هنوزم باشه. ‫- خرگوش؟
‫خرگوش، پرنده و گورکن.
‫خیلی‌خب، دختر خوشگل.
‫من میرم چندتا کادو کاغذ پیچ کنم.
‫- مامان؟ ‫- بله، عزیزم؟
‫دوباره مجبوریم از اینجا بریم؟
‫توجه کنید! ‫توجه کنید!
‫به بلوک خود برگردید ‫و منتظر دستورالعمل‌های بعدی باشید!
‫این یک مانُور نیست!
‫تکرار می‌کنم، این یک مانُور نیست!
‫فورا به بلوک خود برگردید!
‫توجه کنید! ‫توجه کنید!
‫به بلوک خود برگردید ‫و منتظر دستورالعمل‌های بعدی باشید!
‫خیلی‌خب.
‫یه آرزو بکن.
‫بیا عزیز دلم.
‫ممنون.
‫قربونت برم.
‫- مامان، خیلی قشنگه. ‫- گرم هم هست.
‫اونجا هوا سرده، لازمش میشه.
‫اونجا؟ کجا داریم می‌ریم؟
‫خیلی‌خب، نوبت منه.
‫خیلی‌خب، می‌دونم که تو دیگه گوریل کوچولوی من نیستی.
‫- بابا، من 15 سالمه. ‫- آره، از اونجایی که تا حالا یه واقعیش رو نداشتی.
‫منم گفتم شاید این خوشحالت کنه.
‫نه، تو خیلی نازی. ‫من عاشقشم.
‫- این چیه؟ ‫- یه سگه.
‫هلن تراویس توی بلوک 9 از اینا می‌سازه. ‫پولشون به کهنه‌سربازان می‌رسه.
‫شاید یه روز یه واقعیش رو برات پیدا کردیم.
‫- اسمش چیه؟ ‫- خب، الان مال توئه، خودت براش اسم بذار.
‫وقتشه، خانم.
‫- پنج دقیقه‌ای آماده می‌شیم. ‫- چشم، قربان.
‫ویلو، پرش کن. فقط اقلام اساسی. ‫فقط لباس،
‫چکمه، دستکش، باشه؟
‫آره، اونو هم بردار.
‫تا کِی نیستیم؟
‫فقط پرش کن، ویلو.
‫ولی بابا.
‫فقط اقلام اساسی.
‫- عزیزم. ‫- نه، طوری نیست.
‫خوبم، حالم خوبه. ‫حالم خوبه.
‫تو اون رخنه رو باز کردی، اصلا نمی‌فهمم.
‫یکی که بسته بشه، یکی دیگه باز میشه.
‫دیگه نمی‌تونیم خط دفاعی رو حفظ کنیم.
‫چند ساعت پیش گردان هشتم رو هم ‫نزدیک کاونتری از دست دادیم.
‫یا خدا. می‌دونی، فقط توی همین یه بلوک ‫15تا کهنه‌سرباز داریم.
‫هنوزم می‌تونیم بجنگیم.
‫جنگیدی، تو جنگیدی. ‫دوباره هم می‌تونم بجنگم.
‫گوش کن چی میگم. ‫اگه یه بار گازت بگیرن، حتی یه خراش...
‫- ببین کی داره از این حرفا می‌زنه. ‫- 72 ساعت گذشته، واسه همین دیگه در خطر نیستم.
‫تو کاملا مصون نیستی، می‌دونی که.
‫حالا هرچقدر هم که خفن باشی.
‫پس حالا فکر می‌کنی که من خفنم؟
‫هی، هی، هی. ‫هی، هی، هی.
‫- طوری نیست. ‫- درست میشه.
‫طوری نیست.
‫عجله کنید، عجله کنید!
‫برید، برید، برید!
‫چقدر نزدیکن؟ ‫هشت کیلومتر از سمت شمال.
‫دورگه‌ هم بین‌شون هست؟ ‫معلومه که دورگه هست.
‫اگه شما هم نجنبید، خودتون هم یکی از اونا می‌شید. ‫زود باشید. برید!
‫زود باشید!
‫برید، برید، برید!
‫- این یکی به خلیج مرسی میره، درسته؟ ‫- بله، خانم.
‫شوار بشین.
‫من باید جلو بشینم. ‫کاروان رو هدایت کنم.
‫وقتی رسیدیم می‌بینمت، باشه؟
‫مامان، چی؟ ‫مامان، کجا داریم می‌ریم؟
‫بابا، کجا می‌ریم؟
‫یه جای امن. ‫زود باش.
‫گوش کن، برام مهم نیست که زنت کیه.
‫اگه حتی عطسه کنی. ‫اگه حتی سرفه کنی...
‫خودم اتفاق افتادنش رو به چشم دیدم، ‫اگه سر من اومد، خودم ماشه رو می‌کشم.
‫ممنون.
‫می‌دونین چرا مردها تبدیل می‌شن ‫ولی ما نمی‌شیم؟
‫بخاطر دی‌ان‌ای اوناست، درسته؟
‫چون واسه این چیزها وقت نداریم؟
‫می‌دونی، تو هم کاملا مصون نیستی. ‫حالا هرچقدر هم که فکر می‌کنی خفنی.
‫راست میگه. ‫هیچکس کامل مصون نیست.
‫ما هم می‌تونیم تبدیل بشیم، آره. ‫هرکسی ممکنه تبدیل بشه.
‫مغز مردها ساده‌ست.
‫سیناپس‌هاشون خط مستقیم هست. ‫عین جاده یک‌طرفه.
‫عفونت سریع از پا درشون میاره. ‫سیناپس‌های ما مثل تار می‌مونن که در سراسر مغزمون...
‫پخش شدن. ‫و چندین بار هم از لای همدیگه رد شدن.
‫ما پیچیده‌تریم.
‫- پس مغز من پیچیده‌تره؟ ‫- خانومی، تو یه نوجوون دختری.
‫تو عملا فنا ناپذیری.
‫آماده جنگیدنی...
‫دقیقا مثل کودیاک.
‫کودیاک چی؟
‫اون که زن نیست. ‫اون بیش از صدتا نابودگر کشته.
‫مطمئنم که چنگ خورده.
‫کودیاک هرگز تبدیل نمیشه.
.شنیدم که خودش هم یه رگش نابودگره - صدتا نابودگر؟ -
‫من شنیدم که 300تا کشته.
‫عددش چه اهمیتی داره؟
‫- مهم اینه که انجامش داده. ‫- خرس اهلیش حداقل 50تا کشته.
‫خرس اهلیش؟ ‫کودیاک خودش خرسه.
