.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
اون روزی بود که
بزرگترین اشتباه زندگیم رو مرتکب شدم.
عصبانی بودم.
حس میکردم بهم خیانت شده.
و این حسی نیست که بتونی ازش خلاص شی.
عمراً.
ولی بذارید از اول ماجرا رو تعریف کنم.
همه چی دقیقاً مثل همیشه شروع شد.
یه ماشین با سرعت توی اتوبان میرفت.
برو کنار!
از سر راهم گمشو.
- زود باش!
برو کنار، لعنتی!
زود باش دیگه!
- تهِ تهش همینه.
تهِ تهش همینه. - مکس؟
آره، دیگه از این بیشتر نمیره!
از این اسم خوشم اومد.
- اوه، واقعاً فکر میکنی الان وقت این حرفاست؟
که درباره‌ش حرف بزنیم؟
عوضی!
فقط یک مایل دیگه مونده، عزیزم.
- دیگه نمیتونم یه مایل دیگه هم برم!
گندش بزنن! آخ!
- چه گندی؟
چرا گفتی گند؟
از همون لحظه ای که به دنیا اومدم،
به سرعت معتاد بودم.
یعنی واقعاً معتاد. - این بچه نباید گریه کنه
یا یه همچین چیزی؟
نه، با سرعت ۱۳۰ کیلومتر در ساعت حس فوق‌العاده‌ای داشتم، انگار نشئه بودم.
از اون لحظه به بعد، سرعت شد همه چیزم.
بابا، نگاه کن.
هیچوقت نه از همه خوشگل‌تر بودم، نه از همه شیرین‌تر،
مخصوصاً نه از همه عاقل‌تر،
ولی همیشه از همه سریع‌تر بودم.
وقتی با سرعت میرم،
حس می‌کنم تنها آدم روی زمینم.
حس می‌کنم آزادم.
- مکس! - حس می‌کنم زنده‌ام.
- دیوونه!
حالت خوبه، عزیزم؟
پدرم هم عاشق سرعت بود.
یه روز صبح بدون هیچ توضیح خاصی زد به چاک.
حتی یه نگاه هم به آینه عقب ننداخت.
M-A-Y-D-A-Y
اون اولین بار توی زندگیم بود
که به اندازه کافی سریع نبودم.
M-A-Y-D-A-Y
و قسم خوردم که آخرین بارم باشه.
M-A-Y-D-A-Y
Mayday, mayday
- آره! - هوو!
حسودیت شد.
بهت خوش نمیگذره؟
بیا عزیزم، نگاه کن.
اونجا کلی بازی هست.
اینو بگیر و برو یکم خوش بگذرون، باشه؟
ماچ.
دوستت دارم. - شانس آوردی.
شانس؟ چه حرفیه.
بی خیال، دیگه.
بازیکن جدیده.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
- مکس؟
کارمون تموم شد، بریم.
- میشه منم امتحان کنم؟
- نه، نه، فکر نکنم بشه.
خیلی خطرناکه، می‌دونی.
اینا خیلی سریع میرن.
به علاوه، ببین، این بچه‌ها خیلی از تو بزرگترن.
- اینا برای بچه‌های بالای هفت ساله، خانم.
و ماشین‌های ما هم برای دختر و پسرهاست.
- ببین، من می تونم.
- مطمئن نیستم، عزیزم.
- خواهش می کنم. - بذار امتحان کنه، خانم.
- خواهش می کنم، خواهش می کنم، خواهش می کنم. - بذار یه دور بزنه.
- خواهش می کنم.
- این برای اینه که تندتر بری و اینم برای ترمز.
هیچوقت همزمان ازشون استفاده نکن.
گرفتی؟
خیلی خب، بزن بریم.
خوش بگذره.
- کجاست؟
نمی بینمش.
- اِ، چیزه، کلاه نارنجی، درسته؟
- آره، درسته. - باشه، باشه، باشه، باشه.
اونهاش. درست همونجاست.
- صبر کن، اون داره از همه سبقت می گیره؟
امکان نداره.
اون، اون هیچوقت...
- رانندگی نکرده؟
خب، ظاهراً استعدادش رو داشته.
فوق‌العاده‌ست.
- هی، مامان، ببین!
- خیلی داره تند میره.
- آره، این یه جورایی دست کم گرفتنه.
- وای خدای من. - تصادف. تصادف.
- وای خدای من. - زود باشین، سریع برین اونجا.
- یکی بره حالشو بپرسه... - مکس!
- خواهش می‌کنم. - پدر مادرا، از پیست دور بمونین.
- وای خدای من. - خوبی؟
هی، هی.
صدامو می‌شنوی؟
معلومه که صداشو می‌شنوم.
- خوبی؟ - فقط شوکه شده بودم.
یه ضربه اساسی خوردم و خوشم اومد.
ولی حالا باید دوزش رو ببرم بالا.
می‌خوام دوباره انجامش بدم
و اینم شماره ۱۱.
مکس رولانده،
که اولین مسابقه فصلش رو می‌بره.
می‌خوام انجامش بدم و انجامش بدم
و انجامش بدم و انجامش بدم حالا
یه اجرای چشمگیر.
اینم از مکس. می‌خوام دوباره انجامش بدم
هه هه هه هه
می‌خوام انجامش بدم و انجامش بدم
و انجامش بدم و انجامش بدم حالا
و اینم از این،
این پنجمین برد فصل برای مکس رولانه.
دلم میخواد دوباره انجامش بدم - عالیه!
یه صورتک خندون هم حتی هست.
ممنونم! - خوشت اومد؟
تو مسابقه، یه جور اعتیاد جدید کشف کردم.
- برو مکسول! - رقابت.
از اون به بعد، می‌خواستم از همه سریع‌تر باشم،
همیشه شماره یک. - آره!
و ماشین شماره ۱۱ به هیچ‌کس شانسی نداده.
داره با قدرت رهبری می‌کنه.
- شماره ۱۱ کیه؟
- مکس رولان.
اوه، لعنتی.
- چی شده؟
- اون یه دختره.
و مکس رولان داره رکورد می‌شکنه.
باورنکردنیه. - اووو، اووو، اووو.
عجب.
دلم میخواد دوباره انجامش بدم
- و حالا یه رویا داشتم.
آره!
راننده فرمول یک شدن.
هه هه هه
حتی یه مدرسه هم برای این کار بود،
مدرسه مسابقه وینفیلد.
خیلی باحاله! - موچ!
- مامانم تونست به زور پول یه سال رو جور کنه.
فقط یه سال. - برو.
پس نمی‌تونستم گند بزنم.
- تبریک میگم.
عملکرد فوق‌العاده‌ت
باعث شده یه جایی تو مدرسه‌مون برات باز شه.
اینجا ما امکاناتی بهت می‌دیم که از اینی هم که هستی بهتر شی،
تا پتانسیل‌هات به حداکثر برسه.
باید ته دلت حس کنی
یه چیزی داری که بقیه ندارن،
یه چیز خاص.
این حسی که تو وجودته،
این باوری که داری
همش چرته.
اینجا همه‌تون یه چیز خاصی دارین،
پس هیچ‌کس خاص نیست.
به راننده‌های دورت نگاه کن.
نه، درست و حسابی نگاشون کن.
بدون که یکی از همینا جاتو می‌گیره،
پس مجبوری از روشون رد شی.
یادت باشه فقط یه راننده
این شانس رو داره که فصل بعد با یه ماشین فرمول ۳ رانندگی کنه،
قهرمان آموزشگاه مسابقه‌ی وینفیلد.
اینم ماشین‌هاتون،
موتور میگال جن ۲ آلپاین فرمول ۴.
اینا امسال قراره یه جورایی ادامه‌ی وجودتون باشن،
پس ازشون مراقبت کنین.
سولنیه، ۲۱.
مولر، ۲۶.
دوهیل، ۲۲.
رولان، ۲۵.
می‌خوام تو دو تا مسیر مستقیم با تمام سرعت برین
و بهترین زاویه رو تو پیچ‌ها بگیرین.
یعنی فاصله رو حفظ کنین، سبقت گرفتن ممنوعه.
الان وقتش نیست از بقیه جدا بشید و تک روی کنید.
با همدیگه مسابقه ندید.
می‌خوام پتانسیلتون رو ببینم، ولی سبقت ممنوع.
خب، آماده، حرکت، بدو، بدو، بدو.
- ۵۹.۷، سولنر باید یه تکونی به خودش بده.
اوه، عجب سرعتی گرفته.
- سرعتش چنده؟ - ۵۶.۳، سریع‌ترین دور.
مولر فقط دو دهم ثانیه عقب‌تره.
- باید اینو ببینم.
و چرخ‌هاش قفل کرد.
خیلی دیر ترمز گرفت و کار دستش داد.
مولر ازش سبقت گرفت، معلومه.
- ماشین‌های ۲۵ و ۲۶، همین الان آروم باشید.
- نه، نه، ولشون کن.
ببینیم چی میشه.
- این یارو جدیه؟
هی، برگرد پشت من!
بزن به چاک!
لعنتی!
حواست باشه!
دوست ندارم حرفمو تکرار کنم.
هیچ‌کس بالاتر از قوانینی که من تعیین می‌کنم نیست، فهمیدید؟
شاید امروز صبح به اندازه کافی واضح نبودم.
فروتنی و احترام.
گرفتید چی شد؟
- بله، آقای مایر. - بله، آقای مایر.
- اینجا پیست کارتینگ نیست.
خارج شدن از پیست یعنی آسیب.
بچه‌های تعمیرگاه
باید کل شب رو کار کنن تا اینو درست کنن.
امیدوارم به خودت افتخار کنی.
خیلی خب، پنج دور پیاده دور این پیست می‌زنین
تا قشنگ حس و حالش دستتون بیاد.
هوم؟
- قسم می‌خورم دفعه بعدی...
- تو بودی که ازم سبقت گرفتی.
- تو داشتی تو چمنا می‌رفتی، من چیکار باید می‌کردم؟
رانندگی یاد بگیر، بابا.
- اون جای من بود.
باید می‌ذاشتی دوباره ازت جلو بزنم.
- مگه از رو جنازه‌م رد شی.
وقتی نفر اولی، نباید بذاری کسی ازت سبقت بگیره.
حتی تو تمرین.
- نفر اول؟
هوو!
همه‌ش همین بود؟
خیلی ناامید کننده بود.
- باشه.
صفر به یک، تو بردی.
- حداقل اعتراف کردی.
- آره، ولی زیاد بهش عادت نکنیا.
همه چی مرتبه؟
حسابی پیست رو حس کردی؟
- آره، ممنون.
بقیش رو دیگه خودت برو.
- باشه.
نمیای؟
باشه.
انگار باید اینو تو پیست حلش کنیم، ها؟
یک فصل، پانزده راننده،
هفت مسابقه بین ماه‌های مارس و اکتبر برگزار میشه،
هر ماه یه راننده حذف میشه.
آخرش، بهترین انتخاب میشه
تا اولین فصل مسابقات فرمول 3 رو بره.
اصلاً دارم چی میگم؟
منظورم بهترین دختره.
- نفر بعدی که باید شکستش بدیم ویل مولره.
کارت خوب بود، ویل.
- من ویل هستم.
- بقیه باید بهتر از این باشید.
