‫[پست]
‫وقتی رسیدی بهم زنگ بزن.
‫اگه حالت بد شد، فوراً بهم زنگ بزن.
‫باشه، بابا. حتماً.
‫سلام!
‫خونه‌ی جدیدت چطوره؟
‫منم دارم اسباب‌کشی می‌کنم ‫جایی که قبلاً زندگی می‌کردم.
‫وقتی بچه بودم ‫با مادربزرگم اونجا زندگی می‌کردم.
‫از سئول دوره، ‫پس با پست بیشتر طول می‌کشه.
‫دارم نامه می‌نویسم تا بهت
‫شماره تلفن و آدرس جدیدمو بدم.
‫[به جی‌مین]
‫بهترین آرزوها رو ‫برای خونه‌ی جدید دارم.
‫برای تو...
‫و خودم.
‫[خدانگهدار] ‫[سئول]
‫[به چونگ‌سان خوش آمدید]
‫«نامه‌ی تو»
‫مادربزرگ!
‫خوش اومدی عزیزم!
‫حتماً برات سخت بوده این‌همه راه بیای.
‫دیگه مثل بچگی‌هام مریض نیستم.
‫درسته.
‫بیا بریم تو ناهار بخوریم.
‫باشه!
‫[لی سوری]
‫با لی سوری آشنا بشین. ‫از سئول اومده اینجا.
‫سوری، خودتو معرفی می‌کنی؟
‫یه روز خیلی معمولی بود.
‫درد داره؟
‫چطوره؟
‫لطفاً بس کن.
‫چی رو بس کنیم؟ ‫پس چرا کشون‌کشون اومدی سر کلاس؟
‫جوابمو بده!
‫لطفاً نکن...
‫یه روز معمولی بود، ‫تا وقتی که دیگه ساکت نموندم...
‫تمومش کن!
‫- چی؟ ‫- گفتم «بس کن!»
‫لی سوری.
‫می‌فهمی الان چیکار کردی؟
‫فقط ۲ روز طول کشید تا من
‫هدف همه بشم.
‫سلام، جی‌مین.
‫خیلی وقته صحبت نکردیم.
‫حالت چطوره؟
‫تابستون امسال خیلی گرمه، مگه نه؟
‫سوری...
‫دارم از اینجا میرم.
‫«پس من چی؟»
‫نزدیک بود اینو بگم.
‫اوه... چه خوب!
‫چرا هی عذرخواهی می‌کنی؟
‫مراقب خودت باش.
‫من خوبم. نگران نباش.
‫وقتی رسیدی اونجا، بهم زنگ بزن.
‫جی‌مین حتماً سنگینی سکوتمو حس کرد.
‫[بازگشت به مدرسه]
‫چقدر رقت‌انگیز.
‫یه کم پشیمون شدم.
‫منم باید ساکت می‌موندم.
‫ولی اگه این کار رو می‌کردم، ‫بیشتر پشیمون می‌شدم.
‫سوری حتماً خجالتیه.
‫کم‌کم باهاش آشنا میشیم.
‫زود باش. اینجا یه مدرسه‌ی جدیده.
‫ترم دومه
‫و اردوی مدرسه نزدیکه. ‫کمکش کنین جا بیفته.
‫چشم آقا!
‫هنوز جاها رو عوض نکردیم.
‫سوری، میری روی صندلی خالی ‫ردیف آخر بشینی؟
‫چشم آقا.
‫- بدو! دیرمون شد! ‫- صبر کن!
‫تو اهل سئولی؟
‫واقعاً قبلاً اینجا زندگی می‌کردی؟
‫ها؟ آره.
‫کی از اینجا رفتین؟
‫توی دبستان.
‫اونجا کلاس‌ها ‫واقعاً ساعت ۷ صبح شروع میشه؟
‫نه، نه واقعاً.
‫چرا برگشتی؟
‫خب...
‫اگه نمی‌خوای، مجبور نیستی بگی.
‫درسته. نگران نباش.
‫اون معمولاً سوالای احمقانه می‌پرسه.
‫چی؟ گفتی خودت هم کنجکاوی!
‫به هر حال، ‫اگه هر سوالی داشتی بپرس.
‫اون از تو باهوش‌تره. ‫چرا باید از تو بپرسه؟
‫چی؟
‫کلاس بعدیمون توی زمین بازیه. ‫بعداً می‌بینمت.
‫می‌بینمت!
‫آماده!
‫یالا!
‫دیوونه! از توپ فرار نکن!
‫دختر جدیده!
‫معلم گفت دوتا دوتا بشیم و تمرین کنیم.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫- آماده‌ای؟ ‫- خیلی‌خب!
‫نامه‌ی جی‌مین؟
‫آره.
‫همین الانش هم دوستای جدید پیدا کردم.
‫با هم غذا می‌خوریم. ‫همه‌شون باهام مهربونن.
‫تو هم همین‌طور، بابا.
‫- هی، مشقت رو نوشتی؟ ‫- نوچ.
‫باز تنهاست.
‫از مدرسه راهنمایی هان‌وول اومده، نه؟
‫اون مدرسه رو می‌شناسم.
‫یه مدرسه عالی توی سئوله.
‫چرا برگشته اینجا؟
‫من توی دبستان باهاش هم‌مدرسه‌ای بودم.
‫اون موقع کلی دوست داشت.
‫واقعاً؟
‫الان همه‌ش درس می‌خونه.
‫نزدیک شدن بهش سخته.
‫شاید ما در حدش نیستیم.
‫- ناهار امروز چیه؟ ‫- پلو و کاری!
‫همه‌چی از کجا خراب شد؟
‫فکر می‌کردم اگه مدرسه‌مو عوض کنم،
‫همه‌چی بهتر میشه.
‫به‌خاطر اینه که فرار کردم؟
‫دستمال کاغذی...
‫یه نامه؟
‫این چرا اینجاست؟
‫کی اینو فرستاده؟
‫[سلام]
‫«سلام».
‫سلام!
‫به مدرسه‌ی ما خوش اومدی.
‫دارم می‌نویسم ‫تا همه‌چی رو در مورد مدرسه‌مون بهت بگم.
‫این نقشه‌ی اطراف مدرسه‌ست.
‫برای رفتن به کتابخونه مسیر ۱ رو برو. ‫[کتابخانه]
‫برای کلاس ورزش مسیر ۲ رو برو. ‫[زمین ورزش]
‫برای ورود و خروج از مدرسه، ‫[سلف‌سرویس]
‫یا سلف‌سرویس، مسیر ۳ سریع‌ترینه.
‫اینا دانش‌آموزای کلاس ما
‫و اسماشون هستن.
‫ها؟
‫بعضی‌وقتا معلم ریاضی،
‫موقع زنگ مطالعه‌ی آزاد، خروپف می‌کنه.
‫بعد مسئول کلاس ‫باهاش دی‌جی بازی درمیاره.
‫ساکت! کی بود؟
‫معلمای ادبیات و بهداشت ‫دوقلو هستن.
‫بچه‌ها میگن معلم بهداشت ترسناکتره.
‫پارک دودام! توی راهرو ندو!
‫- من برعکس فکر می‌کنم. ‫- ببخشید.
‫[نمرات منفی]
‫معلم اخلاق از حشره‌ها متنفره
‫و یه گیاه حشره‌خوار نگه می‌داره.
‫«زندگی انتخاب بین تولد و مرگه.»
‫اونو همه‌جا با خودش می‌بره.
‫فهمیدین؟
‫همیشه.
‫پی‌نوشت:
‫اگه می‌خوای به خوندن ادامه بدی،
‫نامه‌ی دومم رو پیدا کن.
‫گذاشتمش توی ‫دسته‌بندی ۸۱۹.۹۳ ردیف هاک۹۹.
