‫[در واقع همنت و هملت یک نام محسوب می‌شوند]
‫[و در مدارک استراتفورد در اواخر قرن شانزدهم ‫و اوایل قرن هفدهم...]
‫[به صورت قابل جایگزینی به کار رفته‌اند] ‫[مقاله‌ی مرگ همنت و ساخته شدن هملت]
‫آفرین بهت.
‫بیا. گشنه‌ت بود.
‫همینطوری.
‫تکرار کنید.
‫روز بخیر آقا.
‫روز شما هم بخیر.
‫چی باعث شده بیای «هیولندز»؟
‫اینجا به پسر بچه‌ها درس می‌دم.
‫معلم لاتین.
‫راجع بهت شنیده بودم.
‫چی باعث شد بیای توی باغ؟
‫ام...
‫فقط یه سؤاله جناب معلم.
‫بله، من...
‫گمونم اینجا هوای تازه داشت و...
‫خب، شما و پرنده‌تون رو دیدم.
‫- شاهینه. ‫- آهان.
‫اجازه هست؟
‫خیلی نزدیک نشو.
‫نمی‌شناستت.
‫اوه.
‫سلام پسر.
‫آخ.
‫ازت خوشش میاد.
‫اسمت چیه؟
‫بهت نمی‌گم.
‫می‌گی.
‫نمی‌گم.
‫- می‌گی. ‫- نمی‌گم!
‫وقتی باهمدیگه دوست شدیم بهم می‌گی.
‫کجا بودی؟
‫توی مزرعه بودم، داشتم به بارتولومیو کمک می‌کردم.
‫یه بره‌ی تازه به دنیا اومده مریضه.
‫خب من... من رفتم مزرعه.
‫تو رو اونجا ندیدم.
‫خب، من اونجا بودم. بهش بگو بارتولومیو.
‫اونجا بود.
‫معلم لاتین جدیده رو دیدین؟
‫پسرِ دستکش‌دوزه.
‫پسرا گفتن همین‌جوری گذاشت رفت، هیچوقت برنگشت.
‫قرار بود بهشون درس بده
‫تا بدهی‌های پدرش رو صاف کنه.
‫من ندیدمش.
‫خب، باید حدس می‌زدم.
‫پسر کو ندارد نشان از پدر.
‫می‌دونید، واقعاً معتقدم شما...
‫خوشگل‌ترین دخترای این منطقه‌اید.
‫- همینطوره. ‫- یه روزی...
‫باید حسابی حواسم رو جمع کنم،
‫چون اون همه خواستگار براتون میاد.
‫اگنس دختر بزرگه‌ست. اول اون ازدواج می‌کنه.
‫اگه همینطوری عین کولی‌ها راه بیفته بره توی جنگل،
‫اینطور نمی‌شه.
‫کجا بودی؟
‫ساعت‌هاست منتظرتیم.
‫- من... ‫- خب؟
‫داشتم کار می‌کردم.
‫بشین. بشین.
‫شامت یخ کرد.
‫- پسرا، پسرا! ‫- بس کنید.
‫واسه همه هست.
‫درس دادن توی هیولندز چطور پیش می‌ره؟
‫اون بچه‌ها اهل درس نیستن.
‫- اصلاً نمی‌فهمم فایده‌ی این همه یادگیری چیه. ‫- هوم.
‫لاتین یاد گرفتن واسه پسرایی که تهش قراره چوپون بشن.
‫- همه‌ش واسه کلاس گذاشتنه. ‫- نه، نه، نه!
‫- دیگه کافیه! ‫- خیلی خب، گیلبرت.
‫شنیدین مادرتون چی گفت. غذا واسه همه هست.
‫در مورد پسرای هیولندز بد حرف می‌زنی.
‫«اهل درس نیستن.»
‫ولی بذار یه چیزی بهت بگم،
‫اونا همیشه مردتر از تو خواهند بود.
‫برعکس تو، اونا مشغول یه کار شرافتمندانه‌ن.
‫بی‌عرضه، بی‌کار، با اون فیس و افاده‌ت.
‫با اون همه تحصیلات...
‫یه ذره عقل توی کله‌ت نیست.
‫من دارم به اون پسرا درس می‌دم،
‫تا بدهی‌های تو رو به اون خانواده بدم، مگه نه؟
‫بدهی‌های تموم‌نشدنیِ تو به اون خانواده رو.
‫- من... ‫- بس کن!
‫بقیه‌ی خانواده‌ی هیولندز چی؟ اونا رو دیدی؟
‫فقط مادرشون رو.
‫- دختر بزرگشون رو ندیدی؟ ‫- نه.
‫می‌گن دختره بچه‌ی یه جادوگر جنگلیه.
‫من دیدمش، تنها توی جاده‌های فرعی می‌پلکه
‫یه شاهین هم روی دستشه.
‫یه شاهین توی هیولندز؟
‫آره.
‫می‌گن اون پرنده رو تک و تنها با خودش می‌بره جنگل.
‫آره، ولی مطمئنی الایزا؟
‫دختر بزرگ خانواده شاهین نگه می‌داره، نه یه خدمتکار؟
‫آره. آره.
‫اگنس.
‫سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫این رو برات آوردم.
‫چی هست؟
‫این یه...
‫یه دستکش نو برای پرنده‌ته.
‫یه دستکش دارم.
‫اگنس.
‫اگنس، صبر کن.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫من کی‌ام؟
‫خب، من... من نمی‌شناسمت، ولی چیزایی شنیدم...
‫که دختر یه جادوگر جنگلی‌ام؟
‫آره. مردم این رو می‌گن، ولی من... من اهمیت نمی‌دم...
‫من دختر مادرمم.
‫چیزای زیادی ازش یاد گرفتم.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫- به تو. ‫- چرا؟
‫- من... ‫- فکر می‌کردم سخنور خوبی باشی جناب معلم.
‫هستم.
‫نیستی؟
‫حرف زدن با آدما گاهی برام سخته.
‫خب پس برام یه قصه تعریف کن.
‫- یه قصه؟ ‫- آره.
‫چه قصه‌ای دوست داری؟
‫یه چیز تاثیرگذار.
‫بسیارخب.
‫داستان «اورفئوس و اوریدیس» رو می‌دونی؟
‫اورفئوس اهل موسیقیه.
‫یه صدای بی‌نظیر داره.
‫اون‌قدر قشنگ «کیتارا» می‌زنه، که...
‫یه ساز شبیه چنگه،
‫که صداش اون‌قدر زیباست،
‫که پرنده‌ها...
‫حیوونا، حتی سنگ‌ها و درخت‌ها،
‫همه‌شون با ریتم آهنگش به حرکت در میان.
‫خب، اورفئوس عاشق این پری زیبا، اوریدیس می‌شه.
‫کمی بعد از ازدواجشون،
‫یه افعی اوریدیس رو نیش می‌زنه
‫و زهر وارد بدنش می‌شه،
‫و می‌میره.
‫اورفئوس که پر از غم و اندوهه،
‫سفر می‌کنه به دنیای مردگان تا اون رو برگردونه.
‫«سربروس»، اون سگ سه سر رو افسون می‌کنه.
‫«هادس» رو فریب می‌ده تا اینکه بالاخره...
‫بهش اجازه می‌ده عشقش رو با خودش...
‫به دنیای زنده‌ها برگردونه ولی...
‫فقط به یک شرط.
‫چه شرطی؟
‫اون باید پشت سرش باشه،
‫و اون مرد نباید برگرده و بهش نگاه کنه.
‫حالا، همون‌طور که دارن میان بالا،
‫اورفئوس نمی‌تونه صدای پای اون رو بشنوه، ‫واسه همین گوش می‌کنه...
‫و گوش می‌کنه و گوش می‌کنه و گوش می‌کنه.
