‫[این فیلم بر اساس یک داستان واقعی‌ست.]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫یه مرد توی زندگیش از چندتا در عبور می‌کنه؟
‫پشت سرمون مصیبت هست،
‫امید و خوبی جلومونه.
‫هر چیز خوبی
‫یه عشق حقیقی درونش داره،
‫و زندگی در جست‌وجوی یک دلیله،
‫که همه‌ی عشق‌های ناتموم کنار هم باشن.
‫[27 سال پیش]
‫وای! دوتا همزمان.
‫مال من بیشتر از اون رفت ولی حسابش نکردی.
‫پسر جون، اگه یکی رد بشه، ‫اون یکی هم اگه داخل باشه حساب میشه.
‫- اگه بلد نیستی بازی نکن. ‫- پس تیله‌هام رو پس بده که برم.
‫برو گمشو!
‫زود باش. بیا تقسیم کنیم.
‫چه خبر؟ چی شده داداش؟
‫علی و احمد از اون یکی روستا ‫خواستن تیله‌هام رو قرض بگیرن.
‫بعدش همینطوری با تیله‌هام رفتن.
‫بسیار خب، نگران نباش داداش.
‫عجب احمقی. هر سری گولش رو می‌خوره.
‫دقیقاً.
‫شنیدم شما دوتا خیلی خوب تیله بازی می‌کنید.
‫می‌تونید با من هم بازی کنید؟
‫ولی تو که تیله نداری.
‫اگه هرکدوم‌تون بهم دوتا قرض بدید،
‫بعدش بهتون دو برابرش رو پس میدم.
‫وای! تو دوتا رو زدی ولی چهارتا برداشتی.
‫چون من دارم جلوی دو نفر بازی می‌کنم، ‫ضرباتم دو برابر حساب میشن.
‫اینا هم تیله‌هایی‌ان که قرض گرفتم.
‫دو برابرش رو پس میدم.
‫ادامه می‌دیم.
‫اینا تیله‌هایی‌ان که من بهتون قرض میدم،
‫ولی اگه ببازید باید دو برابرش رو برگردونید.
‫اگه فردا هرکدوم‌شون ده‌تا تیله برات نیاوردن ‫بهم خبر بده.
‫نون رو فراموش کردم.
‫کارم تمومه!
‫کازیمینا، خانم.
‫قیافه‌ی معلمم رو ببین.
‫مجبورم جواهر رو از مدرسه اخراج کنم.
‫البته جسارت نباشه.
‫خجالت نمی‌کشی که یه بچه‌ی کوچیک ‫کتکت زده،
‫بعد میای گزارشش هم می‌کنی؟
‫خدایا.
‫پسرت یه دفعه بهم حمله کرد، ‫بدون هیچ دلیلی.
‫ببین، با بچه حرف نمی‌زنی. ‫از دروغات خجالت نمی‌کشی؟
‫ببینید آقای مدیر. اون واقعاً به مادرش رفته.
‫آره، رفته، که چی؟
‫موندم تو به کی رفتی.
‫نمی‌تونی پسرم رو از مدرسه اخراج کنی.
‫خودم پرونده‌اش رو می‌برم.
‫آخ!
‫- مامان، بس کن مامان. التماست می‌کنم. ‫- معلمت رو می‌زنی، ها؟
‫- اونا نمیگن این عجب بچه‌ایه؟ ‫- مامان، اون به نفع بچه پولدارها کار کرد مامان.
‫ای پسره‌ی عوضی! مگه تو یاغی اینجایی؟
‫لطفاً بس کن مامان!
‫مامان، درد می‌کنه. مامان، لطفاً بس کن.
‫با پدرت کار کن تا درست رو یاد بگیری.
‫- مامان، بس کن! ‫- بگیر که اومد! گریه نکن. گریه نکن!
‫[چهار سال بعد]
‫جواهر، خوابت نبره، بچرخونش.
‫سریع‌تر انجامش بده. ‫وگرنه ظرف‌ها تا شب آماده نمیشن.
‫حاجی، چندتا ژاکت جمع کردم.
‫ادرنه شب‌ها سرد میشه.
‫باشه، ولی برامون سنگینش نکن.
‫به جواهر هم بگو ده دقیقه دیگه آماده باشه.
‫جواهر، آماده شو. قراره با پدرت بری ‫قلع‌اندود کاری.
‫- مامان، آدِم نمیره؟ ‫ آدِم مریض شده، نمی‌ذارم بره.
‫مامان، حتماً داره ادا درمیاره که نره.
‫ما با اون یکی روستا مسابقه داریم. ‫من قول دادم.
‫گور بابای تو و مسابقه‌ات!
‫پدرت کار می‌کنه اونوقت تو دنبال توپ می‌دوی، ‫اینطوریه؟
‫پنج دقیقه دیگه آماده باش.
‫پسر قشنگم، سربلندم کن.
‫این چیه جواهر؟
‫کفش‌های فوتبالت رو ‫واسه قلع‌اندود کاری پوشیدی؟
‫پسره‌ی عوضی!
‫پدرت رو هل میدی ها؟ ‫می‌کشمت جواهر.
‫جواهر.
‫شوت کن!
‫شوت کن، زود باش، شوت کن، شوت کن.
‫شوتش کن!
‫- چه وضعیه. ‫ داری چه غلطی می‌کنی؟
‫آفرین!
‫پاس بده!
‫آفرین، آفرین.
‫آفرین بهت.
‫همینه پسر!
‫کلش همینه پسر.
‫نگاه‌شون کن پسر، نگاه‌شون کن.
‫یعنی چی رفیق؟
‫خجالت کشیدی پسر؟
‫حالا می‌بینی پسر. ‫توی بازی بعدی کارتون رو می‌سازیم.
‫اینجوری کارمون رو می‌سازید.
‫الان دستت رو می‌گیرم و
‫- مواظب زبونت باش. ‫ اگه نباشم چی میشه رفیق؟
‫گمشو!
‫داری به چه کوفتی نگاه می‌کنی؟
‫[یک هفته بعد]
‫جواهر.
‫- مامان. بلند شو.
‫پدرت فردا میاد. یه سری چیزها رو ‫باید از بازار بگیرید.
‫مامان.
‫ببخشید.
‫بیمارستان، بیمارستان، بیمارستان!
‫آره، میره بیمارستان. بیمارستان، ‫بیمارستان، بیمارستان.
‫پسرم، تو هشتاد درصد بینایی چشم راستت رو ‫از دست دادی.
‫متاسفانه، ضربه‌ای که به چشمت خورده باعث شده ‫لایه‌ی عصبی شبکیه آسیب ببینه.
‫اگه بلافاصله معالجه می‌شد، ‫می‌شد نجاتش داد.
‫ولی دیگه کاری نمیشه کرد.
‫احتمالاً تا یک سال دیگه ‫بیناییت رو کاملاً از دست میدی.
‫اولش ممکنه یه مقدار توی حفظ تعادل ‫به مشکل بخوری.
‫ممکنه جای دقیق اشیاء رو متوجه نشی.
‫نکته‌ی مثبتش اینه که
‫از اونجایی که هیچ آسیبی به اعصابی که ‫به مغز میرن وارد نشده،
‫عضلاتی که چشم رو حرکت میدن ‫عملکرد طبیعی‌ای خواهند داشت.
‫در نتیجه این مشکل از بیرون قابل دیدن نیست.
‫علم پزشکی همیشه در حال پیشرفته.
‫امیدت به خدا رو از دست نده.
‫اگه قرار نیست بهتر بشه،
‫هیچکس ازش خبردار نمیشه.
‫[هفت سال بعد]
‫- تو برادر یتر، سیفی رو می‌شناسی؟ ‫ آره.
‫سیفی کارش رو ارتقا داده.
‫استانبول شهر بزرگیه. ‫نمی‌تونی به هیچکس اعتماد کنی.
‫میگه جواهر باید بیاد. ‫توی کارها بهم کمک می‌کنه.
‫الان بزرگ‌تر شده، کار هم هنوز پیدا نکرده. ‫اینجوری به هیچ جا نمی‌رسه.
‫بعد ممکنه توی کار یا یه چیزی بهش اعتماد کنن، ‫اونوقت سیفی توی دردسر میفته.
‫این حرف رو نزن. استانبول شهر بزرگیه.
‫حتماً مسیر خودش رو پیدا می‌کنه.
‫بذار بره.
‫یه ماهه برش می‌گردونن، ‫اونوقت میگی اون گفت اینطور میشه.
‫آدانا، آدانا، آدانا، آدانا!
‫اون چمدون آبی.
‫- بفرمایید آقا. ‫ ممنونم!
‫بیا، داره میره.
‫آقا، فکر کنم تاکسی لازم دارید.
‫آره.
‫- می‌خوام به این آدرس برم. بیا آقا، بلدمش.
‫- ممنونم. خواهش می‌کنم.
‫- اولین باره اومدی استانبول؟ ‫ آره.
‫این آدرسیه که خواستی داداش.
‫- چقدر میشه؟ 70 لیر.
‫- 70 لیر؟ چی فکر کردی داداش؟ اینجا استانبوله.
‫بیا.
‫ممنونم.
‫- می‌تونم کمکی بهت بکنم؟ دارم دنبال سیفی می‌گردم.
‫واسه چی؟
‫من اهل روستاشونم. پسر خاله کازیمینا، جواهر.
‫- خوش اومدی. ‫ ممنونم.
‫بیا داخل.
‫نوبت توئه.
‫همه‌اش رو می‌ذارم وسط.
