‫شب خلوتیه.
‫حیوانات می‌دون ‫و باد استخون رو به درد میاره.
‫چنین بادی...
‫مملو از صداست.
‫اجداد خطاب به آدم زوزه می‌کشن...
‫و داستان تعریف می‌کنن.
‫اون همه صدا... یکی می‌شن.
‫یه صدا فرق می‌کنه...
‫یه صدا...
‫اون بیرون زمزمه می‌کنه، ‫از تاریکی نگاه می‌کنه.
‫اون اهریمن تیزدندون،
‫جرج پیر.
‫حالا از نزدیک می‌شنوی...
‫و من یاد اولین دیدارمون می‌اندازمت...
‫که چشم تو چشم شده بودیم.
‫بدین شکل با دکتر هنری گوس ‫آشنا شدم،
‫مردی که امیدوار بودم ‫شاید بتونه دردهام رو درمان کنه.
‫چیزی گم کردی؟
‫سوال اول.
‫کدوم راز گزارش سیکسمیث ‫ارزش کشتن داره؟
‫سوال دوم.
‫منطقیه گمون کنیم باز هم واسه محافظت ‫از اون راز آدم می‌کشن؟
‫اگه منطقیه، سوال سوم.
‫من اینجا چه غلطی می‌کنم؟
‫با این که تجربه درازمدت ویراستاریم...
‫باعث شده از گذشته‌نما و آینده‌نما...
‫و انواع این کارهای حقه‌بازانه بدم بیاد،
‫به نظرم اگه تو بتونی یه لحظه...
‫صبوری پیشه کنی، متوجه می‌شی...
‫این روایت جنون‌آمیز روش خاصی داره ‫خواننده گرامی.
‫[سمفونی اطلس ابر]
‫سلام سیکسمیث عزیزم،
‫امروز صبح با لوگرِ ویویان آیر...
‫به سقف دهن خودم شلیک کردم.
‫خودکشی واقعی اطمینانی ‫مرحله به مرحله و منظمه.
‫مردم می‌گن ‫«خودکشی کار بزدل‌هاست»،
‫اما حقیقت کاملا برعکسه.
‫خودکشی خیلی شجاعت می‌خواد.
‫هر مشکلی پیش اومد، ‫کافیه این دکمه رو بزنین آقا.
‫ممنون.
‫از طرف وزارت خودم ‫و آینده «اجماع»...
‫بابت این آخرین مصاحبه ‫ازت تشکر می‌کنم.
‫[راکتور رو متوقف کنین] ‫[جلوشون رو بگیر جرج ما رو می‌کشن]
‫- سلام. ‫- کارت ورود.
‫انتظار دردسر دارین؟
‫من ناشر درموت هاگینز بودم، ‫روان‌شناس یا طالع‌بینش نبودم،
‫حقیقت تلخ از این قراره...
‫که اصلا خبر نداشتم می‌خواد ‫اون شب چیکار کنه.
‫این ساحل زمانی تالار ضیافت آدم‌خوارها بود،
‫قوی‌ها ضعیف‌ها رو می‌خوردن، ‫ولی دندونشون رو تف می‌کردن بیرون،
‫عین من و شما که هسته گیلاس رو ‫تف می‌کنیم.
‫می‌دونی صد گرم از این‌ها چقدر می‌ارزه؟
‫یادت باشه الان بازجویی یا دادگاه نیست.
‫فقط روایت تو از حقیقت اهمیت داره.
‫حقیقت واحده.
‫«روایاتش» حقیقت نیستن.
‫نذار بگن خودم رو به‌خاطر عشق کشتم.
‫من چند بار دل باختم، ‫ولی جفتمون می‌دونیم...
‫تنها عشق زندگی قشنگ و کوتاهم کیه.
‫[جزایر اقیانوس آرام، ۱۸۴۹]
‫بفرمایین آقای اوئینگ،
‫معتبرترین پیمان بین انسان‌ها...
‫بدون در نظر گرفتن کتب الهی همینه.
‫ممنون کشیش هوروکس، من...
‫می‌دونم پدرزنم خیلی از این معامله خوشحاله.
‫هاسکل مور آدم خیلی خوبیه.
‫نسل‌های آینده به چنین مردهایی تکیه می‌کنن،
‫مردهایی که توانایی بیان حقیقت رو دارن.
‫درسته.
‫اولین بار که قلم هاسکل مور رو خوندم،
‫به نظرم زیباییش عین الهام الهی بود.
‫من و این دکتر دانشمند...
‫شب‌های زیادی رو صرف بحث ‫راجع به آثار آقای مور کردیم.
‫من فقط حاضرم فرض کنم ‫دلیل خوبی ارائه داده...
‫که چرا اینجا نشستیم، ‫این بره خوشمزه رو می‌خوریم...
‫و کوپاکا اونجا وایستاده ‫و خدمت می‌کنه.
‫کاملا درسته. ‫کوپاکا...
‫تو از زندگیت اینجا پیش ما ‫لذت می‌بری، مگه نه؟
‫بله جناب کشیش.
‫کوپاکا اینجا خیلی خوشحاله.
‫دیدی؟ ببین، نردبون تمدن مور همینه.
‫دلیل این نظم طبیعی...
‫خواهش می‌کنم خفه شو جایلز.
‫چند هفته است به این حرف‌ها گوش می‌دم،
‫خیلی خوشحال می‌شم نظر ‫دامادش رو بدونم.
‫بذارین ببینم...
‫بررسی خواست خدا و ذات مردانه.
‫خب، راجع به ذات زنان چی می‌گه؟
‫متأسفانه در این زمینه سکوت رو ‫ترجیح می‌ده.
‫خیلی‌ها همین‌طورن.
‫بفرما آقای اوئینگ.
‫خب، سوالی که مطرح می‌کنه اینه که...
‫اگه خدا جهان رو آفریده،
‫می‌دونیم چه چیزهایی رو ‫می‌تونیم تغییر بدیم...
‫و چه چیزهایی باید مقدس و ثابت بمونن؟
‫کشیش هوروکس واسه اداره مزرعه ‫دستورات دقیقی داده.
‫می‌گه روش گرجی بهترین روشه.
‫ای خدا، این گرما طاقت‌فرساست. ‫چه‌جوری دوام میارن؟
‫کشیش هوروکس می‌گه...
‫برده‌ها عین شترن، ‫واسه بیابون زاده شدن.
‫می‌گه گرما رو عین مردم متمدن حس نمی‌کنن.
‫بهتره از زیر آفتاب ببریمت.
‫چی شد... صدای چیه؟
‫- آها، بیدار شدی. ‫- چی شد؟
‫حدسم درست بود. ‫گوسانو کوکو سرولو...
‫یا کرم پلی‌نزیایه.
‫یه بار مغز یه نفر رو ‫وقتی کار کرم باهاش تموم شده بود...
‫و عین گل‌کلم کثیف شده بود دیده بودم. ‫وای.
‫ولی اصلا نترس، من با این عوضی ‫خوب آشنایی دارم.
‫بفرما. ‫آره، آره، تموم شد.
‫نمی‌دونم اگه راهمون به هم نمی‌خورد ‫چیکار می‌کردم.
‫خب، اولا، می‌مردی.
‫باید یه‌جوری جبران کنم.
‫لازم نیست، بهت اطمینان می‌دم. ‫من دکترم آدام.
‫ببر که نمی‌تونه راه‌راهش رو عوض کنه.
‫[کمبریج، ۱۹۳۶]
‫آقای فروبیشر.
‫مدیریت باهاتون کار داره آقا.
‫من می‌دونم اون تو هستین آقای فروبیشر، ‫لطفا همکاری کنین.
‫تا بخوای این رو بخونی، ‫من تو راه ادینبروئم...
‫و دارم می‌رم سراغ شهرت و ثروت.
‫می‌دونم ازش خبری نداری، ولی بهم اعتماد کن،
‫ویویان آیرز از بزرگان موسیقیه سیکسمیث.
‫غم‌انگیزه که به‌خاطر بیماری ‫سال‌هاست اثر جدیدی نساخته.
‫من قصد دارم ترغیبش کنم ‫من رو به عنوان محررش استخدام کنه...
‫و کمکش کنم شاهکاری بسازه...
‫و بعدش در عرصه موسیقی موفق بشم،
‫در نهایت پیتر رو مجبور کنم بگه آره،
‫پسری که ارثش رو گرفت ‫کسی نیست جز رابرت فروبیشر،
‫بزرگ‌ترین آهنگساز تاریخ بریتانیا.
‫می‌دونم غر می‌زنی و سر تکون می‌دی سیکسمیث، ‫ولی تو هم می‌خندی،
‫واسه همین برام عزیزی.
‫پی‌نوشت:
‫مرسی که بهم چیزی دادی.
‫نیاز داشتم ازت یادگاری داشته باشم.
‫جرجیس و اژدها.
‫یادم می‌اندازه آهنگسازی جنگ مذهبیه.
‫گاهی اژدها رو شکار می‌کنیم،
‫گاهی هم اژدها شکارمون می‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫فروبیشر بودی؟
‫گمون کنم ماکراس اون‌قدری بهت توضیح داده ‫که به درد بخوری.
‫چند ماهه یه ملودی واسه ویولا ‫تو ذهنمه،
‫ببینم می‌تونی بنویسیش یا نه.
‫یه نت زینتی کوچولو قبل از سومی هست.
‫صاف و ساده. نوشتی؟ ‫حالا جالب می‌شه.
‫خوبه.
‫برام بزنش.
‫با کمال میل آقا.
‫اِم... گامش چیه؟
‫گامش چیه؟ ‫معلومه دیگه، سل مینور.
‫ضرب‌آهنگش چیه؟
‫امان از دستت، شنیدیش یا نه؟
‫- فقط یه‌کم بیشتر وقت لازم دارم. ‫- لازم داری؟
‫پسر عزیزم، کی داره واسه کی کار می‌کنه؟
‫- عذر می‌خوام آقا... ‫- تو محرری یا عذرخواهی؟
‫حالا دقت کن.
‫ضرب‌آهنگش سه‌چارمه، ‫تو میزان چهارم چهارچهارم می‌شه...
‫و تو میزان پنجم ‫دوباره سه‌چهارم می‌شه،
‫البته اگه شمارش تا اونجا رو بلد باشی.
‫نت سیاه سل، مکث واسه ارتعاش، ‫تکرار ارتعاش سل، بعدش می.
‫به همین ترتیب.
‫خیلی‌خب، بزن ببینم.
‫لطفا بس کن! داری اذیتم می‌کنی!
‫حتما اشتباه شنیدی، گفتم یه ملودی ‫تو ذهنمه، نه کثافت!
‫ویویان...
‫جوکاستا، نجاتم بده!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- تمرین بیهودگیه.
‫معرفیم نمی‌کنی؟
‫اصلا لازم نیست، ‫پسره اصلا به درد نمی‌خوره.
‫خوش‌بختانه می‌شه راحت ‫از دستش خلاص شد.
‫لطف می‌کنی به هنری بگی ‫پسره رو بندازه بیرون؟
‫باشه، حتما عزیزم.
‫قشنگه.
‫آره.
‫خودشه. ‫ملودی خودمه!
‫[سان فرانسیسکو، ۱۹۷۳]
‫اذیت نکن لوئیزا، ما واسه هم ساخته شدیم!
‫لوئیزا، لوئیزا، اذیت نکن، ‫از من بشنو،
‫از من بشنو عزیزم، ‫نباید ترکم کنی.
‫نمی‌دونم به‌خاطر زندگی قبلی ‫یا زندگی بعدیه،
‫ببین. یه ساعت اخیر فقط داشتم تصور می‌کردم ‫از بالکن بندازمت پایین.
‫خب پس خیال کردی کدوم خری هستی؟
‫تو یه نشریه مسخره ‫یه ستون مزخرف می‌نویسی.
‫آسانسور!
‫ممنون.
‫خوشحالم که فهمیدم عصر دلاوری ‫تموم نشده.
‫[ظرفیت: ۸۰۰ کیلوگرم]
‫خوبی؟
‫گمون کنم استخونی نشکسته باشه.
‫نه، نه، نه، تو بشین. ‫بذار ببینم.
‫عالیه. برق قطع شده.
‫امروز بی‌نقص بود ‫و بی‌نقص تموم شد.
‫هنوز هم خوشحالی ‫که عصر دلاوری تموم نشده؟
‫هنوز هم ترجیح می‌دم اینجا باشم ‫و اون بالا نباشم.
‫لابد همه از آقای کیپین خوششون نمیاد.
‫چنین مردانی فقط خطر کاری محسوب می‌شن.
‫- داشتی باهاش مصاحبه می‌کردی؟ ‫- آره، واسه مجله اسپای‌گلس.
‫لوئیزا ری هستم.
‫روفوس سیکسمیث هستم.
‫ری...
‫احیانا با لستر ری خبرنگار فامیل نیستی؟
‫چرا. ‫پدرم بود.
‫واقعا؟ حتما خیلی بهت افتخار می‌کرد...
‫- که راهش رو ادامه دادی. ‫- هوم.
‫خودشه. برادرزاده‌ام مگان.
‫خیلی خوشگله!
‫از بچگی فیزیک‌دان بود، ‫مغزش خیلی بهتر از من خوراک ریاضیاته.
‫دکتریش رو از کمبریج گرفت، ‫زن بود و دانشکده کیز خونده بود!
‫آدم به دنیا امیدوار می‌شه.
‫گرمه.