‫- نشانش رو ببینین می‌فهمین. ‫- اشتباه می‌کنی.
‫بخاطر خرسش این اسم رو روش گذاشتن. ‫از تولگی...
‫خرس رو بزرگ کرده. ‫توی انکوریج پیداش کرده بود.
‫- بابای من در کنارش جنگیده. ‫- امکان نداره.
‫اگه بابت در ازای هر مردی که می‌گفت ‫با کودیاک جنگیده یه سکه گیرم میومد...
‫- بهش بگو. ‫- نه، مهم نیست.
‫در جنگ رعدآسای اسکاتلند بود.
‫- شنیدم که کسی از اونجا سالم بیرون نیومده. ‫- هیچکس هم سالم بیرون نیومد.
‫کودیاک یه خرس داره؟ ‫اینو بهم نگفته بودی.
‫مهم نیست. ‫همش داستانن، همین.
‫اون خرس نیست، ولی عین خرس می‌جنگه.
‫همونطور که ما هم باید بجنگیم، با چنگ و دندون.
‫فکر کنم اسمشو بذارم خرس، ‫چون کنار کودیاک می‌جنگه.
‫به خانواده خوش اومدی، خرس.
‫به زودی می‌رسیم، عزیزم. ‫سعی کن یکم بخوابی.
‫چرا وایسادیم؟ چه خبر شده؟
‫نابودگرها! نابودگرها!
‫هیس، هیس!
‫عقب‌نشینی کنید! ‫عقب‌نشینی کنید!
‫توی کامیون بمونید!
‫مراقب باشید!
‫برین، برین، برین!
‫- از این طرف. ‫- بابا؟
‫زود باش، بیا. ‫بخواب روی زمین!
‫برو، برو، برو!
‫پاشو، پاشو، پاشو، پاشو، پاشو!
‫زیرش. ‫برو زیرش.
‫برو!
‫نــه!
‫مامان!
‫بریم!
‫بیا، من پیشتم.
‫الان دیگه حالت خوبه.
‫اون آخریشون بود. ‫بیاین بریم.
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- بهمون حمله‌ور شدن.
‫اصلا نتونستیم واکنش نشون بدیم. ‫سه‌تا بودن.
‫همه رو از جاده خارج کنین! ‫توی جنگل امن‌تره.
‫- ویلو، نگاه نکن. ‫- سریعا از جاده خارج بشین و برین توی جنگل!
‫همه رو از جاده خارج کنین!
‫یا خدا. ‫چقدر وقت دارم، پنج، ده دقیقه؟
‫واسه هر مَرد فرق می‌کنه. ‫تا تموم میشه پیشت می‌مونم.
‫اینجا جامون امنه.
‫صورتت!
‫طوری نیست. ‫خون انسانه، نه نابودگر.
‫خیلی دور نیست. ‫خلیج مرسی...
‫سمت غربه، چهار یا شایدم پنج کیلومتر فاصله داره. ‫تا سحر می‌رسیم.
‫- می‌تونی بدویی؟ ‫- چرا؟
‫می‌خوای مسابقه بدیم؟
‫- اسلحه منو بگیر. ‫- نه، فایده‌ای نداره.
‫در بهترین حالت، فقط کُندشون می‌کنه.
‫گوش کن چی میگم. ‫تو می‌تونی اینو پشت سر بذاری.
‫ولی نباید وایسی. ‫می‌تونی بترسی، ولی نباید اجازه بدی جلوت رو بگیره.
‫یعنی چیزی که می‌ترسونتت، باعث میشه رو به جلو حرکت کنی. ‫متوجهی؟
‫دوستت دارم، ویلو.
‫من باید بمونم.
‫مامان، نه.
‫من باید بمونم. ‫باید بجنگم.
‫- تو گفتی که ما داریم می‌ریم، گفتی باید بریم. ‫- اونا بهم نیاز دارن.
‫تو گفتی ما. ‫گفتی ما.
‫اونا بهم نیاز دارن.
‫من بهت نیاز دارم.
‫من بهت نیاز دارم، تو رو خدا.
‫تو رو خدا.
‫اون چی بود؟
‫می‌شنوین؟
‫- دورگه‌ها. ‫- دورگه‌ان!
‫دارن میان!
‫ما جلوشون رو می‌گیریم. ‫شما برین!
‫باشه، باشه، بیا!
‫برین!
‫- زود باشین! ‫- برین، برین!
‫زود باش، باید بریم!
‫همراه من!
‫نه نه، اون طرفی نه. ‫از این طرف.
‫- چی؟ ‫- زود باش.
‫- ولی بابا، ما باید همراه اونا بریم. ‫- بیا. بجنب!
‫کاری که مجبوری رو بکن.
‫همینطوری ادامه بده. ‫چیزی نمونده برسیم.
‫- چقدر دیگه مونده؟ ‫- خیلی نمونده.
‫داستان‌هایی که برات تعریف کردم رو یادته، ‫از قدیما قبل از به دنیا اومدنت
‫که من و مامانت می‌رفتیم ماهیگیری؟
‫منظورت زمانیه که ماهی وجود داشت؟
‫فکر می‌کردم از خودت درشون آورده بودی.
‫بازش کن.
‫کوچیکه، ولی مناسب دریاست.
‫اونقدرهام کوچیک نیست. ‫هنوزم می‌تونیم چند نفر از اون آدم‌ها رو با خودمون ببریم.
‫این مسیر ماست، نه اونا.
‫ولی می‌تونیم کمک بدیم.
‫ویلو، این مسیر ماست. ‫مسیر من و تو.
‫الان نباید به کس دیگه‌ای فکر کنیم، باشه؟
‫زود باش.
‫مگه دنیا همینطوری از هم نمی‌پاشه؟
‫لطفا، طناب رو باز کن.
‫هی!
‫- مال شماست؟ ‫- نه.
‫نه، فقط داریم نگاه می‌کنیم توش غذا هست یا نه.
‫قایق خودتونه.
‫باشه، باشه.
‫- قایق ماست. ‫- و شما منو از اینجا می‌برین.
‫اون موجودات دارن میان.
‫زود باشین. ‫ببرینش توی آب.
‫باشه، ولی بدون بنزین خیلی دور نمیشه.
‫فکر که نکردی با باک پر از بنزین ‫اینجا ولش کردم، آره؟
‫که یکی بیاد بدزدتش؟ ‫نه. هیچ سوختی نداره.
‫خب بنزینش کجاست؟
‫توی صندوق عقب یکی از اون ماشین‌های پشته.
‫باشه، بیا. ‫زود باش.
‫ویلو، اینجا بمون.
‫- فقط همینجا بمون، باشه؟ ‫- بجنب!