‫موفق باشی!
‫اوه، جواهر من، بیا، بیا.
‫خوش اومدی پسرم.
‫سلام داداش.
‫جواهر اهل روستای منه.
‫اون مثل برادر منه. از الان به بعد پیش خودمه.
‫- خوش اومدی پسر. ‫ سلام داداش.
‫- خوش اومدی پسرم.
‫اگه از ایستگاه باهام تماس می‌گرفتی، ‫یکی رو می‌فرستادم دنبالت.
‫ممنون داداش. راننده تاکسی ‫آدرس رو بلد بود.
‫ولی داداش، بیخودی نیست که میگن استانبول ‫شهر بزرگیه.
‫یه ساعت طول کشید تا برسم اینجا.
‫پسرم، ایستگاه اتوبوس ده دقیقه ‫با اینجا فاصله داره.
‫راننده حتماً فهمیده توی استانبول تازه واردی.
‫حسابی تو رو برده چرخونده.
‫واسه خوش‌آمدگویی حسابی جیبت رو زدن.
- سلام - سلام
‫روز خوبی داشته باشی!
‫- ممنون. من رو یادت میاد؟
‫نه.
‫دیروز سوار تاکسیت شدم که به این آدرس برم.
‫- یادم نمیاد. ‫ از همونجا با ده لیر اومدم.
‫دیروز من رو چرخوندی و 70 لیر ازم پول گرفتی.
‫من تو رو یادم نمیاد پسر. ‫الان نمی‌خوام باهات سر و کله بزنم.
‫- مشکلش چیه؟ ‫ نمی‌دونم.
‫- فکر کنم لاتاری امروز صبح رو بردم. ‫- من مشکلی ندارم پسر.
‫این آقا 60 لیر بیشتر ازم پول گرفت. ‫اومدم که پولم رو پس بگیرم.
‫این آقا حتی تو رو یادش نیست پسر. ‫برو و برامون دردسر درست نکن.
‫من پسش نمیدم.
‫این روستایی لعنتی رو ببین. ‫یه جوری رفتار می‌کنه انگار گردن‌کلفته.
‫من پولی که پدرم با زحمت درآورده رو
‫به عوضی‌هایی مثل
‫لعنتی!
‫من پولم رو پس می‌گیرم.
‫ممنونم، ولی
‫چرا بهم کمک کردی؟
‫چهار نفر به یک نفر. باید نگاه می‌کردم؟
‫من بهت مدیون شدم.
‫تو هیچ دینی به من نداری.
‫من جواهر هستم.
‫من هم صباح‌الدین هستم.
‫من بیشتر مردم اینجا رو می‌شناسم. ‫اسم این برادرت که کافه داره چیه؟
‫سیفی آلایبی.
‫سیفی آلایبی؟
‫واسه چی غافلگیر شدی؟
‫یعنی میگی من الان کنار ‫برادر سیفی آلایبی نشستم؟
‫صاحب کافه سیفی آلایبی.
‫برادر خونیم نیست، ولی اهل یه روستاییم.
‫خونه‌هامون کنار همدیگه‌ست.
‫اون یه جورهایی من رو آورد اینجا.
‫وای!
‫انقدری که به نظر می‌رسه بدبخت نیستی.
‫من رو ول کن. تو بگو، تو کی هستی؟ ‫کارت چیه؟
‫من اهل صامسونم.
‫بعد از این که پدر و مادرم رو توی یه تصادف ‫از دست دادم،
‫با خواهرم اومدم این شهر کوفتی.
‫من یه برق‌کارم. ولی توی کلوپ‌ها ‫به عنوان گارسون کار می‌کنم.
‫خدا رحمت‌شون کنه.
‫گفتی بهم مدیونی.
‫می‌خوای دینت رو ادا کنی؟
‫حتماً. چطور؟
‫خوش اومدی. لطفاً بیا داخل.
‫دوستم که اینجاست برادر سیفی آلایبیه. ‫میشه سر یکی از میزهای جلو بشینیم؟
‫بفرمایید آقا.
‫ممنونم.
‫الان به این گارسونه چی گفتی؟
‫که تو برادر کی هستی.
‫وگرنه نمی‌ذارن همه سر میزهای جلویی بشینن.
‫این درست نیست. ای کاش سیفی ‫از این مسئله خبر می‌داشت.
‫مشکلی نیست. نگرانش نباش.
‫من از کلوپ‌های دیگه‌ای که توشون کار کردم ‫این رو می‌دونم.
‫ممنونم.
‫گفتی کارت برق‌کاریه. واسه چی به عنوان گارسون ‫کار می‌کنی؟
‫اگه بهت بگم، بهم میگی دیوونه.
‫یه کافه توی شهرمون هست.
‫یه بار با دوستام رفتم اونجا.
‫یه دختری به اسم کوثر رفت روی صحنه، ‫آهنگ «لرزیدم بعد آروم شدم» رو خوند.
‫قبلاً هیچوقت همچین حسی رو ‫تجربه نکرده بودم.
‫بعدش شروع کردم و هرشب رفتم اونجا.
‫وقتی فهمیدم که توی استانبوله، ‫خواهرم رو برداشتم و اومدم اینجا.
‫توی خیلی کلوپ‌ها کار کردم که پیداش کنم.
‫ولی پیداش نکردم.
‫هیچ اثری ازش نیست.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫امیدوارم پیداش کنی.
‫نمیشه گفت عقل درستی هم داری.
‫جواهر، نگاه کن، اون خواهرمه.
‫♪ رز ظریف توی ذهن من... ♪
‫♪ پرنده‌ی مسرور قلب من ♪
‫♪ لحظه‌ای که دیدمت... ♪
‫♪ یه آتیش رو درونم روشن کردی ♪
‫♪ لحظه‌ای که دیدمت... ♪
‫خب؟ نظرت در مورد اجرام چی بود؟
‫من خیلی سر در نمیارم.
‫خب، چی رو می‌خوای سر در بیاری؟ ‫صدای من خوبه یا نه؟
‫مثل خواننده‌های توی آهنگ‌هاست.
‫فکر کنم تو هم یه آهنگ داشته باشی.
‫این روزها آهنگ ضبط کردن کار آسونی نیست.
‫ولی امیدوارم که یه روز یه دونه ضبط کنم. ‫درسته داداش؟
‫پس حالا باید یه فکری واسه عشقت ‫به ضبط آهنگ بکنیم. خدایا!
‫چرا که نه؟
‫خب، دیگه چی شده؟
‫عثمان میگه که
‫این مزایده رو ببر بعدش هرکاری خواستی می‌کنم.
‫بیا داخل.
‫خوش اومدی جواهر. بشین داداش.
‫دوغان تقریباً همه‌ی مزایده‌های شش ماه اخیر رو ‫برنده شده.
‫و حاضر نیست این یکی به کس دیگه‌ای برسه.
‫برنامه‌ات چیه؟
‫می‌خوام اول بقیه رو راضی کنم ‫بعدش کار دوگان رو بسازم.
‫تبریک میگم داداش.
‫هیچکس نمی‌خواد جلوی دوغان وایسه.
‫بعد حتی اگه با هم همکاری کنیم ‫و رقم‌مون رو افزایش بدیم،
‫نمی‌تونیم دوغان رو مجبور کنیم که ‫بیخیال بشه سیفی.
‫اگه نقشه‌ی دیگه‌ای دارید، ‫بیاید اون کار رو بکنیم رفقا.
‫بچه‌ها، از امروز صبح فقط کار کردیم.
‫خیلی وقته که درست و حسابی خوش نگذروندیم.
‫بیاید امشب بریم کلوپ اورن.
‫باشه، بریم.
‫جمال، تو کارت واقعاً خوبه.
‫من جایی نمی‌خوابم که آب زیر بره پسرم.
‫تو هستی؟ تاس بریزیم؟
‫پسر، یه میلیون هم بگی هستم.
‫سیفی، نظرت چیه؟
‫محض رضای خدا. ‫من رو وارد این جریان نکنید آقایون.
‫بله آقا؟
‫تاس رو بیار پسرم.
‫چی شده، چرا تو خودتی؟
‫داداش، من این دختره رو می‌شناسم. ‫خواهر دوست منه.
‫بفرمایید آقا.
‫- ایناهاش. ‫ بده‌اش به من.
‫بنداز.
‫جواهر از وقتی این جریان رو شنیده ناراحته.
‫همینه پسر!
‫اونطوری نه. من فقط می‌شناسمش.
‫بیا اینجا قشنگ جان.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- میخواستم باهاتون آشنا بشم.
‫دختره گفت نه، حالیت نیست؟
‫دیشب جواهر اومد. داستان درست کرد.
‫چه داستانی؟
‫یه مردی می‌خواست باهام حرف بزنه ‫و اون کتکش زد.
‫اون مَرده می‌خواست راجع به چی حرف بزنه؟
‫نمی‌دونم داداش. ‫اصلاً بهش فرصت نداد.
‫حتماً اون پسره به نظرش یه مشکلی داشته.
‫خب، نمی‌دونم اینطوری بود یا نه.
‫مردونگی‌تون رو واسه خودتون نگه دارید، باشه؟
‫ببین، اگه من به خاطر این مسئله ‫این کار رو از دست بدم، من دیگه
‫تو رو برادر خودم نمی‌دونم.
‫اه خدیجه، حالا انگار کار خیلی مهمی داری. ‫دنبال یه بهانه‌ای استعفا بدی.
‫می‌دونی که این کسب و کار به صلاح‌مون نیست.
