.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫"سال 1985، دهلی نو"
‫سلام بر شما!
‫روز خوبیه برای همه بیننده‌هامون.
‫بالاخره مصاحبه‌ای داریم با "شازیه بانو".
‫متوجه شدیم این اواخر لباس ‫مشکی می‌پوشی. دلیلش چیه؟
‫مردم عادت داشتن ‫همه جور آشغال و جوهر روی من بریزن
‫که روی لباس مشکی به سختی دیده می‌شن.
‫بانوی "بانو"، شما یه جنگ به پا کردید
‫علیه طلاق سه‌طلاقه و حقوق زن
‫و "عباس خان" و مردای مثل اون.
‫چه پیامی ‫می‌خواید با همه زنان اینجا در میون بذارید؟
‫آروم حرف بزن.
‫عاقلانه فکر کن.
‫خیلی دقیق باش.
‫و اگه ممکنه، اصلاً حرف نزن.
‫اما با این حال از خودت دفاع کردی؟
‫و ده سال طولانی گذشت
‫و تو داشتی برای عدالت می‌جنگیدی.
‫نمی‌خواستم بجنگم،
‫اما چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫شاید جوابم خوشتون نیاد، اما...
‫خیلی زیاد "عباس" رو دوست داشتم.
‫و دقیقاً به همین دلیل این جنگ شروع شد.
‫چیزی که ده سال پیش به عنوان یه اختلاف زناشویی شروع شد،
‫خیلی زود تبدیل شد به یه قضیه عمومی ‫که یه جنجال گسترده توی جامعه به پا کرد.
‫همه چیزی که می‌خواستم عدالت بود، و کشور...
‫دوباره به دو دسته تقسیم شده بود.
‫هنوزم نمی‌دونم چه کار اشتباهی کردم.
‫من "شازیه بانو" هستم.
‫و جنگم برای...
‫حقوقم.
‫"سال 1967، سنخانی، اوتار پرادش"
‫قبل از ازدواجمون، ‫من و "عباس" با نامه باهم در ارتباط بودیم.
‫فقط یه بار همدیگه رو دیدیم، و اونم مخفیانه بود.
‫شهر زیبای "سنخانی" رو خیلی دوست داشتم.
‫درست نیست دختر یه روحانی با مردای دیگه ملاقات کنه.
‫به رسم و رسوم ما احترام بذار.
‫فردا ازدواج می‌کنم.
‫پس زود باش و بگو چی می‌خوای.
‫باید برم خونه.
‫برو و به خانوادت بگو...
‫که تو مال منی و من مال تو.
‫"خدا به من یه الماس از آسمون عطا کرد
‫الماس
‫ما الان باهمیم
‫تا ابد
‫من مال تو هستم
‫ببین عزیزم
‫اسمت روی دستام حکاکی شده
‫همه چیزی که مال منه
‫الان تسلیم تو می‌کنم
‫دلم نمی‌شناسه مرز رو
‫هر قدم منو به سمت تو می‌بره
‫من مسحور زیباییت شدم
‫تو آغوشت خودم رو گم می‌کنم"
‫ازدواج شما با "عباس خان"، ‫پسر مرحوم "جنید خان"،
‫با مهریه 2000 روپیه انجام شد.
‫آیا قبول می‌کنی ازدواج کنی؟
‫قبول دارم.
‫آیا قبول می‌کنی؟
‫قبول دارم.
‫آیا قبول می‌کنی؟
‫- قبول دارم. ‫- قبول دارم.
‫"همه شرطای تو پذیرفته شده
‫هر چی بگی قبول دارم
‫هر روز و شب رو قبول دارم
‫که باهات می‌گذرونم
‫ببین عزیزم
‫اسمت روی دستام حکاکی شده
‫همه چیزی که مال منه
‫تسلیم تو می‌کنم"
‫چیکار کنیم؟
‫شیرینی گوجه‌فرنگی.
‫- غذای مورد علاقه آقاست. ‫- آره.
‫چرا سه تا اجاق داریم؟
‫سوت یکی از اجاقا خرابه، ‫گوشت دومی سوخته.
‫و در اجاق سوم گیر کرده.
‫پس چرا درستشون نکردیم؟
‫خب، آقا حوصله این کارا رو ندارن.
‫ترجیح می‌دن اجاق جدید بخرن.
‫حالا که شما به اینجا اومدید، ‫همه چیز دست شماست.
‫وظیفه‌مه که عروس جدیدم رو لوس کنم.
‫پس امروز بعد از کار، ‫برات یه اجاق جدید می‌خرم.
‫بعد شام می‌خوریم.
‫بعد فیلم می‌بینیم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- عالی به نظر میاد.
‫ولی این همه غذا چطور؟
‫"دلم نمی‌شناسه مرز رو
‫هر قدم منو به سمت تو می‌بره
‫من مسحور زیباییت شدم
‫تو آغوشت خودم رو گم می‌کنم
‫این پیوند رو قبول دارم
‫با همه سختی و غمایی که داره
‫من مسحور زیباییت شدم
‫تو آغوشت خودم رو گم می‌کنم
‫و اگه شرطی هم هست
‫همه شرطای تو پذیرفته شده
‫هر چی بگی قبول دارم
‫هر روز و شب رو قبول دارم
‫که باهات می‌گذرونم"
‫من اینجا یه باغچه گل رز می‌کارم.
‫من گلفروشی گل رز آبی سفارش دادم که اینجا بکارم.
‫و اینجا داربست پیچک نصب می‌کنم. عالی می‌شه.
‫اینطوری این دیوار خیلی قشنگ می‌شه.
‫ایده خوبیه، ‫اما یه مشکلی با این سایبون اینجا داریم.
‫و به همین دلیل، بوته‌های رز ‫نور کافی نمی‌گیرن.
‫درسته.
‫من به این فکر نکرده بودم.
‫همساده شما "لیاقات" اینو به صورت غیرقانونی ساخته.
‫تا آب بارون توی خونه‌ش نریزه.
‫نمیشه خرابش کنیم؟
‫یه لحظه!
‫با اجازه کی دارین این کارو می‌کنین؟
‫بیا پایین!
‫- از اینجا برید دور! ‫- السلام علیکم!
‫با همسرتون صحبت کردم، "سلیمه بی".
‫سقف باغتون داره به حریم ما تجاوز می‌کنه.
‫اون کی هست که راجع به این تصمیم بگیره؟
‫و تو، از اینجا برو دور!
‫نه. تو همونجا بمون داداش.
‫آقای "لیاقات"،
‫لطفاً متوجه باش که سایبونتون داره به ملک ما تجاوز می‌کنه.
‫من می‌خوام اینجا گل رز بکارم.
‫برام مهم نیست چی می‌خوای آنجا بکاری!
‫الان بیا پایین وگرنه با پلیس تماس می‌گیرم.
‫- بیا پایین! ‫- می‌تونی حداقل با احترام صحبت کنی؟
‫"سلیمه بی"، لطفاً بهش بگو. ‫چطور اینجوری با ما صحبت می‌کنه؟
‫من دارم با تو آروم صحبت می‌کنم،
‫- و تو داری سر ما داد می‌زنی. ‫- بیا پایین،
‫- وگرنه همین الان با پلیس تماس می‌گیرم. ‫- بیا پایین!
‫- ما با پلیس تماس می‌گیریم! ‫- همتون خفه شید!
‫این مال شماست که با پلیس تماس می‌گیری؟
‫هنوز یه سال هم نشده،
‫و همین الانم داری سر ملک دعوا می‌کنی.
‫به احترام "عباس" با تو گذشت می‌کنم.
‫بهتره همین الان بری تو خونه.
‫"همه شرطای تو پذیرفته شده"
‫واقعاً اینو گفت؟
‫آره و تهدید کرد با پلیس تماس می‌گیره.
‫واقعاً؟
‫آره! شوخی می‌کنی؟
‫وای خدا! من باهاش صحبت می‌کنم.
‫السلام علیکم!
‫- وعلیکم السلام آقای "عباس"! ‫- السلام علیکم!
‫چطور ممکنه "بانو" تهدید کنه با پلیس تماس بگیره ‫در مورد زمینی که مال خودش نیست؟
‫این اشتباهات پیش میاد آقای "عباس". بذارید کنار.
‫چطور می‌تونم بذارم کنار؟
‫برای اینکه این اشتباه رو تکرار نکنیم،
‫من مالکیت اون زمین رو به همسرم منتقل کردم.
‫از این به بعد عزیزم، ‫اگه فقط جرات کنه صداش رو بالا ببره،
‫با پلیس تماس بگیر.
‫زندگی زناشوییم خیلی عادی بود. ‫اما برای من،
‫مثل یه رویا بود.
‫یه سال و نیم بعد از ازدواجمون، صاحب اولین بچمون شدیم.
‫"قمران"، بچه کوچولومون.
‫حرفامون
‫دور شعر ‫و شیر خشک و فرنی می‌گشت.
‫بعد صاحب بچه دوممون شدیم. ‫"کنیز"، دختر کوچولومون.
‫بین همه مسئولیتای روزمره زندگیمون،
‫متوجه نشدیم بچه‌هامون چقدر سریع بزرگ شدن.
‫پسرم، اینجا یه جای مقدسه ‫که عزیزا و اجدادمون دفن شدن.
‫بیا برای آرامش روح‌هاشون دعا کنیم.
‫دستات رو اینجوری بذار.
‫خیلی خوبه.
‫مسئولیتای خانوادگی بیشتر و بیشتر ‫روح و روانمون رو خسته می‌کرد.
‫و همچنین کار "عباس" که اون رو از ما دور می‌کرد.
‫نه فقط توی خونه، ‫بلکه حتی ارتباط تلفنیمون هم کمتر شده بود.
‫اونایی که یه زمانی ادعا می‌کردن
‫که همسر "عباس" روش طلسم انداخته
‫شروع کردن به این توجه کردن که جادوی بین ما داره محو می‌شه.
‫آقا، ‫می‌خوام هفته دیگه برم خونه.
‫برادرم می‌خواد ازدواج کنه.
‫تو برادر دیگه‌ای هم داری؟
‫نه. این ازدواج دوم برادر بزرگمه.
‫مگه سنش 50 سال نیست؟
‫این یه هدیه کوچیک نمادین از من و "بانو" هستش.
‫مرسی.
‫آقا، چند تا تماس از خونه دریافت کردیم.
‫خوبه.
‫پرونده "شروف اند شروف" رو برام بیار.
‫باشه.
‫"کنیز"، می‌ترسی؟
‫بچه‌های لوس!
‫این چیه که مادرتون بهتون یاد داده؟
‫بازی کردن با یه سگ کثیف؟
‫سگ‌ها توی اسلام حرامن!
‫توی این خونه چه جور مسلمونایی تربیت می‌کنین؟
‫چرت و پرت!
‫ببخشید.
‫- سلام. ‫- سلام "عباس".
‫"لیاقات" دوباره داره داد می‌زنه!
‫بچه‌ها ترسیدن!
‫لطفاً بهشون رسیدگی کن.
‫منظورت از "رسیدگی کن" چیه؟
‫یعنی، بهشون رسیدگی کن.
‫تماس گرفتن با من رو هر دو دقیقه یه بار تموم کن.
‫تو رفتارش رو می‌شناسی.
‫من می‌تونم تحمل کنم،
‫- اما اگه یه نفر بچه‌هامون رو دعوا کنه... ‫- من مشغولم.
‫تماس گرفتن با من رو مداوم تموم کن.
‫و اگه دوباره تماس بگیری، خط خونه رو قطع می‌کنم.
‫من ناراحتم.
‫خب، من نیستم.
‫چرا گفتی خط خونه رو قطع می‌کنی؟
‫مگه نباید وقتی مشکلی پیش میاد باهات تماس بگیرم؟
‫من باید فردا صبح زود برم "موری".
‫"پاکستان"؟
‫چون باهم دعوا کردیم؟
‫دیوونه‌ای؟
‫فکر می‌کنی می‌رم "پاکستان" ‫چون باهم دعوا کردیم؟
‫یه سری پیچیدگی‌ها راجع به یه ملک قدیمی هستش.
‫ممکنه بفروشیمش.
‫گوش کن،
‫لطفاً لباسام رو ببند.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫نمی‌دونم. شاید سه هفته.
‫"عزیز و دلدادم
‫وقتی با تو هستم خودم رو فراموش می‌کنم
‫من مال تو هستم
‫اگه غمات رو بهم بگی با تشکر پذیرش می‌کنم"
‫- "عظمه"! ‫- بله خانم؟
‫برو ببین خط تلفن کار می‌کنه یا نه.
‫کار می‌کنه خانم.
‫عجیبه. پنج روزه که باهم حرف نزدیم.
‫- الو؟ ‫- نتوانستم باهاش ارتباط بگیرم آقا.
‫شما حداقل روزی ده بار ‫تماس می‌گیرین خانم.
‫اگه تماس رو جواب بده، ‫می‌تونین باهاش صحبت کنین.
‫لطفاً صبر کنین.
‫صبر؟
‫ارتباط گرفتن باهات خیلی سخته.
‫حالت چطوره؟ رسیدی؟
‫آره.
‫و مشکل ملک چطوره؟ حل شد؟
‫داریم سعی می‌کنیم راه حلی پیدا کنیم.