‫- خودت تنهایی؟ ‫- الان آره.
‫- همه می‌دونن معنیش چیه. ‫- چی؟
‫اینکه فقط ما از پا در میایم.
‫نه زن‌هامون، نه مادرهامون، نه دخترهامون.
‫خب، زن‌ها هم تبدیل شدن، بخاطر بدن مَرده. ‫به کروموزوم ایگرگ حمله می‌کنه.
‫ما شروریم. ‫معنیش اینه.
‫دنیا انتقام می‌خواست ‫و می‌دونست باید کی رو مقصر بدونه.
‫بعضی چیزا رو نمیشه با شستن پاک کرد.
‫بازش کن.
‫- بازش کن. ‫- باشه. می‌خوام کلیدم رو در بیارم.
‫زود باش، زود باش. ‫بریم!
‫اون مَرده چی؟
‫ترسید، فرار کرد. ‫زود باش. بیا کمکم کن.
‫با شمارش من. ‫یک، دو، سه.
‫[یک سال بعد]
‫نظرت چیه، خرس؟ ‫بریم صبحونه گیر بیاریم؟
‫محکم خودتو نگه دار، خرس.
‫الان می‌رسیم.
‫ببخشید، خانم ترن. ‫فقط سه‌تا برمی‌دارم.
‫حالا می‌بینی. ‫فقط یکی داشتن خیلی هم بد نیست.
‫چیزی توی تله‌ها نبود؟
‫نه خیر.
‫چیه؟
‫خودتو به اون راه نزن. ‫همیشه وقتی تله‌ها خالی باشن، خوشحال میشی.
‫این حقیقت نداره. ‫تو به غذا نیاز داری، ویلو.
‫نه فقط کنسرو لوبیا و ته مانده‌های باغچه.
‫به پروتئین نیاز داری.
‫تو هم همینطور، لاغر مردنی.
‫نگاه کن.
‫بهت گفته بودم که بالا رفتن از اونجا خطرناکه.
‫راحت بود، بابا.
‫زیاد مغرور نشو، خانم جوان. ‫اگه بلایی سرت بیاد...
‫خیلی‌خب، ببرشون داخل.
‫وقتی کارم تموم شد درستشون می‌کنم.
‫یکم هیزم هم روی آتیش بریز. ‫هیزم‌های خشک، خیس‌ها زیاد دود می‌کنن.
‫چرا یه بار نمی‌ذاری من هیزم خرد کنم؟
‫ها؟
‫هوم؟
‫یعنی، برخلاف تو من می‌تونم مثل کودیاک ‫تبر بزنم و سر یه نابودگر رو قطع کنم.
‫اوه جدی؟ ‫واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
‫خب، خودت بهم آموزش دادی.
‫خیلی‌خب، نشونم بده.
‫زود باش دیگه.
‫نشون بده چطور شمشیر می‌زنی، ‫اگه برنده شدی، منم می‌ذارم بقیه هیزم‌ها رو خرد کنی.
‫زود باش.
‫تو آماده نیستی، ویلو.
‫به آموزش بیشتری نیاز داری.
‫اوه، خوبه. ‫ایول.
‫دیدی وقتی اونطوری یه راست بهم حمله کردی ‫چی شد؟
‫من جا خالی دادم، تو رد شدی، ‫من از پشتت اومدم و خودم رو در حالت بهتر قرار دادم.
‫- متوجهی؟ ‫- اوهوم.
‫خوبه.
‫نگران نباش. ‫یه شمشیر چوبی دیگه برات می‌سازم.
‫یکم از این هیزم‌ها بیار داخل، باشه؟
‫غذای امشب: املت خانم ترن.
‫لوبیا سبز. ‫بخور تا از دهن نیفتاده.
‫چیکار می‌کنی؟
‫من از طوری که اون موهام رو می‌بافت ‫خوشم میومد.
‫میشه کمکم کنی؟
‫باشه، اومدم.
‫اون بهت یاد داد؟
‫نه. مجبور بودم یاد بگیرم. ‫موقع انجام دادنش نگاه می‌کردم.
‫دقیقا همونطور که تو با نگاه کردن من ‫داری یاد می‌گیری.
‫شکار کردن، دویدن، بالا رفتن، ‫جنگیدن، زنده موندن رو.
‫و وقتی این جنگ تموم بشه، ‫می‌تونی بقیه چیزها رو هم یاد بگیری.
‫بقیه چیزها چیه؟
‫زندگی کردن.
‫اون از کجا بدونه که من الان چه شکلی‌ام؟
‫اوه ویلو، فقط یک سال گذشته.
‫آره فقط. ‫اون اگه از بغلم هم رد بشه، منو به جا نمیاره.
‫فکر می‌کنم الکی داری اینطوری بزرگش می‌کنی.
‫به نظرت کودیاک رو دیده؟
‫حتما. البته. ‫چرا که نه؟
‫اگه پیش کودیاک باشه، جاش امنه.
‫باشه.
‫چطوره؟
‫دقیقا عین بافتن اون شده.
‫مرسی.
‫میشه غذا بخوریم؟
‫باشه، فقط یکی. ‫بعدش دیگه باید غذا بخوری.
‫باشه؟ ‫فقط یه داستان و بعدش غذا می‌خوریم.
‫این داستان زمانیه که کودیاک در بالای شمال بود.
‫داشت برای زمستان طولانی و سرد پیش‌رو ‫هیزم جمع می‌کرد.
‫حالا یادت باشه، برای کودیاک ‫هیزم جمع کردن مثل ما نیست که می‌ریم تیکه چوب جمع می‌کنیم و...
‫و سرگردان می‌شیم، نه نه.
‫اون می‌تونست یه درخت کامل رو با تبرش قطع کنه، ‫یه جنگل کامل رو.
‫با هر ضربه‌ی اون تبر قدرتمند،
‫رعد و برق در آسمان غرش می‌کرد.
‫اون تبر رو خودش ساخته بود.
‫دسته‌اش رو با چوب بلوط انگلیسی‌ای که ‫صاعقه بهش خورده بود ساخته بود.
‫تیغه رو با فولاد یه معدن قدیمی در ولز ساخته بود.
‫به سفتی الماس، خراب نشدنی بود.
‫یه روز، داشت به ارودگاهش برمی‌گشت.
‫صدایی شنید، صدایی که هیچکس ‫تا حالا نشنیده بود.
‫اون اولین نفری بود که دیدش، ‫رخنه،
‫و داشتن از توش در میومدن...
‫- نابودگر‌ها. ‫- اوهوم.
‫ولی اون نمی‌ترسید.
‫معلومه که نمی‌ترسید.
