‫بیستم دسامبر بدترین روز سال
‫برای مسافرت از فرودگاه بین‌المللی جان اف‌ کندیه.
‫در این روز بیش از ۱۹۳ هزار مسافر ‫به فرودگاه رفت و آمد دارن...
‫که باعث تاخیر ۲۳ دقیقه‌ای گرفتن کارت پرواز
‫و ۱۱۷ دقیقه تاخیر تو بخش بازرسی میشه.
‫از بین این همه مسافر ناراضی ‫تو این روز اعصاب خردکن...
‫ببخشید.
‫یه داستان هست که فقط اهمیت داره.
‫چون امروز اون مسافر دیرش شده.
‫ببخشید.
‫شرمنده. شرمنده!
‫الانه که هادلی سالیوان سر 4 دقیقه دیر اومدن
‫به پروازش به لندن نرسه.
‫صبر کنید! خواهش می‌کنم، من اومدم.
‫شرمنده خانم. خیلی دیر کردید.
‫۳۶۷ مسافر تو پرواز تی‌ای-5120 هستن.
‫با ۴۱۲ چمدون، ۳۴۴ قلم اقلام شخصی،
‫۴ حیوان خانگی و ۶۲ بالشت گردن.
‫پرواز همۀ مسافران شش ساعت ‫و ۴۷ دقیقه طول می‌کشه،
‫به غیر از هادلی.
‫بعضیا میگن بدشانسیه که آدم پروازش رو ‫سر 4 دقیقه دیر اومدن از دست بده.
‫یا شاید شما فکر کنید هر چیزی حکمتی داره.
‫ولی برای هادلی، ‫چهار دقیقه اصلاً از رو بدشانسی نیست.
‫چون خیلی زود، ‫یه دختر و پسر با هم آشنا میشن،
‫و این همه چی رو تغییر میده.
‫ولی این داستان دربارۀ عشق نیست.
‫دربارۀ قسمت و سرنوشتـه.
‫یا آمار.
‫بستگی داره که طرف صحبتتون کیه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از مریــم |
‫دختره هادلی اِلا سالیوانه.
‫22 ساله، قد 165.
‫21 درصد مواقع دیر می‌رسه ‫که بر حسب اتفاق
‫اندازۀ عمر متوسط باتری‌ گوشیشه.
‫از سه تا چیز می‎ترسه،
‫سس مایونز،
‫فضاهای کوچیک،
‫و دندانپزشک‌.
‫یه چیزی بود که فکرشو نمی‌کرد ازش بترسه.
‫فقط یه ترم میرم.
‫بابا، واقعاً می‌خوای تو کشوری که ‫شکسپیر مال اونجاست ادبیات درس بدی.
‫- چرا هول نکردی؟ ‫- هول کردم.
‫حرف نداره. ‫همیشه می‌خواستم خارج از کشور تحصیل کنم...
‫راستش عزیزم، من و تو اینجا می‌مونیم.
‫چرا؟
‫حاضر نبود که بهش اذعان کنه، ‫ولی تو لیست ترس‌هاش،
‫یهویی طلاق از سس مایونز ‫چندین پله بالاتر رفت.
‫بهترین کاری که از دستمون بر میاد ‫اینه که با پرواز بعدی برید.
‫دوتا صندلی خالی داریم، تو بیزنس کلاس.
‫- کِی پرواز می‌کنه؟ ‫- یک ساعت و نیم دیگه.
‫ساعت 9:55 صبح می‌رسه لندن.
‫- عروسی بابام ظهره. ‫- می‌خواید فکراتونو بکنید؟
‫میشه یه لحظه بهم وقت بدید؟ ‫من...
‫شرمنده، یه لحظه.
‫فقط...
‫سلام، عزیزم. چه خبرا؟
‫- سلام، از پروازم جا موندم. ‫- چی؟
‫آره، میشه با پرواز بعدی بیام، ‫ولی فقط بیزنس کلاس دارن.
‫ساعت 10 می‌رسه.
‫فردا؟
‫- نه، امشب، چون با شهاب‌سنگ سفر می‌کنم. ‫- هادلی.
‫شرمنده.
‫باشه، بلیت رو بخر، من پرداخت می‌کنم.
‫- نه، خودم می‌تونم. ‫- لوس نشو.
‫- پولش رو نداری. ‫- باشه. ممنون.
‫دیگه باید برم.
‫باشه.