‫می‌بینیم چه کار می‌تونیم بکنیم.
‫مادرمنم اینجاست.
‫آنجا خیلی هوا سرده؟
‫تو راحت سرما می‌خوری.
‫نگران من نباش.
‫نگرانی بی‌دلیل به دردت نمی‌خوره.
‫داریم بچه دار می‌شیم.
‫به زودی برمی‌گردم.
‫مواظب خودت باش.
‫- خداحافظ. ‫- یه چای گیاهی...
‫برات خوبه.
‫"لبخندم به خاطر توئه
‫آرامشم به خاطر توئه
‫من بدون تو ناقصم
‫زندگیم مال توئه
‫وجودم بدون تو معنا نداره..."
‫"بانو"، همیشه یه چیز رو یادت باشه.
‫نعمت خدا رو برات.
‫اومده!
‫اومده.
‫"قمران"! "کنیز"!
‫امیدوارم لباستون کثیف نشده باشه. ‫باباتون اومده.
‫"عظمه"؟
‫نه. چمدونا نیست.
‫اول اجاق رو کم کن، ‫هنوز خورش رو روی حرارت ملایم گذاشتم.
‫حتماً گرسنه‌شه. بیا!
‫"همه اشتباهاتت و حتی دروغهات پذیرفته شده
‫چه بدی‌ای می‌تونه باشه؟
‫چه مشورتی لازمه؟"
‫بالاخره!
‫گفتی سه هفته، و الان سه ماه گذشته.
‫حالت چطوره؟
‫چمدون زیادی داری؟
‫همه شهر "موری" رو خریدیش؟
‫این چمدونای ما نیستن که.
‫"بانو"، می‌خوام باهات صحبت کنم.
‫دوباره ازدواج کردی؟
‫"سایره".
‫من به مادر "سایره" بدهکار بودم.
‫"عباس" کار خوبی کرد که باهاش ازدواج کرد.
‫"بانو"،
‫باهاش مثل خواهر کوچیکت رفتار کن.
‫شوهرش خیلی خشن بود.
‫اون توی سن کم خیلی سختی کشیده.
‫و "عباس" حتی حاضر نبود باهاش ازدواج کنه.
‫من بهش گفتم، "اون دختر خاله‌ته.
‫چطور می‌تونی بذاری تنها بمونه؟"
‫واقعاً دوباره ازدواج کردی؟
‫تو اولین زنی نیستی توی زمین که شوهرش رو شریک می‌شه.
‫عمویت دو تا زن داره.
‫همشون مثل یه خانواده خوشبخت باهم زندگی کردن
‫به مدت 40 سال.
‫بیچاره "سایره"! تو سن خیلی کمی بیوه شد.
‫وظیفه‌مونه،
‫و بخشی از رسم و رسوممونه ‫که ثروت و خوش‌نیتیمون رو تقسیم کنیم.
‫چیزی نیست که اگه تقسیمش کنیم خوش‌نیتی برامون بیاره!
‫"عباس" شوهر منه!
‫مجبورش کردی قسم به زندگیم بخوره.
‫کی تصمیم همه اینا رو گرفتی؟
‫کی؟
‫"بانو"، بیا اول "سایره" رو بیاریم تو خونه.
‫مدته که تو ماشین نشسته. ‫همه دارن نگاهش می‌کنن.
‫باشه، بس کنین با این حرفا!
‫"سایره" بیشتر از یه ساعت‌س که تو ماشین نشسته.
‫"عباس"، برو و بیارش تو.
‫نمیشه چیزی که اتفاق افتاده رو عوض کنیم.
‫اما چیزی که از این به بعد اتفاق میافته ‫توی کنترل توئه "بانو".
‫به عواقب فکر کن و عاقلانه رفتار کن.
‫تو همسر اولی ‫که معمولاً همسر حسود تیپیکال می‌شه.
‫این شوهرت رو بیشتر ازت دور می‌کنه.
‫همسر اول نباش. یه بار اضافی نباش.
‫همونطور که می‌دونی، هر وقت اجاق خراب می‌شد،
‫"عباس" فوراً عوضش می‌کرد.
‫من...
‫من ساختم
‫این خونه رو با عشق زیاد.
‫به بچه‌ها همه چی رو که داشتم دادم.
‫همه کاری که می‌تونستم کردم.
‫نمی‌فهمم چرا بین من و "عباس" فاصله افتاده.
‫نمی‌دونم چطور.
‫تلخی رو قورت دادم
‫چون درد حتی یه ذره هم کمتر نمی‌شد.
‫"عباس"...
‫داداش، تو خیلی خوش‌شانسی
‫که یه عروس خوشگل گیرت اومده.
‫"سایره بی"، این یه هدیه کوچیک برات.
‫بده بهش.
‫السلام علیکم.
‫مرسی.
‫خدا بهت شجاعت قابل تحسینی عطا کرده.
‫به روشی که اونجا احترام من رو حفظ کردی...
‫هیچ کس دیگه‌ای نمی‌تونست این کار رو بکنه.
‫هیچ وقت کسی رو به غیر از تو دوست نداشتم.
‫تو ملکه‌ی منی.
‫هر شرایطی که توی ازدواجم با "سایره" بود...
‫اون الان اینجاست.
‫اون اینجا می‌مونه تا توی دوران بارداریت کمک‌ت کنه.
‫کاملاً داری تنهایی از پس کارها برمی‌ای.
‫پس، تصمیم گرفتم که تو ساختمون بیرونی بمونه.
‫تو ساختمون بیرونیت کنار باغ.
‫ازت دور می‌مونه.
‫دقیقاً مثل مستاجرا.
‫این خونه‌ی توئه
‫و همیشه خونه‌ی تو می‌مونه.
‫تو همیشه اولویت اولم توی زندگی می‌مونی.
‫همیشه.
‫اول.
‫برو و باهاش صحبت کن.
‫ناهار رو برای ساعت 1 ظهر حاضر کنم؟
‫حتماً.
‫خواهر،
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫اینها رو پوست بکن.
‫باشه.
‫این رو به مامانم بده.
‫"سایره"، بفرمایید بشینید.
‫باشه.
‫"بانو"، اینجا بشین.
‫"سایره"، بفرمایید.
‫حتماً.
‫این کافیه.
‫خواهر.
‫من...
‫به چندتا پرده نیاز داشتم.
‫و...
‫و یه روتختی و چندتا روبالشی.
‫خوبه، من می‌برمت بازار.
‫برو آماده شو.
‫می‌بریش؟
‫واقعاً به آقا بخشیدی؟
‫دل بزرگی داری.
‫تو سن کم ازدواج کرد و شوهرش خشن بود.
‫اونم خیلی سختی کشیده.
‫"عباس" چاره دیگه‌ای نداشت.
‫گفت اون توی دوران بارداریم برای مراقبت از بچه‌ها به درد می‌خوره.
‫خیلی به فکر منه.
‫بفرمایید.
‫- این خوبه؟ ‫- شما...
‫- روتختی ساتن دارین؟ ‫- بله.
‫نه، ساتن نه.
‫- یه چیزی از جنس نخ گلدار. این. ‫- حتماً.
‫بفرمایید.
‫باشه.
‫- عطر با بوی چوب صندل دارین؟ ‫- بفرمایید، این.
‫- این همونه؟ ‫- بله.
‫- این چند؟ ‫- هشت روپیه.
‫- این لطفاً. ‫- اینو نشونم بده.
‫حتماً.
‫این بهتره.
‫- اینو به من بده. ‫- باشه.
‫قیمتش بالاست...
‫صورتی‌شو نشونم بده.
‫نه، اینا نیستن. اونو نشونمون بده.
‫- بله. ‫- خواهر، من اینو می‌خوام.
‫نه، قیمتش بالاست. ‫این بهتره. لطفاً ببندیش.
‫"سایره"!
‫چیکار می‌کنی؟
‫تو چیکار می‌کنی؟
‫می‌تونم حرفت رو ببینم.
‫همه چیزایی که برام می‌خری،
‫"عباس" خوشش نمیاد.
‫روتختی ساتن رو ترجیح می‌ده.
‫و اون عطری ‫که داری می‌خری با بوی چوب صندل
‫آدم رو بو‌دار می‌کنه مثل یه پیرزن کچل.
‫و یه پیراهن نخی؟
‫نمیدونی عباس چقدر ازش بدش میاد؟
‫فکر میکنی من یه آدم ترحم‌برانگیزم؟
‫یا موضوع دلسوزیت؟
‫یه زن که دستیار شخصیت باشه،
‫که موقع حاملگیت ازت مراقبت کنه؟
‫عباس اینو گفته؟
‫عباس با من ازدواج کرد چون دلباخته‌م شده بود.
‫وگرنه انتخاب‌های زیادی داشتم. می‌تونستم هرکسی رو انتخاب کنم.
‫یه راز دیگه هم بهت می‌گم.
‫قبل از اینکه باهات آشنا بشه،
‫به من علاقه داشت.
‫اما ازدواجم با یه نفر دیگه تدارک دیده شده بود.
‫بعد تو رو دید.
‫شکی نیست که تو همسر اولشی،
‫اما من عشق اولشم.
‫وقتی فهمید شوهرم فوت کرده،
‫دوید اومد موری.
‫میتونستم ازش بخوام که بابت من، طلاقت بده،
‫اونم اینکار رو میکرد، اما من نکردم.
‫خانواده‌تون رو خراب نکردم.
‫باید قدردانم باشی.
‫راستش توی این ماجرا توئی که ترحم‌برانگیزی.
‫از قبل اونو می‌شناختی؟
‫الان دیگه چه اهمیتی داره؟
‫توی موری باهم بودین؟
‫داریم بازجویی می‌کنی؟
‫اون همه چیز راجع به تو میدونه.
‫ملحفه‌ای که دوست داری و عطری که می‌پسندی،
‫- حتی زیرپوش... ‫- بانو!
‫خوب، حداقل یه نفر هست که حواسش به چیزایی که دوست دارم هست.
‫من همسر عزیزت هستم!
‫این اولین باره از وقتی باهم ازدواج کردیم منو به اسم صدا می‌کنی.
‫چرا؟
‫"چرا؟ کجا؟ چطور؟"
‫چت شده؟
‫برو بخواب!
‫خدایا!
‫دلم شکسته"
‫"بعد از گذشت یک سال"
‫"تو نبودنت می‌ترسم
‫فکرهایت گیجم می‌کنه
‫تو نبودنت می‌ترسم
‫فکرهایت گیجم می‌کنه
‫از وقتی که دلم رو شکوندی
‫عزیزم
‫خدایا! دلم رو شکوندی
‫رهام کردی
‫غرق عشقت کردی
‫بعد خیانت کردی
‫خدایا! دلم رو شکوندی
‫رهام کردی
‫غرق عشقت کردی
‫بعد خیانت کردی"
‫با وجود همه این تحقیرها و رنج‌ها،
‫به یک فکر چسبیده بودم.
‫عباس شوهرم بود، و من همسرش بودم.
‫همسر اولش.
‫و خدا این رابطه رو برام مقدر کرده بود.
‫خواهرم.
‫سالگرد ازدواجت مبارک.
‫ممنون.
‫عباس رو می‌بینی؟
‫شب با دکتر قرار داریم.
‫میشه یادآوری کنی؟
‫لطفاً فراموش نکن.
‫سلام آقا مشتاق! چطوری؟
‫- خوبم. شما چطور؟ ‫- خوبم.
‫امروز سالگرد ازدواجمونه.
‫شیرینی درست کردم. بین همه پخش کن. داغه.
‫- حتماً خانم. سالگردتون مبارک. ‫- ممنون.
‫فکر می‌کنیم پرونده توی دادگاه هیچ شانسی نداشته باشه.
‫داریم همین رو بررسی می‌کنیم.
‫- یه توافقی صورت می‌گیره. ‫- خوب.
‫- پس، جای نگرانی نیست. ‫- درسته آقا.
‫تو؟
‫- السلام علیکم. ‫- علیکم السلام.
‫امروز سرم شلوغه.
‫میشه عجله کنی؟
‫اشکالی نداره. کارته و من منتظر می‌مونم.
‫عجله نکن.
‫میشه لطفاً چند دقیقه بیرون منتظر بمونید؟
‫مقبول؟
‫رطوبت امروز زیاده.
‫بیا بریم.
‫فیلم بازیگر محبوبم تو سینماست!
‫امروز می‌تونی با ایرام بری ببینیش؟
‫سالگرد ازدواجمونه. چرا باید با ایرام برم؟
‫حداقل این رو به من مدیونی.
‫چرا همش گیر میدی بهم؟
‫امروز سالگرد ازدواجمونه.
‫وقت شادیه.
‫به ندرت پیش میاد بتونم باهات حرف بزنم.
‫چون تو هم یه فرصت رو برای مسخره کردنم از دست نمیدی.
‫حداقل بذار احساس کنم که تو هم مال منی عباس.
‫تو حتی با بچه‌هامونم حرف نمیزنی.
‫زندگیت فقط دور سایره می‌چرخه.
‫لطفاً دست از رقابت با سایره بردار.
‫همسن‌وسال خودت باش.
‫یه ذره پخته باش.
‫اگه بحث پختگی باشه، تو از من بزرگتری.
‫الان از پس نمایش‌هات برنمیام.