‫ما هم هنوز اینجاییم.
‫چه خال مادرزادی جالبی داری.
‫آره. ‫دنباله‌دار کوچولوی منه.
‫مادرم مطمئن بود سرطانه،
‫می‌خواست جراحیش کنم، ولی...
‫چه بدونم. من ازش خوشم میاد.
‫من یکی رو می‌شناختم ‫که خال مادرزادیش...
‫- شبیه اون بود. ‫- واقعا؟
‫کی بود؟
‫یکی که خیلی برام عزیز بود.
‫یه سوال فرضی ازت دارم خانم ری.
‫تو که خبرنگاری،
‫حاضری واسه محافظت از منبعت ‫چه بهایی بپردازی؟
‫هر بهایی.
‫زندان؟
‫اگه پاش بیفته، آره.
‫آمادگیش رو داری که...
‫امنیتت رو به خطر بندازی؟
‫پدر من در مرداب‌های تله‌گذاری‌شده ‫حرکت می‌کرد...
‫و با خشم ارتشبدها روبه‌رو می‌شد ‫تا تمامیت خبرنگاریش از بین نره.
‫اگه من وقتی شرایط یه‌کم سخت شد ‫جا بزنم، چه‌جور دختری‌ام؟
‫نجات پیدا کردیم.
‫تاکسی!
‫- مطمئنی تاکسی لازم نداری؟ ‫- نه، ماشین خودم هست.
‫خب، اگه یه‌وقت کاری از دستم برات برمی‌اومد،
‫لطفا باهام تماس بگیر.
‫ممنون. می‌گیرم.
‫خداحافظ.
‫[لندن، ۲۰۱۲]
‫شب «جایزه لیمو» بود...
‫و با این که دوگانگی زیادی داشت،
‫یادمه یه لحظه خوداندیشی کردم.
‫چرا؟ چرا آدم عاقل باید تصمیم بگیره ‫ناشر بشه؟
‫درموت دقیقا همین لحظه پیدام کرد.
‫- سلام تیموتی. ‫- عه، درموت.
‫خبر بد همیشه آدم رو پیدا می‌کنه.
‫خیلی مسخره است.
‫هیچ‌وقت هرمان ملویل رو فراموش نکن،
‫کلی راجع به یه نهنگ سفید بزرگ می‌نویسه ‫که خیلی بهش ایراد وارد شد،
‫اما با این حال، ‫امروز تو کوله‌پشتی...
‫هر دانشجوی ادبیات جدی‌ای ‫تو جهان هست.
‫اصلا برام مهم نیست وقتی مردم ‫چی می‌شه،
‫می‌خوام مردم الان کتابم رو بخرن!
‫خب، چون ناشرتم، مسلما هیچی ‫از این خوشحال‌ترم نمی‌کنه.
‫ولی متأسفانه به هر دلیلی،
‫«ساندویچ بند انگشت» هنوز ‫با مخاطبانش ارتباط برقرار نکرده.
‫دلیل می‌خوای؟ ‫دلیلش رو بهت می‌گم.
‫- همون‌جاست! ‫- عه. آقای فینچ رو می‌گی؟
‫فلیکس فینچ کثافت!
‫اون عوضی که تو مجله مسخره‌اش ‫کتابم رو تخریب کرد!
‫- خیلی هم بد نبود! ‫- نبود؟
‫«آقای هاگینز باید از درختانی ‫که واسه چاپ شرح‌حال...»
‫«مسخره‌اش قطع شدن عذرخواهی کنه. ‫چهارصد صفحه بیهوده...»
‫«با پایانی به‌دردنخور ‫و باورنکردنی.»
‫آروم باش درموت. مگه منتقد جز اینه ‫که سریع و متکبرانه...
‫می‌خونه، ولی اصلا بصیرت نداره؟
‫به درک.
‫درموت!
‫حضار گرامی!
‫امشب یه جایزه دیگه هم داریم ‫کتاب‌دوستان عزیز.
‫جایزه «برترین منتقد.»
‫آقای... وای، عذر می‌خوام،
‫جناب فلیکس فینچ. ‫دارای نشان امپراتوری بریتانیا.
‫خب، یعنی جایزه‌ام چیه؟
‫یه جلد امضاشده و دست‌نخورده ‫از «ساندویچ بند انگشت»؟
‫امکان نداره زیاد ازش مونده باشه.
‫خب...
‫اون مداد بی‌سربی که قوه تخیل ‫محسوبش می‌کنی...
‫واسه پایان این صحنه چی در نظر داشت؟
‫خب، این پایان واقعا باورنکردنیه.
‫نظر من چیه؟
‫راستش رو بخواین، اعتراف می‌کنم ‫احساسات تابلویی مثل شوک...
‫و وحشت هر از گاهی فینچ رو ‫فرا می‌گرفت.
‫نوشیدنی بریز.
‫اما ته دلم نیمه پر لیوان...
‫حاصل از این اتفاق وحشتناک رو دیدم.
‫درموت هاگینز ملقب به داستی ‫یه‌شبه قهرمان مردم عادی شد.
‫تو کمتر از دو ماه، نود هزار نسخه ‫از «ساندویچ بند انگشت» به فروش رفت.
‫من واسه لحظات کوتاهی سیندرلا بودم...
‫و کل خاطرات بدبختی‌های گذشته ‫از یادم رفته بود...
‫و آرزوم به حقیقت بدل گشته بود.
‫- چه وضعشه... ‫- گمون کنم تیموتی کاوندیش تو باشی.
‫بدموقع مزاحم شدیم!
‫ساعت کاریم یازده تا دوئه ‫و اگه مایل باشین،
‫منشیم با کمال میل بهتون وقت می‌ده.
‫دوستانی چون ما ‫لازم نیست وقت بگیرن.
‫ما خوشمون میاد ‫همین‌جوری صمیمی باشیم.
‫- به ملاقات درمونت تو زندان رفته بودیم. ‫- داداشمون ازت سوالی داره.
‫پول ما کجاست؟
‫بچه‌ها. بچه‌ها، ببینین.
‫درموت قرارداد انتقال حق نشر ‫امضا کرده بود،
‫یعنی از نظر قانونی...
‫درموت واسه مهم‌ترین رویداد فصل ‫قرارداد امضا نکرده بود!
‫شاید بتونیم سر مبلغی توافق کنیم...
‫تا مذاکره رو ادامه بدیم.
‫خیلی‌خب.
‫سر چه مبلغی توافق می‌کنیم؟
‫پنجاه هزار واسه شروع خوبه.
‫پنجاه به نظرم منطقیه.
‫فردا بعدازظهر.
‫فردا بعدازظهر؟
‫- نقد. ‫- سر کارمون نذار.
‫- چک نمی‌گیریم. ‫- پول واقعی.
‫آقایون...
‫- قانون می‌گه... ‫- قانون؟!
‫قانون واسه فلیکس فینچ عوضی ‫چیکار کرد؟
‫[سئول نو، ۲۱۴۴]
‫معمولا، اول از زندانی‌ها می‌خوام ‫قدیمی‌ترین خاطراتشون رو به یاد بیارن...
‫تا تاریخ‌شناسان ابرشرکت‌محور آینده ‫مفاهیم بیشتری داشته باشن.
‫سازنده‌ها چنین خاطراتی ندارن آرشیودار.
‫یه چرخه بیست و چهار ساعته تو پاپا سانگ ‫هیچ فرقی با باقی چرخه‌ها نداره.
‫باید بگم انتظار نداشتم این‌قدر خوب ‫زبان مصرف‌کننده رو بلد باشی.
‫«صحبت به زبان کره‌ای»
‫ناراحت‌کننده است که مسئولان اجماع ‫یه زبون بیشتر بلد نیستن.
‫مسلما چون من مأموری اجماع هستم، ‫صحبت به زبان‌های حقیر برام ممنوعه.
‫مسلما.
‫لطفا یه چرخه بیست و چهار ساعته ‫عادی در پاپا سانگ رو توصیف کن.
‫ساعت چهارم، هر خدمتکار ‫با محرک خودکار فعال می‌شه.
‫وقتی احیا می‌شیم، ‫می‌ریم سمت دستگاه نظافت.
‫بعد از پوشیدن لباس، ‫می‌ریم غذاخوری.
‫ساعت پنجم، می‌ریم سر کارمون ‫تا به مصرف‌کنندگان روز جدید خوش‌آمد بگیم.
‫به پاپا سانگ خوش اومدین.
‫طی نوزده ساعت بعدش، ‫سفارش می‌گیریم، غذا و نوشیدنی می‌دیم،
‫و زباله‌ها رو می‌اندازیم دور،
‫کتکیزم اول چیه؟
‫«احترام به مصرف‌کننده.»
‫بعد از تمیزکاری نهایی،
‫یه بسته صابون می‌خوریم ‫و برمی‌گردیم تو محفظه خوابمون.
‫روند هر روزمون همینه.
‫اصلا به آینده فکر نمی‌کردی؟
‫کارکنان پاپا سانگ یه آینده احتمالی ‫بیشتر ندارن.
‫منظورت «شادمانیه.»
‫می‌شه این مناسک گذار ‫سالیانه رو توصیف کنی؟
‫روز اول، غیب‌گو ری ‫روی گلوبند هرکدوممون یه ستاره می‌زنه.
‫دوازده ستاره یعنی قراردادمون تموم شده.
‫وقتی عروج یکی از خواهرانت رو تماشا کردی ‫چه حسی داشتی؟
‫حس هیجان.
‫براشون خوشحال بودم،
‫ولی حسودیم هم می‌شد.
‫خواهرانت هم چنین حسی داشتن؟
‫اکثرشون.
‫می‌خوام راجع به یونا۹۳۹ منفور ‫سوال بپرسم.
‫اگه یونا۹۳۹ تو رو فعال کرده، ‫خودش رو کی فعال کرده بود؟
‫غیب‌گو ری.
‫غیب‌گو چرا باید یه خدمتکار رو فعال کنه؟
‫شاید بهتر باشه از خودش بپرسی آرشیودار.
‫خوشحال می‌شه.
‫بعدش عین ما تو محفظه‌مون می‌خوابه.
‫اصلا با خودت نمی‌گی اون بالا ‫پیش مصرف‌کننده‌ها چه حسی داره؟
‫کتکیزم سوم چنین سوالاتی رو ‫ممنوع کرده.
‫آره. ممنوع کرده.
‫بیا. بذار رازی رو نشونت بدم.
‫طبقه چهارم، اشیا گم‌شده.
‫خب... سونمیا،
‫ما الان توی یه رازیم.
‫کینوئه؟
‫- ما اجازه نداریم سونمیا. ‫- هیچ‌کس هیچ‌وقت خبردار نمی‌شه.
‫بیا.
‫این کار بر خلاف لایحه حبس رودیه!
‫من نمی‌ذارم مجرمانه اذیتم کنین.
‫این کار بر خلاف لایحه حبس رودیه!
‫من نمی‌ذارم مجرمانه اذیتم کنین.
‫ممکن بود جدا بشی.
‫چطور چنین خطری کردی؟
‫دوستم بود.
‫لطفا وقایع ۱۸ سپتامبر رو ‫از دید خودت توصیف کن.
‫من تو جایگاه یک مستقر بودم.
‫من نمی‌ذارم مجرمانه اذیتم کنین.
‫برین کنار. کد زرد، ناحیه امنه.
‫[جزیره هاوایی] ‫[صد و شش زمستان پس از سرنگونی]
‫نه، این زندگی فقط بدبختی داره ‫و هیچ‌کس به یه بدبخت لبخند نمی‌زنه.
‫اون قدیم‌ها، همیشه از راز اسلوشا خبر داشتم.
‫خودم و آدام، شوهرخواهرم و پسرش ‫داشتیم از بازار هونوکا برمی‌گشتیم.
‫آدام عادت داره اجدادش رو ‫با پیشکشی گرامی بداره.
‫یهو چشم اون اهریمن تیزدندون رو دیدم.
‫کی اونجاست؟
‫وای، چه شرایط شومی داری رفیق.
‫جرجی پیر...
‫هیچ چاقویی مقابل حق‌حق ‫ازت محافظت نمی‌کنه.
‫بابا!
‫جوناس. جوناس، برو. ‫برو، برو!
‫زاکاری! ‫زاکاری!
‫همین‌جا بمون، اینجا امنه...
‫کونا تا سپیده‌دم آدام و پسرش رو می‌خورن.
‫همیشه همین رو می‌گی، مگه نه؟
‫«ضعفا گوشتن، قوی‌ها می‌خورن.»
‫حقیقت حق همینه.
‫خبرش تو کل دره پیچیده بود ‫که خون آدام و پسرش گردن منه.
‫ولی رز و کتکین اصلا اون شایعات رو ‫باور نمی‌کردن...
‫و کنارم موندن.
‫- عمو زک، ببین! ‫- آره، می‌بینمشون.
‫پیشگوها سالی دو بار میان،
‫کشتی‌هاشون روی امواج سواره،
‫با هوش و ذکاوت الد اون‌ها حرکت می‌کنه.
‫به زودی داد و ستد آغاز می‌شه.
‫آره.
‫آره. باید بریم مامانت رو پیدا کنیم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫مامان می‌گه از اسلوشا به بعد ‫حالت خوب نیست.
‫می‌گه باید حواسمون بهت باشه.
‫من مواظب بزهام و تو مواظب منی؟
‫که این‌طور.