‫دسته‌بندی ۸۱۹.۹۳ ردیف هاک۹۹؟
‫اوه!
‫۸۱۹.۹۳... هاک۹۹...
‫پیداش کردم!
‫[مجموعه نوشته‌های] ‫[مدرسه‌ی راهنمایی چونگ‌ریانگ]
‫[شعر برنده کلاس هشتم]
‫ممنون که نامه‌ی دومم رو پیدا کردی.
‫توی صفحه‌ای که نامه رو گذاشتم،
‫شعر مورد علاقه‌م هست.
‫دلم می‌خواد بدونم ‫تو هم خوشت میاد یا نه.
‫منم دلم می‌خواد.
‫[ستاره‌ی دنباله‌دار] ‫[اثر پارک دونگ‌سون]
‫این آدم باملاحظه کیه؟
‫[جونگ هویون] ‫[در تاریخ ۸/۸ امانت گرفته]
‫جونگ هویون؟
‫این اسم توئه؟
‫توی کلاس ما نیست. کیه؟
‫اینا کسایی هستن ‫که توی مدرسه کار می‌کنن.
‫و اسم‌هاشون.
‫من به‌خصوص با خانم کیم سون‌یی،
‫باغبان مدرسه، صمیمی بودم.
‫اون همیشه بوی گل میده
‫چون عاشق دمنوش گله.
‫بوها گربه‌ی اونه. ‫همیشه باهاشه.
‫اینا چندتا از ‫کمک‌کننده‌های بیرون مدرسه‌ان.
‫[سوراخ مخفی غذای چینی چونگ‌لی]
‫اگه اینجا قبل از ۱۲:۲۵ سفارش بدی،
‫می‌تونی روی پشت‌بوم نودل بخوری
‫قبل از اینکه خمیر بشه.
‫«دامپلینگ اردک و بادمجون سرخ‌کرده رو ‫پیشنهاد می‌کنم.»
‫ببخشید! اینجا!
‫بعداً میام ظرف‌ها رو از اینجا برمی‌دارم.
‫خیلی‌خب.
‫دفعه‌ی بعد، میشه غذاها رو ‫با همدیگه سفارش بدین؟
‫- چی؟ ‫- اگه نگهبان مچمو بگیره، برام دردسر میشه.
‫آها، خیلی‌خب.
‫[غذای چینی چونگ‌لی]
‫با همدیگه؟
‫کس دیگه‌ای هم سفارش داده؟
‫اوه!
‫ممکنه اون باشه؟
‫[فقط ورود کارکنان مجاز است]
‫چرا قایم شدم؟
‫ممکنه اون جونگ هویون باشه؟
‫هوف! فکر کردم افتاد.
‫اینجا حتماً زمین تیراندازی روی پشت‌بومه.
‫وای!
‫همه‌شون رو خطا زد.
‫ای بابا. ‫من باید برم.
‫کدوم یکی از موارد زیر ‫جزو حقوق قانون اساسی نیست؟
‫اگه در مورد نامه‌ی بعدی کنجکاوی،
‫بعد از مدرسه، توی خونه‌ی جادوگر،
‫به گل جعفری آب بده.
‫خونه‌ی جادوگر؟
‫کی جواب رو می‌دونه؟
‫دانش‌آموز جدید چطور؟
‫هی، دختر جدیده.
‫داره صدات می‌کنه.
‫ها؟
‫بله!
‫جواب چیه؟
‫معلم علوم اجتماعی،
‫اغلب امتحان‌های ۵ گزینه‌ای می‌گیره.
‫جواب معمولاً...
‫هیچکدام از موارد بالا نیست.
‫درسته.
‫توی امتحان میاد، پس حفظش کنین.
‫چون جواب درست رو داد، ‫بیاین تمومش کنیم.
‫هورا!
‫ممنون که بهم گفتی، سوکیونگ.
‫ها؟ خواهش می‌کنم.
‫می‌دونی خونه‌ی جادوگر کجاست؟
‫اوه، اونجا؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫پشت باغ مدرسه‌ست.
‫ولی...
‫چرا بهش میگن خونه‌ی جادوگر؟
‫خب، اونجا پارسال ‫توی یه آتیش‌سوزی بزرگ سوخت،
‫ولی جادوگر یه ورد خوند
‫و توی یه ماه بازسازی شد.
‫به هر حال، جای عجیبیه.
‫به گل جعفری ‫توی خونه‌ی جادوگر آب بده.
‫واقعاً اینجا جادوگر داره؟
‫یه گربه؟
‫این گربه‌ی روی کارته!
‫گیر کردی؟
‫صبر کن!
‫وای!
‫[تاج خار، شینتو]
‫دستخط خودشه!
‫گل جعفری!
‫[گل جعفری]
‫آبش دادم،
‫ولی نامه‌ی بعدی کجاست؟
‫بوها!
‫اونجایی.
‫جادوگر؟
‫بیا اینجا.
‫خانم کیم سون‌یی؟
‫هویون ازم خواست
‫اینو بدم به کسی که ‫به گل جعفری آب میده.
‫دانش‌آموزای زیادی اسممو نمی‌دونن،
‫برای همین فهمیدم حتماً تو همونی.
‫ممنون. اسم من لی سوریه.
‫حتماً کنجکاوی. لطفاً بازش کن.
‫ممنون.
‫می‌تونم خانم سون‌یی صداتون کنم؟
‫چرا که نه؟
‫این چیه؟
‫خب...
‫گل جعفری خشک‌شده‌ست ‫که هویون کاشته.
‫خیلی خوب ازش مراقبت کرد.
‫احتمالاً می‌خواسته امتحانش کنی.
‫همینجا صبر کن. ‫چای درست می‌کنم.
‫خیلی قشنگه!
‫ممنون!
‫هویون هم اینجا چای می‌خوره؟
‫آره. اغلب کمکم می‌کرد.
‫می‌خوای در مورد هویون بیشتر بهت بگم؟
‫نه، خانم.
‫همچین هدیه‌ی دوست‌داشتنی‌ای بهم داده.
‫چیزایی که آماده کرده رو دنبال می‌کنم
‫تا در موردش بیشتر بفهمم.
‫باشه. یه فنجون دیگه می‌خوای؟
‫بله، لطفاً! ممنون!
‫اینو می‌ذارم اینجا، آقا.
‫خیلی‌خب.
‫خسته نباشی. داری سخت تمرین می‌کنی. ‫[سوابق تمرین تیم تیراندازی]
‫بله، دارم برای
‫فینال منطقه‌ای ماه آینده آماده میشم.
‫خوبه.
‫امتیازات مرزیه.
‫ولی بردن مسابقات منطقه‌ای ‫برای امتیاز اضافه
‫می‌تونه باعث بشه ‫توی دانشگاهی که می‌خوای قبول بشی.
‫موفق باشی.
‫بله، آقا.
‫لعنتی. خیلی بدبخته!
‫دفعه‌ی بعد له و لوردش می‌کنم.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫یه بچه رفت توی اون جای ترسناک.
‫اون دختر جدیده‌ست، توی کلاس ۲.
‫سونگ‌کیو! ‫می‌خوای امروز تیراندازی رو بپیچونی؟
‫بی‌خیالش.
‫خودت گفتی می‌خوای ولش کنی.
‫احمق. مسابقات منطقه‌ای نزدیکه.
‫خفه شو.
‫اگه می‌تونی، قبل از شروع ‫مدرسه برو پیش قفس خرگوش.
‫پیداش کردم!
‫اینجا وظایفی هست ‫که دانش‌آموزها باید انجام بدن.
‫مراقبت از خرگوش‌ها یکی از اوناست.
‫اگه وظیفه‌ای رو انتخاب نکردی،
‫نظرت در مورد این چیه؟
‫تو حتماً نوری هستی.
‫بفرما.
‫نوری.