بجنب مکس، کم نیار.
و برنده مسابقه مکس رولانه.
همونطور که شاید متوجه شده باشید، این به شما این امکان رو میده که...
مکس رولاند.
کارت خوب بود.
اولین دبل فصل.
همین فرمون رو برو جلو.
- ده... - حواست رو جمع کن.
نه...
- چپ.
راست.
- تو یه احمقی.
نه!
- آروم باش، لازم نیست همیشه رقابت کنی.
تو که میدونی این فصل چجوری پیش میره.
هی، دست از سرم بردار.
- اونجا جایگاه اون پسره‌ست.
میدونم.
و در نهایت، نفر اول، ویل مولر.
- ای بابا، عجب آشغالی هستی تو!
یالا دیگه!
اه!
و باز هم ویل از بقیه جلو زد،
فقط یه مسابقه دیگه مونده.
شب بخیر.
تو دور ۱۴ از پیست خارج شدی، درسته؟
باشه.
چت شده؟
- اوه، نمی‌دونم.
فردا آخرین مسابقه فصله.
من سومم، پس باید ببرم
و ویل نباید رتبه بیاره،
غیر از اینکه همین الان تو شبیه‌ساز منو برد
با نیم ثانیه.
همش به خاطر اینه که هفته پیش از پیست خارج شدم
وگرنه الان صدر جدول بودم.
- خب، می‌دونی من چی می‌شنوم؟
اینکه دخترم سومین راننده برتره
تو بهترین مدرسه، تو شب قبل از مسابقه آخرش.
این فوق‌العاده‌ست.
دیدن اینکه پا به پای
اون همه پسر میری و هیچوقت کم نمیاری،
داری عالی کار می‌کنی، مکسی.
- منو اینجوری صدا نکن.
- یه استراحت بکن و یه کم آهنگ گوش کن، باشه؟
برات خوبه.
و مسابقه رو برای یه لحظه فراموش کن.
تو پیست رو مثل کف دستت می‌شناسی.
و جای تعجبی نداره
که دو تا راننده برتر تو یه موقعیت قرار دارن.
برای این مسابقهٔ پایانیِ فصل.
مکس رولاند و ویل مولر.
شکی نیست که تا آخرش پا به پای هم میرن
و ما لحظه شماری می‌کنیم که اینو ببینیم.
شماره ۲۵ شروع خیلی خوبی داشته.
- دمت گرم، مَکسی!
و مکس رولاند از پیچ اول جلو می‌زنه
و ویل مولر هم خیلی نزدیک دنبالشه.
- برو ویلی!
این دختر کوچولو رو به گریه بنداز.
- عزیزم!
این دوئلِ خیلی وقت‌ـه منتظرش بودیم و ناامید کننده نیست.
دور بعد از دور، ویل و مکس ما رو هیجان‌زده نگه داشتن.
این مسابقه داره کل فصلشون رو نشون میده،
و هیچکدوم نمی‌خوان دستا رو ببرن بالا.
رولاند داره درست کنار جایگاه تماشاچی‌ها میره.
مانور خیلی خطرناکی از ویل مولر دیدیم،
که داره از بیرون تلاش می‌کنه.
مکس خودشو درست داخل قرار داده.
اون تسلیم نشده.
مولر به دردسر افتاد.
- خطا کرد!
- آروم باش عزیزم. - این خیلی ظلمه!
خطا کرد.
هُلِش داد بیرون.
کارت رو درست انجام بده لعنتی!
با اینکه پُشتِ ماشین ویل آسیب دیده،
اون هنوز تو مسابقه است.
معلومه که نمی‌خواد به مقام سوم راضی بشه،
که یعنی برنده شدن تو مسابقات قهرمانی.
دوباره دوم شد و داره به مکس رولند می‌رسه.
اوه، دارن شاخ به شاخ میشن.
نه، ویل مولر، موقع سبقت گرفتن،
خودشو از دور مسابقه حذف کرد.
بجنب! بجنب!
بریز بیرون!
- و تمام!
مکس رولان اولین قهرمان زن در تاریخ مدرسه مسابقه وینوفیلد میشه.
باورنکردنیه!
عه، حالا کی داره گریه می‌کنه؟
دمت گرم!
هووو!
آفرین مکس.
- کارت درست بود. تو انجامش دادی!
نه؟
خب؟
مسابقه فوق‌العاده‌ای بود.
اون کجاست؟
- چی؟ - ویل کجاست؟
لعنتی!
دیدی وقتی که...
- مکس؟
هی، نزدیک بود با اون اسپویلرت منو بکشی!
- منظورت همونیه که تو از ماشینم کندی؟
- تو قهرمانی رو ازم دزدیدی! اوه، آره.
قهرمانی تو، هان؟ - تو منو از پیست انداختی بیرون
بعد برمی‌گردی و دوباره ناک‌اوتَم می‌کنی.
که برگردی و دوباره بیای منو ناک‌اوت کنی.
- من برات جا گذاشتم،
تو هم دو بار اومدی سراغم!
- نه، من این کارو نکردم!
- اتفاقا کردی!
باید سوم می‌موندی اینجوری اون قهرمانی کوفتی رو می‌بردی!
ولی نتونستی تحمل کنی من ازت جلو بزنم.
تو یه عوضی هستی. - مَکسی!
آفرین، خیلی خوب بود عزیزم.
- لعنتی!
- بزن بریم.
- عالی بودی.
- خیلی بهت افتخار می‌کنم.
- کارت عالی بود، مکس.
- براوو! - کارت عالی بود.
- برو مکس!
- به همه تبریک میگم.
- واقعاً فصل فوق‌العاده‌ای بود.
- حالا، لطفاً، یه خوشامد گرم به آقای الکس اسمیت بگید،
مالک و مدیر تیم اسمیت مینروا،
که قراره اسم مرد یا زنی رو اعلام کنه
که فصل بعد یکی از ماشین‌های فرمول 3 اون‌ها رو می‌رونه.
- سلام به همه.
- نمی‌خوام زیاد وقتتون رو بگیرم.
- راننده‌ای که سال بعد به تیم ما ملحق میشه...
- ویلیام مولر!
- آره!
- تبریک میگم جوون.
- شکی نداشتم که این اتفاق می‌افته.
- عالیه. - تو همیشه باید...
- آره، می‌دونستم، می‌دونستم.
بله، از این طرف. - تبریک میگم. کارت خوب بود.
می‌خوام همکارمو بهت معرفی کنم.
بزن بریم. - باریکلا.
اینم از آخر مسابقات قهرمانی.
امیدواریم سال دیگه هم ببینیمت.
- پسرت یه جواهره.
- ممنون.
- فکر نمی‌کنی یه چیزی رو داری یادت میره؟
- ببین چقدر میتونی از سمساری بگیری.
- گوش کن، تو فصل رو اول تموم کردی.
هیچ زنی تا حالا به این مقام نرسیده
تو تاریخ این مدرسه.
و تو هنوز هم میتونی یه پیشنهاد دیگه بگیری.
و اگه نشد، میتونی سال دیگه دوباره امتحان کنی.
- سال دیگه؟
دیگه سالی برای من وجود نداره.
پدر مادرم که میلیونر نیستن.
- میدونی چند تا زن تونستن برن فرمول یک؟
- پنج تا. - آره، پنج تا.
و حالا یکیشون یه فصل رو تموم کرده.
مسئله استعداد تو نیست، مسئله آمار و ارقامه.
الکس اسمیت آدمی نیست که ریسک کنه.
اون روی راننده‌هایی شرط میبنده که فکر میکنه شانس واقعی دارن
که تو فرمول یک موفق بشن.
همینه.
- شانس واقعی؟
- داری چیکار میکنی؟
مکس، نه!
- مکس!
از سر راهم برو کنار! تکون بخور!
مکس!
پائولین، داری چیکار می‌کنی؟
- دارم میرم دنبال دخترم.
- نه، پلیسا الان تو راهن.
نه! وایسا!
وایسا! پائولین!
وقتی دارم با سرعت میرم،
حس می‌کنم تنها آدم روی زمینم.
حس می‌کنم آزادم.
حس می‌کنم زنده‌ام.
- این نباید اتفاق می‌افتاد.
مکس، آخه چرا این کارو کردی؟
وقتی دارم با سرعت میرم،
زمان وایمیسته.
هیچ چیز دیگه مهم نیست.
- بجنب، برو کنار، برو کنار!
برو کنار.
من میتونم هرجا که بخوام برم.
تکون بخور!
- سلام، عزیزم.
- حسابی ترسوندی منو.
متاسفم.
خیلی متاسفم.
- هیس.
هوم.
اشکال نداره، عزیزم.
مکس...
قول بده دیگه هیچوقت سوار اینجور ماشینا نشی.
باشه؟
- ها؟
- قول میدم.
- دوستت دارم.
- منم همینطور.
یک سال و پنج ماه و سه روز
و هفت ساعت و بیست میلی ثانیه بعد،
اینجا بودم.
اوه.
اوه، ببخشید، معذرت میخوام.
تقصیر من بود.
گم شدم، میدونی سکتور بی کجاست؟
همینجاست؟
- دفترها؟ - آره.
- آره، نه، اون طرف اسکله‌ست.
- اوه، لعنتی.
- میخوای برسونمت؟
- اوه، آره، حتماً.
ممنون. بزن بریم.
خیلی دیرم شده.
تو بهترینی.
نمیشه که با این عرق برم مصاحبه.
من مِل هستم.
- و من مکس هستم.
- خب، داستانت چیه؟
- داستان من؟
آره، یه دختری مثل تو تو لیفتراک چیکار میکنه
جای اینکه لم داده باشه
مثلاً تو بخش حسابداری؟
پلیسا دنبالتن، نه؟
- باشه، خداحافظ. فردا میبینمت.
- فردا میبینمت.
مامان؟
اینجایی.
- حالت خوبه؟
- ترسوندیم، نمی‌دونستم کجا رفتی.
- اوه، خب، نمی‌تونستم زیاد دور شده باشم.
دنبال چی می‌گردی؟
- دنبال کاسه سالاد مادربزرگت می‌گردم.
همونی که عکس اردک داره.
یکی داشت عین همونو آنلاین می‌فروخت پنجاه دلار.
- باید صبر کنی من این کارا رو انجام بدم...
- باید یکم تکون بخورم.
که نمی‌شه تا ابد به من چسبیده باشی، درسته؟
مامان...
- آه. - مامان!
- اوه. آه.
گندش بزنن. ببخشید عزیزم.
خوبی؟
- آره، بزن قدش، بزن قدش.
- جدی می‌گم. - خوبم.
میشه اونو واسم بیاری؟
- واقعاً؟
بفرمایید. - ممنون.
- اون تو رو نگاه کن.
این یکی سنگینه.
امروز یه دختر خیلی باحال تو محل کار دیدم.
اینجا که چیزی نیست.
- می‌دونم هیچوقت نمی‌خوای درباره این چیزا حرف بزنی،
ولی خوب فکراتو کردی؟
- چی؟ - سال دیگه، ماکسی.
دیدم فرم‌ها رو پس ندادی.
فقط تا آخر ماه وقت داری.
دوره کارآموزی خیلی خوبیه. - داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
می‌دونی دوره کارآموزی یعنی چی؟
یعنی بی‌مزد و مواجب.