‫ولی کی تو داد و ستد مواظب مامانته؟
‫اون بلد نیست عین من و تو چونه بزنه.
‫مشکلی نداره.
‫خدا کنه. موقع شام خونه باش.
‫چرا وقتی بیش از همه به کلمات نیاز داریم، ‫به زبونمون نمیان؟
‫اگه زبونم تندتر بود،
‫می‌تونستم جلوی اون همه ‫وقایع وحشتناک رو بگیرم؟
‫- دایی زک! ‫- این همون داداش بزرگمه که برات می‌گفتم.
‫- چی شده آبجی؟ ‫- مهمون ویژه داریم.
‫ممنون که روز دره ازم پذیرایی می‌کنین.
‫من قبول نکرده بودم رز.
‫- آبس گفته موهبت و افتخار بزرگیه. ‫- پس خودش میزبانی می‌کنه؟
‫برات هدیه آوردم زاکاری.
‫من از غریبه هدیه نمی‌گیرم.
‫حالا فامیل‌ها و داداش‌ها و نیمه‌غریبه‌ها ‫و حتی خود آبس میان خونه‌مون.
‫جوری شگفت‌زده شده بودن...
‫که انگار خود سونمی ‫تو آشپزخونه‌مون نشسته بود.
‫تند و تند کلی راجع به پیشگوها ‫و کشتی خفنشون سوال می‌پرسیدن.
‫چه‌جوری کشتیتون این‌قدر ‫بی‌سروصدا حرکت می‌کنه؟
‫با موتور همجوشی.
‫هیچ‌کس نپرسید موتور همجوشی چیه،
‫آخه نمی‌خواستن جلوی جمع ‫احمق جلوه کنن.
‫موتور همجوشی...
‫حقیقت از این قرار بود ‫که مرونیم جواب سوالات رو می‌داد،
‫ولی هیچ جوابی کنجکاویشون رو ‫رفع نمی‌کرد.
‫جواب‌هاش فقط به همه یاد داد ‫بهش اعتماد نکنن،
‫نه، اصلا...
‫دروغ می‌گه...
‫با کلاه‌برداری عین کرم جا باز می‌کنه.
‫تماشاش کن، با دقت تماشاش کن.
‫کلی راز داره.
‫زاکاری بیلی؟
‫ببخشید بیدارت کردم، ‫ولی یه خواب دیدم.
‫اتفاق وحشتناکی رخ می‌ده.
‫بیا تو، بیا تو.
‫وای، اون سونمی دلت رو لرزونده.
‫وای، من می‌شنوم.
‫برات دعا می‌کنم.
‫وای، جرجی پیر تشنه روحته.
‫وای، می‌دونستم.
‫خواب‌هات رو نفرین کرده.
‫«پل شکسته، زیر قایم بشین»
‫«دست خونیه، نمی‌شه ولش کرد»
‫«دشمن خوابه، اون گلو رو نبر»
‫پیش‌گوییه...
‫به سونمی اعتماد کن...
‫هشدارش رو به یاد بسپار، ‫به خاطر بسپار.
‫ممنون. ممنون آبس. ‫ممنون.
‫وایستا! وایستا.
‫اصلا لازم نیست قایم بشی.
‫من می‌دونم تو سونمی۴۵۱ـی.
‫من هه‌جو ژنگ هستم.
‫چی به سر غیب‌گو ری اومده؟
‫با خوراک صابون اوردوز کرده.
‫خیلی بده که وقتی همه‌چی به این خوبی ‫پیش رفته بود، چنین اتفاقی افتاد.
‫آخه الان ممکنه مأمورها...
‫و دی‌ان‌ای‌یاب‌ها ‫ماجرای تو رو بفهمن.
‫اگه بفهمن..
‫اگه از ارتباطت با یونا۹۳۹ خبردار بشن، ‫حذفت می‌کنن.
‫ولی حق انتخاب داری.
‫می‌تونی اینجا بمونی ‫و ریسک لو رفتن رو بپذیری،
‫یا می‌تونی با من بیای.
‫- دور بزن پسر. ‫- چشم ناخدا.
‫جمعه، پونزدهم. ‫با مد صبحگاهی حرکت کردیم.
‫آقای بورهاو گفت اتاقم رو عوض کنن.
‫تو یه انبار به دور از باقی مسافران ‫و خدمه قرنطینه شدم.
‫هنری گفت کرم پلی‌نزیایی ‫مسری نیست، ولی قبول نکردن.
‫البته مهم نیست.
‫الان فقط می‌خوام برگردم خونه...
‫و بار این مسئولیت رو ‫از روی دوشم بردارم.
‫سلام سیکسمیث عزیزم، ‫به شدت به کمکت نیاز دارم.
‫مطمئنم بعد از آخرین نامه‌ام ‫داری سریع ساکت رو می‌بندی،
‫ولی واقعا لازم نیست.
‫البته مگه این که بخوای شاهد ‫تولد دوباره رابرت فروبیشر باشی.
‫معجزه است که سرنوشت آدم می‌تونه ‫به این سرعت کاملا عوض بشه.
‫یه روز از پنجره هتل ‫می‌پره بیرون و یه روز...
‫به استخدام یکی از بزرگ‌ترین ‫آهنگسازان زنده در میاد.
‫تنها مشکلم اینه که اتفاقی ‫درگیر مطالعه سفرنامه‌ای شدم...
‫که وکیل رو به موتی ‫سال ۱۸۴۹ در سفری دریایی...
‫از جزایر اقیانوس آرام ‫به سان فرانسیسکو نوشته بود.
‫اعصابم خیلی خرد شد ‫که وسط جمله صفحاتش تموم شد.
‫نصف کتاب گم شده. ‫خیلی اعصابم رو خرد کرده.
‫لطف می‌کنی دفعه بعد که رفتی...
‫کتاب‌فروشی آتو، ازش بپرسی؟
‫آخه کتاب نیمه‌تموم عین عشق نیمه‌تمومه.
‫آمریکا عاشق نفته.
‫آمریکا به نفت معتاده.
‫بعضی‌ها با توربین بادی ‫یا گاز پوده رویاپردازی می‌کنن.
‫ولی من امروز اومدم بهتون بگم درمان...
‫نفت همین‌جاست. ‫درمانش انرژی هسته‌ایه.
‫درمانش سووانکیه.
‫سلام خانم ری. خیلی شرمنده‌ام ‫که این ساعت بهت زنگ زدم.
‫دکتر سیکسمیث؟
‫کمک لازم دارم.
‫پنجاه هزار پوند لازم دارم، ‫نه دو هزار، پنجاه هزار!
‫دارم دوباره مرور می‌کنم آقای کاوندیش، ‫ولی موجودی درسته.
‫می‌شه ۲.۳۴۳ پوند و ۱۶ پنس.
‫چطور ممکنه؟ ‫کلی پول به دستمون رسیده بود.
‫اکثرشون بدهی‌ها رو صاف کردن آقای کاوندیش. ‫توانمندی مالی هم مشکلاتی داره.
‫شرایط وحشتناک جلوه می‌کرد،
‫ولی من می‌دونستم سرمایه ‫تیموتی کاوندیش تو این شهر...
‫با کاغذ جلوی یه حسابدار تعریف نمی‌شه!
‫مک‌کلاسکی!
‫ببین، اون بچه‌های قشنگت چطورن؟
‫عزیزم، من «کاوندیش حریصم»، ‫تیموتی محبوبت.
‫عزیزم؟
‫درست شنیدی، ‫میز تحریر اصلی چارلز دیکنز...
‫شصت هزار پونده. ‫به نظرم خیلی منصفانه است.
‫ولی طبق اسنادمون ‫اون میز الان...
‫تو موزه خانه دیکنز موجوده.
‫خیلی‌خب، میز سر آرتور کانن دویل چی؟
‫یهو تو تاریکی نور رو دیدم.
‫خون همیشه آب رو کثیف کرده.
‫اگه نوچه‌های هاگینز می‌خواستن ‫این مسئله رو خانوادگی کنن،
‫می‌فهمن طایفه کاوندیش ‫کاملا آماده این کارن.
‫یا خدای بزرگ، بسه دیگه. ‫ببین،
‫گم شو و بذار راحت باشیم. ‫فقط یه‌بار مؤدبانه درخواست می‌کنم.
‫از دیدنت خوشحالم دنی.
‫تا قرض قبلیت رو پس ندی، ‫یه قرون هم بهت قرض نمی‌دم.
‫چرا من باید تا ابد بهت قرض بدم؟
‫دنی...
‫با آدم‌های نادرستی به مشکل جزئی خوردم.
‫اگه ۶۰.۰۰۰ پوند جور نکنم، ‫بدجوری کتک می‌خورم.
‫خب، بهشون بگو برامون فیلم بگیرن، باشه؟ ‫حالا بزن به چاک.
‫- شوخی ندارم دنولم. ‫- این مشکل به من چه ربطی داره؟
‫چون داداشیم! ‫مگه وجدان نداری؟
‫احتمالا با دوتا از قرص‌های کوچولوم ‫و نوشیدنی خوب بشم.
‫دنی. کمک کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫دن، با کی حرف می‌زنی؟
‫- سلام جرجت. ‫- سلام تیموتی.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫چقدر می‌خوای؟ شصت هزار؟
‫یه‌کم طول می‌کشه، ولی...
‫در این حین واسه قایم شدنت ‫جای خیلی خوبی بلدم.
‫داشتم می‌ترسیدم ‫دیگه تیلدای عزیزم رو نمی‌بینم.
‫انگلم شب‌ها اوج می‌گیره ‫و خیلی دردم میاد،
‫صداها و تصاویری ‫از هیولاهای وحشتناک هم می‌بینم.
‫آقای اوئینگ...
‫یا خدا!
‫آقای اوئینگ، نترس.
‫بلایی سرت نمیارم، داد نزن.
‫خواهش می‌کنم. ‫اسم من آتوئاست.
‫من رو می‌شناسی... ‫شاهد شلاق خوردنم از موریوری بودی...
‫من رو می‌شناسی.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- کمکم کن آقای اوئینگ.
‫اگه کمکم نکنی، من می‌میرم.
‫خب، همین‌جوریش هم می‌میری.
‫«پیشگو بانو» کشتی تجاریه،
‫راه‌آهن زیرزمینی واسه فرار برده‌ها نیست.
‫دریانورد قادری هستم، ‫جبران می‌کنم.
‫خب، پس پیشنهاد می‌کنم ‫خودت رو تحویل ناخدا بدی.
‫عه، عه. به حرف من گوش نمی‌دن.
‫می‌گن «تا خونه شنا کن کاکاسیاه» ‫و من رو می‌اندازن تو آب، ولی تو...
‫تو مرد قانونی، مگه نه؟ خواهش می‌کنم. ‫ناخدا صدات رو می‌شنوه آقای اوئینگ.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫متأسفانه سرنوشتت کاملا دست خودته ‫و من نمی‌خوام نقشی داشته باشم.
‫پس من رو بکش.
‫چرت نگو...
‫اگه کمک نکنی، با کشتنم فرقی نداره، ‫راست می‌گم. خودت هم می‌دونی.
‫من غذای ماهی‌ها نمی‌شم آقای اوئینگ.
‫اگه اینجا بمیرم بهتره. ‫بکش.
‫زود بکش.
‫یه نشان گذرگاه قدیمی ‫پیدا کردم ناخدا.
‫حتما همین کوهه.
‫مشکلمون اینه که مردم دره ازش می‌ترسن.
‫خیال می‌کنن اهریمن اون بالا ساکنه.
‫کسی رو پیدا نمی‌کنم ‫که تو قلمرو کونا راهنماییم کنه.
‫مرونیم...
‫هر روزی که اون‌جایی، ‫سطح فردت رو افزایش می‌دی.
‫این آرزوت به کشتنت می‌ده. ‫خب که چی؟
‫ممکنه مستعمره‌های خارج از سیاره ‫دیگه وجود نداشته باشن.
‫باید برم ناخدا.
‫ممنون که اومدی، من واحد ۱۴۰۴ـم.
‫الان میام بالا.
‫دکتر سیکسمیث؟
‫منم، لوئیزا.
‫برو پلیس خبر کن. ‫زود باش، پلیس خبر کن!
‫سلام سیکسمیث عزیزم، فقط تو می‌تونی ‫حال الان من رو درک کنی.
‫من و آیرز امروز اولین همکاریمون رو ‫به تادئوس کسلرینگ نشون دادیم.
‫رهبر محبوب آیرزه ‫که از برلین اومده.
‫اسمش «بازگشت ابدیه.» ‫کاش می‌تونستی بشنویش.
‫موفق‌ترین منظومه صوتی‌ایه ‫که بعد از جنگ شنیدم...
‫و از من بشنو سیکسمیث،
‫بیش از چند نظر من ‫توش اجرا شده.
‫آیرز، تو سن ما، ‫آدم حق نداره چنین کارهای خطرناکی بکنه.
‫گمون کنم من در جنگم با فرسودگی ‫حق دارم یکی دو کار بکنم.
‫شام با بوردو خیلی خوشمزه بود.
‫خیلی دوست دارم حرف‌های ‫آدم‌های خاص رو گوش کنم،
‫از شکست‌ها و افتخارات گذشته‌شون می‌گن.
‫تنها نت خراب شب ‫زن آیرز، جوکاستا بود.
‫زود از پیشمون رفت.
‫من حس کردم مسئله‌ای پنهان شده ‫و بعدا از آیرز پرسیدم.