‫چوکو، تو هم همین‌طور.
‫آهای، تو!
‫ها؟
‫اون کیه؟
‫تو عضو جدید وظایفی؟
‫ها؟ آره.
‫من لی سوری‌ام. ‫تو کی هستی؟
‫هویون؟
‫من پارک دونگ‌سون هستم.
‫اوه...
‫می‌دونی...
‫اون‌جوری پشکل خرگوش می‌ریزه روت.
‫صبر کن! نه!
‫نوری!
‫ممنون.
‫اسم خرگوش رو از کجا می‌دونستی؟
‫ها؟
‫خوراکی‌ها رو از کجا آوردی؟
‫تو اون غذای چینی رو سفارش دادی؟
‫جونگ هویون بهت گفته؟
‫هیچوقت نشنیده بودم ‫دوستی مثل تو داشته باشه.
‫با هویون دوستی؟
‫نه.
‫نامه‌ی پنجم رو
‫توی جای مورد علاقه‌م گذاشتم.
‫از پشت قفس خرگوش، ۵ قدم برو جلو.
‫بعد ۷ قدم برو راست.
‫بعد ۹ قدم دیگه برو، و پیداش می‌کنی.
‫عجیبه. اینجا هیچی نیست.
‫۵ قدم بردار.
‫۷ قدم برو به راست.
‫بعد ۹ قدم مستقیم.
‫پنج، شش، هفت، هشت، نه.
‫ها؟
‫کجاشو اشتباه کردم؟
‫قدمای خیلی بزرگ یا کوچیک برداشتم؟
‫«چشماتو از پشت قفس خرگوش ببند...»
‫شاید درست راه نرفتم
‫چون داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم.
‫خیلی‌خب. ‫بیا دوباره امتحان کنیم.
‫۵ قدم برو جلو.
‫۷ قدم برو به راست.
‫می‌تونم بوی گل‌ها رو حس کنم.
‫چهار، پنج، شش، هفت، هشت، نه!
‫پارک دونگ‌سون؟
‫لی سوری؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چی؟ نامه‌های جونگ هویون؟
‫آره. نوشته بود نامه‌ی بعدی اینجاست.
‫ای بابا.
‫وقت داشته برای یه غریبه نامه بنویسه؟
‫اشکالی نداره اگه اطراف رو بگردم؟
‫برام مهم نیست.
‫[یک سال قبل]
‫چه خبر؟
‫- پیداش کردم! ‫- هی، نکن!
‫بگیرش.
‫دونگ‌سون!
‫هی!
‫پارک دونگ‌سون!
‫مگه چقدر بلنده ‫که صدامو نمی‌شنوی؟
‫بیا بریم خونه‌ی شما بازی کنیم.
‫تو تمرین تیراندازی داری.
‫مامانت بدش میاد ‫وقتی تمرین رو می‌پیچونی.
‫چی؟
‫بیخیال.
‫چی؟ هنوز اینو با خودت اینور اونور می‌بری؟
‫چرا زنگ زدی؟
‫دونگ‌سون! خوش اومدی!
‫نمی‌تونم بیام آماده‌سازی اردو.
‫از طرف من برای کمیته توضیح بده.
‫باشه.
‫صبر کن. اگه مامانم زنگ زد، ‫بگو شب اونجا می‌خوابم.
‫چرا؟
‫نمی‌خوام بهش دروغ بگم.
‫کی اهمیت میده؟ من پسرشم، نه تو.
‫باشه. همینه؟
‫چرا انقدر سردی؟
‫می‌خوای اینجا هم بازی کنی؟ ‫معرفیت می‌کنم.
‫نه. می‌بینمت.
‫برو.
‫اوه، دونگ‌سون!
‫خانم کیم!
‫ممنون که هیزم‌ها رو آوردی.
‫آماده کردن آتیش اردو سخته، مگه نه؟
‫خواهش می‌کنم.
‫من عضو کمیته آماده‌سازی‌ام.
‫اگه کمک خواستین صدام کنین.
‫وای، ممنون!
‫صبر کن.
‫بوی سوختگی حس نمی‌کنی؟
‫نه، حس نمی‌کنم.
‫بوی دود میاد.
‫در مورد اردو،
‫گفتین یه نفر رو ‫توی گروهم می‌شناسین، درسته؟
‫توی یه کلاس دیگه؟ ‫جونگ هویون بود؟
‫فقط کنجکاو بودم...
‫درسته. اونم در مورد تو کنجکاوه...
‫خداحافظ، خانم.
‫توی باغ آتیش‌سوزی شده!
‫تمام شرکت‌کنندگان اردو،
‫لطفاً دنبال معلم‌ها برین
‫و از محوطه‌ی مدرسه خارج بشین.
‫برین بیرون! بجنبین!
‫این دفعه چیه؟
‫حتماً جادوگره راپورت سیگار کشیدنمو داده.
‫پدر و مادرمو خواستن.
‫ای بابا. ‫لعنت بهش.
‫آن سونگ‌کیو!
‫کار تو بود؟
‫نبود، نه؟
‫جادوگره احتمالاً تنباکو می‌کاره.
‫چطور جرئت کرد گزارشمو بده!
‫حقشه.
‫تصادفی بود، نه؟
‫موقع سیگار کشیدن، ‫تصادفی آتیش گرفت؟
‫درسته. یه تصادف بود.
‫اگه اینو بگم، باورم می‌کنی؟
‫آن سونگ‌کیو!
‫آدمای توی اردو ‫ممکن بود آسیب ببینن!
‫می‌دونم.
‫پس ساکت شو!
‫قبول نمی‌کنن که صرفاً یه حادثه بوده.
‫می‌خوای اخراج بشم؟
‫اینو برای دوستت می‌خوای، دونگ‌سون؟
‫ولی بازم...
‫اون موقع رو یادته که ‫عوضی‌هایی که اذیتت می‌کردن رو زدم؟
‫یکی بهم بدهکاری.
‫با اخراج شدن اون پیرزن تموم میشه.
‫فعلاً یه گوشه آروم بمون.
‫همونطور که همیشه می‌مونی.
‫هی، بیا بریم سوختن آتیش رو تماشا کنیم.
‫بالاخره! پیداش کردم.
‫پیداش کردم!
‫تو اینجا تازه‌واردی.
‫فعلاً فقط سعی کن جا بیفتی.
‫چی؟
‫وقتت رو برای گشتن دنبال نامه‌ها هدر نده
‫و یه کار دیگه بکن.
‫وقتمو هدر نمیدم.
‫اون خیلی تدارک دیده.
‫با این حال، ‫اون نامه‌ها فقط برای سرگرمی‌ان
‫که برای هر کسی نوشته!
‫فکر نمی‌کنم برای سرگرمی باشه...
‫فکر کنم می‌خواسته
‫مدرسه رو بهم معرفی کنه.
‫اگه همه نامه‌ها رو پیدا کنم ‫و هویون رو ببینم...
‫ولی جونگ هویون...
‫پشیمون میشی.
‫من قبلاً هر روز با بهترین دوستم
‫می‌اومدم به این مخفیگاه.
‫اگه خوشت میاد، امیدوارم زیاد بیای اینجا.
‫[مطالعه‌ی آزاد]
‫بهترین دوستش...
‫ولی وقتی «دختر جدیده» صداش کردم،
‫اون از قبل اسممو می‌دونست!
‫حتماً حس بدی داشتی.
‫اون باید اسم تمام بچه‌های کلاس رو حفظ کنه،
‫ولی تو فقط باید اسم اونو حفظ کنی.
‫درسته.
‫می‌دونم اشتباه کردم.
‫خب اسمش چیه؟
‫سوکیونگ.
‫دختر جدیده... آه، سوری!
‫این همون دختره‌ست؟
‫اسمت سوریه؟ اسم قشنگیه.