‫ولی تنها چیزی که می‌شنوه، صدای تپش قلب خودشه.
‫و جز اون فقط سکوته.
‫و وقتی می‌رسه به دروازه‌های دنیای مردگان...
‫دیگه نمی‌تونه جلوی خودش رو بگیره.
‫برمی‌گرده که نگاش کنه و اون...
‫برای همیشه توی دنیای مردگان اسیر می‌شه.
‫هوم.
‫قصه‌ی قشنگی بود.
‫خوشت اومد؟
‫به یاد آور، ای درمنه، آنچه را که به انجام رساندی،
‫آنچه را که در «رگن‌ملد» مهیا کردی.
‫تو را «اونا» می‌خوانند، کهن‌ترین گیاه.
‫نه اندک بر تو چیره می‌شود، نه بسیار،
‫تو بر زهر چیره می‌شوی، بر آلودگی هوا چیره می‌شوی،
‫تو بر وحشتی که در کمین این سرزمین است چیره می‌شوی.
‫و تو، ای بارهنگ، ای مادر گیاهان،
‫که رو به مشرق داری اما در درون نیرومندی.
‫ارابه‌ها از رویت گذشتند، زنان بر تو تاختند.
‫تو همه را تاب آوردی و باز ایستادی.
‫راسته که با لمس کردن اینجا، همه‌چیز رو....
‫در مورد اون آدم می‌فهمی؟
‫نه همه چیز رو.
‫وقتی اینجا رو لمس کردی، چی دیدی؟
‫یه منظره دیدم.
‫- یه منظره دیدی؟ ‫- اوهوم.
‫سخن می‌گوید...
‫سخن می‌گوید، سخن می‌گوید.
‫اما آرام...
‫این نوری که از آن پنجره می‌تابد چیست؟
‫آن مشرق است و ژولیت خورشید تابان...
‫و این...
‫ماه حسود را بکش.
‫سلام.
‫می‌خوام باهات ازدواج کنم.
‫نه، من... من باید باهات ازدواج کنم.
‫هیچ‌کس جز تو نمی‌شه.
‫من با نامادری و برادرت صحبت می‌کنم،
‫مسلماً موافقت نمی‌کنن، ولی...
‫برام مهم نیست چون اصلاً استعداد صبر کردن ندارم.
‫- این دستکش مادرمه. ‫- هوم.
‫اون از جنگل اومد بیرون...
‫درست مثل مادرش...
‫و مادرِ مادرش.
‫زن‌های خانواده‌ی من چیزایی رو می‌بینن...
‫که بقیه نمی‌بینن.
‫اگنس.
‫به یاد آور، ای درمنه،
‫آنچه را که به انجام رساندی، ‫آنچه را که در «رگن‌ملد» مهیا کردی.
‫تو را «اونا» می‌خوانند، کهن‌ترین گیاه.
‫نه اندک بر تو چیره می‌شود، نه بسیار،
‫تو بر زهر چیره می‌شوی، بر آلودگی هوا چیره می‌شوی،
‫ تو بر وحشتی که در کمین این سرزمین است چیره می‌شوی.
‫بارتولومیو، خوب می‌شه.
‫جاش می‌مونه؟
‫ممکنه. چیز بدی هم نیست.
‫گوش کن.
‫صداش رو می‌شنوی؟
‫باید به خواب‌هات توجه کنی اگنس.
‫اونا همیشه راهنماییت می‌کنن.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.
‫بله.
‫اگنس، چی...
‫چی شده؟
‫مادرش از خونه بیرونش کرده.
‫اون مادر من نیست.
‫خونه مالِ برادرم، بارتولومیوئه.
‫خودم خواستم برم.
‫حامله‌ست.
‫اوه.
‫می‌گه بچه‌ی توئه.
‫- درسته؟ مال توئه؟ ‫- آم...
‫اون بچه‌ای که توی شکمش داره، مال توئه؟
‫مال منه.
‫- ما با هم ازدواج کردیم مادر. ‫- ما هرگز اجازه‌ش رو نمی‌دیم!
‫- گناه که نیست. ‫- متأسفانه به رضایت ما نیاز دارید،
‫- و ما... ‫- گناه که نیست!
‫- ما هرگز رضایت نمی‌دیم، هرگز! ‫- بسیارخب!
‫چیه؟
‫- جادو جمبلت کردن. ‫- نه.
‫ترجیح می‌دادم بری دریانورد بشی ‫تا اینکه با این دختره ازدواج کنی.
‫مری.
‫نیازی به این حرفا نیست.
‫شک ندارم می‌تونیم به یه توافقی برسیم.
‫- جان. ‫- ساکت شو زن.
‫مطمئنم خیلی مشتاقی که...
‫خواهرت رو پای سفره‌ی عقد ببینی.
‫مطمئنم شما هم ترجیح می‌دید پسرتون رو...
‫در مقابل دادگاه کلیسا نبینید.
‫نیازی به این کارا نیست.
‫گفتن که با هم ازدواج کردن.
‫فقط اگه من بگم همینطوره.
‫آخه چرا می‌خوای ‫با یه تحصیل‌کرده‌ی رنگ‌پریده ازدواج کنی؟
‫اون به چه دردی می‌خوره؟
‫وجودش از هر مردی که تا حالا دیدم غنی‌تره.
‫همه‌چیز تغییر می‌کنه.
‫تو. تو تغییر می‌کنی.
‫همین الانشم دارم تغییر می‌کنم.
‫اون تو زیادی ساکته.
‫کجا؟
‫اون خونه.
‫اگه بترسیم یا دودل باشیم، مادرمون بهمون چی می‌گه؟
‫اینکه با قلب باز زندگی کنیم.
‫اینکه توی تاریکی حبسش نکنیم
‫بلکه رو به خورشید بگیریمش.
‫اون من رو همونطوری که هستم دوست داره، ‫نه چیزی که باید باشم.
‫پس باید باهاش ازدواج کنی.
‫ممنون.
‫به یاد آور، ای درمنه...
‫باهام بگو. باهام بگو.
‫آنچه را که به انجام رساندی،
‫آنچه را که در «رگن‌ملد» مهیا کردی.
‫تو را «اونا» می‌خوانند، کهن‌ترین گیاه.
‫نه اندک بر تو چیره می‌شود، نه بسیار،
‫ تو بر زهر چیره می‌شوی، بر آلودگی هوا چیره می‌شوی،
‫ تو بر وحشتی که در کمین این سرزمین است چیره می‌شوی.
‫بهم نگاه کن.
‫اگنس.
‫آه.
‫اوه.
‫هی.
‫اون رو ببین. آتیش رو ببین.
‫هوم، اون چیه؟
‫هاپوئه یه چیزی آورده تو.
‫یه چیزی اونجاست.
‫اوه.
‫کوک‌ها باید ریزتر باشن.
‫خیلی ریزتر.
‫بله.
‫هوم.
‫بی‌عرضه.
‫خیلی خب و حالا...
‫ریزتر.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- دارم می‌رم.
‫برگرد سر کارت.
‫این آخرین باری بود که من رو زدی.
‫فهمیدی؟
‫- فهمیدی؟! ‫- بله.
‫عشقم، بهتره برگردی بخوابی.
‫داری چی می‌نویسی؟
‫چیز مهمی نیست.
‫هیچ‌وقت بی‌اهمیت نیست.
‫نمی‌دونم.
‫شاید وقتی تموم شد، مهم بشه...
‫شاید وقتی تموم شد بشه.
‫چرا چیزی که نوشتی رو برام نمی‌خونی؟
‫اگنس، هنوز...
‫هنوز تموم نشده.
‫بس کن. بچه رو بیدار می‌کنی.
‫چیزی نیست.
‫نه.
‫معذرت می‌خوام.
‫زیاده‌روی کردم...
‫اگنس، زیاده‌روی کردم.
‫من...