بی‌مزد و مواجب.
- خب، نمی‌دونم.
می‌تونم وام بگیرم
با چیِ... - وام فایده نداره.
باید پسشون بدی.
که جادو نیست.
راستی، بازم برام یادآوری فرستادن.
شرکت ARC، وکیل کوشار،
مامورای دادگاه پِلان. - هوم.
- می‌بینی؟ - حله.
خیلی وقته گذشته.
دقیقاً، دو ساله که گذشته.
- آره، خب...
یه جوری درستش می‌کنیم.
همیشه یه راهی هست.
- هیچ راهی نیست.
من باید کار کنم.
خدایا، انگار اصلاً تو این دنیا نیستی.
قسم می‌خورم.
- آره.
من اینو تأیید می‌کنم.
- هیچ چیزو جدی نمی‌گیری.
دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
- اوه، مکسی.
- دیگه منو مکسی صدا نکن.
بدم میاد از این اسم.
اون جام‌هارو هم بنداز دور.
فقط جا گرفتن.
سلام، روز بخیر.
سلام، مل.
پس تو رو استخدام کردن.
می‌دونی، من اون رزومه قلابی رو جور کردم.
می‌تونم بپرم بالا؟
- باید برم انبار.
خروجی اون طرفه.
- باحاله، من که کاری ندارم.
شام جشنی که قولشو دادی پس چی؟
خونتون؟
- آره، خب، ام، مامانم اونجاست.
- بزن بریم. رولِ مامانه.
اون معلوله.
- معلوله؟ - اوهوم.
من عاشق آدمای معلولم.
- الو، بهم زنگ بزن. کشتی پهلو گرفته.
بدجوری به گه افتادم.
زود باش!
- خب، چیکار کنیم؟
- پنج دقیقه دیگه بهش زنگ می‌زنم.
اگه خیلی بد شد، خودمون انجامش می‌دیم.
درست میشه.
- نه، بابا، نه، نه، نه.
دفعه آخری که دوتایی انجامش دادیم، یه عالمه طول کشید.
دو ساعت دیگه بازی دارم.
عمراً داداش. - هان؟
- صبر کن، یه لحظه وایسا.
هی! هی!
تو همون دختری هستی که تو انبار بود، نه؟
همونی که تو پس کوچه‌ها ویراژ میده؟
یه کم اضافه کاری چطوره؟
باید ۸۰ تا ماشین رو اون‌ور بندر جابه‌جا کنیم.
- آره، ولی من فقط فن‌ویک‌ها رو میرونم.
- وایسا، تو که بلدی رانندگی کنی، مگه نه؟
کاری نداره.
یه ساعت، ۱۰۰ دلار.
دو ساعت، ۲۰۰ تا.
خوبه؟
توروخدا بگو آره، وگرنه بدبخت میشم.
اوکی داداش، خیالم راحت شد، یکی رو پیدا کردم.
- اول بذار یه دور بزنه.
نمیخوام ریسک کنم.
چی؟ جدی میگی؟
- اگه بتونه تا آخر اسکله‌ی شماره‌ی ۳ بره و برگرده
تو کمتر از یه دقیقه، من هستم.
- اوکی، اگه همه پایه باشن، منم هستم.
خیلی خب، میتونی شروع کنی.
هی، نگران نباش، قیافش خشنه ولی دلش پاکه.
ولی مراقب باش، پر چاله چوله است.
ولی تو مسیرهای مستقیم میتونی گاز بدی.
باشه.
هی.
صدامو میشنوی؟
الو؟
اوه، اوه، اوه، اوه.
چی...؟
- وایسا، آروم‌تر، آروم‌تر.
یواش، یواش، یواش.
عجب میان‌بری.
کجا داری میری؟
یواش‌تر، لطفاً.
ترمز، ترمز، ترمز، خواهش می‌کنم.
داری چیکار می‌کنی؟
یه فن‌ویک اونجاست!
اونجا، باشه، اونجا، اونجا، اسکله‌ی ۳، مستقیم برو!
نه، مستقیم نرو!
اوه.
- اوه، اوه، مواظب باش.
قفله، قفله.
- ریلکس باش.
بفرمایید، اسکله‌ی ۳.
بجنب.
نه، نه، نه، نه، وایسا!
وایسا، خواهش می‌کنم!
- خوب بود؟
این سرعت به کارت اومد؟
- بچسب.
میشه یه کم استراحت کنیم؟
اوه، الان...
نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم.
- پس واقعاً بالا آورد؟
نمی‌دونم، دیدم پشت کانتینر قایم شده بود.
خیلی خنده‌دار بود. - داری فیلم میای.
داری فیلم میای.
- اوه، آره، خواهش می‌کنم به مامانم در مورد ماشین‌ها چیزی نگو.
- باشه، فهمیدم.
- رسیدیم.
- چه به موقع رسیدین دخترا.
- تازه از تو فر درش آوردم.
- اوه، ما خودمون میتونستیم این کارو بکنیم.
- مامان، لازم نبود این کارو بکنی.
- اوه، نه، هر روز که مهمون نداریم.
- شب بخیر. - سلام.
- ماهی راهب با پوست لیمو داریم، از استوفرز.
- نخندیا.
- ما تو خونه فقط غذای یونانی میخوریم.
- عالیه.
- آها. دیدی؟
- بفرمایید بشینید.
- مامان، کمک میخوای؟
- نه، همه چی مرتبه.
- الان کوسنتو میارم.
- باشه. - یه لحظه.
- آره. دیدی؟
- انگار الان من بچه‌ام.
- خب، یکم مرتب تر، درسته؟
- آره، آره.
- آره، خوبه.
- ها؟ ها؟
- میتونی صندلیت هم تو عکس باشه.
- فکر میکنی؟
- میدونی که اجازه داری با پسرهای سالم هم قرار بذاری، درسته؟
- اوه، آره؟ - آره، معلومه.
- ببخشید. - ممنون.
وای یادم رفت، عمو اسماعیل‌م مجرده.
بیست سال با یه خانم روانی ازدواج کرده بود، برای همین...
- عزیزم، دست از تمیزکاری بردار و بیا پیش ما.
بذار یه عکس خوب پیدا کنم...
اوه، ایناهاش. - اوه، نشونم بده.
برد پیت نیست، زیاد ذوق نکن.
آره خب، من که زیاد با برد پیت دمخور نیستم.
اوه، خوب به نظر میاد.
- مکسی، بیا شوهر آینده‌تو ببین، عزیزم.
مکس؟
- حالش خوبه؟
- بهت نگفت؟
- چی رو نگفت؟
باشه، من تو حسابداری خیلی اشتباه کردم.
تو واقعاً فرمول یک رانندگی می‌کردی؟
- نه، قبل از اون دیگه ادامه ندادم.
- خوب بودی؟
- بد نبودم.
خب، من شاگرد اول کلاسم بودم.
- اوه، لعنتی.
- بیا موضوع رو عوض کنیم.
- پس تو یه ستاره‌ای.
اصلاً نمی‌دونستم.
به هر حال، این خیلی جذابه، نه؟
بذار تو تنت ببینم.
- نه، خواهش می‌کنم، اونو دربیار.
باید آتیشش می‌زدم.
- خب، یکم عجیبه.
- شگون نداره.
- می‌تونستی زودتر بهم بگی.
جداً، چی شده؟
چرا استعفا دادی؟
- واقعاً نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
بی خیال، پاشو بریم یه کم برقصیم.
- باشه.
سمیر می‌خواد تو رو ببینه.
- باشه، الان میام.
- یه محموله جدید ماشین هفته دیگه میرسه.
سه‌شنبه رو خالی نگه دار.
- فقط یه بار این اتفاق افتاد.
- نه بابا.
به انبار اطلاع میدم که تو هم با ما هستی، باشه؟
مثل امروز.
- منظورت از "مثل امروز" چیه؟
- صبر کن، الان میبینی.
یه نگاه بنداز.
فورد موستانگ باس 302.
ظاهراً مال بروس لی بوده.
صاحبش ماه هاست منتظرشه.
باشه.
ببین، این آقا یکی از بهترین مشتری های ماست.
اون بهترین راننده ما رو خواسته،
و من به تو فکر کردم.
بزن روشنش کن.
کُپ می‌کنی.
اِ، چی؟ - فکر خوبى نیست.
- اوه، باشه، باشه، شاید این دفعه خبری از پاداش نباشه،
ولی اگه خوب کار کنی، صاحبش خیلی دست و دلبازه.
منظورم خیـــــلی خیـــــلی سخاوتمنده.
هوم؟
خب، می‌دونم این کار یکم سخته،
ولی لطفا خیلی تند نرین.
باشه؟
- خوش اومدین.
الان میرسه.
آه، اونجاست.
- اووو اووو اووو.
مامان میا!
بالاخره رسید.
عالیه آقا.
- سلام.
- مال منه!
- خانم، شاید بخواین یکم لیموناد میل کنین؟
بذارش تو گاراژ.
انگورانو براتون بازش می‌کنه.
انگورانو!
- چه خبرش بود...
- انگورانو!
- لعنتی، کجاست...
- ماشین دوست داری؟
من فقط سواری‌های افسانه‌ای نگه می‌دارم.
۷.۹۰، ۷۸۰ اسب بخار، ۲۰۰ برقی.
دینو ۲۴۶ جی تی.
سریع‌ترین نیست، ولی خدا می‌دونه چه خوشگله.
شورلت کامارو ۷۴، اصل.
آقا، با مسابقه قهرمانان!
و بچه من، خوشگل من، الماس من،
شلبی کبرا ۶۵.
فیلم پسران بد رو دیدی؟
باشه، اون فیلم پسران بد رو ندیده.
- اون چیه؟ - هیچی اونجا نیست.
اوه، نه، اوه.
صبر کن.
اون کارگاه منه.
که توش یه کم ور میرم، میدونی؟
- فقط یه کم ور میری؟
هوم.
- آره. - باشه.
- خیلی خب، اِ، کلیدها.
- مدارک تو ماشینه.
امیدوارم از این یکی بهتر از بقیه مراقبت کنی.
- چارلی؟ - میشه منو برسونی
ایستگاه، لطفا؟
- آره، حتما.
- واقعا باید برم خونه.
امیدوارم برنامه ای نداشته باشی.
- زود باش! - من یه شب بیرون
برات آماده کردم. - هی،
میشنوی چی میگم؟ - خیلی خوش میگذره.
تو "اسپازو" جا رزرو کردم.
خیلی خوشت میاد. - آقا!
- صاحبش رو میشناسم.
میتونیم چند دست بازی کنیم.
هی، یه بازی انتقامی هم داری که باید ببری، اتفاقا.
اوه، نه، نه، نه، نه.
میخوایم نی نی جدیدمو امتحان کنیم.
بهت نگفتم دربارش؟
یه قاتل واقعیه، باور کن.
چی؟
اوه، نه!
تو قول دادی.
ای بابا، بیا در موردش حرف بزنیم.
بیا دیگه، چارلی.
خواهش می‌کنم، بیا دیگه.
یالا!
چارلی!
چارلی؟
خوشت اومد؟
من از این دو تا دارم.
اینو برای دوست‌م خریدم، ولی دیگه نمیاد.