‫کی برامون وقت می‌ذاری. فردا؟ پس‌فردا؟ هفته بعد؟
‫برو برنامه‌ات رو چک کن و بهم بگو. منتظر می‌مونم.
‫- چرا داری میری؟ ‫- موکل ما دیر کرده آقا.
‫پنج دقیقه وقت ما رو بدید آقای مقبول. موضوع مهمیه.
‫لطفاً شیرینیایی که واسه سالگرد درست کردم رو بخورید
‫قبل از اینکه تموم بشن.
‫لطفاً بخورید.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫همه درخواستم یه شب بیرون رفتنه.
‫تا کی باید زجر بکشم؟
‫هر کاری می‌کنم، همیشه مقصرم.
‫- زجر می‌کشی؟ ‫- آره!
‫من از خانواده مراقبت می‌کنم و توقعات همه رو برآورده می‌کنم.
‫من چیزی رو ازت دریغ کردم؟
‫به من بگو.
‫همه خواستم اینه که یه کم باهات وقت بگذرونم.
‫تو با این خشونت منو پس زدی،
‫- بعد میگی... ‫- بس کن دیگه.
‫بسه.
‫برو خونه.
‫اونجا حرف می‌زنیم. بفرمایید.
‫خیلی متاسفم.
‫برو.
‫خداحافظ.
‫سالگرد ازدواجت مبارک.
‫بفرما.
‫"دعاها چی بودن؟
‫چه جور پرهیزگاری بود؟
‫چرا جدایی برام مقدر شد؟
‫تو اخراج شدنم
‫از دلت
‫انگار
‫دنیا غریب شده بود
‫شرایط عشق رو وفا نکردی و با من مثل غریبه رفتار کردی
‫غم برام آوردی و دردم رو حس نکردی
‫باید حداقل یه بار به فکر من میبودی
‫خدایا! دلم رو شکوندی
‫رهام کردی
‫غرق عشقت کردی
‫بعد خیانت کردی"
‫بانو!
‫بانو کجاست؟
‫با بچه‌ها رفته خونه پدرش.
‫بهت نگفت؟
‫"چطور بیان کنم دردی که از چشمام جاریه؟
‫چطور بیان کنم اونچه تو کلماتم ساکت می‌مونه و گم می‌شه؟
‫چطور بیان کنم احساس خیانت در عشق رو؟
‫چطور بیان کنم دردی که از چشمام جاریه؟
‫این چه جور زندگی‌ایه؟
‫وقتی که تو نیستی
‫به انزوا می‌رونم"
‫عباس زنگ زد.
‫پول نگهداری بچه‌ها 400 روپیه میفرسته.
‫درمورد من پرسید؟
‫"خدایا! دلم رو شکوندی
‫رهام کردی
‫غرق عشقت کردی
‫بعد خیانت کردی
‫خدایا! دلم رو شکوندی
‫رهام کردی
‫غرق عشقت کردی
‫بعد خیانت کردی
‫خدایا
‫رهام کردی
‫رهام کردی"
‫بانو، چرا موضوع رو اینقدر بزرگ می‌کنی؟
‫مادر، فکر می‌کنی برخورد عباس بامن درست بود؟
‫بامن بدرفتاری کرد.
‫مناسبه اینکار؟
‫مردا بخاطر ذات تندشون تمایل دارن اینجور کارا بکنن.
‫بعدش پشیمون میشن.
‫اگه عباس پشیمونه، چرا معذرت نخواسته؟
‫معذرت بخواد؟ چرا معذرت بخواد؟
‫بانو، تو بخاطر لجبازیت رفتی از خونه
‫و حالا تصمیم بگیر چیکار میخوای بکنی.
‫میاد که تو رو برگردونه؟
‫یه چیزی بگو. حداقل درست وحسابی باهات حرف زد؟
‫بذار استراحت کنه.
‫باهاش صحبت کنم؟
‫مادرم حس می‌کنه لجبازی من خانواده‌مون رو نابود کرد.
‫اما حقیقت اینه،
‫اگه عباس فقط یه بار بهم می‌گفت، "بیا خونه"،
‫برمی‌گشتم پیشش.
‫اما نه معذرت خواست و نه اومد منو برگردونه.
‫و یه روز،
‫فرستادن پول برا بچه‌هارو قطع کرد.
‫وقتی رسیدی خبر بده.
‫این مال عباسه. این نوع شیرینی رو دوست داره.
‫سلام منو برسون.
‫بیا بریم. بسم الله!
‫بشنو.
‫سعی کن بهشون کمک کنی یه راه‌حل پیدا کنن.
‫وسایلو سفر بعدی میارم.
‫خوب.
‫به زودی میبینمت.
‫خداحافظ.
‫ممنون.
‫این خیلی قشنگه.
‫بانو درستش کرده.
‫ما شاءالله!
‫- السلام علیکم. ‫- علیکم السلام.
‫ببین کی اومده!
‫بیاین.
‫بیا عزیزم.
‫سلام!
‫بیا.
‫چطوری؟
‫- دلت برا پدرت تنگ شده؟ ‫- آره.
‫نگاه کنین بهش. می‌دونین کیه؟
‫سهیر.
‫عباس؟
‫میشه یه لحظه خصوصی حرف بزنیم؟
‫دخترمون، سهیر.
‫حتماً اسمشم نمی‌دونستی، مگه نه؟
‫چطوری؟
‫تو بگو.
‫چی تو رو اینجا آورده؟
‫نمی‌ری حال بچه‌هامون رو بپرسی؟
‫یه مدته پول نگهداری نمی‌فرستی.
‫اومدی راجع به پول حرف بزنی؟
‫اونا بچه‌های تو هم هستن عباس.
‫مسئولیت من به تنهایی نیست.
‫قبل از اینکه بچه‌ها رو ببری ازم پرسیدی؟
‫دقیقاً می‌دونی چرا خونه رو ترک کردم.
‫نه. نمی‌دونم.
‫لطفاً کمکم کن بفهمم.
‫فقط چون توی سالگرد ازدواجمون نبردمت سینما،
‫وسایلت رو جمع کردی و با بچه‌ها از خونه رفتی؟
‫چرا؟
‫فکر کردی می‌تونی باج‌گیری کنی؟
‫لطفاً صدات رو پایین بیار.
‫به خاطر اینکه بدون مشورت با تو دوباره ازدواج کردم؟
‫تو اشتباه کردی.
‫کار خیر کردی.
‫اگه بحث کار خیر بود، می‌تونستی نمازهامون رو بخونی.
‫یا به فکر صدقه باشی یا حج بری.
‫اما تو زیرِ لوای کار خیر، یه زن دیگه گرفتی!
‫با ازدواج دومم مشکلی نداری...
‫بلکه با سایره.
‫این فقط حسادت زنانه‌س.
‫تو ازش حسودیت میشه.
‫خب، حسودیم میشه.
‫باسواده و از من قشنگ‌تره.
‫اما من...
‫واقعیتم رو قبول دارم.
‫اما تو هم امروز راستش رو میگی.
‫تو اون تصمیم رو با آگاهی کامل گرفتی.
‫وقتی فهمیدی سایره بیوه شده،
‫عمداً از همسر و بچه‌هات دوری کردی.
‫تا بتونی به خواسته‌هات برسی.
‫من اشتباهی نکردم.
‫تو ازدواج دومت رو پشت عبا کار خیر قایم کردی.
‫ضمیرت هم میدونه عباس که کاری که کردی اشتباه بود
‫در نظر ایمان و در نظر خدای متعال.
‫اگه تو یه زن مسلمان واقعی و خوب بودی،
‫و یه همسر وفادار و مطیع، هیچکدوم از این حرفا رو نمیزدی.
‫تو شراب میخوری.
‫و پولت رو با سود میگیری.
‫و نماز پنج وقت رو فراموش می‌کنی،
‫من حتی باید نماز جمعه رو بهت یادآوری می‌کردم.
‫پس تو باید آخرین نفری باشی که درمورد دین بهم سخنرانی میکنه.
‫فرق زیادی بین خواندن و یادگرفتن،
‫و درک واقعی قرآن مجید هست.
‫زنی که با پیوند مقدس ازدواج
‫مثل یه بازی بچه‌گانه رفتار کنه و خانواده‌ش رو رها کنه...
‫درموردش چی می‌تون گفت بیشتر از این؟
‫هیچی.
‫فکر میکنی من با ازدواج مثل یه بازی بچه‌گانه رفتار می‌کنم؟
‫اگه تو واقعاً قداست ازدواج رو درک کرده بودی،
‫اینطور با من تحقیرآمیز رفتار نمی‌کردی.
‫پس چرا برگشتی اینجا؟
‫من یه مادرم.
‫من بخاطر بچه‌هام اومدم.
‫و قول دادی که 400 روپیه رو ادامه میدی.
‫فقط بخاطر همین اومدم.
‫تو از موضوع خبر داری.
‫تا مسئله بینشون حل بشه،
‫لطفاً به عباس بگو
‫که پول رو ادامه بده.
‫لطفاً باهاش حرف بزن.
‫باید به اون دختره بفهمونی که لازمه برگرده
‫- به اون خونه. ‫- بانو!
‫دخترم اسمش بانوئه.
‫خانواده محترمی هستن.
‫مناسب به نظر میرسه اینجور صحنه‌ای درست بشه؟
‫چرا می‌خوای این موضوع رو مطرح کنی؟
‫به نظر میرسه عباس روی شما تاثیر گذاشته آقای قاضی.
‫اون کسیه که دوبار ازدواج کرده.
‫اول گفت داره به یه بیوه کمک می‌کنه.
‫حالا فهمیدیم که...
‫کندوکاو گذشته فایده‌ای داره؟
‫راه دیگه‌ای وجود نداره.
‫چرا می‌خوای این موضوع رو طولانی کنی؟
‫خدا نجات‌دهنده‌س.
‫خداحافظ.