‫گفت کسلرینگ جوکاستا رو ‫باهاش آشنا کرده بود.
‫فضولی کردم که کسلرینگ ‫عاشقش بوده؟
‫مسئله حساسی بود.
‫جوکاستا یهودی بود.
‫مسلما ازدواجشون غیرممکن بود.
‫چرا مسلما؟
‫واقعا می‌تونی اتفاقات آلمان رو ‫تا این حد نادیده بگیری؟
‫سیکسمیث، من الان فقط می‌دونم...
‫این دنیا با همون نیروی نامرئی‌ای ‫جلو می‌ره...
‫که دلمون رو به درد میاره.
‫- چطور می‌گذره آقای زاکاری؟ ‫- بد نیست.
‫- می‌شه همراهیت کنم؟ ‫- آره.
‫ولی...
‫معمولا بزها و چوپان‌ها خیلی بی‌اعصابن.
‫با احتساب این حرف و رفتن خودت،
‫حس می‌کنم واسه اینه ‫که بی‌خبر به خونه‌تون اومدم.
‫واقعا شرمنده‌ام.
‫خب... کاریه که شده.
‫خب، عیبی نداره یه غریبه ‫از زندگیتون سوال بپرسه؟
‫نوبتی باشه. ‫یه سوال من، یه سوال تو.
‫منصفانه است.
‫شما هر از گاهی میاین.
‫به ما دوخت و دوز یاد می‌دین ‫و شیر داممون رو می‌دوشین.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫یه راهنما لازم دارم.
‫راهنما؟ واسه کجا؟
‫به مائونا سول.
‫«پل شکسته، زیر قایم بشین»
‫چی شده؟
‫ما عین اسکیت‌سوارها ‫بارها از روی راه‌آهنمون رد می‌شیم.
‫همین که داشتم کتاب ‫ارسالی برای چاپ رو می‌خوندم،
‫دچار آشناپنداری مستحکمی شدم.
‫قبلا اونجا بودم.
‫یه عمر پیش.
‫اورسولا.
‫چی به سرش اومده بود؟
‫مهم‌تر از اون،
‫سر مرد جوانی که سوار همون...
‫قطار می‌شد و سونت می‌ساخت...
‫و عاشق‌پیشه بود چی اومد؟
‫پیش‌گوییت به حقیقت پیوست آبس.
‫همون‌طور که گفتی، پل شکسته بود.
‫مرونیم اونجا بود، برگردوندمش، ‫می‌خواد بره بالای مائونا سول،
‫چرا این زن پیش‌گو می‌تونه بیاد ‫زندگیم رو به هم بریزه؟
‫حرف‌های سونمی یادت باشه.
‫«زندگی ما مال خودمون نیست.»
‫«از بدو تولد تا پای مرگ ‫مدیون بقیه‌ایم.»
‫«گذشته و حال.»
‫«با هر جنایت...»
‫«و هر لطفی...»
‫«آینده‌مون از نو زاده می‌شه.»
‫به سئول نو خوش اومدی.
‫بیا، بیا بیرون.
‫احتمالا این بزرگ‌ترین اشتباه عمرم باشه، ‫ولی بیا.
‫ممنون آقای اوئینگ.
‫راستش رو بخوای، نگران بودم ‫که اگه یه چیزی...
‫تو شکمت نریزی، ‫ممکنه بخوای من رو بخوری.
‫تو در امانی آقای اوئینگ.
‫من گوشت سفیدپوست دوست ندارم.
‫آها. درسته.
‫قبل از این که تصمیم بگیرم ‫باهات چیکار کنم،
‫بگو ببینم چرا اون‌قدر وحشیانه ‫شلاقت می‌زدن؟
‫عموی من دریانورد بود.
‫وقتی ده ساله بودم من رو ‫سوار یه کشتی صید نهنگ فرانسوی کرد.
‫خیلی جاهای دنیا رو دیدم.
‫من برده خوبی نیستم.
‫چرا به من نگاه کردی؟
‫دردش خیلی شدیده، خب؟
‫نگاه دوست قوی‌تره.
‫ببین، تو برده فراری‌ای و من وکیلم.
‫از کجا تصور کردی ‫ممکنه دوست باشیم؟
‫فقط همین کافیه.
‫وای، ای خدا!
‫خاویر گومز، مگه نگفته بودم ‫روی بالکنم نپری؟
‫اگه نمی‌خوای بیام تو ‫چرا در رو باز گذاشتی؟
‫زرنگ خان، چون...
‫تنها چیزی که از پریدن تو ‫روی بالکنم بدتره،
‫تصور اینه که بپری روی بالکنم ‫و اون بیرون گیر کنی.
‫خیلی‌خب!
‫چی می‌خونی؟
‫نامه‌های قدیمی‌ان.
‫پی‌نوشت: بهترین خبر دنیا رو دارم.
‫کار خودم رو شروع کردم.
‫بابت یه اثر قدیمی تماس گرفته بودم...
‫که مردی به نام رابرت فروبیشر ساخته.
‫وای. فروشی نیست.
‫می‌دونم نباید جلوی فروشش رو بگیرم، داشتم...
‫پخشش می‌کردم که مطمئن باشم ‫خش نداره،
‫ولی راستش،
‫نمی‌تونم دست از گوش دادنش بردارم.
‫این شش‌نوازی «اطلس ابره»؟
‫سمفونیشه.
‫قشنگه.
‫ولی گمون کنم قبلا شنیدمش.
‫گمون نکنم ممکن باشه.
‫گمون نکنم تو کل آمریکای شمالی ‫بیش از چند نسخه انگشت‌شمار ازش باشه.
‫ولی برام آشناست.
‫مطمئنم برام آشناست.
‫تا به خودم بیام، دیدم پیاده ‫به معبد قربانی برگشته بودم...
‫که تجردم رو پیشکش کرده بودم.
‫به اون چهار روز بهشتی برگشتم...
‫چقدر احتمال داشت ‫هنوز ساکن این خونه باشه؟
‫با این حال، هنوز اونجا بود.
‫اورسولا.
‫چرا هیچ‌وقت جواب تماس‌ها ‫یا نامه‌هاش رو ندادم؟
‫خجالت و بی‌جربزگی ‫از نمادهای طایفه کاوندیشه.
‫متوجه شدم حق انتخابی دارم، ‫می‌تونستم برم و طبق برنامه‌ام پیش برم،
‫یا می‌تونستم با شجاعت در بزنم...
‫و ببینم اصلا امیدی تو اون خونه هست یا نه.
‫آبس، زود بیاد، دختر بیلی خوب نیست.
‫- کتکین؟ ‫- آره، رو به موته.
‫- چی... ‫- زک.
‫- سونمی. ‫- عقرب‌ماهیه.
‫طبیب گفت تا غروب از دنیا می‌ره.
‫درست نیست، انصاف نیست، ‫ولی کاری از دستمون بر نمیاد.
‫اصلا تکون نخور.
‫جریان اتمامه. ‫به اینجا می‌زنم!
‫فقط در حدیه که سرخرگ کاروتیدت بترکه.
‫چه حسی داری؟
‫حس خوب.
‫کتکین رو به موته!
‫- چی؟ ‫- عقرب‌ماهی نیشش زده.
‫تو می‌تونی نجاتش بدی. ‫چیزهای مخصوص و خفن تو تجهیزاتت داری...
‫که نجاتش می‌ده. ‫حق‌حق همینه!
‫نمایندگان پیشگو سوگند مخصوصی ‫یاد می‌کنن.
‫من نمی‌تونم واسه هر سرنوشت اشتباهی ‫بانو سونمی بشم...
‫و با بشکنی درستش کنم.
‫من چوپان بز احمقی بیش نیستم، ‫ولی به نظرم با انفعال داری کتکین رو می‌کشی،
‫فقط کافیه از اون پل عبور کنی ‫و کونا رو ببینی.
‫اگه پیشگویی افتاده بود ‫و زهر داشت دل و ریه‌اش رو پر می‌کرد چی؟
‫اگه خانواده خودت بود چی؟
‫چرا جون پیشگو باید از جون دره‌نشین ‫عزیزتر باشه؟
‫من می‌برمت مائونا سول.
‫راهش رو بلدم!
‫اگه کتکین رو نجات بدی...
‫و بخوای بری دم در اهریمن، ‫راهنماییت می‌کنم.
‫با این که به سحر ندا دقت نکردم،
‫به نظرم بهتر بود مسیر مد نظر ‫داداش دن عزیز رو ادامه بدم.
‫کافیه اینجا رو امضا کنین.
‫فردا زندگی می‌تونست از نو شروع بشه.
‫از این طرف.
‫بیا.
‫خوش آمدید.
‫تعیین بافت.
‫سئول قدیمیه.
‫اگه سطح آب با همین روند ‫بالا بیاد،
‫سئول نو هم صد سال دیگه ‫زیر آب می‌ره.
‫غذات این توئه.
‫غذایی که بهش عادت داری نیست، ‫ولی گمون کنم ازش خوشت بیاد.
‫این تختته...
‫این‌ها لباس‌هاتن.
‫مال منن؟ ولی این لباس‌ها ‫مال خون‌پاک‌هاست.
‫نه. مال توئه.
‫می‌دونستی از طرف «اتحاد» بود؟
‫نه، ولی فرقی نمی‌کرد.
‫چرا نمی‌کرد؟
‫چون...
‫اولین باری بود که یه خون‌پاک ‫بهم محبت کرده بود.
‫گرسنه‌ام.
‫خوشت میاد؟
‫خیلی خوشگل شدی.
‫بیا...
‫بیا اینجا.
‫این قبلا فیلم پخش می‌کرد، ‫ولی فیلمش خراب شده بود.
‫گیر کرده بود، واسه همین ‫دیجیتالیش کردم و باقیش رو پیدا کردم.
‫باقیش؟
‫[آزمون سخت تیموتی کاوندیش]
‫تو اتاق من چه غلطی می‌کنی؟
‫بیا دسته‌کلید و وسایل ارتباطی رو ‫به خانم جاد بدیم تا در امان باشن، خب؟
‫با وسایل من کاری نداشته باش گاو احمق.
‫چون تازه اومدی، مجبورت نمی‌کنم ‫پودر صابون بخوری، این‌دفعه...
‫بهت هشدار می‌دم.
‫من ادبیات توهین‌آمیز رو ‫اینجا از هیچ‌کس قبول نمی‌کنم.
‫هیچ‌وقت هم الکی تهدید نمی‌کنم ‫آقای کاوندیش. هیچ‌وقت.
‫هرجوری دلم بخواد ‫باهات حرف میزنم دزد کثیف!
‫به زور بهم پودر صابون می‌دی؟ ‫ببینم می‌تونی یا نه.
‫وای، یا خدا!
‫شروع ناامیدکننده‌ای بود.
‫نکنه اینجا هتل خاصیه؟
‫من پرستار نوکس هستم، ‫به نفعته سربه‌سرم نذاری.
‫خیلی ببخشید که معطلتون کردم. ‫شما خانم...
‫ری هستم.
‫- لوئیزا ری از مجله اسپای‌گلس هستم. ‫- درسته، درسته.
‫لوئیزا، ایشون جو نایپر، رئیس حراست ماست.
‫از دریافت درخواستت غافل‌گیر شدم.
‫البته اشتباه برداشت نکن، ‫مجله حساسیه، ولی...
‫هرچی لازم داشتین بهم بگین آقا.
‫حتما. بچه‌ها، من کاری ندارم، ‫خیلی ممنون.
‫ویراستارمون می‌خواد یه‌کم ‫مطالبمون رو جذاب‌تر کنه،
‫می‌گه مردم خوراک بیشتری می‌خوان، ‫خلاصه...
‫احتمالا زودگذره.
‫بیا، دنبالم بیا، بیا از ‫مزرعه مرغ‌ها شروع کنیم.
‫کله‌تخم‌مرغی‌ها رو اونجا نگه می‌داریم.
‫سلام آقای کاوندیش، ‫امروز صبح حالتون خوبه؟
‫نه، من دیشب اومدم اینجا ‫چون خیال می‌کردم خانه آرورا هتله.
‫برادرم برام اتاق گرفته بود، ‫خیر سرش شوخی دستی کرده.
‫ولی ببینین، شما مشکل بزرگ‌تری دارین.
‫یه زنیکه روانی هست ‫که خودش رو نوکس خطاب می‌کنه...
‫و نقش ندیمه رو بازی می‌کنه ‫و اینجا رو خراب می‌کنه.
‫ولی اصل ماجرا اینه ‫که من رو زده و دسته‌کلیدم رو دزدیده.
‫خب؟ باید زود اون دسته‌کلید رو ‫پس بگیرم.
‫خانه آرورا الان خونه شماست آقای کاوندیش. ‫امضای شما...
‫- به ما اجازه اجرای... ‫- امضا؟
‫فرم حضانتی که دیشب امضا کردین.
‫فرم اقامتتون.
‫وای نه، نه، نه. ‫اون پذیرش هتل بود.
‫مهم نیست، بحث آکادمیکه، ها؟
‫این خاطره تو مهمونی‌های شام می‌ترکونه.
‫اکثر مهمانانمون صبح‌های اول مردد می‌شن.
‫لطفا دسته‌کلیدم رو بدین.
‫- افراد مقیم اینجا نمی... ‫- من مقیم اینجا نیستم عوضی!
‫متوجه می‌شین ابراز خشونت ‫تو خانه آرورا به کارتون نمیاد.
‫خودت داری قانون رو زیر پا می‌ذاری...