‫می‌دونم. می‌دونم داداش.
‫ولی این رو هم می‌دونم اگه بخوام ‫آهنگ بدم بیرون، باید توی کلوپ‌ها شناخته بشم.
‫وگرنه هیچکس به خاطر قیافه‌ی خوبم ‫برام آهنگ نمی‌سازه.
‫بعد تو میگی این کسب و کار به صلاح‌مون نیست، ‫پس چرا این همه ساله دنبال یه خواننده‌ای؟
‫عصبانیم نکن خدیجه.
‫عصبانیم نکن. این فرق می‌کنه.
‫وقتی تو موافق نیستی، میگی فرق می‌کنه.
‫آهای! دختر.
‫بهم نگاه کن.
‫خدیجه.
‫تو همه چیز من توی این زندگی‌ای.
‫اگه کسی یه مو از سرت کم کنه، ‫دنیا رو آتیش می‌زنم، می‌دونی، درسته؟
‫می‌دونم داداش، می‌دونم.
‫ولی می‌دونی کاری نمی‌کنم که بی‌آّبرو بشی، ‫خودت می‌دونی.
‫دیگه هم بچه نیستم.
‫من خیلی خوبم مامان.
‫به محض این که رسیدم کارم رو توی کافه‌ی سیفی ‫شروع کردم.
‫گفت خوشحالم اومدی. نمی‌ذارم برگردی.
‫یه دختر واسه خودت پیدا کن، ‫که ببینم ازدواج کردی.
‫کدوم دختر مامان؟
‫تو از دخترهای شهر خوشت نمیاد.
‫اگه تو خوشحال باشی هرکسی باشه ‫من ازش خوشم میاد.
‫بسیار خب. خدا حفظت کنه پسرم.
‫بله رئیس آریف؟
‫اون مرد جوون کیه؟
‫خودشه، برادر سیفی.
‫صداش کن بیاد.
‫هرچی امر کنید.
‫اون آقایی که روی میز جلویی نشسته. ‫ممنون میشم برید.
‫شب بخیر، ما غریبه نیستیم. ‫بشین جوون.
‫شنیدم تو برادر سیفی هستی.
‫آریف هوشگور. پادشاه کلوپ‌ها آریف هم ‫صدام می‌کنن.
‫ما خیلی سیفی رو دوست داریم.
‫ببین جواهر. بیا اینجا و غذا بخور، ‫هرطور خواستی خوش بگذرون.
‫ولی دیگه دردسر درست نکن.
‫شما راحت باشید.
‫ببخشید. من برمی‌گردم سر میزم.
‫‫چشم من روی توئه.
‫اونطوری نیست، اینطوریه.
‫تو از من چی می‌خوای؟
‫کارم رو به خاطر تو از دست دادم.
‫واسه چی یه بطری روی سر یکی می‌شکونی؟ ‫تو چجور وحشی‌ای هستی؟
‫خب
‫وقتی اون مرد داشت باهات حرف میزد ‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫بعد فکر کردم به خاطر این که بهم نگاه کردی ‫ازم کمک می‌خوای.
‫چه کمکی پسر؟
‫چه کمکی؟ نگاهت کردم و مونده بودم ‫این روانی باز می‌خواد چیکار کنه.
‫بعد از حدش فراتر رفت چیکار کرده بود؟
‫من واقعا نمی‌خواستم این اتفاق بیفته.
‫نمی‌خواستی این اتفاق بیفته؟ ‫تو کدوم خری هستی؟
‫تو کی هستی دیگه؟ ‫عشقمی؟ شوهرمی؟
‫تو کی هستی؟ تو کدوم خری هستی لعنتی؟
‫فهمیدم، فهمیدم.
‫خب.
‫همه‌شون کشیدن کنار ولی
‫هیچکس نمی‌خواد جلوی دوغان یایلاجی وایسه.
‫پس بیا امشب همدیگه رو ببینیم.
‫خب، باید تصمیم بگیریم.
‫ممنونم، ممنونم.
‫این مسئله‌ی کلوپ چیه؟
‫بازم به خاطر اون دختره‌ست، مگه نه؟
‫تو عاشق این دختره شدی پسرم؟
‫نه داداش. اینطوری نیست.
‫اگه عاشق نشدی، پس واسه چی همه‌اش ‫به خاطر اون دعوا راه می‌اندازی؟
‫دارن مجبورش می‌کنن بره روی صحنه؟
‫- نتونستم جلوی خودم رو بگیرم داداش. ‫- منظورت چیه که نتونستی؟
‫مجبوری بگیری!
‫اگه نمی‌تونی، پس دیگه نرو اونجا.
‫اومدی اینجا که توی کارم بهم کمک کنی؟
‫یا همینی که هست رو خراب کنی؟
‫تا یه جایی صبوری می‌کنن جواهر.
‫به خاطر سیفی تا یه جایی پیش میرن.
‫آریف نصف شب بهم زنگ زد.
‫نمی‌دونستم بهش چی بگم. ‫این یه شوخیه؟
‫واسه پس فردا برات بلیط گرفتم. ‫قراره برگردی روستا.
‫روستا؟
‫داداش، یه کار دیگه بهم بده. ‫ولی برم نگردون روستا.
‫هیچ مخالفتی رو قبول نمی‌کنم.
‫اینجا استانبوله، اگه باهوش نباشی ‫نمی‌تونی اینجا زنده بمونی.
‫تموم شد.
‫یه لحظه با خودم فکر کردم، ولش کن، ‫فقط بلند شو و برو.
‫بعد از خودم پرسیدم، ‫تو چطور مردی هستی دیگه؟
‫ای کاش نمی‌رفتم اونجا.
‫من باعث شدم خدیجه کارش رو از دست بده،
‫سیفی هم داره برم می‌گردونه به روستا.
‫جواهر، اگه من هم به جای تو می‌بودم ‫همین کار رو می‌کردم داداش.
‫حتی ازت ممنون هم هستم.
‫حتی اگه الان مشکلی پیش نمی‌اومد، ‫مشخصه که به زودی پیش اومد.
‫من ساکت موندم که انگیزه‌ی خدیجه رو نگیرم.
‫در مورد اون یکی مسئله هم، اگه کاری ‫از دست من برمیاد، خوشحال میشم انجام بدم.
‫چیزی از کسی به نام دوغان یایلاجی شنیدی؟
‫آره، شنیدم.
‫اون مالک هولدینگ یایلاجیه. چرا؟
‫- بفرمایید. ‫ ممنونم.
‫از شما هم ممنونم.
‫سلام آقا.
‫بله؟
‫ما می‌خوایم آقای یایلاجی رو ببینیم.
‫قرار ملاقات دارید؟ اسم‌تون چیه؟
‫عجله داشتیم و فراموش کردیم وقت بگیریم.
‫من برادر سیفی آلایبی هستم. ‫اومدیم یه عرض ادبی بکنیم.
‫بذارید باهاش تماس بگیرم.
‫سیبل، برادر سیفی آلایبی می‌خواد ‫آقای یایلاجی رو ببینه.
‫بسیار خب.
‫منتظرتون هستن.
‫- ممنونم. ‫ خواهش می‌کنم.
‫ما رو فراموش کرده؟ میشه دوباره بهش ‫یادآوری کنی؟
‫هنوز مهمون‌هاشون نرفتن آقا.
‫به نظرم همینطوره آقا.
‫- می‌تونیم بریم داخل؟ ‫ نه آقا، بهتون خبر میدن.
‫خدایا!
‫بسیار خب آقا.
‫می‌تونید برید داخل. منتظرتون هستن.
‫خیلی ممنونم.
‫بیاید داخل.
‫کدوم‌تون برادر سیفیه؟
‫من آقا.
‫من رو بزرگم کرده. اون مثل برادرمه.
‫دوستم صباح‌الدین.
‫من خیلی ساله که سیفی رو می‌شناسم.
‫اولین باری که به استانبول اومد رو یادمه.
‫سریع پیشرفت می‌کرد.
‫- حالش چطوره، خوبه؟ ‫- خوبه، براتون آرزوی سلامتی دارن.
‫بهشون سلام‌تون رو می‌رسونم.
‫حتماً به خاطر یه مسئله‌ای اومدید.
‫زود باشید، بگید.
‫ما ازتون یه درخواستی داشتیم. ‫در مورد مزایده‌ی فردا.
‫اگه شما قیمت اعلام نکنید،
‫توی مزایده‌ها و کارهای بعدی، ‫توی کمک بهتون تردید نمی‌کنیم.
‫ما فکر می‌کنیم این فرصت خوبی ‫برای رفاقت‌مونه.
‫آره، آره. همینطور فکر می‌کنیم.
‫دیوونه شدی رفیق؟
‫عقل‌تون رو از دست دادید؟
‫داری ازم می‌خوای که مزایده‌ای که ‫میلیون‌ها دلار ارزش داره رو ول کنم واسه شما؟
‫می‌خواید چیکار کنید؟
‫ازم حمایت کنید؟
‫شما کدوم خری هستید؟
‫شما کی هستید؟
‫سیفی خودش جرئتش رو نداره و
‫بچه‌هاش رو می‌فرسته پیش من؟
‫این مزایده مال منه!
‫این رو به برادر عزیزت بگو.
‫بسیار خب.
‫اینا خبر ندارن.
‫یه پل آپوی مرحومی هست.
‫اون آدم‌هایی مثل این رو یا با اعتبارش ‫مجازات می‌کرد،
‫یا می‌بست‌شون به یه تیرک و می‌زدشون،
‫یا... خودتون می‌دونید.