- اوم. - بهم زنگ می‌زنه.
- نه، ممنون، باید برم خونه.
- هیس، هی، هر روز که آدم فرصت پیدا نمیکنه یه قهرمان واقعی رو ببینه.
- فرصت پیدا نمیکنه یه قهرمان واقعی رو ببینه.
- مسئله این نیست، فقط نمیخوام به قطارم نرسم.
- بیا، فقط یه گرندپری،
بعدش خودم شخصاً تو رو برمیگردونم.
ها. - لطفاً دقت کنید.
اینم از این.
مستقیم برو.
خب، هر دست ۵۰ دلار.
- اگه ببرمت ۲۰۰ تا بیشتر میدی.
- اوه.
ازت خوشم اومد.
اینو بردار.
خب، کجا بریم؟ ملبورن؟
ایمولا؟ اسپیلبرگ؟
انتخاب با خانوما.
- من خوبم.
- باشه، مونزا.
اجازه میدم تو اول شروع کنی.
- چرا باید بذاری من اول شروع کنم؟
- اِ، خب، شانستو برای مبارزه بیشتر کنی.
به مونزا برای گرندپری ایتالیا خوش اومدید.
- باشه.
بریم که رفتیم.
عجب، داری با تمام قوا میری جلو.
نه.
آخ.
معذرت میخوام.
- لعنتی، چه مرگشه این ماشینِ احمق؟
چیشده؟
- الان میبینی.
وا-پا، الهام!
گندش بزنن، هیچ کاری نمیتونم بکنم.
- قدرتِ دی‌آر‌اِس.
وای، چه غلطی کردم. وای.
نوبتِ منه.
این نباید اتفاق میفتاد!
تو دیگه کی هستی؟
تو برنده‌ای.
- آخ! - آره!
- لعنت بهش! گندش بزنن!
همش تقصیر این فرمونِ مسخرست.
اِنگوئِرانو!
دوباره شکست!
یه چیزی زدم، کمرم داشت می‌شکست
شب بخیر، مامان.
هی، مکس.
بهت یه تکست دادم.
باید تو یه پیک فوری کمکم کنی.
- پس حالا من پیک شدم.
- آره. بجنب.
یه ساعت دیگه است.
دوچرخه‌تو بردار، ده کیلومتر راهه.
آره، آی آی
دوست دارم صبح‌ها که از خواب پا میشم
ولی به خواب دیدن ادامه بده
بی‌خبر، روز تموم میشه
و بعضی وقتا قدم میزنم
ولی یادم میره
- خانم. ساعت چنده
نمیتونم سرعتو کم کنم
- درست به موقع.
دوستام همه نشستن و میخندن
ولی من فقط چرت میزنم
در میزنن - ارزشش رو داره.
میبینی. ولی من میندازمشون زمین
میگن دارم دیوونه بازی در میارم
ولی فقط میخوام زیر آفتاب دراز بکشم
- هووو!
خدایا، چقدر خوبم من.
دیدی؟
بد نبود، نه؟
اف 3 پیدا نکردم، مجبور شدم اف 1 بگیرم.
مکس رولاند، قهرمان مینی کارتینگ، ۲۰۱۸.
دو دوره قهرمان مسابقات جوانان اروپا.
و قهرمان مدرسه مسابقات وینفیلد.
زمانی که تو شبیه‌ساز گذروندی
نمیتونه فقط یه مسئله شانس بوده باشه.
- از وقتی تعقیبم کردی، می‌دونی که دیگه رانندگی نمی‌کنم.
- اوه، دیگه رانندگی نمی‌کنی؟
دیگه رانندگی نمی‌کنه.
اوه.
تا روزی که دوباره رانندگی کنی.
- بفرما.
فقط چند دور.
اوه.
آماده‌ای پرنسس؟
پس برو!
اگه حسش رو نداری، می‌تونی وایسی، باشه؟
باشه، ولی دارم بهت هشدار می‌دم،
وایسادن اصلا تو کارم نیست.
- انگوران، دوربین چشمی.
- بفرمایید قربان.
حواست باشه، یه پیچ تند جلوته.
مستقیم ازش رد میشم، درسته؟
مکس، آروم برو، لطفا.
دور اوله.
اوخ. چه خشن.
حالت خوبه؟
خیلی حساسه، ها؟
دور اول تقریبا تموم شد.
بد نیست.
ممنون. چه دلگرم کننده.
- زمان؟
- ۵۸
- اون لیاقتش بیشتر از اینه
۵۸. هدفم باید چی باشه؟
الان ۵۱ام.
اگه زیر ۵۲ بزنی، دیگه وقت پارتیه
هی، مگه تو شبیه‌ساز پدرتو در نیاوردم؟
هی، نه، فرمون
یه اتصالی داشت.
الان کاری می‌کنم کرنومتر تو هم
یه اتصالی پیدا کنه.
آماده‌ای؟
چند شد؟ - باشه. ۵۶.
عالی نبود.
می‌تونی دنده شیش هم عوض کنی، مکس.
اوه، نباید اینو می‌گفتی.
- حالا می‌بینی! حالا می‌بینی!
۵۴! بهتر شد!
بهتره، مکس.
برو! فشار بده، فشار بده!
فکر کردی یه کاری کردی که
من هیچوقت نمی‌تونم انجامش بدم
چند شد؟
۳.۵۲
عالی زدی، مکس!
هنوز تموم نشده.
هرچی داشتی رو کردی
و چیزی که گیرت اومد
زیاد جالب نبود - برو، برو، برو، برو، برو، برو!
وقت تموم شد.
- ۲.۵۱
تو انجامش دادی!
دیگه باهام مثل یه بازنده رفتار نمی‌کنن.
می‌تونی دور بعدی دیگه تمومش کنی، مکس.
چیه؟ می‌ترسی رکوردتو بزنم؟
فکر کردی رتبه آوردی
همه‌ش از بین میره
- ۴۹.۸.
۴۹.۸!
می‌دونستم! می‌دونستم!
خدایا، چقدر خوبم من!
خیلی خوبم من!
مکس.
هی، مکس!
رسیدیم؟
- اوم.
ممنون بابت امروز.
- خواهش می‌کنم.
ما با هم خیلی پیشرفت می‌کنیم.
وقتی خواب بودی یه خبر عالی بهم دادن.
- ما هیچ جا نمیریم.
من دیگه رانندگی نمی‌کنم.
- اوه، اونا نمی‌خواستن من اف ۳ رو برونم.
همه دنیا با من دشمنن.
من بهترین راننده نسل خودمم، ولی ترجیح میدم قهر کنم.
باحال‌تره.
یه فرصت استثنایی بهم پیشنهاد شده،
ولی من خیلی بهتر از اینام.
فردا ظهر خونم باش تا زندگیتو عوض کنم.
این آخرین شانس توئه.
هورا!
امروز چه روز خوبی بشه!
میشه بگی داریم کجا میریم؟
- نه!
محکم بچسب!
و من همه چیمو میدم
یه آبنبات دارم صلح آور
میدونم میخوای شلیکش کنی
یه رویاساز سه بعدی
باید یه جایی واسه گذاشتنش پیدا کنم
- تو که از پرواز نمیترسی، درسته؟
- چرا، میترسم. - عالیه.
یه مادرساز اصیل دارم
و من همه چیمو میدم
حالا میشه بپرسم داریم کجا میریم؟
- داریم میریم کسی رو ببینیم که میتونه زندگیتو عوض کنه.
تو رو تو پیست دیدم.
تو واسه این کار ساخته شدی.
من میدونم، تو میدونی،
و به زودی همه دنیا هم میدونن.
راستی...
هورا!
میخوام تو بگی.
- چی رو؟
بسه دیگه! چی میخوای؟
- میخوام از زبون تو بشنوم که راننده خفنی هستی.
عمراً.
- بگو دیگه. - دست از سرم بردار!
اوه، حالم داره بهم میخوره.
خواهش میکنم، خواهش میکنم.
تمومش کن دیگه!
- نه.
- اوه!
باشه، باشه، باشه، باشه.
من رانندگیم عالیه و واسه این کار ساخته شدم.
به مامانم گفتم دیگه نمیرم، ولی داره دیوونم میکنه.
هر شب خواب اینو میبینم که تو پیست مسابقه ام.
اون تنها جاییه که حس میکنم زنده‌ام.
واقعاً زنده!
حالا خوشحالی؟
- بفرمایید.
خالی شدی، حال داد، نه؟
هی، اونجا رو ببین.
رسیدیم.
پیست و زمین گلف پل ریکارد.
این روزا اینجا پاتوقه.
اینجا میتونی نخبه‌های مسابقات فرانسه رو ببینی.
فقط جای ما خالیه.
سلام به همه.
سلام به همگی!
سلام به دخترا!
خب، تیم آلپاین چطوره؟
هی، جورج، پیرمرد ناقلا.
- نه، من مایکم. - اینم مکس رولانه.
این اسمو یادت باشه.
خب، چطوری؟
چطور؟ حالت چطوره؟
ها؟
- این رانندهتونه؟
- آره.
این مَکسه.
- مَکس؟
عجب، چه اسم عجیبی واسه یه دختر.
اسمت واقعاً مَکسه؟
- آره. - ولی تو دختری، درسته؟
- اِ، خب، آره، چطور مگه؟
- دیگه نمی‌تونم خودمو با این چیزا وفق بدم.
پسرا دخترن، دخترا پسرن.
- خب، صبر کن، من نمی‌فهمم.
- نه، اتفاقاً می‌فهمی.
فکر کنم مکس کاندید خیلی خوبیه
برای جایگزینی جوزپه.
- چی؟ ما که اصلاً حرف نزدیم... - نه، اتفاقاً زدیم.
- ما تو مسابقات زنان شرکت نمی‌کنیم.
خودت اینو می‌دونی.
- اون یه دختر معمولی نیست.
تو وینفیلد اول شد، مولر رو هم شکست داد.
راننده‌اش حرف نداره.
یه لحظه صبر کن، ببین.
اینو ببین.
بفرمایید.
بهترین فیلم نیست.
درست معلوم نیست، ولی تایمش عالی بود.
چه تایمی، قربان؟
۴۹.۸.
۴۹.۸!
می‌دونستم! می‌دونستم!
خدایا، عجب چیزیه.
من خیلی خوبم!
- میشه یکم خصوصی باهات صحبت کنم؟
- البته.
میبینمت تو مهمونی باغ.
به کستلت خوش اومدید.
برای شانزدهمین دوره همایش مسابقات اتومبیل‌رانی فرانسه.
یه تشویق حسابی بکنید برای مهمونمون، ویکتور مارتینز.
عضو آکادمی آلپاین، قهرمان اروپا ۲۰۲۰،
و قهرمان فرمول ۳ سال ۲۰۲۲.
یه تشویق درست و حسابی براش بکنید.
لطفاً یه تشویق اساسی ازش بکنید.
- بوق بوق، حواست باشه!
- داغ اومدم.
اوه.
هی، مکس!
ویکتور من چطوره؟
کی میریم قایق‌سواری؟
هنوز شماره‌مو داری؟
- چی... - یادت باشه، تو بهترینی.
من یه عمره که میشناسمش،
ولی از وقتی قهرمان جهان شده...
