‫(دعا به زبان لاتین)
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫خانم کلی، می شه بعدا با هم صحبت کنیم؟
‫اگه چیزی که می خوای بگی...
‫قراره یه جوری برام دردسر ساز بشه، نه.
‫دخترا، مراسم عشای ربانی ساعت نه صبح تموم شده.
‫- خدمت شما. ‫- متشکرم.
‫- لطفا یه لحظه صبر کنین. ‫- ببخشید.
‫و چندتا ورقه گوشت ‫و یه مقدار پنیر هم می خوام.
‫خانم بریدی، ‫چی می تونم خدمتتون تقدیم کنم؟
‫- شش ورقه گوشت لطف کنین. ‫- به روی چشم.
‫ایلیش الان خدمتتون میاره.
‫- نفر بعدی من بودم. ‫- هنوز هم هستی.
‫- چی می خواستین؟ ‫- یه مقدار واکس.
‫واکس؟ ‫این جنسی نیست که آدم دوشنبه بخره، هست؟
‫این بنده خداها می خوان ‫غذا یا چای بخرن.
‫چرا نمی شد دیروز یادت بیاد ‫که واکس می خوای؟
‫چون به نظر میاد ‫دیروز بهش نیاز داشتی.
‫ببخشید.
‫خانم کلی...
‫یادم نرفته. ‫هر چی که هست، زودتر بنال.
‫می خوام برم آمریکا.
‫این فکر کی بوده؟
‫پدر فلاد که توی نیویورکه ‫مقدماتش رو فراهم کرده.
‫رز قبلا باهاش گلف بازی می کرده. ‫ایشون من رو ضمانت کردن.
‫یه کار برام پیدا کردن ‫و برام ویزا هم گرفتن.
‫خب، اینجا که دیگه بهت نیاز نداریم.
‫می تونم تا قبل از رفتنم، ‫همه دوشنبه ها کار کنم.
‫نه، ممنون.
‫- بیچاره خواهرت. ‫- خواهرم؟
‫خب، توی این کشور همیشه ‫بچه ها، مادراشون رو جا می ذارن.
‫ولی رز...
‫اینطوری دیگه بدبخت می شه، نه؟
‫مجبوره تا آخر عمرش از مادرت مراقبت کنه.
‫رز، ای کاش توی نامه هام به پدر فلاد ‫در مورد تو هم می نوشتم.
‫من؟ من که کار دارم.
‫خودت دوشنبه چند ساعت ‫واسه کلی گزنه ای کار کردی.
‫زشته، اینطوری نگو.
‫به نظر من که این اسم از سرش هم زیادیه.
‫چون اون یه جادوگر پیر و وحشتناکه.
‫خب، دیگه نمی خوام ‫در مورد اون حرف بزنم.
‫خوبه.
‫می گن تابستون اونجا از اینجا گرمتره ‫و زمستونش هم سردتره.
‫آخه لباس از کجا بیاره؟
‫می خره دیگه، مادر.
‫به نفعشه پولش ‫رو حروم لباس نکنه.
‫چاره دیگه ای نداره. قراره تا...
‫- خوشگل شدی، نانسی. ‫- ممنون.
‫انقدر خوشگلی که از این شهر ناامید می شم.
‫چرا؟
‫خب، تو خوشگلترین دختر شهرستان وکسفوردی.
‫باید بتونی هر مردی ‫رو که دلت می خواد انتخاب کنی...
‫اونوقت ما امیدواریم ‫جرج شریدن از باشگاه راگبی یه نگاهی بهت بندازه.
‫فکر می کنی بندازه؟
‫معلومه که میندازه.
‫نانسی، می دونم ازش خوشت میاد، ‫ولی اون که گری کوپر نیست، هست؟
‫وای...با اون رفقاش. همه اشون به موهاشون روغن می زنن ‫و کت بلیزر می پوشن، خیلی رو مخن.
‫چشماش خوشگلن.
‫بالاخره هم پاش رو توی یکی از مغازه های خوشگل میدون می ذاره.
‫چرا لباس آبیت رو نپوشیدی؟
‫منظورت اینه چرا بیشتر به خودم نرسیدم؟
‫گمونم چون دارم می رم.
‫مراقب باش.
‫بیا.
‫تا حالا دوبار اینجا رو نگاه کرده.
‫نکرده!
‫- داره میاد اینور. ‫- نمیاد!
‫چرا هی باید بهت دروغ بگم ‫که جورج شریدن داره چیکار می کنه؟
‫دوست دارین با هم برقصیم؟
‫واقعا کل دارایی هات همینان؟
‫ای وای، ایلیش.
‫باید بهتر ازت مراقبت می کردم.
‫اکثر لباسای توی این چمدون رو تو خریدی.
‫این یکی از دلایل رفتنمه، ‫چون نمی تونم برای خودم لباس بخرم.
‫اگه تنها دلیلش این بود، ‫تا آخرین پنی پولم رو خرجت می کردم.
‫با کمال میل هم این کار رو می کردم.
‫ولی نمی تونم برات آینده بخرم.
‫نمی تونم زندگی ای که بهش نیاز داری رو برات بخرم.
‫می دونم.
‫ولی یه روزی بر می گردی ‫و به دیدنم میای؟
‫بله.
‫مراقب خودت هم هستی؟
‫نمی خواد نگرانم باشی.
‫بعدا بهت سر می زنم، خب؟
‫چون اگه دیگه نبینمت، نمی تونم...
‫هنوز کفشات رو نذاشتی.
‫اون یکم جاگیرن.
‫این هم از این.
‫اوه!
‫ببخشید.
‫بلند شو.
‫شماره یک، تخت پایینی، اون مال منه.
‫بالایی مال توئه.
‫این افتضاحه.
‫- این آخرین باره. ‫- آخرین باریه که به آمریکا می ری؟
‫اشتباهم این بود ‫که از آمریکا برگشتم ایرلند.
‫حاضرم هر کاری بکنم ‫تا از این کابین افتضاح برم بیرون.
‫بیا بریم سیگار بکشیم.
‫من نمی کشم.
‫هر طور راحتی. ‫بعدا می بینمت.
‫مگه این که یه مرد خوب پیدا کنم ‫که باهاش سیگار بکشم.
‫خوبه که می بینم ‫همه بخاطر پیش بینی وضعیت هوا از خیر شام نگذشته ان.
‫امشب قرار بود دریا طوفانی باشه...
‫واسه همین مسافر دیگه ای واسه شام نیومده.
‫بعضی ها چند قاشق سوپ خوردن، ‫ولی کسی آبگوشت نخورده.
‫لطفا باز کن.
‫برو پی کارت!
‫بابت بو...
‫و سطل معذرت می خوام.
‫نگران نباش. کل کشتی بو می ده.
‫حتی فرست کلاس. ‫راستی، همین الان من رو از اونجا بیرون انداختن.
‫در دستشویی کل شب قفل بود.
‫ای بی شرفا.
‫بیا. زیاد راحت نیست. ولی حداقل مال ماست.
‫- در رو باز کن. ‫- خفه بمیر بابا.
‫- گفتم در رو باز کن. ‫- شنیدی چی گفتم؟ خفه بمیر.
‫اگه دیشب درست رفتار می کردین، ‫ما هم اینطوری نامردی نمی کردیم.
‫- حالا خودتون دیگه دستشویی ندارین. ‫- از دستشویی برو بیرون.
‫بی شرفا.
‫بفرما، می تونی بری دستشویی.
‫من می رم یکم آب بیارم. ‫فقط می تونی آب بخوری.
‫می خوای توی آمریکا زندگی کنی؟
‫بله.
‫مدارکت کاملن؟
‫بله. کار هم دارم.
‫چطور تونستی اینا رو جور کنی؟
‫من نکردم. یکی برام کرد. ‫یه کشیشی که آشنای خواهرمه.
‫چه حسی بهش داری؟
‫چقدر طول می کشه ‫نامه ها از ایرلند به آمریکا برسن؟
‫خواهرم رز گفت ‫به محض این که راه بیفتم برام نامه می نویسه.
‫اولش خیلی طول می کشه.
‫ولی بعدش در یه چشم به هم زدن می رسن.
‫توی آمریکا دوست و فامیل داری؟
‫نه.
‫راحت آشنا پیدا می کنی.
‫خونه کجا گرفتی؟ بروکلین؟
‫- از کجا می دونستی؟ ‫- حدس زدم.
‫سعی کن یادت باشه ‫خوبه که بعضی وقتا با آدمایی حرف بزنی که فامیلات رو نمی شناسن.
‫پس اینطوریاست؟
‫آره، اینطوریاست.
‫چند ساعته که حالم به هم نخورده.
‫خوبه، نه؟
‫خیلی گشنمه.
‫برای همین چند ساعته ‫که حالت به هم نخورده.
‫فردا غذا می خوریم.
‫یا پس فردا.
‫اوه اوه. ‫باید یه فکری به حالت بکنیم.
‫اگه سعی کنی با این قیافه وارد کشور بشی...
‫قرنطینه ات می کنن.
‫نمی خواد زیاد باکلاست کنیم. ‫نباید شبیه آدمای فاسد بشی.
‫البته هر کاری هم کنیم اونطوری نمی شی.
‫این بدک نیست.
‫خواهرم بهم داده.
‫با این...
‫و...
‫این بپوشش.
‫چمدوناتون رو آماده بازرسی کنین.