‫چیزی که برام اتفاق افتاد چیز جدیدی نبود. ‫ ‫زیرنویس به فارسی عامیانه با حفظ ساختار:‬
‫ولی بابام یه عالم بود.‬
‫به انصاف و عدالت باور داشت.‬
‫به جای اینکه ازم بخواد کوتاه بیام،‬ ‫کنارم وایساد.‬
‫راهی که پیش رویته پر از مشکله.‬
‫دیگه راه برگشتی وجود نداره.‬
‫ولی فقط یه چیز رو همیشه یادت باشه.‬
‫من همیشه کنارت میمونم، هر اتفاقی که بیفته.‬
‫«دادگاه بخش و جلسات، علیگره»‬
‫میخوام شکایت کنم‬
‫علیه شوهرم.‬
‫خیلی خوب. اسم خودتون و اسم شوهرتون رو بگین.‬
‫بابام همه چیز رو توی این کاغذ نوشته.‬
‫«عباس خان»؟‬
‫این شوهرته؟‬
‫مگه وکیل نیست؟‬
‫من شغل شوهرم رو میدونم.‬
‫میخوای براش شکایت کنی؟‬
‫«عباس خان»، که شوهرمه و شغلش وکالته،‬
‫قرار بود خرجی بفرسته‬ ‫برای نگهداری از بچههامون.‬
‫یکدفعه، دیگه به قولش عمل نکرد.‬
‫پس من اومدم دادگاه تا حقمو بگیرم.‬
‫مشکلی هست؟‬
‫نه، ولی...‬
‫نباید اول این موضوع رو با یه عالم‬ ‫از جامعه خودتون درمیون بذارین؟‬
‫- ممنون از وقتمون. بیا بریم بابا.‬ ‫- صبر کنین.‬
‫کاغذ رو بهم بدین، شکایتتون رو ثبت میکنم.‬
‫لطفاً بعداً نگین که من هشدار ندادم.‬
‫حتماً.‬
‫آقا، همسرتون داره علیهتون شکایت میکنه.‬
‫«سال 1975، دادگاه جلسات علیگره»‬
‫چرا اینجوری دور از صف وایساده؟‬
‫بیا تو صف. پلیس کجاست؟‬
‫برگرد. پرونده رو دوباره حاضر کن.‬
‫پرونده شماره 13051.‬
‫خانم «شازیابانو» علیه آقای «عباس خان».‬
‫- منم. بله.‬ ‫- لطفاً به جایگاه نزدیکتر بشین.‬
‫یه دقیقه. لطفاً برگردین عقب.‬
‫- این کیه باهاتون؟‬ ‫- منم آقا.‬
‫بابامه آقا.‬
‫- وکیلتون کجاست؟‬ ‫- وکیل ندارم.‬
‫تمام شکایتم رو توی این کاغذ نوشتم.‬
‫مگه اینجا دفتر مدیر مدرسست‬ ‫که شکایت نامه بنویسی؟‬
‫این سالن دادگاست.‬
‫اسمت چیه؟‬
‫«شازیابانو».‬
‫شوهرم ازم جدا شده و دوباره ازدواج کرده.‬
‫من سه تا بچه کوچیک دارم.‬
‫قرار بود ماهیانه خرجی بده،‬ ‫ولی حالا قولش رو شکسته.‬
‫- برو پیش عالم جامعهتون.‬ ‫- قبلاً رفتم.‬
‫ولی مشکل من رو فقط دادگاه میتونه حل کنه.‬
‫نمیتونی فقط چون از نظر قاضی خوشت نمیاد‬ ‫بیای اینجا.‬
‫این دادگاست.‬
‫شوهرم برای بار دوم ازدواج کرده.‬
‫من سه تا بچه کوچیک دارم.‬
‫اینو قبلاً گفتی.‬
‫پرونده شما زیر نظر‬ ‫شورای اسلامی شریعت قرار میگیره.‬
‫بعدی!‬
‫- بیا.‬ ‫- نه! صبر کن!‬
‫- لطفاً صبر کنین.‬ ‫- یه لحظه بهم وقت بدین خانم.‬
‫آقا، اگه من برم یه آدم بکشم،‬ ‫ازم میپرسین برم کمک بخوام از جامعه خودم؟‬
‫منو میخوای اینجا بشینی و بهم قانون یاد بدی؟‬
‫اگه برم آدم بکشم‬ ‫و بگم جامعه خودم تصمیم میگیره،‬
‫اجازه میدی اینکارو بکنم؟‬
‫فقط حرف زدن فایده نداره.‬
‫تو دادگاه یه سری مراحل هست که باید طی بشه.‬
‫- بعدی!‬ ‫- صبر کن!‬
‫- لطفاً به این عکسها نگاه کنین آقا.‬ ‫- صبر کن.‬
‫- من بچه کوچیک دارم آقا.‬
‫دادگاه به شکایت شما رسیدگی میکنه،‬ ‫ولی اول باید یه وکیل بگیرین.‬
‫از کجا وکیل بیارم؟‬
‫ماده 125 آیین دادرسی کیفری آقای قاضی.‬
‫یه لحظه، کنار برو.‬
‫پرونده ایشون رو میشه تحت ماده 125‬ ‫آیین دادرسی کیفری مطرح کرد.‬
‫خانم بانو، شوهرتون نمیتونه شما رو بیچاره بذاره.‬
‫شما حق دارین به اون پولی که میخواین برسین.‬
‫آقای قاضی، ما از شازیابانو دفاع میکنیم.‬
‫باید به قاضی تأیید کنی که من وکیلتم.‬ ‫بلند بگو.‬
‫بگو.‬
‫این خانم وکیل منه.‬
‫اسم وکیلتون چیه؟‬
‫«بیلا جین».‬
‫- «بیلا جین».‬ ‫- و اینم.‬
‫«فراز انصاری».‬
‫- و شما هم؟‬ ‫- بله.‬
‫«فراز انصاری».‬
‫خداحافظ.‬
‫میتونستی حداقل یه بار موضوع رو با من درمیون بذاری.‬
‫قبلاً این حرف رو نزدی.‬
‫میفهمی چی میگم.‬
‫وقتی پدربزرگم اولین نسخه قانون اساسی رو مینوشت،‬
‫فکر میکنی تصورش رو میکرد که یه روز‬
‫عدالت بر اساس دین اجرا بشه؟‬
‫چرا اون زن بیچاره رو‬ ‫فقط برای پیشبرد اهداف خودت وارد این ماجرا کردی؟‬
‫چایی میخورین؟‬
‫شکایت تحت قانون آیین دادرسی کیفری.‬
‫حرکت هوشمندانهای بود که انتظارش رو نداشتیم.‬
‫چی میگی؟‬
‫یعنی این یه پرونده کیفریه.‬
‫میتونه منجر به دخالت پلیس بشه.‬
‫پس اگه پول نده ممکنه پلیس بیاد اینجا؟‬
‫لطفاً به حرفم گوش بده عباس.‬
‫فقط 400 روپیهس.‬
‫بدیمش بهش و تمومش کنیم.‬
‫اینکار رو برای من بکن عباس.‬
‫- عباس.‬ ‫- عظمه!‬
‫بیا اینجا قمران.‬
‫اینو به انیسه بده.‬
‫نیدابی پارچه بلوزت رو نداد؟‬
‫نه مامان. گفت ماه بعد برم.‬
‫ماه بعد؟‬
‫خیلی خوب. برو اینو بهش بده.‬
‫عباس تماس گرفته.‬
‫برای ملاقات تماس گرفته.‬
‫داره قدم اول رو برمیداره.‬
‫بیا دعوامون رو تا همینجا تموم کنیم.‬
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫خواهر!‬
‫راهش بده.‬
‫از عظمه میخوام تمیزش کنه.‬
‫برای دخترم سهیر یه هدیه خریده بودم،‬ ‫ولی یادم رفت دفعه قبل بهش بدم.‬
‫ببین خوشت میاد یا نه.‬
‫بانو!‬
‫- حالت چطوره؟‬ ‫- خوبم.‬
‫و عباس مامانم رو سرزنش کرد.‬
‫ولی بانو، تو هم که رفتی دادگاه.‬
‫بسه دیگه.‬
‫- این قضیه رو تموم کن...‬ ‫- من دلم نمیخواست اینکارو بکنم.‬
‫با این حال،‬
‫کاری که کردی اشتباه بود.‬
‫من عباس رو قانع کردم.‬
‫بیا بشینیم و یه بار برای همیشه تصمیم بگیریم.‬
‫بیا.‬
‫بچهها چطورن؟‬
‫قد قمران داره بهم میرسه.‬
‫و کنیز آرزو داره موهاش رو بلند کنه‬
‫تا زانوها.‬
‫و بلال هم هنوز شیطونیه.‬
‫پس امروز خونه گذاشتمش.‬
‫نباید کار به اینجا میکشید بانو.‬
‫آره.‬
‫چرا رفتی دادگاه؟‬
‫فکر کردی میترسم؟‬
‫درباره عمل کردن به قولت بود.‬
‫نه. دفعه قبل گفتی درباره عزتت بود.‬
‫خیلی بهش فکر کردم.‬
‫و تو راست میگفتی.‬
‫من فقط برای کار خیر با سائره ازدواج نکردم.‬
‫من همیشه عاشق سائره بودم.‬
‫مجبور بودم منتظرش بمونم.‬
‫با تو عجولانه ازدواج کردم.‬
‫میخوام این اشتباه رو جبران کنم.‬
‫با طلاق.‬
‫امروز تولد بلاله.‬
‫- برای همین صدام کردی؟‬ ‫- داری چیکار میکنی عباس؟ بس کن!‬
‫- عباس!‬ ‫- طلاق.‬
‫لطفاً نگهش دارین مامان!‬
‫- داداش!‬ ‫- طلاق.‬
‫اینم تمام مهریه.‬
‫از حالا به بعد دیگه زن و شوهر نیستیم.‬
‫الان چه کاری کردی عباس؟‬
‫حداقل باید با من مشورت میکردی.‬
‫مردم چی میگن؟‬
‫«زن عباسخان تو دادگاه خودش مسخرش کرد،‬
‫و نتونست جلوشو بگیره.»‬
‫فقط 400 روپیه میخواست داداش.‬
‫فکر میکنی طلاق از این ارزونتره؟‬
‫ماده 125 فقط برای زن اجرا میشه.‬
‫حالا که بانو دیگه زن من نیست،‬
‫این پرونده تو دادگاه دووم نمیاره.‬
‫میتونست بلال رو بذاره بغل عباس،‬
‫و لجبازی کنه دم در بشینه.‬
‫اون یه شوهر و پدره. آخرش دلش نرم میشه.‬
‫دیگه شوهرش نیست.‬
‫مگه نگفتی که گفتن طلاق به این روش درسته نیست؟‬
‫پس هنوز شوهرشه؟‬
‫- سلام.‬ ‫- بعداً باهات حرف میزنم.‬
‫عباس تمام وسایلت رو فرستاده.‬
‫مردم بیشتر از این وقتم میبرن‬ ‫تا از شر اشیای قدیمی خونه خلاص بشن...‬
‫ولی آقا...‬
‫- سلام.‬ ‫- من بیلا جینم. و این فراز انصاریه.‬
‫- سلام.‬ ‫- بانو اینجاست؟‬
‫آره. بیاین داخل.‬
‫کی فکر میکرد‬ ‫عباس اینجور قدمی برداره...‬
‫- طلاق...‬ ‫- بهش میگن طلاق بدعی.‬
‫این یه قانون ساخت دست بشرِ.‬
‫با قرآن همخوانی نداره.‬
‫با قرآن همخوانی نداره؟‬
‫پس، این یعنی چی؟‬
‫یعنی این طلاق طبق شریعت اسلام باطله؟‬
‫میفهمی داری چی میگی بانو؟‬
‫اینو قرآن کریم میگه.‬
‫در این صورت...‬
‫- ماده 125 هنوز پابرجاست.‬ ‫- ماده 125...‬
‫چون خانم بانو‬
‫هنوز زن عباسخانه.‬
‫تو راست میگی بانو!‬
‫راست میگی.‬
‫دخترتون راست میگه.‬
‫مادرتون راست میگه!‬
‫تو راست میگی بانو!‬
‫نذار این ایمان متزلزل بشه بانو.‬
‫باید برنده بشیم.‬
‫ما میریم دادگاه خانم بانو!‬
‫«سال 1975، دادگاه جلسات علیگره»‬
‫پرونده شماره 76895.‬
‫«شازیابانو» علیه «عباس خان».‬
‫خانم بیلا لطفاً.‬
‫اعلیحضرت قاضی!‬
‫عباسخان همسرش رو بدون هیچ حمایتی رها کرده.‬
‫همه چیزی که موکلم خواسته،‬
‫برای تأمین خودش و بچههاش،‬
‫فقط 400 روپیه در ماه بوده.‬
‫اعلیحضرت قاضی، این فقط یه پرونده مزاحمته‬
‫برای تخریب آبروم.‬
‫من و شازیابانو سه ماهه که طلاق گرفتیم.‬
‫دیگه زن من نیست.‬
‫آقای قاضی،‬ ‫شازیابانو هنوز زن عباسخانه.‬
‫پس، طبق ماده 125‬ ‫آیین دادرسی کیفری،‬
‫درخواست نفقه هنوز معتبره.‬
‫طریقه ای که طلاق انجام شده‬
‫درست نیست آقای قاضی.‬
‫یعنی میگی طلاق،‬ ‫طبق شریعت اسلامی، درست نیست؟‬
‫آقای قاضی.‬
‫عباس شازیابانو رو‬ ‫با گفتن سه بار طلاق، طلاق داده.‬
‫و بهش میگن طلاق بدعی.‬
‫طلاق بدعی‬ ‫بر خلاف سنت اسلامیه.‬
‫خیلی از علما،‬ ‫مثل مولانا مودودی،‬
‫تأیید کردن که طلاق بدعی جزو اسلام نیست.‬
‫اعتراض دارم اعلیحضرت قاضی!‬
‫قبلاً فکر میکردم یه پرونده مزاحمته.‬
‫ولی الآن نظرم عوض شده.‬
‫این کار خیلی خطرناک و شیطانیه!‬
‫حالا میخوای مسائل شریعت اسلامی رو‬ ‫تو این سالن مطرح کنی؟‬
‫این برخلاف حقوق اساسی جامعه ماست.‬
‫اعتراض پذیرفته شد!‬
‫این یه مسئله حساسه خانم بیلا.‬
‫این یه مسئله‬ ‫مربوط به قانون احوال شخصیه مسلموناست.‬
‫نمیتونیم تصمیم بگیریم‬ ‫که روش طلاق درسته یا نه.‬
‫اعلیحضرت قاضی.‬
‫موکلم مطمئنه‬ ‫که طلاق بدعی برخلاف ایمونشونه.‬
‫- و به همین دلیل...‬ ‫- اعتراض دارم اعلیحضرت قاضی!‬
‫موکلتون متخصّصه؟‬
‫یا عالم اسلامیه؟‬
‫باید همین الآن متوقف بشه.‬
‫اعتراض پذیرفته شد!‬
‫اگه دوباره بحث طلاق بدعی رو مطرح کنی،‬
‫متهمت میکنم به توهین به دادگاه.‬
‫اصلاً چطوری درسته که سه طلاق‬ ‫تو یه نفس گفته بشه آقا؟‬
‫لطفاً بنشین.‬
‫البته، این مناسبه.‬
‫و توی خیلی از تفسیرها این قابل قبوله.‬
‫ولی اینجا جای بحث در این مورد نیست بانو.‬
‫- روشهای شریعت...‬ ‫- قرآن رو اصلاً نخونده!‬
‫- آقا، قرآن رو اصلاً نخونده...‬ ‫- شما وکیل هستین؟‬
‫و مدام به شریعت اشاره میکنه!‬
‫یه نکته خیلی مهم دارم برای توضیح دادن.‬
‫و بعدش، هر تصمیمی میخوای بگیر.‬
‫برای طلاق دادنم سه بار طلاق گفته.‬
‫ولی برای قانونی کردنش،‬ ‫کسی که انجامش میده باید آماده‬
‫شلاق خوردن باشه.‬
‫آقای عباس، اعتراض دارین؟‬
‫اعتراض دارم اعلیحضرت قاضی!‬
‫میخوای من شلاق بخورم؟‬
‫من نمیگم. این حرف قرآنه.‬
‫پس چرا این موضوع رو تو دادگاه مطرح کردی؟‬
‫- با موکل صحبت نکنین آقای عباس.‬ ‫- یعنی تو سالن دادگاه واقعاً میگی‬
‫- که من باید شلاق بخورم؟‬ ‫- در حالی که آیات اجازه استفاده ازش رو میدن.‬
‫- بنشینید خانم بانو!‬ ‫- آدم باید عواقب کارشو بپذیره.‬
‫- لطفاً بنشینین.‬ ‫- بنشین.‬
‫بحث طلاق بدعی تو دادگاه مطرح نمیشه. متوجه شدین؟‬
‫وگرنه پشت میلهها زندانی میشین.‬
‫لطفاً اینو به موکلتون توضیح بدین خانم جین.‬
‫شما دارین قانون شخصی اسلامی رو‬ ‫در برابر قانون مدنی قرار میدین.‬
‫و من با آقای عباسخان موافقم‬
‫که کار خیلی خطرناکیه.‬
‫اگه میخوای این مسائل رو بحث کنی،‬
‫من از اول بهت توصیه کردم‬
‫که کمک بخوای از جامعه خودت.‬
‫ولی تو اصرار کردی بیای اینجا!‬
‫لطفاً پروندهتون رو به شورای اسلامی شریعت ارائه بدین.‬
‫«سال 1975، شورای اسلامی شریعت»‬
‫آقای مولوی، این یه مسئله دینیه.‬
‫باید بین خودمون حلش میکردیم.‬
‫خودت یه عالم دینی.‬
‫باید میدونستی‬
‫که مراجعه به دادگاه در مسائل طلاق‬ ‫برای ما شرمآوره.‬
‫پروندههایی مثل طلاق بدعی‬ ‫آبروی جامعه ما رو میبره.‬
‫ما اومدیم تقاضای کمک کنیم‬
‫بیشتر از یه ساله.‬
‫شما یه مرد محترم و حافظ قرآن هستین‬ ‫آقای مولوی.‬
‫مگه به دخترت هیچ آدابی یاد ندی؟‬
‫من شکایت کردم، پس باید با من صحبت کنین.‬
‫و خواهش میکنم از آقای قاضی‬ ‫بپرسین که بابام باهاش صحبت کرد یا نه.‬
‫چون از نظر قاضی راضی نبودی،‬
‫تصمیم گرفتی بری دادگاه.‬
‫میخوای فرامین خدا رو‬ ‫تو سالن دادگاه به چالش بکشی؟‬
‫پیگیری راه قانونی‬ ‫یعنی نادیده گرفتن شریعت اسلامی.‬
‫و همچنین یعنی حمایت از شیطان.‬
‫من فرمان خداوند متعال رو درک میکنم.‬
‫شما دارید دستورهای او رو نادیده می‌گیرید!