‫برادر این یکی، سیفی، وقتی اومد استانبول
‫جلوی همه وایساد.
‫به آدم درستی برخورد نکرد.
‫آخرش رسید به آپو.
‫بعدش چه اتفاقی افتاد؟
‫من جزئیاتش رو نمی‌دونم ولی
‫هروقت برادرش، سیفی، پل آپو رو می‌دید
‫مسیرش رو عوض می‌کرد.
‫بهش بگو دوغان از طرف پل بهت سلام رسوند.
‫خیلی خوب منظورم رو می‌فهمه.
‫تو برق‌کاری، درسته؟
‫آره.
‫اونا نکشتنش. زنده آویزونش کردن.
‫[تاجر معروف در حالی که وسط شهر ‫آویزان شده بود پیدا شد.]
‫سیفی آلایبی، ‫شما باهامون بیاید پاسگاه.
‫چیه جناب سروان؟ چرا؟
‫توی پاسگاه می‌فهمید.
‫مطمئنم یه سوءتفاهمی پیش اومده، ‫ولی باشه بریم.
‫امروز صبح، دوغان یایاجی رو با لباس زیر ‫در حالی که به یه تیر چراغ بسته بودنش پیدا کردن.
‫از ترس زبونش بند اومده.
‫حتی اگه بتونه حرف بزنه، ‫فکر نمی‌کنم بتونه چیز زیادی بگه.
‫این که نتونسته برای مزایده قیمت بده حتما ‫به شما و عثمان به طور غیرمستقیم کمک کرده.
‫چیزی برای گفتن دارید؟
‫درست می‌گید کاپیتان، ولی
‫من راستش به خاطر دوغان متاسفم.
‫ولی انگار این مزایده قسمت ما بوده. ‫چی می‌تونم بگم؟
‫پسرم، بیا اینجا.
‫- اون دوتا رو بیار داخل. بسیار خب کاپیتان.
‫برو اونجا.
‫اینا آدم‌های شمان؟
‫آدم‌های من نیستن کاپیتان.
‫جواهر اهل روستای منه.
‫به خاطر این که توی روستا به دردی نمی‌خورد، ‫فرستادنش پیش من.
‫اینجا هم براش سخته که به یه کاری بیاد.
‫به خاطر همین می‌خواستم فردا برش گردونم روستا.
‫این یکی رو هم نمی‌شناسم.
‫این دوتا دیروز رفتن پیش دوغان.
‫بعد از این که از دفترش رفتن، ‫دوغان گفته
‫پس سیفی با بی‌شرمی بچه‌هاش رو می‌فرسته ‫پیش من،
‫با صدای بلند.
‫طبق اظهارات دربان، این دوتا رفتن اونجا ‫که از طرف شما عرض ادب کنن.
‫خب کاپیتان، من از این مسئله خبر ندارم.
‫به هر حال که عقلم رو از دست ندادم که ‫اون دوتا رو بفرستم با دوغان حرف بزنن.
‫جواهر ادب درستی نداره.
‫فکر نمی‌کنم این یکی هم باهاش فرقی بکنه.
‫آویزون کردن دوغان وسط استانبول ‫کاری نیست که از دست اونا بربیاد.
‫ما هم همچین کاری رو نمی‌کنیم.
‫منم همین فکر رو می‌کردم. ‫خواستم بیاید اینجا تا مطمئن بشم.
‫از اینا تعهد بگیر و بذار فعلاً برن.
‫از این طرف.
‫آویزون شدن دوغان از یه تیر چراغ برق ‫وسط استانبول
‫نمی‌فهمم چطور.
‫کی جرئتش رو داره آخه؟
‫این به نفع ماست که عثمان مزایده رو برده.
‫به خاطر همین امروز صبح از سیفی ‫بازجویی کردن.
‫ولی اگه این رو در نظر بگیریم که کار هرکسی که ‫بوده به خاطر ما نبوده
‫هدف واقعیش چی بوده؟
‫چی در انتظار ماست؟
‫ببین، خیلی سوالات بی جواب هست جمال.
‫بیا از سیفی بشنویم قضیه چیه.
‫تو با اتوبوس بعدی امشب میری جواهر.
‫حتی دو روز هم واسه تو زیادی بود.
‫از وقتی که اومدی همیشه یه مشکلی هست. ‫این چه وضعیه؟
‫شما از این مسئله چیزی نمی‌دونید.
‫می‌خواستن بندازنش گردن ما. چرا؟
‫جواهر می‌خواسته حرف بزنه.
‫با کی؟ با دوغان.
‫درسته.
‫فکر می‌کنی کار ما بچه‌بازیه جواهر؟
‫اگه روی تو حساب می‌کردیم کارمون تموم بود.
‫پس فقط می‌خواسته کمک کنه.
‫تو در مقابل دوغان کی هستی؟ ‫دوغان اصلاً به حرف تو گوش می‌کنه؟
‫از الان به بعد گوش می‌کنه.
‫چی گفتی؟
‫پرسیدم چی گفتی؟
‫حالا دیگه گوش می‌کنه داداش.
‫چی داره میگه؟
‫ما از در رفتیم بیرون.
‫جواهر ازم پرسید می‌تونم برق رو قطع کنم؟ ‫برق محل رو.
‫پرسیدم چرا، یعنی واسه چی؟
‫تو این کار رو بکن و برو.
‫ولی گفت، یه کاری بکن که سریع درست نشه.
‫من هم کاری که خواست رو کردم.
‫فکر نمی‌کردم از تیر چراغ برق آویزونش کنه،
‫می‌شنوی داری چی میگی؟
‫داره واقعیت رو میگه؟
‫تو دوغان یایلاجی رو بستی؟
‫وقتی گفت که به سیفی بگو که دوغان از طرف ‫پل بهت سلام رسوند، خودش می‌فهمه
‫فکر کردم بهتره که خودش بهتون سلام برسونه.
‫چطور این کار رو کردی جواهر؟
‫اگه از پس این قضیه‌ی برق بر نمی‌اومدید چی؟
‫اگه می‌مرد چی؟
‫هیچکس زودتر از سرنوشتش نمی‌میره داداش.
‫پس برم می‌گردونی روستا داداش؟
‫همه گیج شدن.
‫موندن چه اتفاقی افتاده.
‫برادرت قراره خیلی بهمون کمک کنه سیفی.
‫حتی آتیش هم جلوش رنگ می‌بازه.
‫اوه، آقایون ما چطورن؟
‫- خوش اومدید پسرها. ‫ سلام داداش.
‫بچه‌ها، شما تونستید کار خیلی بزرگی رو بکنید.
‫و به عنوان بزرگ‌ترهاتون، ما آماده‌ایم که ‫هرکاری که لازمه رو بکنیم.
‫اول، توی دنیای ما، حمل نکردن سلاح
‫مثل اینه پا برهنه راه برید.
‫راحته ولی در مقابل خطر آسیب‌پذیرید.
‫یا از اینا استفاده نمی‌کنید،
‫یا خیلی خوب ازشون استفاده می‌کنید.
‫این هم کلید اون طوفان سیاهه که بیرونه.
‫باعث میشه وقتی خبرت می‌کنیم بیای پیش‌مون.
‫حرف دیگه‌ای نمی‌مونه.
‫خواسته‌های تو دستورات منن.
‫میشه اینجا بشینم؟
‫دوباره تویی؟
‫- میشه یه ذره من رو راحت بذاری؟ ‫- یه دقیقه به حرفم گوش کن.
‫واسه چی بهت گوش کنم، واسه چی؟
‫همچنین، از کجا می‌دونستی که اینجام؟ ‫تعقیبم می‌کنی؟
‫اومدم ببرمت یه جایی.
‫من با تو هیچ جا نمیام. برو به جهنم!
‫تو زندگیم رو خراب کردی.
‫خودت خرابش کردی، ولی باز هم ‫اومدی اینجا باهام حرف بزنی.
‫انگار اون سیلی کافی نبوده.
‫فهمیدم.
‫به حرفم گوش نمی‌کنی.
‫- باهام بیا. ‫ داری چه غلطی می‌کنی؟
‫بذار برم! داری کجا میری؟ بذار برم.
‫نمی‌خوام، نمی‌فهمی؟
‫- خدایا، مجبورم؟ بیا.
‫ولم کن برم!
‫اه!
‫واسه چی من رو آوردی اینجا؟
‫اونا به صدای تو گوش می‌کنن.
‫به صدای من گوش می‌کنن؟
‫مگه نمی‌گفتی می‌خوام یه آهنگ منتشر کنم؟
‫تولیدکننده‌شون از دوستای نزدیکی برادرم سیفیه.
‫اونا به صدای تو گوش می‌کنن.
‫ولی چطور؟
‫باورم نمیشه. داری جدی میگی؟
‫اونا داخل منتظرتن.
‫چشم‌هات رو که دیدم، عاشق چشم‌های ‫قشنگت شدم،
‫من دیگه هیچکس رو نمی‌خوام، ‫چشم من روی توئه.
‫هنوز باز نیستیم داداش.
‫امشب کی روی صحنه‌ست؟
‫اسمش کوثره. قبلاً دیدیش؟
‫نه، ندیدم.
‫ممنون. شب خوبی داشته باشی.
‫داشت چی می‌پرسید؟
‫حدس بزن. دوباره بحث کوثر بود.
‫انگار دختره داره برامون دردسر میشه.
‫خوشحالم رئیس اخراجش کرد.
‫کل شب رو نخوابید، می‌دونی؟
‫نذاشت من هم بخوابم.
