‫[جنگل‌های آمازون، برزیل]
‫تا جایی که می‌شد با ماشین اومدیم.
‫یه قایق لازم داریم.
‫فقط باید چند روز طول بکشه.
‫نه، نه، نه. نباید اینجا باشیم.
‫جنگل نمی‌خواد ما اینجا باشیم.
‫اونجا...
‫باید این کار رو بکنیم.
‫چیزی که در انتظارمونه زندگی‌مون رو تغییر می‌ده.
‫هان؟
‫خیلی‌خب.
‫تنها می‌رم.
‫آنا.
‫این کار رو نکن!
‫خودشه.
‫لعنتی.
‫برو سمت قایق!
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫زود باش! بریم!
‫- هی! ‫- وایسا!
‫دستم رو بگیر!
‫با نمای بسته از ماه کامل شروع می‌کنیم.
‫شیری‌رنگ. تقریباً زرد.
‫و دوربین رو میاریم پایین
‫تا یه خیابون حاشیه‌ی شهر رؤیایی رو نشون بدیم.
‫از کنار یه سری نرده‌های چوبی سفید رد می‌شیم،
‫تا روی یه دریچه‌ی فاضلاب باشیم.
‫بنگ! می‌پره هوا!
‫یه چیز گنده‌ی فلس‌دار می‌خزه بیرون،
‫سریع، گرسنه، قطعاً انسان نیست،
‫و هم‌زمان یه موسیقی هیجان‌انگیز شروع می‌شه.
‫ما روی پشت اون جونوریم
‫که داره به شکل تهدیدآمیزی ‫به‌سمت یه خونه‌ی آبی کوچیک می‌خزه.
‫صبر کن. ببخشید.
‫این ویدئوی عروسی‌مونه که داری تعریف می‌کنی؟
‫بله، ولی خب راستش من به چشم ویدئو بهشون نگاه نمی‌کنم. ‫بیشتر شبیه فیلم‌های کوتاهن.
‫آره، چون فکر نمی‌کنم این دقیقاً همون چیزی باشه ‫که مدنظرمون بود.
‫باشه. می‌دونم. یه‌کم با حالت عادی متفاوته ولی...
‫ما اونی که واسه کارن و بارت ساختی رو ‫خیلی دوست داشتیم.
‫همونی که کنار رودخونه راه می‌رن
‫- و می‌پرن هوا و می‌زنن قدش. ‫- اون پرش خیلی خفن بود.
‫و عاشق اون آهنگی بودم که استفاده کردن.
‫♪ نمی‌خوام صبر کنم تا زندگی‌مون به سر برسه ♪
‫♪ می‌خوام همین الان بدونم چه حسی داره ♪
‫- بلدشی. آره. ‫- بچه‌ها. مسئله اینه.
‫من واقعاً از شماها خوشم میاد ‫و گفتین طرفدار ژانر وحشت هستین،
‫و منم خیلی ژانر وحشت رو دوست دارم.
‫و فکر کردم این می‌تونه خاص باشه. می‌دونین چی می‌گم؟
‫این فیلمیه که قراره تا آخر عمرتون تماشاش کنین.
‫ولی این یه فیلم نیست داگ.
‫این یه ویدئوی عروسیه و ما چیزی می‌خوایم ‫که توش یه پرش کوچیک انجام می‌دن.
‫- آره. ‫- حالا، می‌تونی اون کار رو برامون بکنی یا نه؟
‫باشه.
‫و اشکالی نداره اگه صدام رو گرم کنم؟ مشکلی نیست؟
‫اوه، آره. خیلی عجیب‌تر از ایناش رو قبلاً دیدم.
‫باشه، خوبه.
‫بهتر نیست دیالوگم رو این‌طوری بگم،
‫«دیدش تاره، که می‌تونه نشونه‌ی...»
‫یا، «دیدش تاره، که می‌تونه نشونه‌ی...»
‫یا می‌تونم... می‌دونی چیه؟ ‫حتی می‌تونم، مثلاً لهجه بگیرم. می‌تونم...
‫عزیزم، فکر کنم باید همون‌طوری بگی ‫که موقع تست بازیگری گفتی.
‫- آره. ‫- آره.
‫خیلی وقته هیچ کاری بهم پیشنهاد نشده ‫و فقط می‌خوام همه‌چی خوب پیش بره.
‫- آره. ‫- فقط...
‫اون بیرون کار سخته.
‫ببخشید.
‫دکتر شماره‌ی 3، ما آماده‌ایم.
‫باشه، بترکون.
‫باشه، ممنون. مرسی دانا.
‫راستی، اگه یه وقت چیزی از فروشگاه «لوز» خواستی،
‫بدون چون‌وچرا با تخفیف کارمندی خودم...
‫برات ردیفش می‌کنم.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫ممنون. ده سی‌سی دیگه ترامادول.
‫می‌دونین مشکلش چیه؟
‫گفت دیدش تاره،
‫- پس، می‌دونین، می‌تونه نشونه‌ی... ‫- التهاب عصب بینایی باشه.
‫قبلاً بررسیش کردیم.
‫- کات. ‫- کات دادن!
‫هی، رفیق، مطمئن نیستم اون چه لهجه‌ایه.
‫فقط عادی بگو، باشه؟
‫بلافاصله دوباره می‌گیریم.
‫آماده.
‫گفت دیدش تاره، که می‌تونه نشونه‌ی...
‫کات! دیالوگ رو سریع‌تر بگو. باشه؟ این دفعه سریع‌تر بگو.
‫گفت دیدش تاره، که می‌تونه نشونه‌ی...
‫کات! خدایا، فکر کنم باید این یارو رو اخراج کنیم.
‫می‌تونیم یکی دیگه رو بیاریم؟
‫گریف، داگم. همین الان مامانت رو توی سوپرمارکت دیدم.
‫گفت امروز یه کار بزرگ گرفتی.
‫بهت افتخار می‌کنم رفیق.
‫همه توی «بوفالو» دلتنگتن.
‫دوستت دارم. یه سرد به اینجا بزن پسر!
‫خدایا، جری.
‫داگ، قضیه‌ی... این که انگار هیولای فاضلابه چیه؟
‫وای پسر.
‫داگ.
‫ببین، می‌فهمم این چیزی نیست ‫که وقتی بچه بودی رؤیاشو داشتی.
‫ولی رؤیاها، می‌رن پی کارشون. هان؟
‫منم به‌زودی بازنشسته می‌شم.
‫و داگ، بالاخره تمام اینا مال تو می‌شن.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫اطرافت رو نگاه کن. همه رو خوب ببین.
‫و تصور کن.
‫اگه کارِت رو درست انجام بدی، ‫اینجا تشکیلات خیلی ترتمیزی داریم.
‫داریم در مورد یه زندگی درجه دو ‫و شایدم حتی یه‌کم بهتر از درجه دو حرف می‌زنیم.
‫هوم.
‫مطمئنی نمی‌خوای واسه تولدت هیچ کاری بکنی؟
‫قبلاً مجبورم می‌کردی واسه گذشتن نصف سال برات جشن بگیرم.
‫بریم یه نوشیدنی بخوریم.
‫یا یه همچین چیزی.
‫شایدم فقط اون مستند کوهنوردی جدیده رو ببینیم.
‫در مورد اون زنه که سقوط می‌کنه و می‌میره؟
‫آره.
‫خیلی‌خب، می‌تونیم اونی رو ببینیم ‫که در مورد غواص آزاد توی مالدیوه.
‫که غرق می‌شه؟ خدایا، داگ.
‫نمی‌دونم. بیا فقط یه پاستیل بزنیم و زود بگیریم بخوابیم.
‫سورپرایز!
‫وای خدا، مالی. نه!
‫اوه، بله. بله، تو عاشق یه جشن تولد خوب و بزرگی.
‫بابا، باید قیافه‌ت رو می‌دیدی.
‫- تو از این خبر داشتی؟ ‫- ایده‌ی خودم بود.
‫- رفیق، کتم رو بگیر لطفاً. ممنون. ‫- باشه.
‫سلام! چطوری؟
‫- آره. تولدت مبارک! ‫- وای، کنی. کمرم!
‫- ببخشید. ‫- نه! اون که...
‫لوسیون واقعی. سبد واقعی.
‫«لوسیون را در سبد می‌گذارد»؟
‫- سایت «ای‌بی»، رفیق. ‫- پسر، خیلی خفنه.
‫آره، نه، واقعاً خفنه.
‫اوه!
‫- تولدت مبارک داگی. ‫- ممنون که این همه راه اومدی، کلیر.
‫می‌دونی که عاشق «بوفالو» توی این فصلم. ‫برف‌ویخ، سرمازدگی.
‫چه خبر؟ ترنت نیومد؟
‫ترنت دیگه نیست.
‫در واقع، دیگه کلاً نیست.
‫- می‌خواد با بهداشت‌کار دهان و دندانش ازدواج کنه. ‫- اه.
‫به‌هر حال، امشب شب توئه عزیزم.
‫- شب منه. ‫- شب توئه.
‫اومدی! اینجایی. وای خدا.
‫خیلی وقته ندیدمت رفیق.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت. خیلی خیلی وقته ندیدمت.
‫تولدت مبارک.
‫مرسی که اومدی اینجا.
‫- فکر کردی این رو از دست می‌دم؟ عمراً. ‫- اوه.
‫کلی حرف داریم که باهم بزنیم.
‫سال‌ها پیش، گروهی از هنرمندان جوان ‫و پرشور یه رؤیا داشتن.
‫رؤیایی بود که نه خیلی اصیل بود و نه حتی خوب بود...
‫ولی مال خودشون بود.
‫و بنابراین اون رؤیا رو به واقعیت تبدیل کردن.
‫و بدون حرف اضافه...
‫نسخه‌ی کاملاً بازسازی‌نشده‌ی شاهکار...
‫داگ مک‌کالیستر 13 ساله رو بهتون تقدیم می‌کنم، «کواچ».
‫چی؟ فکر کردم همه‌ی نسخه‌هاش گم شده!
‫- امکان نداره. ‫- نچ.
‫توی پارکینگ مامانم پیداش کردم. توی دستگاه گیر کرده بود.
‫مطمئنیم دیدن این واسه بچه‌ها مناسبه؟
‫چه اهمیتی داره آخه؟
‫خانم براون مجبورمون کرد روی همه‌ی فحش‌ها بوق بذاریم ‫که بتونیم توی سالن مدرسه نشونش بدیم.
‫آره، که خیلی هم منطقی نبود
‫چون خیلی واضح گفته بودیم که درجه‌ی سنیش بزرکساله.
‫- تولدت مبارک رفیق. ‫- باورم نمی‌شه.
‫اوه، داره اتفاق میفته. بفرمایید.
‫- خدایا. ‫- بیا، بشین.
‫اوه، می‌کشمت.
‫اصلاً تغییر نکردم.
‫یا خدا!
‫اوه!
‫- چمنا رو ببین! ‫- ردش رو زدیم!
‫- مواظب کواچ باش. ‫- شروع شد.
‫قبل از اینکه... منو بزنی، باید یه چیزی رو... ازت بپرسم.
‫هنوز می‌تونی گاز بگیری؟
‫یا فقط نعره می‌زنی؟
‫بوم!
‫لعنتی، خیلی «اسکورسیزی» می‌دیدیم.