‫و اون آماده جنگیدن بود.
‫بله و جنگید.
‫و با یه ضربه‌ی تبر قدرتمندش ‫صدتا نابودگر رو کشت.
‫خب، راستش یه نابودگر بود.
‫ولی اولی بود.
‫بعدش خیلی بیشتر اومدن، خودمون هم می‌دونیم.
‫ولی این اولی بود و اینطوری بود که یاد گرفتیم ‫برای کشتن اونا...
‫باید سرشون رو قطع کنی.
‫سر بریدن، تنها راهشه.
‫تنها راهش نیست.
‫سریع‌ترین راهشه. ‫گلوله هم جواب میده، ولی به اون اندازه تاثیر ندارن.
‫کُندشون می‌کنه، ولی در نهایت نمی‌کشتشون.
‫وقت شامه.
‫این داستان‌ها...
‫بله؟
‫درمورد کودیاک...
‫اینا رو خیلی خوب می‌دونی.
‫همه پدر و مادرها می‌دونن.
‫مطمئنی؟
‫چی؟
‫که تو کودیاک نیستی.
‫ویلو.
‫خب، بهش می‌خوره تو باشی. ‫قوی، نیرومند.
‫کارش با تبر هم خوبه.
‫اوه، لطفا ادامه بده.
‫ادامه بده.
‫وقتی من جنگیدم،
‫ما با این تفکر به میدان نبرد می‌رفتیم ‫که یه غول اونجا هست،
‫غولی که یه تبر از جنس صاعقه داره،
‫و نابودگر‌ها رو عین آب خوردن تیکه تیکه می‌کنه.
‫کودیاک به ما امید میده.
‫اگه بتونه ایستادگی کنه، ‫اگه بتونه جلوی نابودی دنیا رو بگیره.
‫شاید بتونی.
‫چون اون دقیقا خود توئه.
‫ویلو،
‫این داستان‌ها مهمن.
‫باید مدام تعریف کنیم که چطور رخنه باز شد،
‫اینکه چطور اولین نابودگرها اومدن و بعد دورگه‌ها ‫و اینکه ما چطور ایستادگی کردیم.
‫اینکه ما چطور مقاومت کردیم، ‫قهرمان‌هامون رو پیدا کردیم.
‫و یه روز،
‫وقتی که این دنیا دوباره روشن ‫و سرسبز و زنده بود،
‫ما برمی‌گردیم.
‫تو چنین باوری داری؟
‫اوه، بله که دارم.
‫چرا؟
‫چون وقتی به تو نگاه می‌کنم،
‫به یادم میاد.
‫یاد چی؟
‫امید.
‫آره.
‫حالا برو شامت رو بخور.
‫اینجا خیلی سرده.
‫اوه.
‫به نظرت اونجا گرمشه؟
‫نه، اون مثل تو پشم نداره.
‫می‌دونم که مشغول جنگیدنه، ‫ولی هر کجا که هست...
‫امیدوارم گرمش باشه.
‫اونا نمی‌تونن ما رو ببینن، می‌تونن؟
‫نه، دید اونا مثل ما نیست.
‫اصلا فکر نکنم چشم داشته باشن.
‫فکر کنم حواسِ دیگه‌ای دارن ‫که ما نداریم.
‫نابودگرها از دورگه‌ها ‫برای چشم و گوش‌شون استفاده می‌کنن،
‫انگار یه جورایی بهم وصل هستن.
‫می‌دونی، مغزهاشون باهم ارتباط داره.
‫ولی نمی‌دونن که ما اینجا ‫روی این جزیره هستیم، درسته؟
‫اگه می‌دونستن، عزیزم ‫ما الان توی این جزیره نبودیم.
‫پس مین‌های زمینی واسه چیه؟
‫واسه احتیاط.
‫تا جلوی نابودگر‌ها رو بگیره.
‫تا جلوی هرکسی رو بگیره.
‫می‌دونی، بخور. ‫باید انرژی داشته باشی.
‫اگه ما بلایی سرشون نیاوردیم ‫چرا خواستن بهمون صدمه برسونن؟
‫درس‌هامون درمورد حشرات و مورچه‌ها رو یادته؟
‫اینکه اونا زنبوری که سعی کنه ‫وارد لانه زنبورشون بشه رو می‌کشن.
‫آره.
‫خب، شایدم اینم همونطوری باشه.
‫ما رو مثل زنبور می‌دونن.
‫که سعی داریم به خونه‌شون حمله کنیم.
‫اونا هم می‌خوان تهدید رو از بین ببرن.
‫یعنی ما رو.
‫اینجا خونه ما هم هست.
‫بله که هست. ‫بله که هست.
‫پس بهتره آماده باشیم تا براش بجنگیم.
‫تو آماده جنگیدن هستی، خرمگس؟
‫33 ثانیه.
‫صداشون رو نمی‌شنوی؟ ‫نابودگر‌ها دارن میان.
‫وقتی صدای شیپورم رو شنیدی ‫باید چیکار کنی؟
‫خودم رو به کلبه برسونم.
‫28 ثانیه.
‫از صخره‌های سفید، کلبه کدوم طرفیه؟
‫شمال.
‫چقدر فاصله داره؟
‫۶۵۰ متر.
‫سریع‌تر خرمگس، زود باش.
‫از دست اون نابودگر‌ها فرار کن.
‫دورگه‌ها دارن میان.
‫دارن میان سراغ هاپو کوچولوت.
‫نجاتم بده، ویلو. ‫نجاتم بده.
‫59 ثانیه.
‫- جایگاه قایق کدوم طرفیه؟ ‫- شرق.
‫نه، جنوبه.
‫پشت سرتن.
‫زود باش.
‫بجنب، خرمگس. ‫نابودگر‌ها دارن میان.
‫زود باش. دیگه آخرشه.
‫یک دقیقه و ده ثانیه.
‫چطور یه نابودگر‌ رو می‌کشن؟
‫چی؟
‫چطور یه نابودگر‌ رو می‌کشن؟
‫- اوه، با سر بریدن. ‫- نشونم بده.
‫دورگه چی؟
‫با سر بریدن.
‫نه، کافی نیست.
‫مغزشون.
‫مغزشون رو باید خرد کرد.
‫یک دقیقه و 22 ثانیه.
‫بدک نیست.
‫ولی بهتر از اینم می‌تونی.
‫فهمیدی، خرمگس؟
‫درد جنگجوییـه.
‫باشه.
‫حالا چی؟
‫به جای خود.
‫آماده.
‫زود باش، خرمگس!
‫می‌دونم، خرس. ‫اون یه هیولاست.