به هر حال، من دارم به یه قهرمان دیگه نگاه میکنم.
تو توی مسابقات فرمول ۳ شرکت میکنی.
- چی؟
- بغل نمیخوای؟
- مگه من حق انتخاب ندارم؟
تو همیشه اینقدر زورگویی؟
- اگه من هولت ندم، که تو کاری نمیکنی.
خیلیا حاضرن جون بدن که جای تو باشن.
تو برای سه مسابقه آخر فصل یه جا توی یه تیم خیلی خوب داری
با یه مهندس ارشد خفن.
یا می‌تونی برگردی به "پرستیژ کارگو".
شیفتی کار کنی و پول ناچیزی بگیری.
تصمیم با خودته.
یالا.
- مکس رولان؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
از دیدنت خیلی خوشحالم.
- تو برای آلپاین رانندگی می‌کنی؟
- آره.
خب، من راننده آزمایشی‌ام.
ببینیم چی میشه، ولی باحاله.
تیم خیلی خوبیه.
- برات خوشحالم.
- تو چی؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
دوباره برگشتی به مسابقه؟
- نه، نه، اصلاً اینطوری نیست.
من اینجا برای حمایت اومدم.
- صبر کن، تو دوست دختر پابلو هستی، درسته؟
- ببخشید؟
- این مکس هست، ...
اون یه... - یه دوست قدیمیه.
هیچ خطری نداره.
نگران نباش.
- بریم، خواهرم منتظرمونه برای شام.
- حتماً. می‌بینمت.
- اون دوست پسرت بود؟
- نه.
- حیف، چه پسر خوشگلیه.
- می‌دونی چیه؟
- قیافه‌ش خیلی شبیه دوست پسر قبلیته.
آره، یکم زیاده‌روی می‌کنه.
ولی بهم پیشنهاد داد با ماشین فرمول ۳ رانندگی کنم.
- دختر، داری شوخی می‌کنی؟
خیلی خفنه.
وایسا، پس تو دیگه اینجا چه غلطی می‌کنی؟
- اگه یه وقت اتفاقی افتاد.
منظورت چیه؟
- اینکه مثل دفعه پیش گند بزنم.
یا نظرشون عوض شه،
یا نشه، یا من خوب نباشم.
نمی‌دونم. - خب، زندگی همینه دیگه، نه؟
یه فرصت خیلی خفن گیرت اومده.
الان باید مشغول تمرین باشی.
در بدترین حالت، یه کار دیگه پیدا می‌کنی.
نه اینجوری نیست که... - ولی به مامانم چیزی نگو.
اون نباید از این موضوع خبردار شه.
نباید چیزی بفهمه.
نمیخوام نگران شه.
ممکنه یه ماهه دوباره به نقطهٔ اول برگردم، برای همین...
- دست از قربونی بازی بردار.
تو موفق میشی، مطمئنم.
سال دیگه سر تو دعوا میکنن.
خودت میدونی.
نه، جدی میگم، حقیقت داره.
مکس دردسرساز، الماس تراش نخوردهٔ من.
همهٔ مدارک کامله.
اولین مسابقهٔ فرمول ۳ رو داری.
داریم میریم بلژیک.
آخر هفته فریت می‌زنیم تو رگ.
میبینمت.
فکر کنم این آخر هفته به یه مدرک جرم نیاز دارم.
- اوه، واقعاً؟
- آره! - بزن بریم!
- مسابقات ساعت 3 بعد از ظهر شروع میشه.
برو با مهندسا صحبت کن
و یه حسی نسبت به ماشین پیدا کن.
اینجا راننده پادشاهه.
خونه خودتونه.
اگه نیاز به تنظیمات داری، الان وقتشه، باشه؟
همه اینجا برای تو هستن.
به خونه خوش اومدی.
من برمی‌گردم.
- پس داری جای جوزپه رو می‌گیری.
می‌تونستی جواب تکست منو بدی.
- تو اینجا چیکار می‌کنی؟
- این سوالیه که من باید از تو بپرسم.
هرچند جوابشو از قبل می‌دونم.
دارم بهت هشدار می‌دم، من یه عنوان قهرمانی دارم که باید ازش دفاع کنم.
این رقابت منه، دسته‌بندی خودمه، می‌فهمی؟
- و آلپاین؟
- من فقط برای اونا تست درایو می‌کنم.
من از فرمول 3 دست نکشیدم.
چرا اینجوری داری منو نگاه می‌کنی؟
این اولین بارمون نیست که با هم تو پیستیم.
به علاوه، باید تلافی کنم.
نیازی به حمله نیست، مکس.
تو پی 7 هستی، عالیه.
ولی اون درست جلویه!
کی اهمیت میده ویل کجاست، جایگاهتو حفظ کن.
- میتونم انجامش بدم. - قبلاً انجامش دادم.
دیگه تو تیم اف 4 نیستی.
استن، یه چیزی داره اذیتم میکنه.
- چی؟ - کلاهم.
- نگران نباش، فقط خسته‌ای.
نه، حالم خوبه.
تمرکز کن.
و ویل رو فراموش کن!
چشم‌هات به جایزه باشه.
مکس، حواست باشه!
نه!
و برندهٔ امروز ویلیام مولر هست.
در حالی که فقط دو مسابقه تا پایان فصل باقی مونده،
ویل در مسیر کسب دومین عنوان قهرمانی‌شه.
باورنکردنیه!
- سلام، میشه چند کلمه باهاتون صحبت کنم؟
- چیزی برای گفتن نیست، برنده اونجاست.
- قبول کن که اون هنوزم یه کم از تو کمتر فتوژنیه.
- سؤال واقعی نداری؟
- دارم.
- به کسایی که میگن
که یه زن نباید تو مسابقات اف 3 باشه چی میگی؟
- ببخشید؟ دوباره بگو.
چرا مزاحم میشی؟ - باشه.
برای امروز کافیه.
ممنون. خیلی ممنون.
اوهوم.
- واقعاً باید روی لبخندت کار کنی، لطفاً.
تصویرت مهمه.
میدونم ناامید شدی،
ولی واسه اولین مسابقه بد نبود.
پنج نفرو گرفتی، بعدش کنترل ماشینو از دست دادی.
- لاستیکا داغون بودن.
- این درست نیست.
تو فقط خسته بودی، قبول کن دیگه.
لاستیکات خوب بودن.
الو؟ - لعنتی، باید وایمیستاد.
- آره، می‌دونم. - آره، می‌دونی.
داشت خوب پیش می‌رفت.
- برام مهم نیست. - آره، معلومه که نیست.
- سر به راه باش، - فهمیدم.
- یه کم احترام بذار! - چشم. باشه.
- همه چی مرتبه؟
- آره، عالیه.
همه چی عالیه.
ولی اگه می‌خوای جاتو حفظ کنی،
باید خیلی جدی تمرین کنی.
پایه‌شی؟
همه تلاشتو می‌کنی؟
- باشه. - باشه؟
باشه!
- خیلی خب.
خبر بد اینکه، زنا به طور میانگین ۳۰٪ کمتر عضله دارن.
پس باید دو برابر بقیه تمرین کنی.
دو برابر کسایی که دارن مثل خر کار می‌کنن.
می‌دونم،
عادلانه نیست.
ولی خب، اینجوریه دیگه.
چند دور باید بزنم؟
- ۱۰ به علاوه ۳۰٪ میشه چقدر؟
نمی‌دونم، تو ریاضی افتضاحم
عکس‌العمل‌هات چطوره؟
خب، این بده
- برات شام درست کردم
امشب دیر میام
- باز؟ - آره، یه شیفت اضافه برداشتم
- می‌خوایم اون گردن لاغرت رو قوی کنیم
می‌خوای استقامتت رو ببری بالا
- انگار این شرکت داره حسابی ازت کار می‌کشه، نه؟
حق نداری بری
تا وقتی که ۴۰ دور امروز رو نزدی
- می‌تونم - نه، نمی‌تونی
عجب دیوونه‌ایه
حالا باید اون ۳۰ درصد رو اضافه کنیم؟
- نه - اوه، آره
دوباره
ترمز کن! الان!
هنوز نه
بیا تو، منتظرته
اوه، ببخشید
گندش بزنن، گندش بزنن. باشه
گاز، سرعت، ترمز
همه‌ش روی فرمونه
- باید دنده ۴ می‌موندی
عکس‌العمل
نه
این یه عکس‌العمله
چرا انقدر زود ترمز می‌کنی؟
- بیا، اینو ببین
دنده عقب.
وای، گندش بزنن!
اوه. - آره.
بیا روش کار کنیم.
اون یه دیوونه‌ست ۴۸، ۴۹، ۵۰، ۵۱.
آره، این خیلی بده.
باشه، یه بار دیگه میرم.
انگار که تا حالا همدیگه رو ندیده بودیم
اون یه دیوونه‌ست
دیوونه - زمان؟
هوم.
عکس‌العمل.
آ!
- یالا مکس، تو میتونی.
معلومه که میتونم، چی انتظار داشتی؟
فقط مارها، کروکودیل‌ها و مارمولک‌ها رو بردار.
لاک‌پشت‌ها هم خزنده هستن.
و تو حیاط بچرخونشون.
و تو قفس کوچیک نگهشون دار،
ولی بعد درشون بیار تا تو حیاط راه برن
و جا داشته باشن.
اون یه دیوونه‌ست
- عکس‌العمل.
آره.
دیدی وقتی تمرکز میکنی چی میشه؟
بذار ادامه بدم. میتونم انجامش بدم.
- همینه، همینه!
همینه!
همینه، ۲۰ دور پشت سر هم زیر ۶۰ ثانیه!
ترکوندیم!
عالین. نگران نباش.
مگه نگفتیم ساعت ۹؟
اشکال نداره مکس، ساعت ۹:۰۳ است.
- من واقعاً از اینکه اول برسم متنفرم.
- البته.
فکر کردم دیگه هیچوقت جواب نمیدی.
- خب، اومدم بهت بگم که، ام...
متاسفم که این مدت پیچوندمت،
ولی نمیخواستم هیچ‌کسو از مدرسه ببینم.
و این شامل تو هم میشه.
- میفهمم.
ولی...
دلم برات تنگ شده بود، میدونی؟
- چی میل دارید؟
- اوه، منم از همونی میخورم که اون داره، لطفا.
عجب آدم باحالی.
- فقط خواستم یه هشداری بدم.
اگه بخوای در مورد مسابقه حرف بزنی، من رفتم.
- اوه، آره؟ - آره.
- از چی میترسی؟
- من از هیچی نمیترسم.
- هوم. - فقط نمیخوام از
حرفایی که بهت میزنم بر علیه من تو پیست استفاده کنی، همین.
- هوم.
پس من هنوزم دشمن اصلیت هستم، ها؟
- اوهوم.
فکر کنم آره.
- ببخشید.
به هر حال، فکر کنم برای اولین مسابقه فرمول سه خیلی خوب کار کردی.
دمت گرم.
اگه از پیست بیرون نمی‌زدی،
بین سه نفر اول بودی، خیلی حال کردم.
- گفتم حرف زدن درباره مسابقه ممنوع.
- باشه.
حیف شد، چون وقتی دیدمت،
گفتم، "بالاخره یه رقیب درست و حسابی پیدا کردم،
یکی که بتونم باهاش کل‌کل کنم."