‫گوشمون خیلی باهاش آشنا نبود، نه؟
‫- باید یه چیزی بهت بگم. ‫- چی شده؟
‫که دوستت دارم. همیشه دوستت داشتم.
‫چقدر کاریزما داری. از همون‌موقع اینطوری بود.
‫هنوزم باورم نمی‌شه گذاشتم داگ راضیم کنه ‫اون نقش رو بازی کنم.
‫چی داری می‌گی؟ ایده‌ی خودت بود.
‫آره!
‫- داره میاد سراغمون. ‫ - گیر افتادیم.
‫چه خاکی توی سرمون بکنیم؟
‫- نه! ‫- آره.
‫وای خدا. همه‌مون می‌میریم!
‫اینجا قضیه جدی می‌شه.
‫نه تا وقتی من اینجام آقا.
‫- بوم! ‫- آره!
‫- آره!
‫فوق‌العاده‌ست!
‫خیلی خوبه!
‫هو!
‫این احتمالاً بهترین کادوی تولدیه که تا حالا گرفتم.
‫- حتی نمی‌دونستم وجود داره. ‫- خب، دارم می‌دمش به تو.
‫به‌اضافه‌ی تلویزیون چون نمی‌تونی درش بیاری.
‫- ایول! ‫- آره!
‫- درست بعد از، می‌دونی... ‫- درست بعد از سال آخر دانشگاه بود.
‫آره، همون موقع که «آناکوندا» اومد. یادته؟ ‫فکر کنم 30 بار دیدیمش.
‫بذارش درست کنار کلاسیک‌ها.
‫کاملاً. بازیگراش چی؟ بی‌خیال.
‫- جنیفر لوپز، آیس کیوب، اوون ویلسون، استولتز. ‫- اوه، صددرصد.
‫یعنی تیمشون مرگ نداشت.
‫تازه، اون ماره یه جور استعاره از زندگی‌مون ‫توی اون لحظه بود.
‫اینکه چطور زندگی میاد سراغت، می‌دونی،
‫شکارت می‌کنه و مجبورت می‌کنه، مثلاً...
‫از زیر...
‫مثلاً بیمه‌ی درمانی مامان‌بابات و این‌چیزا بیای بیرون.
‫- نمی‌دونم... ‫- نه، حقیقته.
‫- آره، درسته... ‫- همینطوری بود.
‫- راست می‌گه، کنی. ‫- حالا هرچی.
‫اون لهجه‌ی «جان ویت» چطور بود؟ ‫نظرت چیه؟ اون خودش یه انتخاب بود.
‫«اونا دورت می‌پیچن تا وقتی این افتخار نصیبت بشه
‫- که صدای شکستن استخونات رو بشنوی... ‫- شکستن استخونات...
‫قبل از اینکه قدرت فشارش باعث بشه ‫رگ‌هات منفجر بشن.»
‫ببخشید.
‫من حق امتیاز «آناکوندا» رو دارم.
‫چی؟
‫من حق امتیاز «آناکوندا» رو دارم.
‫آره.
‫ظاهراً، فیلم بر اساس رمانی از یه مرد ژاپنی که مُرده بوده.
‫و مدیربرنامه‌م من رو با زن بیوه‌ش آشنا کرد.
‫به طرز باورنکردنی‌ای، اون‌قدر طرفدار اون چهار قسمتی ‫بود که تو سریال «سوات» بازی کردم...
‫- کی نیست؟ ‫- که حق امتیازش رو داد به من.
‫پسر. خب حالا قراره باهاش چی‌کار کنی؟
‫ام، خب، من نه.
‫ما.
‫می‌خوایم بازسازیش کنیم. به شکل مستقل.
‫سه هفته، فیلم‌برداری سریع توی آمازون. با عوامل خیلی کم.
‫کلیر، من و تو بازی می‌کنیم. ‫کنی، تو فیلم‌برداری کن. داگ، تو کارگردانی کن.
‫هان؟ زود باشین. نظرتون چیه؟
‫یعنی، روی کاغذ ایده‌ی فوق‌العاده‌ایه، ولی...
‫من پایه‌م! می‌تونم از سر کار مرخصی بگیرم.
‫آره، می‌تونی کنی. ایول!
‫کنی، چی داری می‌گی؟ پایه‌ای؟ ‫اون... نه. اون پایه نیست.
‫اون یه چیزی می‌گه و تو فوری پایه‌ای. داری می‌ری آمازون.
‫- اون پایه نیست. ‫- نظرت چیه، کلیر؟
‫- من... من فقط... ‫- زود باش.
‫نمی‌دونم توی شرایط روحی مناسبی هستم یا نه...
‫- معلومه که هستی. ‫- به‌خاطر قضیه‌ی طلاق.
‫معلومه که توی شرایط روحی مناسبی نیستی.
‫این بهترین شرایط روحیه. شوخیت گرفته؟
‫بی‌خیال، شبیه «بخور، عبادت کن، عشق بورز» ‫و... این‌جور چرت‌وپرتاس.
‫زود باش.
‫می‌دونین چیه؟ من پایه‌م.
‫- چی؟ واقعاً؟ ‫- آره! ایول.
‫آره. یعنی، زندگیم به‌هر حال کاملاً افتضاحه، پس...
‫- وای، از شنیدن این خیلی خوشحالم. ‫- هوم.
‫یعنی، نه اینکه زندگیت افتضاحه، اینکه پایه‌ای.
‫تازه، به محض اینکه داگ بله رو بگه،
‫احتمالاً لازم داریم سرمایه‌ی کل این کار رو بدی.
‫- چی؟ ‫- ممنون.
‫داگ؟
‫گریف، متأسفم.
‫من کلی مسئولیت روی دوشمه. مالی رو دارم، چارلی، شغلم.
‫می‌دونم. ساختن ویدئوی عروسی.
‫فیلم. درسته.
‫زندگی خوبیه، می‌دونی؟
‫یه زندگی درجه دو، یه‌کمی بهتر از درجه دو.
‫زندگی درجه دو، یه‌کمی بهتر از درجه دو؟
‫زندگی خوبیه.
‫یادته وقتی بچه بودیم
‫و تا ساعت 4:00 صبح بیدار می‌موندیم،
‫توی زیرزمین مامانت می‌پلکیدیم و فیلم ترسناک می‌دیدیم؟
‫از ترس زهره‌ترک می‌شدیم.
‫«کشتار با اره‌برقی در تگزاس» رو هی تکرار می‌کردیم.
‫حالا این شانس رو داریم که خودمون یکی بسازیم.
‫پسر، این چیزیه که از وقتی بچه بودیم رؤیاشو داشتیم.
‫متوجه منظورت هستم.
‫ولی ما دیگه بچه نیستیم گریف.
‫متأسفم.
‫آره. می‌دونم. خیلی‌خب.
‫من فقط...
‫می‌فهمم. واقعاً می‌گم.
‫می‌فهمم.
‫هنوز داری «کواچ» رو نگاه می‌کنی.
‫چارلی، چرا نمی‌ری یه سر به اون کلوچه‌ها بزنی؟
‫باشه، ولی دارم پازش می‌کنم، پس...
‫بهش دست نزن.
‫باید باهاش شیرِ تگری بخوریم.
‫چشم.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- چیه؟
‫فقط برو فیلمه رو بساز.
‫مالی.
‫بی‌خیال. هر بار که این رو نگاه می‌کنی، ‫چشمات برق می‌زنه.
‫جوری که خیلی وقته ندیدم چشمات اون‌طوری برق بزنه.
‫خب که چی؟ باید بیفتم دنبال یه رویای هالیوودی ‫که توی بچگیم داشتم؟
‫کلی پول و وقت هدر بدم، که چی بشه؟
‫آخرسر، قراره چی رو تغییر بده؟
‫باشه.
‫امیدواریم بیاید که تبدیل شدن‌مون...
‫به خانواده‌ی هنسون رو...
‫جشن بگیریم.
‫خدایا.
‫♪ نمی‌خوام صبر کنم تا زندگی‌مون به سر برسه ♪
‫♪ می‌خوام همین الان بدونم ♪
‫♪ - قراره چی بشه؟ ♪ ‫♪ - قراره چی بشه؟ ♪
‫♪ نمی‌خوام صبر کنم تا زندگی‌مون به سر برسه ♪
‫دارم چی می‌خونم؟
‫سلام پسر.
‫من نمی‌خوام صبر کنم رفیق.
‫زندگی‌مون، می‌تونه مثلاً... به سر برسه.
‫چی... چی داری می‌گی؟
‫قضیه‌ی آناکوندا. جدی بودی دیگه؟
‫بله، کاملاً.
‫پس بیا انجامش بدیم.
‫بیا «آناکوندا» رو بازسازی کنیم.
‫آره! آره.
‫[آناکوندا] ‫[نویسنده: داگ مک‌کالیستر]
‫♪ آناکوندای من... ♪
‫[صحنه بیرونی: رودخانه آمازون، روز]
‫♪ آناکوندای من... ♪
‫خیلی‌خب، از نظر بودجه، ‫از سیر تا پیاز ساختن این فیلم چقدر آب می‌خوره؟
‫من حساب کردم سه هفته فیلم‌برداری لازم داریم. ‫یه‌کم جلوه‌های بصری، یه‌کم جلوه‌های میدانی،
‫یه قایق رودخونه، یه ناخدای قایق، ‫سفر رفت‌وبرگشت به جنگل،
‫و یه مار واقعی غول‌پیکر، ترجیحاً اجاره‌ای.
‫- اجاره‌ای، حله. ‫- روی‌هم‌رفته،
‫دو، دو و نیم میلیون دلار.
‫منطقی به نظر میاد.
‫ما یه وام براتون تایید کردیم تا سقف...
‫9400 دلار.
‫ایول!
‫من بودجه رو اصلاح کردم و رسوندم به...
‫چهل و سه هزار دلار، روی‌هم‌رفته.
‫این منطقی‌تر به نظر میاد.
‫حالا، فیلم باید ترسناک باشه دیگه، نه؟
‫وحشتناکه. ولی نمی‌تونه فقط در مورد ‫یه مار غول‌پیکر باشه که آدم می‌کشه.
‫- دقیقاً. ‫- می‌دونی؟
‫باید در مورد یه چیزی باشه، درسته؟
‫درسته.
‫یعنی...
‫- مضمون. ‫- مضمون.
‫بیخیال.
‫- مثل غم و اندوه. ‫- انتقام چطور؟
‫از لحاظ مضمون، انتقام یکی از بهترین‌هاست.
‫- وای خدای من. یه دونه خوبش رو دارم. ‫- بگو.
‫آسیب‌های بین‌نسلی.
‫من عاشق آسیب‌های بین‌نسلی‌ام.
‫کی عاشق آُسیب‌های بین‌نسل‌ها نیست؟
‫- بهترینه. ‫- زدیم به هدف.
‫این یه شاهکاره.
‫تو یه نابغه‌ی لعنتی هستی. عاشقشم.
‫- یه کلمه‌ش رو هم تغییر نده. ‫- حتی یه کلمه.
‫پسر، ترکوندی. ترسناکه، احساسیه، ‫اونجایی که باید خنده‌داره.
‫- رمانتیکه. ‫- پسر، دمت گرم.
‫هی، داگ...
‫می‌دونم که یه درگیری کوچیک باهم داشتیم، ولی...
‫من باید این فیلم رو فیلم‌برداری کنم، رفیق.