‫لایحه حفاظت یا یه چیزی رو ‫زیر پا می‌ذاری...
‫و من نمی‌ذارم مجرمانه اذیتم کنین.
‫من نمی‌ذارم مجرمانه اذیتم کنین.
‫بیرون، ذرات بزرگ برف ‫روی بام‌ها می‌شینه.
‫عین سولژنیتسین که تو ورمانت کار می‌کرد، ‫من هم در تبعید جون می‌کنم.
‫برعکس سولژنیتسین، من تنها نیستم.
‫جایی می‌ری؟
‫معلومه که می‌رم. ‫می‌رم سرزمین زنده‌ها.
‫بیسکویت سبز آدمه. ‫بیسکویت سبز از جنس آدمه.
‫آهای! برگرد اینجا ببینم!
‫به من نزدیک نشو، وگرنه مجبور می‌شم ‫اسمت رو...
‫تو شکایتم به پلیس ‫به عنوان همدست ثبت کنم.
‫من کلی کارهای بهتر دارم.
‫پس برو به همون کارهات برس دیگه ‫آشغال عوضی کثافت...
‫خیلی‌خب!
‫ای خدا، ولم کن ببینم ‫آشغال عوضی...
‫تا وقتی یه چیزی به مردم بدین، ‫می‌تونین بهشون سلطه داشته باشین.
‫اگه دار و ندار کسی رو ازش بگیرین، ‫اون آدم دیگه تحت سلطه شما نیست.
‫الکساندر سولژنیتسین، ‫آثار کامل فیلسوف قرن بیستم،
‫ارائه شده توسط «اجماع.»
‫تو اون رو از کجا می‌شناسی؟
‫هه‌جو.
‫[الکساندر سولژنیتسین]
‫ولی...
‫- آقای ژنگ. ‫- خواهش می‌کنم، باید هه‌جو صدام کنی.
‫هه‌جو...
‫ممکنه سازنده‌ها رو ‫واسه این کار حذف کنن...
‫خب، بقا معمولا نیازمند کمی شجاعته.
‫دانش عین آینه است ‫و واسه اولین بار در عمرم...
‫اجازه داشتم ببینم کی بودم ‫و ممکنه کی بشم.
‫برو مستراح رو تمیز کن.
‫صبح به خیر ناخدا.
‫تو مدام اذیتمون می‌کنی، ‫بزن به چاک.
‫متأسفانه نمی‌تونم آقا.
‫اگه می‌رفتم، نمی‌تونستم ‫به اطلاعتون برسونم...
‫- یه مسافر قاچاقی پیدا کردم... ‫- مسافر قاچاقی؟
‫بهتون اطمینان می‌دم ‫این موریوری چاره‌ای نداشت.
‫جلوی من سوگند خورده دریانورد ‫توانمند و درجه‌یکیه...
‫و اگه بهش فرصت بدین، ‫در ازای سفرش کار می‌کنه.
‫مسافر قاچاقی؟ حتی اگه برامون ‫تخم طلا هم بذاره، مسافر قاچاقیه.
‫اصلا چیزی رو برات توضیح نداد؟
‫بهم گفت هدفشون ساخت ‫سازنده با اختیار مستقله.
‫یونا شکست خورده بود.
‫من آخرین امیدشون بودم.
‫باید بگم اگه خبرنگاران خانم ‫عین تو بودن،
‫احتمالا این جریان آزادی زنان رو ‫بیشتر جدی می‌گرفتم.
‫خب، مطمئنم ممنون می‌شن ‫ازشون حمایت کنی.
‫ایول.
‫خیلی‌خب، تو اینجا منتظر بمون ‫تا من آدم باهوش‌تری رو پیدا کنم تا بتونه...
‫جزئیات یه سری از سوالاتت رو ‫برات توضیح بده.
‫باشه.
‫اگه بابا بود چیکار می‌کرد؟
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟ ‫اصلا می‌دونی ساعت چنده؟
‫- دنی، منم، تیم. ‫- تیموتی؟
‫کجایی؟
‫گمون کنم خودت خوب می‌دونی ‫من کجام عوضی.
‫ولی افراد مقیم ‫به تلفن دسترسی ندارن.
‫یکی برات تلفن قاچاق کرده؟
‫- قوانینشون رو بلدی؟ ‫- من تو تنظیمشون نقش داشتم تیمی.
‫دوازده ساله که از سرمایه‌گذاران اصلی ‫خانه آرورا هستم،
‫خیلی مجلله.
‫باورت نمی‌شه مردم واسه حبس والدینشون ‫چقدر پول می‌دن.
‫ببین دن، بهت خوش گذشت،
‫به نظرم دیگه وقتشه ‫به این بازیت خاتمه بدی.
‫نه، نه، نه تیمی. ‫تازه داره بهم خوش می‌گذره.
‫منظورت چیه؟
‫من داداشتم، چرا این کار رو باهام می‌کنی؟
‫به نظرم سوال بهتر اینه که ‫خودت چیکار کردی که حقت این کاره؟
‫متوجه منظورت نمی‌شم.
‫ای بابا، اذیت نکن داداش بزرگ، ‫بهم توهین نکن.
‫امکان نداره خیال کنی ‫از جریان تو و جرجت خبر نداشتم!
‫جرجت؟
‫ببین دن...
‫من نمی‌خواستم اذیتت کنم.
‫متأسفانه وقتشه تقاصش رو ‫پس بدی تیمبو،
‫وقتشه جوابگوی جنایاتت باشی.
‫دن...
‫من خیلی شرمنده‌ام.
‫نه، نه، نه، عذرخواهی لازم نیست.
‫همین تبعیدت خوب جبرانش می‌کنه.
‫وای، خیلی امیدوارم داستانی بین ‫خودت، پرستار نوکس...
‫و دسته جارو پیش بیاد.
‫خوشحال باش تیمی. ‫خداحافظ.
‫سلام رسوند.
‫مایلم از شب دستگیریت بپرسم.
‫یادمه به ضربان قلبش گوش می‌دادم.
‫- ویویان، ساعت چنده؟ ‫- نمی‌دونم. چه فرقی می‌کنه؟
‫یه ملودی شنیدم پسر. ‫واسه ویولنه.
‫بجنب...
‫یه قلم پیدا کن.
‫تو یه خواب شنیدمش. ‫تو کافه وحشتناکی بودم...
‫نورهای روشن و تاری داشت، ‫اما زیرزمین بود و راه خروجی نداشت.
‫چهره سالن‌دارهاش ‫عین همدیگه بود.
‫موسیقی پخش می‌شد، با کل موسیقی‌هایی ‫که به عمرم شنیدم فرق داشت.
‫شروعش... ‫شروعش...
‫وایستا...
‫یه دقیقه پیش خیلی واضح بود.
‫کمکم کن رابرت، کمکم کن. ‫داره از دستم می‌ره!
‫یادم رفت.
‫یادتون میاد آقا.
‫همین که بهش فکر نکنین، ‫به یادتون میاد.
‫تو ساده‌لوحی رابرت.
‫من اصلا ساده‌لوح نیستم.
‫شکاف بزرگی بین این دو صندلی هست.
‫خواست تو با خواست من هیچ فرقی نداره.
‫شکاف توهمی بیش نیست.
‫چطور اون شب رو توصیف کنم سیکسمیث؟
‫اتفاقی که بین من و ویویان افتاد ‫فراتر از زبانه.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫پیش من بمون.
‫همین‌جام. ‫ولت نمی‌کنم.
‫- آقای اوئینگ. ‫- چیزی نیست.
‫با ناخدا صحبت کردم، ‫به حرف‌هات گوش می‌ده.
‫اسمت چیه پسر؟
‫آتوئا هستم آقا.
‫این آقای مسیحی که هیچی ‫از کشتی سرش نمی‌شه...
‫بهم می‌گه تو دریانورد درجه‌یکی.
‫خیلی‌خب، بادبان اصلی رو ‫بده پایین ببینم پسرم.
‫آقای رودریک، بطریم خالیه.
‫آقای بورهارو، تفنگم رو آماده کن.
‫چی؟ آقا... ‫شما بهم قول دادین ناخدا.
‫خواهش می‌کنم، نباید این کار رو بکنین.
‫هیچ‌کس تو کشتی خودم به من ‫باید و نباید نمی‌گه.
‫مخصوصا وقتی پای ‫مسافر قاچاقی کاکاسیاه وسط باشه.
‫ناخدا، ببینین! ‫انگشت‌های پاش عین قلاب ماهی می‌مونن.
‫بورهارو، عرشه‌ام رو کثیف نکن.
‫هه‌جونگ!
‫ناخدا، خواهش می‌کنم...
‫ببینین، فقط ببینین چی می‌گم...
‫اون سیاهی عین من فرزه.
‫آقای بورهارو!
‫ظاهرا خدمه‌مون یه عضو جدید داره.
‫حواست باشه خوب کار کنه.
‫آقای هوکس.
‫پیداش کردم. تو آزمایشگاه شیمیایی ‫دنبال سرویس بهداشتی می‌گفت.
‫عه؟ خب، پس عالیه، چطوره تو ‫باقی کارها رو انجام بدی ساکس؟
‫قبیله کوچولومون رو معرفی کن و...
‫و خانم ری رو تو برجمون ‫راهنمایی کن.
‫جالبه که من اصلا قرار نبود اینجا باشم.
‫قرار بود تو سئول باشم، ‫ولی اعتصاب مسئولان سفر هوایی...
‫همه‌چی رو به وقفه انداخت، خلاصه ‫قراره امشب با پرتابگر برم.
‫تا حالا گمون نکردی ‫دنیا علیه توئه؟
‫همیشه.
‫اجازه هست؟
‫مشکلی ندارم.
‫انگار اضطراب داری آیزاک.
‫- من مضطربت می‌کنم؟ ‫- نه.
‫راستش، کاملا برعکسه.
‫بهم می‌گی چرا هوام رو داشتی؟
‫آزادی. سرود احمقانه تمدن ما.
‫ولی فقط اون‌هایی که ندارنش ‫اندک درکی از معنای واقعیش دارن.
‫اختلاف نظر زیادی هست ‫که باید چیکارت کنیم.
‫مسئولان می‌خوان بابت گمراهیت ‫نابود بشی،
‫تولیدکننده یه دوره بررسی می‌خواد،
‫ژنوم‌روان‌پزشکان بدجوری دنبال ‫تشریح آنی مغزت هستن.
‫به هر حال، مشکلی که ایجاد کردی ‫سیاسیه.
‫یعنی مشکل منی.
‫به نظرم جالبه که زیر این...
‫ظاهر مهندسی‌شده بی‌نقص، ‫افکاری هست که کل «اجماع» ازش وحشت دارن.
‫من از چنین افکاری نمی‌ترسم، ‫آخه از حقیقت نمی‌ترسم.
‫این دنیا ساختار طبیعی خودش رو داره سازنده.
‫حقیقت از این قراره ‫که باید از این نظم محافظت بشه.
‫آرشیودار رو خبر کنین، ‫آماده حذف بشین.
‫- چشم قربان. ‫- آقا...
‫می‌شه بهم بگین ‫چی به سر هه‌جو ژنگ اومد؟
‫بهم گفتن کشته شده.
‫آدام، این همه ضیافت و خوشی...
‫زیاده‌رویه، باید استراحت کنی.
‫من یه‌بار...
‫نامزدی داشتم که مدام می‌خواست ‫ترغیبم کنه کارلوس کاستاندا بخونم.
‫- تا حالا مزخرفاتش رو خوندی؟ ‫- آره بابا.
‫ولی رابطه‌مون محکوم به فنا بود.
‫هر بار بحث کارما...
‫یا این‌جور چیزها رو پیش می‌کشید، ‫ناخودآگاه می‌خندیدم.
‫با این حال...
‫نمی‌تونم توضیح بدم...
‫که وقتی اون در رو باز کردم ‫می‌دونستم...
‫اکثر نسخه‌های گزارش رو نابود کردن.
‫اکثر؟
‫تصمیم خوبی در کار نیست، مگه نه؟
‫اگه کمکت کنم، ‫ممکنه کارم رو از دست بدم...
‫یا بدتر،
‫اگه کمکت نکنم، کلی آدم...
‫از بدتر هم بدتر می‌شه.
‫باید همون کاری رو بکنی...
‫که نمی‌تونی نکنی.
‫چیزی ذهنت رو درگیر کرده زاکاری؟
‫واقعا از دیدار با جرجی پیر ‫روی قله نمی‌ترسی؟
‫من از آب‌وهوا بیشتر از اهریمن می‌ترسم.
‫شک داری واقعی باشه؟
‫پس اگه سرنگونی کار جرجی پیر نبود، ‫کار کی بود؟
‫حق‌حق؟
‫الد اون‌ها.
‫اون‌ها فقط یه ریسمان دودی‌ان.
‫الد اون‌ها زرنگن.
‫استاد بیماری و کشاورزی شدن،
‫معجزه می‌کنن و تو آسمون پرواز می‌کنن.
‫درسته. کاملا درسته. ‫ولی یه چیز دیگه هم دارن.
‫عطشی تو دلشونه که از هوششون قوی‌تره.
‫عطش؟ عطش چی؟
‫عطش چیزهای بیشتر.
‫باور عین ترس یا عشق...
‫باید عین نظریه نسبیت ‫و اصول نامشخص...
‫درک بشه.
‫پدیده‌ای که مسیر زندگیمون رو مشخص می‌کنه.