‫جایزه‌ات.
‫واسه نمردن؟
‫واسه جا نزدن.
‫حشره که نیست؟
‫کاش حشره بود.
‫پروتئینش بیشتر بود.
‫اینا چی‌ان؟
‫توت‌فرنگی.
‫یکی رو امتحان کن.
‫فکر کنم همیشه اینجا توت‌فرنگی وحشی در میومده.
‫من فکر کردم که همراه بقیه بقیه چیزها از بین رفتن، ‫ولی...
‫ولی این جزیره، جای خاصیه.
‫نمی‌دونم چطور، ولی هنوز موندگار شدن.
‫باهم نصفشون کنیم؟
‫نه.
‫خودت همه‌شون رو بخور.
‫من قبلا خوردم.
‫باشه.
‫نه نه.
‫فقط تیکه قرمزش رو بخور.
‫آره.
‫آه...
‫لذت‌های کوچیک زندگی.
‫قدیما خیلی بیشتر بودن.
‫توت‌فرنگی؟
‫لذت‌ها.
‫مامانت...
‫وقتی ما ازدواج کردیم، قبل از اینکه تو به دنیا بیای، ‫قبل از باز شدن رخنه.
‫تنها چیزی که برای جشن ازدواج می‌خواست ‫شرت‌کیک توت‌فرنگی بود.
‫یه کیک زرد رنگ با خامه فرم گرفته ‫و کلی از ایناست.
‫کلی؟
‫مامان خوشش اومد؟
‫خوشش اومد؟
‫کل کیک رو خورد.
‫اون انرژی جشنـه.
‫همیشه بوده.
‫که عاشق توت‌فرنگیه.
‫که ظاهرا تو هم دوست داری.
‫بمیر نابودگر‌، بمیر!
‫چطور یه نابودگر‌ رو می‌کشن، خرس؟
‫نه، چند بار باید بهت بگم که ‫باید سرشون رو قطع کنی؟
‫چیزی نمونده برسیم.
‫اوه، اینقدر گِله نکن، خرس ‫وگرنه می‌‌ذارمت زیر بارون و سرما.
‫اوه، فکر می‌کنی این کارو نمی‌کنم؟
‫باورم نمیشه که فکر می‌کنه ‫هنوز آماده نیستم.
‫تو به قدر کافی قوی نیستی، ویلو.
‫برای جنگیدن.
‫برای اینکه مثل مامانت بجنگی.
‫اون چیزی نمی‌دونه.
‫فقط فکر می‌کنه که من نمی‌تونم ‫کاری که با اون مرد کرد رو انجام بدم.
‫ولی من می‌تونم مبارزه کنم...
‫اگه مجبور باشم.
‫هــی!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، وایسا!
‫وایسا! تکون نخور!
‫وایسا! نیا، نه!
‫وایسا! وایسا! وایسا! ‫وایـسـا!
‫خیلی‌خب.
‫طوری نیست، فقط...
‫باشه. نه، طوریت نیست.
‫چیزت نشده، فقط تکون نخور.
‫یه قدم برو عقب، باشه؟ ‫فقط...
‫فقط به پاهای من نگاه کن.
‫باشه؟ ‫یه قدم میری عقب...
‫خیلی‌خب.
‫و قدم دوم...
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، تکون نخور.
‫بیا از این دور بشیم.
‫خیلی‌خب.
‫عه...
‫خیلی‌خب، چیزیت نشده.
‫می‌خوای بهم بگی چی شده؟
‫خودت تنهایی؟
‫کسی اونجاست؟
‫همه.
‫همه‌شون اونجان.
‫نه، طوری نیست. ‫نه، نه، نه، نه، چیزی نیست.
‫نه. خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟ ‫من...
‫من می‌برمت یه جای گرم، باشه؟
‫بیا...
‫بیا بریم یه جای گرم.
‫خیلی‌خب.
‫اونجاست.
‫طوری نیست، فقط دستم رو بگیر ‫و...
‫بیا بریم داخل. ‫درست میشه.
‫خیلی‌خب.
‫فقط یکم جلوتره.
‫همینجا بشین.
‫من آتیش روشن می‌کنم، باشه؟
‫بیا گرمت کنیم.
‫بگیر.
‫آب بخور.
‫باید تشنه‌ات باشه.
‫از سرت داره خون میاد.
‫توی قایق سرم ضربه خورد.
‫کدوم قایق؟
‫داشتیم می‌رفتیم بالای کرانه ‫به خونه مادربزرگم.
‫گفت اونجا جامون امن‌تره.
‫یه چیزی از زیرمون اومد.
‫قایق واژگون شد.
‫بابام، برادرم.
‫همه‌مون افتادیم توی دریا.
‫نمی‌دونستیم که اونا می‌تونن شنا کنن ‫و گنده بود.
‫طوری نیست، الان دیگه در امانی.
‫من ویلو ام.
‫اسم تو چیه؟
‫رز.
‫همه رزی صدام می‌کنن.
‫آخرین بار کِی غذا خوردی، رزی؟
‫باشه.
‫این چیزیه که برام مونده.
‫من میرم یکم غذای درست و درمون برات میارم، باشه؟
‫نه.
‫طوری نیست، تو باید یه چیزی بخوری.
‫نیاز به پروتئین داری.
‫فقط باید نذاری آتیش خاموش بشه.
‫نمی‌تونم.
‫معلومه که می‌تونی، فقط روش چوب بریز ‫تا خاموش نشه.
‫تو رو خدا نرو.
‫باشه.
‫می‌مونم.
‫یکم دیگه می‌مونم.
‫ویلو!
‫ویلو؟ ‫ویلو گوریل کوچولو!
‫اوه، مامان!
‫تو اومدی.
‫خیلی وقت نداریم. ‫بریم.
‫پای قایق‌ها منتظرن.
‫- ولی مامان... ‫- باید همین الان بریم. وقت نداریم.
‫پس بابا چی میشه؟ ‫نمی‌تونیم همینطوری بابا رو ول کنیم.
‫باید بریم دنبالش.
‫ما به سرباز نیاز داریم، ویلو. ‫جنگجویانی مثل تو.
‫اون دیگه نمی‌تونه بجنگه، ‫ولی تو می‌تونی.
‫من، ولی...
‫- مامان. ‫- چی شده؟ آماده نیستی؟
‫آمـاده نیستی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫ما کامل مصون نیستیم، می‌دونی؟
‫هرچقدر هم که خفن باشیم.
‫۶۵۰ متر به سمت شرق.
‫وای خدا.
‫ویلو.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫تو کل روز نبودی.