‫ولی زیاد معصوم به نظر نیا.
‫یکم سرخاب سفیدآب بهت می زنم.
‫شاید یکم خط چشم هم بکشم.
‫لطفا از صف خارج شین. ‫نفر بعدی، لطفا بفرمایین. متشکرم.
‫لطفا بیاین اینور. ‫از صف خارج شین.
‫نفر بعدی. گذرنامه اتون رو لطف کنین.
‫صاف وایستا.
‫کفشات رو واکس بزن.
‫به هیچ وجه هم سرفه نکن.
‫از این سمت، بفرمایین.
‫بی ادب نباش، بهشون زور نگو، ‫زیاد هم عصبی به نظر نیا.
‫بفرمایین این سمت.
‫مثل آمریکایی ها فکر کن.
‫باید بدونی که کجا می خوای بری.
‫به ایالات متحده خوش اومدین، خانم.
‫لطفا از در آبی برین.
‫نفر بعدی، لطفا بفرمایین.
‫خدایا، ما را در پناه خودت حفظ کن،
‫بابت این نعماتی که به لطف مسیح به ما بخشیده ای...
‫متشکریم، آمین.
‫آمین.
‫دایانا، دیدم برات نامه اومده. خبری شده؟
‫می گه آقای دِوالرا دوباره چشماش رو جراحی کرده. ‫چند وقته که هلنده.
‫خبرایی که همه می دونن ‫رو نمی خوام بشنوم.
‫بگذریم، آقای دوالرا یه موضوع سیاسیه،
‫درسته خانم کیو؟
‫سر میز شام هم در مورد مسائل سیاسی حرف نمی زنیم.
‫نمی زنیم.
‫جراحی چشم ‫که بحث سیاسی نیست.
‫اگه چشما مال یه سیاستمدار باشن، هست.
‫من زیاد دوست ندارم ‫در مورد بیمارستان ها هم صحبت کنم.
‫پتی، اون کرم رو پیدا کردی؟
‫نه، خانم کیو. ‫از خانم تایلر که توی بخش لوازم آرایشی کار می کنه پرسیدم.
‫آگهیش رو هم نشونش دادم.
‫نمی خوام واسه یه شیشه کرم این همه راه...
‫تا منهتن برم.
‫ایلیش، شاید بتونی یه لطفی ‫در حقم بکنی و تا بارتوچی بری و برام بخری؟
‫چشم خانم کیو.
‫بارتوچی حتما داره.
‫خانم کیو، این که مطمئن نیست.
‫فقط واسه این می گه ‫مغازه بارتوچی از وبستر بهتره...
‫که حال پتی رو بگیره.
‫جفتشون خیلی خوبن...
‫شما دخترا هم خیلی خوش شانسین ‫که اونجا کار گیرتون اومده.
‫ایلیش، ظاهرا پوست چربی داری.
‫درست می گم؟ ‫چطوری بهش می رسی؟
‫خب...خانم کیو، با صابون می شورمش.
‫صابون که مشکلی نداره.
‫فکر می کنم جد ما هم فقط با صابون خودش رو می شست.
‫خانم مک آدام، حالا ایشون از کدوم مارک استفاده می کردن؟
‫این هم توی وصیتنامه نوشته شده؟
‫هر چی باشه، جدمون مرد بوده.
‫پوست چرب براش مهم نبوده.
‫خانما، بیاین دیگه...
‫سر میز شام در مورد پوست اجدادمون صحبت نکنیم.
‫ایلیش، دخترا کمکت می کنن ‫یه چیز مناسبی پیدا کنی.
‫- مگه نه، دخترا؟ ‫- اوهوم.
‫سلام.
‫- صبح بخیر. ‫- دیشب رفتی بیرون؟
‫- بیرون، یعنی متضاد درون. ‫- نه.
‫خب، من با نامزدم رفتم سینما.
‫«چی دیدین، دوروتی؟»
‫«مرد آرام رو دیدم، ایلیش. ‫توی ایرلند فیلمبرداریش کردن.»
‫«اوه، من ایرلندی ام.»
‫«می دونم. واسه همین پیش خودم گفتم ‫شاید برات جالب باشه.»
‫ممنون.
‫نباید زیاد طول بکشه.
‫هوا هنوز گرمه؟
‫من از صبح بیرون نرفته ام.
‫ولی مشخصه که...ممکنه خیلی گرم باشه.
‫به نظر میاد که خیلی گرمه.
‫گرمه، بله.
‫خیلی ممنون.
‫یادت باشه، اگه مشتری ها از اینجا خوششون بیاد، بر می گردن...
‫پس با هر مشتری جوری رفتار کن ‫که انگار می خوای باهاش دوست بشی.
‫- تلاشم رو می کنم. ‫- موضوع تلاش کردن نیست.
‫این کاریه که باید بکنی.
‫هر روز سعی می کنی لباس بپوشی؟
‫نه.
‫یعنی...سعی نمی کنم. ‫همینطوری می پوشم.
‫متوجه منظورم می شی؟
‫بله.
‫خوبه.
‫می شه لطفا یه نون دیگه برامون بیارین؟
‫چندتا هات داگ هم بذار.
‫می خوان از وسط نصف شده باشن.
‫ببخشید. می شه لطفا رسید رو بدین؟
‫امیدوارم وقتی می رم بهشت...
‫اولین صدایی که می شنوم، صدای شما باشه...
‫که با لهجه ایرلندی دوست داشتنیتون ‫ازم می خواین که رسید رو بهتون بدم.
‫دایانا؟
‫ایلیش، بهت گفته ان ‫که پارچه های نایلونی کی تخفیف می خورن؟
‫تا حالا دختری اینجا نداشتیم ‫که برای بارتوچی کار کنه.
‫شاید بتونی اطلاعات درون مغازه ای ‫رو بهمون بدی.
‫چیزی بهم نگفته ان.
‫- شرط می بندم اگه گفته بودن هم نم پس نمی دادی. ‫- از اون آدماست.
‫به رئیسش بیشتر از دوستاش وفاداره.
‫- مثل جاسوسای روسیه. ‫- ای خدا، بس کنین.
‫ممنون می شم که وسط بحث در مورد پارچه نایلونی ‫پای خدا رو وسط نکشی.
‫اون شاید همه جا باشه، ‫ولی قطعا روزی که بارتوچی تخفیف می زنه اونجا نیست.
‫ببخشید خانم کیو.
‫ایلیش، خوشحال شدم که بالاخره ‫چندتا نامه از ایرلند برات اومد.
‫جدا؟ یادم رفت نگاه بندازم.
‫اونا که فرار نمی کنن، ‫شامت رو بخور.
‫ببخشید.
‫ایلیش عزیز.
‫باور این که داری این رو توی آمریکا ‫می خونی برام سخته...
‫این که هزاران کیلومتر ازم دوری.
‫خبر جنجالی این روزا اینه که از وقتی رفتی...
‫مامان دیگه از کلی گزنه ای خرید نمی کنه.
‫همونطور که می دونی، ‫نونش بعضی وقتا تازه نبود...
‫و همه چیز رو هم گرون حساب می کرد...
‫و آدم خیلی بدی هم هست.
‫این رو تو روش نگفتم.
‫نیازی نیست.
‫می دونه جنسا رو گرون می ده ‫و نونش هم تازه نیست.
‫نیازی به گفتن این نیست ‫که هر شب در موردت صحبت می کنیم.
‫می خوایم همه چیز رو بدونیم.
‫مطمئنم سرت شلوغه...
‫ولی حتی اگه نامه هات 200 صفحه باشن ‫هم برای مادرت کافی نیستن.
‫مراقب خودت باش. دوستت دارم.
‫پس چی شده؟
‫یکم برو استراحت کن. ‫برو توی اتاق کارکنا بشین.
‫خیلی ببخشید ایلیش. ‫همه اش تقصیر منه.
‫جوری تعریفت رو برام کرده بودن ‫که فکر نمی کردم به مراقبت نیاز داشته باشی.
‫فرانکو بارتوچی می گه ‫که کارت اینجا عالیه.
‫مامان کیو هم می گه ‫بهترین مستاجری هستی که تا حالا داشته.
‫- چی؟ ‫- «مامان کیو»؟
‫حواست باشه هرگز ‫تو روش اینطوری صداش نکنی.
‫یادم رفته بود ‫که چه حسی داره که آدم از خونه اش دور باشه.
‫اسمت رو واسه دوره شبانه دفترداری نوشته ام. ‫توی دانشگاه بروکلین.
‫هفته ای سه شبه، ‫شهریه ترم اولت رو هم حساب کرده ام.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟ تشکر نمی کنی؟
‫ببخشید. دستتون درد نکنه. ولی آخه چرا؟
‫خب، برام خیلی عجیب بود ‫که چطوری آدمی به باهوشی تو...
‫توی کشور خودمون بیکار بوده.
‫من خیلی وقته اینجام.
‫یادم رفته ایرلند چطوریه.
‫واسه همین وقتی خواهرت ‫توی نامه هاش ازت برام گفت...
‫گفتم کلیسا سعی می کنه کمک کنه.
‫بگذریم، توی بروکلین به دخترای ایرلندی نیاز داریم.
‫ای کاش دیگه حس نمی کردم ‫دلم می خواد یه دختر ایرلندی باشم که توی ایرلند زندگی می کنه.
‫فقط می تونم بگم ‫که این حس از بین می ره.