‫عاشق صداش شدن.
‫اولین آهنگش رو الان می‌سازن، ‫دومیش هم شش ماه بعد.
‫این از بچگیش رویاش بود.
‫به لطف تو به واقعیت تبدیل شد داداش.
‫من هیچوقت خدیجه رو انقدر خوشحال ندیده بودم.
‫خیلی ممنونم.
‫من کاری نکردم.
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫اول تفنگ تک‌تیرانداز
‫بعدش اسلحه.
‫محکم بذارش روی شونه‌ات.
‫نشونه‌گیری مهمه.
‫نگاه می‌کنی به مگسک، بعدش هدف می‌گیری
‫وقتی هدف رو دیدی نفست رو حبس کن.
‫آفرین! از پسش برمیای پسرم.
‫چشم چپت رو ببند جواهر.
‫نشونه‌گیری مهمه.
‫نگاه می‌کنی به مگسک، بعدش هدف می‌گیری
‫اسلحه‌ی کمری از تک‌تیرانداز سخت‌تره.
‫ولی توی کار ما، وقت واسه نشونه‌گیری ‫سخت گیر میاد.
‫اگه نتونی شلیک کنی، بهت شلیک میشه.
‫احتمال دیگه‌ای نداره.
‫اگه نمی‌تونه با نشونه‌گیری شلیک کنه، ‫چطوری می‌خواد با نگاه کردن شلیک کنه سیفی؟
‫باید به شلیک با تک‌تیرانداز عادت کنن.
‫به اندازه‌ی کافی دیدیم سیفی. ‫بذار بچه‌ها راحت تمرین کنن.
‫باید خیلی تمرین کنیم.
‫ما روی آخرین پله‌ی نردبونیم جواهر.
‫موفق باشی!
‫سرنوشت من و تو با هم یکی شده.
‫بذار یکی از رازهام رو بهت بگم.
‫مهمه که به مردی که کنارته اعتماد کنی.
‫می‌خوام احساس امنیت کنی.
‫ولی اگه اونا این رو می‌دیدن، ما رو توی هر خطری ‫که باهاش رو به رو می‌شدیم می‌فرستادن جلو.
‫این اولین راز بین ماست.
‫این مرد واقعاً دوستت داره.
‫ولی همونطور که گفتم، یه مانعی بین‌تون هست.
‫- یه مانع؟ اوهوم.
‫خواهر، اگه یه زن دیگه باشه چی؟
‫ولی امکان نداره.
‫آخه، امکان نداره. وگرنه چرا انقدر بهم ‫ابراز علاقه کرد؟
‫من خیلی چیزها دیدم. ‫خیلی اتفاقات میفته.
‫هرچیزی رو باید از مردها انتظار داشته باشی.
‫ممکنه به خاطر برادرمه که نمیاد جلو؟
‫اگه منظور بدی نداشته باشه چرا آخه؟
‫تو بهم گوش کن. یه دلیلی واسه دیدنش ‫پیدا کن.
‫گیرش بندازی و حقیقت رو ازش بفهم.
‫اونوقت اگه دیدی فایده نداره، ‫از ذهنت می‌اندازیش بیرون.
‫درست میگی خواهر.
‫ما هنوز خبری از دوغان نشنیدیم.
‫از کسی هم شکایت نکرده.
‫پس حتماً این رو مخفی کرده که
‫یه تازه‌کار که تازه از روستا اومده ‫باهاش این کار رو کرده.
‫ولی دوغانی که من می‌شناسم این کار رو ‫بدون مجازات نمی‌ذاره.
‫حتماً منتظره تا فراموش بشه.
‫اگه اینطور باشه باید چیکار کنیم؟
‫خب، با جریانات پیش می‌ریم باتالی.
‫در عین حال، سهم خودمون رو از مزایده می‌گیریم.
‫بعدش طبق همون پیش می‌ریم.
‫بله؟
‫چی؟
‫بسیار خب.
‫دوغان یایلاجی.
‫خواسته بریم اونجا.
‫نمی‌خوای بذاری بیام داخل؟
‫ببخشید، خشکم زد. بیا داخل.
‫خواهش می‌کنم، لازم نیست درشون بیاری. ‫برو داخل.
‫ببین.
‫اولین آهنگ رو به لطف تو ضبط کردم.
‫با خودم آوردمش گفتم شاید بخوای بشنویش.
‫تبریک میگم! امیدوارم دوستش داشته باشن.
‫واسه چی از من فرار می‌کنی؟
‫فرار نمی‌کنم، من از هیچکس فرار نمی‌کنم.
‫شاید از کس دیگه‌ای فرار نکنی،
‫ولی از من فرار می‌کنی.
‫حتماً داری اشتباه می‌کنی.
‫اشتباه نمی‌کنم.
‫اولش که اومدی کلوپ،
‫هر سری خودت رو به خاطر امنیت من ‫به خطر انداختی.
‫کاری کردی رویام به واقعیت تبدیل بشه.
‫واسه چی این کارها رو کردی؟ ‫فقط چون من خواهر صباح‌الدینم؟
‫یا می‌خواستی لطف کنی؟
‫خب، آخه
‫چیه؟
‫بهم بگو.
‫از این که عاشق من بشی می‌ترسی؟
‫تو انقدر زیبایی که آدم می‌تونه عاشقت بشه.
‫صدای قشنگی هم داری.
‫باهوش هم هستی.
‫تو زنی هستی که هر مردی آرزوش رو داره.
‫ولی
‫ولی؟
‫ولی چی؟
‫[یک ماه بعد]
‫نمی‌دونم خوب عمل کردیم یا بد.
‫اون کلی برامون سود آورد.
‫درست هم میگه.
‫قوی‌تر شدن اون دوتا تازه‌کار فقط سیفی رو ‫قوی‌تر می‌کنه نه ما رو.
‫همچنین، فکر می‌کنی کار درستیه که اونا رو ‫بفرستیم پرداختی ماه بعد رو بگیرن؟
‫اگه همه بدون هیچ اعتراضی پول‌شون رو ‫بهش بدن چی؟
‫امکان نداره.
‫مغازه‌دارها به مشکل خوردن. ‫هیچکس نمی‌خواد سهمش رو بده.
‫سیفی نباید بفهمه که ما داریم برای دوغان ‫کار می‌کنیم.
‫حتی شیطان هم نمی‌فهمه.
‫و اگه بفهمه
‫کارش رو تموم می‌کنیم.
‫امشب حقیقت روشن میشه ‫آقا جواهر.
‫امروز یا فردا
‫یه ماهه معلوم نیست کجاست.
‫اگه زن داشته باشه چی؟
‫شاید بچه هم داشته باشه!
‫داری مزخرف میگی خدیجه ‫خیلی هم مزخرف! به خودت بیا.
‫چی داری با خودت میگی دختر؟
‫داشتم فکر می‌کردم ‫برای امشب چی بپزم داداش.
‫بالاخره اولین باریه که ‫جواهر داره میاد خونه‌مون.
‫آبجیِ با فکرِ خودم! ‫تو زهرمار هم بپزی من می‌خورم.
‫دارم میرم خرید. ‫چیزی لازم داری؟
‫نه.
‫دستتون درد نکنه. ‫زحمت دادم.
‫راستی جواهر
‫چون خواهرمه نمیگم، ‫دستپختش خیلی خوبه.
‫شروع کن تا از دهن نیفتاده. ‫من دستامو بشورم، میام.
‫یا به داداشم میگی میخواییم ازدواج کنیم ‫یا خودم میگم. تصمیمش با تو.
‫چی داری میگی خدیجه؟ ‫آخه الان وقتشه؟
‫برام مهم نیست. ‫به زور می‌تونم ببینمت.
‫تا کی قراره اینجوری باشه؟
‫یا میگی یا خودم میگم.
‫امشب من رو از داداشم ‫خواستگاری کن.
‫خیلی خب.
‫نوش جان.
‫وای وای خیلی خوشمزه شده دختر. ‫دستت درد نکنه.
‫چطوره جواهر؟ ‫دوست داشتی؟
‫آره.
‫مگه میشه دوست نداشته باشم؟
‫- داداش؟ ‫ هوم؟
‫جواهر می‌خواست ‫در مورد یه چیزی باهات صحبت کنه.
‫جواهر، حرف‌هات رو یادت نره.
‫من
‫از وقتی اومدم استانبول، ‫یه ترسی به جونم بود.
‫فکر می‌کردم اگه بلایی سر من بیاد ‫چه اتفاقی برای خدیجه می‌افته؟
‫الان خیلی احساس آرامش می‌کنم که
‫خواهرم الان بجز من ‫یه داداش جواهر هم داره.
‫خیلی خانواده قشنگی شدیم!
‫نفس بکش. نفس بکش. ‫این رو بگیر.
‫بگیر.
‫خوبی؟
‫خوبم ممنون.
‫خب، چی می‌خواستی بگی جواهر؟
‫چیز مهمی نیست. ‫در مورد سیفی بود.
‫بعداً در موردش با هم صحبت می‌کنیم.
‫با مرگ سلیم، جایگاه خالی به ما رسید.
‫پول‌هایی که تا الان برای سلیم جمع‌آوری می‌شد ‫از این به بعد برای ما جمع‌آوری میشه.
‫ما سه نفریم
‫ولی پیشنهاد من اینه که ‫جواهر هم اینجا سهم داشته باشه.
‫یعنی به چهار قسمت تقسیم بشه.
‫اگه جواهر قبول کنه، من موافقم.