‫من؟
‫همین الان داشتیم در مورد تو حرف می‌زدیم.
‫اینا دوستای من توی کلاس ۳ هستن.
‫سلام! من جو هوران هستم.
‫من یانگ سونگ‌هی هستم.
‫سلام! من لی سوری هستم.
‫اگه اشکالی نداره،
‫می‌تونم با شما ناهار بخورم؟
‫اشکالی نداره، نه؟
‫البته!
‫از کجا می‌دونستی بیای اینجا؟
‫یه نفر بهم گفت ‫اینجا ناهار خوردن خوبه.
‫غذای مدرسه رو نمی‌خوری؟
‫نه.
‫می‌خوام چیزی که دوست دارم بخورم، ‫برای همین غذا میارم.
‫مامانم فینگرفود می‌فروشه، ‫برای همین من باقی‌مونده‌ها رو میارم.
‫می‌خوای اینو امتحان کنی؟
‫ممنون.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫منم می‌خوام بخورم.
‫حالم از سینه‌ی مرغ بهم می‌خوره.
‫تحمل کن. ‫نمی‌تونی همه‌چی بخوری.
‫چرا نه؟
‫من توی تیم والیبالم
‫و دارم سعی می‌کنم رژیممو رعایت کنم.
‫مسابقات انتخابی نماینده منطقه ‫به زودی شروع میشه.
‫که اینطور.
‫امسال تیم تیراندازی با کمان واقعاً حیف شد.
‫درسته.
‫جونگ هویون الان رفته.
‫جونگ هویون؟
‫تو نمی‌شناسیش، نه؟ ‫توی کلاس ما بود.
‫بهترین کماندار بود.
‫۲ سال نماینده بود.
‫امسال یکی دیگه انتخاب میشه.
‫تازگی از اینجا رفته.
‫رفت؟
‫برای همینه که...
‫هویون حتماً پشت میز من می‌نشسته.
‫امسال دونگ‌سون نماینده میشه؟
‫نه. ‫از تیم تیراندازی اومد بیرون.
‫احتمالاً آن سونگ‌کیو میشه.
‫اون الان بهترینه.
‫آه... دونگ‌سون...
‫بابت چیزی که دیروز گفتم متاسفم.
‫اشکالی نداره.
‫و می‌خواستم قبلاً بهت بگم،
‫جونگ هویون از اینجا رفته.
‫قبلاً شنیدی؟
‫آره.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دیگه نمیام اینجا.
‫می‌تونی هر چقدر می‌خوای ازش استفاده کنی.
‫چی؟ چرا یهو؟
‫دیگه دلیلی ندارم بیام اینجا.
‫دونگ‌سون!
‫تو توی نامه بودی!
‫نوشته بود تو بهترین دوستشی.
‫با اینکه گفتی نه،
‫اون گفته بود تو دوستشی.
‫و فکر کنم هویون...
‫اگه دیگه نیای اینجا ناراحت میشه.
‫چیزی بین تو و هویون پیش اومده؟
‫خوب بلدی قایم بشی، نه؟
‫همه جا رو گشتم.
‫تمام معلم‌ها هم دنبالت می‌گردن.
‫بیا برگردیم.
‫نمی‌خوای؟
‫چرا داری تنهایی گریه می‌کنی؟
‫کی میگه دارم گریه می‌کنم؟
‫برای گریه کردن لازم نیست اشک بریزی.
‫در واقع، اشک ریختن آروم‌کننده‌تره.
‫گریه نمی‌کنم. عصبانی‌ام.
‫و به تو ربطی نداره.
‫درسته. ربطی نداره.
‫فقط اومدم پیدات کنم.
‫چطور پیدام کردی؟
‫کرم‌های شب‌تاب کمکت می‌کنن ‫کسی رو که می‌خوای ببینی پیدا کنی.
‫اوه، یه چیزی برای خوردن آوردم.
‫خانم سون‌یی برنج شیرین درست کرده.
‫امتحانش کن. ‫حالتو بهتر می‌کنه.
‫خانم سون‌یی؟
‫نگرانت شد و ‫ازم خواست پیدات کنم.
‫چرا یهو...
‫گفت باعث میشه اشک‌ها بریزه بیرون.
‫دیوونگیه!
‫تو خوردیش و گریه کردی، نه؟
‫گریه کردن جلوی اون خجالت‌آور بود،
‫ولی فکرمو باز کرد.
‫تو کی هستی؟
‫من جونگ هویون هستم. ‫توی همون گروه اردو ام.
‫نه اون. ‫واقعاً چطور پیدام کردی؟
‫باور نمی‌کنی.
‫دارم از خانم سون‌یی جادو یاد می‌گیرم.
‫چی؟
‫دیدی؟ باور نمی‌کنی.
‫راستش، مهم نبود چطور پیدام کرد.
‫عجیب بود.
‫بیشتر از توانایی خاصش،
‫تعجب کردم که توی کوه چرخیده
‫تا یه غریبه مثل منو پیدا کنه.
‫[دفتر معلمان]
‫چیکار کردی، دونگ‌سون؟
‫چرا از اونجا اومدی بیرون؟
‫گفتم من آتیش اردو رو راه انداختم.
‫گفتی تو این کارو کردی؟
‫بهت گفتم سر جات بشین.
‫توهم زدی؟
‫فکر می‌کنی دوست منی؟
‫عوضی احمق.
‫دقیقاً.
‫با این کار، ‫امیدوارم دیگه هیچوقت نبینمت.
‫تعلیق ۲ هفته‌ایت مبارک.
‫مسخره‌م می‌کنی؟
‫حداقل اخراج نشدی.
‫فکر نمی‌کردم بگی کار تو بوده.
‫باید حداقل این کار رو می‌کردم
‫تا برای همیشه ‫رابطه‌مو با سونگ‌کیو قطع کنم.
‫و تقصیر منه. ‫دیدمش ولی کاری نکردم.
‫مطمئنی پشیمون نمیشی؟
‫چرا برای کاری که نکردی ‫باید تنبیه بشی؟
‫وای. کارش خوبه.
‫نظرت در مورد تیراندازی چیه؟
‫خوبه. به نظر جالب میاد.
‫اگه می‌خوای، بیا با هم انجامش بدیم.
‫نه، باید درس بخونم...
‫اگه نظرت عوض شد بهم بگو.
‫خیلی‌خب.
‫ولی تو واقعاً کارت خوبه.
‫چطور می‌تونی انقدر خوب بزنی به هدف؟
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫همه‌ی تیرهام خطا رفت. چقدر رو مخ!
‫باید تصور کنم هدف
‫کسیه که از دستش عصبانی‌ام؟
‫نه.
‫- بندی که بهت دادم رو داری؟ ‫- آره.
‫احساساتت رو بریز توی این، ‫بعد رهاش کن.
‫به عنوان خشمت بهش فکر کن، ‫و ولش کن بره.
‫تمرکز کن و شلیک کن.
‫دیدی؟
‫این عضو جدیدمونه، پارک دونگ‌سون.
‫هویون، به دوستت کمک کن.
‫چشم، آقا.
‫این برای بقیه‌تون هم صدق می‌کنه!
‫چشم، آقا!
‫هی، فکر می‌کنی احمق بودم؟
‫در مورد چی؟
‫تو مخالفش بودی.
‫تعلیق شدن جای آن سونگ‌کیو؟
‫آره.
‫اگه پشیمون نیستی، فکر کنم خوبه.
‫و خیلی خوبه که
‫بتونی همچین انتخابی بکنی.
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫چی؟ دوباره بگو؟
‫چطور همچین جایی رو درست کردی؟
‫ببخشید.
‫چی گفتی؟
‫من درستش نکردم.
‫از قبل وجود داشت.
‫فقط آدما دیگه بهش علاقه نداشتن.