‫وقتی رسیدی پیام بده، خب؟
‫باشه، خب.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫باشه، آره.
‫لطفاً یه بلیت بیزنس کلاس به لندن.
‫ممنون. مرسی.
‫ببخشید.
‫خرابه.
‫واسه همین کسی سراغش نرفته.
‫از شانس من.
‫- چی؟ ‫- خب...
‫مهم نیست. هیچی. ممنون.
‫اگه می‌خوای می‌تونی مال منو قرض بگیری.
‫همون طور که حدس زدید ‫ایشون پسره‌س.
‫اولیور مارتین جونز، 22 ساله، قد 180.
‫94 درصد مواقع سر وقت می‌رسه،
‫که بر حسب اتفاق اندازۀ عمر باتری
‫تلفن همراهشه.
‫اونم همیشه از سه تا چیز می‌ترسیده،
‫میکروب، تاریکی...
‫و غافلگیری.
‫اینم از طومار...
‫طومار؟
‫که نام هر مردی که مناسب
‫این...
‫فعلاً پخش نشده.
‫با درمان مناسب، احتمال بهبودش زیاده.
‫این چیزا قابل ‌پیش‌بینی نیستن.
‫اون موقع بود که اولیور تصمیم گرفت ‫هرگز غافلگیر نشه.
‫همه چی تو زندگی‌ بر اساس داده ارزیابی میشه.
‫ارتباطات اجتماعی، عادات، ‫حتی قدم برداشتن روزانه‌مون.
‫این یعنی که در نهایت یه روز
‫همه چی تو زندگی‌مون قابل پیش‌بینیه.
‫به نظرم همیشه یه چیزایی هست ‫که غافلگیرمون می‌کنن.
‫نه اگه دادۀ کافی داشته باشیم.
‫وقتی از غافلگیری می‌ترسی،
‫به نظر میاد بهتره ‫که هیچی رو به شانس واگذار نکنی.
‫اگه می‌خوای مال منو بگیر.
‫تا اینکه با یه دختر آمریکایی آشنا میشی
‫که شارژ گوشیش تموم شده.
‫شرمنده، تا دیدار سوم ‫وسایل الکتریکیم رو سهیم نمی‌شم.
‫باشه. نه... به گمونم صمیمانه‌‌س.
‫باشه، کارم تموم شد اگه می‌خوای ازش استفاده کنی.
‫ممنون. من...
‫باتریم همش خالی میشه.
‫احتمالاً باید بدی درستش کنن.
‫عمر باتری گوشی محدوده.
‫تو کار تکنولوژی هستی یا...
‫خوره ریاضی.
‫تو دانشگاه یل آمار می‌خونم.
‫عجب.
‫دستاوردهای تحصیلیت رو خوب نشون دادی.
‫انگلیسی هستم، می‌دونی؟ ‫دست خودم نیست.
‫راستی اسمم اولیوره.
‫الیور تویست؟
‫اونوقت میگن آمریکایی‌ها بی‌فرهنگن.
‫صد درصد هستیم. ‫من عاشق آثار چارلز دیکنزم.
‫هادلی هستم.
‫خب، از آشناییت خوشوقتم.
‫به همچنین.
‫رشتۀ تو چیه، هادلی عاشق دیکنز؟
‫- ادبیات انگلیسی؟ ‫- تصمیم نگرفتم.
‫این جوری نیست که ‫یه صبح بیدار بشم و بگم،
‫«می‌خوام وکیل مالیاتی بشم.»
‫مگه برای کسی هم اتفاق می‌افته؟
‫احتمالاً برای وکلای مالیاتی.
‫کجا میری؟
‫لندن. تو؟
‫منم. آره، راستش...
‫الان باید تو آسمون باشم.
‫ولی چهار دقیقه دیر رسیدم.
‫من بودم می‌گفتم قسمت بوده،
‫ولی خودت انتخاب کردی ‫که چهار دقیقه دیر برسی.
‫می‌خواستم برم یه چیزی بخورم.
‫می‌خوای بیای؟
‫یا اینم باید تو دیدار سوم باشه؟
‫نه، به غذا نمیشه نه گفت.
‫معمولاً گوشی شارژ نشده و قدیمیش
‫تو دردسر میندازتش.
‫امروز باعث شد گذارش به اولیور بیفته.
‫واسه تعطیلات سال نو میری خونه؟
‫به گمونم لندن زادگاهته.