‫ببخشید ولی این مبالغ ‫از کجا جمع‌آوری میشه؟
‫پولش توی کلوپ «ماوی» جمع شده.
‫ولی اگه منظورت منبعش هست
‫از کافه‌ها، ‫کلوپ‌های شبانه و اینجور جاهاست.
‫چندتا مغازه هم هست.
‫چه نوع مغازه‌هایی؟ ‫و چندتاش مغازه‌ست؟
‫تقریباً نصفش. ‫یعنی پنجاه پنجاهه.
‫رستوران، فروشگاه، ‫خواروبارفروشی.
‫تا جایی که می‌دونیم.
‫چیز جدیدی نیست.
‫با پرداخت پول به ما ‫بیشتر احساس امنیت می‌کنن.
‫در مقابل کی داداش؟
‫سال‌هاست روالش همینه، جواهر.
‫موافقم.
‫با یه شرط.
‫اگه داداش سیفی موافق باشه
‫هرکدوم 25 درصد سهم‌مون ‫یعنی در کل 50 درصد سهم رو
‫از مغازه‌دارها نمی‌گیریم.
‫بقیه رو جمع می‌کنیم ‫و براتون میاریم.
‫این چه کاریه؟ ‫می‌خوای برای ما کار کنی جواهر؟
‫برای مغازه‌دارها، داداش.
‫رحم‌کردن چیز خوبیه ولی
‫اگه ما امروز پول رو نگیریم، ‫فردا یکی دیگه ازشون می‌گیره، جواهر.
‫اون‌موقع می‌خوای چیکار کنی؟
‫هر کی رو تو گور خودش ‫می‌خوابونن داداش.
‫آقایون، پیشنهاد واضحه.
‫اگه اعتراضی نیست، ‫من موافقم.
‫ما سهم خودمون برامون مهمه سیفی.
‫بقیه‌اش با خودتونه.
‫اگه یه کم دیگه نمی‌اومدی ‫می‌اومدم داخل.
‫گفتی 10 دقیقه ‫ولی یه ساعت شد.
‫یه بخش از پول رو که پس دادم، ‫حساب و کتابش یه کم بیشتر طول کشید.
‫ولی خب رفع و رجوعش کردیم.
‫داداش، نرید.
‫جمال و بالتالی براتون نقشه کشیدن.
‫شنیدم با دوغان یایلاجی ‫تلفنی صحبت می‌کردن.
‫کاسه‌ای که زیر نیم‌کاسه‌ات نیست؟ هست؟
‫نه داداش.
‫«اگه موقع کار نشد، موقع برگشت می‌کُشیم‌شون ‫کسی هم بهمون شک نمی‌کنه.
‫سیفی هم روحش خبردار نمی‌شه.» ‫اینا رو ازشون شنیدم داداش.
‫تو مگه آدمِ بالتالی نبودی؟
‫داداش
‫ترجیح میدم برای تو بمیرم
‫تا اینکه برای اون بزدل کار کنم.
‫ممنون داداش. الان برمی‌گردی ‫ انگار نه انگار که اتفاقی افتاده.
‫باشه داداش.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫من با تاکسی میرم.
‫تو هم مثلاً داشتی ماشین رو ‫که تو راه خراب شده، تعمیر می‌کردی.
‫نباید بدونن خبر داریم.
‫بعداً از اون یکی جاده بیا.
‫خودمو بهت می‌رسونم.
‫مراقب باش جواهر.
‫میرم «ساری‌یر».
‫اون پسرته؟
‫غصه نخور داداش. ‫هر چی باشه می‌گذره.
‫مامانش رو خیلی دوست داشتم.
‫از بچگی عاشقِ هم بودیم.
‫سر زایمان، خدا اون رو ازم گرفت
‫و پسرم رو بهم داد.
‫فکر می‌کردم تا وقتی من زنده‌ام ‫نمی‌ذارم هیچ مشکلی براش پیش بیاد.
‫دنیا رو به‌خاطرش به آتیش می‌کشم.
‫یه بیماری نادر گرفته.
‫احتمال بهبودیش 30 درصده.
‫کلی هم خرج دوا و درمونشه.
‫پسرم جلوی چشمم داره آب میشه.
‫به عنوان پدرش ‫هیچ کاری از دستم بر نمیاد.
‫بعضی‌وقت‌ها ‫دلم می‌خواد خدا رو بیخیال بشم.
‫ولی بعد فکر ‌میکنم ‫شاید یه دلیلی داره که خدا این رو به سرم میاره.
‫شما بچه داری داداش؟
‫سرش رو درد آوردم.
‫کیفش رو یادش رفت ببره.
‫خدایا من رو ببخش.
‫صباح‌الدین؟
‫ماشین تو راه خراب شد.
‫یه کم دیگه می‌رسه.
‫آها!
‫پس پول دست اونه.
‫آخه تو دست خالی اومدی.
‫نتونستیم پول رو بگیریم.
‫ندادن.
‫ندادن؟
‫راست میگه صباح‌الدین؟
‫هرچی جواهر میگه، ‫همونه داداش.
‫چرا دوباره از من می‌پرسید؟
‫تا حالا دیدی من دروغ بگم، داداش جمال؟
‫تقصیر ماست که این تاز‌ه‌کارها رو
‫برای کارهای بزرگ فرستادیم، جمال.
‫- نشونت میدم! باشه.
‫شما برید.
‫ودات.
‫بله قربان.
‫وقتی تحقیق کنن که چطور پول بهشون نرسیده ‫ضایع می‌شن.
‫همه می‌فهمن ‫ تازه‌کارها باهاشون چیکار کردن.
‫و وقتی بفهمن ما نقشه دوغان رو می‌دونیم، ‫به جونِ هم می‌افتن.
‫باید فردا اولِ صبح بریم ‫داداش سیفی رو در جریان قرار بدیم.
‫باید آماده‌باش باشیم.
‫مراقب باش.
‫داداش، خبرهای بدی دارم.
‫هم آونی و هم حلمی ‫خودشون پول رو تحویل دادن.
‫باشه داداش.
‫خیر باشه سر صبحی آقایون ‫چه خبر شده؟
‫خیر نیست سیفی.
‫این پسره و اون مو طلایی که همراهشه ‫فکر کردن می‌تونن ما رو دور بزنن.
‫پول رو گرفتن سیفی.
‫همه خودشون تحویل دادن.
‫آدم‌هات ما رو مسخره کردن ‫تو چشم‌هامون نگاه می‌کنن و به دروغ میگن
‫پول رو نگرفتیم.
‫فکر می‌کنم کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست. ‫سریع به هم نریزید.
‫خودت قوانین رو می‌دونی. ‫مجازات خطاکار مشخصه.
‫یا خودت تنبیه‌شون کن ‫یا ما حساب‌شون رو می‌رسیم.
‫همین نزدیکی‌هاست.
‫بالتالی و جمال خیلی وقت پیش ‫شرایط رو پیچیده کردن.
‫شما دیگه کی هستین؟ ‫چه فکری پیش خودتون کردین؟
‫داداش‌تونم. ‫داداش‌هاتونیم.
‫اون روی سگم رو بالا نیار. ‫با اون پول چیکار کردین؟
‫دادم به کسی که بهش نیاز داشت.
‫دیروز از راه رسیدی و ‫امروز برای من شدی رابین هود؟
‫پول کی رو به کی میدی؟
‫پول مال اون‌ها نیست داداش.
‫اون بدهی رو من قبول کردم.
‫24 ساعت برای زنده‌موندنِ شما ‫وقت گرفتم.
‫این کارها رو کردم ‫تا بلایی سر شما نیارن.
‫سعی خودشون رو کردن داداش.
‫با دوغان دست به یکی کردن ‫برای ما نقشه کشیدن ولی موفق نشدن.
‫نقشۀ چی؟ ‫چه مزخرفی داری میگی؟
‫وقتی داشتیم از جمع‌آوری برمی‌گشتیم
‫برامون کمین گذاشته بودن داداش.
‫آدمِ بالتالی اعتراف کرد.
‫اگه اینجوریه، ‫چرا اومدن از من حساب پس بگیرن؟
‫چون نمی‌دونن ما خبر داریم.
‫بذار ما زودتر از اونا ‫دست به کار بشیم داداش.
‫اگه این نقشۀ دوغان باشه ‫تا ما رو به جونِ هم بندازه، چی؟
‫باید مطمئن بشیم.
‫«فکرت» شما رو می‌بره خونه‌باغ.
‫یه مدت این طرف‌ها دیده نشید.
‫من هم برم ته و توی قضیه رو در بیارم.
‫احتیاط کن.
‫تو هم به همون چیزی فکر می‌کنی ‫که من دارم فکر می‌کنم؟
‫♪ آخرش دلم رو بهت دادم ♪
‫♪ ولی آخرش دلم رو به تو دادم ♪
‫♪ آخرش دلم رو بهت دادم ♪
‫تاحالا عاشق نشدی؟
‫نشدی؟
‫می‌دونم خواهرم رو دوست داری.
‫یه‌کم شک داشتم ‫ولی اون شب، سرِ شام مطمئن شدم.
‫من به‌خاطر عشق به جاده زدم
‫ولی تو حتی از کسی که کنارته، ‫دوری می‌کنی.
‫از چی می‌ترسی؟
‫ببین اگه قصدت جدی نیست، ‫قضیه فرق می‌کنه ها!
‫نه. نه. مگه میشه همچین چیزی؟
‫اون‌موقع 17 سالم بود.
‫با اون یکی محله مسابقه داشتیم.