‫دلتنگی برای وطن یه بیماریه، مثل بقیه بیماریاست.
‫باعث می شه آدم احساس بیچارگی کنه، ‫ولی بعدش به کس دیگه ای منتقل می شه.
‫پرونده تیلور در برابر شرکت گازی استاندارد ‫یکی از مهم ترین پرونده های شرکتی 20 سال اخیره...
‫که نتیجه اش توی دادگاه رقم خورده.
‫اصل دیپ راک در نتیجه این پرونده مطرح شد...
‫واسه همین شاید بشه ‫اون رو مهمترین نقطه عطف در قانون شرکت مادر-شرکت تابع دونست.
‫کاربردش در زمینه یکپارچه سازی خدمات شهری به تنهایی...
‫و به معنای واقعی کلمه ممکنه روی هزاران سرمایه گذار تاثیر بذاره.
‫اصلا متوجه حرفای استاد شدی؟
‫حتی یه کلمه اش؟
‫اون حتی از روی کتاب هم نمی خونه.
‫همه اینا رو بلده.
‫خب، بیا امیدوار باشیم ‫کلاس بعدی راحت تر باشه، باشه؟
‫یکی از چیزایی که کریسمس ‫رو توی آمریکا خراب می کنه، بوقلمونه.
‫مزه خاک اره می ده.
‫خب، پس شد یه ساندویچ پنیر برای خانم مک آدام...
‫و بوقلمون اضافه برای بقیه.
‫خانما، لطفا رعایت کنین.
‫ایلیش، پدر فلاد بهم گفت ‫واسه کریسمس می خوای چیکار کنی.
‫نگو که می خوای به پیرمردای بی کس و کار غذا بدی.
‫هر سال این رو ازمون می خواد. ‫ما همیشه جواب منفی می دیم.
‫ایلیش، واقعا یه قدیسی. اونا بوی افتضاحی می دن.
‫شیلا واسه این می دونه چه بویی می دن ‫که بین اونا دنبال شوهر می گرده.
‫ایلیش، این کارت شگفت انگیزه. ‫کاریه که یه مسیحی واقعی می کنه.
‫ای کاش اینا هم مثل تو بودن.
‫بفرمایین داخل.
‫انتظار دارین چند نفر بیان؟
‫پارسال که 100 نفر اومدن. ‫ممکنه امسال بیشتر باشن.
‫- همه اشون ایرلندی ان؟ ‫- همه اشون ایرلندی ان.
‫چرا بر نمی گردن ایرلند؟
‫اگه اونجا برای دختر باهوش و جوونی ‫مثل تو بن بسته...
‫برای همچین مردایی ‫دیگه اصلا جای موندن نیست.
‫بعضیاشون 50 ساله که اینجان.
‫دیگه با کسی در ارتباط نیستن.
‫عالیه. دستتون درد نکنه.
‫- کریسمس مبارک. ‫- ممنون.
‫اینا کسانی ان که تونل ها،
‫پل ها و بزرگراه ها رو ساخته ان.
‫خدا می دونه الان نونشون رو از کجا درمیارن.
‫بگذریم...
‫نمی خوام مزاحم ضیافتتون بشم...
‫ولی مطمئنم می خواین از همه این خانمایی...
‫که خیلی زحمت می کشن، تشکر کنین.
‫و به رسم تشکر...
‫امروز یه خواننده عالی بینمونه.
‫فرانکی.
‫(آواز به زبان گیلیک)
‫مراقب باش.
‫می خوای بیای توی اتاق جلویی ‫یه لیوان نوشیدنی بخوریم؟
‫حقته.
‫زنده موندی.
‫زیاد بد نبود.
‫- کریسمس مبارک. ‫- سلامت باشی.
‫خانم مک آدام می خواد از پیشمون بره.
‫می خواد بره منهتن و پیش خواهرش زندگی کنه.
‫بهترین اتاق خونه مال اونه...
‫یعنی زیرزمین...
‫ورودی اونجا مستقله.
‫اون اتاق رو فقط می تونم...
‫به دخترای به خصوصی بدم.
‫منظورم ویژگی های ظاهری هم نیستن ها.
‫البته اعتراف می کنم ‫وقتی به این فکر می کردم...
‫که به کی می تونم اعتماد کنم که اون پایین زندگی کنه، ‫به این نتیجه رسیدم که خدا به خانم مک آدام لطف بیشتری داشته.
‫نه، نه، ایلیش، تو دختر خوشگلی هستی...
‫ولی عاقلی.
‫پس اون اتاق مال تو می شه.
‫بقیه دخترا ناراحت نمی شن؟
‫انتظار دارم بشن.
‫مگه چیزی هست که اونا رو ناراحت نکنه؟
‫دخترا، شنبه شب دلورس رو با خودتون ‫به مراسم جشن می برین دیگه؟
‫قراره مراسم برگزار بشه؟
‫توی سرسرای کلیسا.
‫نوشیدنی در کار نیست، ‫ولی بدون اون هم می تونین خوش بگذرونین.
‫من و پتی این هفته نمی ریم.
‫می خوایم به جاش بریم فیلم ببینیم.
‫مطمئنم دلورس از دیدن فیلم ‫هم به همون اندازه لذت می بره.
‫بله، با کمال میل.
‫سینماهای نیویورک خیلی بیشتر از کاوانن.
‫آره، غافلگیرکننده است، نه؟
‫آدم انتظار داره برعکس باشه.
‫دلورس، معلومه که می تونی باهامون بیای.
‫البته اگه ایرادی نداشته باشه ‫که تنها فرد مجرد جمع باشی.
‫یعنی جفتتون توی این چند روز ‫به شکلی معجزه آسا نامزد پیدا کردین؟
‫خب، امیدوارم اینا از چند مورد قبلی بهتر باشن.
‫- ایلیش، تو هم می ری؟ ‫- بله، خانم کیو.
‫- خب، پس تو می تونی دلورس رو ببری. ‫- حتما.
‫ای خدا. کسی اینجا نیست.
‫فکر می کنم اکثر مردم بعد از ساعت نه بیان.
‫مردم یا مردا؟
‫بعضی از مردم مَردن دیگه.
‫خیلی دوست دارم با یه مرد آشنا شم.
‫اومدن. دروغگوها.
‫چقدر عوضی ان.
‫پیرزنه اینطوری گفت.
‫گفت همه اشون عوضی ان.
‫به غیر از تو.
‫به به، سلام.
‫سلام، خوشحالم می بینمتون.
‫دلیلش مشخصه.
‫دنبالمون بیا.
‫بیا. بهتر شد.
‫حالا دیگه قیافه ات جوری نیست ‫که انگار از پای شیردوشی از گاوا اومدی.
‫- قیافه ام اینطوری بود؟ ‫- یکم.
‫البته گاوای خوشگل و تمیز.
‫من ایرلندی نیستم.
‫ایرلندی به نظر نمیای.
‫این رو باید واضح بهت بگم.
‫اصلا رگ ایرلندی ندارم.
‫پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگم ایرلندی نیستن.
‫من ایتالیایی ام. ‫خب یعنی...حداقل پدر و مادرم ایتالیایی ان.
‫پس تو مراسم ایرلندی ها چیکار می کردی؟
‫مگه ایتالیایی ها خودشون مراسم ندارن؟
‫چرا، ولی نمی خوام ‫تو رو به همچون مراسمی ببرم.
‫کل شب ایتالیایی بازی درمیارن.
‫- این یعنی چی؟ ‫- می دونی دیگه.
‫نه.
‫دست می زنن.
‫زیادیه؟
‫گمونم اگه دختر باشی ‫امکانش باشه که اینطوری به نظر بیاد. گوش کن...
‫نمی خوام چیزی رو مخفی کنم.
‫واسه این به مراسم ایرلندی ها اومده بودم...
‫که خیلی از دخترای ایرلندی خوشم میاد.
‫فقط هم من حاضر شدم باهات همراهی کنم
‫نه، اینطور...
‫اوه، پس با خیلی های دیگه هم رقصیدی؟
‫خونه من اینجاست.
‫می شه هفته بعد با هم بریم...
‫و شاید بشه قبلش هم یه چیزی بخوریم؟
‫خوشحال می شم.
‫شب بخیر.
‫خب...
‫اوقات بیکاری چیکار می کنی؟
‫خب، دانشگاه می رم.
‫دانشگاه بروکلین.
‫دفترداری می خونم.
‫می خوای دفتردار بشی؟
‫خب، می خوام یه روزی حسابدار بشم، ‫ولی بله، اولش باید دفترداری رو یاد بگیرم.
‫وای.
‫سخته؟
‫دارم زیادی حرف می زنم. ‫از لوله کشی برام بگو.
‫همین الان هم به اندازه کافی از لوله کشی می دونی.
‫چیزی نمی دونم.
‫می دونی که شیرای آب چکه می کنن ‫و دستشویی ها می گیرن...
‫در همین حد کافیه.
‫من هیچی از دفترداری نمی دونم.
‫خب، خیلی گسترده است.
‫محاسبات زیادی داره، ‫ولی اونش زیاد پیچیده نیست.
‫ولی خب عادت به سیستم ثبت دوگانه یکم طول می کشه.
‫قانون شرکتی هم یاد می گیریم ‫که به نظرم خیلی ترسناکه.
‫باید در مورد یه شرکت بیمه...