‫علاقه نداشتن؟
‫کی چاییت رو می‌خوره
‫و با چشمای بسته میاد اینجا؟
‫برای رسیدن به جاهای مختلف،
‫راه‌های مختلفی هست.
‫در مورد آدما هم همین‌طوره.
‫وقتی به چیزی علاقه داشته باشی ‫و ازش آگاه بشی،
‫اون‌وقته که جلوت وجودشو حس می‌کنی.
‫معنیش چیه؟
‫کیش و مات!
‫چی؟
‫بالاخره یه بار بردم!
‫به‌خاطر اینه که ‫با گفتن چیزای عجیب‌غریب گیجم کردی.
‫راسته که کرم‌های شب‌تاب ‫کمکت می‌کنن کسی رو
‫که می‌خوای ببینی پیدا کنی؟
‫من اینجوری پیدات کردم.
‫پس می‌تونی مریض‌ها رو شفا بدی
‫یا با جادو پرواز کنی؟
‫نه.
‫فکر می‌کنی جادو خاص نیست؟
‫اون برای بیمارستان و هواپیماست.
‫اون علمه.
‫معجزه‌ها بیشتر از چیزی که فکرشو بکنی،
‫زمان و زحمت می‌خوان.
‫برای همین نادیده گرفتنشون راحته.
‫درمان مریض‌ها یا پرواز کردن هم همینه.
‫وقتی نادیده‌ش بگیری
‫و فکر کنی بی‌ارزشه،
‫تبدیل به معجزه یا جادو نمیشه.
‫این آخرین سالمونه که اینجاییم،
‫ولی توی کلاس‌های مختلفیم.
‫خیلی بده.
‫چرا؟ هر روز با هم بازی می‌کنیم.
‫درسته.
‫جلوی پاتو نگاه کن.
‫آن سونگ‌کیو. حواست باشه.
‫تمومش کن.
‫امروز شانست زد.
‫- سلام آقا. ‫- سلام سونگ‌کیو.
‫- دیگه عصبانی نیستی؟ ‫- نه.
‫حروم کردن هر احساسی برای اون ‫تلف کردن وقته.
‫وای! الان دیگه حرفه‌ای شدی!
‫گمون کنم.
‫همه‌ش به‌خاطر تو و اون جادوی عجیبه.
‫نه، من فقط...
‫جدی میگم.
‫ممنون.
‫منم همین‌طور.
‫دونگ‌سون، نشنیدی؟
‫هویون توی تعطیلات تابستون از اینجا رفت.
‫شنیدم مهاجرت کرده خارج.
‫فکر می‌کردم دوستیم، ‫ولی اون این‌طور فکر نمی‌کرد.
‫برای همینه که بدون گفتن به من رفت.
‫متاسفم. نمی‌دونستم...
‫دیگه سوالی نیست، نه؟
‫صبر کن!
‫احیاناً...
‫این کلید رو می‌شناسی؟
‫توی نامه‌ی هویون بود.
‫کلید کمد تیم تیراندازیه.
‫احتمالاً مال هویونه.
‫اینجاست!
‫حالا که پیداش کردی، من میرم.
‫ممنون.
‫دونگ‌سون!
‫این نامه برای توئه!
‫دونگ‌سون.
‫ببخشید که فقط با همین نامه رفتم.
‫نمی‌دونم کی برمی‌گردم
‫و نتونستم حضوری بهت بگم.
‫نمی‌خواستم خداحافظی کنم.
‫تا روزی که دوباره همدیگه رو ببینیم،
‫مراقب خودت باش.
‫همیشه ازت ممنونم
‫که بهترین دوستم بودی.
‫دوست عزیزت، هویون.
‫با اینکه نامه کوتاه بود،
‫دونگ‌سون بارها و بارها خوندش.
‫با اینکه اشک نریخت،
‫انگار داشت از خوشحالی گریه می‌کرد.
‫[انتخابی نماینده منطقه‌ای] ‫[۸ روز مانده]
‫دونگ‌سون هم برگشته. ‫بیاین همه سخت تمرین کنیم!
‫یادتون باشه، ‫امسال توی اردو آتیش روشن نمی‌کنیم.
‫فرم‌های امضاشده رو ‫تا هفته‌ی بعد تحویل بدین.
‫چشم، آقا!
‫- سوری، فردا می‌بینمت! ‫- خداحافظ.
‫- لی سوری! ‫- اومدم!
‫من و دونگ‌سون با هم دوست شدیم.
‫دوستایی هستیم که ‫با هم دنبال نامه‌ها می‌گردیم.
‫با هوران و سونگ‌هی ناهار می‌خوری؟
‫آره.
‫رفتم پیش درختی که هویون بهم گفت
‫و اونجا دیدمشون.
‫شعرت رو هم بهم معرفی کرد.
‫چی؟ «ستاره‌ی دنباله‌دار» که نیست، هست؟
‫هویون! چرا آخه!
‫یه ستاره‌ی دنباله‌دار پرواز می‌کنه، ‫ولی من نمی‌تونم
‫هی! تمومش کن!
‫بس کن!
‫نامه‌ی هفتم زیر یه سنگ آبی
‫توی محوطه‌ی اردوئه.
‫درست قبل از اینکه بیای اینجا،
‫اینجا رو تبدیل به برکه کردن.
‫پس نامه توی برکه‌ست؟
‫آره. اینو پیش‌بینی نکرده بود.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نرمش می‌کنم.
‫میرم توش پیداش کنم.
‫یه برگ نیلوفر روی سرته.
‫- پیدا کردنش آسون نیست. ‫- درسته.
‫ولی به خاطر خاصیت شناوری، ‫بلند کردن سنگ‌ها راحت‌تره.
‫- بیا به گشتن ادامه بدیم. ‫- باشه.
‫پیداش کردم!
‫پیدا کردنش خیلی سخت بود،
‫ولی نوشته‌ها پخش شده؟
‫آره.
‫می‌تونین یه کاریش بکنین؟
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫وای!
‫شما واقعاً جادوگرین!
‫وای! خیلی فوق‌العاده‌این!
‫چند روز طول می‌کشه تا بازسازیش کنم.
‫بعداً بیاین بگیرینش.
‫[پنجمین انتخابی تیم منطقه‌ای والیبال]
‫امروز روز موعوده!
‫اگه اشتباه کنم چی؟
‫نگران نباش. فقط خودت باش.
‫سوکیونگ، برات یه پلاکارد درست کردم.
‫واقعاً؟
‫دوستش داری؟
‫[لی سوکیونگ، دختر چونگ‌سان]
‫چی؟ دختر چونگ‌سان؟
‫من میرم زمین تیراندازی.
‫بعد از والیبال میام تشویقت می‌کنم!
‫اشکالی نداره. مجبور نیستی.
‫اگه نیایم ناراحت میشی.
‫عمراً!
‫بعداً می‌بینمت.
‫تو می‌تونی!
‫ایول!
‫[انتخابی تیم منطقه‌ای تیراندازی]
‫دونگ‌سون! ‫تو می‌تونی!
‫[دونگ‌سون، پسر چونگ‌سان]
‫نُه!
‫برنده شدنت مبارک!
‫خیلی استرس داشتم!
‫خسته نباشی. تو هم همین‌طور، دونگ‌سون!
‫آره! خیلی خوشحالم که ‫شما دوتا انقدر خوب بودین!
‫ممنون بچه‌ها!
‫به‌خاطر تشویقای شما بردم!
‫پس تو حساب می‌کنی، سوکیونگ؟
‫ولی...
‫دامپلینگ‌ها خیلی خوشمزه‌ان!
‫- هر چی. ‫- سوری، آب رو بده.
‫بفرما.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫شما دوتا با هم قرار می‌ذارین؟
‫آره! چرا این روزا همه‌ش با همدیگه‌این؟
‫با هم میرین خونه.