‫ولی بابام می‌خواست ‫من رو با خودش ببره قلع‌کاری.
‫شدنی نبود. ‫همه منتظر من بودن.
‫بابام رو هُل دادم و فرار کردم. ‫مامانم به سمتم شلیک کرد ولی تیرش خطا رفت.
‫بعد بازی، دعوامون شد.
‫یه ضربۀ جدی به چشمم خورد.
‫برای اینکه برام اُفت داشت، ‫نذاشتم کسی بفهمه.
‫مگه می‌تونستم بذارم بفهمن ‫جواهری که همه ازش می‌ترسیدن کتک خورده؟
‫دکتر رو تهدید کردم که به کسی چیزی نگه.
‫آخرش هم رو حرفش موند.
‫با خودم فکر کردم ‫اگه بذارم نابینایی یک چشمم برام مشکل بزرگی بشه
‫مشکل بزرگ، کوچیکم می‌کنه.
‫اگه اون مشکل رو کوچیک فرض کنم
‫اون‌موقعست که مشکلم من رو رشد میده.
‫برای همین مشکلم رو ‫درونم دفن کردم.
‫وقتی سیفی خواست براش کار کنم، ‫انگار دنیا رو به من داده بودن.
‫یه منِ جدید، یه زندگیِ جدید. ‫می‌خواستم امتحانش کنم.
‫قبلاً تو زندگیم هیچوقت ‫هیچ زنی رو دوست نداشتم.
‫برای همین هم اولش ‫ متوجه نبودم که عاشق شدم.
‫وقتی متوجه شدم که دیگه ‫کار از کار گذشته بود.
‫- تو واقعاً کوری؟ ‫ نه.
‫دارم سعی می‌کنم تحت تأثیر قرارت بدم ‫تا بذاری با خواهرت ازدواج کنم.
‫برای همین مجبورم کردی ‫برق رو قطع کنم.
‫و عمداً تیرهات توی میدون ‫به خطا رفت.
‫وای وای وای!
‫من فکر می‌کردم تا وقتی جواهر پیشمه ‫توپ تکونم نمیده.
‫اون هم که کور از آب در اومد!
‫- چیز بدیه؟ ‫ نه بابا! به هیچ وجه!
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫خیلی کارِت درسته.
‫از اونایی که حاضرم ‫ براش جونمم بدم.
‫بله جناب.
‫گفتن: «امشب از کسی پول نگیرید.»
‫و به نگهبان هم یه مقدار پول دادن.
‫پس با پول ما دارن عشق و حال می‌کنن.
‫خوشحالم که می‌بینم ‫بهتون خوش گذشته، آقایون.
‫اگه می‌دونستیم شما رو هم ‫دعوت می‌کردیم، داش احمد.
‫ببخشید بدون دعوت اومدیم.
‫یه کم پیش داداش سیفی‌تون رو ‫فرستادیم اون دنیا.
‫منتظرتونه.
‫صباح‌الدین؟
‫صباح‌الدین.
‫بهت که گفتم!
‫برای تو آدم می‌تونه ‫ جونش رو هم بده.
‫با خدیجه
‫دلم می‌خواد
‫یه عروسیِ بزرگ بگیرید.
‫جواهر، این کار رو نکن.
‫هر چی بخوای بهت میدم، جواهر.
‫فقط یه چیز
‫مونده که بخوای بهم بدی.
‫شما محاصره‌ شدین. ‫فوراً تسلیم بشید.
‫من نمی‌خواستم اینجوری بشه.
‫ولی
‫با من و خودت این کار رو نکن، جواهر.
‫توی زندان خیلی سخت می‌گذره.
‫اونجا دَووم نمیاری.
‫جواهر.
‫توی زندان دَووم نمیاری جواهر.
‫التماست می‌کنم جواهر.
‫هرچی بخوای بهت میدم، جواهر.
‫جواهر!
‫رأی دادگاه:
‫به جرم برنامه‌ریزی ‫ و مشارکت در قتل عمد 6 نفر
‫و اخاذی از مشاغل متعدد در استانبول ‫به حبس ابد محکوم می‌شود.
‫قطار اکسپرس آناتولی در آستانۀ حرکت است.
‫مسافران محترم، هم‌اکنون ‫می‌توانید سوار قطار شوید.
‫[مشکلات بدهکاری ختم به خون شد!]
‫[تبهکارِ جوان به حبس ابد محکوم شد.]
‫ممنون.
‫خدا کمک‌تون کنه.
‫سلام. من کجا می‌تونم بخوابم؟
‫توقع داری بهت راه نشون بدم؟
‫مگه هتله؟ ‫ برو برای خودت جا پیدا کن.
‫هی یارو!
‫فقط اینجا رو تونستی پیدا کنی؟ هان؟
‫شنیدیم جمال و بالتالی ‫رو تو کُشتی.
‫ولی بچه‌های اینجا رو دستِ‌کم نگیر.
‫تاکوز محمد، 4 قتل.
‫پاشا کاظم، 3 تا قتل هم اون داره.
‫سامیِ پدرسوخته.
‫قرار بود 6 ماه اینجا باشه ‫ولی 13 ساله که نرفته. برای برخورد با امثال تو.
‫و داری می‌بینی که ‫همه‌شون در خدمتِ من هستن.
‫اینجا یه رئیس داره.
‫اون هم منم. ‫اونجا هم جای منه.
‫رئیس، صاحب زندانه. ‫زندان هم، خونه‌شه.
‫حرمت کسایی که به خونه‌اش میان ‫ رو نگه میداره.
‫اینجوری مسخره‌شون نمی‌کنه.
‫زندانی‌ها خانواده‌اش هستن ‫اون‌ها رو مثل بچه‌های خودش می‌دونه.
‫بینشون فرق نمی‌ذاره.
‫جایی که اون باشه ‫پر از برکته. برکت!
‫بقیه اینجوری نمی‌شینن ‫فقط به هم نگاه کنن.
‫از کسایی که ضعیف‌تر هستن ‫ حمایت می‌کنه.
‫وقتی اون باشه ‫هیچ‌کس احساس ترس نمی‌کنه.
‫با اطرافیانش رفاقت می‌کنه.
‫اونا رو بَردۀ خودش نمی‌کنه.
‫چه خوب حرف می‌زنه.
‫با این که جَوونه ولی ‫سرد و گرم چشیده‌اس.
‫به خودت میگی رئیس.
‫ولی نهایتاً بشه بهت گفت یارو.
‫و اینجور آدم‌ها اینجا کاری ندارن.
‫چه زِری زدی؟
‫خوش اومدی داداش.
‫- خوش اومدی داداش. ‫ خوش اومدی داداش.
‫خوش اومدی داداش.
‫همه به من گوش کنید.
‫هرجا من باشم، رفاقت هست.
‫نه خودم بَرده می‌شم
‫نه کسی رو بَردۀ خودم می‌کنم.
‫نه بَرده می‌شم ‫نه کسی رو بَردۀ خودم می‌کنم.
‫این جمله، زندان رو تغییر داد.
‫روز اولی که اومدی اینجا رو یادمه. ‫ 15 سال پیش.
‫از اون روز تا حالا محبت و احترام ‫همه رو به دست آوردی.
‫و شدی
‫رئیس محبوب زندان.
‫حق هم دارن. ‫به لطفت کار ما هم سبک‌تر شد.
‫این چه حرفیه، جناب رئیس؟
‫من فقط کاری که درست بود ‫رو انجام دادم.
‫امروز آخرین روزمه ‫از این به بعد یه رئیسِ بازنشسته‌ام.
‫کی می‌دونه اینجا چند نفر دیگه ‫مثل من قراره بازنشسته بشن.
‫من تو زمان خدمتم ‫کسی مثل تو ندیدم.
‫نمی‌خواستم بدون خداحافظی برم.
‫ممنون رئیس.
‫سایه‌تون کم نشه.
‫من هم از کارهایی که تا امروز ‫برام کردین ممنونم.
‫ولی خب الان بهتره ‫با نوه‌هاتون وقت بگذرونید.
‫مراقب خودتون باشید.
‫دیدی داشت یادم می‌رفت!
‫می‌دونی گانگستر معروف، عثمان ‫ماهِ پیش فوت کرد.
‫شنیده‌ام رئیس.
‫از نزدیک ندیده بودمش
‫ولی می‌دونم آدم خوبی بود.
‫روحش شاد.
‫وصیت کرده که ‫ دفتر خاطراتش رو به تو بدن.
‫اجازه ندادم کسی بازش کنه.
‫دخترم
‫بیمار به درمانی که این 2 سال ‫انجام دادیم به خوبی پاسخ داده.
‫دیگه می‌تونه بیرون از اینجا ‫به زندگیش ادامه بده ولی باید تحت نظر باشه.
‫یه ماه دیگه مرخص میشه.
‫همچین بیمارهایی به هیچ‌وجه ‫نباید داروهاشون رو به تعویق بندازن.
‫شما هم توی این قضیه ‫مسئولیت بزرگی به گردن‌تونه.
‫گاهی ممکنه بگه حالم خوبه ‫و نیازی به دارو ندارم.
‫ولی اگه مصرف داروهاش رو قطع کنه ‫دوباره باید تو بیمارستان بستری بشه.
‫خلاصۀ کلام اینکه ‫از اینجا به بعدش با شماست.
‫متوجه شدم.
‫برای همه چیز ممنونم آقای دکتر. ‫مثل چشمام از داداشم مراقبت می‌کنم.
‫داداش جواهر.