‫که دهه 1930 ورشکسته شد...
‫و مشکلات حقوقی ‫که این قضیه به همراه داشت مطالعه می کردیم.
‫گلف بازی می کنه، ‫بازیش خیلی خوبه...
‫اگه شنبه هفته پیش به مراسم می اومد...
‫فکر نمی کنم ‫چشمت من رو می گرفت...
‫چون رز زیباست.
‫نگرانم. به غذات دست نزدی.
‫اوه.
‫انقدر گرم حرف زدن شدم که یادم رفت.
‫شما دخترا چه اتون شده؟
‫ما چیزیمون نشده، خانم کیو.
‫واسه این اینطوری می کنین ‫که ایلیش یه مرد جوان واسه خودش پیدا کرده؟
‫ایلیش یه مرد جوان پیدا کرده؟
‫ما که نمی دونستیم.
‫اصلا ازش حرف نمی زنه.
‫چرا باید به شما خاله زنکا چیزی بگه؟
‫بگذریم، من شنبه شب ‫که زنگ زده بود و با ایلیش کار داشت، باهاش آشنا شدم...
‫مرد با شخصیتیه.
‫خانم کیو، بهمون می گین ازش چی می دونین؟
‫ما می دونیم که خیلی خوشتیپه.
‫از کفشاش زیاد خوشم نیومد.
‫مگه کفشاش چه اشون بود؟
‫رنگشون عجیب بود.
‫مطمئن باشین...
‫از پدر فلاد می خوام که...
‫در مورد خطرات سبکسری موعظه کنه.
‫به نظرم سبکسری هشتمین گناه مرگباره.
‫یه دختر سبکسر ‫به اندازه یه مرد تنبل شروره...
‫و صدایی که از خودش درمیاره هم خیلی بدتره.
‫بسه دیگه.
‫فقط می خوام تا خونه با هم بریم.
‫نه غذا بخوریم، نه نوشیدنی بنوشیم، نه چیز دیگه.
‫می دونم باید درس بخونی و به خواب نیاز داری.
‫می رسونمت خونه و بهت شب بخیر می گم.
‫اگه باهات نیام...طاقتم طاق می شه.
‫می خوام یه چیزی ازت بپرسم، ‫تو هم پیش خودت می گی...
‫«اوه، خیلی زوده. ‫به اندازه کافی نمی شناسمش.
‫فقط چند بار با هم بیرون رفتیم.»
‫چیز خیلی بدی نیست.
‫فقط اینطوریه که اکثر مردا...
‫لطفا بپرس.
‫کم کم داری وحشت زده ام می کنی.
‫اوه...
‫چشم. می شه یه بار واسه شام بیای خونه امون ‫و با خانواده ام آشنا شی؟
‫همین؟
‫با کمال میل.
‫غذای ایتالیایی دوست داری؟
‫نمی دونم. تا حالا نخورده ام.
‫بهترین غذای دنیاست.
‫خب، چرا نباید ازش خوشم بیاد؟
‫حالت خوبه، نه؟
‫آره. چطور؟
‫فقط...از این حالتت خوشم میاد.
‫نمی دونم کلمه اش چیه، ‫وقتی که آدم پایه هر کاری باشه، می گن اینطوریه.
‫- تابع؟ ‫- جدی؟ تابع؟
‫خیله خب، پس حالا که تابعی...
‫می شه این هفته، یه شب که کلاس داری، ‫بریم سینما؟
‫قبول می کنم ‫باهات دوتا فیلم ببینم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫اگه اولین قرار فاجعه باشه، ‫یه فرصت دیگه هم بهت می دم.
‫ایستگاه بعدی پارک وی هستش.
‫حقیقتش حس می کنم اینطوریه...
‫ولی این تازه اولین سالیه که اومده ام، ‫واسه همین نمی دونم چطوری قضاوت کنم.
‫خب، تبریک می گم.
‫اولین زمستون نیویورک رو به سلامت پشت سر گذاشتی.
‫زیاد هم بد نبود.
‫جدی؟ ایرلند سردتره؟
‫نه بابا، اینجا سردتره.
‫اینجا زمستون ها رو...
‫بر اساس سرد بودن می سنجیم.
‫ولی همه جا سیستم گرمایشی دارین.
‫فقط بیرون سردتون می شه.
‫گمونم راست می گی.
‫- ممنون که کمکم کردی. ‫- روز خوبی داشته باشی.
‫ایلیش.
‫انگار یه آدم دیگه شدی. ‫چطوری انقدر تغییر کردی؟
‫شاید توصیه ای داشته باشی ‫که بتونم به دختر بیچاره بعدی که همچین حسی پیدا کنه انتقال بدم.
‫با یکی آشنا شدم. یه مرد ایتالیایی.
‫وای نه. این رو انتقال نمی دم.
‫ترجیح می دم دلتنگ وطن بشن ‫تا این که دلشون بشکنه.
‫همه اش در مورد بیسبال یا مادرش...
‫- حرف می زنه؟ ‫- نه.
‫پس نگه اش دار.
‫بقیه مردای ایتالیایی نیویورک اینطوری نیستن.
‫وایستا.
‫یادت باشه که داریم بهت آسون می گیریم، ‫چون سس نداریم.
‫آره، باید یادت باشه ‫که سس به همه طرف می پاشه...
‫پس باید آروم بخوری.
‫اگه مشکلی ببینم، می گم شلپ.
‫- فکر خوبیه. ‫- حالا می شه شروع کنم؟
‫- آره. ‫- شروع کن.
‫شلپ!
‫الان روی مادرش، پدرش و دیوارا سس ریختی، ‫حسابی شلپ شولوپ کردی.
‫دوباره از اول برو.
‫رز عزیزم.
‫گمونم مهمترین خبر اینه که نامزد کرده ام.
‫می دونم اهمیتش از بارتوچی ‫و کلاس های شبانه ام کمتره...
‫ولی می خوام همه چیز رو بهت بگم.
‫ولی لطفا به مامانی چیزی نگو، ‫خودت می دونی که چطوریه.
‫آدم خوب و مهربونیه...
‫شغل داره و سخت کوشه.
‫چهارشنبه ها می رسیم سینما...
‫شنبه ها هم من رو به مراسم پدر فلاد می بره.
‫جسمم اینجا بود...
‫ولی زندگیم توی ایرلند، پیش شما بود.
‫که حالا دیگه اون سر دنیاست.
‫این چیز مهمیه، نه؟
‫اوه، بهتره بابت فرانکی هم بهت هشدار بدم.
‫- همون کوچیکه؟ ‫- آره، هشت سالشه، ولی رفتارش مثل 18 ساله هاست.
‫بچه مودب و باهوشیه ها، ولی چند وقته...
‫همه اش می گه که چه حرفایی قراره بهت بزنه.
‫- چه جور حرفایی؟ ‫- نمی دونیم.
‫ممکنه هر چیزی بگه.
‫من سعی کردم بهش پول بدم ‫تا بره بیرون و با دوستاش بیسبال بازی کنه...
‫و بابام هم تهدیدش کرد...
‫ولی فکر کنم مشتاقه که دردسر درست کنه...
‫انقدر که هیچ مشکلی با کتک خوردن نداره.
‫خونه امون اینه.
‫آماده ای؟
‫چطوری یاد گرفتی اونطوری اسپاگتی بخوری؟
‫- آموزش دیده ام. ‫- آموزش؟ یعنی کلاس رفتی؟
‫همچین چیزی هم هست؟ ‫شاید من بتونم تدریس کنم.
‫نه، نه، دایانا، یکی دیگه ‫از کسایی که توی پانسیون زندگی می کنه...
‫برام اسپاگتی پخت...
‫و مجبورم کرد بدون کثیف کاری سعی کنم بخورمش.
‫خب، توی ایرلند چی می خورین؟ ‫خورش ایرلندی؟
‫فقط اون که نه. غذاهای دیگه ای هم...
‫خب، اولا، باید بگم ‫که ما از ایرلندی ها خوشمون نمیاد.
‫- آهای، مودب باش. ‫- فرانکی.
‫چیه؟ خوشمون نمیاد دیگه. ‫همه این رو می دونن.
‫چرا فرانکی؟
‫چون یه گروه گنده از ایرلندی ها ‫ماریزیو رو کتک زده و اون مجبور شد بخیه بزنه...
‫و چون همه پلیسای اینجا ایرلندی ان ‫کسی کاری نکرد.
‫احتمالا این سکه دو رو داشته باشه.
‫شاید چیزی گفته باشم که نباید می گفتم.
‫الان یادم نمیاد.
‫نه، چون کتکت زدن.
‫بگذریم، احتمالا همه اشون ایرلندی نبودن.
‫نه، فقط موی قرمز و پاهای دراز داشتن.
‫خیله خب، بلند شو.
‫- آخ! ‫- ببخشید.
‫در دفاع از اون فقط می تونم بگم ‫که بین ما...
‫فقط اون مدرک دانشگاهی می گیره.
‫اگه بتونه دهنش رو ببنده.
‫خب...تونی گفته دانشگاه می ری.
‫فقط یه دوره شبانه است. ‫می خوام دفتردار بشم.
‫کار توی مغازه رو دوست دارم، ‫ولی نمی خوام تا ابد اونجا بمونم.
‫ببخشید ایلیش، من یه احمقم.
‫یه احمق بی ادبم.