‫چی؟ ‫این‌طوری نیست!
‫دونگ‌سون! ‫صورتت داره قرمز میشه!
‫گفتم نه!
‫من برگشتم مادربزرگ!
‫اصلاً حالم بد نیست. نگران نباش.
‫با دوستام مهمونی گرفتم
‫و اردو نزدیکه.
‫تو هم همین‌طور بابا.
‫چون خیلی وقت توی آب بود،
‫فقط تونستم اینقدرش رو بازسازی کنم.
‫همین هم کافیه، خانم!
‫آره! بهمون میگه نامه‌ی بعدی رو ‫کجا پیدا کنیم.
‫بیا بریم و پیداش کنیم.
‫خیلی‌خب!
‫ممنون!
‫خیلی ممنون!
‫- کوره‌ی زباله‌سوزی کجاست؟ ‫- همین نزدیکیه.
‫اونا با نامه‌هات ذوق‌زده شدن. ‫آه، هویون...
‫اینجاست!
‫این دفعه پیدا کردنش آسون بود، نه؟
‫آره!
‫خوب شد که استفاده نمیشه.
‫این دفعه پاکتش بزرگه.
‫آره.
‫شماره هم نداره. ‫نامه‌ی آخره؟
‫حالت خوبه؟
‫شاید سرماخوردگی باشه...
‫- باید خوب باشم. ‫- خوبه.
‫- پس... ‫- پس...
‫من باید برم تمرین تیراندازی.
‫چی؟
‫درسته. دیرت میشه. برو.
‫تو می‌تونی اول بخونیش.
‫اشکالی نداره.
‫دونگ‌سون!
‫بعداً با هم می‌خونیمش!
‫باشه.
‫با اینکه قول دادم...
‫زندگی مجموعه‌ای از انتخاب‌هاست.
‫فهمیدی؟
‫فقط یه نگاه میندازم.
‫کجا رفته؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫برگه‌های امتحان؟
‫هیس!
‫اول بازش کردی، ها؟
‫ببخشید، ولی اینش مهم نیست.
‫[امتحان انگلیسی]
‫میان‌ترم، ۲ هفته‌ی دیگه‌ست.
‫چطور ممکنه؟
‫کسی دزدیدتش؟
‫فکر کنم.
‫اول بیا نامه‌ی هویون رو پیدا کنیم،
‫بعد اینو ببریم دفتر معلم‌ها.
‫باشه.
‫اینجا هیچی نیست.
‫دوباره دنبالش می‌گردم.
‫نامه؟
‫دنبال اون می‌گردین؟
‫پس شما کسایی هستین ‫که مال منو برداشتین؟
‫بیاین معامله کنیم و تمومش کنیم.
‫حس بدی نسبت بهش دارم.
‫- ولی... ‫- نمی‌دونیم منظورت چیه.
‫نامه رو بده به ما.
‫خیلی پررویی، دونگ‌سون.
‫حالا زل می‌زنی توی چشمم و دروغ میگی؟
‫یه نامه از جونگ هویونه که از اینجا رفته.
‫خوندمش.
‫یه جور آدرس نوشته بود.
‫برای ما مهمه.
‫پسش بده. لطفاً.
‫همیشه با هم بودین،
‫ولی شماره‌شو نذاشته؟
‫چقدر بی‌ادب.
‫دلم برات می‌سوزه، پارک دونگ‌سون.
‫فکر کردی دوستشی؟ باز توهم زدی؟
‫هی! نمی‌خوای پاکت رو پس بگیری؟
‫چرا لات‌بازی درمیاری، وقتی فقط یه دزدی که ‫سوال‌های امتحان رو دزدیده!
‫اگه می‌خوای پسش بگیری، ‫حواست به حرف‌هات باشه!
‫هر چی.
‫خب، مطمئنم دست شماست.
‫به معلم‌ها میگم و...
‫برو بگو.
‫حرف یه آتش‌افروز رو باور می‌کنن یا منو؟
‫اگه این دفعه گیر بیفتی، اخراج میشی.
‫فردا که اردو شروع شد، بیارینش اینجا.
‫ببخشید، دونگ‌سون.
‫تو عاقلانه خودتو کنترل کردی، ولی من...
‫اشکالی نداره. ‫ممنون که جلوش وایسادی.
‫[ایست]
‫دوباره گند زدم به همه‌چی.
‫هر وقت سعی می‌کنم پا پیش بذارم ‫و کار درست رو بکنم،
‫انگار بدتر میشه.
‫اون موقع... ‫برای همین بود که اذیت می‌شدم.
‫شاید وقتی از پسش برنمیام،
‫نباید دخالت کنم.
‫چی میشه اگه جی‌مین و دونگ‌سون
‫به‌خاطر دخالت کردن ازم متنفر بشن و...
‫نامه‌ی هویون...
‫اگه پسش نگیریم،
‫نمی‌تونیم نامه‌های دیگه رو پیدا کنیم.
‫دونگ‌سون خیلی اون نامه رو می‌خواد.
‫این دفعه باید ساکت بمونم.
‫اگه چیزی که فکر می‌کنم درسته ‫اوضاع رو بدتر می‌کنه،
‫شاید از اول اشتباه بوده.
‫من برگشتم.
‫شماره نداره.
‫درسته. نمی‌تونه نامه‌ی هویون باشه.
‫[از طرف کیم جی‌مین]
‫جی‌مین...
‫سلام، سوری.
‫حالت چطوره؟
‫یه جورایی دارم به زندگی اینجا عادت می‌کنم.
‫دوستایی پیدا کردم ‫که باهاشون غذا می‌خورم
‫و میرم مدرسه.
‫کلی بچه‌های خوب هم توی کلاسم هست.
‫ولی اینجا هم قلدری هست.
‫با اینکه من هدفشون نیستم، ‫ولی بازم منو می‌ترسونه.
‫بازنده‌ی بدبخت!
‫می‌خوای بمیری؟
‫گفتم بیارش! چرا نیاوردی؟
‫همون حرفای آزاردهنده‌ای هستن
‫که قبلاً می‌شنیدم.
‫هی.
‫هی!
‫انگار نزدیکن، درست پشت سرم.
‫می‌ترسم...
‫ولی فهمیدم چقدر شجاعت می‌خواد
‫که جلوشون وایسی.
‫نزدیک بود گریه کنم...
‫خیلی از سوری ممنونم.
‫تمومش کن.
‫بهت گفت تمومش کن!
‫چی؟
‫عقلتو از دست دادی؟
‫- چطور جرئت می‌کنی اینو بگی... ‫- آره!
‫تمومش کنین.
‫کار دیگه‌ای ندارین؟ ‫از کلاسمون برین بیرون.
‫آره! چرا اینجا دردسر درست می‌کنین!
‫دیگه خسته شدیم که می‌بینیم ‫بچه‌ها رو اذیت می‌کنین!
‫درسته! از کلاسمون برین بیرون!
‫کی می‌خواین بزرگ بشین؟
‫اذیت کردن بقیه رو تموم کنین. ‫خجالت بکشین!
‫- آره! احمقانه ست! ‫- بس کنین.
‫بعضیا اینجا کمکم کردن، مثل تو، سوری.
‫متاسفم، سوری.
‫من تونستم از یکی دفاع کنم
‫و به قلدرها بگم تمومش کنن
‫همه‌ش به‌خاطر تو.
‫چرا متاسفی؟
‫چون تو اون کار رو برای من کردی،
‫تونستم برای کس دیگه‌ای انجامش بدم.
‫ممنون.
‫این چیزی بود که ‫الان بیشتر از همه نیاز داشتم بشنوم.
‫دونگ‌سون. نظرت چیه؟
‫فکر نکنم باید بهش پسش بدیم.
‫هویون اگه بود ‫نمی‌خواست نامه‌شو اونجوری بگیریم.