‫درگیری؟
‫آره. اون منو از کارای فیلم عروسی اخراج کرد
‫چون یه‌کم زیاده‌روی کرده بودم.
‫کیک عروسی رو انداخت زمین.
‫- ولی دارم درستش می‌کنم. ‫- یعنی، ترک کردی؟
‫بله.
‫خب، یعنی، ترک به سبک «بوفالو».
‫ترک به سبک بوفالو؟
‫فقط نوشیدنی می‌خورم.
‫و یه سری نوشیدنی‌های دیگه. ولی قطعاً نه همه‌شون.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫داگ؟
‫اگه بخوام صادق باشم، منم یه‌کم بهت میدون دادم.
‫معلومه که یه شانس دوباره داری. بیا انجامش بدیم.
‫- ایول! ‫- دمت گرم، رفیق.
‫ماشین اومده.
‫و داروی «مفلوکین» رو که داری، درسته؟ ‫اون رو فقط هفته‌ای یه بار می‌خوری.
‫- هی، بابا. نزدیک بود یادم بره. ‫- هوم؟
‫- بگو. ‫- ولی اینو برات گرفتم.
‫چی؟
‫می‌دونم. خیلی خفنه.
‫«بهترین داگ دنیا.»
‫- به نظرم بهتر بود بنویسه «بابا.» ‫- بی‌خیال پسر، خنده‌داره.
‫عاشقشم. این خیلی بهتره.
‫- پس شروع شد. ‫- آره!
‫- اوه، آره. ‫- خیلی‌خب.
‫- هو! ‫- رسیدیم.
‫- اوه. اینجاییم. ‫- همینه!
‫برازیلیا!
‫اوه.
‫خب، هی، داشتم توی هواپیما در مورد آناکونداها می‌خوندم.
‫اساساً، اونا روزها توی آب منتظر می‌مونن،
‫شکارشون رو زیر نظر می‌گیرن، ‫اصلاً تکون نمی‌خورن، فقط منتظرن،
‫و وقتی شکار میاد...
‫می‌قاپنش.
‫هزار پوند فشار. فکر می‌کنی می‌تونی فرار کنی؟ نمی‌تونی.
‫لهت می‌کنه. اکسیژن از ریه‌هات خارج می‌شه.
‫وای خدا، وحشتناکه.
‫- پس، مثل فیلم «آناکوندا». ‫- آره، دقیقاً.
‫یعنی واقعیه؟
‫آره، همه‌ش واقعیه.
‫خیلی واقعی.
‫داستان یه زنی هست که...
‫خدا بیامرزدش.
‫ماره اون‌قدر سفت دورش می‌پیچه...
‫چشماش از حدقه...
‫- نه. ‫- امکان نداره.
‫آره، مادربزرگم بود، سیلوانا.
‫لعنتی.
‫مادربزرگ وحشتناکی بود. ولی بازم غم‌انگیزه.
‫هوم.
‫ببخشید، شما کی هستین؟
‫اوه، معذرت می‌خوام. کارلوس سانتیاگو. ‫آره، می‌تونین سانتیاگو صدام کنین.
‫- هی! من کنی‌ام. ‫- آره، سلام.
‫- کنیِ پشت تلفن. سلام. ‫- کنی. کنی، سلام.
‫- سلام. ‫- آره، ایشون مسئول مارمونه.
‫اوه!
‫- خدا رو شکر. ‫- قراره بهترین باشه.
‫نه. «قراره باشه»؟ اینجا یه آدم شوخ داریم.
‫نه. من بهترینم. بله.
‫- اوه. خوبه. ‫- آره.
‫خب، به برزیل خوش اومدید.
‫بریم مار رو ببینیم.
‫برید اون پشت، پیداش می‌کنیم.
‫وقتی پیداش کردم، داشت از گرسنگی می‌مرد.
‫منبع غذاش توسط معدنچی‌های طلا ‫که توی رودخونه جیوه می‌ریختن نابود شده بود.
‫- معدنچی‌های طلا؟ ‫- استخراج طلا سرزمین ما رو مسموم می‌کنه.
‫طمع اونا نزدیک بود مار من رو بکشه.
‫- اوه. ‫- ولی بهش غذا دادم،
‫ازش پرستاری کردم تا به زندگی برگرده،
‫و از خیلی جهات، اونم همین کار رو برای من کرد.
‫آه، بله. داستانی به قدمت تاریخ.
‫نجات‌یافته توسط یه مار.
‫اسمت چیه؟
‫اسمم... ام، گریف.
‫باشه، گریف. اون فقط یه مار نیست.
‫اون غول کوچولوی منه، دوست منه.
‫یکی از مهم‌ترین موجودات دنیای خزنده‌شناسی.
‫نه، معلومه... من... حتماً.
‫من... نمی‌خواستم... من... بله.
‫باشه. بذارید معرفیتون کنم.
‫هیتور.
‫- هیتور؟ ‫- وای خدای من.
‫سلام، ملوس.
‫- وای، نه. ملوس نه. ‫- وای، خدای...
‫اوه...
‫اوه، لعنتی آره! این محشره!
‫شایعاتی از آناکونداهای حتی بزرگ‌تر هم هست.
‫شاید چهار یا پنج برابر این اندازه.
‫بپرس، کنیِ پشت تلفن.
‫ام، راسته که شکارشون رو بالا میارن؟
‫ام، گاهی اوقات.
‫یعنی، اگه خوش‌شانس باشی،
‫همون اول به‌خاطر... خفگی می‌میری.
‫ولی فقط بدشانس‌ها زنده می‌مونن.
‫بدشانس؟
‫آره، چون اون‌وقت ممکنه واقعاً هوشیار باشی
‫وقتی ماره برمی‌گرده تا کارت رو تموم کنه.
‫- گرفتم. ‫- اوه.
‫همون بهتر بمیری.
‫[بندیتا]
‫- اون قایق رو ببین! ‫- این یعنی پول نقد تو بانک، عزیزم.
‫هی. بذار یه سؤال ازت بپرسم.
‫- ام، این مسئول مارمون... ‫- هوم؟
‫به نظرت یه‌کم زیادی خل‌وضع نیست؟
‫خب، اون بهترین دوستش یه ماره.
‫- معلومه که یه‌کم عجیبه. ‫- آره.
‫ولی ازش خوشم میاد.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫ولی خب باز،
‫من همه‌ی مرخصی‌هام رو سوزوندم
‫تا بیام با شما سه‌تا ‫یه فیلم ماری با هزینه‌ی شخصی بسازم، پس...
‫- آره، قدرت قضاوتت خیلی داغونه. ‫- قدرت قضاوتم داغونه.
‫- همیشه همین‌طور بوده. ‫- دقیقاً.
‫کسی با ناخدا حرف زده؟ وقت فیلم‌برداریه.
‫من، دوباره پیگیری می‌کنم رئیس.
‫سلام بچه‌ها. اسم من آناست.
‫فکر کنم پشت تلفن با پدرم صحبت کردین؟
‫برونو؟ اون باباته؟
‫آره، عذرخواهی کرد،
‫- ولی بیمارستانه. ‫- اوه.
‫- اوه، متأسفم. ‫- متأسفانه،
‫باید یه جای دیگه پیدا کنین،
‫چون باید این قایق رو ببرم بالای رودخونه ‫واسه سرویس دوره‌ای.
‫ولی تضمین می‌کنم پولتون رو کامل پس می‌دم.
‫نه، صبر کن. صبر کن.
‫- همه‌چیز رزرو شده. ‫- آره.
‫و... و ما قراره یه فیلم بسازیم.
‫بازسازیِ «آناکوندا»ست.
‫از لحاظ فنی، بیشتر بازتعریفشه، ولی...
‫در واقع بیشتر یه دنباله‌ی معنویه.
‫خوش به حالتون.
‫- باید یه راهی باشه، درسته؟ ‫- ما می‌تونیم خدمه‌ی قایق بشیم.
‫کاری از دستم برنمیاد...
‫ما تمام عمرمون رؤیای ساختن این فیلم رو باهم داشتیم.
‫خواهش می‌کنم. التماست می‌کنم.
‫- لطفاً. ‫- کمکمون کن یه راه دیگه پیدا کنیم.
‫- انجامش می‌دیم، ولی سریع. ‫- باشه.
‫- آره! بریم! ‫- ممنون!
‫[بندیتا]
‫هو!
‫- اوه! ‫- وای!
‫ایول!
‫خیلی خوشگله.
‫این فوق‌العاده‌ست. فوق‌العاده‌ست.
‫دقیقاً شبیه...
‫اوه، نگاه کن!
‫- کنی؟ ‫- بله رفیق؟
‫- چطور این قایق رو پیدا کردی؟ ‫- کسی نوشیدنی می‌خواد؟
‫- ایول! ‫- اه!
‫با کامپیوتر.
‫آره!
‫من لیست تمام قایق‌هایی که...
‫توی 3 ساعت گذشته از اسکله خارج شدن رو می‌خوام.
‫همین الان!
‫- اوه اوه. ‫- اوه.
‫یه چیز دیگه، بچه‌ها، قبل از اینکه بریم بخوابیم.
‫فردا روز مهمی داریم.
‫اگه یادتون باشه، سر همه‌ی فیلم‌هامون یه رسم داشتیم.
‫شب قبل از اینکه فیلم‌برداری رو شروع کنیم،
‫- از خدایان سینما می‌خواستیم که... ‫- اوهوم.
‫عملاً گند نزنن به کارمون،
‫و برای اولین بار توی عمرمون، ‫امیدوارم به حرفمون گوش کنن.
‫- زود باشید، به افتخار خدایان سینما. ‫- بله.
‫خیلی‌خب. ضبط می‌شه.
‫«آناکوندا»، صحنه‌ی 15، برداشت یک. بزن بریم.
‫بلا!
‫- تو هنوز اینجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫- اومدم ببرمت خونه.
‫وقتشه که دست از تعقیب این مار افسانه‌ای برداری.
‫و اگه اهل تسلیم شدن نباشم چی؟
‫ندیدم اونجا داری فیلم می‌گیری.
‫داریم چی‌کار می‌کنیم؟ پشت‌صحنه می‌گیریم؟
‫پیش‌زمینه، دی‌وی‌دی، چیزای اضافه.
‫«آناکوندا» داستان یک زیست‌شناس نترسه ‫که کلیر نقشش رو بازی می‌کنه،
‫که یه ردیاب مار دیوانه رو استخدام می‌کنه ‫که گریف نقشش رو بازی می‌کنه،
‫تا یه آناکوندای غول‌پیکر و افسانه‌ای رو شکار کنن و بکشن
‫که کل خونواده‌ی اون زن رو خورده.
‫بیا سراغم مار لعنتی!
‫و در سطحی عمیق‌تر، در مورد دنبال کردن رؤیاهاته.
‫دوربین آماده، شنا رفتن عالی... و حرکت!
‫فیلم‌برداری دوباره با داگ چه حسی داره؟
‫اون و من بهترین دوستای همیم.
‫ما کل عمرمون باهم کار کردیم.
‫و من رفتم لس‌آنجلس و اونم قرار بود بیاد.
‫قرار بود باهم شریک بشیم و اون این کار رو نکرد.
‫گریف و من برنامه داشتیم تو لس‌آنجلس ‫باهم کار کنیم، ولی می‌دونید، زندگی نذاشت.