‫دیروز زندگی من مسیر خاصی داشت.
‫امروز مسیر دیگه‌ای داره.
‫دیروز باور داشتم عمرا ‫کار امروزم رو انجام بدم.
‫این نیروهایی که معمولا ‫فضا و زمان رو بازسازی می‌کنن،
‫می‌تونن تصور ما از خودمون رو ‫شکل و تغییر بدن،
‫خیلی پیش از تولد ما آغاز شدن ‫و تا بعد از هلاکتمون هم ادامه دارن.
‫زندگی و تصمیماتمون...
‫عین بردارهای کوانتومی ‫لحظه به لحظه درک می‌شن...
‫و تو هر تقاطع، ‫هر برخورد،
‫یه مسیر احتمالی جدید پیشنهاد می‌دن.
‫قضیه از این قراره...
‫که من عاشق لوئیزا ری شدم.
‫آیا ممکنه؟ ‫من تازه باهاش آشنا شدم، اما...
‫حس می‌کنم اتفاق مهمی برام افتاده.
‫خودشه.
‫آهنگ توی خوابمه.
‫این مال خوابم از همون شبیه ‫که به اتاقت اومده بودم.
‫همون آهنگیه که تو ذهنم شنیده بودم، ‫یه‌جوری به تو منتقلش کردم.
‫الان چندین هفته است ‫دارم روی این آهنگ کار می‌کنم.
‫گمون کنم شما شنیدینش ‫و تو خوابتون تکرار شد.
‫اسمش شش‌نوازی اطلس ابره.
‫این مسلما نتیجه همکاریمونه.
‫به نظرم اطلس...
‫تنها کار ارزشمند کل عمرمه.
‫ولی می‌دونم اگه با شما آشنا نمی‌شدم،
‫امکان نداشت بسازمش.
‫لحظات زیادی از اطلس رو ‫با تصور خودمون ساختم...
‫که بارها و بارها در زندگی‌ها ‫و عصرهای متفاوت دیدار می‌کنیم.
‫آره...
‫چنین چیز مهمی رو نمی‌شه ‫«مال تو» یا «مال من» محسوب کرد.
‫مال «ماست.»
‫من دقیقا چنین حسی دارم ویویان.
‫ببخشید...
‫- خیال کردم... ‫- خیال کردی؟ چی خیال کردی؟
‫خیال کردی من به پسرکی چون تو ‫چنین امتیازی می‌دم؟
‫ساکم رو جمع می‌کنم ‫و تا صبح می‌رم.
‫اصلا چنین کاری نمی‌کنی، ‫هر وقت من بگم می‌تونی بری.
‫همچنان روی اطلس ابر ‫اثر ویویان آیرز کار می‌کنی.
‫وقتی تکمیل شد، تصمیم می‌گیرم چیکارت کنم.
‫نمی‌تونین اینجا نگهم دارین! ‫من می‌رم!
‫تو آهنگ‌ سازی موفق باشین. ‫موفقم الان که پیر و فرتوت شدی...
‫حتما می‌تونی اثر بی‌اهمیتی بسازی.
‫پیشنهاد می‌کنم فکرهات رو بکنی رابرت. ‫به فکر اعتبارت باش.
‫اعتبار تو جامعه ما خیلی مهمه. ‫محرر بی‌ارث و میراث من،
‫اعتبار تو تموم شده.
‫خیال کردی راجع به کسی که زیر سقفمون ‫زندگی می‌کنه تحقیق نمی‌کنیم؟
‫ماکراس شخصا چنین حرفی نوشته ‫و ازش نقل‌قول می‌کنم:
‫«آدم بی‌شعوریه که با افراد ‫بی‌شعورتر از خودش می‌گرده...»
‫«و دوران کاری کوتاه و بی‌اهمیتش ‫تو کیز همین شکلی بود.»
‫«ظروف نقره رو قایم کنین.» ‫نقل‌قولش همین بود.
‫بهت هشدار می‌دم. ‫اگه بدون رضایت من از اینجا بری،
‫کل جامعه موسیقی ‫می‌فهمن رابرت فروبیشر چقدر بی‌شعوره.
‫بعدش،
‫حتی اگه یکی از بهترین ‫سمفونی‌های تاریخ رو بسازی،
‫به گوش هیچ‌کس نمی‌رسه،
‫چون هیچ‌کس نمی‌خواد ‫باهات کاری داشته باشه.
‫دیگه تنهات نمی‌ذارم.
‫بهت که گفتم میاد.
‫دو مسئله مشخص شد.
‫ترجیح می‌دم خودم رو ‫از پرچم ادینبرو دار بزنم...
‫تا بذارم اون انگل...
‫باز هم از استعدادم سواستفاده کنه.
‫باید شش‌نوازیم رو تکمیل کنم.
‫اینجا نمی‌تونم، ‫واسه همین قصد دارم امشب فرار کنم.
‫لطفا آماده اسکن وسیله نقلیه باشین.
‫اجازه عبور دارین.
‫هر فرار از زندانی ‫پیشنهاد خطرناکیه.
‫کافیه یه‌جا خراب کنیم ‫تا دست‌مایه لذت علیاحضرت بشیم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫می‌تونیم اسم رمز داشته باشیم،
‫ولی راستش، احتمالا من اول از همه ‫اسم رمز خودم رو فراموش می‌کنم.
‫خب، آقای کاوندیش...
‫من ارنی بلانکسمیت هستم.
‫ایشون آقای میکسه ‫و ایشون هم عشق من ورونیکا کاستلوئه.
‫- به افتخار اعتماد. ‫- به افتخار اعتماد.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫این طوطی چی می‌گه؟
‫تا ابد تکرار می‌کنه.
‫آقای میکس آدم شریف و خوبیه، ‫عمرا اگه بهمون خیانت کنه.
‫ضمنا، کسی تا حالا ‫حرف دیگه‌ای ازش نشنیده.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫پیرمرد، سوال اینجاست...
‫که به نظرت پایه‌ای یا نه؟
‫«اجماع» درخواست همکاری داره.
‫یه کد امنیتی قرمز داریم، ‫آماده باشین که بیایم تو.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫آرامشت رو حفظ کن، ‫آرامشت رو حفظ کن.
‫«با اشک تموم می‌شه.» ‫بهم هشدار داده بودی.
‫گمون کنم من هم عین آدام اوئینگ ناامیدم.
‫از انواع مختلف دروغ بی‌خبریم ‫و انتظار می‌کشیم،
‫نمی‌بینیم دوستمون ‫داره مسموممون می‌کنه.
‫وایستا، خواهش می‌کنم...
‫تصور از دست دادن این انگشتر ‫خیلی اذیتم می‌کنه.
‫مسخره‌بازی در نیار آدام،
‫مطمئنم زنت سلامتیت رو ‫به یه حلقه طلایی ترجیح می‌ده.
‫من عود خیز رو دیدم ‫و اصلا قشنگ نیست!
‫من یه طلاساز عالی اسپانیایی می‌شناسم ‫که کارش خیلی درسته...
‫و تیلدای عزیزت اصلا نمی‌فهمه ‫این در اومده.
‫- بدش به من! ‫- دست کثیفت رو به پودینگ من نزن!
‫پودینگ تو نیست احمق آلزایمری گاو!
‫تو غذات رو خوردی...
‫بهتره بیای اینجا.
‫آقای کاوندیش!
‫اتاق بوی گند دارو می‌داد.
‫عجیبه که تفنگ این‌قدر سنگینه.
‫دقیقا چرا برداشتمش؟
‫نمی‌دونم.
‫غریزه بود.
‫احساس اهمیت بود.
‫می‌دونستم از این به بعد...
‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫با دیدن اون ابرها ‫فرصتمون تموم می‌شه.
‫- طناب هوشمند لازم ندارم. ‫- باشه، اگه دیدم سقوط کردی،
‫می‌گیرمت.
‫دست‌ها بالا! زود باش! ‫بجنب، پیاده شو!
‫بیا پایین. ‫زود باش بیا پایین!
‫مهاجر میمون‌زبون عوضی.
‫چرا این چندش‌ها رو استخدام می‌کنن؟
‫نه قربان. ‫قطعا غیرقانونیه.
‫تحویلش بده.
‫یه موجود زنده دیگه شناسایی کردم!
‫- کجاست؟ ‫- تو کامیونه.
‫- بررسی کن. ‫- چشم قربان.
‫الان دیگه به محوطه اهریمن اومدی...
‫دره‌نشین.
‫یه‌بار بیشتر نمی‌گم. ‫اون غیرزمینی به نوکش نمی‌رسه.
‫وقتشه اون طناب رو ول کنی.
‫اگه بدون اجازه وارد بشی...
‫بهاش رو می‌پردازی.
‫حالا اون طناب رو بنداز.
‫اون طناب رو بنداز.
‫- فرماندهی یک، وارد کامیون شدیم. ‫- دریافت شد.
‫تصویر رو ارسال می‌کنم.
‫- خودشه! ‫- درست می‌شه، خب؟
‫به من شلیک کنین. ‫به من شلیک کنین!
‫تو کی هستی؟
‫فرمانده هه‌جو ژنگ.
‫اولین افسر دانشمند ‫شورش «اتحاد.»
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫آخه باور دارم تو توانایی ‫تغییر این دنیا رو داری.
‫اون طناب رو بنداز... ‫اون طناب رو ول کن.
‫«
‫دستش خونیه، نمی‌شه ولش کرد.
‫ممنون زاکاری.
‫دو بار نجاتم دادی، مگه نه؟
‫اگه بیفتی، می‌گیرمت.
‫اقدام تهاجمی تأیید شد.
‫جلوشون رو بگیرین. ‫زود جلوشون رو بگیرین.
‫چیکار می‌کنی پسر؟ ‫خیال می‌کردم واضح و روشن گفتم.
‫- هر کاری می‌خوای بکن. من می‌رم! ‫- باشه فروبیشر...
‫برو، ولی این رو برمی‌دارم.
‫- بدش به من. ‫- مال منه!
‫بهت هشدار می‌دم!
‫تحت شرایط این رابطه،
‫مطمئنم حق قانونیمه.
‫بدش به من. بدش به من، ‫وگرنه به خدا قسم همین‌جا می‌کشمت.
‫بی‌خیال... تو بزدلی.
‫- می‌کشمت. ‫- تو اون ماشه رو نمی‌کشی.
‫امثال تو هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنن.
‫[سفرنامه آدام اوئینگ در اقیانوس آرام]
‫آره. آره، خب...
‫کرممون امروز چطوره آدام؟
‫متأسفانه بهم غلبه کرده.
‫وای نه، نه. چرت نگو. ‫چرت نگو.
‫نباید تسلیم بشی. ‫باید به فکر زن خوشگلت باشی.
‫باید به فکر تیلدا باشی.
‫تو مسیر پایین گیر افتادن. ‫گرفتیمشون.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نه، مرده‌ها هیچ‌وقت مرده نمی‌مونن.
‫اگه گوش بدی، ‫هیچ‌وقت از حرف زدن دست نمی‌کشن.
‫اینجا کجاست؟
‫قبل از سرنگونی،
‫الد اون‌ها استقرارگاه‌هایی...
‫فراتر از آسمون ‫و آن سوی ستاره‌ها ساخته بودن،
‫محل اتصال اینجا با اون‌ها ‫همین‌جا بود.
‫خودشه.
‫الد اون‌ها هم عین دره‌نشین‌ها ‫سونمی رو عبادت می‌کردن؟
‫نه... دقیقا عین شما نه.
‫- امنه. ‫- ممنون.
‫باشه. ولی امیدوارم بدونی ‫این حرفت دقیقا همون حرف...
‫کل شخصیت‌های داستان‌های معمایی خوب...
‫قبل از کشته شدنشونه.
‫شبت به خیر خاویر.
‫منظورت چی بود؟ ‫گفتی...
‫عبادت سونمی توسط الد اون‌ها ‫و دره‌نشین‌ها عین هم نبود.
‫انسان‌های قدیم فرق داشتن.
‫فرق داشتن؟
‫چه فرقی؟
‫می‌خوای حق‌حق رو بدونی؟
‫اینجا محل زندگیتونه؟
‫اینجا محل تولد «اتحاده.»
‫سونمی ابرقدرت نبود.
‫صدها سال پیش در شبه‌جزیره‌ای دورافتاده ‫که الان متروکه شده مرده بود.
‫چی؟
‫من اعتقادات دره‌نشین‌ها رو می‌دونم،
‫می‌دونم آبس بهتون می‌گه ‫سونمی معجزه بود،
‫از نسل داروین، عاقبت هوشه، ‫ولی انگار از این قرار نیست.
‫زندگی غم‌انگیز و سختی داشت و در راه ‫تغییر افکار الد اون‌ها مرد.
‫دروغه... فقط دروغ می‌گه.
‫نه، نه، دروغ می‌گی.
‫ذات زندگی ابدی ما...
‫سونمی؟
‫قبل از مرگش، از اعمال و اقداماتش گفت.
‫حرف‌هاش نعمت بزرگی‌ان که ‫حق‌حق رو بهم یادآوری می‌کنه.
‫چقدر به این حرف‌ها گوش می‌دی؟! ‫چقدر اونجا می‌مونی...
‫تا یه غریبه به اعتقاداتت توهین کنه؟!
‫زندگی ما مال خودمون نیست،
‫از بدو تولد تا پای مرگ ‫مدیون بقیه‌ایم.
‫زاکاری.