‫تونی بهت پیشنهاد داده ‫که با شروع فصل، تو رو به اَبِتس فیلد ببره؟
‫بیسبال دوست داری؟
‫از داجرز چیزی نگفته؟
‫حتی یه بار؟
‫تونی، چرا اینطوری شدی؟
‫می خوای بدونی چرا؟ ‫چون همه اش سرشون گرم کارای دیگه ایه.
‫بگذریم، اگه می خوای تابستونا ببینیش ‫باید به ابتس فیلد بری.
‫انقدر برات مهمن؟
‫بذار اینطوری بگم، ‫اگه بچه هامون آخرش طرفدار یانکیز یا جاینتس بشن...
‫- خیلی ناراحت می شم. ‫- من هم همینطور.
‫نمی خنده تونی. ‫فکر کنم دیگه کار از کار گذشته.
‫طرفدار یانکیزه.
‫چی می گی تو؟ ‫مشکلت چیه؟
‫کی گفته طرفدار یانکیزه؟
‫دوستت دارم.
‫من...
‫بابت امشب ممنونم. عالی بود.
‫ببخشید.
‫کارم تموم شده بود.
‫شیلا، می شه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫چرا ازدواج نکردی؟
‫چون شوهرم عاشق یکی دیگه شد و ترکم کرد.
‫اوه...ببخشید.
‫خب، حاضری دوباره ازدواج کنی؟
‫- کسی بهت پیشنهاد داده؟ ‫- نه.
‫نه واقعا.
‫نمی پرسم این یعنی چی.
‫پرسیدی حاضرم دوباره ازدواج کنم؟
‫نه، می خوام تا آخر عمرم...
‫پشت در دستشویی پانسیونم منتظر بمونم.
‫معلومه که می خوام.
‫برای همین هر هفته ‫به اون مراسم کوفتی می رم.
‫می خوام جلوی در دستشویی خونه خودم منتظر بمونم...
‫و یه مرد بداخلاق که موی گوشاش دراومدن...
‫روی صندلی توآلت نشسته باشه و روزنامه بخونه.
‫اون موقع آرزو می کنم ‫که ای کاش بر می گشتم اینجا پیش تو.
‫ایلیش!
‫ببخشید.
‫فکر نمی کردم بیای.
‫آره، می دونم. ‫فکر می کردم همچین فکری بکنی.
‫برای همین می خواستم ‫به هر قیمتی هم که شده، خودم رو برسونم.
‫- باید یه چیزی بهت بگم. ‫- می شه...
‫می شه تا وقتی به خونه خانم کیو نرسیدیم، ‫در مورد یه چیز دیگه صحبت کنیم؟
‫- مسئله این نیست... ‫- خواهش می کنم.
‫خب...
‫10 دقیقه دیر کردم ‫و سر تا پام هم از فاضلابی...
‫که از سقف دستشویی یه خانم مسن چکه می کرد، پوشیده شده.
‫آره.
‫حتی اگه تو فکر اینی که ازم دعوت کنی با هم قهوه بخوریم...
‫باید بخاطر خودت هم که شده، جواب منفی بدم.
‫خب، چطوری در عرض 10 دقیقه درستش کردی؟
‫نکردم. کل 10 دقیقه رو صرف این کردم ‫که به خانمه توضیح بدم...
‫باید برم جایی و بر می گردم، ‫ولی نمی ذاشت برم.
‫یعنی فاضلاب هنوز داره از سقفش می چکه؟
‫اوه...
‫خب، حالا 15 سانتی متر فاضلاب با 30 سانتی متر چه فرقی می کنه؟
‫می ذاری حرفی که می خوام بزنم رو بزنم؟
‫فکر نمی کنم بدت بیاد.
‫باشه.
‫یادته بعد از این که توی خونه اتون شام خوردم...
‫بهم گفتی دوستم داری؟
‫خب، واقعا نمی دونستم چی بگم.
‫ولی الان می دونم.
‫بهت فکر کرده ام، ازت خوشم میاد.
‫از بودن با تو خوشم میاد.
‫و...
‫شاید من هم همچین حسی داشته باشم.
‫پس دفعه بعدی که بهم بگی دوستم داری...
‫البته اگه دفعه بعدی وجود داشته باشه...
‫من هم می گم دوستت دارم.
‫جدی می گی؟
‫آره.
‫یا خدا.
‫ببخشید اینطوری می گم...
‫ولی فکر می کردم ‫قراره چیز دیگه ای بگی.
‫حالا می شه برم خونه؟
‫دوستم داری؟
‫بله، ولی چیز دیگه ای ازم نپرس...
‫و از این که بچه هامون ‫باید طرفدار داجرز بشن هم حرف نزن.
‫نکنه می خوای بچه ها طرفدار یانکیز بشن؟
‫- تونی، لطفا دیگه پررو نشو. ‫- خیله خب. ببخشید.
‫ایلیش عزیز. ‫بخاطر پارچه های نایلونی خیلی ممنونم.
‫کاغذ کادوی بارتوچی باعث می شه ‫خیلی باشکوه به نظر بیان.
‫انگار همه چیز اونجا در مقایسه با اینجا ‫خیلی هیجان انگیزتر و نوتره.
‫بی صبرانه منتظر اینم ‫که یه روزی همه اش رو نشونم بدی.
‫ایلیش عزیزم...
‫می دونی که حتی وقتی نیستم هم کنارتم.
‫خب...
‫تو فوق العاده ای، ‫فقط همین رو دارم که بگم.
‫به نظر من صرفا امتحانا رو قبول نشدی.
‫نه. برات مثل آب خوردن بودن.
‫آخرین دفعه ای که یکی اینجا ‫بهم خبر خوبی داده رو یادم نمیاد.
‫یکم پول ذخیره کرده ام.
‫می تونم شهریه سال بعد رو خودم بدم ‫و شهریه پارسال رو هم بهتون پس بدم.
‫یکی از اهالی کلیسام پولش رو داده.
‫باید یه کار خیری می کرد، ‫دلیلش رو هم بهت نمی گم.
‫هنوز هم پاش گیره، ‫پس شهریه سال بعد رو هم می تونه بده.
‫خیلی دوست دارم بدونم پاش به چی گیره.
‫آره، مطمئنم که همینطوره، ‫ولی من چیزی بهت نمی گم.
‫ایلیش، هم شایستگی های خودت ‫رو اثبات کردی هم نامزد کردی.
‫دیگه اون دخترک بیچاره ای ‫که زمستون پارسال می خواست برگرده خونه، نیستی.
‫انگار سال ها از اون موقع گذشته.
‫فکر می کنم این اولین باریه...
‫که یکی از دخترام ‫حین زندگی در اینجا توی یه امتحان نمره قبولی گرفته.
‫- ایلیش، به تونی گفتی؟ ‫- معلومه که گفته ام.
‫می خواد به مناسبتش تو رو ببره بیرون؟
‫این آخر هفته قراره به جزیره کنی بریم.
‫- اوه اوه. ‫- این یعنی چی؟
‫مایو داری؟
‫- نه، می خواستم... ‫- عینک آفتابی داری؟
‫- نه. ‫- عینک آفتابی می خوای.
‫شنیده ام اگه امسال بدون عین آفتابی بری لب ساحل...
‫مردم پشت سرت حرف می زنن.
‫شیلا، حالا دقیقا چی می گن؟
‫مسئله هم همینه، خانم کیو.
‫آدم هرگز نمی فهمه، چون اصلا تو روش چیزی نمی گن.
‫ای خدا. ولی حق با دایاناست، ایلیش.
‫باید لباست رو با دقت انتخاب کنی.
‫تا حالا با تونی به سفر نرفتی ‫و اگه لباس درستی انتخاب نکنی، ممکنه نظرش برگرده.
‫رز عزیزم، ممنون که برام نامه فرستادی.
‫خوشحال شدم ‫که خبر مسابقات گلفت رو شنیدم.
‫حتما خیلی خوشحال شده بودی.
‫هنوز دلتنگ تو و مادرم ‫و هر روز به یادتونم...
‫ولی فکر کنم می تونم بگم ‫که برای اولین بار از وقتی که به آمریکا اومده ام...
‫از ته دل خوشحالم.
‫این رو تا حد زیادی مدیون تونی ام.
‫آخر هفته من رو به دیدن مسابقه بروکلین داجرز،
‫تیم بیسبال مورد علاقه اش، برد.
‫بازی رو باختن، واسه همین ناراحت شده بود.
‫کم کم دارم دنبال کار اداری هم می گردم.
‫این هفته با یکی از شرکتای نساجی بروکلین مصاحبه دارم.
‫رز.
‫کی فکرش رو می کرد ‫که خانواده امون دوتا دفتردار داشته باشه.
‫رز.
‫به زودی می تونم از پس مخارج ‫برگشتن به ایرلند و دیدن تو و مامانی بربیام.
‫رز؟
‫وای خدایا.
‫رز! اوه، رز!
‫ناگهانی بود.
‫فکر کنم مریض بوده ‫و خودش هم می دونست که مریضه...
‫و به کسی نگفته بوده.
‫- الان چی می شه؟ ‫- چی ممکنه بشه؟
‫- کی خاکش می کنن؟ ‫- فردا.
‫- بدون من؟ ‫- بدون تو.
‫ایلیش، تو خیلی دوری.
‫اصلا چرا اومدم اینجا؟
‫رز می خواست زندگی بهتری داشته باشی.