‫ولی مهم نیست، چون الان باهمیم
‫و الان برگشتیم، داریم این رو می‌سازیم ‫و همه‌چی همون‌طوریه که باید باشه.
‫من اون حشراتم.
‫آناکوندا آهسته و پیوسته حرکت می‌کنه.
‫بعضی وقتا تند می‌ره.
‫زاویه دید مار، سمت راست، برداشت یک.
‫نه. نه، جواب نمی‌ده.
‫زاویه دید مار، روش درست. برداشت دو.
‫گاهی از بالا، از لای درختا می‌ره،
‫گاهی از پایین، توی آب.
‫خلال‌دندون، یه سری جنبه‌های این شخصیت رو برام باز کرد.
‫یه چیزی داره.
‫آخ!
‫چرا باید در مورد یه داستان عاشقانه با گریف ‫استرس داشته باشم؟
‫شما قبلاً نامزد بودین.
‫اون مال خیلی وقت پیش بود.
‫یه‌کم هرج‌ومرج...
‫بخشی از مواد اولیه‌ست.
‫شاید بد نباشه به هم نگاه کنین.
‫این ممکنه آخرین باری باشه که به هم نگاه می‌کنین.
‫به نظرم با آدمی که اومده جونت رو نجات بده
‫باید یه‌کم مهربون‌تر باشی.
‫تو آدم عوضی‌ای هستی.
‫آره.
‫و یه دکتر.
‫- حس بین شما دوتا... ‫- خب؟
‫انگار دقیقاً برگشتیم دوران دبیرستان.
‫وقتی بهش نگاه کردی...
‫خب، اون به‌خاطر نکته‌ای بود که گفتی.
‫در مورد اینکه درست قبل از انجامش یه مکث بکنی؟
‫آره، آره. صحنه رو ساخت.
‫ببین چی می‌گم...
‫سر سریال «سوات» هیچ‌وقت همچین حسی نداشتم.
‫یعنی، قبول دارم فقط توی چند قسمت بودم،
‫ولی هیچ‌وقت کار تیمی نبود. هیچ‌وقت خوش نگذشت.
‫مثل...
‫مثل این نبود. این...
‫- این... ‫- مثل وقتی که سر «کواچ» بودیمه؟
‫آره.
‫شما «چوپاکابرا» دارین؟
‫اوه. خیلی خوب به نظر میاد.
‫اوهوم.
‫هی، ببین، یه چیزی راجع به فیلم‌نامه.
‫داشتم فکر می‌کردم، وسطای کار،
‫به‌جای اینکه با حرف زدن آدم بده رو منصرف کنیم،
‫نظرت چیه که...
‫شخصیت کلیر...
‫با کله بزنه توی صورتش؟
‫ببخشید. با کله بزنه توی صورتش؟
‫با کله بزنه توی صورتش.
‫یا... یا...
‫جفتمون بزنیم.
‫کله‌زدن دونفره.
‫- بی‌خیال. یه جورایی ساختارشکنانه‌ست. ‫- کله‌زدن دونفره.
‫این واقعاً به شدت ساختارشکنانه‌ست.
‫واقعاً چرا به شدت ساختارشکنانه‌ست؟
‫خب، چون... تا حالا انجام نشده.
‫یا خدا. این یه صحنه‌ی زیبا با خطرات واقعیه داگ.
‫راحت باش، نظرت رو بگو.
‫نه، متوجه‌م چی می‌گی. متوجه‌م.
‫و مثل همیشه، توی این مورد به حست اعتماد دارم.
‫ولی کله‌زدن دونفره خیلی ساختارشکنانه‌ست.
‫درسته؟ واقعاً... خیلی ساختارشکنانه‌ست. بله.
‫- اصلاً نمی‌شه انکارش کرد. ‫- اصلاً!
‫اوه، بی‌خیال، کلیر. مشکل اینه که ‫بلد نیستی چطوری کله بزنی؟
‫چرا نباید بلد باشم کله بزنم؟
‫ما با این مهارت‌ها به دنیا نمیایم. ‫در طول مسیر یادشون می‌گیریم.
‫بذار نشونت بدم. محکم وایسا، نفس بگیر، نفست رو نگه دار.
‫- خب؟ ‫- آهان!
‫- و می‌تونی صداش رو هم دربیاری. ‫- وای.
‫یه جور دیگه کله‌زدن هست که رهاتره، فقط تمام‌عیار...
‫آهای!
‫دستاش هم رو درگیر کرد. خوبه.
‫اون لعنتی رو شوت کن توی دروازه.
‫یا یه‌کم نمک برزیلی بهش اضافه کن. می‌دونی؟
‫- و می‌گی بوم! بگیر که اومد! ‫- اوه!
‫- بگیر که اومد! ‫- بگیر که اومد؟
‫هی، خوشم اومد.
‫آره، همینه.
‫- جذابیت برزیلی. ‫- آره!
‫اگه من بودم و می‌خواستم کله بزنم، می‌زدم وسط دماغش.
‫- آره. ‫- فقط می‌شکوندمش. آهان!
‫- یا خدا! ‫- آره! همینه.
‫- عجب. آره، عالیه. ‫- و می‌گی، «بگیر که اومد! بگیر که اومد!»
‫فکر کنم یه جور بگیر که اومد متفاوته!
‫- بگیر که اومد! ‫- آره، بگیر که اومد!
‫لعنتی!
‫ببخشید، ولی چطور این اتفاق افتاد، هان؟
‫کنی، فکر کردم گفتی این یارو حرفه‌ایه.
‫این چیزیه که خودش گفت، ‫ولی هیچ مدرکی بهمون نشون نداده.
‫تو جعبه رو درست کردی، نه؟ حل شد؟
‫کار منه. وظیفه‌ی منه. تحت کنترله. همه چی ردیفه.
‫هیتورِ من، اون یه موجود زیبا، باهوش، زیرک و جذابیه.
‫دقیقاً همون کاری رو می‌کنه که من دستور می‌دم.
‫و هیچ‌وقت نمی‌ذارم هیچ اتفاقی...
‫واسه تو یا اون دیوونه، یا اون زن، یا اون زن، ‫یا این مثلاً بازیگر بیفته.
‫- یعنی چی... ‫- پس شب خوبی داشته باشید.
‫امیدوارم صداهای جنگل موسیقی رؤیاهاتون باشن.
‫خدایا...
‫پسر، شاعره ها.
‫[بندیتا]
‫خیلی‌خب. بازیگرا، سر جاهاتون.
‫سانتیاگو، هیتور آماده‌ست؟
‫بله، هیتور همیشه آماده‌ست.
‫هیتور آماده‌ست، حرکت!
‫کات لطفاً.
‫- ام... کات؟ باشه، کات. آره. ‫- آره، من فقط... ببخشید. یه‌کم باید...
‫کنی، اشکالی نداره اگه من...
‫سانتیاگو، پنج دقیقه استراحت. هیتور، پنج دقیقه.
‫- هی. وای، اون جونور، واقعاً... ‫- هی.
‫وقتی از نزدیک و رودررو می‌بینیش خیلی بزرگه.
‫موجود باشکوهیه.
‫ولی فقط داشتم فکر می‌کردم...
‫من خودم رو میندازم جلوی مار ‫تا یه جورایی از شخصیت کلیر محافظت کنم،
‫- درسته؟ ‫- درسته.
‫این کار رو نکنم بهتر نیست؟
‫چی؟ نه.
‫- نه، نه، اون خودش رو فدای اون می‌کنه. ‫- آره. البته.
‫- شخصیتش رو کامل می‌کنه. خیلی مهمه. ‫- درسته. درسته.
‫- و تازه، داداش، کاملاً امنه. ‫- آره.
‫- سانتیاگو هیتور رو تحت کنترل داره. ‫- باشه.
‫- اصلاً جای نگرانی نیست. ‫- آره، آره، آره. آره، آره...
‫- خوبیم. تو خوبی. ‫- آره. باشه.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، بریم انجامش بدیم.
‫خیلی‌خب، از اول می‌گیریم.
‫برگردین سر جاهاتون.
‫سانتیاگو، هیتور؟ حرکت!
‫برو!
‫من نمی‌رم! بدون تو نمی‌رم درک.
‫این جونور منو گرفته. دنیا روی تو حساب کرده.
‫من روی تو حساب کردم.
‫لعنت بهش! دوستت دارم درک ون هویل!
‫فقط... نمی‌تونم...
‫- صورتت رو ببر درست کنار صورت ماره. ‫- از این کار خوشم نمیاد.
‫- دیگه نمی‌خوام این کار رو بکنم. ‫- یه‌کم دیگه برو جلو.
‫برو جلوتر. مهربونه.
‫- فکر کنم گرفتیمش داداش! ‫- نه، هنوز کامل نگرفتم!
‫- داگ، صحنه رو گرفتی! صحنه رو گرفتی! ‫- نگه دار! فقط چند لحظه‌ی دیگه.
‫این طلاست. فقط یه ثانیه‌ی دیگه بهم وقت بده.
‫یه سانت به صورتت نزدیک‌تر.
‫ببرش درست همون‌جا!
‫تو یه قهرمانی! نه!
‫نه!
‫اوه، لعنتی.
‫می‌دونم فکر می‌کنین این عجیبه.
‫یه مرد گنده به خاطر یه مار مُرده احساساتی شده.
‫خدایا.
‫ولی دوستش داشتم،
‫و اونم دوستم داشت، به‌هر شکلی که می‌تونست.
‫خدایا. نه!
‫چرا کنی داره گریه می‌کنه؟
‫اه!
‫هی. نمی‌خوام اینجا باشی. واسه این نه!
‫سعی کرد منو بکشه.
‫- گریف؟ ‫- چیه؟
‫- بذار مرده عزاداری کنه. ‫- تو دوستم رو کشتی.
‫فقط از جلو چشمم دور شو.
‫- چی... کجا برم آخه؟ ‫- گریف! برو! فقط برو اون‌ور!
‫باشه!
‫♪در آرامش برو، ای دوست من♪
‫♪ باشد که مارهای الهی پذیرای تو باشند ♪
‫♪ دوست عزیز من ♪
‫♪ ماری کوچولو ♪ ‫♪ ماری کوچولو، آره♪
‫♪ ماری کوچولو♪
‫♪ باشد که مارهای الهی ♪
‫♪ پذیرای تو باشند، پذیرای تو باشند... ♪
‫چی می‌بینی؟
‫دارن یه جور تشییع جنازه‌ی عجیب ماری برگزار می‌کنن.
‫تشییع جنازه‌ی ماری؟
‫ببخشید، فکر کردم یه صدایی شنیدم.
‫تیمو؟
‫تیمو!
‫- نه. تو نه. نه. فقط... ‫- می‌دونم، متأسفم... نمی‌خوام که...
‫- نمی‌خوام مزاحمت بشم. ‫- فقط تنهام بذار.
‫تسلیت می‌گم.
‫می‌دونم باورم نمی‌کنی، ولی حقیقته. واقعاً متأسفم.
‫یکی از دوستای منم یه بار مرد و دردناکه.
‫مار بود؟
‫نه.
‫فقط یه... آدمیزاد بود.
‫اوه.
‫آره، بازم غم‌انگیزه، نه؟
‫کاملاً. به‌هر حال، فقط خواستم بگم متأسفم.
‫نوشیدنی؟
‫خب، قرصام همرامه، ولی، آره. با هم می‌خورم‌شون.