ولی خب، برای این کار باید مسابقه رو تموم کنی.
هوم؟
- جواب دوست‌دخترتو بده دیگه.
- مرسی. - چیزی می‌خوری؟
- ببخشید؟ - نمی‌دونم متوجه شدی یا نه،
ولی تابلوی اینجا زده رستوران.
- عجب. - مشکلش چیه؟
- آره. - یالا.
بزن بریم از اینجا.
- نگران نباش، حساب می‌کنم.
- صبر کن، یه فکر بهتری دارم.
سه... - نه.
- دو... - مکس، بسه.
- یک.
بدو. - گندش بزنن.
- هی!
هی!
- مکس.
صبر کن.
به پورتیمائو خوش اومدید،
جایی که هوا آفتابیه
تا یه آخر هفته‌ی مسابقه‌ای فوق‌العاده رقم بخوره.
طرفدارها از سرتاسر کشور
خودشون رو به جنوب پورتیمائو رسوندن.
و بعد از یه فصل...
زود باش، برو تو ماشین.
- صبر کن، یه لحظه.
الو؟
هی مکس، مادرت اینجاست.
- چی؟ - اینجاست.
همین الان با مربی رانندگی رسید.
نمی‌دونم، فکر کنم می‌خواست غافلگیرت کنه.
حالا من چیکار کنم؟
- بهش بگو رفتم یه چیزی تحویل بدم.
- هی ملانی.
- نه، فایده نداره.
الان داره با سمیر حرف می‌زنه.
- اوه، لعنت.
اِ... بهش بگو مریضم.
- پس چرا خونه نیستی؟
- نمی‌دونم، تو که تو دروغ گفتن استادی.
- من تو رزومه‌ام دروغ می‌گم، نه اینکه روت سرپوش بذارم.
بابا، یه کم هوامو داشته باش.
نمی‌دونم چرا اینقدر سخت‌گیری می‌کنی.
از چی می‌ترسی؟
- نمی‌دونم.
ببین، فقط بهش بگو
رفتم یه جور جلسه آموزشی
درباره‌ی مدل‌های جدید فن‌ویک.
جواب می‌ده. اون باور می‌کنه.
- وای، داری منو می‌کُشی.
- چیه، چه خبره؟
- هان؟ - چه جلسه تمرینی؟
- هیچی. - الو؟
- خب بجنب، وقتشه.
- باشه، تو میتونی، تو بهترینی.
باید برم. خداحافظ.
- تمرکز کن!
چون امروز میخوای بترکونی.
نفر سوم، با هشت دور مونده،
مکس رولانده، که انگار یه مسابقه دهنده کاملا جدیده.
یه سبقت فوق العاده از بیرون.
میشه دید که چقدر روش کار کرده.
خیلی تهاجمی‌تر شده.
و به نظر میاد شانس واقعی داره
برای شکست دادن...
- بووم! - دو نفر برتر امروز.
- بزن بریم مکس.
داری عالی کار میکنی.
ادامه بده، فشار بیار.
و یه رکورد جدید برای رولاند.
که داره به ریشه از داخل حمله میکنه.
تا جایی که ممکنه ترمز رو نگه میداره.
ریشه قشنگ گول خورد.
چه دامی بود.
و اینو ببین.
مولر یه کم زیاد باز پیچید. - فوق العاده بود.
- یه کم احتیاط کن. - مواظب باش.
لاستیک‌هات دارن یه کم داغ میکنن.
فقط دووم بیار.
ما رو ببر به سکو. - من دومم.
من سرعت کم نمی‌کنم.
- چسبندگیت محدود میشه.
لطفا بذار لاستیک‌هات خنک شن.
ما می‌خوایم مسابقه رو تموم کنیم.
خیلی بهش نزدیکی.
داری از حد مجاز رد می‌کنی.
یکم آروم‌تر، مقام دوم عالیه.
خیالت راحت، می‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
- مکس. - ازش سبقت می‌گیرم
و بعدش سرعتم رو کم می‌کنم.
مکس چسبیده به ماشین مولر.
داره از بیرون تلاش می‌کنه سبقت بگیره.
سبقت گرفتن اینجا خیلی ریسکیه.
مولر قطعا فاصله‌ش رو کم می‌کنه.
و ریشه از فرصت استفاده می‌کنه.
رولاند یه رتبه میاد پایین.
کمبود تجربه‌ش اینجا داره خودشو نشون می‌ده.
داره وقت از دست می‌ده و به لاستیک‌هاش آسیب می‌زنه.
- مکس، به حرفم گوش کن.
لاستیک‌هات رو نابود می‌کنی!
- خوبه! - بذار این کارو بکنم!
ببین، دوباره داره حمله می‌کنه.
اصلا قصد نداره به مقام سوم راضی بشه.
مسابقه‌ش رو که می‌بینم، واقعا حیف شد
که اینقدر دیر به فصل رسید.
- لعنتی، گوش نمی‌ده!
اوه، تاندر یه کم داره سر می‌خوره
موقع دور زدن.
- مکس، به حرفم گوش کن.
لاستیک‌هات رو نابود می‌کنی!
لاستیک‌هاش دیگه تمومه، تو دو دور آخر معلوم بود.
- و اینم از این.
داره با سرعت زیادی سرعتش رو از دست میده.
و اختلاف چسبندگی بین دو تا ماشین رو ببینید.
آره، و داره از هر طرف مورد حمله قرار می‌گیره.
رسیدن به خط پایان براش خیلی سخت شده.
عجب بدشانسی.
چه حیف.
داشت به سکو فکر می‌کرد،
ولی خیلی فشار آورد و همه‌چیو از دست داد.
استن، دیگه نمی‌تونم کنترلش کنم.
- لعنتی، نباید اینطوری بشه!
لعنت بهش! - آه.
الان هفتمه.
و راستش، تماشاش سخته.
چیزی که نمی‌فهمم اینه که چرا هیچ‌کس بهش هشدار نداد.
- داشتی به چی فکر می‌کردی؟
چرا به حرفم گوش نکردی؟
می‌تونستی رو سکو باشی.
برده بودیم.
باید بهم اعتماد کنی.
ما اینجا یه تیمیم.
- تو آخرش منو ول کردی.
تو اون بیرون تنهام گذاشتی.
این اسمش تیم‌کاریه؟
- آره، بابا.
دیدی؟ نزدیک بودیم، نه؟
آره، می‌دونم، به حرفم گوش نکرد.
ولی با این حال بهتر بود.
حداقل مسابقه رو تموم کردیم.
آره.
بابا، من...
لعنتی.
اون رو نشنیده بگیر.
- پس من دارم برای بابات مسابقه میدم.
واسه همینه منو استخدام کرد؟
به عنوان یه هدیه کوچیک برای پسر عزیز دردونش، اینطوریه؟
- خب، وقتی اینجوری میگی، یه جوری به نظر میاد...
ولی من...
گوش کن، مکس، این چیزی رو عوض نمیکنه.
باشه، من گند زدم، باید بهت میگفتم.
از این به بعد، ما همه چیز رو با هم شریک میشیم.
مکس!
یه مسابقه دیگه و پدرشونو در میاریم.
آه.
- مامان، مامان، مامان، مامان، مامان، مامان. چی شده؟
دارم به آمبولانس زنگ میزنم.
- چیزی نیست.
- سر خوردی؟ - آخ!
- چی شد؟ رو چی افتادی؟
خوبی؟
- من خوبم. - لعنتی، داری خون میاد.
- به حرفم گوش کن. - داری خون میاد!
- به حرفم گوش کن. من خوبم.
- نه، نیستی.
فکر کردم مُردی.
فکر میکنی میتونی همه کار بکنی، ولی نمیتونی.
تو معلولی.
- میدونم، ممنون.
آه.
- بذار کمکت کنم.
- نه، خودم میتونم.
- نه، نمیتونی. - میتونم!
ازم دور شو!
- باشه، میرم.
واسه قرار یکم دیره، نه؟
اینجا چیکار میکنی؟
- اومدم یکم فکرامو جمع و جور کنم.
آره، منم بعضی وقتا این کارو میکنم.
ما اینجا خیلی چیزا رو پشت سر گذاشتیم.
نه همیشه بهترین خاطرات.
آره.
ولی دلم براش تنگ شده.
عجیبه.
من واقعاً از رقابتمون لذت میبردم.
- بعضی وقتا حس میکنم تو تنها کسی هستی که منو میفهمه.
- خب، راستش من اصلاً تو رو نمیفهمم.
- نگران نباش، منم همیشه خودمو نمیفهمم.
- هوم.
از همتون ممنونم که با تعداد بیشتری اومدید
و به پیست پرونس خوش اومدید
برای مسابقه پایانی فصل فرمول 3،
مسابقات سرعت تعیین خط تقریباً یک ساعت دیگه شروع میشه.
یه نمایش فوق‌العاده براتون تدارک دیدیم.
استن!
استن، بیا اینجا.
- چیه؟
نمی‌دونم، ولی صدات رو نمی‌شنوم.
فکر کنم ارتباطمون مشکل داره.
- یه لحظه صبر کن، ببینم چیه.
یک، دو، یک، دو، تست.
صدامو می‌شنوی؟ - نه، قطع و وصل میشه.
- کی‌دی کِی۲ برای استن، صدامو می‌شنوی؟
این اینجا چیکار می‌کنه؟
- استن کجاست؟
- من الان برمی‌گردم، باشه؟
هوم.
باشه.
بابا، اینجا چیکار می‌کنی؟
- اونو از ماشین پیاده کن، جوزپه رو سوار کن.
نمی‌تونی این کارو بکنی، بابا.
- یعنی چی نمی‌تونم؟
این تیم منه، هر کاری بخوام می‌کنم.
نمی‌تونی درست قبل از مسابقه یه راننده دیگه رو جایگزین کنی.
چه فرقی برات داره؟
آخر فصله. - من باید وجهه‌ام رو حفظ کنم.
تو گفتی اون باعث میشه رسانه‌ها به ما توجه کنن.
خب، حق با توئه.
همه دارن دربارۀ ما حرف می‌زنن، مسخره‌مون می‌کنن.
ما مایۀ خندۀ همه شدیم.
تازه، اون نمی‌تونه با مطبوعات حرف بزنه بدون اینکه به کسی توهین کنه.
تو به من قول یه رانندۀ بهتر از جوزپه رو داده بودی.
اون نیست.
- بابا، به حرفم گوش کن.
سال ۲۰۲۴ ئه.
اون تنها دختر توی مسابقه‌ست.
هر نتیجه‌ای بگیره، یه سرو گردن از بقیه بالاتره.
این به نفعمونه.
دیدی چقدر خوشگله؟
همه نگاش می‌کنن.
مجله‌ی "اسپورت اتو" می‌خواد باهاش مصاحبه کنه
و با ماشین عکس بندازه واسه مجله.
- عالیه. - عکس بندازه.
فکر کردی من اینجا چیکار دارم می‌کنم؟
آژانس مدلینگ زدم مگه؟
- بابا، هردومون می‌دونیم هیچ زنی
به سطح راننده‌های مرد نمی‌رسه،
ولی باید کاری کنیم دنیا اینو باور کنه.