‫خوب بودن وضعیت زندگیت ‫خیلی خوشحالش می کرد.
‫ولی دیگه هرگز نمی بینمش.
‫همینطوره پدر، نه؟
‫دیگه هرگز نمی بینمش.
‫می دونی که من فکر می کنم که می بینیش.
‫و اون هم تا آخر عمرت ‫هر روز مراقبت خواهد بود.
‫الو؟ مامانی؟
‫صدات خوب نمیاد.
‫در هر صورت، بارون نیومد.
‫همه اعضای باشگاه گلفش هم اومدن، تک تکشون.
‫بعدش هم خونه پر از مهمون شد.
‫هنوز هستی؟
‫بله.
‫ایلیش، اون واقعا محبوب بود.
‫دوستای سر کارش، ‫همسایه ها، همه اومدن.
‫کسی نمی دونست به من چی بگه.
‫وقتی باباییت مرده بود، به خودم گفتم...
‫که نباید زیاد عزاداری کنم، ‫چون شما دوتا رو داشتم.
‫بعدش که به آمریکا رفتی...
‫باز هم همین رو به خودم گفتم، ‫چون اون پیشم بود.
‫ولی ایلیش، همه رفته ان. ‫دیگه کسی رو ندارم.
‫همینه.
‫اگه بشه، ‫می خوایم پنج تا خونه اینجا بسازیم...
‫یکی هم مال مامان و بابا می شه...
‫چون مامان همیشه دلش می خواسته ‫خونه اش حیاط پشتی داشته باشه.
‫سه تاشون رو می فروشیم.
‫اون یکی هم...
‫برادرام ازم پرسیدن که می خوامش یا نه...
‫من هم گفتم آره.
‫پس گمونم حرفم اینه که...می خوای توی لانگ آیلند زندگی کنی؟
‫می دونم الان چیز دندون گیری به نظر نمیاد...
‫ولی کل زمینای دور تا دور فروش رفته ان...
‫واسه همین تنها نمی شیم...
‫سیم تلفن و برق و بقیه چیزاش هم درست می شن.
‫می خوایم یه شرکت بزنیم.
‫می خوایم سه تاییمون ‫یه شرکت ساختمون سازی بزنیم.
‫من لوله کشیش رو می کنم، ‫لارنس نجاریش رو می کنه و...
‫یه چیزی بگو دیگه.
‫حداقل نظرت رو بگو.
‫نیازی به فکر کردن ندارم.
‫پس اتاقت اینجاست.
‫آره، اگه جیکت دربیاد هم...
‫من رو بیرون می کنه.
‫می خوای بازی کنیم؟
‫- آره، حتما. ‫- خیله خب، بفرما.
‫چوب رو بگیر، باشه؟
‫این رو بده به من. خیله خب، آماده ای؟ دستا بالا.
‫- بنداز. ‫- باشه.
‫بوم. اوه! توپ تا خط سوم می ره.
‫داره اذیتت می کنه؟
‫- چون من رو داشت اذیت می کرد. ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫یه برادر این سنی دارم.
‫- می گم...ایرلندی هستی؟ ‫- انقدر تابلوئه؟
‫الان می خوام با یه دختر ایرلندی ازدواج کنم، ‫واسه همین گمونم برام مشخصتره.
‫تعدادتون توی بروکلین خیلی زیاده.
‫بعضی وقتا اینطور به نظر میاد ‫که انگار همه ایرلندی ها مهاجرت کرده ان.
‫خانمت اهل کجاست؟
‫انیسکورتی از شهرستان وکسفورد.
‫خانم من اونجا فامیل داره.
‫آهای، ایلیش. یه لحظه بیا اینجا.
‫آنتونی فیورلو و ایلیش لیسی.
‫- موفق باشی. ‫- متشکرم.
‫- نانسی. ‫- خیلی باشکوه شدی.
‫من که بهت گفته بودم.
‫خیلی بابت رز تسلیت می گم.
‫ممنون.
‫حالت چطوره؟
‫نه.
‫می دونستم، ولی می خواستم ‫خود نانسی بهت بگه.
‫خیلی خوشحالم که می تونی به عروسی بیای.
‫می تونم؟
‫مادرت دعوت رو از طرف من قبول کرد.
‫- کی هست؟ ‫- بیست و هفتم اوت.
‫فردا با من و جرج بیرون میای؟
‫آنت هم می خواد تو رو ببینه.
‫من که مشکلی ندارم. ‫باید یه کلید برات پیدا کنم.
‫نمی خوام من رو از تختم بلند کنی.
‫همه امون می خوایم بشنویم ‫که زندگی توی نیویورک چطوریه.
‫سعی می کنم یه چیزی به ذهنم برسه ‫که تعریف کنم.
‫بلیط برگشت به نیویورکم بیست و یکم اوته.
‫خب، برای عروسی بهترین دوستت ‫می تونی یه هفته اضافه هم صبر کنی.
‫باورم نمی شه با کسی ازدواج کردم ‫که تو هرگز نمی شناسیش.
‫ولی اگه می دیدیش، ازش خوشت می اومد.
‫می دونم که می اومد.
‫اون مهربونه.
‫بامزه هم هست.
‫چشمای فوق العاده ای هم داره...
‫ای کاش همه چیز جور دیگه ای بود.
‫خب، حالا نوبت خانم اوتول از کوشه.
‫واقعا مجبوریم این کار رو بکنیم؟
‫گرفتن نامه تسلیت ‫که مثل کادوی تولد نیست، هست؟
‫اگه خانم اوتول کوشی ‫نامه بنویسه و بابت نامه تشکرت ازت تشکر کنه، چی؟
‫اونطوری من هم ازش تشکر می کنم.
‫خوشحال می شی که تا آخر عمرت همچین کاری کنی؟
‫اینطور نیست که کار دیگه ای داشته باشم ‫یا کس دیگه ای رو داشته باشم که باهاش حرف بزنم.
‫مگه خانم اوتول کوشی چشه؟
‫می خوای چی بگم؟
‫- نانسی و آنت اومده ان. ‫- برو دیگه.
‫خوش بگذره.
‫ایلیش، این جیم فارله.
‫خیلی خوشوقتم.
‫می تونیم به کافه هتل کانات بریم.
‫ممکنه چندتا از بچه های باشگاه راگبی اونجا باشن.
‫باشه.
‫باید همیشه با بقیه پسرای باشگاه راگبی باشین؟
‫نه.
‫ولی نانسی بهمون گفته بود که ما اجازه نداریم باهات حرف بزنیم...
‫چون با هم خیلی حرف دارین، ‫واسه همین می خوایم یه چند نفر دیگه باشن که باهاشون صحبت کنیم.
‫باشه.
‫ایلیش، از پسرای باشگاه راگبی خوشت نمیاد؟
‫نه جورج، علاقه خاصی بهشون ندارم.
‫اوایل که به آمریکا رفته بودم...
‫به جز یه مورد، ‫دلم برای همه چیزای انیسکورتی تنگ شده بود.
‫همه امون یه جور نیستیم.
‫ظاهرتون که شبیه همه.
‫کت بلیزر می پوشین ‫و به موتون روغن می زنین.
‫نانسی.
‫آنت کو؟ اون چرا اومده؟
‫پسر خیلی خوبیه، ‫زیاد بهش سخت نگیر.
‫این همون جیم فارلیه ‫که با کتلین کسیدی نامزد کرده بود؟
‫- اون چی شد؟ ‫- ازش جدا شد.
‫جیم فکر می کرد ‫دختره واقعا بهش علاقه نداره.
‫تا یه مدت خیلی ناراحت بود، ‫ولی الان دیگه فراموشش کرده.
‫نانسی، من...بر می گردم آمریکا.
‫ولی تا وقتی که اینجایی ‫می تونی یکم خوش بگذرونی، نه؟
‫جرج، بیا بریم.
‫حال مادرت چطوره؟
‫اون...خب ناراحته.
‫با این که زیاد نگذشته، ‫ولی خیلی شکسته شده.
‫اتفاق وحشتناکی بود.
‫همه امون به مراسم تدفین رفتیم...
‫خودم و پدر و مادرم.
‫نمی دونستم.
‫مادرم باهاش گلف بازی می کردها.
‫خیلی بهش علاقه داشت.
‫این...
‫تا جایی که یادمه، ‫غم انگیزترین اتفاقیه که توی این شهر افتاده.
‫ممنون.
‫بیاین دیگه.
‫آسمون خراشا چی؟
‫اون که منهتنه.
‫خونه و محل کارم توی بروکلینن...
‫اگه بیرون برم هم از بروکلین خارج نمی شم.
‫همه آسمون خراشا اون سمت رودخونه ان.
‫اینطوری که تو می گی زیاد باشکوه به نظر نمیاد.
‫آخه واقعا نیست.
‫حتی مغازه ای که توش کار می کنی؟
‫بارتوچی رو می گی؟ ‫خب، چیزای قشنگی می فروشه.
‫ولی من از پس خرید خیلی هاشون ‫برنمیام و از کار در اونجا هم خوشم نمیاد، پس...
‫دوست داری چیکار کنی؟
‫می خوام کار رز رو بکنم.
‫می خوام توی یه اداره حسابداری کنم.
‫خب، باید یه سر به شرکت دیویس بزنی.
‫هنوز نتونستن برای رز جایگزین پیدا کنن ها.