‫من جزیره رو گشتم، شیپور رو زدم. ‫صداش رو نشنیدی؟
‫بخاطر خستگی تمرینات...
‫توی بیشه کاج خوابم برد. ‫معذرت می‌خوام.
‫وای، خدای من.
‫بشین. ‫برات غذا درست می‌کنم.
‫ممکنه متوجه شده باشی که اینجا بقاء پیدا کردن ‫کار راحتی نیست.
‫کنسروهای غذا تموم شدن. ‫باغچه هم ته کشیده.
‫داریم به زور سر می‌کنیم، ویلو.
‫باید احتیاط کنیم. ‫باید باهوش باشیم.
‫اون اسلحه. ‫مال اون مَرده بود، مگه نه؟
‫شبی که اومدیم اینجا ‫کار بدی کردیم.
‫حق انتخابی نداشتم، اون شب نداشتم.
‫مامان داشت.
‫چی؟
‫حق انتخاب؟
‫ولی انتخابش ترک کردن ما بود.
‫مامانت باید می‌رفت، تا دنیا رو نجات بده
‫و منم مجبور بودم تو رو نجات بدم.
‫همه شما بد هستین؟
‫چی؟
‫مردها، همه‌تون بد هستین؟ ‫چون شما تبدیل می‌شین، ولی ما نمی‌شیم؟
‫نه، ویلو.
‫معلومه که نه.
‫همه مردها بد نیستن.
‫و دخترها هم می‌تونن تبدیل بشن، یادته که؟
‫فقط احتمالش کمتره.
‫تو نابودگر‌ کشتی؟
‫معلومه. ‫داستان‌هاش رو برات تعریف کردم.
‫وقتی مجبور بشی، اگه کار به کجا بکشه، ‫تو هم می‌کشی.
‫دورگه چی؟
‫بله، ولی اونقدر راحت نیست. ‫اونا یه زمانی خود ما بودن.
‫حاضری آدم بکشی؟
‫اگه به هر نوعی ‫تو یا مامانت رو تهدید کنن؟
‫بله، این کارو می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫باید یکم سوپ بخوری.
‫۶۵۰ متر به سمت جنوب.
‫خیلی‌خب، یواش بخور. ‫خیلی از اینا ندارم.
‫بهتره ازش لذت ببری.
‫تو اینجا زندگی می‌کنی؟
‫اوه، نه. ‫فقط بعضی اوقات میام اینجا تا از همه‌چیز دور باشم.
‫یه جور غار دخترونه‌ست.
‫تو هم مثل من تنهایی؟
‫آره.
‫خونه واقعیت کجاست؟
‫عه...
‫هی، می‌خوای یه چیزی ببینی؟
‫حتما.
‫دنیا قبل از باز شدن رخنه این شکلی بود.
‫همه خیلی به نظر شاد میان.
‫آره.
‫شاد بودن.
‫بابام گفت به اینا ماهی میگن.
‫ماهی؟
‫آره.
‫اینا چی‌ان؟
‫نمی‌دونم.
‫یه جورایی شبیه نابودگر‌هان.
‫مامانم می‌گفت اون زمان گل وجود داشته.
‫به هزاران رنگی که تا حالا ندیدی.
‫همه‌چیز زنده بود.
‫دنیا روشن و قشنگ بود.
‫دلم واسه بابام و برادرم تنگ شده.
‫آخی، طوری نیست. ‫مطمئنم که حالشون خوبه.
‫امیدوارم که الان اون بیرون دارن دنبالت می‌گردن.
‫اسمش چیه؟
‫خرس.
‫خرس؟
‫این سگ نیست؟
‫چرا سگه، ولی چون همراه کودیاک می‌جنگه ‫من خرس صداش می‌کنم.
‫کودیاک مرده.
‫چی؟
‫خب، اگه اون زنده بود ‫و همه اون کارهایی که می‌گن ازش برمیومد،
‫تا الان جنگ رو پیروز شده بودیم.
‫به تنهایی که از پسش برنمیاد.
‫اونم به کمک نیاز داره.
‫تو داستان دوست داری؟
‫این داستان کودیاک و اولین نبرد با نابودگر‌هاست.
‫اولین رخنه تازه باز شده بود ‫و همون موقع هم کودیاک رهبری بین انسان‌ها بود.
‫کودیاک و مَردها ‫تک تک نابودگر‌هایی که بهشون حمله کردن رو کشتن.
‫ما فکر کردیم که پیروز نبرد شدیم.
‫اون موقع بود که فهمیدن ‫نابودگر‌ها تنها دشمن‌شون نبودن.
‫با خودمون هم داشتیم می‌جنگیدیم.
‫پس کودیاک اولین دورگه رو کشت.
‫آره. ‫و به ما هم یاد داد.
‫باید مغزشون رو له کنی.
‫کار دیگه‌ای جلوشون رو نمی‌گیره.
‫درسته.
‫کودیاک نمرده.
‫اون بیرون داره برای ما و همراه ما می‌جنگه.
‫و همه باهم اون رخنه رو می‌بندیم.
‫بعدش دیگه دنیا از ویرانی در میاد.
‫حالا می‌بینی.
‫خیلی‌خب.
‫من میرم، به زودی برمی‌گردم ‫و بازم غذا میارم.
‫مشکلی نداری؟
‫این واسه توئه.
‫تا سردت نشه.
‫من کِی می‌تونم برم؟
‫به زودی.
‫زود باش!
‫33 ثانیه، سریع‌تر!
‫این بهترین رکوردته!
‫زود باش، دست بجنبون!
‫روی اون کنده بمون.
‫تمرکز کن! ‫ادامه بده!
‫یالا!
‫باریکلا دخترم!
‫تو می‌تونی! ‫یالا، ویلو!
‫هنوز یک دقیقه نشده.
‫این بهترین زمان اتمام کردنته، ویلو!
‫ادامه بده!
‫رکورد زدی.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫اینکه نابودگر‌‌ن یا دورگه.
‫خب بکُششون بره!
‫خوبه.
‫تو الان سر چهارتا نابودگر‌ رو قطع کردی.
‫ولی حالا...
‫حالا...
‫یه دورگه داره میاد.
‫من بهت دست بزنم، انگار اونا زدن. ‫اونا هم اگه بهت بزنن...
‫گِل نیست.
‫زود باش!
‫بیا دیگه.
‫بابایی، حالت خوبه؟
‫من بابای تو نیستم!
‫تسلیم میشی،
‫دورگه؟
‫دورگه‌ها تسلیم نمی‌شن!
‫قایم شدن نجاتت نمیده، خوک کوچولو!
‫هرجا که هستی، بیا بیرون!