‫زیاده‌روی کردم.
‫هی.
‫چی شده؟
‫دستت رو بده به من.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم...
‫خواهش می‌کنم، لطفاً، لطفاً.
‫- می‌ترسی چی ببینم؟ ‫- لطفاً بس کن.
‫اینکه مرد خشن و خطرناکیم.
‫نه، تو هیچ‌کدوم از اینا نیستی.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- تو مرد خوبی هستی. تو...
‫تو مرد خوبی هستی.
‫اون نمی‌خوابه.
‫- تا حالا سرت داد و بیداد کرده؟ ‫- نه.
‫- اگه دست روت بلند کنه... ‫- نه، هیچ‌وقت نکرده.
‫هیچ‌وقت نکرده. اون از دست خودش عصبانیه.
‫از خودش بیزاره.
‫مرد خوبیه.
‫شوهر خوبیه، پدر خوبیه،
‫ولی بیشتر از اینا می‌خواد.
‫مگه غیر از خونواده‌ش و تو چی می‌تونه بخواد؟
‫- اون تو رو داره. ‫- باید بره لندن.
‫- لندن؟ ‫- آره.
‫- چرا لندن؟ ‫- چون لندن جاییه که همه دنیا جمع می‌شن.
‫شاید بتونه کار پدرش رو اونجا گسترش بده.
‫- اوه، باز داری عجله می‌کنی. ‫- کی می‌دونه ممکنه اون...
‫عجله نمی‌کنم. اون بیشتر می‌خواد.
‫- خب، یه کار درست و حسابی لازم داره. ‫- اون مال این دنیا نیست.
‫این مرد یه کار درست و حسابی می‌خواد.
‫- مگه توی این شهر کوچیک چی هست؟ ‫- نمی‌تونه همین‌جوری بذاره بره.
‫این زندگی کوچیک؟ این کوچیک بودن...
‫لهش می‌کنه.
‫باید از پدرش دور باشه.
‫و تو هم باهاش می‌ری لندن؟
‫نه، صبر می‌کنم تا جا بیفته.
‫به‌زودی قراره تعدادمون بیشتر بشه.
‫- یه بچه دیگه؟ ‫- آره. تا آخرِ تابستون.
‫پس الان وقتِ فرستادنش نیست.
‫از دستش می‌دم.
‫همین الانشم دارم از دستش می‌دم.
‫اگه بفرستیش بره از دستش می‌دی.
‫نه، می‌دونم، می‌دونم که عشقمون ‫ما رو کنار هم نگه می‌داره.
‫خواهش می‌کنم. با پدرش حرف می‌زنی؟
‫اگه تو پیشنهاد بدی بره لندن حرفت رو گوش می‌کنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫باید یه جایی برای موندن پیدا کنم.
‫نزدیک رودخونه، کنار دباغ‌خونه‌ها.
‫ولی شنیدم که جریان آب رودخونه خطرناکه
‫و باید هربار که رد می‌شی یه قایقران باتجربه بگیری،
‫و منم قول می‌دم حتماً همین کارو بکنم،
‫هربار، قول می‌دم.
‫و هر لحظه‌ای که می‌گذره...
‫به فکر تو و سوزانا هستم.
‫و توی لندن برامون خونه پیدا می‌کنم،
‫و همه‌مون دوباره دور هم جمع می‌شیم.
‫هنوز نمی‌دونی پسره یا دختر؟
‫نه.
‫نمی‌دونم چرا.
‫مگه نگفته بودی که همیشه دو تا بچه خواهی داشت؟
‫آره.
‫دو تا بچه موقع مرگم.
‫خب پس، اینم دومیش.
‫- خداحافظی نمی‌کنیم. ‫- نه.
‫بگیر... برو.
‫- داری جایی می‌ری؟ ‫- نه، فقط...
‫آره، دارم می‌رم سمت دریاچه...
‫تو نمی‌ری جنگل.
‫- باید برم. ‫- نه، نباید بری. گیلبرت!
‫تو... باید اجازه بدی برم اونجا.
‫- بذار برم اونجا! ‫- خانم اگنس.
‫- باید بذاری برم! ‫- رودخونه طغیان کرده!
‫- هیچ راهی... ‫- بذار برم!
‫- هیچ راهی برای رفتن به جنگل نیست. ‫- بذار برم! نه!
‫- همه چی رو برات آماده کردیم. ‫- بچه‌م!
‫نه، بچه‌م.
‫نمی‌تونم.
‫من بچه‌م رو توی این خونه به دنیا نمیارم.
‫توی این خونه نه.
‫نه.
‫رودخونه.
‫- هیس، هیس، هیس، هیس. آروم. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫اون در مورد رودخونه حرف زد.
‫اگنس، دیگه آروم باش.
‫هیس. هیس. هیس.
‫آخ! اوه!
‫- به دنیا اومد. ‫- پسره.
‫تموم شد.
‫پسرِ خوب. پسرِ خوب.
‫پسره.
‫چی شده؟ چه خبره؟
‫داره دوباره شروع می‌شه.
‫- دوقلو داری دخترم. ‫- زود باش الایزا.
‫بیا. سریع.
‫بگیرش.
‫نه، نه.
‫دوتا نفر موقع مرگ کنارمن.
‫همیشه باورم این بود که اونا...
‫که اونا قراره بچه‌هام باشن.
‫و حالا...
‫حالا می‌بینم که شمایید.
‫باید ببریمت روی صندلی زایمان.
‫داره به دنیا میاد. همین‌جاست.
‫اگنس، تو می‌تونی...
‫و باید بتونی.
‫نمی‌تونم.
‫اگنس.
‫تو می‌تونی...
‫و انجامش می‌دی.
‫شوهرت همین‌جا توی این اتاق به دنیا اومد.
‫اولین نفسش رو اونجا کنار پنجره کشید.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بذار این بچه زنده بمونه.
‫بذار این بچه زنده بمونه. خواهش می‌کنم.
‫می‌ذاری اون...
‫بذار برگرده و پیش بچه‌ش باشه.
‫خواهش می‌کنم.
‫کاری کن همیشه به نیکی ازم یاد کنه.
‫منو به یاد بیاره.
‫مامان.
‫مامان؟
‫خیلی ضعیف بود.
‫خیلی درد داشت.
‫زنِ بیچاره.
‫همین‌جوری ضعیف و ضعیف‌تر شد.
‫خب گاهی وقتا این‌جوری می‌شه دیگه.
‫حتماً می‌دونسته که آخرِ کارشه.
‫بهتره جلوی بچه‌ها حرفشو نزنیم.
‫پیش یه مادرِ دیگه جاشون امن‌تره.
‫خیلی جوونن.
‫شاید اون رو یادشون نیاد.
‫- مامان! ‫- اگنس. اگنس.
‫- مامان، نه! ‫- نه، نه. اگنس.
‫دخترم. دخترم.
‫- مامان! ‫- نه، نه، نه. نه.
‫- نه! ‫- نه.
‫- نه، بذار ببینمش! ‫- نه، نه!
‫- بذار ببینمش! ‫- نه!
‫نه، مامان!
‫- اگنس. ‫- نه!
‫اوه! به دنیا اومد! دختره!
‫دختره. اون...
‫اون... صبر کن.
‫زود باش. زود باش.
‫چرا گریه نمی‌کنه؟
‫زنده نیست.
‫بده‌ش به من.
‫نباید نگاش کنی. شگون نداره.
‫بده‌ش به من.
‫خودم یه جوری آبرومندانه خاکش می‌کنم.
‫بچه‌مو بده به من!
‫بچه‌ی من.
‫اگنس، تو یه پسر داری.
‫بذار بیارمش پیشت، که بتونی بهش شیر بدی.
‫دخترت رفته بهشت.
‫اون نرفته بهشت.