‫چندتا تبلیغ، توی تلویزیون. چند قسمت سوات بازی کردم.
‫- اوه! سوات؟ ‫- آره.
‫اون رو دوست دارم.
‫قسم می‌خورم، حتی دیالوگ آخر رو من گفتم... ممنون.
‫آخرین... ممنون.
‫- دیالوگ آخر فصل سه. ‫- خب، چی شد؟
‫خب، تهیه‌کننده‌ها تصمیم گرفتن ‫که واقعاً به اون شخصیت نیاز ندارن،
‫واسه همین بیرونم کردن.
‫یعنی، کلاً هشت یا نه فصل دیگه بیشتر ادامه پیدا نکرد.
‫لیاقتت رو ندارن.
‫آره، تو یه ستاره‌ای.
‫- ممنون. ‫- آره. تو فیلم بازی کردی؟
‫- توی یه فیلم صنعتی هستم... ‫- می‌دونی چه فیلمی رو دوست دارم؟
‫- چی؟ ‫- افسانه‌ی بگر ونس.
‫- باید یه فیلم اون‌جوری بازی کنی. ‫- پسر، ای کاش بشه.
‫آره.
‫- ازت خوشم میاد. ‫- منم ازت خوشم میاد.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چیه؟
‫الان می‌رم یه مار جدید واسه فیلمت میارم.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫وای خدای من. خیلی ممنونم.
‫آره. البته تو هم باهام میای.
‫چی؟
‫درسته که اینجا باشیم؟ شاید بهتره برگردیم.
‫اون چی بود؟
‫گوش کن.
‫این‌دوروبر مار هست.
‫حسش می‌کنم.
‫چه حسی داره؟
‫نمی‌دونم. فقط حس خیلی ماری‌ای داره.
‫چی... ماریه؟
‫آها.
‫اونا با لرزش زمین می‌شنون.
‫هر قدمی که برمی‌داریم،
‫اونا رو نزدیک‌تر می‌کنه.
‫و وقتی جنگل ساکت می‌شه...
‫اون‌وقته که می‌فهمی نزدیکن.
‫آره.
‫هی، شاید بهتر باشه برگردیم قایق، هان؟
‫فکر کنم فکر خوبیه که برگردیم قایق. بیا برگردیم قایق.
‫سانتیاگو.
‫سانتیاگو!
‫نه.
‫کجایی؟
‫هی. سانتیاگو رو ندیدین؟ فکر نکنم برگشته باشه.
‫- برگشته باشه؟ از کجا؟ ‫- رفتیم بیرون یه مار جدید بیاریم. ما...
‫رفتی وسط جنگل مار پیدا کنی، اونم نصفه‌شب؟
‫آره، یکی واسه فیلم لازم داریم. تاریک بود. همدیگه رو گم کردیم.
‫اون بیرون وحشتناک بود.
‫- گریف، گریف، گریف، گریف. ‫- چیه؟
‫نصف شب رفتی بیرون که یه مار توپ توی جنگل پیدا کنی؟
‫می‌دونی به این چی می‌گن؟
‫تهیه‌کنندگی.
‫- واقعاً؟ ‫- بهت قول می‌دم برمی‌گرده
‫با یه مار غول‌پیکر، بعد من و تو فیلم می‌سازیم.
‫راست می‌گی. سانتیاگو حرفه‌ایه. چیزیش نمی‌شه.
‫اگه زود برنگشت، می‌ریم دنبالش می‌گردیم.
‫خیلی ممنون، سانتیاگو.
‫بچه‌ها، بیشتر از یک ساعت شده. باید برم پیداش کنم.
‫خب، تنها که نمی‌ری.
‫آره، ما هم حتماً باهات میایم. این‌جوری امن‌تره.
‫بچه‌ها تا حالا این رو امتحان کردین؟
‫مثل یه کاسه سوپ گرمه ولی... ولی به شکل صندلی.
‫آره پسر. صندلی‌ها.
‫انگار، بغلت می‌کنن پسر.
‫واقعاً دسته دارن، نه؟
‫اوه، وای.
‫وقتی که والدینت نیستن...
‫هنوز صندلی‌ها رو داریم، می‌دونی؟
‫چه مزخرفی داری می‌گی؟
‫بریم سانتیاگو رو پیدا کنیم.
‫بریم یه مار واسه فیلم ماریمون بگیریم.
‫آره، سانتیاگو! بریم!
‫هی، داریم کدوم سمتی می‌ریم؟
‫ام...
‫مثلاً، اون‌وری.
‫صبر کن. کنی، الان چیزی زدی؟
‫آره، ولی حالم خوبه. اوجش رو رد کردم.
‫خدایا، کنی.
‫کاملاً گم شدیم.
‫صبر کنید. بچه‌ها، این‌طرف.
‫شبیه یه ون مسافرتی قدیمیه.
‫آنا توی قایق نیست.
‫باید منطقه رو بگردید.
‫افراد می‌ترسن بیشتر توی دل جنگل برن.
‫برام مهم نیست، باید پیداش کنیم.
‫اون چیه؟
‫اوه، شاید سانتیاگو اون تو خوابیده.
‫سلام.
‫اوه.
‫کاملاً متروکه به نظر میاد. کسی خونه‌ست؟
‫شاید یکم غذا و آب باشه.
‫آره. می‌تونیم اینجا بمونیم.
‫حداقل امشب رو.
‫وای، پسر، باید اینجا خوراکی باشه.
‫وای خدا.
‫- وای خدا. ‫- سانتیاگو!
‫وای خدا.
‫لعنتی!
‫پس اون یارو اونجا رفته بود!
‫وای خدا. چی اون بیرونه؟
‫- باید همین الان بریم! ‫- باشه. برو، برو، برو.
‫- بیاید از اینجا بریم. ‫- بریم، بریم.
‫- نمی‌تونیم بذاریم ون رو له کنه. ‫- ون رو له کنه؟
‫کار نمی‌کنه.
‫چی؟
‫- روشن... ‫- لعنتی!
‫- احتمالاً ماشین کاروانه! ‫- وای خدا!
‫اینا باتری... کمکی دارن.
‫احتمالاً رله‌ش کنده شده. زیر کاپوته.
‫کنی، می‌تونی درستش کنی؟
‫معمولاً می‌تونستم درستش کنم، بله، ولی من...
‫هنوز یه‌کم مشکل بینایی دارم به‌خاطر...
‫دوباره اون کار رو باهام کردی.
‫سر فیلم عروسی هم کردی و الان بازم مثل سگ نشئه‌ای.
‫واقعاً شرمنده‌م رئیس.
‫ترک به سبک بوفالو. ترک به سبک بوفالویی.
‫بازم داری؟
‫گریف، تو می‌تونی درستش کنی؟ لطفاً.
‫فکر کنم بهتره من راننده باشم.
‫چی داری می‌گی؟ من همیشه رانندگیم از تو بهتر بوده.
‫نه، رانندگیت امن‌تر بوده.
‫من بار اول امتحان رانندگی قبول شدم.
‫تو سه بار افتادی.
‫آره، ولی اون به‌خاطر حق تقدم بود.
‫نمی‌دونستم... حالا می‌دونم چیه.
‫وای خدا. می‌میریم.
‫ببخشید.
‫درستش می‌کنم.
‫- داگ! ‫- برو، برو، برو!
‫بذار بیام بالا. هی، صبر کن! وایسا! وایسا!
‫گریف، کجا داری می‌ری؟ بدون من نرو!
‫وای، لعنتی!
‫دیدیش، درسته؟
‫اون چی بود؟ نباید انقدر بزرگ بشن.
‫وای خدا. شبیه دایناسور بود.
‫هی!
‫هی، شاید بتونیم از اینا کمک بگیریم.
‫- هی! ‫- هی!
‫- باید وایسیم. ‫- ماشینو نگه ندار.
‫آنا، چه خبر شده؟
‫اونا معدنچی‌های غیرقانونی طلان ‫که تو جنگل‌های اینجا گشت می‌زنن.
‫این آدما خطرناکن.
‫هرکی وارد قلمروشون بشه رو می‌کشن.
‫- وای، لعنتی. می‌خوان ما رو بکشن. ‫- لعنتی!
‫چرا دارن بهمون شلیک می‌کنن؟
‫گریف، نمی‌تونی تندتر بری؟
‫وای!
‫اوه، اوه. آنا، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫اوه!
‫- کنی، داری فیلم می‌گیری؟ ‫- آره!
‫به ضبط کردن ادامه بده!
‫گریف، تندتر.
‫فقط یکی مونده.
‫- کجاست؟ ‫- وای خدا.
‫کجاست؟
‫کی؟ منظورت... منظورت کیه؟
‫می‌دونم یکی دیگه هم اینجاست.
‫پس، کجاست...
‫بریم، زود باشین.
‫باید بریم. سریع.
‫ببینید، می‌تونم شما رو از اینجا ببرم بیرون.
‫فقط باید به سمت شمال بریم.
‫یه فرودگاه کوچیک هست ‫که حدود یک روز و نیم با اینجا فاصله داره.
‫می‌تونی ما رو بفرستی خونه؟
‫- آره. ‫- بفرستمون خونه.
‫فکر کنم باید بیخیال شیم.
‫پسر، چیزای خیلی خوبی گرفتیم و خیلی نزدیکیم.
‫واقعاً؟ می‌خوایم برگردیم خونه؟
‫رفیق، می‌دونم.
‫منم دلم نمی‌خواد دست‌خالی برگردم خونه.
‫ولی اومدیم اینجا که «آناکوندا» رو بسازیم،
‫و حالا توی خود فیلمیم.
‫آره.
‫متأسفم.
‫[بهترین داگ دنیا]
‫[صحنه بیرونی: رودخانه آمازون، صبح] ‫[درک اسلحه را برمی‌دارد]
‫[صحنه بیرونی: رودخانه آمازون، صبح] ‫[آنا اسلحه را برمی‌دارد]
‫بچه‌ها، جلسه‌ی اضطراری.
‫فقط بازیگرا و عوامل. کنی، بشین.
‫- اون چیه؟ ‫- صفحات جدید.
‫یه‌کم وقت داریم تا بندر بعدی...
‫و دیشب یه ایده‌ای به ذهنم رسید که به نظرم حیفه نسازیمش.
‫داگ، همه بریدن پسر.
‫فقط گوش کنید. خواهش می‌کنم، کنی.
‫- باشه. شرمنده رئیس. ‫- ممنون.
‫چی می‌شه اگه شما دوتا، توی مسیر پیدا کردن آناکوندا،
‫به یه آدم خیلی خفن بربخورین ‫که پیگیر یه مأموریت فوق‌العاده‌ست؟
‫اوه. جالبه.
‫بذار حدس بزنم، تا معدنچی‌های غیرقانونی طلا رو لو بده؟
‫زدی توی خال.
‫- هیجانش رو می‌بره بالا. ‫- دقیقاً.
‫و در حالی که دارن دنبال این مار افسانه‌ای می‌گردن،
‫در واقع آخرسر با شرور واقعی می‌جنگن.
‫یه مار حتی بزرگ‌تر.
‫- پسر. ‫- اوه، آره. همینه.
‫پسر.
‫خوشم اومد.
‫اینو خوب اومدی.
‫و اگه این عنصر رو اضافه کنیم، ‫فیلم رو خیلی خفن‌تر می‌کنه.
‫یعنی الان، در مورد یه چیزیه.