‫بابا؟
‫بابا؟ بابا؟
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫حالت خوبه؟
‫خیلی‌خب.
‫سعی کن بلند شی.
‫الان دیگه حالم خوبه.
‫میشه چوبم رو بهم بدی؟
‫باشه.
‫الان آتیش رو شعله‌ور می‌کنم.
‫یکم برات سوپ گرم می‌کنم، باشه؟
‫نه.
‫بابا.
‫حالم خوبه.
‫تو چیزی نمی‌خوری.
‫معلومه که می‌خورم.
‫نه.
‫چیزی نمی‌خوری، تا من سیر بشم.
‫خب، باید تا زمانی که مامانت میاد ‫به جیره‌بندی مصرف کردن ادامه بدیم.
‫اگه نیومد چی؟
‫این حرف رو نزن.
‫اگه توی جنگ شکست بخورن چی؟
‫اونوقت بخاطر چی منو اینجا نگه داشتی؟
‫بخاطر هیچ و پوچ.
‫بخاطر هیچ و پوچ نبوده.
‫من همینطوری باید اینجا بمونم؟
‫سنگ حمل کنم، ‫با یه شمشیر چوبی کار کنم.
‫داری منو برای جنگی آموزش میدی که ‫حتی نمی‌ذاری توش بجنگم.
‫من فقط جنگیدن رو بهت آموزش نمیدم، ویلو.
‫دارم زندگی کردن رو بهت آموزش میدم.
‫این کجاش زندگی کردنه؟
‫این مثل زندان می‌مونه.
‫ما اینجا می‌مونیم و هیچ کاری نمی‌کنیم.
‫درحالی که مامان اونجا داره همه‌کار...
‫پنج سال.
‫من پنج سال جنگیدم.
‫و مادرت هنوزم اون بیرون داره می‌جنگه.
‫ما همه‌چیزمون رو از دست دادیم، ویلو.
‫همه‌چیز.
‫هرگز نگو که ما کاری نکردیم.
‫ببخشید.
‫اون خیلی دوستت داره.
‫پس چرا اینجا نیست؟
‫به مامانت قول داده بودم...
‫که تا آماده نباشی، اینو بهت ندم.
‫خب امروز، تو اینو ثابت کردی.
‫این مال من بود.
‫و حالا مال توئه.
‫فردا، بهت یاد میدم مثل مادرت بجنگی.
‫من میرم تله‌های خرگوش رو نگاه کنم.
‫عالیه.
‫پس ناهار خرگوش داریم.
‫من برگشتم.
‫امیدوارم ماهی ساردین دوست داشته باشی.
‫آخه چرا...؟
‫نه.
‫اوه، خرس.
‫رزی؟
‫رزی، چرا این بلا رو سر خرس آوردی؟
‫رزی؟
‫حالت خوبه؟
‫هـی!
‫بریم، بریم. ‫زود باش.
‫بیا زیر نور وایسا.
‫وایسا نگاهت کنم.
‫- صدمه دیدی؟ ‫- نه.
‫زخمی شدی؟ ‫چنگ خوردی؟
‫من چیکار کردم؟
‫ویلو...
‫نه، اون فقط یه دختر بود.
‫فکر نمی‌کردم... ‫ببخشید.
‫گوش کن چی میگم.
‫گوش کن.
‫الان هیچ کدوم از اینا مهم نیست.
‫اون صداشون زد.
‫بهشون سیگنال فرستاد.
‫یادته بهت چی گفته بودم؟
‫نابودگر‌ها و دورگه‌ها به همدیگه وصل هستن.
‫الان دیگه می‌دونن اینجاییم، ‫پس باید بریم.
‫کجا می‌ریم؟
‫جایگاه قایق.
‫هی.
‫تو برای الان آموزش دیدی، ویلو.
‫نابودگر‌ها دارن میان ‫و همه‌چیز اینجا رو نابود می‌کنن
‫تا شبیه به اونجا بشه.
‫داریم برمی‌گردیم؟
‫می‌ریم خونه؟
‫نه.
‫یه جایی می‌ریم.
‫فقط اینجا نمی‌مونیم.
‫بابا، من می‌ترسم.
‫باید بذاری چیزی که می‌ترسونتت...
‫تو رو به جلو حرکت بده.
‫یادت میاد؟
‫بیا بریم.
‫ما طرف اشتباه جزیره هستیم.
‫باید مسیر زیادی رو تا اون طرف طی کنیم.
‫بهم نگفته بودی که اونا می‌تونن شنا کنن.
‫اونا شکارچی هستن، ویلو.
‫وقتی طعمه‌ای رو حس کنن، ‫هیچی جلودارشون نیست.
‫باید از سمت ساحل...
‫بیان توی جزیره، چون کمتر سنگ و صخره داره.
‫مین‌ها باید یکم سرعتشون رو کم کنه.
‫بهمون وقت میده که خودمون رو ‫به جایگاه قایق برسونیم.
‫اگه هنوز توی راه بودیم...
‫و صدای انفجارها رو شنیدیم، ‫یعنی خیلی وقت نداریم.
‫اون موقع حداکثر ده تا 15 دقیقه وقت داریم.
‫وقتی به قایق رسیدیم.
‫کجا می‌خوایم بریم؟
‫جنوب.
‫از سمت چپ سرزمین اصلی حرکت می‌کنیم،
‫و همینطوری ادامه می‌دیم.
‫جنوب امن‌ترین گزینه ماست.
‫آخ.
‫خیلی‌خب.
‫پام.
‫بیا اینجا استراحت کنیم.
‫فقط یکم.
‫خوب داریم پیش می‌ریم.
‫وقتی از جنگل کاج‌ها بگذریم،
‫یه سرازیری پنج دقیقه‌ای تا جایگاه قایق داریم.
‫کلاهت کجاست؟
‫دادمش به اون دختره.
‫فقط قصد داشتم کمک کنم.
‫خدایا.
‫همش تقصیر منه.
‫نه.
‫این دنیا.
‫اتفاقی که افتاده،
‫هیچ کدومشون تقصیر تو نیست.
‫متوجهی؟
‫آره.
‫و اتفاقی که برای اون دختر افتاد؟
‫تقصیر اونم نبود.
‫فقط رخ داد.
‫بیا.
‫اینو بخور.
‫گرمت می‌کنه.
‫پنج دقیقه استراحت می‌کنیم ‫و بعدش می‌ریم.
‫می‌خوای برات داستان بگم؟
‫نه.
‫نه؟
‫تو کی هستی؟
‫چه بلایی سر دخترم آوردی؟
‫مثل بقیه نباشه.
‫یه داستان کودیاک نباشه.
‫یه داستان از دوران قدیم می‌خوام.