‫آره، راستش ترجیح میدم نرم.
‫نمی‌خوام از تحقیقم عقب بیفتم.
‫رو چی تحقیق می‌کنی؟
‫چند درصد آمریکا‌یی‌‌ها به پروازشون نمی‌رسن.
‫بامزه بود. خندیدم.
‫عوق.
‫کثیف شد.
‫دستمال دارم.
‫برای گوشی کثیف در حال خاموش شدنت.
‫ممنون.
‫همیشه از فرودگاه بیزار بودم.
‫واقعاً؟
‫برعکس من دوست دارم.
‫چرا؟
‫نه اینجا هستی نه اونجا،
‫تو یه جای بی‌طرفی.
‫نه، خوب به نظر میاد.
‫درست مثل برزخ.
‫کربوهیدارت نمی‌خوری؟
‫نه، فقط از مایونز متنفرم.
‫- راست میگی؟ ‫- آره.
‫- خیلی چندشه... ‫- منم دوست ندارم.
‫خب، این...
‫شمارۀ دو تو لیست ترسهامه.
‫- بقیه چی هستن؟ ‫- دندونپزشک و فضای کوچیک.
‫- درباره‌ش فکر کردی. ‫- راستش نه.
‫مثلاً اگه بپرسن از چیزی می‌ترسی،
‫اصلاً فکر نمی‌خواد. سریع میگی.
‫از کجا می‌دونی من هیچ ترسی ندارم؟
‫چون داری غذای آماده رو ‫با کارد و چنگال می‌خوری.
‫شرمنده، باید جواب بدم.
‫باشه. جواب بده.
‫مگه نگفتی 11 می‌رسی؟
‫نه، 10 میام. ایمیل دادم.
‫واقعا؟
‫تقصیر وای‌فای باشگاهه. ‫درست آنتن نمیده.
‫فردا فقط یه کار بکن. ‫ساعت 10 بیا دنبالم.
‫جوش نزن. میام.
‫راستی یه غافلگیری کوچیک برات دارم، ‫آماده باش.
‫چی؟ نه، از غافلگیر شدن خوشم نمیاد.
‫این یکی خوبه. اذیت نمیشی.
‫نگی نگفتی، یوقت عصبانی بشی.
‫این دیگه چه جور منطقیه که تو داری؟
‫لوتر، نه.
‫نمی‌خوام غافلگیرم کنی. ‫خیال می‌کنی همه‌شون خوبن. ولی نیستن.
‫نه، شرمنده، وای‌فای داره قطع میشه. ‫نه، صداتو ندارم.
‫لوت. لوتر.
‫- ببخشید. ‫- باشه.
‫پس اگه ترس از فضای بسته ‫یکی از بزرگ‌ترین ترسهاته،
‫پس چرا می‌خوای سوار پرواز 6 ساعته بشی؟
‫سوال بسیار خوبیه.
‫دارم میرم عروسی.
‫مثل تو؟
‫درسته.
‫راستش لباس راحتیمه.
‫دوست دارم با کت و شلوار چروک استراحت کنم.
‫می‌فهمم چی میگی.
‫چروک خیلی استرس‌آوره.
‫پرواز ما رو گفت؟
‫به این زودی؟
‫لعنت. نمی‌تونم به این یکی هم نرسم.
‫از این طرف.
‫- کوله پشتی. ممنون! ‫- میارم.
‫لطف کردی.
‫عالیه. رسیدیم. موفق شدیم. باشه.
‫ممنون.
‫خب، من اینجام.
‫وای، چه خفن.
‫من عقب‌ترم، پس...
‫سلام، خانم. می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫- صندلیم همینه. نه، ممنون. ‫- باشه.
‫- ببخشید. ‫- بفرمایید.
‫ممنون.
‫- بده بذارمش اون بالا. ‫- ممنون.
‫ببخشید.
‫باید برم باشگاه.
‫ببخشید. یه لحظه.
‫از آشناییت خیلی خوشحال شدم.
‫آره.
‫- موفق باشی. ‫- تو هم.
‫«موفق باشی»؟
‫چقدر احمقم.
‫- عصر بخیر. ‫- باشه، رفیق.
‫ببخشید، خانم.
‫- بله، آقا؟ ‫- فکر کنم کمربند صندلیم خرابه.
‫اجازه هست؟
‫نه.
‫بشینید.
‫حق با شماست. ای وای.