‫من اون شبی که مادرم مرد یه قسمی خوردم.
‫به کلیسای شما میام، ولی اونجا لام تا کام حرف نمی‌زنم.
‫آره. آره.
‫زندگی می‌کنی.
‫کاری می‌کنم که هیچ‌چیزی هیچ‌وقت تو رو ازم نگیره.
‫راستش پیداش نکردم.
‫هوم.
‫بیا.
‫عالی شد.
‫کلاهمو پیدا کردم.
‫باشه. آره.
‫خب، اون طرفش رو بگیر. اون طرفش رو بگیر.
‫آره.
‫و بذارش دور اینجا.
‫عالیه.
‫- اوه. ببخشید. ‫- بذار کمکت کنم.
‫اومد روی صورتم.
‫- من همنت هستم. ‫- من همنت هستم.
‫- من جودیث هستم. ‫- من جودیث هستم.
‫توی این خونه کسی نمی‌دوئه.
‫لطفاً رفتارتون مثل...
‫خانم‌ها و آقایون باوقار باشه.
‫کجا دارید می‌رید؟
‫آره. داره میاد. داره میاد.
‫سلام.
‫همه می‌دونیم که لباساشونو عوض کردن.
‫تا کی قراره تظاهر کنیم نمی‌دونیم؟
‫تا وقتی که خودشون فکر می‌کنن شبیه همن، تظاهر می‌کنیم.
‫سلام.
‫پدر، برای متن یونانی درس دیروز...
‫کمکم می‌کنی؟
‫همنت، فکر کردم تا الان یادش گرفتی.
‫یاد نگرفتم چون کتابم رو توی مدرسه جا گذاشتم.
‫خب همنت،
‫باید درس‌هات رو جدی بگیری.
‫چطور انتظار داری پیشرفت کنی اگه...
‫ای وروجک‌ها.
‫- گولت زدیم؟ ‫- معلومه که آره.
‫دوباره جاتون رو عوض کردید که منو دست بندازید.
‫سوزانا، بیا اینجا.
‫بیا اینجا.
‫خب، اون کاری که می‌خواستیم...
‫برای مادرتون بکنیم یادتون هست؟
‫- یادتون هست؟ آماده‌اید انجامش بدیم؟ ‫- آره.
‫باشه. بدویید برید بیرون.
‫برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو.
‫- فقط یه قدم به سمت... ‫- صبر کن.
‫یه قدم.... بیا سمت راستت. قدم بردار.
‫قدم بردار. یکی دیگه.
‫یکی دیگه.
‫ما سه نفر دوباره کی همدیگر را می‌بینیم؟
‫در رعد، برق یا در باران؟
‫وقتی غوغای جنگ پایان یابد، ‫وقتی نبرد هم باخته و هم پیروز شود!
‫پیش از غروب خورشید رخ خواهد داد.
‫- وعده‌گاه کجاست؟ ‫- بر خارزار.
‫آنجا به دیدار اگنس.
‫من آمدم، گربهِ خاکستری.
‫غوک می‌خواند.
‫به زودی!
‫خوب بد است و بد خوب.
‫خوب بد است و بد خوب. خوب بد است و بد خوب.
‫عمیق بکنید و بعد همه‌شو بزنید کنار،
‫بعد بذاریدش اینجا.
‫درسته؟ بعد خاک‌های دورش رو جمع می‌کنید،
‫و بعد محکمش می‌کنید.
‫و بعد تیکه‌های این‌جوری رو برمی‌دارید.
‫و توی دست‌هاتون می‌مالیدش.
‫اوه. حالا برو عقب!
‫این کارو بکن.
‫وقتی داری این کارو می‌کنی، بچرخ.
‫آره، اون‌جوری.
‫آماده؟
‫جلو. حالا عقب.
‫حالا، دفاع، دفاع، دفاع.
‫خوبه. دوباره.
‫حالا، بعد از اون، من این کارو می‌کنم،
‫و جاخالی می‌دی.
‫آماده؟ صاف وایسا. شمشیرت رو بچرخون.
‫نه.
‫بچرخ، شمشیرت رو بچرخون.
‫حالا، بیا جلو.
‫و برو عقب.
‫یک، دو، سه.
‫برو کنار!
‫خیلی خوبه. دوباره.
‫جودیث، اسم این چیه؟
‫- آویشن. آویشن. ‫- رزماری.
‫- آویشن. آویشن. آویشن. ‫- آویشن. آویشن.
‫- اشتباه گفتم. ‫- اشکال نداره.
‫این یکی...
‫- خب، این رزماریه. ‫- آره.
‫و رزماری برای چیه؟
‫- ریختن توی سیب. ‫- سیب.
‫نه. رزماری برای چیه؟
‫به یاد آوردن.
‫حالا، باید اینا رو به دستاتون بمالید.
‫یه آرزوی کوچیک می‌کنید و فوت می‌کنید.
‫تا راهیش کنید بره.
‫آره؟ و این راز بین شما و اونه.
‫دیدیدش؟
‫توی آسمون ندیدیدش؟
‫باشه، دوباره انجامش بدید.
‫یه آرزوی دیگه بکنید.
‫ببینید. درست اون بالا.
‫ببین، درست همونجا. دیدیش؟
‫و اون تمام آرزوهاتون رو توی قلب کوچیکش جا داده.
‫پس هر وقت خواستید به یادش بیارید،
‫فقط باید این کار رو بکنید...
‫کجا دارید می‌ری؟
‫هان؟ می‌گیرمت!
‫می‌گیرمت!
‫پدر؟
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫آره.
‫گوش کن، می‌خوام از پدربزرگت فاصله بگیری.
‫اون خواهرات رو نمی‌زنه، ولی من نگران توئم،
‫و باید بدونم وقتی نیستم جات امنه.
‫بازم داری برمی‌گردی لندن؟
‫آره، فردا.
‫فردا؟
‫اشکال نداره.
‫اینبار ما هم باهات میایم؟
‫نه، هنوز نه.
‫هی.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫ولی باید برم، متوجهی؟ من...
‫می‌دونم.
‫متوجهم.
‫خوبه.
‫چون می‌خوام مراقب مادر و خواهرات باشی.
‫این کارو می‌کنی؟
‫آره.
‫- شجاع هستی؟ ‫- آره.
‫آره؟
‫- شجاع هستی؟ ‫- آره.
‫شجاع هستی؟!
‫- هان؟! ‫- آره! آره، شجاعم!
‫شجاعم. شجاعم.
‫توی لندن برامون دنبال خونه گشتم.
‫- داره پاییز می‌شه. ‫- هوم.
‫و بچه‌ها مریض می‌شن.
‫جودیث، هنوز به قدر کافی قوی نشده.
‫سینه‌ش مدام خلط داره.
‫هوای لندن جوریه که...
‫نمی‌تونیم.
‫ولی به زودی یه روز می‌تونیم.
‫باهات میایم لندن.
‫نه، نمیاین.
‫هیچ‌وقت نمیاین.
‫منتظر بودی گرمای تابستون بگذره...
‫خشکی پاییز بگذره...
‫برف و سرما بگذره.
‫چون فکر نمی‌کنی جودیث ‫توی لندن زنده بمونه.
‫هر کاری در توانت باشه می‌کنی ‫تا این بچه رو زنده نگه داری.
‫مگه وظیفه مادرانه همین نیست؟
‫معلومه که هست.
‫واسه همین...
‫تصمیم گرفتم اطراف استراتفورد ‫دنبال زمین بگردم.
‫اونجا می‌تونی با بچه‌ها زندگی کنی.
‫- ممنونم. ‫- اوهوم.
‫وای!
‫اون یکی کو؟ آها!
‫همنت. اینجایی؟
‫بیا جلو.
‫خب، دوستتون دارم.
‫- بیا. ‫- دوستت دارم.
‫دوستت دارم.