‫بعد از عروسی یه راست بر می گردم نیویورک.
‫ولی شاید بخوای تا اون موقع یکم پول اضافه دربیاری.
‫مطمئنم خوشحال می شن ‫که براشون کار کنی.
‫بگو می خوای بمونه دیگه.
‫من فقط به فکر خود ایلیشم.
‫ایلیش، شنیدی چی گفت؟ ‫فقط به فکر توئه.
‫همین، همین.
‫یادتون باشه که خانم گروگان شصتش هم خبردار نشده بود.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫می بینمت.
‫شبت چطور بود؟
‫خیلی خوب بود، ‫ممنون که پرسیدی.
‫اونی که باهاشون تو ماشین بود ‫جیم فارل بود؟
‫آره.
‫پدر و مادرش دارن اسباب کشی می کنن ها. ‫دارن می رن روستا.
‫قراره تک و تنها توی اون خونه زندگی کنه.
‫جدا؟
‫خوش به حال کسی که به دلش بشینه.
‫شب بخیر، مامان.
‫- سلام ایلیش. ‫- سلام خانم برنان.
‫چقدر خوشگل شدی.
‫- خدا رو شکر که برگشتی. ‫- چی شده؟
‫یکی از دیویس اومد.
‫توی بخش حسابداریشون یه مشکلی پیش اومده.
‫می خوان همین الان بری اونجا.
‫همین؟ ‫بذار خریدا رو جا به جا کنم.
‫نه، نه، ولش کن.
‫اون جوونک گفت یه راست بری اونجا.
‫مادر، مهم نیست اون چی گفته.
‫من که کارمندشون نیستم. ‫دارم در حقشون لطف می کنم.
‫لطفا خرید خونه رو به من بسپار.
‫مشکل اینه ‫که این موقع سال سرمون شلوغه...
‫و کارگرای چوب بری ‫و راننده ها هم هفته پیش اضافه کاری کردن.
‫خب، برگه های اضافه کاری رو پر کردن...
‫ولی کسی اینجا نبوده ‫که بهشون سر و سامان بده و به فیش های حقوقی الصاقشون کنه...
‫و بعضی از کارکنا شروع به شکوه و شکایت کردن...
‫و حقیقتش نمی تونم سرزنششون کنم.
‫همونطور که می بینی، ‫اوضاع بدجوری به هم ریخته.
‫خب، اگه یه چند ساعت بهم وقت بدین...
‫می تونم سیستمی ایجاد کنم ‫که کسی که بعد از من میاد...
‫بتونه بدون دردسر به حسابا رسیدگی کنه.
‫سلام ایلیش.
‫ماریا بهم گفته کارت فوق العاده بوده.
‫ممنون.
‫البته باید می دونستیم اینطوری می شه. ‫هر چی باشه، تو خواهر رزی.
‫بهم گفته ان مدرک دفترداری داری.
‫مختص دفترداری آمریکاییه؟
‫مدرک رو توی آمریکا گرفته ام، ‫ولی سیستمشون خیلی شبیه به مال اینجاست.
‫خب، قطعا به یکی نیاز داریم ‫که این موقع سال که سرمون شلوغه...
‫به حقوقا و سایر مسائل رسیدگی کنه.
‫واسه همین دوست دارم ‫کارت رو به صورت پاره وقت ادامه بدی.
‫بیا بببینیم این چطور پیش می ره، ‫بعدش دوباره با هم صحبت می کنیم.
‫می خوام به زودی به آمریکا برگردم.
‫همونطور که گفتم، بیا قبل از این که تصمیم قطعی بگیریم...
‫یه بار دیگه با هم صحبت کنیم.
‫بله، آقای براون. حتما. ممنون.
‫حقوق امروزت رو می تونی از ماریا بگیری.
‫یادم رفته بود.
‫چی رو؟
‫این رو.
‫بروکلین هم ساحل داره که.
‫آره، ولی خیلی شلوغن.
‫احتمالا دیرتر چند نفر واسه قدم زدن به اینجا بیان.
‫آره.
‫ولی فرق می کنه.
‫مطمئنم که نمی کنه.
‫ما واقعا چیزی از بقیه جاهای دنیا نمی دونیم.
‫حتما الان برات خیلی عقب مونده به نظر میایم.
‫معلومه که نه.
‫آروم و متمدن و دوست داشتنی به نظر میای.
‫بیاین دیگه!
‫مادرم می خواست بدونی...
‫که باشگاه گلف داره به یاد رز ‫یه جایزه جدید ایجاد می کنه.
‫یه جام ویژه، برای خانم تازه واردی ‫که بیشترین امتیاز رو کسب کنه.
‫مادرم می گه ‫رز همیشه با تازه واردا خیلی خوش برخورد بوده.
‫امیدوارم از شنیدن این خبر خوشحال شده باشی.
‫بله.
‫البته.
‫یعنی هر سال یه نفر جام رز لیسی رو می بره؟
‫آره، هر سال،
‫تا وقتی که باشگاه گلف برپا باشه.
‫به نظرم اگه زنده بود، می خواست که تو بری...
‫و جام رو به اولین برنده تقدیم کنی.
‫آره، ضمنا مادرم هم می خواد باهات آشنا بشه.
‫باید یه وقت تعیین کنم ‫که بیای و با هم چای بخوریم.
‫ممنون. خوشحال می شم.
‫ای کاش قبل از این که برم هم همینطوری بود.
‫قبل از مرگ رز.
‫چطوری؟
‫قبلا اینجا چیزی برام نداشت...
‫ولی الان کار دارم و...
‫اینجا؟
‫می خوای شنبه بریم مسابقه داجرز رو ببینیم؟
‫- حتما. ‫- خیله خب.
‫- یه کاری برام می کنی؟ ‫- چه کاری؟
‫اگه بخندی یا از این قضیه به بقیه اعضای خانواده ‫چیزی بگی...
‫نه تنها بازی شنبه، بلکه بقیه بازی های فصل رو...
‫هم نمی تونی بری و ببینی.
‫کتک هم می خوری.
‫شاید بهتر باشه دخالت نکنم.
‫فرانکی، واقعا به کمکت نیاز دارم.
‫می دونی بهترین نویسنده و خواننده خانواده ای دیگه؟
‫- آره. ‫- دارم سعی می کنم یه نامه برای ایلیش بنویسم.
‫و می خوام...نمی دونم.
‫تو که قبلا حدود پنج بار براش نامه نوشتی.
‫آره فرانکی، ولی به درد نمی خورن و...
‫اون هم فقط یه بار جواب داده.
‫قبلا نوشته هام رو نخونده بود.
‫نگرانم که با این کارم ‫دارم از خودم زده اش می کنم.
‫گوش کن، من هشت سالمه.
‫از محبت چیزی نمی دونم.
‫نیازی نیست از محبت چیزی بدونی.
‫فقط باید املا و...و...
‫- گرامر. ‫- آره. یه نگاهی بهش میندازی؟
‫ایلیش عزیزم.
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫این هفته انگار لوله های کل زیرزمینای دنیا ترکیده ان.
‫تا حالا سه تا تعمیر کرده ام.
‫سخت کار می کنم. ‫پول پس انداز می کنم.
‫همه مدام سراقت رو ازم می گیرن.
‫فکر کنم «ق» رو اشتباه نوشتی...
‫درستش سراغه.
‫بگذریم، فکر نکنم خبر دیگه ای برات داشته باشم.
‫مامان و بابا و همه برادرام بهت سلام می رسونن.
‫این روزا بیشتر از هر چیزی به تو فکر می کنم.
‫حتی وقتی که به دیدن مسابقات داجرز می رم...
‫روی بازی ها تمرکز نمی کنم.
‫با عشق، از طرف تونی ات.
‫به موت روغن نزدی.
‫کت بلیزر هم نپوشیدی. اسپرت پوشیدی.
‫جیم فارل، نکنه لباس مبدل پوشیدی؟
‫داری سعی می کنی گولم بزنی؟
‫نه. وقتی گفتی همه امون مثل همیم...
‫متوجه منظورت شدم.
‫باعث شد فکر کنم ‫که زندگیم حتما به نظرت خیلی آسونه.
‫کافه پدرم رو می گردونم.
‫قراره توی خونه پدر و مادرم زندگی کنم.
‫می دونم این از بیرون چطور به نظر میاد، ولی...
‫همچون حسی ندارم.
‫چه حسی داری؟
‫من هرگز به جایی نرفته ام.
‫حتی به انگلیس هم نرفته ام...
‫ولی دوست دارم لندن و پاریس و رم و نیویورک رو ببینم.
‫فکر مردن بدون خارج شدن از ایرلند برام ترسناکه.
‫چیزای دیگه ای هم هستن.
‫خیلی ببخشید، ‫می خواستم هزارتا سوال ازت بپرسم...
‫ولی فقط از خودم حرف زده ام.
‫خوشحالم که این کار رو کردی.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫می شه اون پیپ مسخره ‫رو خاموش کنی و بیای پیشمون بشینی؟
‫از همینجا هم صداتون رو خوب می شنوم.
‫ما که اسباب سرگرمی تو نیستیم.
‫نگران نباش بابا.
‫خودم این رو سال ها پیش فهمیدم.
‫ایلیش، بهش توجه نکن.
‫خوبه جیم به من رفته، نه اون.
‫بلندتر حرف بزنین.