تیم دقیقاً به یه همچین چیزی احتیاج داره، یه حرکت مدرن.
ببین، بذار تو دور مقدماتی شرکت کنه.
اگه بین سه نفر اول نشد،
قول می‌دم دیگه هیچوقت صدامو نشنوی.
- حتی کریسمس هم نه.
- ما که اصلاً کریسمس نداریم.
- من هستم.
این راننده‌ی شماست؟
می‌دونی چند تا زن تونستن به فرمول یک راه پیدا کنن؟
پنج تا، و هیچکدومشون فصل رو تموم نکردن.
وقتی تو رو دیدم، گفتم "بالاخره
یه رقیب درست و حسابی پیدا کردم."
ولی واسه این کار باید مسابقه رو تموم کنی، فکر کنم.
همه دارن مسخرمون می‌کنن.
آبرومون بین بقیه راننده ها رفت.
واسه همینه منو استخدام کرده؟
به عنوان یه هدیه کوچیک واسه پسرش، اینجوریه؟
هیچ زنی هیچوقت به سطح یه راننده مرد نمیرسه.
یه راننده مرد.
چه خبره واسه ماشین شماره 25؟
- مکس، چه خبره؟
چه غلطی داری میکنی؟
مشکلی هست با ماشین؟
- داره مسیر مستقیم رو میبنده. - برو مکس.
حتماً یه پرچم قرمز میگیره واسه این کارش.
- برو، برو.
لعنتی! مکس! - باورنکردنیه!
میگن داره امتناع میکنه از رفتن.
- کیه؟
فقط منم.
- تو چطوری اومدی اینجا؟
- اوه، من دیروز بعد از ظهر راه افتادم.
تازه رسیدم.
ساعت چنده؟
- ساعت یک بعد از ظهره.
- اینقدر خوابیدم؟
- آره، جالبه.
منو یاد روزی میندازه که اولین مسابقه کارتینگ رو باختی.
48 ساعت یکسره خوابیدی.
نگران شده بودم.
فکر کردم شاید یه مریضی چیزی گرفتی.
ولی نه، فقط یه کمبود تمرکز عصبی بود.
اون موقع بود که فهمیدم که،
که تو واسه این کار ساخته شدی،
برای مسابقه، برای رقابت.
مامان، باید یه چیزی بهت بگم.
قولمون یادت میاد؟
البته.
من زیرش زدم.
چی؟
من یه ماشین مسابقه روندم
و برای مسابقات قهرمانی فرمول 3 ثبت نام کردم.
متاسفم.
فکر کردی من خرم؟
ها؟
قیافت، چشمات، حتی طرز راه رفتنت،
همه چی یه شبه عوض شد.
یه کم طول کشید بفهمم،
ولی اون پسره که دم در فراری پیادت میکنه،
خیلی هم بی سر و صدا نیست.
مامان، متاسفم.
نه.
من باید معذرت بخوام عزیزم،
که خودمو از تو مهم‌تر دونستم.
مامان...
فقط به خاطر این بود که نگرانت بودم.
نمیخوام آخر کارت مثل من بشه.
ولی ترسیدن اشکالی نداره عزیزم.
ترسیدن بخشی از زندگیه.
با این حال،
اگه جلوی بچه‌مو بگیرم که دنبال آرزوش نره،
هیچوقت خودمو نمیبخشم.
مامان...
منو ببخش عشق من.
خیلی متاسفم
دوستت دارم
مگه امروز آخرین مسابقهٔ فصل نیست؟
- تو که همه چیزو میدونی
مثل همیشه همه چیو گند زدم
دیروز تو مسابقهٔ تعیین خط، استارت رو خراب کردم
- خب، مجبوری از آخر شروع کنی، قبلاً هم این کارو کردی
- نه، مدیر تیم جامو با یکی دیگه عوض کرد
دیگه هیچوقت نمیذارن سوار ماشین بشم
- مگه اون پیرمرده نمیتونه کمکت کنه؟
انگار نفوذ داره
- نه، نمیتونه
- چی؟ چرا نمیتونه؟
مکس
- به هر حال، یه ساعت دیگه شروع میشه
نمیرسم مامان
- یه ساعت دیگه؟
پس بجنب
مل
- سلام
- اینجا چیکار میکنی؟
- من این جعبه‌ها رو تنهایی نیاوردم بالا که
- باید زودتر بریم
یه ساعت وقت زیادی نیست
- یالا
هی، وقتشه شیطونی‌هاتو نشون بدی
خوب شد آتیشش نزدی
- ولی من رانندگی می‌کنم
هوم
نه از اون راه نه، امروز روزِ بازار کشاورزاست
- بردار، بردار، بردار.
استن، گوشی رو بردار، لعنتی!
- بالاخره.
من حداقل ۲۰ تا پیغام برات گذاشتم.
فکر کردم دیگه رفتی پی کارت... - گوش کن.
دارم میام پیست و جامو پس میگیرم.
اگه جوزپه تو ماشینم باشه،
همه‌جا رو به هم می‌ریزم.
- چی داری میگی؟ - یه مسابقه دیگه.
حداقل اینو بهم مدیونی.
- باشه، ولی صبر کن، من...
معلومه که راه بسته‌ست.
- راه بسته نیست. - مامان!
- داری چیکار می‌کنی؟
نه، نه، نه، نه! - مامان!
- حواست به دوچرخه‌سوار باشه.
- ببخشید آقا.
قراره بمیریم. - امروز نه.
امروز نه. بیا.
قراره مسابقه بدیم، عزیزم.
- حالا می‌بینیم. - این دیوونه‌ست.
- خوبی؟
- چی؟ - چی؟
داری چیکار می‌کنی؟
داداش، اصلا خنده‌دار نیست.
- اوه، گور باباش.
هی، منو از اینجا ببر بیرون!
- سلام، ویلیام.
- سلام، حالتون چطوره؟
همه رو آوردم تا پیروزیت رو جشن بگیریم.
خیلی لطف دارین. - و قبل از اینکه به ما ملحق شی...
توی ال‌سی... - هی، ویل.
ببین کی اینجاست.
خیلی ممنونم. بعداً می‌بینمت.
- مراقب باش. - من معلولم.
ببخشید.
برو کنار، برو کنار، برو کنار اینو.
- خب، برنامه عوض شد.
مکس قراره شماره ۲۸ رو برونه.
- داری چی میگی؟
وقت نداریم.
- من پدال رو طوری انتخاب کردم که اون بتونه به ترمز برسه.
- ببخشید. - فهمیدی؟
- باشه. - برو کنار.
می‌دونی که من دارم آخرین اعتبارم رو
پیش پدرم برای این مزخرفات خرج می‌کنم.
- نمی‌خوام در مورد اون بشنوم.
تازه، تو که اصلاً اعتباری برات نمونده.
باشه.
- برو مکس. بترکونشون اون بیرون.
- بجنب!
باید تا پنج دقیقه دیگه توی پیت‌لین باشیم
برای گرم کردن.
برو
مسابقه شروع خواهد شد
بعد از این دور مقدماتی.
فکر می‌کنم کاملاً واضحه که گرندپری چطور پیش خواهد رفت.
ویلیام مولر دیروز بیشتر از پنج ثانیه
بین خودش و رقباش فاصله انداخت.
اون امیدوار به اینه که با یک پیروزی دیگه تمومش کنه.
قبل از پیوستن به تیم آلپاین در سال آینده.
- ببخشید. - ببخشید.
- ممنون. - متاسفم.
- شما کی هستید؟ - دختر صاحبش.
- ببخشید. - ببخشید.
مهمان‌های ویژه. - راه رو باز کنید.
اوه.
- آی. مواظب باش. - اوه، ببخشید.
بهتره پاهات رو تکون بدی.
- ممنون.
عالیه. خیلی خوبه.
- خب، اون کجاست؟
- خب، پیست از حد معمول داغ‌تره.
باید حواست جمع باشه
به وضعیت لاستیک‌هات امروز.
مکس؟
صدامو می‌شنوی، مکس؟
این ارتباطات یه آشغال به تمام معناست.
نه، اتفاقاً خیلی هم خوب کار می‌کنن.
- باشه.
فقط نمی‌خوای با من حرف بزنی؟
- آره. - می‌تونم بپرسم چرا؟
نه.
همه راننده‌ها تو خط شروع مسابقه قرار گرفتن.
تا چند ثانیه دیگه مسابقه رو شروع می‌کنن.
برای بعضی‌ها، این ممکنه آخرین فرصتشون باشه.
برای بقیه می‌تونه اولین پیروزیشون باشه.
ببینیم چی میشه.
و رفتن!
شروع خوبی برای همه راننده‌ها،
مخصوصاً برای تندر شماره‌ی ۲۸.
شروع خوبیه، ولی خیلی عجله نکن، باشه؟
راحت باش، حرفم نزن، باشه؟
خودم حواسم هست. - بعد از یه شروع بی‌نقص،
مسابقه شروع شد.
همین الان هم داریم یه سری حرکات از جوزپه ماتونی شماره‌ی ۲۸ می‌بینیم.
از جوزپه ماتونی شماره‌ی ۲۸ یه سری حرکات می‌بینیم.
عجب کامبکی داره می‌زنه.
دارن با تمام وجود تلاش می‌کنن.
فقط چند اینچ با هم فاصله دارن.
و با هم برخورد کردن.
این یارو‌ها دیگه رد دادن؟
حالت خوبه؟
مکس؟ - اوه، حالا نگرانم شدی؟
فکر کردم فقط به درد جلد مجله‌ها می‌خورم.
- چی؟ - باورنکردنیه.
ماشین ۲۸، با رانندگی ماتونی، یه رتبه دیگه هم گرفت.
این دیگه کافیه برات؟
- یه اصلاح کوچیک.
انگار ماشین شماره‌ی ۲۸
داره توسط مکس رولند رانده می‌شه،
نه جوزپه ماتونی.
و یه رتبه دیگه هم گرفت.
فکر کنم منم نمی‌تونم با اونا رقابت کنم.
- اونجوری که فکر می‌کنی نیست، مکس.
من... - من فقط یه صورت خوشگلم، نه؟
کاری کردی فکر کنم استعداد دارم،
ولی برات مهم نبود.
فقط می‌خواستی خودت خوب به نظر برسی.
جلو بابات، درسته؟
- متاسفم که اینو شنیدی.
من فقط چیزی رو بهش گفتم که می‌خواست بشنوه، همین.
حواست به یوکو باشه.
اون همیشه وسط پیست رو مال خود می‌کنه.
می‌تونی از بیرون غافلگیرش کنی و...
- از داخل سبقت بگیری، درسته؟
یه همچین چیزی.
مکس رولاند از یه راننده دیگه سبقت می‌گیره.
عجب آتیشیه! - مکس.
من اون حرف رو به پدرم زدم
چون اگه چیزی رو که واقعاً فکر می‌کنم بهش می‌گفتم، باور نمی‌کرد.
اگه چیزی رو که واقعاً فکر می‌کنم بهش می‌گفتم، باور نمی‌کرد.
تو واقعاً چی فکر می‌کنی؟
بگو دیگه.
- مراقب باش، دارن جلو با هم درگیر میشن.
مکس؟
مکس، خوبی؟
آره، خوبم، نزدیک بود تصادف کنم.