‫درسته، ولی مشکلی نداری؟
‫حتی اگه اوضاع خراب بشه، ‫پشیمون نمیشم.
‫فقط خوشحالم که
‫به‌خاطر تو از هویون خبردار شدم.
‫شاید بتونیم نامه‌ی بعدی رو پیدا کنیم
‫حتی بدون اون نامه‌ای که سونگ‌کیو داره.
‫وقتی سرماخوردگیت خوب شد،
‫می‌خوام دوباره شروع کنم به گشتن.
‫نظرت چیه؟
‫قبوله.
‫می‌خوام آخرین نامه رو پیدا کنم
‫و از هویون هم تشکر کنم.
‫خوبی؟ ‫اردو فردا شروع میشه.
‫بیا بریم قبل از اینکه بدتر بشی.
‫باشه.
‫دونگ‌سون.
‫من یه نقشه دارم.
‫سلام!
‫سوری کجاست؟
‫می‌خوایم وسطی بازی کنیم.
‫دونگ‌سون هم نیست.
‫نامه رو طبق قولی که دادی پس بده.
‫آن سونگ‌کیو!
‫چطور تونستی! ‫قرارمون این نبود!
‫باورم کردی؟
‫خیلی ساده‌ای.
‫فکر می‌کنی می‌تونی ‫دزدیدن سوال‌ها رو قایم کنی؟
‫چرا؟ مدرکی داری؟
‫آخرش همه‌چی معلوم میشه.
‫چی؟
‫می‌دونی که اینو فقط ‫به چشم یه حادثه نگاه نمی کنن.
‫تو آتیش باغ رو راه انداختی
‫و حتی سوال‌های امتحان رو دزدیدی!
‫دیگه زیاده‌روی کردی.
‫چطور جرئت می‌کنی، دونگ‌سون!
‫اگه کارم اذیتت می‌کرد،
‫چرا گفتی کار تو بوده؟
‫و برگه امتحان رو هم پس آوردی.
‫چی؟
‫خالیه!
‫عوضی پست‌فطرت!
‫صبر کن!
‫همه‌چی رو ضبط کردم.
‫پس تمومش کن!
‫جالبه.
‫سوری! فرار کن!
‫ولم کن!
‫همون‌جا وایسا!
‫سونگ‌کیو؟
‫بدش به من.
‫نه!
‫بس کن!
‫بدش من!
‫- ردش کن بیاد! ‫- بس کن!
‫ساکت باش.
‫تاوان کاری که کردی رو میدی.
‫چیکار کردم؟
‫آتیش باغ رو راه انداختی
‫و سوال‌های امتحان رو دزدیدی!
‫دیوونه شدی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫لعنتی.
‫زود باش بدش من!
‫چه خبره؟
‫سوری! حالت خوبه؟
‫- دونگ‌سون؟ خوبی؟ ‫- آره.
‫آن سونگ‌کیو! توضیح بده.
‫آقا، فقط داشتیم حرف می‌زدیم ‫و جوگیر شدیم...
‫تو آتیش باغ رو راه انداختی
‫و حتی سوال‌های امتحان رو دزدیدی!
‫دیگه زیاده‌روی کردی.
‫چطور جرئت می‌کنی، دونگ‌سون!
‫اگه کارم اذیتت می‌کرد،
‫چرا گفتی کار تو بوده؟
‫آقا، می‌تونم توضیح بدم...
‫کارت تمومه، آن سونگ‌کیو.
‫سونگ‌کیو حتماً سوال‌های امتحان رو دزدیده.
‫تعجب نمی‌کنم.
‫[دفتر معلمان]
‫سونگ‌کیو چند روز بعد اخراج شد.
‫[ستاد اردو]
‫اردو فردا دوباره شروع میشه.
‫فعلاً برین خونه. ‫فردا می‌بینمتون.
‫چشم، آقا.
‫حتی خانم سون‌یی هم ‫نمی‌تونه اینو بازسازی کنه.
‫حیف شد نامه از دست رفت.
‫امیدوار بودم یه سرنخ پیدا کنم.
‫خوبی، سوری؟
‫آره.
‫- بیا بریم خونه. ‫- باشه.
‫سوری!
‫لی سوری!
‫[بیمارستان چونگ‌سان]
‫بعد از چند روز استراحت خوب میشی.
‫ممنون، دکتر.
‫سال‌ها گذشته، ‫ولی خوشحال نیستم اینجایی.
‫سوری.
‫بعد از اون‌همه درمان،
‫امیدوار بودم دیگه برنگردی.
‫متاسفم...
‫پس زود خوب شو.
‫بابات امروز میاد. ‫یه کم استراحت کن.
‫باشه.
‫دونگ‌سون! پس اردو چی؟
‫زود اومدم. نگرانت بودم.
‫حالت چطوره؟
‫فقط باید چند روز استراحت کنم.
‫خوبه.
‫انگار با دکتر صمیمی هستی.
‫بچگی‌هام مدت زیادی اینجا بستری بودم.
‫مریض بودی؟
‫قبلاً خیلی ضعیف بودم، ‫ولی الان خوبم.
‫که اینطور.
‫بگیر.
‫[به سوری]
‫بچه‌ها ازم خواستن بدمش به تو.
‫سوری! از غذای بیمارستان خسته شدی؟
‫برات غذای خوب میارم!
‫خیلی بده که اردو رو از دست دادی.
‫وقتی خوب شدی، بیا بریم چادر بزنیم!
‫زود خوب شو!
‫ممنون.
‫وقتی برگشتی،
‫بیا دوباره دنبال نامه بگردیم.
‫مثل گنج‌یابیه، نه؟
‫گمون کنم.
‫وقتی اینجا بودم خیلی این کارو می‌کردم.
‫خیلی خوش می‌گذشت.
‫توی گنج‌یابی خوب بودی؟
‫پیدا کردنشون خیلی آسون بود.
‫چیزا رو جایی قایم می‌کردن
‫که پیش‌بینی می‌کردیم باشن.
‫پیش‌بینی؟
‫سوری!
‫یادت میاد نامه‌ها کجا بودن؟
‫معلومه!
‫اولی زیر میزم بود.
‫دومی کنار شعرت توی کتاب بود.
‫سومی پیش خانم سون‌یی بود.
‫چهارمی توی قفس خرگوش بود.
‫پنجمی توی مخفیگاه بود.
‫بعدی توی کمد تیراندازی بود.
‫بعد برکه‌ی محوطه‌ی اردو،
‫بعد کوره‌ی زباله‌سوزی.
‫فکر کنم می‌دونم نامه‌ی بعدی کجاست!
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫زود برمی‌گردم.
‫هویون قبلاً جایی می‌نشست ‫که الان سوری می‌شینه.
‫نامه‌ها توی
‫کلاس،
‫کتابخونه،
‫باغ، ‫قفس خرگوش،
‫مخفیگاه، ‫زمین تیراندازی،
‫محوطه‌ی اردو، ‫و کوره‌ی زباله‌سوزی بودن.
‫زمان‌هایی که ‫با هویون گذروندم رو مرور می‌کنم.
‫پس نامه‌ی بعدی باید
‫جایی باشه که اولین بار پیدام کرد.
‫نامه‌ی سوخته احتمالاً
‫مختصات دقیق رو داشته.
‫اون شب چطور پیدام کرد؟
‫کرم‌های شب‌تاب کمکت می‌کنن ‫کسی رو که می‌خوای ببینی پیدا کنی.
‫کرم‌های شب‌تاب! وای!
‫می‌بینمشون! ‫این جا رو می‌شناسم.
‫پیداش کردم!
‫الو؟
‫دونگ‌سون. ‫آروم باش و شمرده حرف بزن.
‫هویون...
‫اون نرفته خارج.
‫رفته عمل کنه.