‫حالت خوبه؟
‫حرفت رو تموم کن...
‫اگه می‌خواستم بکشمت، مرده بودی.
‫بلایی سرت نمیارم. ‫فقط می‌خوام صحبت کنم.
‫آروم باش. ‫خیلی‌خب.
‫من هم اگه می‌خواستم بکشمت، ‫الان مرده بودی.
‫چه حسی داره؟ ‫شروع مکالمه خوبیه، مگه نه؟
‫تو واقعا دختر لستر ری هستی، ‫کاملا مشخصه.
‫- تو پدرم رو می‌شناختی؟ ‫- جنگ کره.
‫من عضو بیست و یک بودم.
‫اون آخری که کنار باباته منم.
‫خمپاره اون‌قدر نزدیک افتاده بود ‫که انگار از دهن من پرت شده بود.
‫اگه پدرت اون کار رو نمی‌کرد، ‫من الان اینجا نبودم.
‫لابد در این زمینه وجه اشتراک داریم.
‫اون طناب رو ول نکردی، چون دلت ‫پیش اون سیاهی گیر کرده شیرین‌گوشت.
‫الان همه‌چی رو فهمیدم.
‫این زنیکه کثافت با پوست نارگیلیش ‫و نقاب دروغینش...
‫با لبخند عین کرم اعتمادت رو جلب کرده ‫که بیای اینجا...
‫و واسه چی زحمت بکشی؟
‫واسه چی احمق؟
‫اون‌ها جزیره رو می‌خوان. ‫پیشگوها همه‌چی رو می‌خوان.
‫به‌خاطر یه زنیکه کثافت ‫به همنوعانت خیانت می‌کنی.
‫اون از قبیله تو نیست، ‫حتی از رنگ تو نیست،
‫الان کل اعتقادات و رسومت رو ‫زیر سوال برد،
‫کلی دروغ زشت تحویلت داد، ‫ولی تو قبول کردی عوضی!
‫- این‌طور نیست. ‫- نیست؟ پس یه کاری بکن، جلوش رو بگیر!
‫تیغ‌تیغیت رو بردار و گلوش رو ببر!
‫از قبیله‌ات حفاظت کن، ‫از خواهرت حفاظت کن، از کتکین کوچولو،
‫زود باش تا کار از کار نگذشته بکشش.
‫می‌کشنت.
‫- تو این‌ها رو عین من نمی‌شناسی. ‫- آها؟
‫خب، اگه اومدی این رو بهم بگی،
‫یه‌کم دیر رسیدی.
‫یکی الان من رو از پل سووانکی ‫انداخت پایین.
‫از کنترل خارج شده.
‫می‌دونی کار کی بود؟
‫پیمان‌کاره خودش رو ‫بیل اسموک صدا می‌کنه.
‫- ضمنا... ‫- چیه؟
‫ساکس رو کشت.
‫آیزاک؟
‫تو هواپیماش بمب گذاشت.
‫مطبوعات می‌گن کار پی‌ال‌اوئه.
‫خطرناک بود. ‫عین سیکسمیث، عین تو.
‫بیارینشون.
‫سونمی۴۵۱، خیلی خوش‌وقتم.
‫من ارتشبد آن‌کور آپیس، رهبر «اتحادم.»
‫کی پولشون رو می‌ده؟
‫همونی که به من پول می‌ده.
‫لوید هوکس؟
‫اداره مشاوره هیوز و پایکس.
‫اسمشون رو شنیدم.
‫نماینده شرکت‌های نفتن.
‫چرا شرکت‌های بزرگ نفتی باید...
‫لوید هوکس رو واسه اداره ‫یه راکتور هسته‌ای استخدام کنن؟
‫قیافه پدرت هم دقیقا همین‌جوری می‌شد. ‫بهت که گفتم.
‫هوکس نمی‌خواد گزارشش فاش بشه،
‫آخه نمی‌خواد راکتور تعمیر بشه.
‫می‌خواد شکست بخوره.
‫پای آینده انرژی تو این کشور وسطه.
‫اون‌ها دنبال انفجارن. ‫دنبال هرج‌ومرج و کشتارن.
‫هرچی بیشتر بمیرن، بهتره.
‫نمی‌تونم هیچی بفهمم، ‫یه مشت کلمه و نگرانی به خوردم دادی...
‫و انگار تو لونه زنبور بی‌عسلم.
‫بی‌اجازه اومدی تو زندگی ما، ‫از حق‌حق گفتی،
‫ولی هیچ‌وقت حقیقت کامل رو نگفتی.
‫باید بدونم چیکار می‌کنی!
‫بهت که گفتم. ‫اومدم درخواست کمک ارسال کنم.
‫کمک، چرا؟
‫واسه دزدیدن سرزمینمون؟ ‫واسه کشتن و به بردگی گرفتن همه‌مون؟!
‫چی می‌خوای؟!
‫پیشگوها دارن می‌میرن زک. ‫عین کتکین.
‫این دنیا خودم و همه همنوعانم رو ‫مسموم کرده.
‫اگه کمکمون نکنن و راهی پیدا نکنم، ‫خونه‌ای در کار نیست.
‫راست می‌گم. ‫زنده نمی‌مونیم.
‫زنده نمی‌مونیم...
‫آیرز سگ‌ها رو فرستاده دنبالم.
‫گلوله از بدنش خارج شد ‫و فقط اشتهاش رو کور کرد،
‫دنبال انتقامه. ‫باید با عواقبش روبه‌رو بشم.
‫- باید پلیس خبر کنم. ‫- به درد نمی‌خوره.
‫از کجا بدونم بهم دروغ نمی‌گی؟
‫اسموک همین که بفهمه پیش توئم، ‫میاد سراغم.
‫به اون گزارش نیاز داریم.
‫بدون اون نمی‌تونم مدت زیادی ‫ازت محافظت کنم.
‫- ارتشبد آپیس... ‫- عزیزم، تو...
‫ثابت می‌کنی تلاش‌هامون بیهوده نبودن.
‫ولی من فقط خدمتکار غذاخوری‌ام.
‫ژنومم واسه تغییر حقیقت نیست.
‫هیچ انقلابی‌ای این‌جوری نبوده.
‫ببخشید.
‫نمی‌تونم درخواستتون رو انجام بدم.
‫واسه هر کسی تصمیم سختیه.
‫ولی قبل از گرفتن تصمیم نهاییت،
‫مایلم یه چیز دیگه هم ببینی...
‫تا خوب درک کنی در چه راهی می‌جنگیم.
‫آماده باش.
‫اگه دعات اجابت بشه،
‫هیچ پیشگویی دیگه ‫به دره برنمی‌گرده؟
‫اون‌هایی که بخوان باهامون بیان، ‫می‌تونن بیان.
‫دره خونه منه.
‫سیکسمیث، من هر روز صبح ‫از بنای یادبود اسکات بالا می‌رم.
‫همه‌چی معلوم می‌شه.
‫کاش می‌تونستم این روشنایی رو ‫نشونت بدم.
‫نگران نباش، همه‌چی خوبه.
‫همه‌چی کاملا خوبه.
‫الان متوجه شدم مرزهای بین ‫خروش و صدا قراردادیه.
‫آدم می‌تونه از هر مرزی رد بشه،
‫فقط کافیه قبلش رد شدنش رو تصور کنه.
‫زندگی من خیلی گسترده‌تر ‫از محدودیت‌های خودمه.
‫طوفان در راهه آقای اوئینگ، ‫باید ببریمت پایین.
‫من اینجا خیریه ندارم، ‫برو بیرون! برو ببینم!
‫عه، آقای اوئینگ! ‫با اجازه یه صحبتی داشتم.
‫دوران خطرناکی شده. ‫این رسوایی رو می‌گم. می‌گن...
‫اون رابرت فروبیشر عوضی آهنگسازه.
‫تو هم آهنگسازی، مگه نه آقای اوئینگ؟
‫- چی می‌خوای؟ ‫- پاسبان می‌خواست اتاق‌هام رو بگرده.
‫می‌دونم چقدر زحمت می‌کشی،
‫واسه همین بهش گفتم ‫کسی ساکن طبقه سوم نیست.
‫خالی نگه داشتن یه طبقه کامل ‫یه‌کم خرج برمی‌داره.
‫- بیشتر از این ندارم. ‫- هوم...
‫چه جلیقه قشنگی.
‫اگه این نامه‌ها مهم نیستن،
‫- چرا مدام می‌خونیشون؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید فقط می‌خوام ‫یه‌چیزی رو بفهمم.
‫چی؟
‫چرا بارها و بارها ‫همون اشتباهات رو تکرار می‌کنیم؟
‫شاید بهتر باشه از مگان بپرسی.
‫- چی؟ ‫- کسی به نام مگان می‌شناسی؟
‫برادزاده‌اشه. ‫تو از کجا می‌دونی؟
‫ظاهرا یه چیزی براش پست کرده بود.
‫احتمالا با پاکتی بوده ‫که نامه‌ها رو توش نگه می‌داشته.
‫اذیت نکن لوئیزا. ‫اولین قانون معما نویسی همینه:
‫سرنخ خوب همیشه به سرنخ دیگه‌ای ‫ختم می‌شه.
‫وقتی فیلم آزمون سخت ‫تیموتی کاوندیش رو ساختن،
‫به نظرم بهتره نقش قهرمان رو ‫بازیگری شبیه لارنس اولیویه...
‫با چشمه‌ای از مایکل کین بازی کنه.
‫کدوم خری هستی؟
‫دکتر کانوی از خانه آرورا هستم، ‫جای دکتر آپوارد اومدم.
‫- وای، بابت مادر زنگ زدی؟ ‫- بله، درسته آقای هاچکیس.
‫متأسفانه باید با خودتون کنار بیاین،
‫گمون نکنم تا صبح زنده بمونه.
‫متأسفانه الان برامون ‫زمان مناسبی نیست،
‫واقعا باید همین الان بیایم؟
‫نه، نه، معلومه که نه، ‫ولی شخصا با شما کار داشت...
‫و انگار خیلی از آخرین وصیت‌نامه‌اش ناراحته.
‫نقشه‌مون ترکیبی ‫از چند دومینوی پشت‌هم بود...
‫که با اعلام مرگ من به نوکس ‫توسط ارنی آغاز شد.
‫- می‌دونم، می‌دونم. ‫- هیس!
‫کل کمینمون به سکوت آقای میکس ‫بستگی داشت.
‫- می‌دونم، می‌دونم. ‫- هیس!
‫آقای کاوندیش؟
‫همه‌چی مرتبه؟
‫- من رو اینجا تنها نذار. ‫- هیس.
‫آقای کاوندیش؟
‫- آقای کاوندیش، باز هم قانون... ‫- ای جادوگر عصبی!
‫آقای هاچکیس، مادرتون عزیزترین ‫دوست من در اینجاست. لطفا حتما عجله کنین.
‫خب... به سلامت!
‫اگه بخوام فرانسویش رو دقیق ترجمه کنم، ‫یعنی «در مقابل خدا...»
‫«فرمان بده!»
‫جو ناپیر پشت خط یکه آقای هوکس. ‫گفت خیلی ضروریه.
‫امان از دستت جو، ‫همین‌جوریش دیرم شده. چی شده؟
‫اون خبرنگار باهام تماس گرفت. ‫ری...
‫سراغ سیکسمیث رو گرفته بود.
‫که این‌طور.
‫گفته بودی مشکلی ایجاد نمی‌کنه.
‫خب، یه سری مشکلات از بقیه بدترن جو.
‫- سوییچش کجاست؟ ‫- روی ماشین نبود!
‫زنش پشت فرمون بود، ‫اون برداشتش!
‫اون زن عوضی سوییچ رو با خودش برد!
‫وای خدای بزرگ، حالا چیکار کنیم؟
‫زیر سایه‌بون رو ببین.
‫- ایول! ‫- ایول!
‫چیه؟
‫این که سوییچ نیست، چیکارش می‌کنن؟
‫- چی می‌خواد باشه؟ ‫- خب، چه‌جوریه؟
‫- ای وای! ‫- وای نه!
‫خب، یه فکری بکن، ‫تو نابغه‌ای،
‫نابغه‌مون تویی!
‫کارمون تمومه.
‫ای وای... اصلا باورم نمی‌شه ‫دارم این کار رو می‌کنم.
‫این کار می‌کنه؟ ‫یعنی هنوز وصله؟ صدام رو داری؟
‫فقط راهت رو برو.
‫گمون کنم پشتمه.
‫هر کاری کردی، پشتت رو نگاه نکن.
‫از ماشینم پیاده شو!
‫اون دکمه رو بزن!
‫ایول!
‫وای نه، آقای میکسه، ‫واقعا می‌خواد بیاد.
‫ای وای!
‫ای بابا!
‫همه برای یکی ‫و یکی برای همه؟
‫دروازه!
‫ورونیکا، لطف می‌کنی در رو ‫واسه آقای میکس باز کنی؟
‫سلام آقای میکس، شبانه می‌ریم بیرون.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫- تند برو! ‫- خیلی باحاله!
‫وای نه!
‫- گاز بده کاوندیش! ‫- برو که رفتیم!
‫برو که رفتیم.
‫بیا آدام، زیاد وقت نداریم. ‫حتما باید این رو بخوری.
‫کرمه مقاومت می‌کنه،
‫قبل از درمان خیلی وخیم می‌شه.
‫آقای اوئینگ؟
‫مرحله مهمی از درمان آقای اوئینگه.