‫خوبی؟
‫امروز 2 سال شد. ‫نه نامه‌ای گرفتم، نه خبری ازشون دارم.
‫مطمئنم یه اتفاقی براشون افتاده.
‫[قاضی دادگاه کیفری، عمر سینا]
‫بیا تو.
‫- آقا، براتون یه سری اسناد رسیده. ‫- بذارشون اینجا پسرم.
‫بدین وسیله اعلام می‌دارد
‫شواهد جدید در پروندۀ 728-1978
‫مربوط به زندانی جواهر پاشالی اوغلو ‫که به حبس ابد محکوم شده،
‫برای جرم‌های 15 سال پیش یافت شده.
‫لذا زندانی باید مجدداً ‫ مورد محاکمه قرار بگیرد.
‫پی‌نوشت: فایل شواهد جدید ‫پیوست شده.
‫با احترام، دادستان عمومی ‫آنکارا، مراد چویک
‫جواهر.
‫فردا میری دادگاه.
‫دادگاه؟
‫دادستان درخواست محاکمۀ مجدد داده.
‫رأی دادگاه: ‫به نام ملت بزرگ ترکیه
‫در این پرونده که با توجه به شواهد جدید ‫مورد تجدیدنظر قرار می‌گیرد
‫با وجود اینکه زندانی ‫جواهر پاشالی اوغلو
‫اظهار داشته که در ‫زمان حادثه تنها بوده است
‫با توجه به گزارش نابینایی متهم ‫از ناحیه چشم راست
‫که توسط بیمارستان دولتی ارائه شده
‫و همچنین بر اساس اظهارات ‫کارکنان کلوپ در زمان وقوع حادثه
‫مشخص می‌شود متهم و صباح‌الدین سونگور ‫که با جراحات سخت
‫از حادثه جان سالم به در برده‌اند ‫برای حفاظت از جان خود مرتکب جرم شده‌اند.
‫صباح‌الدین سونگور به جرم قتل عمد ‫به 18 سال حبس محکوم می‌شود.
‫به استناد مواد 81 و 29 ‫قانون شمارۀ 5237.
‫با توجه به اینکه وِی 2 سال در بیمارستانِ ‫روانی باکرکوی تحت درمان بوده است
‫بر اساس گزارش ارائه شده از طرف بیمارستان، ‫فاقد صلاحیت کیفری است.
‫و تدابیر درمانی توسط بیمارستان ادامه دارد.
‫حبس ابد زندانی جواهر پاشالی ‫اوغلو به ۲۲ سال کاهش یافت.
‫که با توجه به حُسن رفتار او در زندان
‫چشمت روشن. ‫فردا مرخص میشی.
‫این هم آخرین داروهات ‫توی بیمارستان.
‫- به سلامت بری رئیس. ‫ ممنونم.
‫به سلامت.
‫- حلالم کن. ‫ این چه حرفیه!
‫- خدا پشت و پناهت باشه رئیس. گریه بی گریه.
‫من رو ببین. گریه نداریم.
‫خدا پشت و پناهت باشه، رئیس.
‫3 ماه دیگه میام پیشتون ایشالا.
‫ایشالا. مراقب خودت باش.
‫در پناه خدا باشی. ‫ازت ممنونیم.
‫کارهایی که انجام دادی ‫فراموش‌کردنی نیست.
‫- حلالم کن. ‫ ازت جز خوبی چیزی ندیدیم.
‫من هم همینطور!
‫مراقب خودت باش، داداشی.
‫به خدا سپردمتون.
‫حلالم کنید.
‫- این چه حرفیه! ‫ ازت بدی ندیدیم.
‫به سلامت.
‫موفق باشی، پسر.
‫ممنون.
‫به سلامت!
‫ممنون.
‫جواهر!
‫خدا رو شکر!
‫حالا واقعاً دیوونه‌ای؟
‫چارۀ دیگه‌ای برای ‫نجات جفت‌مون نداشتم داداش.
‫یعنی یه کم نقش بازی کردم.
‫به لطف مراد.
‫دادستان مراد چویک.
‫بابام
‫خیلی دوست داشت ‫این لحظه رو ببینه ولی خب نشد.
‫وصیت کرده این رو به شما بدم.
‫نمی‌دونم اگه امروز زنده بودم ‫شهامت رو‌به‌رو شدن باهات رو داشتم یا نه
‫ولی حداقل زمانی که این نامه رو بخونی ‫روحم به آرامش می‌رسه.
‫پسرم مراد دانشجوی حقوقه.
‫می‌خواد دادستان بشه.
‫و می‌دونه که ‫ به لطف توئه که داره نفس می‌کشه.
‫برای همین زندگیش رو وقف نجاتِ آدمی کرده ‫که زندگیش رو نجات داده.
‫و فکر کنم امروز موفق شده باشه.
‫اون روز نتونستم طلب حلالیت کنم.
‫حالا لطفاً حلالم کن.
‫رانندۀ تاکسی که پولت رو ‫توی ماشینش جا گذاشتی، احمد چویک.
‫من حلالت کردم.
‫شیرمرد تربیت کرده.
‫خب؟
‫ماشین اینجاست.
‫15 سال پیش اجازۀ ازدواج‌مون رو دادی. ‫دوباره باید خواستگاری کنم؟
‫این مدتی تو زندان بودی ‫علم پزشکی خیلی پیشرفت کرده، جواهر.
‫داری میگی به مرد کور دختر نمیدی؟
‫داداش!
‫البته اگه قرار باشه با یه برادرزن دیوونه ‫سر و کله بزنم، باید فکرهام رو بکنم.
‫باشه. باشه. سوار شو.
‫اگه بهم ندیش، تو راه ‫ خودم رو از ماشین پرت می‌کنم بیرون.
‫اگه من ادای دیوونه‌ها رو در میارم، ‫تو واقعاً دیوونه‌ای. می‌دونستی؟
‫خدیجه، تو خوب فکرهات رو کردی آبجی؟
‫من 15 سال منتظر این لحظه بودم.
‫حتی اگه واقعاً هم دیوونه باشه ‫بیخیالش نمیشم.
‫کارهای خوبی که تو زندان کردی
‫حالا اینجا منتظرتن.
‫اگه یه روز آزاد شدی،
‫برای اینکه کارهایی که ما کردیم
‫و پشیمونی‌هامون رو
‫و عاقبت هر فرد رو بدونی، ‫دفتر خاطراتم رو برات می‌ذارم.
‫بایرام، یاشار و دیگران.
‫کیا بابت اشتباهات‌شون ‫مجازات نشدن؟
‫در مورد هر کدومشون یه نامه برات گذاشتم.
‫گفتم: «اگه یه روز آزاد بشه ‫حتماً میاد سراغت.»
‫میاد سراغ‌مون؟
‫بیاد ببینیم.
‫چی برای گفتن داره؟
‫ما
‫آقا.
‫سرِ نماز عصر اعلام کردن که شما مُردین.
‫چی داری میگی تو؟
‫حتماً تشابه اسمیه.
‫برو اونی که اعلام کرده رو برام بیار.
‫چشم قربان.
‫ما تلاش می‌کنیم ‫همه چیز بهتر بشه.
‫تا امروز با کیا که رو‌به‌رو نشدیم!
‫حالا از یه بچه بترسیم؟
‫امیدوارم بچۀ عاقلی باشه.
‫توی این جمع، تو از همه کوچیکتری.
‫تو مملکت ما، وقتی بزرگتر هست ‫کوچیکترها سکوت می‌کنن.
‫ولی برای احترام به وصیت مرحوم، ‫به حرف‌هات گوش می‌دیم.
‫انسان به دنیا میاد و می‌میره.
‫بهش فرصت زندگی‌کردن داده میشه.
‫برای یادگیری، برای فهمیدن،
‫و اگه اشتباهی کرد ‫بره درستش رو پیدا کنه.
‫عثمان هم آدم خوبی بود.
‫برای خیر و خوبی جنگید.
‫اومدی ما رو نصیحت کنی؟ ‫برو سر اصل مطلب.
‫درسته.
‫میرم سر اصل مطلب.
‫فردا توی همۀ روزنامه‌های ترکیه ‫آگهی ترحیم زده میشه.
‫بی‌شرف‌هایی که خودشون رو مرد می‌دونن ‫ولی از زن‌ها پول در میارن
‫و بچه‌های بی‌گناه رو مسموم می‌کنن ‫و اشک مادرهاشون رو در میارن، مُرده‌ان.
‫چه زِری داری می‌زنی؟
‫طبیعیه که نفهمی.
‫چون آگهی ترحیم تو ‫امروز منتشر شده.
‫[بایرام دورولماز فوت کرد.]
‫این چیه؟ ‫یعنی چی؟
‫کی مُرده؟ کدوم خری مُرده؟
‫انسان وقتی می‌میره، ‫متوجه نمی‌شه که مُرده.
‫از همه می‌پرسه این کیه که مُرده؟
‫وقتی دیگران برای آمرزش روحش دعا می‌کنن، ‫اون نمی‌شنوه.
‫حتی اگه بشنوه هم، باور نمی‌کنه.
‫حتی زیر تابوت خودش رو هم می‌گیره.
‫ولی وقتی امام جماعت میاد ‫و روی قبرش آب می‌ریزه
‫و سعی می‌کنه بلند شه ‫و سرش به تابوت می‌خوره
‫میگه: «وای! اونی که مُرده منم.»
‫2 ساعت بعد که سرت می‌خوره به تابوت
‫می‌فهمی مُرده کیه داداش.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»