‫وای.
‫خیلی‌خب. بیا اینجا.
‫- حرفی که زدم رو یادت بمونه، خب؟ ‫- باشه.
‫پسر خوب.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ دیگه. ‫- خداحافظ.
‫همنت؟
‫عه.
‫بیا. بیا اینجا.
‫دستت رو ببینم.
‫چیه؟ چی دیدی؟
‫تو رو می‌بینم.
‫بزرگ شدی.
‫خیلی قوی شدی.
‫می‌بینم توی لندن ‫داری با بابات کار می‌کنی.
‫- توی تئاتر؟ ‫- آره.
‫توی سالن نمایش.
‫دارم چیکار می‌کنم؟
‫خودت دوست داری چیکار کنی همنت؟
‫می‌خوام یکی از بازیگرهایی ‫که شمشیر دارن باشم.
‫شمشیر؟
‫آره.
‫می‌خوام با یه بازیگر دیگه ‫مبارزه شمشیری کنم.
‫نشونم بده.
‫نبرد وحشتناکی رخ می‌ده،
‫و همه تماشاچی‌ها از ترس دیوونه می‌شن.
‫تهش کی می‌بره؟
‫قطعا خودم.
‫قطعا تو باید ببری.
‫یه چیزی عصبیشون کرده.
‫یعنی چی بوده؟
‫آب و هوا؟
‫ممکنه توی هوا چیزی باشه؟
‫بهتره به جوآن بگیم ‫امروز بچه‌ها رو داخل نگه داره.
‫جودیث؟
‫کجایی؟
‫بیدار شو!
‫نونوایی گفت گربه‌اش زاییده.
‫بریم ببینیمشون.
‫هشت تا بچه آورده جودیث. هشت تا!
‫باید عجله کنیم. قراره بارون بیاد.
‫جودیث؟
‫جود؟
‫چی شده؟
‫چی شده جودیث؟
‫جودیث، جواب بده.
‫جودیث، بلند شو.
‫جودیث، تو رو خدا. جودیث.
‫- چی شده؟ ‫- جودیث...
‫چند وقته اینطوری شده؟
‫از وقتی از مدرسه برگشتم.
‫وای خدا.
‫گرفته.
‫مگه نه؟
‫طاعون گرفته.
‫آره مامان؟
‫برو مامان‌بزرگ رو پیدا کن.
‫بهش بگو بیاد.
‫زود باش!
‫تب داره.
‫آم، آب بیشتر لازمه.
‫آتیش رو زیاد کن بذار آب گرم بشه.
‫- آب گرم می‌خوایم. ‫- الایزا، باز هم آب بیار و...
‫بلیس هم از آشپزخونه بیار.
‫یه ردیف دارچین.
‫دارچین واسه حرارتش خوبه.
‫علف کاج یا سداب. آره، آویشن.
‫توی اتاق پیدا می‌کنی.
‫- مامان... ‫- اون یکی میز. اون طرفش.
‫آره، مامانی اینجاست عزیزم.
‫این رو بخور. رزماری و ژله است.
‫خوب می‌شی، خب؟
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫جودیث، بیدار بمون.
‫مامانی اینجاست. ‫چیزی نیست، مامانی اینجاست.
‫ریوایس، ریوایس لازم داریم ‫تا معده‌اش پاکسازی بشه و...
‫طاعون رو بیرون بکشه.
‫می‌شه بری یه‌کم بیاری؟
‫مامانی اینجاست. ‫چیزی نیست جودیث. همه هستیم.
‫سوزانا، تو هم آب بیار.
‫همنت و... ماری و سوزانا.
‫هر چقدر می‌تونین آب بیارین.
‫چرا نیومده؟
‫الایزا، برو دنبال برادرت و بگو بیاد.
‫جودیث.
‫دهنت رو باز کن جودیث.
‫دهنت رو باز کن. ‫مامانی اینجاست. آفرین.
‫آفرین.
‫آره، چیزی نمی‌شه.
‫دهنت رو باز کن. بخور.
‫قورت بده. مامانی اینجاست. ‫چیزی نیست جودیث.
‫مامانی اینجاست. آفرین.
‫آفرین.
‫اگنس.
‫هر کاری می‌شد کردی.
‫نمی‌ذارم از دست بره.
‫مامان‌بزرگ، تو سه تا ‫دختر داشتی که از دست رفتن.
‫اون‌ها هم...
‫اون‌ها هم مثل جودیث شدن؟
‫آن هست سالش بود.
‫دو تای دیگه نوزاد بودن.
‫همه‌شون مثل جودیث...
‫تب داشتن و ورم کرده بودن.
‫مامانت می‌خواد...
‫بچه‌اش رو زنده نگه داره.
‫ولی نمی‌شه.
‫تمام نعماتی که داریم ‫هر لحظه ممکنه از دست برن.
‫هیچ‌وقت نباید حواسمون پرت بشه.
‫نباید این نعمت رو نادیده بگیریم...
‫که قلب بچه‌هامون می‌تپه...
‫که نفس می‌کشن...
‫که راه می‌رن و صحبت می‌کنن و...
‫می‌خندن و بحث می‌کنن و بازی می‌کنن.
‫هیچ‌وقت نباید فراموش کنیم ‫که هر لحظه ممکنه از دست برن.
‫جود.
‫ناراحت نباش.
‫خوب می‌شی.
‫نمی‌شم.
‫بدون تو خوب نمی‌شم.
‫اینجاست.
‫می‌بینی جود؟
‫داره بهمون نگاه می‌کنه.
‫بهش می‌گم جفتمون رو ببره.
‫با همدیگه می‌ریم.
‫برگرد.
‫شاید اشتباه کنه.
‫نباید جدامون کنه.
‫با من نفس بکش جودیث.
‫زندگیم رو بهت می‌دم.
‫خوب می‌شی.
‫زندگیم رو بهت می‌دم جودیث.
‫شجاع می‌مونم.
‫شجاع می‌مونم بابا.
‫شجاع می‌مونم.
‫شجاع می‌مونم بابا.
‫شجاع می‌مونم.
‫هو.
‫سریع دست به کار شو.
‫همنت.
‫همنت، تو قرار نبود اینجا باشی.
‫بیا بذارمت روی تختت.
‫همنت.
‫همنت؟
‫مامان.
‫همنت.
‫دهنت رو باز کن.
‫درست می‌شه.
‫تب داره.
‫داره می‌سوزه.
‫نمی... نمی‌سبه!
‫سنگ. سنگ داریم.
‫طبقه بالا یه سنگه ‫که وسطش سوراخ داره.
‫کنار تختشه. ‫سریع بیارش، لازم دارم.
‫آم، نمک. نمک هم بیار.
‫فهمیدی؟ می‌تونی بیاری؟
‫می‌تونی نمک بیاری؟ ‫هر چقدر نمک هست بیار.
‫آب. آب می‌خوایم.
‫خیلی... خیلی تب داره.
‫داره می‌سوزه.
‫عزیز دلم. مامانی اینجاست.
‫درست می‌شه. ‫درست می‌شه.
‫همنت، نترس.
‫نباید بترسی.
‫همه‌چی درست می‌شه. ‫مامانی اینجاست.
‫چیزی نیست.
‫مامانی اینجاست.
‫من رو ببین. ‫مامانی اینجاست.
‫هیچ‌وقت نمی‌ذارم از پیشم بری.
‫فهمیدی؟
‫نمی‌ذارم از پیشم بری.
‫دوستت دارم.
‫الایزا، جودیث رو ببر آشپزخونه ‫و همون‌جا نگهش دار.
‫تو رو خدا!
‫- باید پیشش باشم! ‫- همین‌جا باش.
‫باید پیشش باشم!
‫تو رو خدا!
‫والرین...
‫همنت. همنت. همنت.