‫الآن می‌خوای به یک قاضی ‫دستور خدا رو آموزش بدی؟
‫وقتی قاضی از قدرتش سوءاستفاده می‌کنه،
‫ما چاره‌ای جز این نداریم.
‫آقای مولوی!
‫لطفاً این زن رو ساکت کن.
‫اسم دخترم «بانو» هست، آقای قاضی.
‫ما فرستاده‌های خداوندیم.
‫او کافره.
‫شما فرستاده‌های خداید، نه خود خدا.
‫ادعا می‌کنی قدرت مطلقه‌ای، این کفره.
‫بانو!
‫ببخشید که صدایم رو بلند کردم.
‫اما وقتی هیچ‌کس بهت گوش نمی‌ده، ‫این واقعاً آزاردهنده‌ست.
‫شرایط و قوانین طلاق به وضوح ‫در قرآن نوشته شده.
‫طلاق باید در طول سه ماه انجام بشه
‫تا فرصت برای سازش وجود داشته باشه.
‫در سوره بقره نوشته شده
‫که شوهر باید وقت بذاره تا آروم بشه،
‫و سعی کنه به یک راه‌حل میانه برسه ‫تا نیازی به پایان ازدواج نباشه.
‫به وضوح در سوره نساء ذکر شده
‫که اگر سوءتفاهمی ‫بین زن و شوهر پیش بیاد،
‫خانواده‌های هر دو طرف ‫باید برای حل مشکل متحد بشن.
‫عباس حتی یک لحظه هم تردید نکرد ‫قبل از اینکه رابطه رو تموم کنه.
‫با یک «طلاق» منو رها کرد.
‫این روش طلاق ‫هیچ‌جای قرآن ذکر نشده.
‫شاید در قرآن ذکر نشده باشه، ‫اما بخشی از شریعت اسلامیه.
‫خلیفه عمر طلاق بدعی رو مناسب دیده.
‫می‌خوای قدرت او رو زیر سؤال ببری؟
‫خلیفه عمر همچنین اعلام کرد
‫که طلاق بدعی معتبره،
‫به شرطی که فردی که اونو بیان می‌کنه ‫در ملأ عام شلاق بخوره.
‫قبل از ازدواج مجدد،
‫مرد باید از همسر اولش اجازه بگیره.
‫در سوره نساء ذکر شده
‫که اگر احساس می‌کنی نمی‌تونی بینشون عدالت برقرار کنی، ‫باید به یک زن اکتفا کنی.
‫قبل از ازدواجمون،
‫با «ثایره» رابطه داشت. این زنا نیست؟
‫چرا تمام مجازات‌ها و قوانین ‫فقط علیه زنان اجرا می‌شه
‫در حالی که مردان معاف می‌شن؟
‫تمام قوانین مذهبی علیه زن‌ها تعصب دارن،
‫اما کاملاً از مرد حمایت می‌کنن.
‫درست نیست که آدم با خوندن ‫چند آیه از قرآن مغرور بشه.
‫این کاملاً اشتباهه!
‫باید از خودت شرم کنی.
‫تو نه‌تنها به جامعه‌ات خیانت کردی...
‫بلکه طرف کفار رو هم گرفتی.
‫من قرآن رو خوندم.
‫از بچگیم می‌خونمش.
‫ممکنه در بقیه موضوع‌ها به هوشم شک کنی...
‫اما نمی‌تونی رابطه‌ای که من
‫با خالقم دارم رو زیر سؤال ببری.
‫من به جامعه‌مون خیانت نکردم،
‫و از کاری که کردم شرمنده نیستم.
‫من حقم.
‫این بهترین نوع تربیتیه
‫که توش بچه عاقل، ‫باهوش و مستقل بار میاد.
‫دخترم همه‌ی این خصوصیات رو داره.
‫خداحافظ.
‫بانو.
‫بعضی از افراد جامعه‌م منو خائن خطاب کردن.
‫و دادگاهی که قرار بود پرونده‌م رو بررسی کنه ‫سال‌ها طول می‌کشید تا رأی بده.
‫اما پدرم طرف من بود.
‫«عباس خان، ‫لیسانس و فوق‌لیسانس حقوق (پیشرفته)»
‫چای داغ!
‫بچه‌ها بزرگ می‌شدن و وضع ما بدتر می‌شد.
‫با بزرگ شدن بچه‌ها، مشکلاتمون بیشتر شد.
‫از فردا، ‫فقط نیم لیتر شیر می‌خریم.
‫قمران! کنیز!
‫شیر بخورین.
‫نهایت تلاشم رو کردم ‫تا این موضوع روی بچه‌هام اثر نذاره.
‫بعضی وقت‌ها موفق می‌شدم، بعضی وقت‌ها نه.
‫آنقدر عادت کرده بودم عباس رو ‫با لباس مخصوص دادگاه ببینم
‫که کمکم فراموش می‌کردم شوهرمه.
‫چهار سال گذشت، ‫همه‌ی اینا برای یک جدال به خاطر ۴۰۰ روپیه.
‫«سال ۱۹۷۹، سالن جلسات علیگره»
‫بعد از طلاقمون، به خانم بانو ‫۲۰۰۰ روپیه مهریه دادم آقای قاضی.
‫این پرونده بی‌معنیه.
‫فقط هدر دادن وقت ارزشمند دادگستریه.
‫آقای قاضی، ‫درخواستم رو برای رد این پرونده تکرار می‌کنم.
‫آقای قاضی، موکلم سه تا بچه داره.
‫آقای خان سالانه ۷۰ هزار روپیه درآمد داره.
‫موکلم فقط ماهی ۴۰۰ روپیه درخواست کرده.
‫این بچه‌ها بچه‌های اون هم هستن.
‫تصمیم ازدواج مجدد رو خودش گرفت.
‫همسرش رو به روش غیرقانونی طلاق داد.
‫شه‌زادیا بانو هنوز هم همسر اون محسوب می‌شه.
‫اعتراض آقای قاضی!
‫بر اساس سنت اسلامی، ازدواج یک مسئله شرعیه.
‫یک قرارداد بین دو نفر.
‫یه پیوند نیست که تا هفت زندگی ادامه داشته باشه ‫طبق قوانین هندوها.
‫شرایط قرارداد از قبل مشخص می‌شن،
‫و هر دو طرف با این شرایط موافقن.
‫به همین دلیل قاضی سه بار از زن و شوهر می‌پرسه
‫تا مطمئن بشه موافق ازدواجن.
‫و اگر قراردادی بسته شده، می‌تونه فسخ هم بشه.
‫و وقتی قراردادی قراره فسخ بشه،
‫شرایطش هم دوباره ذکر می‌شن.
‫من قبلاً ۲۰۰۰ روپیه ‫به عنوان مهریه به خانم بانو پرداخت کردم.
‫با درخواست پول بیشتر،
‫اون داره شرایط توافق شده رو نقض می‌کنه.
‫آقای قاضی!
‫دادگاه عالی محترم،
‫در پرونده «بای طاهره» ‫علیه «علی حسین فیض‌علی» و دیگران،
‫دادگاه حکم داده که بر اساس بخش ۱۲۵ ‫قانون آیین دادرسی کیفری،
‫یک زن مسلمان مطلقه ‫حق دریافت نفقه رو داره،
‫صرف‌نظر از مبلغ مهریه ‫یا هر شرط دیگه‌ای که رعایت شده باشه.
‫بنابراین، ادعای آقای خان که گفته ‫خانم بانو رو بعد از رعایت همه شرایط طلاق داده
‫اون رو از تعهد
‫در قبال حقی که طبق قانون اساسی برای موکلم محفوظه، معاف نمی‌کنه.
‫«آر. ان. تریپاتی»
‫«سال ۱۹۸۰، دادگاه بخش علیگره»
‫بر اساس بخش ۱۲۵ ‫قانون آیین دادرسی کیفری،
‫و با توجه به شرایط خاص این پرونده،
‫این دادگاه به عباس خان دستور می‌ده
‫که ماهیانه به خانم بانو نفقه بپردازه.
‫با در نظر گرفتن مبالغ پرداختی قبلی،
‫تصمیم گرفته می‌شه که نفقه واجب
‫ماهی ۲۲ روپیه خواهد بود.
‫۲۲ روپیه؟
‫این یک پیروزی معنویه بانو.
‫پیروزی مال ماست.
‫۲۲ روپیه؟
‫آقای مولوی.
‫دیگه به کلاس‌هاتون نمیام.
‫مشکلی نیست پسرم.
‫«شریک، رحیم»
‫همه‌ی این‌ها به خاطر من پیش اومده.
‫اصلاً اینطور نیست دخترم.
‫پس‌کشیدن به خاطر ترس راحته،
‫اما شجاعت خیلی زیادی می‌خواد
‫که برای حقوقمون محکم بایستیم.
‫تقصیر تو نیست.
‫تقصیر ترس اوناس.
‫حقیقت داره به خاطر تو آشکار می‌شه.
‫وقتی یک دعوای کوچیک قراره تبدیل به جنگ بشه،
‫پیامدهایش در محیط اطرافمون طنین‌انداز می‌شه.
‫اما من فقط بازتابی از پدرم هستم.
‫و من تسلیم نشدم.
‫جامعه‌مون، همسایه‌هامون ‫و همه‌ی اطرافیانمون ارتباطشون رو با ما قطع کردن.
‫شک و خشم در چشمان همه واضح بود
‫انگار من یک مجرم بودم.
‫«بانو فقط یک بهانه‌ست، ‫دشمنی با ما چیز تازه‌ای نیست»
‫تنش بین هندوها و مسلمان‌ها شروع به شدت گرفتن کرد.
‫مردم تقسیم شدن.
‫و هیچ‌کس خائن‌تر از دختر مولوی، بانو نبود.
‫از در پشتی بروید!
‫قبل از اینکه والدینم ‫متحمل هر آسیبی بشن که من نتونم تحملش کنم،
‫مجبور شدم یک تصمیم سخت بگیرم ‫برای امنیت خودشون و بچه‌هام.
‫بیاین بچه‌ها بریم.
‫کجا می‌رید؟
‫اینجا چه کار می‌کنی؟
‫وضعیت در شهرم امن نیست.
‫و چی باعث شده فکر کنی ‫می‌تونی تو خونه‌ی من زندگی کنی؟
‫من این ملک رو به نام خانم بانو انتقال دادم.
‫اگر مشکلی با موندن اون اینجا داری،
‫می‌تونیم یک پرونده دیگه ثبت کنیم.
‫مادرتون این باغچه رو درست کرده.
‫قشنگ نیست؟
‫از امروز، این خونه‌ی جدیدمونه.
‫باشه؟
‫۲۲ روپیه. این رو پیروزی می‌دونی؟
‫به عنوان یک وکیل، ‫اهمیت تصویر عمومی رو درک نمی‌کنی؟
‫دیگه مسئله فقط ‫تأمین نیازهای همسر و بچه‌هات نیست.