‫از دوران قدیم؟
‫یه داستان با مامان.
‫اونا تعریف کردنشون دردناکه.
‫بخاطر همین هم باید تعریفشون کنی.
‫به اون زودی شایعاتی پخش شده بود.
‫درمورد اتفاقات وحشتناکی...
‫که در شمال رخ می‌دادن.
‫چند شهر کامل ویران شده بود.
‫مردم توسط دشمنی که هنوز برامون ناشناخته بود ‫قتل‌عام شده بودن.
‫ولی هیچ کدوم از اینا برامون اهمیتی نداشت.
‫ما خوشحال بودیم.
‫من تا حالا همچین آدم نورانی و سرخوشی ندیده بودم.
‫عشق زیادی در وجودش بود.
‫و بی‌صبرانه منتظر بودیم ‫تا تو رو به این دنیا بیاریم.
‫و وقتی که بالاخره به دنیا اومدی، ‫توی بره کوچولو سرشار از اعتماد و شگفتی بودی.
‫تو گریه نکردی، جیغ نکشیدی، ‫هیچ ترسی نداشتی.
‫و دنیا در اون لحظه کوتاه...
‫ویران‌ناپذیر بود.
‫ویران‌ناپذیر.
‫تو بهم گفتی که قراره سخت باشه. ‫کاش می‌گفتی قراره اینقدر سخت باشه.
‫می‌دونم که اون بیرونی، ‫و می‌دونم که برمی‌گردی.
‫ولی لطفا اگه می‌تونی، زود بیا.
‫نه بخاطر من.
‫بخاطر اون.
‫کمکم کن.
‫نجاتش بده.
‫رسیدن. ‫باید بریم.
‫- سریع‌تر! ‫- چقدر مونده؟
‫خیلی دور نیست. ‫فقط همینطوری بیا.
‫یکم دیگه می‌رسیم.
‫ادامه بده. برو، برو. ‫از اون راه.
‫تو این کارو کردی؟
‫چیه؟
‫فکر کردی کودیاک تنها کسیه که می‌تونه با یه ضربه ‫یه درخت رو قطع کنه؟
‫نابودگر‌ها اونقدر بزرگ نیستن که از اینجا رد بشن.
‫مجبورن دور بزنن که اینطوری چند دقیقه‌ای جلو می‌افتیم.
‫مگه اینکه خودمون نتونیم رد بشیم.
‫یالا، خرمگس. ‫اول نوبت توئه، از روی کُنده رد شو.
‫تو هزار بار اینو انجام دادی. ‫یالا.
‫حواست به درخت باشه.
‫تعادلت رو حفظ کن. ‫حواست به روبروت باشه.
‫تمرکز کن.
‫خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫عین آب خوردن بود.
‫نه، بابا!
‫نه، همونجا بمون.
‫مغزشون باید از بین بره. ‫یادته؟
‫اون برادر همون دختره بود.
‫گازت نگرفت؟ چنگت نزد؟ ‫خونی نشدی؟
‫خوبه. برو. برو.
‫تو می‌تونی؟ ‫می‌تونی رد بشی؟
‫هی. ‫مگه خودم اینا رو بهت یاد ندادم؟
‫ادامه بده. ‫یکم بیشتر نمونده.
‫اون طرف درخت‌هاست.
‫حالت خوبه؟
‫زود باش، پاشو.
‫نمی‌تونم.
‫پاشو.
‫نمی‌تونم.
‫سعی‌ات رو بکن.
‫فقط یه لحظه بهم وقت بده.
‫پدر دختره‌ست.
‫واقعا الان می‌خوای جا بزنی؟ ‫اون اینجاست.
‫پاشو.
‫- سعی کن بلند بشی. ‫- ویلو، نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم.
‫تو از پسش برمیای.
‫از پسش برمیای.
‫تو برای همین آموزش دیدی.
‫از پسش برمیای.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫- بزن بریم. ‫- از پسش برمیای.
‫رسیدیم.
‫قایق هنوز سر جاشه.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونم کمکت کنم بیای پایین.
‫یادت هست طوری که نشونت دادم ‫موتور رو آماده و روشن کنی؟
‫گمون کنم.
‫گمون کنی؟ ‫یا بلدی، یا بلد نیستی.
‫بله، بلدم.
‫طناب مهار رو ببُر.
‫دست بهش بزنی، سر می‌خوره توی آب.
‫حتی لازم نیست هلش بدی.
‫ولی بابا، تو که خودت...
‫نه.
‫گوش کن چی میگم.
‫هرچقدر که بتونم برات وقت می‌خرم، ‫تا بتونی خودت رو به قایق برسونی و بری.
‫جلوشون رو می‌گیرم.
‫نه، می‌تونم وایسم. ‫برات می‌جنگم.
‫می‌دونم که می‌تونی بجنگی.
‫اینو بهم ثابت کردی. ‫امروز نمیشه.
‫الان نه.
‫تو رو خدا. ‫بذار بمونم.
‫بذار این کارو برات انجام بدم.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو یه جنگجو هستی، ویلو.
‫پس بجنگ.
‫ولی عشق ورزیدن رو فراموش نکن.
‫همه‌چیز رو دوست داشته باش.
‫حتی تاریکی رو.
‫این دنیا زیادی ویران شده‌ست.
‫من نمی‌تونم.
‫دنیا ویران شده نیست، ویلو.
‫تو رو داره.
‫بله.
‫برو.
‫لطفا ویلو، برو.
‫برو!
‫- ویلو، برو! ‫- باشه.
‫با یه ضربه‌ی شمشیر!
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خرس. ‫از پسش برمیایم.
‫نه.
‫نه!
‫شرمنده، خرس.
‫سعی‌ام رو کردم.
‫یه روزی ازت می‌خوان ‫تا داستان اینکه
‫دنیا چطور نجات پیدا کرد ‫رو براشون تعریف کنی.
‫و تو بهشون میگی،
‫دختری به نام ویلو بود، ‫که قوی و سرشار از امید و ترس بود.
‫ویلو از اتفاق پیش‌رو می‌ترسید.
‫اما آماده بود.
‫چون مثل همه داستان‌های خوب،
‫ویلو یه قهرمان داشت.
‫و وقتی خواستن بدونن که کودیاک ‫صرفا داستانه یا نه، بهشون بگو...
‫کودیاک واقعیه.
‫قهرمانی که به ویلو امید داد.
‫قهرمانی که به همه‌مون امید میده.
‫برین!
‫بیاین ببینم!
‫زود باشین.
‫این داستان چگونگیِ فرو نپاشیدن دنیا خواهد بود.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»