‫همنت، باید بیدار بمونی. ‫همنت، خواهش می‌کنم.
‫همنت، تو رو خدا. ‫پیشمون بمون.
‫مامان بهت نیاز داره. ‫بهت نیاز داریم.
‫- بسه! نکن! ‫- پیشمون بمون. بمون، بمون.
‫تو رو خدا همنت. ‫همنت، همنت، همنت.
‫- ولش کن! ‫- همنت، لطفا!
‫مگه نمی‌بینی دیگه از دست رفته؟
‫تو رو خدا، تو رو خدا.
‫همنت؟
‫همنت. همنت.
‫پسرم مرد.
‫پسرم...
‫پسرم رفت...
‫دیدم چراغ روشنه. ‫خوابم نمی‌برد.
‫بیا.
‫عزیزم، نیا.
‫- نه، نه، نه. برو بخواب. ‫- نه، نه. بذار... بذار بمونه.
‫تقصیر منه مامان.
‫- تقصیر منه. ‫- نه، نه.
‫تقصیر تو نیست جودیث.
‫ولی اون جاش رو باهام عوض کن.
‫گولش زد.
‫چی رو گول زد؟
‫مرگ رو.
‫جودیث.
‫وقتی اومد دنبال من ‫اشتباهی اون رو برد.
‫دیگه این حرف رو جلوی هیچ‌کسی نزن.
‫بیماری اومد سراغ داداشت و بردش.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫آره.
‫برو. می‌تونی ببینیش.
‫واقعا خودشه؟
‫آره.
‫شبیهش نیست.
‫نه.
‫خودش نیست.
‫نیست.
‫خودش نیست.
‫هنوز صبح نشده.
‫هنوز آماده‌اش نکردیم.
‫دیر اومدم؟
‫- خودتی؟ ‫- بابا.
‫خودتی؟
‫منم.
‫همنت کو؟
‫کجاست...
‫پسرم...
‫پسرمه.
‫پسر خودمه.
‫حواسم نبود.
‫باید حواسم بیشتر بهش می‌بود.
‫همیشه فکر می‌کردم ‫دخترمون از دست بره،
‫ولی قرار بود اون بره.
‫خیلی احمقم.
‫نه، هیچ کاری نمی‌شد ‫واسه نجاتش کرد.
‫هر کاری می‌شد کردی.
‫معلومه که کردم.
‫تو که اینجا نبودی.
‫حاضر بودم قلبم رو از جاش ‫در بیارم و بهش بدم.
‫حاضر بودم خودم رو به جاش بکشم.
‫- می‌دونم، می‌دونم... ‫- ولی نمی‌شد.
‫- ولی تو... ‫- نه، نمی‌دونی.
‫اصلا نمی‌دونی. ‫چون اینجا نبودی.
‫با درد زیاد مرد.
‫من...
‫- داشت درد می‌کشید. ‫- اگنس.
‫فقط گریه می‌کرد و گریه می‌کرد و...
‫- گریه می‌کرد و گریه می‌کرد. ‫- اگنس، بسه. بسه.
‫بدن کوچولوش پر از درد بود.
‫نه، لازم نکرده ساکتم کنی.
‫خیلی ترسیده بود.
‫- ولی تو اینجا نبودی. ‫- می‌دونم.
‫هر کاری می‌شد کردم.
‫می‌دونم کردی.
‫- هر کاری... ‫- هر کاری در توانت بود کردی.
‫هر کاری در توانت بود کردی.
‫هر کاری.
‫اگنس. اگنس.
‫خبر می‌دم اگنس.
‫خبر می‌دی؟
‫- به کی؟ ‫- به تو.
‫- من که اینجام. ‫- هوم.
‫یعنی وقتی رسیدم لندن ‫بهت خبر می‌دم.
‫لندن؟
‫باید برم.
‫بری؟ دلت میاد بری؟
‫اگنس، دنیا که متوقف نمی‌شه.
‫کلی آدم توی لندن منتظرمن.
‫فصل داره شروع می‌شه و...
‫گروهم هر آن ممکنه از کنت برگرده.
‫همین الان باید برم.
‫الان؟
‫یه گروه مسافرتی قراره امروز راه بیفتن،
‫یکی اسب اضافه دارن. ‫واسه همین آره.
‫مواظب دخترها باش. ‫وقتی برگشتم...
‫نزن.
‫«وقتی ساعتی را می‌شمارم...»
‫«که گویای زمان است،»
‫«و می‌بینم که روز شجاع ‫در شب وحشتناک فرو می‌رود؛»
‫«وقتی بنفشه‌ای را می‌بینم ‫که دیگر تازه نیست،»
‫«و موهای سیاه با رنگ سفید ‫پوشانده شده‌اند؛»
‫«وقتی درختان بلندی می‌بینم ‫که برگ‌هایشان را باخته‌اند،»
‫«که روزی سایبان گله بودند،»
‫«و سرسبزی تابستان ‫که در خوشه‌ها بسته شده،»
‫«که با ریش و سفید و زبری ‫در تابوتی برده می‌شوند؛»
‫«آنگاه از زیبایی‌ات می‌پرسم،»
‫«چرا که تو نیز با گذر زمان می‌روی،»
‫«همانطور که زیبایی و شیرینی ‫خودشان را رها می‌کنند،»
‫«و با سرعت رشد دیگری، ‫رنگ زندگیشان را می‌بازند؛»
‫«و چیزی نیست که بتواند ‫جلوی داس زمان بایستد،»
‫«به جز نسلی که وقتی ‫تو را می‌برد، جلویش بایستد.»
‫می‌شه دوباره بخونیش؟
‫نه.
‫سه بار خوندمش.
‫بسه دیگه.
‫بریم سراغ هدیه‌ها؟
‫هدیه‌های لندن.
‫جود، این شونه واسه توئه.
‫ولی باید مواظب باشی.
‫این واسه توئه اگنس.
‫- یاقوته، نه؟ ‫- اوهوم.
‫تا حالا به این قشنگیش رو ندیده بودم.
‫همه دارن درباره ‫خونه جدید صحبت می‌کنن.
‫بزرگترین ملک استراتفورده.
‫کلی اتاق داره. ‫آدم توش گم می‌شه.
‫کلیدها دستت باشه سوزانا.
‫حسابی حواست به خونه باشه.
‫بندازش مامان.
‫بارتولومیو خونه جدید رو نشونت داد؟
‫اوهوم.
‫خوشت اومد؟
‫چرا خودت نشونش ندادی؟
‫می‌ترسیدی نخوام بیام؟
‫چون همنت توی این خونه مرد؟
‫همیشه با خودم فکر می‌کنم الان کجاست.
‫یا کجا رفته.
‫هر کاری می‌کنم از خودم می‌پرسم: ‫یعنی الان کجاست؟
‫آخه غیب که نشده.
‫فقط می‌خواد بگردم پیداش کنم.
‫حتما یه جایی هست.
‫می‌ترسم این افکار ‫حتی تا یک سال دیوونه‌ام کنن.
‫یک سال که سهله.
‫یک سال سهله.
‫هر ثانیه...
‫هر دقیقه، هر روز.
‫شاید تا ابد دنبالش بگردی.
‫متاسفم اگنس.
‫شنیدی؟ گفتم متاسفم اگنس.
‫- بابت چی؟ ‫- همه‌چی.
‫- تو گیر اونجایی. ‫- چون...
‫- کجا؟ ‫- همون‌جا که توی سرته.
‫برای تو از هر جایی واقعی‌تره.
‫حتی مرگ بچه‌مون نتونست ‫تو رو از فکر و خیال در بیاره.
‫همنت مرد.
‫به طرز وحشتناکی هم مرد.
‫باید کنارش می‌بودی.
‫می‌تونستی ازش خداحافظی کنی.
‫تو چی می‌بینی؟
‫هوم؟
‫هیچی.