‫مضمون.
‫ام...
‫اوهوم.
‫آره.
‫خیلی‌خب بچه‌ها... می‌دونید چیه، بچه‌ها؟
‫نمی‌خواستم قبلاً چیزی بگم، ولی...
‫این شاید خوراک جایزه گرفتن باشه.
‫یعنی، آکادمی عاشق وحشت اجتماعیه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫پسر، تو می‌تونی «جردن پیل» سفیدپوست باشی.
‫منم داشتم به همین فکر می‌کردم.
‫خیلی سختی کشیدیم بچه‌ها.
‫بیاین این فیلم رو تموم کنیم.
‫من پایه‌م.
‫- انجامش بدیم. ‫- آره.
‫اوه... کی رو می‌خوای بیاری که نقش ‫این شخصیت جدید و خفن رو بازی کنه؟
‫آخ!
‫و کات. آره!
‫- خوب بود؟ ‫- همینه!
‫- ایول. ‫- آره.
‫- مطمئنی قبلاً بازی نکردی؟ ‫- قسم می‌خورم.
‫یکی از بهترین بازی‌هایی بود که دیدم.
‫- استعدادش رو داری. فوق‌العاده‌ای. ‫- ممنون.
‫پنج دقیقه استراحت. بعد صحنه‌ی 72 رو می‌گیریم.
‫- بچه‌ها، می‌بینید چی می‌گم؟ ‫- آره.
‫- فوق‌العاده‌ست، نه؟ ‫- آره.
‫هی... یه سؤال.
‫اگه... اگه اون نجاتمون بده، ‫دیگه کاری واسه شخصیت من نمی‌مونه.
‫آره.
‫این قرار بود لحظه‌ای باشه که شخصیت من ‫کم‌کم عاشق درک می‌شه،
‫پس اون باید یه کار قهرمانانه بکنه، می‌دونی؟ فداکارانه.
‫نمی‌دونم بچه‌ها، فقط حس می‌کنم این لحظه‌ی اونه،
‫اون واقعاً تو دنیای واقعی انجامش داد.
‫ولی خبر خوب، می‌خوام همه‌ی صحنه‌های باقی‌مونده رو ‫با اون بگیرم
‫پس شماها امروز رو استراحت کنید.
‫بعداً می‌بینمتون.
‫امروز رو استراحت کنید.
‫هوم.
‫این فیلم ماست گریف، بعد اون داره حذفمون می‌کنه.
‫آره. به صنعت سرگرمی خوش اومدی عزیزم.
‫توی این صنعت نیستی مگه اینکه دوستات بهت نارو بزنن.
‫آره.
‫تا حالا شده بیدار شی و با خودت فکر کنی ‫با زندگیم چیکار کردم؟
‫- اوه، آره. تقریباً هر روز. ‫- هوم.
‫هی، حداقل جربزه‌ش رو داشتی بری دنبال چیزی که می‌خواستی.
‫- نه. ‫- فکر می‌کنی من دلم می‌خواست برم حقوق بخونم؟
‫تهش چی نصیبم شده، هان؟
‫می‌دونی چی دارم؟
‫یه آپارتمان داغون و یه هم‌خونه‌ی 74 ساله.
‫بعضی وقتا می‌رم فروشگاه «تریدر جوز» ‫فقط واسه اینکه باد کولر بهم بخوره.
‫تو حداقل یه شغلی داری.
‫یعنی، چی واسه من مونده؟
‫نه خانواده دارم. نه شغل.
‫هیچ‌وقت کاری نکردم که مهم باشه.
‫هیچی به هیچی.
‫هیچ‌وقت دیر نیست.
‫«گریف، می‌دونم اون تویی.»
‫«بیا فیلم بسازیم.»
‫اه.
‫سلام رفیق.
‫یا خدا. زود باش، لباس بپوش. امروز سرمون شلوغه.
‫چی داری می‌گی؟ من لباسم تنمه.
‫لباس پوشیدم، خیلی هم... خیلی قشنگه.
‫خیلی‌خب. می‌شه فقط یه دوش آب سرد بگیری؟
‫باید فیلم‌برداری کنیم، همین الان.
‫یه ایده دارم. می‌دونی باید اسم فیلم رو چی بذاری؟
‫«آنا، کوندا». گرفتی؟
‫«آنا، کوندا»، به‌خاطر آنا.
‫می‌شه فقط لباست رو بپوشی؟
‫پسر، می‌دونی چیه؟ اگه من نبودم
‫تو حتی اینجا نبودی.
‫بدون من، هنوز توی همون «بوفالو» داشتی می‌پوسیدی
‫و داشتی اون ویدئوهای عروسی مزخرفت رو می‌گرفتی.
‫فیلم.
‫آره، دلت رو به همین خوش کن.
‫وای خدا، می‌دونی چیه؟ من... من... ‫منم پیش بقیه ضمانتت رو کردم.
‫حتی اونایی که حق امتیاز فیلم دستشونه،
‫می‌گفتن: «این یارو کیه دیگه؟»
‫گفتم: «به من اعتماد کنین. کارش درسته.»
‫اون چیه؟
‫توجه کنین، همه‌ی عوامل.
‫واسه صحنه‌ی 85 آماده شین، لوکیشن براوو.
‫پنج دقیقه.
‫دارن فیلم می‌سازن؟
‫پنج دقیقه مونده برسیم.
‫ببخشید، شما دارید فیلم‌برداری می‌کنید؟
‫داریم «آناکوندا» رو بازسازی می‌کنیم.
‫جان؟
‫بازسازی «آناکوندا».
‫آناکوندا؟
‫- همون «آناکوندا»ی «آیس کیوب»؟ ‫- آره.
‫«سونی» داره بازسازیش می‌کنه.
‫می‌دونم. دریغ از یه ایده‌ی نو.
‫عجیبه.
‫پس، بذار ببینم درست فهمیدم.
‫تو حق امتیاز «آناکوندا» رو نداری؟
‫نه، خب، من...
‫قانوناً نه.
‫و هیچ‌وقت هم حق امتیاز «آناکوندا» مال تو نبوده؟
‫یعنی، «آناکوندا» مال کیه؟
‫سونی. مال سونیه.
‫آره، نه، نه، می‌دونم. می‌دونم.
‫منظورم اینه که، می‌دونی، کلی‌تر می‌گم.
‫چرا برداشتی به ما گفتی که حق امتیاز...
‫سری لعنتی «آناکوندا» رو داری
‫وقتی که خیلی واضح و مشخصه که...
‫حق امتیاز سری لعنتی «آناکوندا» رو نداری؟
‫اصلاً ما... واقعاً به حق امتیاز نیاز داریم؟
‫واقعاً؟ آخه کی اهمیت می‌ده؟
‫- به مالکیت معنوی؟ ‫- آره.
‫دقیقاً همه.
‫فیلم‌های بزرگ یعنی همین! واسه همینه که اینجاییم!
‫فکر می‌کنی واسه این اینجاییم؟
‫آره، واسه همینه که اینجاییم!
‫نزدیک بود بمیریم!
‫ما وسط این جنگل لعنتی‌ایم، اونم به‌خاطر یه دروغ!
‫مجبور بودم دروغ بگم!
‫مجبور بودم بهتون دروغ بگم!
‫وگرنه نمیومدین!
‫شما... هیچ‌کدوم‌تون...
‫- مزخرف نگو! ‫- مزخرف نمی‌گم.
‫واسه همینه که هیچ‌وقت با من نیومدی لس‌آنجلس،
‫با اینکه یه نقشه‌ی کامل داشتیم که باهم کار کنیم.
‫کل زندگیت، فقط... ترس بهت دیکته کرده که چی‌کار کنی.
‫گریف،
‫تو اخراجی.
‫- چی؟ ‫- تو اخراجی.
‫نه. نه، نیستم.
‫نمی‌تونی اخراجم کنی. می‌دونی چرا؟
‫چون خودم قبلاً استعفا دادم.
‫دیشب.
‫فقط هنوز به کسی نگفته بودم.
‫پس...
‫فکر کنم بدشانسی آوردی، چون من خودم رفتم.
‫گریف، صبر کن!
‫اصلاً کجا می‌خوای بری؟
‫می‌رم قایق «آناکوندا» رو پیدا کنم.
‫شاید بتونن کمکم کنن برگردم خونه.
‫فقط بهش فکر کن. امن نیست.
‫اون قایق فسقلیه.
‫یه مار گنده بیرونه.
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
‫گریف.
‫جنیفر لوپز؟
‫آیس کیوب؟
‫جان ویت؟ تو هم توی این یکی هستی؟
‫کمکم کنید!
‫کمکم کن آقا! کمکم کن!
‫- هی! ‫- کمکم کن!
‫- آروم باش. آروم باش. ‫- کمک! کمکم کن!
‫- آروم باش. میام پیشت. ‫- وای خدا...
‫نترس. جات امنه.
‫- جات امنه. ‫- وای، خدا رو شکر.
‫وای، لعنتی! وای خدا!
‫وای خدا!
‫وای خدایا! وای خدایا! وای خدایا!
‫- داگ! ‫- هوم؟
‫داگ، چه خبره؟ چرا وایسادیم؟
‫خب، آنا یه جای عالی واسه فیلم‌برداری صحنه‌ی بعد پیدا کرده.
‫- فیلم‌برداری؟ ‫- صحنه‌ی بعدی؟ چی؟
‫ببین. ببین، باشه، می‌دونم. از دست دادن گریف سخت بود،
‫ولی ما چهارتا باهم، می‌تونیم این فیلم رو تموم کنیم.
‫من دست‌خالی برنمی‌گردم خونه.
‫بی‌خیال پسر. بدون گریف...
‫این توی برنامه نبود.
‫خب، برنامه‌ها عوض می‌شن و اینم بخشی از فیلم‌سازیه دیگه.
‫نه، نه، داگ، باید برگردیم دنبالش.
‫- اون بیرون جاش امن نیست. ‫- آره.
‫آنا. باید با قایق دور بزنی.
‫ما با قایق دور نمی‌زنیم.
‫آره، با قایق دور نمی‌زنیم.
‫همین الان همه از قایق پیاده شین.
‫چه خبره؟
‫آنا، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫این قطعاً جزو برنامه نیست.
‫خب، برنامه‌ها عوض می‌شن داگ.
‫مگه فیلم‌سازی همین نیست؟
‫و هر فیلم خوبی نیاز به یه پیچش داستانی داره.
‫همین الان همه از قایق پیاده شین!
‫اوه...
‫به‌سمت اسکله.
‫اینا رو واسم میارین توی قایق. راه بیفتین.
‫و بعدش چی؟
‫بعدش هم قراره بهمون شلیک کنی؟
‫همین الان!
‫من تا وقتی که...
‫نگی توی این بسته‌ها چیه هیچ‌جا نمی‌رم.
‫می‌خوای نگاهش کنی؟ نگاهش کن.
‫هوم.
‫صبر کن. اون... اون...
‫طلاست؟
‫پس معدنچی تویی؟ همه‌ی این کارا رو واسه پول کردی؟
‫خیلی تیزی کلیر.
‫نه!
‫من شریک این مأموریت کثیفت واسه...
‫اوه! یا خدا.
‫بندازش.
‫تفنگت رو بنداز.
‫تفنگت.
‫زود باش!
‫آروم باش.
‫و شما، تکون نخورید!
‫من مأمور دولتم.