‫چی؟
‫نمیشه بدون کمربند پرواز کنید.
‫باید با همین پرواز برم.
‫- مسئله ایمنیه. ‫- جایی دیگه‌ای نیست بتونم بشینم؟
‫اگه مجبور باشم ‫خودمو می‌بندم به بار هواپیما.
‫همین جا بشینید. ‫ببینم میشه یه صندلی دیگه پیدا کنم.
‫ممنون.
‫مامان، سلام. از پروازم جا موندم.
‫ولی سوار بعدی شدم، ‫پس همه چی مرتبه.
‫وقتی رسیدم زنگ می‌زنم. ‫باشه؟ دوستت دارم، خدافظ.
‫- خیلی ممنونم. ‫- چیزی نیست.
‫ببینید، عملاً نمیشه از اکونومی کلاس ‫بیام بیزنس کلاس.
‫ولی،
‫امروز روز شانسته.
‫هادلی.
‫اولیور.
‫- اینجا چی... ‫- کمربند صندلیم خراب بود.
‫- مجبور شدن جابه‌جام کنن. ‫- ببخشید.
‫شماها همدیگه رو می‌شناسید؟
‫- آره... ‫- یه جورایی...
‫پس به گمونم امروز واقعاً روز شانسته.
‫خب، غیرمنتظره بود.
‫فکر می‌کردم اینو پیش‌بینی کردی، ‫آقای تحلیل‌گر پیشگو.
‫خیلی‌خب. خوب اومدی.
‫آفرین.
‫همیشه به مسافرها لباس خواب میدن؟
‫راستش اولین باره اومدم بیزنس کلاس.
‫اشکال نداره اگه...
‫- ممنون. ‫- پاک کنم...
‫نه اینطور.
‫29 درصد هواپیماها کامل تمیز نمیشن.
‫اینو از خودم در آوردم.
‫تو مدت 6 ساعت و 47 دقیقه،
‫هادلی سالیوان و اولیور جونز عاشق میشن.
‫ولی 18 دقیقه بعد از فرود هواپیما،
‫تو جمعیت از هم جدا میشن ‫و دیگه هیچ وقت همدیگه رو نمی‌بینن.
‫خب، مگه اینکه اسم یا شماره یا ایمیل،
‫اینستاگرام، لینکدلن، توییتر ‫و فیس‌بوک همدیگه رو داشته باشن.
‫در واقع گزینه زیاده.
‫عالیه.
‫در صورت فرود اضطراری در آب،
‫جلیقۀ نجات در زیر صندلی قرار دارد
‫و به طور خودکار باز می‌شود.
‫که شامل سوت برای علامت دادن
‫و لامپ برای دیده شدن در تاریکی می‌باشد...
‫چیه؟
‫تا حالا ندیدم کسی اینو بخونه.
‫خب، شانس آوردی پیش من نشستی.
‫منظورت کلاً؟
‫و در مواقع اضطراری.
‫درسته، چون اگه تو دریاچه فرود اومدیم،
‫با این قد نیم‌وجبیت
‫منو کول می‌کنی و می‌بریم بیرون.
‫می‌دونی احتمال سقوط این هواپیما
‫یک در پنج میلیونه.
‫احتمالش بیشتره تو راه خونه با ماشین بمیری...
‫میشه دربارۀ مرگ و میر حرف نزنیم؟
‫- ببخشید. ‫- عیب نداره.
‫خدمۀ پرواز، برای برخاستن آماده بشید.
‫خوبی؟
‫اوهوم.
‫رنگ مورد علاقه‌ت چیه؟
‫غذا؟
‫حیوان؟
‫خدایی؟
‫زود باش.
‫زرد، مکزیکی، سگ. تو چی؟
‫آبی، کاری، و پرنده‌.
‫پرنده.
‫عوق.
‫منظورت از عوق چیه؟ ‫سمبل آزادی هستن.
‫همه جا خرابکاری می‌کنن.
‫سگ‌ها هم همینطور.
‫سگ‌ها خوفناک نیستن.
‫باشه. شماره مورد علاقه‌ت چیه؟
‫دو.
‫تو؟
‫آی.
‫واحد غیرواقعیه.
‫ریشۀ دوم منفیِ یکه.
‫- وای. خیلی خرخونی. ‫- می‌دونم.
‫شاید. ولی فکر کنم موثره.
‫چی، که طنازی؟
‫نه. تونستم حواست رو پرت کنم.