‫برای اسباب کشی هیجان زده این؟
‫دلمون برای انیسکورتی تنگ می شه، ‫ولی گلنبرایان هم جای دوست داشتنی و آرومیه.
‫مادر نگرانه ‫که اگه اینجا تنهام بذاره، چی می شه.
‫فکر می کنه اینجا رو نابود می کنم.
‫خب، امیدوارم تا ابد تنها نمونی.
‫معلومه که نمی مونه.
‫یعنی...
‫هوای خیلی خوبیه، نه؟ خدا رو شکر.
‫عالیه.
‫تابستونای نیویورک خیلی گرمن، نه؟
‫امکانش هست که باشن، بله.
‫رطوبتش هم بعضی وقتا خیلی زیاد می شه.
‫تونی عزیز.
‫بابت نامه هات ممنونم.
‫می خوام بدونی که...
‫نمی خوام می خوام چی رو بدونی.
‫نمی خوام عقب بشینم.
‫مطمئن می شیم بهترین صندلی ‫به شما برسه.
‫ولی درست نیست ‫اون بالا پیش نانسی و جرج بشینم.
‫پس دومین صندلی خوب مراسم ‫رو براتون پیدا می کنیم.
‫خانم لیسی، می خواین جلوتر برم ‫و چندتا صندلی براتون جور کنم؟
‫امکانش هست، جیم؟ خیلی ممنون می شم.
‫- خیلی باشخصیته، نه؟ ‫- آره.
‫دقیقا هم به موقع پاش به زندگیمون باز شد.
‫نانسی، ازت دعوت می کنم...
‫که در برابر خداوند و کلیساش...
‫رضایتت برای ازدواج با جرج رو اعلام کنی.
‫عهد می کنم که در روزهای خوش و بد، در دوران بیماری...
‫و سلامتی، بهت وفادار باشم.
‫تا آخر عمرم بهت عشق خواهم ورزید ‫و با تمام وجود به تو احترام خواهم گذاشت.
‫حلقه ها رو بیارین.
‫خدایا، این حلقه ها رو تقدیس کن.
‫به کسانی که اونا رو به دست می کنن...
‫وفاداری ابدی نسبت به همدیگه اعطا کن.
‫دعا می کنم که اونا پیرو امرت باشن...
‫و با علاقه به تو و به همدیگه، در آرامش زندگی کنن.
‫خدایا، این رو به وسیله پیامبرمان، حضرت مسیح، از تو درخواست می کنیم. آمین.
‫آمین.
‫ایلیش، مادرت بهم گفته اوضاعت...
‫توی انیسکورتی خیلی خوبه.
‫مراسم خیلی قشنگی بود.
‫آقا و خانم فارل دارن به گلنبرایان اسباب کشی می کنن...
‫- پس جیم... ‫- بله، می دونم.
‫من و جیم به مادرم قول دادیم ‫که تا ماشین همراهیش کنیم.
‫شنیدی چی گفتی؟ ‫«من و جیم. من و جیم.»
‫اینطور که بوش میاد دیگه زیاد طول نمی کشه...
‫مادرت هم حسابی خوشحال می شه.
‫می شه من رو ببخشین؟
‫ایناهاشن.
‫- سلام خانم بیرن. حالتون چطوره؟ ‫- جک.
‫مری.
‫- داشتم می اومدم دنبالت. ‫- دنبال من؟
‫مری، من خیلی وقته که برای خانم کلی کار نکرده ام.
‫ایلیش، لطفا بیا.
‫بهم گفت بدون تو برنگردم.
‫خودت می دونی چطوریه.
‫مری، من پنج دقیقه با ایلیش می رم بالا، ‫لطفا حواست به مغازه باشه.
‫فعلا مشتری نیست...
‫واسه همین فکر نمی کنم ‫زیاد بتونی خرابکاری کنی.
‫خب، اوضاعت چطوره؟
‫خیلی خوبه خانم کلی، ممنونم.
‫شنیده ام توی بخش حسابداری دیویس...
‫مشغول شدی.
‫درسته.
‫خیلی ها هم می گن ‫که با جیم فارل جوان جور شدی.
‫خب، خودتون می دونین مردم چطوری ان دیگه. ‫عاشق غیبت کردنن.
‫بله.
‫خانم بریدی رو یادته؟
‫معمولا یکشنبه ها ‫واسه خرید گوشت میاد مغازه.
‫نه؟
‫خب، الان سرت خیلی شلوغه...
‫و درگیر مسائل زیادی هستی.
‫بگذریم، یکی از خواهرزاده های خانم بریدی توی بروکلینه.
‫دنیا جای کوچیکیه، نه؟
‫چند هفته پیش یه نامه براش فرستاده بود.
‫چی گفته بود؟
‫هیچی، فقط این که واسه یه مراسم عروسی...
‫به تالار شهر رفته بود...
‫و شوهرش به یه دختر انیسکورتی که...
‫داشت ازدواج می کرد برخورد کرده بود.
‫خانم کلی، حقیقتش متوجه منظورتون نمی شم.
‫اون دختر من نبودم.
‫خانم لیسی، من رو نمی تونی گول بزنی.
‫با این که مطمئن نیستم ‫اسمت دیگه این باشه، هست؟
‫یادش نمی اومد.
‫فکر می کرد یه اسم ایتالیایی باشه.
‫یادم رفته بود.
‫یادت رفته بود؟ عجب حرفی...
‫یادم رفته بود این شهر چطوریه.
‫خانم کلی، قصد داشتی چیکار کنی؟
‫جلوی رسیدنم به جیم رو بگیری؟
‫جلوی برگشتنم به آمریکا رو بگیری؟
‫شاید اصلا نمی دونستی.
‫اسم من ایلیش فیورلوئه.
‫- دارم وصلتون می کنم. ‫- ممنون.
‫چه کمکی براتون از دستم برمیاد؟
‫سلام. می خواستم بلیط کشتی بعدی...
‫از کوب به نیویورک رو رزرو کنم.
‫به نظرم آدما بعد از عروسی ‫بیشتر پول خرج می کنن.
‫مادر نانسی حتما به همه مغازه های شهر سر زده.
‫رفته بود از مغازه بروم قرص آتش زا بخره.
‫وسط اوت می خواست قرص آتش زا بخره.
‫ولی اون تو خانم استیپلتون رو دیده بود ‫و فرصت نکرده بود...
‫تک تک جزئیات روزش رو بهش...
‫ایلیش، چی شده؟
‫با جیم حرفت شده؟
‫مامان، من رو ببخش.
‫خیلی معذرت می خوام.
‫من ازدواج کردم.
‫قبل از این که برگردم خونه، ‫توی بروکلین ازدواج کردم.
‫باید بهت می گفتم.
‫باید به محض این که برگشتم بهت می گفتم.
‫می خوام با اون باشم.
‫می خوام با شوهرم باشم.
‫البته.
‫مرد خوبیه؟
‫بله.
‫اگه تو باهاش ازدواج کردی ‫یعنی حتما مرد خوبیه.
‫پس می خوای برگردی؟
‫بله. فردا.
‫با قطار اول صبح می ری؟
‫من می رم بخوابم.
‫مامان، ساعت هنوز هشت هم نشده. لزومی نداره بری بخوابی.
‫خیلی خسته ام.
‫می خوام همین الان باهات خداحافظی کنم.
‫فقط هم یه بار.
‫شاید بشه برام نامه بفرستی ‫و ازش برام بنویسی.
‫حتما.
‫شب بخیر، ایلیش.
‫خب، شما می خوای بری توی آمریکا زندگی کنی؟
‫- نه. ‫- تفریحی می ری؟
‫نه، خونه ام اونجاست.
‫جدا؟ اونجا چطوریه؟
‫بزرگه.
‫می خوام توی بروکلین نیویورک زندگی کنم.
‫می دونی کجاست؟
‫بله.
‫می گن اونجا کلی ایرلندی هست...
‫که مثل خود ایرلنده.
‫جدا؟
‫آره.
‫دقیقا مثل ایرلنده.
‫چیزی نخوری ها.
‫ولی شاید چندین سال اونجا بمونم.
‫نه، وقتی رسیدی که می تونی غذا بخوری.
‫توی کشتی چیزی نخور.
‫اینطوری حالت زیاد به هم نمی خوره. ‫قول می دی؟
‫قول می دم.
‫می خوام الان بری توی کابینت...
‫و در دستشویی رو از طرف خودت قفل کنی.
‫وقتی بغل دستی شروع به در زدن کرد، ‫می تونی باهاش چونه بزنی.
‫وقتی به مرکز مهاجرت رسیدی، ‫حواست رو حسابی جمع کن.
‫جوری به نظر بیا ‫که انگار می دونی داری کجا می ری.
‫باید مثل آمریکایی ها فکر کنی.
‫دلت انقدر برای خونه تنگ می شه که دلت می خواد بمیری...
‫کاری هم از دستت نمیاد، ‫فقط باید تحملش کنی.
‫ولی دووم میاری و دلتنگی جونت رو ازت نمی گیره.
‫یه روز خورشید درمیاد.
‫انقدر کم رمقه...
‫که شاید بلافاصله متوجه اش نشی.
‫بعدش به خودت میای و می بینی ‫داری به چیزی یا کسی فکر می کنی...
‫که کوچکترین ربطی به گذشته نداره...
‫یکی که فقط مال خودته...
‫و بعدش می فهمی...
‫که زندگیت اینجاست.