‫یک مسئله‌ای که باید خصوصی حل می‌شد ‫الان قراره
‫در سطح کل کشور بحث بشه.
‫این بار، موضوع طلاق بدعیه.
‫در آینده، یه چیز دیگه‌ای پیش میاد!
‫راستی، بای طاهره در پرونده نفقه‌ش ‫در دادگاه عالی برنده شد.
‫و یک پرونده دیگه هم در دادگاه مونده ‫برای یک زن مسلمان دیگه به نام فضل‌نبی.
‫قوانین ازدواج، فرزندخواندگی، ارث ‫و قوانین احوال شخصیه.
‫دیگه این یه مسئله خانوادگی خصوصی تو نیست.
‫کل ملت درگیر این موضوع می‌شن.
‫همه نظرشون رو می‌دن.
‫اگر کل ملت قراره درگیر این بشن،
‫پس باشه.
‫من آماده‌م برای هر چیزی که پیش بیاد.
‫ما چهار نسل‌ست که وکالت کردیم.
‫ما قانون اساسی این کشور رو نوشتیم.
‫شما فقط داری در مورد ظواهر صحبت می‌کنی آقای قریشی.
‫ما به این کشور یک نمایش عالی می‌دیم.
‫«دادگاه عالی الله‌آباد»
‫«سال ۱۹۸۲، دادگاه عالی الله‌آباد»
‫آقای قاضی، در پرونده بای طاهره،
‫دادگاه عالی حکم داده ‫که اگر همسر سابق نتوانه
‫خودش رو از نظر مالی تأمین کنه،
‫یا حتی دوباره ازدواج کنه،
‫همسرش مسئول تأمین مخارجشه.
‫صرف‌نظر از دینش.
‫آقای قاضی، عبارت «همسر سابق» ‫در قانون مدنی وجود داره.
‫در شریعت اسلامی به رسمیت شناخته نمی‌شه.
‫آقای قاضی، ما نباید
‫شریعت در مقابل قانون مدنی رو ‫در این دادگاه بحث کنیم.
‫خانم بیلا، طلاق پایان یک قرارداد قانونی‌ست.
‫به محض پایان قرارداد، ‫همه شرایط مرتبط با اون هم لغو می‌شن.
‫من قرارداد رو می‌فهمم آقای خان،
‫اما رابطه چطوری تموم می‌شه؟
‫اولی، دومی، جدید، ‫قدیمی، مطلقه، سابق.
‫می‌تونی هر پیشوندی به کلمه «همسر» اضافه کنی،
‫اما کلمه «همسر» بخشی از هویت‌ش باقی می‌مونه، درسته؟
‫از روزی که طلاق نافذ می‌شه،
‫زن و شوهر نسبت به هم غریبه می‌شن.
‫می‌تونی بهم بگی
‫این شخصی که توی عکس ‫با تو و بچه‌هات هست، کیه؟
‫چطوری توصیفش می‌کنی؟ اون کیه؟
‫غریبه؟
‫من اون رو مادر بچه‌هام صدا می‌زنم. همین.
‫غیر از این، هیچ رابطه‌ای بین ما نیست.
‫وقتی مادر بچه‌هات شد،
‫اون موقع همسرت بود یا نه؟
‫اعتراض آقای قاضی!
‫- در شریعت... ‫- اعتراض آقای قاضی!
‫این یک سالن دادگاه مدنی‌ست.
‫و شریعت رو نمی‌شه اینجا بحث کرد.
‫این چیزی بود که آقای خان ‫در دادگاه بخش بیان کرد.
‫اگر دوباره کلمه شریعت رو بیان کنه،
‫باید همه استدلال‌هاش رد بشن آقای قاضی.
‫اعتراض پذیرفته شد.
‫ادامه بدید خانم بیلا.
‫سؤال‌هایی که قبلاً بین دیوارهای خونه پرسیده می‌شد
‫الان انعکاسشون تو سالن دادگاه پیچیده.
‫«آیا اون همسرشه یا نه؟»
‫«هویت همسر چیه؟»
‫«چی وجودش رو شکل می‌ده؟»
‫«معنای واقعی همسر چیه؟»
‫مشاجرات کلامی ساعتیا طول می‌کشید.
‫اما این بار، عباس ساکت بود.
‫دیر کردم؟
‫زندگی مادرای دیگه حول ‫جشن تولد بچه‌هاشون و فستیوال‌ها
‫و دستاوردهای تحصیلی مهم می‌گشته.
‫قمران.
‫مراحل رشد بچه‌هام با ‫تاریخ جلسات دادگاه عالی اندازه‌گیری می‌شد.
‫و این مال تو.
‫خوب درس بخونین.
‫شب می‌رسه،
‫اما دعوامون هیچ آتش‌بسی ‫با خواب راحت نداشت.
‫عباس،
‫اون قرآن و شریعت رو بهتر از تو می‌فهمه.
‫مگه نگفته بودی
‫که فقط یک جلسه‌ست؟
‫مگه با یک جلسه تموم شد؟
‫یک موکلی مثل این...
‫آقای عباس می‌خوان باهات صحبت کنن.
‫دارم میام.
‫- آقای فراز. ‫- آقای عباس.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبم.
‫والدینمون همدیگه رو می‌شناسن.
‫باید باهم کار کنیم.
‫ماهی ۳۰۰ روپیه.
‫مقبول مراحل اداری دیگه رو بهت توضیح می‌ده.
‫می‌تونی از دوشنبه شروع کنی.
‫داری سعی می‌کنی ارزش من رو بپرسی؟
‫آقای فراز، ‫دارم سعی می‌کنم نذارم یه اشتباه بزرگ بکنی.
‫این میل تو برای شعله‌ور کردن آتش
‫در نهایت مردممون رو می‌سوزونه.
‫و بیلا جین از این سود می‌بره.
‫بیلا جین داره ازت استفاده می‌کنه.
‫سعی کن بفهمی.
‫در مورد پیشنهاد من فکر کن.
‫خداحافظ.
‫موکلت نمی‌خواد بره شورای اسلامی.
‫مبلغ مهریه براش کافی نیست.
‫مهریه رو نمی‌شه با نفقه مقایسه کرد آقای محترم.
‫مبلغ مهریه در زمان ازدواج تعیین می‌شه،
‫و باید همون لحظه به زن داده بشه.
‫اینکه زن‌ها اونو درخواست نمی‌کنن ‫یه مسئله جداست.
‫و مشابه مفهوم «ستری‌دهان» در آیین هندوئه.
‫ستری‌دهان؟
‫منظورت مهریه‌ست؟
‫داری سعی می‌کنی یه بیانیه بدی ‫یا از دادگاه سؤال می‌پرسی؟
‫- داداش... ‫- این یه بیانیه‌ست نه سؤال.
‫درخواست تعویق جلسه کن.
‫مهریه تحت عنوان ستری‌دهان درخواست می‌شه.
‫این یک عمل شیطانی‌ست.
‫- داداش... ‫- ببخشید.
‫به حرفم گوش بده. درخواست تعویق جلسه کن.
‫ببخشید.
‫اون زندگی خیلی از زن‌ها رو خراب کرده!
‫در حالی که مهریه به زن قدرت و توانمندسازی می‌ده.
‫اعتراض آقای قاضی!
‫وکیل محترم داره سعی می‌کنه دادگاه رو گمراه کنه.
‫اون کاملاً آگاهه که مهریه و ستری‌دهان ‫قابل مقایسه نیستن.
‫تا زمانی که پرونده به دادگاه برسه،
‫همه مهریه‌ها تحت عنوان ستری‌دهان پنهان شدن.
‫آقای خان.
‫لطفاً به موضوع بحث پایبند باشید.
‫ادامه بدید.
‫آقای قاضی، ما درخواست تعویق جلسه داریم.
‫- لطفاً بشینین. من می‌خوام... ‫- لطفاً سعی کن بفهمی.
‫بشین. من رسیدگی می‌کنم.
‫- چه کار داری می‌کنی؟ ‫- ببخشید آقای قاضی.
‫لطفاً درخواست می‌کنم جلسه ادامه پیدا کنه.
‫مشکلش چیه؟
‫اینجا هم برنده می‌شی.
‫پس، لطفاً پرونده رو پس نگیر.
‫چه می‌گفت؟
‫گفت من اینجا هم برنده می‌شم.
‫پس نباید پرونده رو پس بگیرم.
‫چرا ممکنه اینو بگه؟
‫یه چیز دیگه‌ای در راهه، ‫که نمی‌تونیم پیش‌بینی‌ش کنیم.
‫«۱۹۸۳، حکم دادگاه عالی الله‌آباد»
‫دادگاه تصدیق می‌کنه که رابطه‌ای پیچیده ‫بین قانون شخصی و آیین دادرسی کیفری وجود داره.
‫و مخصوصاً بخش ۱۲۵ ‫در مورد نفقه و حقوق زن.
‫با این حال، مشاهده شده که مهریه ‫فقط یک عنصر از ازدواجه،
‫و بخشی از نفقه بعد از طلاق رو تشکیل نمی‌ده.
‫با در نظر گرفتن همه حقایق،
‫دادگاه به نفع خواهان حکم می‌ده.
‫بر اساس بخش ۱۲۵ ‫قانون آیین دادرسی کیفری،
‫همسر حق داره از شوهرش نفقه درخواست کنه.
‫مقدار نفقه تعیین می‌شه
‫۱۸۰ روپیه و ۲۰ پیسه.
‫جلسه تعطیل شد.
‫اومدی که زخمم رو بیشتر کنی؟
‫برام لذت‌بخش بود که زخمت رو بیشتر کنم
‫اگه باور می‌کردم زخم واقعیه.
‫تو پرونده رو نباختی عباس.
‫تو تصمیم گرفتی کنار بکشی.
‫می‌دونستم احکام دادگاه عالی ‫در پرونده‌های بای طاهره و فضل‌نبی
‫علیه تو خواهد بود.
‫اگه این پرونده رو در دادگاه عالی برنده می‌شدی،
‫چطوری می‌خواستی ‫به دادگاه عالی قانون اساسی ببریش؟
‫می‌خوای بری دادگاه عالی قانون اساسی.
‫فقط دادگاه عالی قانون اساسی ‫می‌تونه حکم قبلیش رو نقض کنه.
‫ادای خوبی بود!
‫فکر می‌کردم ‫نیاز داری یه مدت وقت بذاری تا اینو بفهمی خانم بیلا.
‫من تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫این دیگه مبارزه شخصی من نیست.
‫این خیلی بزرگ‌تره.
‫با این پرونده وارد تاریخ می‌شیم.
‫تحت پوشش قانون مدنی،
‫داری آشکارا شریعت رو مسخره می‌کنی
‫و انتظار داری ما ساکت تماشا کنیم؟
‫مسئولیت ماست که از قوانینمون محافظت کنیم.
‫مسئولیت تو هم این بود ‫که از بانو و بچه‌ها مراقبت کنی.
‫تو دیابت داری.
‫بانو اینو ذکر کرده.
‫عباس کاملاً برای دادگاه عالی آماده‌ست.
‫کنار نمی‌کشه.
‫به هر حال، ‫حداقل کسی هست که از این پرونده سود می‌بره.
‫آفرین آقای فراز.
‫می‌دونستم که با عباس کار می‌کنی.
‫این یک مسئله شرافته خانم بیلا. ‫و برای همینم که کنارت وایستادم.
‫وگرنه، کی واقعاً بهم اعتماد کردی؟
‫عباس، اگه پول کافی نداری، ‫من بهش می‌دم.
‫نمی‌تونیم زندگیمون رو برای ۱۸۰ روپیه خراب کنیم.
‫واقعاً فکر می‌کنی من می‌رم دادگاه عالی ‫تا ۱۸۰ روپیه رو تأمین کنم؟
‫احمقانه.
‫آره، من احمقم! چون نتونستم اینو بفهمم.
‫لطفاً برام توضیح بده.
‫من از کارام آگاهم.
‫چی می‌خوای بانو؟
‫از عباس بپرس.
‫مخالفتی نداشتم ‫که برم و ۱۸۰ روپیه و ۲۰ پیسه با خودم ببرم.
‫واقعاً؟
‫من پرونده رو بردم، ‫پس اون باید از حکم تجدید نظر بخواد.
‫نه، این درست نیست.
‫بهش بگو از حکم تجدید نظر نخواد.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫اون عاشقت بود.
‫تو باعث همه مشکلات شدی.
‫هیچ وقت واقعاً درکش نکردی. ‫و الان داری مشکل درست می‌کنی.
‫ثایره...
‫وقتی اولین بار وارد زندگی‌م شدی...
‫می‌تونستم بپذیرمت.
‫تو هم اینو می‌دونی.
‫نیازی نبود حقیقت رو بهم بگی.
‫که عباس عاشقت بود.
‫و تو...
‫یک مورد نیازمند صدقه نیستی.
‫اما این برات مهم نبود.
‫دروغ‌هاش فاش می‌شن. پشیمون می‌شه.
‫هیچکدوم از این‌ها برات مهم نبود.
‫چون تو نتونستی
‫تحمل کنی که بهت توهین بشه.
‫درسته؟
‫بعضی وقت‌ها عشق به تنهایی کافی نیست.
‫ما می‌خوایم عزت‌مون رو هم حفظ کنیم.