امروز خیلی به هم چسبیدن.
- پرچم زرد، سرعت کم کنید.
به نظر میرسه ایمنی ماشین در حال بیرون اومدنه
عجب تصادفی.
بابا، دوباره برگشت تو بازی.
باورنکردنیه!
- چه خبره؟
- اونا باید پشت ماشین ایمنی بمونن
تا وقتی دارن تمیزکاری می‌کنن، ولی جایگاهشون رو حفظ می‌کنن.
این بهش اجازه میده به رهبرا نزدیک‌تر بشه.
خب؟
واقعاً چی فکر می‌کنی؟
- اینکه تا حالا راننده‌ای مثل تو ندیده بودم.
اینقدر سریع،
اینقدر باهوش.
اینکه فکر می‌کنم تو خیلی پیشرفت می‌کنی،
خیلی بیشتر از چیزی که من کردم.
اینکه تو راننده خفنی هستی.
استن، فقط یه چیز هست که باید بدونم.
اگه من پسر بودم، همون کمکی رو بهم می‌کردی؟
- نه، معلومه که نه.
چون همه دورت رو می‌گرفتن.
اسپانسرها، تیم‌ها، همه.
و تو اصلاً منو نمی‌دیدی.
باید دست برداری از این "اگه من پسر بودم"،
این فقط یه بهونه‌ست، درسته؟
می‌خوای بهترین باشی، پس ثابت کن بهترینی،
هر شکی رو از بین ببر.
احترام رو باید تو پیست به دست آورد.
ماشین ایمنی بالاخره داره برمی‌گرده.
و ویل مولر، تو موقعیت اول،
دوباره مسابقه رو شروع می‌کنه. - برو جلو.
بترکون، قهرمان!
و دوباره شروع شد.
مکس رولاند داره کم میاره.
ویل مولر هنوز پیشتازه
با شش دور مونده،
ولی فاصله‌ش با رقیباش زیاد نشده.
ریتمم بهم ریخته. لاستیکا خوبن؟
چون فقط خواستم بدونی، من قصد دارم امروز مسابقه رو تموم کنم.
- خیلی به خودت فشار آوردی.
الان عقب وایسا بذار خودشون با هم بجنگن.
از پشت سر بودن متنفرم.
بذار ازت سبقت بگیره
و بذار یکم لاستیک‌هات خنک شن.
دیوونه شدی؟
- فاصله‌تو حفظ کن. هنوز حمله نکن.
الان کم میارن.
ولی دو دور مونده تا خط پایان.
- بهم اعتماد کن. یه بارم که شده صبور باش.
آخ، این خیلی احمقانه‌ست.
رولان می‌تونه تا آخرش همین فرمون رو نگه داره؟
انگار داره کم میاره.
سرعتش داره کم می‌شه.
داره جا می‌مونه.
- برو، عالیه.
دخالت نکن و با لاستیک‌هات آروم برو، باشه؟
باشه.
- نمی‌فهمم، الان باید حمله کنه دیگه.
حتماً یه کلکی تو کارشه، مطمئنم.
ویل مولر یه کم از سرعتش کم شده،
و رقیباش دارن بهش می‌رسن.
- ایناهاش، ویل داره دریفت می‌کشه.
لاستیک‌هاش دیگه تمومه.
می‌تونی شروع کنی به رسیدن.
حمله کن.
آماده باش هر وقت گفتم کار رو تموم کنی.
دارن به آخر مسابقه نزدیک می‌شن.
اوه، این دیگه چی بود؟
موتور سالمه؟
- موتور خوبه.
مطمئنی؟
- ببین.
همه چی مرتبه. - همینه.
داری تو هر دور دو دهم ثانیه بهتر میشی.
برو جلو.
زیاد ترمز نکن و تا تهش فشار بده.
موقع بیرون اومدن از پیچ‌ها.
حالشون رو بگیر.
خیلی خوش گذشت، حس می‌کنی خیلی قوی هستی
انگار مکس رولاند داره حمله می‌کنه.
داره یه حرکت خیلی خطرناک می‌زنه.
و اینم از این.
انگار هیچ‌چی نمی‌تونه جلوش رو بگیره.
برو، برو، برو، برو، برو.
برو دیگه، برو، برو. - بزن بریم.
- آره. - آره!
- خیلی احمقانه بود، ولی از پسش براومدی.
استن، داری رو اعصابم راه میری.
اوه، آره، درسته.
ویل کجاست؟
- منتظر توئه.
قراره پدرش رو دربیاری.
ما داریم یه پایان تماشایی رو تماشا می‌کنیم.
از مکس رولاند،
که از ششمی به سومی رسید فقط تو دو تا پیچ.
مراقب باش، ویل، داره خطرناک میشه.
رولاند شش دهم ثانیه باهات فاصله داره.
می‌دونم، عقب رو دارم می‌بینم.
چه جوری جایگاه سوم رو پس گرفت.
و تمام، مکس رولاند دوباره چسبید به مولر.
- وای وای وای وای.
وای خدای من.
استن، من باید اینجا تمرکز کنم.
- ها؟ اوه، ببخشید.
خفه میشم.
استن، استن.
- الان نه.
- پدرت اینجاست.
- دیگه تموم شد.
بهش بگو دور بعدی وایسه.
- چی؟
- ولی اون دومه.
- جوزپه کسیه که باید رانندگی کنه.
اون رد صلاحیت میشه.
ما خوب میشیم.
همین الان اینو تمومش کن.
- بابا، بذار مسابقه رو تموم کنه.
- استانیسلاس، بهش بگو فوراً وایسه.
- نه.
مکس رولان دو دور با پیروزی فاصله داره.
داره همشونو جا میذاره.
- کم نیار.
بذار زیر فشار باشه.
تو موقعیت خیلی خوبی هستی.
یه کم ترمز کن.
آره.
تو میتونی.
تو میتونی مکس!
و رولان موفق شد.
باورنکردنیه. - آره!
- داری عالی پیش میری. - همینه!
مکس رولاند تو دور آخر از بقیه جلو زد.
فوق العاده است.
صبر کن. اینجا چه خبره؟
از ماشینش داره دود بلند میشه.
یه دفعه خیلی داره داغ میشه.
دارم آتیش میگیرم.
- آره جون خودت داری آتیش میگیری.
گرفتیش.
الان کبابش میکنی!
نه، منظورم اینه که ماشین واقعاً داره آتیش میگیره.
- چی؟ - استن، استن،
بهش بگو وایسه، توروخدا.
چه خبر شده؟
- مکس، کلرمون-تونره هستم.
فوراً برو تو پیت.
فشار روغنت داره میاد پایین.
فقط ده تا پیچ دیگه مونده.
الان وایسا وگرنه ازت شکایت می‌کنم.
پس بهتره منم یه وکیل درست حسابی بگیرم.
- چی میگه؟ - ملانی، چه خبره؟
- تو باهاش حرف بزن! عیسی مسیح!
- حق با اونه، مکس، خیلی خطرناکه.
متاسفم که الان باید برگردم.
مکس؟ - هیچی نمی بینم.
چه خبره؟
ملانی، بلندم کن.
بلندم کن.
- نمیشه! - به نظر نمیاد مکس رولاند
بخواد وایسه.
با اینکه ماشینش آتیش گرفته.
داره همه چیو به خطر میندازه تا مسابقه رو تموم کنه.
خیلی گرمه، عمراً بتونم تمومش کنم.
مکس رولند دوباره اول شد.
- آره!
داره با تمام قوا برای خط پایان میره.
شونه به شونه دارن میرن.
آره! - من بردم!
عجب چیزی!
- آره! - مکس رولند
ویل مولر رو توی مسابقه‌ای که... شکست داد.
- بچه‌ها رو خبر کنین.
چه مسابقه‌ای بود!
- دارم میام. - ببخشید.
ببخشید. معذرت می‌خوام.
- اوه، عزیزم.
منو ترسوندی.
- تو دیوونه‌ای، مکس.
تو خیلی روانی هستی.
- تبریک میگم.
چه مسابقه‌ای! چه استعدادی!
- بهت نگفتم؟ دیدی؟
تو راننده خفنی هستی!
نگاه کن!
آره!
- فکر کنم باید حواسمون بهش باشه.
اسمش چیه؟
- مکس.
مثل پسراست.
- این برای توئه!
- راه رو باز کن.
رد صلاحیت شدی.
ظاهراً رانندگی خطرناک بوده.
معجزه بود که فدراسیون من رو برای همیشه محروم نکرد.
- هی! مکس!
- چطوری؟ - خوبم. تو چطوری؟
اینا چیه؟
- یه تصمیم بزرگ گرفتم.
بالاخره دارم مستقل میشم و میرم پی کارم.
نمیتونم تا ۴۰ سالگی خونه بابام بمونم که.
- تو که ۴۰ سالته.
- به هر حال، دارم یه آپارتمان تو شهر میگیرم.
خیلی بهتره.
آها، آره، بابام داره کلکسیونش رو پس میگیره،
بچه هامو.
- یعنی داره بیرونت میکنه.
و آپارتمان توی شهر هم مال مامانته.
- دلم برات تنگ شده بود.
اوضاع با پدرم چطوره؟
باهات خوب رفتار میکنه؟
- استن، من فصل بعد برای پدرت مسابقه نمیدم.
- چی؟
- من به آکادمی آلپاین ملحق شدم.
- عمراً.
- یه جا تو فرمول ۲ با آرت گیر آوردم
و میخوام تست های رایگان رو انجام بدم
تو فرمول یک در کستلت.
- چی؟
- و...
- اوه، نه، ویل ازت خواستگاری کرده.
- خدای من، نه.
باید یکی رو داشته باشم که تو جایگاه تماشاگرا باهام باشه.
یکی که بهش اعتماد داشته باشم.
- آره.
- کسی رو می‌شناسی که ممکنه علاقه‌مند باشه؟
- وایستا ببینم، داری ازم می‌خوای که مهندست بشم؟
- آره.
- اوه، یعنی باید یه سال دیگه تحمل کنم این اخلاق گندتو؟
یه سال دیگه؟
- بغل چطوره؟
و بقیه‌اش هم که دیگه تاریخیه.
الان اینجاییم، تو پیست پل ریکارد
جایی که برای اولین بار فرمول یک رو می‌رونم.
خب، رسماً.
نمی‌تونم صبر کنم. - کات.
خب، عالیه، همینو می‌خواستیم.
- همه چی داری که لازم داری؟
- آره. - باحال.
- عالیه.
و دوباره تبریک میگم بابت این مسیرت.
خیلی الهام‌بخشه. - خیلی ممنونم.
ببخشید، یه سؤال دیگه هم دارم.
چه حسی داره که عضوی از این باشگاه خیلی خاص هستی،
راننده‌های زن فرمول یک؟
راستش زیاد بهش فکر نمی‌کنم.
منظورم اینه که خب، معلومه که افتخار می‌کنم،
ولی برای من فقط یه فرصته که مهارت‌هامو به عنوان یه راننده نشون بدم
و ثابت کنم که باید همین‌جا باشم.
همین.
یاد گرفتم احترام رو باید تو پیست به دست آورد.
تو پیست دیگه زن و مرد نداره، فقط راننده هست.
و راننده بودن فقط یه معنی داره.
سریع‌ترین بودن.