‫هرچند خوبه که فهمیدم به نظرت طنازم.
‫خلبان چراغ کمربند ایمنی را خاموش کرده،
‫پس در صورت نیاز می‌توانید از جا برخیزید.
‫تا چند لحظۀ دیگر،
‫کارکنان پرواز برای...
‫راستی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫من براتون می‌ذارم.
‫- ممنون، مرد جوان. ‫- مشکلی نیست.
‫- چه نامزد خوبی داری. ‫- ممنون.
‫چطور آشنا شدید؟
‫- راستش... ‫- باورتون بشه یا نه، تو فرودگاه.
‫جداً؟
‫آره. گوشیش خاموش شده بود،
‫و من شارژرم رو بهش دادم.
‫شروع کردیم به گپ زدن.
‫همه چی دست به دست هم داد...
‫و از اون موقع باتریام رو شارژ می‌کنه.
‫برای جفتتون خوشحالم.
‫بگذریم، پرواز خوبی داشته باشید.
‫شمام همینطور.
‫از عروسی بگو.
‫آره...
‫آره،
‫ازدواج دوم پدرمه
‫با زنی که تا حالا ندیدمش.
‫پس...
‫- پس میری عروسی پدرت. ‫- آره.
‫و تا حالا نامزدش رو ندیدی.
‫- نچ. ‫- چطور میشه؟
‫خب...
‫وقتی به عنوان استاد ادبیات ‫تو آکسفورد مشغول به کار شد.
‫بعد از اینکه قول داد فقط برای یه ترمه،
‫مامانم رو طلاق داد
‫و عاشق زنی به اسم شارلوت شد
‫و بعدش ازش خواستگاری کرد.
‫و بعد منو مجبور کرد ‫که بیشتر از یه ساله ندیده؛
‫تو یه قوطی از اون سر اقیانوس پرواز کنم
‫تا با یه پیراهن ضایع کنارش بایستم.
‫خیلی بده که.
‫آره.
‫اگه این بهت تسلی خاطر میده، ‫50 درصد ازدواج‌ها به طلاق ختم میشه.
‫یعنی 50 درصدش نمیشه.
‫آره، منظورم اینه احتمالش خیلی بالاست.
‫مثلاً این حالم رو بهتر می‌کنه؟
‫- نمی‌کنه؟ ‫- نه.
‫به نظرم ضدحاله.
‫می‌دونی، بدترین قسمتش اینه که
‫فردا بلند میشه
‫و دقیقاً همون سوگند‌هایی رو میگه
‫که تازه شکسته.
‫متوجه‌م که آدم می‌تونه دوباره عاشق بشه.
‫فقط به نظرم اگه واقعی باشه،
‫چرا مجبوری اینقدر زور بزنی؟
‫چرا باید یه مهمونی بزرگ و مجلل بگیری ‫تا به رخ بقیه بکشی؟
‫به نظرم عشق واقعی این نیست.
‫عشق واقعی یعنی پیدا کردن کسی
‫که وقتی زندگی سخت میشه دستت رو می‌گیره.
‫همین؟
‫نه جشن عروسی، نه ازدواج، ‫فقط یکی که تو زندگی دستت رو بگیره؟
‫آره.
‫من دوست دارم... جشن عروسی یه جور قوله.
‫همه سر قولشون نمی‌مونن.
‫بگذریم،
‫عروسی من از این قراره.
‫مال تو چی؟
‫لطفاً یه چیز مهیج بگو، ‫مثلا نامادریت با عموت عروسی می‌کنه
‫یا همچین چیزی.
‫چی میل دارید؟
‫مرغ و سبزیجات خوشمزه یا ماهی سفت خشک؟
‫مرغ.
‫باشه.
‫من ماهی می‌خوام...
‫یعنی مرغ.
‫انتخاب خیلی خوبیه، خانم.
‫وای، تو دومین دیدار شام می‌خوریم.
‫همه چی داره سریع پیش میره.
‫بفرمایید.
‫خب؟
‫آره، ببخشید، من...
‫وای خدای من.
‫- یعنی... ‫- جذاب شدم، می‌دونم.
‫- اندازه‌ته. ‫- فکرشو می‌کردم.
‫بانمکه.
‫درباره دیکنز خالی نبستی.
‫خب...
‫این یکی کتابش رو نخوندم.
‫- انگار یکی خونده. ‫- آره.