‫طی چند ساعت آینده معلوم می‌شه ‫زنده می‌مونه یا می‌میره.
‫پس من اینجا می‌مونم.
‫نه، نه، نه، نمی‌شه.
‫باید بمونم. آقای اوئینگ ‫جونم رو نجات داده.
‫وظیفه‌امه.
‫ببین چی می‌گم میمون احمق،
‫آقای اوئینگ نمی‌خواد نزدیکش باشی،
‫احتمالا خودت آلوده‌اش کرده بودی.
‫التماسم کرد، خودش گفت: ‫«نذار اون کاکاسیاه کثیف بهم نزدیک بشه!»
‫پس خواهش می‌کنم لطف کن ‫و به خواسته‌اش عمل کن!
‫- کجا رفت؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ای وای!
‫جوری از کارتون پشیمون می‌شین ‫که از تصورتون خارجه.
بیا
‫- اینجا مهاجر نداریم، اینجا مهاجر نداریم. ‫- ببین،
‫من بازرس نیستم. ‫به کمکت نیاز داریم...
‫متوجه نمی‌شم.
‫می‌دونم نمی‌خوای پلیس بیاد اینجا،
‫ولی یکی می‌خواد من رو بکشه.
‫واقعا به کمکت نیاز داریم.
‫اینجا اسکاتلندی واقعی نداریم؟
‫اون انگلیسی‌های عوضی...
‫دارن حقوق خدادادی من رو ‫زیر پا می‌ذارن.
‫این آدم‌ها مال منن.
‫من و رفقام رو خیلی عذاب دادن...
‫و ما به اندکی کمک نیاز داریم.
‫باشه رفیق...
‫روسیاهت نمی‌کنیم.
‫ببین چی می‌گم عوضی،
‫برو سرت تو کارت خودت باشه...
‫دو نفر اومدن اینجا، ‫از کدوم طرف رفتن؟
‫از کدوم طرف رفتن؟!
‫خفه شو!
‫خفه‌خون مرگ بگیر!
‫آشغال عوضی احمق.
‫چی گفتی اوئینگ؟
‫با این همه کف دهنت ‫چه‌جوری بفهمم چی می‌گی؟
‫وای، بذار خودم حدس بزنم، ‫تو این مایه‌هاست که:
‫«وای هنری، چطور تونستی ‫این کار رو باهام بکنی؟»
‫«خیال می‌کردم ما دوستیم؟» ‫متأسفانه، اشتباهی می‌کنی.
‫عین هوروکس و پدرزن احمقت ‫اشتباه می‌کنی.
‫فقط یه قانون شامل حال کل مردم می‌شه، ‫یه قانون اصلی هست...
‫که کل روابط روی زمین خدا رو ‫تعریف می‌کنه.
‫«ضعفا گوشتن و قوی‌ها می‌خورن.»
‫از اون طرف.
‫به هوکس گفته بودم ‫به تو اعتمادی نیست جو.
‫بعدش نوبت خودته آشغال عوضی.
‫بخشی از کارمونه.
‫بازنشستگیت خوش بگذره.
‫آشغال عوضی کثافت!
‫به من هم نگو احمق!
‫می‌پرسی «چرا؟»
‫خیلی ساده است، ‫تو صندوقت طلا داری، من می‌خوامش.
‫واسه همین کشتمت.
‫آقای اوئینگ رو ول کن، وگرنه می‌کشمت!
‫آقای اوئینگ، آقای اوئینگ!
‫باید بالا بیاری. ‫زود باش آقای اوئینگ.
‫چی بود؟
‫فریاد جنگ کونا بود.
‫زاکاری!
‫وای نه، نه سونمی، نه.
‫زاکاری!
‫ارتشبد می‌خواست این رو ببینم؟
‫پایانش با سرعت به سمتم میاد. ‫نمی‌تونم بخورم یا بخوابم.
‫عین اوئینگ، «دنیای فانی» ‫برام عین طناب دار شده.
‫ترجیح می‌دم به موسیقی تبدیل بشم.
‫گمون می‌کنن دارن به «شادمانی» می‌رن.
‫ولی این‌طور نیست، مگه نه؟
‫به «شادمانی» خوش اومدی.
‫فقط آروم باش.
‫این واسه باز کردن گلوبندته.
‫«دشمن خوابه، اون گلو رو نبر.»
‫صنعت ژنومیک واسه محفظه‌های سازنده ‫کلی مواد زیستی نیاز داره...
‫و مهم‌تر از اون، تغذیه نیروی کارشون رو ‫تأمین می‌کنن.
‫سازنده‌های بازیافتی منبع پروتئین ارزونی‌ان.
‫صابون.
‫خودمون رو به خورد خودمون می‌دن.
‫تکمیل شد.
‫بعدش به نقطه اتصال ماهواره «اتحاد» بردنت.
‫افشاگریم رو برای دوازده ایالت ‫و چهار مستعمره خارج از سیاره پخش کردم.
‫هجده دقیقه بعد، ‫مأمورها حمله کردن.
‫بودن یعنی درک شدن.
‫در نتیجه، شناختن خودمون ‫فقط از دید بقیه ممکنه.
‫ذات زندگی ابدی ما...
‫در عواقب حرف‌ها و اعمالمونه...
‫که در کل زمان باقی می‌مونن و پیش می‌رن.
‫قایم شو.
‫به‌خاطر رئیس خوبمون، الان دیگه گوشتی.
‫- کتکین... ‫- عمو زک.
‫مرسی زاکاری.
‫نه، من از تو ممنونم.
‫بیا آقای اوئینگ. ‫یکی دیگه.
‫نمک معده‌ات رو پاک می‌کنه.
‫چیزی نمونده. ‫بیا آقای اوئینگ، بیا!
‫می‌بینی کجاییم آقای اوئینگ؟
‫خونه.
‫مگان سیکسمیث؟
‫کاری کن تقاصش رو پس بدن.
‫می‌تونی روش حساب کنی.
‫ممنون.
‫عموی من دانشمند بود،
‫ولی معتقد بود عشق واقعیه.
‫نوعی پدیده طبیعیه.
‫معتقد بود عشق می‌تونه ‫بعد از مرگ دوام بیاره.
‫یاد آخرین شب در کمبریج افتادم ‫و با شور و هیجان تکمیلش کردم.
‫آخرین غروبم رو تماشا کردم، ‫آخرین سیگارم رو با لذت کشیدم.
‫به نظرم چشم‌انداز از اون بهتر نمی‌شد،
‫ولی بعدش اون برادر کلاه داغونم رو دیدم.
‫- خیلی‌خب. ‫- ممنون.
‫ناخدا گفت تو رو با خودمون ببریم.
‫- من می‌خوام با مرونیم برم. ‫- کجا بری؟
‫وضع پیشگوها هم عین ماست. ‫وگرنه خونه‌ای ندارن.
‫نه، هنوز نداریم.
‫به نظرت کسی دعات رو می‌شنوه ‫و از آسمون میاد پایین؟
‫شاید...
‫شاید یه روزی.
‫یه روزی امید واهیه.
‫آره، ولی امید به هر حال خوبه.
‫من معتقدم دنیای دیگه‌ای ‫انتظار ما رو می‌کشه سیکسمیث.
‫دنیایی بهتر.
‫من هم اونجا منتظرم.
‫کمکی از دستم بر میاد آقا؟
‫آره، ممنون. دنبال دوستی می‌گردم ‫که اومده بود ادینبرو...
‫من معتقدم ما مدت زیادی مرده نمی‌مونیم.
‫من رو زیر ستاره‌های کرسی پیدا کن.
‫با کمال احترام. ‫از طرف آر اِف.
‫نه!
‫تو گزارش نوشته بود فرمانده ژنگ ‫تو حمله کشته شد.
‫درسته.
‫ولی تو می‌گی عاشقش بودی؟
‫بله، هستم.
‫یعنی هنوز عاشقشی؟
‫یعنی تا ابد عاشقشم.
‫زندگی ما مال خودمون نیست.
‫از بدو تولد تا پای مرگ ‫به بقیه مدیونیم.
‫گذشته و حال.
‫با هر جنایت و هر محبتمون،
‫آینده‌مون از نو زاده می‌شه.
‫تو افشاگریت گفتی عواقب زندگی افراد...
‫سراسر ابدیت منعکس می‌شه.
‫یعنی به زندگی پس از مرگ اعتقاد داری؟
‫به بهشت یا جهنم اعتقاد داری؟
‫من معتقدم این دری بیش نیست.
‫وقتی بسته بشه، ‫یکی دیگه باز می‌شه.
‫اگه نتونم بهشت رو تصور کنم،
‫یه دریچه تصور می‌کنم.
‫پشتش...
‫می‌بینم اونجا منتظرمه.
‫عزیزم.
‫وای خدا، دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫ممنون قربان.
‫با اجازه آخرین سوال رو بپرسم...
‫حتما می‌دونستی این دسیسه «اتحاد» ‫محکوم به شکست بود.
‫آره.
‫خب، چرا قبول کردی؟
‫ارتشبد آپیس همین رو ازم خواست.
‫که چی؟ ‫که اعدام بشی؟
‫اگه من نامرئی می‌موندم، ‫حقیقت پنهان می‌موند.
‫نمی‌تونستم بذارم اون‌جوری بشه.
‫خب، اگه هیچ‌کس این حقیقت رو ‫باور نکنه چی؟
‫همین الان هم یکی می‌کنه.
‫الان داشتم ماجراجویی شگفت‌انگیزت رو ‫تعریف می‌کردم.
‫بفرما، بیا پیشمون. ‫یه صندلی بهش بدین.
‫نه، نه، ممنون.
‫نمی‌تونم بمونم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫مگه دکتر نگفت حداقل سه هفته استراحت کنی؟
‫گفت، ولی این مسئله ضروری بود.
‫باید باهاتون صحبت کنم آقا. ‫خصوصی.
‫حتما.
‫عذر می‌خوام.
‫این قرارداد کشیش هوروکسه؟
‫- خودشه. ‫- خب، می‌تونستم یکی رو بفرستم.
‫تو دیوانه‌ای؟!
‫من جونم رو مدیون برده‌ای هستم ‫که خودش رو آزاد کرده بود.
‫دیگه وجدانم نمی‌ذاره ‫تو این کارها دخالت کنم.
‫[نمایندگان شرکت‌های نفتی] ‫[در رسوایی جزیره سووانکی دستگیر شدند]
‫این کتاب خیلی خوبی می‌شه.
‫آفرین.
‫بیرون، ذرات درشت برف ‫روی بام‌ها و دیوارها می‌شینن.
‫عین سولژنیتسین که تو ورمانت کار می‌کرد، ‫من هم در تبعید جون می‌کنم.
‫برعکس سولژنیتسین، ‫من تنها نیستم.
‫لعنت به تو آقا، اگه شوهر دخترم نبودی...
‫سلام پدر.
‫تیلدا؟
‫جریان چیه؟
‫اومدم خداحافظی کنم.
‫خداحافظی؟ ‫کجا می‌ری؟
‫برمی‌گردیم شرق ‫تا با آزادی‌خواهان همکاری کنیم.
‫چی؟
‫اون زهر مغزت رو فاسد کرده.
‫آره، خیلی پیشنهاد می‌کنم.
‫سال‌ها بود چنین حس خوبی نداشتم.
‫تیلدا، من ممنوع می‌کنم ‫با این دیوانه جایی بری.
‫من کل عمرم از تو می‌ترسیدم پدر.
‫با شوهرم می‌رم.
‫آدام.
‫ببین چی می‌گم...
‫اگه به فکر نوه خودت نیستی، ‫به فکر نوه من باش،
‫این دنیا نظمی طبیعی داره...
‫و اون‌هایی که بخوان به هم بزننش ‫عاقبت خوشی ندارن.
‫این جنبش هیچ‌وقت دوام نمیاره.
‫اگه بهشون بپیوندی، ‫خودت و کل خانواده‌ات طرد می‌شین.
‫در بهترین حالت پست و منفور می‌شین، ‫روتون تف می‌کنن و کتکتون می‌زنن.
‫در بدترین حالت، لینچ می‌شین ‫یا به صلیب می‌کشنتون.
‫خب که چی بشه؟
‫هر کاری هم بکنی، ‫هیچ‌وقت بیش از یه قطره...
‫تو اقیانوسی بی‌پایان نمی‌شه.
‫مگه اقیانوس چیزی جز مجموع قطراته؟
‫آتش داره خاموش می‌شه.
‫حرف من هم تموم شد.
‫نه، خواهش می‌کنم بابابزرگ، ‫خواهش می‌کنم!
‫بیاین، بیاین اینجا کوچولوها! ‫بیاین، داره سرد می‌شه!
‫نه، شنیدین مامان‌بزرگ چی گفت، ‫برین، برین ببینم.
‫تو از اینجا خوشت میاد، ‫مگه نه بابابزرگ؟
‫گمون کنم من رو یاد دره‌ام می‌اندازه.
‫زمین کدومه؟
‫همونی که نور آبی داره.
‫حالا کمک کن بابابزرگت بلند بشه.
‫برامون از اون کشتی بزرگ ‫و جدایی بزرگ...
‫و اون چیزها می‌گی؟
‫وای، مامان‌بزرگت داستان‌های بعدی رو ‫خیلی بهتر از من تعریف می‌کنه.
‫تو هنوز عاشق مامان‌بزرگی؟
‫مامان‌بزرگت بهترین اتفاق زندگیمه.