‫ما معدنچی‌های غیرقانونی طلا رو ردیابی می‌کنیم.
‫و آنا خانم یکی از...
‫بزرگ‌ترین باندهای برزیل رو می‌گردونه.
‫این طلا می‌تونه زندگی‌تون رو عوض کنه.
‫فکر کردی طلا واسم مهمه؟
‫به هیچ‌کدوم از حرفاش اعتماد نکنین.
‫اون دروغ‌گوئه. یه دروغ‌گوی لعنتیه.
‫ما فیلم‌سازیم، از «بوفالو» اومدیم.
‫داریم روی یه دنباله‌ی معنوی واسه «آناکوندا» کار می‌کنیم
‫و نمی‌دونم بهتون گفته یا نه،
‫ولی فقط یه بازسازی نیست،
‫و من دوستم رو که نقش اول بود انداختم بیرون،
‫و به این دختر یه نقش خیلی توپ دادم،
‫- بعد این‌طوری با من رفتار می‌کنه... ‫- واقعاً توپ!
‫خفه شو! نمی‌دونم داری چی بلغور می‌کنی پسر.
‫بحث رو عوض نکن. برو، دستگیرش کن.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫وای خدا!
‫کی بهم شلیک کرد؟
‫من بودم عوضی.
‫گریف، نه. اون آدم خوبی بود.
‫- من آدم خوبی‌ام. ‫- اون پلیسه.
‫ببین، من... چی؟
‫من آدم خوبی‌ام.
‫بندازش. همین الان زانو بزنین، هر چهار نفرتون،
‫رو به آب.
‫- صبر کن. من... ‫- همین الان.
‫نه، نه، آنا. این کار رو نکن.
‫تو هم همین‌طور کلیر. زانو بزن، زود باش.
‫مجبور نیستی این‌جوری باشی.
‫من توی خونه بچه دارم. 10 و 13 سالشونه.
‫خواهش می‌کنم.
‫فکر کن داری با بچه‌هام چی‌کار می‌کنی.
‫دهنت رو ببند. برگرد، زود باش.
‫زانو بزن.
‫زود باش!
‫- بگیر که اومد! ‫- بگیر که اومد!
‫- بگیر که اومد آشغال! ‫- ایول!
‫جهت اطلاع، این‌جوری کله می‌زنن زنیکه!
‫این کار رو نمی‌کنی.
‫جربزه‌ش رو نداری. من می‌شناسمت کلیر.
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫من اصلاً بچه ندارم.
‫یا خدا!
‫- عجب ماری بود! ‫- نه. نه، صبر کنید. صبر کنید.
‫فکر کنم قایق از اون‌طرفه!
‫آره، ولی مار هم اون‌طرفه. نمی‌تونیم از اون‌ور بریم!
‫باید از این مسیر بریم و برسیم به بلندی.
‫- صبر کن. اون چیه؟ ‫- چی؟
‫چی؟
‫وای، لعنتی!
‫وای خدایا.
‫گازت گرفت؟
‫آره، می‌دونی چیه، فکر کنم گازم گرفت.
‫- فکر کنم منو زد. ‫- داگی، می‌دونم درد داره،
‫ولی باید همین الان از اینجا بریم
‫چون اون مار اونجاست!
‫ببخشید، نمی‌تونم تکون بخورم. پام داره از کار میفته.
‫حالا چه غلطی بکنیم؟
‫باید دستشویی کنیم رفیق.
‫- هان؟ ‫- روی جای نیش.
‫تنها راهشه.
‫فکر می‌کردم اون فقط واسه عروس دریاییه.
‫نه، نه، نه، نه. واسه همه‌ی حیووناست.
‫- مطمئنی؟ ‫- صددرصد.
‫یکی باید دستشویی کنه.
‫من خیلی دوست دارم بتونم کمک کنم، ولی من فقط...
‫من دستشویی ندارم، کویرم.
‫کلیر، تو می‌خوای زحمتش رو بکشی؟
‫من لباس سرهمی پوشیدم.
‫کنی، وقت نداریم سر این بحث کنیم. نوبت توئه.
‫می‌دونی که امکان نداره.
‫چرا نداره؟
‫چون اون...
‫خجالتیه.
‫خجالتیه؟
‫من سندروم خجالت از دستشویی دارم.
‫سی و پنج ساله نتونستم توی جاهای عمومی دستشویی کنم.
‫زندگیم افتضاحه!
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫باید انجامش بدی.
دستشویی کن.
‫- از پسش برمیای رفیق. ‫- باشه.
‫- آره. آره. آره. ‫- آره.
‫- تو می‌تونی. ‫- تو می‌تونی.
‫- رها کن. ‫- رها کن. آره.
‫فقط دستشویی کن. زود باش. دستشویی کن.
دستشویی کن. انجامش بده. دستشویی کن.
‫فکر می‌کنی خودم دلم نمی‌خواد؟
‫دلم می‌خواد سرتاپات خرابکاری کنم پسر.
‫ولی امکانش رو ندارم!
‫- دستشویی کن. همین الان. ‫- نمی‌تونم. دارم سعیم رو می‌کنم.
‫- می‌تونی! دستشویی کن! ‫- دارم تمام زورم رو می‌زنم!
‫انجامش بده! انجامش بده . انجامش بده. انجامش بده.
‫این یه دستوره! همین الان دستشویی کن!
‫باشه! باشه.
‫از پسش برمیای رفیق. انجامش بده.
‫- یه مشکل دیگه هم هست. ‫- چی؟
‫اینو بهتون نگفته بودم.
‫من فقط نشسته می‌تونم دستشویی کنم.
‫یا خدا!
‫یه صندلی لازم دارم.
‫زود باش، زود باش، زود باش.
‫زود باش، رفیق.
‫زود باش، کنی. زود باش، زود باش.
‫فقط انجامش بده. انجامش بده!
‫- آره! ‫- آره!
‫- آره! آره! ‫- آره! آره!
‫آره!
‫گریف، بابت حرفایی که...
‫قبلاً توی قایق زدم معذرت می‌خوام.
‫واقعیت اینه که...
‫خیلی وقته که بهت حسودی می‌کنم.
‫حسودی؟
‫به خاطر اینکه جرئتش رو داشتی ‫کاری رو بکنی که من نتونستم.
‫به خاطر اینکه رفتی دنبال چیزی که می‌خواستی.
‫رفتی لس‌آنجلس و خودت رو...
‫وای خدا!
‫- وای، لعنتی! ‫- داگ!
‫وای خدا!
‫ما باید... باید بریم دنبالش!
‫هیچ راهی نداریم. راه بیفتین.
‫گریف.
‫اوه، گریف.
‫اوه.
‫چی‌کار کردم؟
‫با حقه کشوندمش اینجا،
‫و حالا مرده.
‫نه. نه. همه‌مون خودمون انتخاب کردیم اینجا باشیم.
‫کاش من جای اون بودم.
‫باید من جاش می‌بودم.
‫این تقصیر تو نیست و ما باید ادامه بدیم.
‫هی، بچه‌ها، فکر کنم فهمیدم باید از کدوم طرف بریم.
‫ببینید.
‫یه...
‫یه دشت باز بزرگه.
‫باید ازش رد شیم تا برسیم به قایق.
‫ولی نمی‌تونیم همین‌جوری بدویم اون‌ور.
‫خیلی تابلوییم.
‫ماره ممکنه از هر جایی بیاد.
‫شاید بتونیم حواسش رو پرت کنیم.
‫آره، آره، شاید، ولی... خب، چطوری این کار رو بکنیم؟
‫یعنی قراره... چی؟
‫اینجاست.
‫چیه؟
‫وای خدای من. داگ. داگ، نه.
‫وای، داگی. داگی.
‫- بی‌خیال پسر. ‫- یعنی...
‫خدایا.
‫صبر کن. صبر کن.
‫شاید داگ راه پرت کردن حواسشه.
‫چطور؟
‫می‌دونم این خیلی وحشتناکه، خب؟
‫ولی اگه بتونیم داگ رو بکشیم وسط دشت،
‫یه جا علمش کنیم
‫و اون گرازه رو ببندیم به پشتش،
‫باعث نمی‌شه واسه ماره...
‫قورت دادنش خیلی سخت بشه؟
‫این‌جوری ماره اون‌قدر سرگرم می‌شه
‫که ما بتونیم از دشت رد شیم
‫و برسیم به قایق.
‫هوم، ایده‌ی خیلی هوشمندانه‌ایه.
‫وای، بچه‌ها، این خیلی وحشتناکه.
‫اگه معنیش نجات دادن همه‌ی ما باشه،
‫مطمئنم داگ هم همین رو می‌خواست.
‫من مطمئن نیستم همچین چیزی می‌خواست.
‫صبر کن.
‫باید بریم بچه‌ها.
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟ داری چی‌کار می‌کنی؟
‫مارها، عاشق گوشت سنجابن.
‫صبر کن، ماره دقیقاً پشت سرشه.
‫اوه.
‫نمی‌تونم...
‫وای، لعنتی!
‫- زنده‌ست! زنده‌ست! ‫- زنده‌ست!
‫- فکر کردم نبضش رو چک کردی! ‫- کردم!
‫خب، گند زدی با اون چک کردنت!
‫یعنی چی؟
‫- داگ! مواظب باش! فرار کن! ‫- داگ! بدو!
‫زود باش، داگ، فرار کن!
‫- هی! ‫- بدو! تندتر!
‫سلام.
‫- داگ، بدو! ‫- داگ!
‫چی؟
‫- درست پشت سرته! ‫- چی؟
‫- بدو، داگ! ‫- داگ!
‫وای، لعنتی!
‫لعنتی، لعنتی.
‫لعنتی. لعنتی، لعنتی، لعنتی. لعنتی.
‫وای، لعنتی.
‫- فرار کن! ‫- فرار کن!
‫- بدو، داگ! بدو! ‫- بدو!
‫این چه کوفتیه رو کولم؟
‫داستانش طولانیه! فقط بدو!
‫لعنتی!
‫خدایا، کمکم کن! آخ! یا خدا!
‫لعنتی. این جونور زنده‌ست!
‫این جونور زنده‌ست!
‫داره سعی می‌کنه گازم بگیره!
‫داگ! بدو!
‫یا خدا! برگردید توی قایق!
‫برگردید توی قایق! بدویید!
‫- قایق! بدویید! بدویید! بدویید! ‫- درست پشت سرم بود!
‫- باشه. خیلی‌خب. خیلی‌خب. ‫- باشه.
‫فکر کنم جامون امنه. فکر کنم جامون امنه.
‫وای خدا.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. ما... اوه.
‫این دیگه چی بود!
‫فکر کردم مردم.
‫حالت چطوره داگی؟
‫- الان خوبم. ‫- خوبه.
‫فکر کردم از دست دادیمت رفیق.
‫می‌تونم یه چیزی بگم؟
‫من... من معذرت می‌خوام.
‫فکر کنم اون‌قدر درگیر این شدم که نقش قهرمان رو بازی کنم،
‫که چیزی که واقعاً...
‫واسم مهمه رو گم کردم.
‫و اونم فقط دوباره ساختن یه چیزی با شما بچه‌هاست.
‫گریف، منم دقیقاً همین حس رو دارم.
‫عاشقتونم بچه‌ها.
‫فقط یه سؤال دارم.
‫ایده‌ی کی بود که...