‫هیچی؟
‫مطلقا هیچی.
‫خب.
‫دیگه برگرد لندن.
‫فکرت رو درگیر ما نکن.
‫بدون تو که مشکلی نداریم.
‫«این تناقضی بود،»
‫«که حالا با گذر زمان اثبات شده.»
‫«زمانی واقعا دوستت داشتم.»
‫«بله سرورم. ‫به این عشق باور داشتم.»
‫«نباید باور می‌کردی،»
‫«چون فضیلت نمی‌تواند ‫ریشه گذشته ما را پاک کند...»
‫«نباید باور می‌کردی،»
‫«چون فضیلت نمی‌تواند ‫ریشه گذشته ما را پاک کند...»
‫«و همچنان طعمش را می‌چشیم.»
‫«دوستت نداشتم.»
‫«فریب خورده بودم.»
‫«بهتر است به صومعه بروی.»
‫«چرا باید گناه دیگران را بپروری؟»
‫«من خود نسبتا آدم درستی‌ام،»
‫«اما نمی‌توانم خودم را به آنچه...»
‫«متهم کنم که ای کاش...»
‫از اول.
‫«بهتر است به صومعه بروی.»
‫«چرا باید گناه دیگران را بپروری؟»
‫«من خود نسبتا آدم درستی‌ام، اما...»
‫دوباره از «من خود نسبتا» بگو. دوباره.
‫«من خود نسبتا آدم درستی‌ام،»
‫«اما نمی‌توانم خودم را به آنچه ‫متهم کنم که ای کاش...»
‫- «مادرم چنین نطفه‌ای در من نمی‌کاشت.» ‫- دوباره.
‫«من خود...»
‫دوباره.
‫«من خود نسبتا...»
‫«من خود.»
‫«من خود نسبتا آدم درستی‌ام،»
‫«اما نمی‌توانم خودم را ‫به آنچه متهم کنم...»
‫دوباره.
‫«اما نمی‌توانم خودم را به آنچه...»
‫دوباره!
‫«من خود نسبتا آدم درستی‌ام،»
‫«اما نمی‌توانم خودم را به آنچه...»
‫فقط داری کلمات رو تکرار می‌کنی!
‫«من خود نسبتا آدم درستی‌ام،»
‫«اما نمی‌توانم خودم را به آنچه...»
‫«متهم کنم که ای کاش ‫مادرم چنین نطفه‌ای در من نمی‌کاشت.»
‫«من بس مغرور، انتقام‌جو و جاه‌طلب هستم،»
‫«و از آنچه در خیالاتم می‌پندارم...»
‫«خطاهای بیشتری در طینت دارم...»
‫«تا بخواهم به اِعمالشان تصور کنم ‫یا وقت برای انجامشان داشته باشم.»
‫«اکنون مردی چون من چه باید بکند...»
‫«که بین آسمان و زمین می‌خزد؟»
‫«نطفه دروغ در همه ما کاشته شده.»
‫«هیچ‌کداممان را اعتمادی نیست.»
‫«راهت را به صومعه ببر.» ‫دوباره بگو.
‫بودن...
‫یا نبودن...
‫مسئله این است:
‫«که آیا شرافت آدمی ‫در این نهفته که رنج و عذاب...»
‫«فلاخن و تیر این...»
‫«بخت مفلوک را تاب آورد؟»
‫«یا آن که...»
‫«در برابر دریایی فتنه‌اندور...»
‫«سلاح در دست گیرد و...»
‫«با ایستادگی خود...»
‫«آن‌ها را پایان دهد؟»
‫♪ دعا می‌کنم آن درختان... ♪
‫♪ پسر عزیزم را برگردانند... ♪
‫♪ چرا که... ♪
‫♪ رابین شیرین و عزیز... ♪
‫♪ تمام شادی من است. ♪
‫اگنس؟
‫داشتم از شهر رد می‌شدم،
‫گفتم بیام بهت سر بزنم.
‫خیلی از خبر مرگ جان ناراحت شدم.
‫شوهرت چطوره؟
‫فوت پدر واقعا وحشتناکه.
‫خوبه.
‫سرش شلوغه. ‫داره نمایش کمدی آماده می‌کنه.
‫نمایش جدیدش که کمدی نیست.
‫تراژدیه.
‫ولی خودت که می‌دونی.
‫همه توی شهر دارن ‫در موردش حرف می‌زنن.
‫بهت هشدار دادم باهاش ازدواج نکنی.
‫وانمود نکن برات مهمم.
‫تو مادر من نیستی، ‫هیچ‌وقت هم نبودی.
‫روز به خیر اگنس.
‫چند ماهه باهامون حرف نزده.
‫چطور...
‫چطور بهمون نگفته بود؟
‫کنجکاو نیستی ببینی توش چیه؟
‫توی چی؟
‫نمایش.
‫[تراژدی هملت]
‫با کی کار داری؟
‫ویلیام شکسپیر.
‫ما خانواده‌اش از استراتفوردیم.
‫برین طبقه بالا. ‫اتاق زیرشیروانی زندگی می‌کنه.
‫چرا کسی که بزرگترین ‫ملک استراتفورد رو داره...
‫باید اینجا زندگی کنه؟
‫اصلا نمی‌فهمم.
‫مگه...
‫مگه اون...
‫چیکار کنم؟
‫درهای دلت رو باز نگه دار.
‫- کیست که آنجاست؟ ‫- نه، مرا پاسخ ده:
‫بایست و خودت را نشان بده.
‫زنده‌باد پادشاه!
‫برناردو؟
‫اگر هوراشیو و مارسلوس را دیدی،
‫که هم‌نوبت من‌اند، ‫بگو بایستی عجله کنند.
‫گمانم صدایشان می‌آید. بایست!
‫آنجا کیست؟
‫این دوباره پدیدار شده؟
‫- من چیزی ندیده‌ام. ‫- هوراشیو می‌گوید...
‫چی دارن می‌گن؟
‫این حرف‌ها چه ربطی به پسر من داره؟
‫این‌ها ترسیدن.
‫از چی؟
‫منتظر یه روح موندن.
‫روح؟
‫...که ناگهان زنگ را به صدا در آورد...
‫کافیست! تمامش کنید!
‫دوباره ظاهر شد!
‫با شمایلی چون پادشاه فقید.
‫ببینید، دور می‌شود!
‫خودش بود.
‫ویل بود.
‫- خودش که توی اجرا نیست. ‫- نه، نه.
‫خود ویل نقش روح بود.
‫آخرین پادشاه ماه، ‫که تجلی‌اش مقابل ما ظاهر شد،
‫به نبردی دعوت شد؛ ‫هملت دلیر ما...
‫هملت.
‫شنیدی؟ شنیدی؟
‫آره.
‫اسمش... اسمش رو گفتن.
‫اگنس.
‫- اگنس، وایستا. ‫- برین کنار!
‫سروصدا نکن.
‫اسمش رو گفتن؟ ها؟
‫خودت رو اذیت نکن.
‫چرا... چرا از اسمش استفاده کرد؟
‫- نمی‌فهمم. ‫- ساکت.
‫توصیه می‌کنم آنچه را...
‫که امشب دیدیم...
‫به شاهزاده جوان بگوییم...
‫اسم پسر من رو به زبونت نیار!
‫ساکت!
‫آنچه که بر ما لال بود، ‫با او سخن خواهد گفت.
‫گرچه یاد و غم فراق برادر گرامی‌مان...
‫چون برگی سبز تازه است...
‫اما عقل آدمی با طبیعت نزاع برداشته
‫تا آن‌که ما با خردی اندوهگین...
‫یادش را با یاد خودمان زنده نگه داریم.
‫دیگه این مسخره‌بازی رو تحمل نمی‌کنم.
‫- وایستا. اجازه بده. ‫- نه.