‫کی تماس گرفته؟
‫فریده، مادر بانو.
‫چطوری اجازه دادی این اتفاق بیفته؟
‫لطفاً بانو رو صدا کن.
‫یک موقعیت اضطراریه.
‫تو هرگز وارد این خونه نمی‌شی فریده.
‫لطفاً دیگه اینجا تماس نگیر.
‫«حمزه، عبدول»
‫«آرمان، حسین»
‫«بانو، تو حق داری»
‫داداش!
‫لطفاً نیم کیلو پیاز و سیب‌زمینی بهم بدین.
‫چه زندگی غم‌انگیزی ‫که پدرت مجبور شد تحمل کنه!
‫آقای مولوی با اندوه زیاد فوت کرد.
‫ما از خدا می‌خوایم ‫که بار چنین دختری رو برامون ببخشه!
‫سلیمه بی.
‫این مرد تمام روز سرت داد می‌زنه و فریاد می‌کشه.
‫و شب‌ها بهت حمله می‌کنه.
‫بعد ادعا می‌کنه که کاراش طبق قرآن درسته.
‫حق با منه؟
‫طبق سوره نساء قرآن،
‫مردان نگهبان زن‌ان، ‫همان‌طور که خدا برخی رو بر برخی برتری داده.
‫با کورت و پیژامه پوشیدن و ریش گذاشتن،
‫داری مردم رو با تعالیم دروغینت گمراه می‌کنی!
‫به من درسه دینی نده!
‫"بخوان."
‫اولین کلمه‌ای که در قرآن نوشته شده "بخوان".
‫معنیش میشه "بخوان".
‫باید خودت قرآن کریم رو بخونی!
‫خداوند بهمون دستور داده که بخونیمش!
‫تا پیامش رو بفهمیم و کسی نتونه گمراهمون کنه.
‫وقتی نوبت به خرید مایحتاج می‌رسه،
‫مگر تو با دکه‌های مختلف چونه نمی‌زنی؟
‫اما حرف مولانای مسجد محله‌ات رو بی‌چون و چرا می‌پذیری!
‫مگه به خودت زحمت میدی چک کنی چی بهت یاد میدن؟
‫از امروز به بعد، باید تحریمش کنین!
‫هیچکس باهاش حرف نزنه!
‫به محض دیدن صورتش ازش دور شین!
‫فکر می‌کنه می‌تونه آیات قرآن رو به من یاد بده!
‫نباید هیچکس بهش سبزی بفروشه.
‫اون و بچه‌هاش ‫نمی‌تونن از محدوده خونه‌شون بیرون بیان.
‫بیا بریم.
‫بذار سوره "فاتحه" رو بخونیم.
‫"قمران"! "بلال"!
‫"بلال" و "قمران" به محض دیدنم ازم دور شدن.
‫هیچ چیز برای یک پدر ‫از این دردناک‌تر نیست.
‫امشب همون شبه
‫که در پیشگاه خداوند ‫از همه کارهامون حساب پس میدیم.
‫سرنوشت‌های جدیدی برامون می‌نویسه.
‫فکر نمی‌کنم هیچ کدوم از کارام نجاتم بده.
‫و فکر نمی‌کنم بخششی در سرنوشتم نوشته شده باشه.
‫اما تو چطور "بانو"؟
‫چطور می‌خوای دِینت رو پس بدی؟
‫من فقط یه جرقه کوچیک روشن کردم.
‫اما تو بودی که کل دنیامون رو سوزوندی.
‫امشب، خدا باز می‌کنه…
‫درهای بخشش و رحمتش رو
‫برای همه بندگانش.
‫هر کاری تا حالا در حق هم انجام دادیم،
‫دعا می‌کنم خدا ببخشهمون کنه.
‫از خدا می‌خوام هر چی پیش بیاد رو ببخشه.
‫السلام علیکم.
‫و علیکم السلام.
‫"(بانو) علیه (خان)"
‫"روزنامه (کاپیتال هرالد): ‫(بانو) در پی عدالت"
‫"واقعاً چه چیزی در خطر است؟ ‫هویت مسلمانان یا وحدت ملی؟"
‫"برای روزی که خوابش رو دیدم
‫که بخاطرش همه دردها رو تحمل کردم
‫که بخاطرش شب‌های زیادی بیدار موندم
‫و اشک رو تو چشام حبس کردم
‫تاریکی اندوه‌ها کم می‌شه
‫لحظه روشن نزدیکه
‫حق منه
‫حق منه"
‫"سال 1983، ‫دادگاه عالی قانون اساسی (هند)"
‫"شهزاده بانو" علیه "عباس خان". دفاعیه تجدید نظر ارائه می‌شود.
‫"آقای (اچ.ان. فاشیست)، جناب رئیس دادگاه"
‫جنابان.
‫چرا مسلمانان "هند" ‫بی‌وقفه درباره شریعت حرف می‌زنند؟
‫مگه قبلاً "پاکستان" رو نگرفتن؟
‫اگه می‌خواستن از شریعت پیروی کنن،
‫پس چرا موقع تقسیم به "پاکستان" نرفتن؟
‫می‌تونستن اونجا هر کاری می‌خواستن بکنن.
‫در این کشور، هر مسلمان هندی،
‫نه "عباس خان" و نه "شهزاده بانو"،
‫مجبوره به این سوالا جواب بده.
‫این دیگه یه پرونده نفقه زنونه نیست،
‫و به اختلاف زن و شوهری ‫بین زوج ربطی نداره.
‫این پرونده مربوط به هویت مسلمانانه.
‫در واقع، این پرونده الآن ‫مربوط به هویت فرهنگی مسلمانان هنده.
‫و از همه مهم‌تر،
‫چرا می‌خوان شریعت رو اجرا کنن؟
‫جناب، بیش از 30 سال می‌گذره.
‫اما تا امروز، ‫در دادگاه عالی قانون اساسی،
‫ما داریم درباره قوانین شخصی ‫در مقابل قوانین مدنی بحث می‌کنیم.
‫چرا؟
‫چون قانون اساسی "هند" به ما قول داد
‫که قوانین احوال شخصی مسلمانان ‫عهدی‌ست بین مسلمانان هندی و "هند".
‫وقتی قانون اساسی در حال نوشته شدن بود،
‫هر گروه ذینفع خواسته‌هاش رو ‫در مجلس موسسان مطرح می‌کرد.
‫هر اقلیتی برای سهمش از حقوق مبارزه می‌کرد.
‫ما هم همین کار رو کردیم.
‫تنها چیزی که خواستیم حوزه‌های انتخابیه جداگانه
‫و نمایندگی در پست‌های دولتی ‫و سهمیه‌بندی و چیزای دیگه بود.
‫جناب، بعد از 40 سال،
‫الآن یه سیستم سهمیه‌بندی ‫برای طبقات محروم و قبایل ثبت شده وجود داره
‫و زنان هم حقوق سهمیه و نمایندگی خودشون رو دارن.
‫گروه‌ها و جوامع محافظت شده زیادی هستن.
‫ما چی داریم؟
‫و چرا ما همچین چیزی نداریم؟
‫چون مجبور شدیم انتخاب کنیم.
‫درسته.
‫انتخاب بین سیاست و شریعت.
‫خود مسلمانان هندی ‫که خاک وطنشون رو خاک خودشون می‌دونستن.
‫همه ما در تقسیم مقصر بودیم.
‫اما بار اون تقسیم ‫تنها بر دوش مسلمانان افتاد،
‫حتی بعد از 40 سال.
‫پدر بزرگم و پدرم و من،
‫و صدها مسلمان مثل ما
‫همیشه به اصول پایه‌ای این کشور ایمان داشتیم.
‫اما هر چند سال یکبار،
‫ازمون می‌خوان که وفاداریمون رو ثابت کنیم.
‫مدام ازمون می‌پرسن: چرا می‌خوایم شریعت رو اجرا کنیم؟
‫چرا باید با مسلمانان رفتار ویژه‌ای بشه؟
‫چرا سازگار نمی‌شین؟
‫سوال پشت سوال،
‫و ما از همه خواسته‌هامون گذشتیم.
‫همه چیز رو به نام وحدت ملی قربانی کردیم.
‫در عوض، تنها چیزی که خواستیم ‫استقلال در مورد شریعت بود.
‫شریعت اسلامی که هویت ما ‫به عنوان مسلمان رو مشخص می‌کنه.
‫جناب!
‫چه چیز مشترکی
‫بین یه مسلمان "پنجابی" و یه مسلمان "کرالایی" وجود داره؟
‫هویت فرهنگی‌شون.
‫شریعت اسلامی.
‫شریعته که اونها رو به هم وصل می‌کنه.
‫مسلمانان هندی ‫بهای گزافی برای شریعت پرداخت کردن.
‫دیگه چیزی جز یه برگ تنجیر برامون نذاشتن.
‫آیا اینم ازمون گرفته می‌شه، تا بیشتر تحقیرمون کنن؟
‫آیا این برای تحقیر بیشتر و نشان دادن جایگاهمونه؟
‫"فوزلونبی" و "بای طاهره"،
‫و حالا "شهزاده بانو".
‫با استفاده زیرکانه از ماده 125 ‫و نادیده گرفتن شریعت اسلامی،
‫همه قول‌هایی که به ما داده شد ‫به نام سکولاریسم نقض می‌شه.
‫ما داریم شدیداً تحقیر می‌شیم، ‫و جایگاهمون در جامعه نشون داده می‌شه.
‫جناب،
‫این پرونده مسئله هویت برای جامعه‌مونه.
‫مسئله وجودمونه.
‫مربوط به عزت نفس‌مونه.
‫"شهزاده بانو" اینجا بر اساس ماده 125 برای گرفتن خرجی به دلیل فقر شکایت کرده.
‫و واضحه که گمراه شده.
‫چون "شهزاده بانو"، به عنوان یه زنی که ‫روزی پنج بار نماز می‌خونه، خوب می‌دونه
‫که در شریعت هیچکس بی‌پشتیبون نمیمونه.
‫شورای اوقاف برای همچین چیزایی وجود داره.
‫شورای اوقاف ‫از هزاران زن نیازمند و محتاج مراقبت می‌کنه.
‫جناب، چه چیزی این پرونده رو اینقدر خاص کرده
‫که مجبور شده از این دادگاه کمک بخواد؟
‫آیا تنها دلیلش اینه
‫که "شهزاده بانو" فکر می‌کنه ازدواج یه بازی بچه‌گانه‌ست؟
‫خونه رو رها کرد و بچه‌ها رو هم با خودش برد.
‫و یه روز، تصمیم گرفت شکایت کنه.
‫دادگاه‌های پایین‌تر ‫نباید این پرونده رو می‌پذیرفتن.
‫این پرونده نباید ‫به دادگاه عالی می‌رسید جناب.
‫این یه مسئله خیلی حساس برای ماست.
‫بردشون در دادگاه بخش و دادگاه تجدید نظر
‫از نظر ما خلاف اعتماد کاملاً آشکاری بود.
‫بعد از اینکه اونجا بهمون ظلم شد،
‫ما اینجا با امید گرفتن عدالت و بخشش
‫از بالاترین دادگاه کشور حضور داریم.
‫ممنونم جناب.
‫"فراز"، با این عجله کجا میری؟
‫خواهر، نظرت درباره اتفاقی که اونجا افتاد چیه؟
‫"عباس" نقش قربانی کلاسیک رو بازی کرد! ‫این چیزی بود که اتفاق افتاد!
‫خیلی زرنگ بود خواهر!
‫من هفت ساله دارم این پرونده رو دنبال می‌کنم.
‫اما بعد از شنیدن حرفاش امروز، ‫واقعاً احساس کردم که ما به عنوان یک جامعه تحقیر شدیم.
‫واقعاً؟
‫کی با اونا همدست شدی؟
‫هر مسلمان سکولاری ‫حیله‌های "عباس" رو می‌فهمه.
‫"فراز"، وقتی قانون اساسی‌مون در حال نوشته شدن بود
‫پدربزرگم بهم گفت…
‫پدربزرگت قانون اساسی رو ننوشته خانم "بیلا"!
‫اون فقط قلم‌های خوشنویسان رو عوض می‌کرد.
‫پدرم یه مسلمان سکولار بود.
‫جایی برای خودش نه در سیاست سکولار و نه درون جامعه‌اش پیدا نکرد.
‫در مقایسه با خطاب "عباس"، ‫داستان پدربزرگت درباره قانون اساسی
‫تقریباً بی‌اهمیت به نظر می‌رسه.
‫به هر حال، فراموشش کن.
‫بعد از شنیدن "عباس"، ‫اگه منم احساس می‌کنم حق با اونه،
‫پس هیئت منصفه چی فکر می‌کنن؟
‫و بهم بگو، برنامه‌مون چیه؟
‫می‌تونم یه چیزی بگم؟
‫اگه کسی امروز ازم بپرسه
‫همیشه جواب میدم
‫که حق با اونه.
‫"بانو" حق داره.
‫افکارت رو توی یه دفتر خاطرات شخصی بنویس.
‫رو من خالی نکن و عصر من رو خراب نکن.
‫"سال 1984، ‫دادگاه عالی قانون اساسی (هند)"
‫طلاق.
‫"عباس" با ازدواج باهاش کار خوبی کرد.
‫- من عشق اولشم. ‫- طلاق.