‫مریضی بچگیش برگشته.
‫آخرین نامه، یعنی دهمی
‫توی باغ پشت‌بوم بیمارستانه!
‫نامه‌ی نهم جایی بود که
‫من و هویون اولین بار همدیگه رو دیدیم.
‫برای همین نمی‌دونم آخرین نامه کجاست.
‫گفتی
‫قبلاً اینجا زندگی می‌کردی
‫و مدت زیادی توی بیمارستان بستری بودی.
‫اون موقع هویون رو ندیدی؟
‫هویون نامه‌ها رو برای تو نوشته
‫چون می‌دونست اونجا میشینی.
‫وقت گنج‌یابیه!
‫هورا!
‫پشت درخت‌ها و زیر سنگ‌ها رو ‫با دقت بگردین.
‫از پیدا کردنشون لذت می‌برین؟
‫آره!
‫هی بچه‌ها!
‫وای! سوری رو ببینین.
‫۵ تا پیدا کرده!
‫سوری! میشه یکی به من بدی؟
‫عمراً!
‫چطور انقدر زیاد پیدا کردی؟
‫خب...
‫خیلی آسونه.
‫فقط اینجوری با دقت نگاه کنین.
‫اینجوری؟
‫برگرد اینجا!
‫وای!
‫خوب بلدی قایم بشی، مگه نه؟
‫می‌تونم بیام تو؟
‫اون موقع بود که ‫اولین بار سوری رو دیدم.
‫اینجا خیلی باحاله!
‫- انگار کوچیک شدیم! ‫- آره...
‫«سفرهای گالیور» رو خوندی؟
‫کتاب مورد علاقه‌مه!
‫خوندنش اینجا خیلی حال میده!
‫یه فکری دارم!
‫نظرت چیه اینجا رو ‫مخفیگاه سریمون کنیم؟
‫من چهارتا مخفیگاه دیگه ‫توی بیمارستان دارم.
‫می‌ذارم تو هم بیای تو!
‫- باشه. ‫- عالیه!
‫از الان به بعد،
‫اینجا پنجمین مخفیگاهمونه!
‫می‌خوای بریم بقیه مخفیگاه‌ها رو ببینی؟
‫نه... ممنون.
‫چرا نه؟
‫اگه برم بیرون، ‫بهم آمپول می‌زنن.
‫پس...
‫اینا رو میدم به تو.
‫بیا بازی کنیم!
‫سوری منو همه جای بیمارستان برد.
‫باعث شد ترسم از بیمارستان کمتر بشه.
‫- سوری... ‫- هیس!
‫باز یه چیز ترسناکه؟
‫عمراً!
‫رسیدیم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫تادا!
‫وای!
‫خیلی قشنگه.
‫می‌دونی چیه؟
‫کرم‌های شب‌تاب کمکت می‌کنن ‫کسی رو که می‌خوای ببینی پیدا کنی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫پس حتی اگه از هم جدا بشیم،
‫می‌تونیم دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫سوری!
‫بعضی روزها، تماشا کردنش سخت بود.
‫بعضی روزها، تحمل کردنش سخت بود.
‫ولی روزهای خوب زیادی ‫به‌خاطر سوری وجود داشت.
‫سوری! مرخص شدنت مبارک!
‫خوش به حالت! ‫برو بیرون و کلی غذاهای خوشمزه بخور!
‫- مبارکه! ‫- ممنون بچه‌ها.
‫وقتی شنیدم سوری داره میره، بدخلق شدم.
‫با رفتن سوری، نمی‌خواستم تنها بمونم.
‫[سالم بمون!] ‫[بعداً دوباره همدیگه رو می‌بینیم!]
‫تمام کارای خوبی که بدون منت
‫برام انجام دادی...
‫هیچوقت فراموششون نمی‌کنم.
‫من ۶ ماه بعد از اونجا رفتم.
‫منم رفتم دبستان و راهنمایی،
‫ولی مریضیم ‫توی تعطیلات تابستون برگشت.
‫هویون.
‫چرا به بچه‌ها یا حتی دونگ‌سون نمیگی؟
‫لطفاً یه راز نگهش دارین.
‫دونگ‌سون ‫مسابقات انتخابی رو در پیش داره.
‫عملم ممکنه هر نتیجه‌ای داشته باشه.
‫باشه، اگه واقعاً این‌طور فکر می‌کنی...
‫بوها هم حتماً ناراحته.
‫امیدوارم عملت خوب پیش بره.
‫مراقب خودت باش.
‫ممنون، آقا.
‫- آقا! ‫- بله؟
‫اون دختر داره منتقل میشه اینجا؟
‫[دانش‌آموز انتقالی]
‫آه، آره.
‫وقتی برای عملت نیستی اون میاد.
‫شنیدم وقتی بچه بوده اینجا زندگی می‌کرده.
‫خودشه.
‫اسمشو یادم نیست،
‫ولی خودشه.
‫پس، ازم می‌خوای کاری کنم که
‫بشینه جایی که تو می‌نشستی؟
‫درسته؟
‫بله، لطفاً.
‫اگه عود بیماری یه‌کم دیرتر اتفاق می‌افتاد،
‫می‌تونستم با شما دوتا برم مدرسه.
‫نه، نباید اینجوری فکر کنم.
‫وقتی عملم خوب پیش رفت ‫می‌تونم ببینمتون.
‫سوری عاشق کتابه،
‫پس نامه‌م رو راحت پیدا می‌کنه.
‫توی گنج‌یابی هم خوبه.
‫راحت با دونگ‌سون دوست میشه.
‫با این وجود، کاش می‌تونستم بمونم.
‫اگه بمیرم چی...
‫نمی‌خوام بفهمین.
‫دلم می‌خواد بفهمین.
‫نمی‌خوام شما دوتا ناراحت بشین.
‫می‌خوام مثل یه بچه گریه کنم.
‫می‌ترسم تنها باشم.
‫امیدوارم نامه‌ها رو پیدا کنین.
‫امیدوارم نتونین نامه‌ها رو پیدا کنین.
‫امیدوارم فراموشم کنین.
‫امیدوارم منو یادتون بمونه.
‫[چونگ‌سان به نوک‌وو]
‫امیدوارم بیاین دیدنم.
‫قطار ۴ روز بعد از اینکه
‫آخرین نامه رو پیدا کردم، حرکت داشت.
‫با اینکه آخرین نامه رو ‫که خیلی می‌خواستیم پیدا کردیم،
‫با فکر اینکه واقعاً می‌تونه پایان کار باشه،
‫۴ روز ساکت موندیم.
‫می‌ترسیدیم همه‌چی مثل یه رویا محو بشه.
‫و می‌ترسیدیم ‫شاید نتونیم هویون رو ببینیم.
‫قطار به مقصد نوک‌وو ‫به ایستگاه نزدیک می‌شود.
‫مسافران نوک‌وو،
‫لطفاً از سکوی ۳ سوار شوید.
‫هم‌اکنون به نوک‌وو، ایستگاه پایانی می‌رسیم.
‫پیدات کردم!
‫[نامه‌ی تو]
‫[ملاقات در بیمارستان]
‫[پسر واقعی چونگ‌سان!]
‫[سخت درس خوندن توی کتابخونه]
‫[تبریک به فارغ‌التحصیل!] ‫[دیدار دوباره با بوها!]
‫[خوش گذشت!] ‫[اولین سفرمون با هم!]
‫[خیلی باحال بود! زود دوباره بریم!] ‫[پیتزا توی مخفیگاه!]
‫[تولدت مبارک هویون]
‫دلم برات تنگ شده بود!
‫- می‌دونی؟ ‫- واقعاً؟
‫آماده‌این؟
‫- منم همین‌طور! ‫- بجنبین!
‫یک، دو!
‫[فارغ‌التحصیلی هویون]