‫مال بابام بود. ‫بعد از طلاق بهم داد.
‫سرگرمی ما دو تا بود.
‫کتابایی که عاشقشون بود رو بهم می‌داد، ‫و منم عاشقشون می‌شدم.
‫این یکی از بهترین‌ آثارشه. ‫(دوست مشترک ما)
‫کمِ کم ده بار خوندمش.
‫می‌دونی، دیگه نمی‌تونم مثل قبل بهت کتاب پیشنهاد بدم.
‫ولی بعضیاشون خیلی مهمه.
‫ممنون.
‫بریم اسکی؟
‫آره. قبلش باید برم دستشویی.
‫«بهتره چیز خوبی داشته باشی ‫و از دستش بدی،
‫یا اصلاً نداشته باشیش؟»
‫واسه همین پسش میدم.
‫بدون اینکه بخونیش.
‫بدون اینکه بخونمش.
‫صحیح.
‫می‌خوای یه فیلم ببینیم؟
‫شام‌مون رو بخوریم ‫و یه فیلم رمانتیک کمدی ببینیم؟
‫باشه پایه‌م.
‫به شرط اینکه پایان خوش داشته باشه.
‫می‌دونی منظورم چی بود.
‫باشه.
‫- منظورم اینه... ‫- نه. نه، عیب نداره.
‫- شخصیت‌های تو فیلم... ‫- هی.
‫منم پایان خوش رو دوست دارم.
‫[پایان]
‫بذار تا گیت باهات بیاییم.
‫- بذار همراهت بیاییم. ‫- مامان، 21 سالمه.
‫- فقط... ‫- نه!
‫باشه، خب، سخت تلاش کن
‫ولی زیادم به خودت سخت نگیر.
‫باشه.
‫- و حتماً خوب غذا بخور. ‫- خودتم همینطور.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫باشه. برو.
‫برو دیگه.
‫زندگیت رو بکن.
‫ماجراجویی خوبی داشته باشی.
‫به سلامت.
‫خدافظ.
‫خداحافظ!
‫متن سخنرانی می‌نویسی؟
‫آره.
‫ساقدوش دامادی؟
‫اونام همینو میگن.
‫استراحت کردی؟
‫یه کم.
‫داشتم فکر می‌کردم ‫و به نظرم نباید پسش بدی.
‫کتاب رو میگم.
‫چرا؟
‫خب تو و پدرت خیلی صمیمی بودید،
‫که یعنی احتمالش زیاده ببخشیش.
‫پس شاید بهتره الان ببخشیش.
‫امان از دست تو و آمار.
‫آره، برادرم رو دیوونه می‌کنم.
‫خواهر برادر داری؟
‫آره، یکی.
‫دو سال ازم کوچیک‌تره. لوتر.
‫تو لندن ساکنه؟
‫آره، با مامان و بابام.
‫البته تا چند ماه پیش،
‫بعد تصمیم گرفت یه ون سبز تابلو بخره.
‫ماشین باحالیه.
‫خودش این طور میگه.
‫صمیمی هستید؟
‫- زیاد سوال می‌پرسی، نه؟ ‫- هستید؟
‫وقتی بچه بودیم مامانمون مریض شد.
‫پس آره. ولی خیلی با هم فرق داریم.
‫عیب نداره. بهش عادت کردم.
‫مامانت الان خوب شده؟
‫14 سال خوب بود ‫که سرطانش برگشت.
‫متاسفم.
‫نه...
‫یه جورایی خطرناکی. اینو می‌دونی؟
‫من؟
‫آره.
‫سفرۀ دلم رو برات باز کردم.
‫بگذریم، برم دستشویی و بعدش یه کم بخوابم.
‫باشه، منم.
‫خانم‌ها و آقایان، خلبان با شما صحبت می‌کنه.
‫به فرودگاه هیثرو نزدیک می‌شویم
‫و حدود 15 دقیقه دیگر به زمین می‌شینیم.
‫از طرف خلبان و سایر کارکنان این پرواز ‫از اینکه ما را انتخاب کردید سپاسگزاریم،
‫و امیدواریم که اوقات خوشی را ‫در لندن سپری کنید.
‫صبح بخیر.
‫- داشتم... ‫- حس می‌کنم...
‫- شرمنده، تو بگو... ‫- نه.
‫نه، تو بگو.
‫می‌خواستم بپرسم...
‫جشن عروسی کجا برگزار میشه؟
‫خب...