‫ما فرستادگان خداوند عز وجل هستیم.
‫- طلاق. ‫- "عباس" شوهرمه!
‫داری گناه می‌کنی!
‫جنابان.
‫موکلم می‌خواد دلایل خودش رو ارائه بده.
‫"آقای (اچ.ان. فاشیست)، جناب رئیس دادگاه"
‫جناب قاضی. قربان.
‫"جنابان."
‫جنابان.
‫معذرت می‌خوام، یه ذره استرس دارم.
‫یه کم آب بخور.
‫جنابان.
‫من "شهزاده بانو" هستم.
‫اسمی که پدرم با همه عشق انتخاب کرد.
‫"شهزاده" یعنی
‫چیزی منحصر به فرد و باارزش.
‫پدرم سال پیش فوت کرد.
‫توی مراسم تشییعش، آدم به اندازه کافی نبود
‫که تابوتش رو حمل کنن.
‫همه مردم روستامون ‫روخوانی اسم‌هاشون رو از پدرم یاد گرفتن.
‫و الآن، همون مردم ‫اسم من رو روی دیوارها می‌نویسن،
‫و بهم می‌گن حقیر و خائن، و بدتر از اون.
‫تنها "گناه" پدرم…
‫این بود که دخترش بودم.
‫و همون گناه
‫به بچه‌هام منتقل شد.
‫هیچکس با بچه‌های من بازی نمی‌کنه.
‫چون…
‫بچه‌های دیگه ‫نمی‌تونن بازی‌هایی که بچه‌های من معمولاً می‌کنن رو بفهمن.
‫اونا نقش‌آفرینی می‌کنن به عنوان قاضی،
‫گاهی به عنوان قاضی یا وکیل.
‫گاهی بازی‌های ترسناک و خشن می‌کنن.
‫"کنیز" تظاهر به ترس می‌کنه و در رو می‌بنده.
‫"بلال" تظاهر می‌کنه از بیرون با خشونت در رو می‌شکنه.
‫"قمران" قفل درها رو چک می‌کنه
‫حداقل چهار بار ‫قبل از اینکه شب بخوابه.
‫وظیفه اولیه والدین محافظت از بچه‌هاشونه.
‫بچه‌های من از پدرشون محروم شدن،
‫و مادرشون ‫تبدیل به موضوع بحث در سطح کشور شده.
‫بارها به خاطر اونا به این فکر کردم که تسلیم بشم.
‫بعد فکر کردم…
‫چی می‌شد اگه "بلال" یا "قمران" ‫با دختر یه نفر دیگه همون رفتاری رو می‌کرد
‫که پدرشون با من کرد؟
‫"کنیز" چه احساسی می‌کرد؟
‫شروع می‌کرد به شک کردن در وجودش.
‫بعد با قدرت احساس کردم…
‫که جنگ من از خودم بزرگ‌تره.
‫فقط به بچه‌های خودم مربوط نمی‌شه،
‫بلکه درباره ‫حفاظت از اعتقادمون در برابر تفسیر غلط هم هست.
‫امروز، شورای قانون اسلامی محکم ‫کنار آقای "عباس" ایستاده
‫چون حفاظت از شریعت مسئولیت اوناست.
‫آقای "عباس" ادعا می‌کنه جنگ سختی کرده
‫برای به دست آوردن حقوق مندرج در قانون اساسی برای ما.
‫آیا زنان ‫رو در جامعه‌ای که درباره‌اش صحبت می‌کنه شامل می‌شن؟
‫چون افراد بانفوذ ‫بارها و بارها
‫بر خلاف شریعت برای نفع خودشون عمل کردن.
‫یه بار، "نظام"
‫اعلام کرد نوه‌ش به جای پسرش وارث اموالش هست،
‫که خلاف اصول شریعته.
‫اما شریعت در "هند" سالم موند، ‫و هیچ مسلمانی احساس تحقیر نکرد.
‫در سال 1947،
‫"نظام (حیدرآباد)" ‫نمی‌خواست بخشی از "هند" باشه.
‫جنگ درگرفت و توافقاتی صورت گرفت.
‫چه برسه به "نظام"، حتی حیوانات خانگی‌اش ‫بیش از حد مراقبت می‌شدن.
‫انتظار داری من و بچه‌هام
‫رو نهادهای خیریه شورای اوقاف تکیه کنیم؟
‫شما به یه پیشینه مرفه تعلق دارین آقای "عباس".
‫لطفاً چشامون رو باز کنید ‫و به کسانی توجه کنید که بیشتر از همه نیاز به محافظت دارن!
‫اونها طبقه محروم جامعه مون هستن.
‫و اونایی که ته خط هستن زنانن!
‫اونا نیاز به حمایت دارن.
‫در دادگاه تجدید نظر،
‫عمداً پرونده رو باخت تا بتونه
‫همه احکام قبلی ‫دادگاه عالی رو نقض کنه.
‫به طوری که با گفتن کلمه "طلاق" سه بار
‫و پرداخت مهریه،
‫مرد می‌تونه به راحتی ‫از همسر و بچه‌هاش دست بکشه
‫و آزادانه زندگی کنه، بدون اینکه عواقبی داشته باشه.
‫17 سال پیش،
‫"عباس" با من ازدواج کرد.
‫با هم خونه ساختیم.
‫و صاحب بچه شدیم.
‫بعد از نه سال ازدواج…
‫"عباس" دوباره ازدواج کرد.
‫و من از "همسرش" تبدیل شدم به "همسر اولش".
‫از همسر اول انتظار می‌ره
‫با آرامش ‫زمام امور خونه رو
‫به همسر جدید بسپره.
‫نتونستم این کار رو بکنم.
‫و بعد از این،
‫مردی که دوست داشت ‫منو صدا کنه "همسر عزیزم"،
‫دنیام رو زیر و رو کرد
‫با گفتن کلمه طلاق سه‌گانه.
‫طبق شریعت اسلامی، ‫هر مردی که طلاق سه‌گانه بده
‫حقشه که علناً شلاق بخوره.
‫در واقع، چند تا مرد ‫به خاطر این مجازات می‌شن؟
‫و در عین حال، زنان درمانده رو خیلی وقت‌ها ‫می‌شنی که کنار خیابون نشستن!
‫ازدواج، طبق اسلام،
‫یه توافق بین افراد است.
‫اما فقط یه قرارداد نیست.
‫بلکه یه مسئولیت عشق و رابطه است.
‫و وقتی
‫از این توافق ‫برای فریب در رابطه سوء استفاده می‌شه،
‫این واقعاً بی‌احترامی به شریعته.
‫من تحصیل‌کرده نیستم.
‫چه برسه به وکالت.
‫اما طی سال‌ها، ‫و با رفت و آمد از دادگاهی به دادگاه دیگه،
‫یک چیز رو فهمیدم.
‫چیزی که در قرآن کریم آمده
‫دقیقاً همون چیزیه که قانون اساسی و قوانین ما هم ازش حمایت می‌کنن.
‫"و برای زنان مطلقه هدیه‌ای شایسته (حقّی) است؛
‫بر پرهیزگاران.
‫خداوند این‌گونه آیات خود را برای شما بیان می‌کند؛ باشد که بیندیشید."
‫بارها و بارها ازم پرسیدن که آیا من هندی‌ام یا مسلمان.
‫دختر؟ مادر؟ همسر سابق؟ ‫در آستانه طلاق؟
‫من با همه این هویت‌ها با هم دست و پنجه نرم می‌کنم!
‫پس چرا در این مورد فقط تحت فشارم که یکی رو انتخاب کنم؟
‫من فقط یک زن مسلمان نیستم.
‫من یک زن مسلمان هندی هستم، ‫و به این خاک تعلق دارم!
‫و به همین دلیل اینجا ایستادم، ‫با سربلندی، التماس عدالت می‌کنم.
‫پس، قانون باید با من همون طوری رفتار کنه ‫که با زنان دیگه در "هند" رفتار می‌کنه.
‫پدرم این اسم رو با عشق زیادی روی من گذاشت.
‫و امروز، اسم من
‫در جامعه‌م مثل یک ناسزا شده.
‫من اینجام تا خودم رو پس بگیرم.
‫اگه امروز از حقوقم محروم بشم،
‫مطمئنم…
‫که هیچ پدری
‫دخترش رو "شهزاده بانو" نخواهد گذاشت.
‫"من هم می‌خوام بدرخشم و لبخند بزنم و بخندم
‫مثل اونایی که این کار رو می‌کنن
‫این چه زندگی‌ایه؟ آرزو می‌کنم زندگی‌ام رو بگذرونم
‫مثل بقیه که زندگی می‌کنن
‫اگه از همه تبعیض‌ها آزاد باشیم
‫اونوقت قلبم تازه شاد می‌شه
‫حق منه
‫حق منه"
‫"سال 1985، ‫رأی دادگاه عالی قانون اساسی (هند)"
‫در پرونده "شهزاده بانو" علیه "عباس خان"،
‫دادگاه با دقت
‫همه جنبه‌های ماده 125 ‫و قوانین احوال شخصی مسلمانان رو بررسی کرد،
‫به همراه احکام صادر شده ‫در پرونده‌های قبلی
‫مثل "بای طاهره" علیه "علی حسین فیض علی چوتیا"،
‫و "فوزلونبی" علیه "خضر ولی".
‫ماده 44 قانون اساسی،
‫قانون مدنی یکسان
‫که قول یک قانون مدنی یکسان رو می‌ده،
‫تبدیل به جوهر روی کاغذ شد.
‫اما اگر بخواهیم عدالت ‫و احترام مناسب رو
‫برای هر شهروند این کشور فراهم کنیم،
‫باید به قول خودمون عمل کنیم.
‫طبق ماده 125، هر زن مطلقه‌ای
‫حق دریافت نفقه رو داره.
‫و این حق شامل زنان مسلمان هم می‌شه.
‫این دادگاه قرآن کریم رو ‫بالاترین مرجع در شریعت اسلامی می‌دونه،
‫و می‌فهمه که طبق قرآن،
‫عدالت و نفقه
‫از حقوق هر زن مطلقه‌ای هست.
‫و این دادگاه به این نتیجه رسیده
‫که هیچ تعارضی بین قوانین ‫احوال شخصی مسلمانان و ماده 125 وجود نداره.
‫بنابراین ما از حکم صادر شده توسط دادگاه تجدید نظر حمایت می‌کنیم
‫و دادخواست نفقه ‫ارائه شده توسط "شهزاده بانو" رو می‌پذیریم.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫"حق منه
‫حق منه
‫اگر این دنیای توئه
‫خوش اومدی که توش زندگی کنی
‫می‌خوام از اینجا برم
‫تویی که زهر درد رو خواهی نوشید
‫شاید من نباشم ‫اما خداوند قادر خواهد بود
‫اون رو مثل یک نعمت خواهد آورد
‫حق منه
‫حق منه"
‫پس برنامه آینده‌ات چیه؟
‫اینکه قرآن رو به دختران کوچیک یاد بدم.
‫هر دستمزدی که بگیرم،
‫خانواده‌م رو با اون حمایت می‌کنم.
‫"بخوان."
‫"(شهزاده بانو) برای حقوق، فرزندان و کرامتش جنگید."
‫"برای بیش از یک دهه، ‫در برابر سیستمی ایستاد که برای حمایت از مردان ساخته شده بود."
‫"و پیروز شد."
‫"داستان او از زنان شجاع الهام گرفته"
‫"مثل (شاه بانو)، (بای طاهره)، (فوزلونبی) ‫و دیگرانی که راه رو هموار کردن"
‫"برای این اصل که قانون ‫باید برای همه یکسان باشه."
‫"در سال 1985، دادگاه عالی ‫به نفع (شاه بانو) حکم داد،"
‫"و به او نفقه مادام‌العمر تحت ماده 125 ‫قانون آیین دادرسی کیفری اعطا کرد،"
‫"که یک قانون مدنیه و برای همه شهروندان اعمال می‌شه."
‫"این حکم یک لحظه سرنوشت‌ساز ‫در تاریخ حقوق زنان مسلمان بود،"
‫"و بحث درباره یک قانون مدنی یکسان رو دوباره زنده کرد."
‫"اما در سال 1986، ‫و تحت فشار گروه‌های مذهبی محافظه‌کار،"
‫"دولت وقت ‫قانون حمایت از حقوق زنان مسلمان رو تصویب کرد"
‫"(حمایت از حقوق در طلاق)، ‫که نفقه رو به مدت عده بعد از طلاق محدود کرد،"
‫"یعنی فقط 90 روز، که یک عقب‌گرد بزرگ بود."
‫"دادگاه عالی ‫به تأیید حکم سال 1985 خود ادامه داد"
‫"در پرونده‌های متعدد در طول سال‌ها."
‫"و 33 سال طول کشید تا تغییر اعمال شود، ‫تا اینکه دولت فعلی"
‫"قانون حمایت از حقوق زنان مسلمان ‫(در ازدواج) را در سال 2019 تصویب کرد،"
‫"که طلاق سه‌گانه رو جرم می‌دونه ‫و برای همه زنان مسلمان عدالت به ارمغان میاره."
‫"این فیلم گواهی است بر اینکه عدالت ‫اگرچه دیر، اما نمی‌تواند انکار شود."
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫ترجمه "سندی مجدی"