‫اون سنجاب مرده رو بذاره توی دهنم؟
‫یه جورایی تصمیم جمعی بود. کار...
‫واقعاً؟
‫آره، کار یه نفر نبود.
‫مارها عاشق گوشت سنجابن.
‫می‌دونستم ایده‌ی تو بوده!
‫بچه‌ها، بی‌خیال. باید راه بیفتیم.
‫خیلی‌خب، من یه تصمیمی گرفتم و پاش وایمیستم.
‫یا خدا.
‫صحنه‌ی فیلم‌برداری «آناکوندا»ست.
‫چی شده؟ نابود شده.
‫سلام؟
‫کسی هست؟ سلام؟
‫می‌تونید کمکمون کنید؟
‫چی؟ من...
‫چی؟ دوباره بگو، ببخشید؟
‫پشت سرتونه!
‫یا خدا. آیس کیوب؟
‫فکر کردی کیه جان ویت؟ راه بیفتین.
‫راه بیفتین، زود، زود. همین الان.
‫اینجا. بیاید این تو جوجه‌ها.
‫جامون امنه.
‫هی، حالت خوبه؟
‫آره، خوبم. ماره صحنه رو نابود کرد.
‫همه پخش‌وپلا شدن. چراغ خورد بهم، افتادم.
‫پا شدم دیدم هیچکی نیست.
‫- جنیفر لوپز چی؟ ‫- آره و اریک استولتز؟
‫«جنی» بچه‌ی پایین‌شهره، پس حالش خوب می‌شه،
‫ولی اریک بچه‌ی پایین نیست.
‫- یا خدا. ‫- لعنتی.
‫نمی‌دونم چطوری، ولی باید قبل از اینکه ‫مار بکشتمون، بکشیمش.
‫من پایه‌م، من پایه‌م.
‫هی، توی فیلم‌نامه‌ی شما قرار بود چطوری بکشنش؟
‫نمی‌دونم. نویسنده هیچ‌وقت پرده‌ی سوم رو تموم نکرد.
‫چی؟ شما قبل از اینکه پایانش رو بدونین ‫شروع کردین به فیلم‌برداری؟
‫به هالیوود خوش اومدی خوشگله.
‫کارشون همینه. همین‌جوری که پیش می‌رن داستان می‌سازن.
‫مضمون کلی چی بود؟ اصلاً ایده‌ای داری؟ چیزی...
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که داشتن اینجاها ‫مواد منفجره کار می‌ذاشتن.
‫هنوز هستن؟
‫وصلن، ولی من کار با مواد منفجره رو بلد نیستم.
‫کنی، بلدی چاشنی انفجاری رو روشن کنی، نه؟
‫- مشکلی نیست رئیس. ‫- هی، هی.
‫نمی‌دونم دارین چی می‌گین. ‫من باید برم جنیفر و استولتز رو نجات بدم.
‫- باشه. ‫- واقعاً؟
‫- تو برو. ‫- داری می‌ری دنبالشون؟
‫اونا رفیقامن، خب؟ ‫نمی‌تونم اینجا با دشمن تنهاشون بذارم.
‫باید برم و خودی نشون بدم. اونا هم‌بازی‌هامن.
‫قانون بازیگرا. احترام.
‫آره، آره.
‫- می‌شه یه... ‫- میشه؟
‫- ما خیلی طرفدار کاراتونیم. ‫- بی‌خیال، توروخدا.
‫بابا، شماها دیگه خیلی سیریشید. ‫خیلی سیریشید. چیه؟ راه بیفتین.
‫- ایول! ‫- باشه. همه بیاید اینجا. بگید سیب. باشه.
‫- پستش نکنی‌ها. ‫- نه، نه، نه.
‫می‌شه محض احتیاط یکی دیگه بگیریم؟ ‫فکر کنم صورتم کامل توش نبود.
‫- نه، خوبه. ‫- خوبه، خوبه.
‫- لازمت می‌شه. ‫- اوه. مطمئنی؟
‫معلومه.
‫یکی دیگه دارم.
‫خیلی‌خب. گنگ باشید.
‫اسطوره‌ست.
‫به همون چیزی فکر می‌کنی که من فکر می‌کنم؟
‫اوه، آره.
‫- ممکنه جواب بده، نه؟ ‫- صددرصد.
‫به چی... به چی فکر می‌کنی؟
‫فقط واسه اینکه... مطمئن شم ‫دقیقاً همونیه که من دارم بهش فکر می‌کنم.
‫که مطمئنم هست، کاملاً. یعنی...
‫خیلی مطمئنم.
‫دارم به کشتن اون ماره فکر می‌کنم.
‫آهان دیدی، همینه، همون... ‫منم داشتم به همین فکر می‌کردم.
‫خیلی‌خب، نقشه اینه.
‫گریف، تو چاشنی رو از کنی بگیر.
‫کلیر، تو ژنراتورها رو روشن کن.
‫کنی، تو دوربین‌ها رو بذار.
‫من ماشین گلف رو برمی‌دارم.
‫ماره رو می‌کشونیم توی میدون مین
‫و کار این قضیه رو یک‌بار برای همیشه تموم می‌کنیم.
‫واسه پایان‌بندی بزرگ هالیوودی‌مون آماده‌این؟
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫کنی گفت به محض اینکه برسیم به میدون مین، ‫می‌تونیم یکی‌یکی منفجرشون کنیم.
‫- می‌خوایم بفرستیمش هوا. ‫- صاف تو دل آسمون.
‫بیا بگیرمون، عوضی!
‫کجاست؟
‫وای، لعنتی!
‫- وای، لعنتی. وای، لعنتی! ‫- وای، لعنتی!
‫- این سریع‌تر نمی‌ره؟ ‫- خب، گاورنر رو بکن.
‫اون زیره. ببین می‌تونی بکنیش.
‫- گاورنر؟ ‫- همون محدودکننده! سرعتش رو کم می‌کنه.
‫- چی داری می‌گی، گاورنر؟ ‫- دارم در مورد تکنولوژی ماشین گلف حرف می‌زنم!
‫- کجا رفت؟ ‫- نمی‌بینمش. نمی‌دونم کجاست.
‫حواست به دوروبرت باشه.
‫هیچ‌جا نمی‌بینمش.
‫- وای! ‫- وای!
‫وای خدا!
‫وای، لعنتی.
‫سیگنال قطع شد.
‫اگه نتونیم به‌موقع وصلش کنیم...
‫اون‌وقت همه‌مون می‌میریم.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫پسر، واقعاً رانندگیت خوبه.
‫مرسی.
‫وای خدا!
‫چرا برق نیست؟ چرا برق نیست؟
‫میدون مین مستقیم جلوتونه. یا الان یا هیچ‌وقت.
‫آماده و مسلح.
‫- نه! ‫- خیلی‌خب، ببین.
‫- دنبال یه همچین چیزی بگرد. ‫- یه همچین چیزی، باشه.
‫تقریباً رسیدیم!
‫داره نزدیک می‌شه! داره نزدیک می‌شه! وای خدا!
‫تندتر برو!
‫لعنتی. پیداش کردم!
‫- الان بزنمش؟ ‫- صبر کن. صبر کن.
‫الان! الان بزن!
‫بمیر، مار غول‌پیکر عوضی!
‫- یعنی چی... ‫- چیه؟
‫کار نمی‌کنه! کار نمی‌کنه!
‫- همه‌شون رو بزن. ‫- دارم می‌زنم! دارم همه‌شون رو می‌زنم!
‫و حالا می‌میریم! حالا می‌میریم!
‫چرا منفجر نشد؟
‫- چرا... ‫- نمی‌دونم.
‫اوه، صبر کن.
‫یادم رفت روشنش کنم.
‫آره!
‫یوهو!
‫- آره! آره. آره. ‫- آره! آره!
‫آره!
‫کشتیمش؟
‫- نه! ‫- آخ! چرا؟
‫بیخیال. ماشین گیر کرد.
‫وای، لعنتی.
‫- برو! ‫- برو، برو، برو.
‫- بن‌بسته. ‫- وای خدا.
‫وای، لعنتی.
‫همه‌مون می‌میریم.
‫نه تا وقتی من اینجام آقا.
‫اه!
‫- وای پسر. ‫- چندش.
‫گریف، نه!
‫اینم از صحنه‌ی آخر مار.
‫♪ نمی‌خوام صبر کنم تا زندگی‌مون به سر برسه ♪
‫♪ می‌خوام همین الان بدونم قراره چی بشه ♪
‫♪ نمی‌خوام صبر کنم تا زندگی‌مون به سر برسه... ♪
‫- خیلی ممنونم. ‫- ممنون.
‫خیلی وقت پیش، گروهی از هنرمندان یه رویا داشتن
‫که یه روز رؤیای ساختن ‫یه فیلم سینمایی بزرگ رو زندگی کنن.
‫و پارسال، برخلاف تمام احتمالات، ‫با افتخار می‌گم که اون رؤیا به واقعیت پیوست.
‫همون‌طور که دوستم کنی می‌گه،
‫مار استعاره‌ای از هیولاهاییه که میان سراغ همه‌مون
‫اگه رؤیاهامون محقق‌نشده باقی بمونن.
‫و محض شفاف‌سازی، یه مار غیراستعاری هم وجود داره.
‫وای خدا!
‫یه تشکر ویژه از «کلیر سایمونز» و «کنی ترنت»!
‫امیدوارم دفعه‌ی بعد خوش‌شانس‌تر باشین!
‫با اینکه شاید ما حق امتیاز فیلم رو نداشته باشیم...
‫نداریم... قطعاً حق امتیازش رو نداریم.
‫این بازسازی کاملاً بدون مجوز...
‫و احتمالاً غیرقانونی ما از فیلم کلاسیک سونیه...
‫- خانم‌ها و آقایان، «آناکوندا»! ‫- «آناکوندا»!
‫[پس از پایان ساخت فیلمشان، ‫گروه نتوانست پخش سینمایی بگیرد،]
‫[زیرا بلافاصله از سوی سونی ‫یک نامه‌ی توقف فعالیت دریافت کردند.]
‫[اونا قطعاً حق امتیازش رو نداشتند]
‫[کلیر و گریف در نهایت با هم ازدواج کردند]
‫[اجازه دادند داگ فیلم عروسی‌شون رو فیلم‌برداری کنه]
‫[سوات]
‫[کنی به یک نحوی موفق شد...]
‫[ولی در مسائل دیگه موفقیتی نداشت]
‫[آیس کیوب: یعنی چی، بهت گفتم پستش نکن]
‫[کنی ترنت: خیلی عذر می‌خوام]
‫[آیس کیوب: پاکش کن]
‫[کنی ترنت: بلد نیستم چطوری]
‫[و در مورد داگ...]
‫هو!
‫اوه!
‫شما «داگ مک‌کالیستر» هستین؟
‫اوهوم.
‫شما نسخه‌ی غیرمجاز «آناکوندا» رو کارگردانی کردین
‫با اینکه حق امتیاز ساختش رو نداشتین؟
‫آره.
‫فیلم کوچولوت رو دیدم.
‫و عاشقش شدم. عاشقش شدم.
‫واسه همین اومدم اینجا. ‫اومدم اینجا چون داریم یه «آناکوندا»ی دیگه می‌سازیم،
‫و می‌خوام تو کارگردانیش کنی.
‫پایه‌ای؟
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫بچه‌ها؟
‫گریف؟
‫من زنده‌م!