‫- می‌خوام برم خونه. ‫- پسرعمویم هملت...
‫پسری از تبار خودم...
‫چگونه است که ابرها هنوز ‫بر سرت سنگینی می‌کنند؟
‫هملت جان، ‫سیه‌رنگی شب را از خود بران.
‫دیگر با پلک‌های بسته‌ی خویش...
‫یاد پدر بزرگوارت را در خاک نگرد.
‫هر آنچه زنده است باید بمیرد،
‫از طبیعت بازگشته و به ابدیت برود.
‫آری، بانو. تقدیری رایج است.
‫اما آنچه در من است ‫از ظواهر فراتر می‌رود.
‫این جامه چیزی جز نمادی بر اندوه نیست.
‫پافشاری در این سوگ بی‌امان،
‫حاکی از خودسری بی‌پرواست.
‫اندوهی که درخور مردی نیست.
‫اراده‌ای سرکشانه در نزاع با آسمان است.
‫آه.
‫کاش که این پیکر سخت می‌توانست...
‫بسوزد و آب شود و به مثابه ‫شبنمی محو گردد.
‫یا ای کاش که خداوند متعال...
‫ما را از مرگ خودخواسته منع نکرده بود.
‫چرا که این باغیست پر از گیاهان هرز...
‫که هر آنچه زشتی در طبیعت است ‫آن را پر کرده‌اند.
‫که کار را به اینجا رسانده.
‫با گذر دو ماه...
‫یا خیر، کمتر از دو ماه از مرگش...
‫شاهی بس نیکو و آراسته ‫که در قیاس با این...
‫همچون هارپریون به ساتیر بود.
‫مرا به کجا خواهی برد؟
‫لب بگشا، وگرنه جلوتر نمی‌آیم.
‫من روح پدرت هستم،
‫که تا چندی می‌بایست ‫شب‌ها را به پرسه بگذرانم...
‫و روزها را حبس در آتش روزه بگیرم.
‫زمانی برایم نمانده است و می‌بایست...
‫خود را به شعله‌های گوگردی و...
‫شکنجه‌گر بسپارم.
‫- آه، روح بیچاره. ‫- نه، دلسوزی مرا نکن...
‫فقط با جدیت آنچه می‌گویم را بشنو.
‫بشنو.
‫بشنو، آه، بشنو.
‫گر ذره‌ای در دل مهری به پدرت داری...
‫خداوندا.
‫احساس می‌کنم رایحه صبحگاهی ‫به مشامم می‌رسد.
‫بگذار سخنم را کوتاه کنم. ‫در بستان خود خوابیده بودم.
‫عمویت پا به باغ آرامشم گذاشت...
‫و جام زهرآگینی که در دست داشت را...
‫پنهانی در دروازه گوش‌هایم ریخت...
‫آن عصاره جذام‌آسا...
‫که گویی با خون آدمی سر جنگ دارد...
‫و با سرعتی چون سیماب...
‫از رگ‌ها و دروازه‌های بدن می‌شتابد...
‫و چنان خون را غلیظ و منجمد می‌سازد...
‫که همچون...
‫قطره‌هایی ترشی ‫که شیر را فاسد می‌کند...
‫خون را غلیظ می‌کند...
‫که با من نیز همین کرد.
‫جوششی آنی پوستم را فرا گرفت...
‫چون جذامی که به جانم افتاده بود، ‫بند بند پوست نرمم را...
‫با زخم‌های زشت و کریه پوشاند.
‫آه، چه هولناک.
‫هولناک و دهشتناک است.
‫گر جوهره حیاتی در وجود توست، ‫این را بر خود نینداز...
‫جای خودش رو با پسرمون عوض کرده.
‫من رو ببین.
‫آتش بی‌اثر کرم شب‌تاب رنگ می‌بازد و...
‫حاکی از آن است که سحر نزدیک است.
‫پسرم.
‫خدانگهدار.
‫مرا به خاطر بسپار.
‫بودن یا نبودن،
‫مسئله این است.
‫آیا شرافت آدمی در این نفهته ‫که رنج و عذاب...
‫فلاخن و تیر این ‫بخت مفلوک را تاب آورد؟
‫یا آن که در برابر دریایی فتنه‌اندوز...
‫سلاح در دست گیرد ‫و با ایستادگی به آن پایان دهد؟
‫بمیرد، به خواب فرو رود،
‫و دیگر هیچ؟
‫تا در این خواب به‌غایت گوییم...
‫رنج‌ها و هزاران عذابی که به این ‫پیکر خاکی تحمیل می‌شود...
‫به پایان رسیده؟ ‫این پایانیست که باید...
‫آرزوی آن را داشت.
‫مردن،
‫آرامیدن و شاید به خواب فرو رفتن.
‫آری، مشکل همین‌جاست.
‫چرا که در این خواب مرگ، ‫چه رویاهایی بر ما پدیدار می‌شود...
‫وقتی که این پیکر فانی را ترک می‌کنیم...
‫ما را به درنگ وا می‌دارد.
‫آنجاست که مصلحت‌اندیشی...
‫بدین‌سان به زندگی مصیبت‌بار می‌افزاید.
‫کیست که خفت و خواری را تحمل کند،
‫ستم ستم‌پیشگان را تحمل کند،
‫اهانت مغروران را تحمل کند،
‫مصائب عشق را تحمل کند، ‫بی‌قانونی را تحمل کند،
‫هتاکی والامقامان و لگدهای...
‫که بر این پیکران شریف می‌خورد، ‫همه را تحمل کند،
‫در حالی که خود می‌تواند ‫با خنجری برهنه...
‫پایان خویش را رقم بزند؟
‫کیست که بار زندگی را به دوش بکشد،
‫و زیر بلاهای این حیات زجرآور عرق بریزد؟
‫اما هراس آنچه که پس از مرگ بدان می‌رود،
‫آن ملک و سرزمینی که هیچ‌گاه...
‫تا کنون از آن بازنگشته است، ‫اراده را سست می‌کند...
‫و ما را وادار به تاب‌آوری می‌کند...؟
‫آماده جنگ!
‫یک!
‫نه! نه!
‫ضربه! ضربه‌ای مشهود!
‫پسر ما غالب خواهد گشت!
‫از سر بگیریم!
‫گرترود، ننوشید.
‫ضربه‌ای دیگر می‌خواهی؟
‫آماده حمله باش!
‫حال ملکه چطور است؟
‫با دیدن خون از حال می‌رود.
‫نه، نه، جام! جام!
‫آه، هملت عزیزم.
‫مسموم گشته‌ام.
‫آه، امان از این ننگ!
‫درها را قفل کنید!
‫خائن را پیدا کنید!
‫خائن اینجاست، هملت.
‫هملت، تو کشته شده‌ای.
‫هیچ دوایی در دنیا نمی‌تواند ‫تو را نجات دهد.
‫بیش از نیم‌ساعت زنده نخواهی بود.
‫مقصر پادشاه است!
‫نوک شمشیرم نیز زهرآلود است؟
‫پس، ای زهر، به مقصودت برس!
‫بگیر، ای شاه خطاکار که امیدوارم ‫نفرین گریبانت را بگیرد.
‫بنوش...
‫بنوش این شربت را!
‫مرواریدت اینجاست؟
‫راه مادرم را برو.
‫اکنون مرده‌ام.
‫تو زنده‌ای.
‫اگر هیچ‌گاه ذره‌ای در دلت...
‫به من مهری داشتی...
‫اندکی خود را از آرامش ابدی محروم بدار،
‫تا با چند بازدمی که برایت باقی مانده،
‫در این جهان مملو از عذاب و رنج،
‫داستان مرا بازگو کن.
‫من می‌میرم!
‫این زهر قدرتمند بر روح و جانم غالب گشته.
‫و دیگر خاموشی.