‫فکر کنم شوردیچ؟
‫شوردیچ، آره. خیلی باحاله.
‫تو چی؟ تو کجا میری؟
‫ساعت یک باید پکهام باشم.
‫یه کلیسای قدیمیه که والدینم ‫قدیما توش نمایش اجرا می‌کردن.
‫خب، حداقل تا یک وقت داری.
‫- مراسم ما ظهر شروع میشه، پس... ‫- ظهر؟
‫انتظار این واکنش رو نداشتم.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫البته اگه عجله کنی.
‫و اداره کمرگ گیر نده.
‫وای، پسر.
‫ابرهای پشته‌ای. بهترین ابرهان.
‫تنها چیزی رو زمین هستن ‫که شبیه نقاشی‌های ابرمون تو دوران کودکیه.
‫اوهوم.
‫پس خانواده‌ت آدمکی نیستن؟
‫- مال من که هستن. ‫- باشه، می‌خوام ببینم.
‫شرمنده، تا دیدار پنجم خبری ‫از آشنایی با خانواده نیست.
‫تو که تو اولین دیدار همراهم مسافرت کردی.
‫واسه تو همۀ قوانینم رو زیرپا می‌ذارم.
‫منم.
‫گذرنامه انگلستان سمت چپ.
‫- بقیه برن سمت راست. ‫- حاضری؟
‫گذرنامه انگلستان سمت چپ.
‫بقیه برن سمت راست.
‫گذرنامه انگلستان سمت چپ.
‫بقیه برن سمت راست.
‫آقا، خانم،
‫راه بیفتید.
‫- گوشیت رو بده. ‫- باشه.
‫- آقا، نمیشه توقف کنید. ‫- شرمنده. یه لحظه طول می‌کشه.
‫- این شماره‌مه. ‫- گذرنامه انگلستان سمت چپ.
‫- بقیه برن سمت راست. ‫- بهم پیام بده شماره‌ت بیفته.
‫آقا، عجله کنید.
‫- ایول. ‫- باشه، دارم میرم.
‫باشه. اون طرف می‌بینمت.
‫وایسا. چی؟
‫اون طرف می‌بینمت.
‫باشه.
‫این صف که به دو کشور مختلف ختم نمیشه.
‫لعنتی.
‫لطفاً بعدی.
‫بعدی!
‫لطفاً بعدی.
‫بعدی!
‫- صبح بخیر، خانم. ‫- صبح بخیر.
‫سلام. ببخشید.
‫خب...
‫- بفرمایید. ‫- چی باعث شده بیایید لندن؟
‫جشن عروسی.
‫چه مدت می‌مونید؟
‫فقط برای آخرهفته.
‫اسم یا شماره‌ش رو گرفتید؟
‫چی؟
‫شخصی که پیشش می‌مونید.
‫آره...
‫اندرو سالیوان.
‫بابامه.
‫برای عروسی می‌ریم هتل اسپیتل‌فیلد.
‫اونجا می‌مونیم. بابام می‌خواد عروسی کنه.
‫از سفرتون لذت ببرید.
‫یه لحظه.
‫می‌خوام برم شوردیچ.
‫کلیسای قدیس لوقا. ‫آره، تو شوردیچ.
‫یه نصیحت از من بشنوید.
‫اگه فقط 2 درصد احتمال داره ‫عشق‌تون رو تو فرودگاه پیدا کنید
‫و پسره شماره‌ش رو میده،
‫حواستون باشه گوشی‌تون شارژ داشته باشه.
‫نه. گندش بزنن.
‫و فامیلیش هم بپرسید.
‫- هی. تو تاکسیم. ‫- باشه، خب چقدر مونده برسی؟
‫نیم ساعت دیگه.
‫خیلی‌خب. دوستای شارلوت منتظر می‌مونن.
‫برای چی؟
‫برای تو.
‫لحظه‌شماری می‌کنم ببینمت.
‫هادلی هفت دقیقه مونده به
‫عروسی پدرش رسید.
‫زمانش کافی بود که چهار ‫ساقدوش عروس کارشون رو بکنن.
‫- دیر کرده. ‫- نگران نباش.
‫آخه کی دیر میاد؟
‫- خودشه؟ ‫- هادلی هستی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هادلی.
‫- سلام. من برتی هستم. ‫- سلام.
‫و اینام وایلت، جازمین و شنتی هستن.
‫سلام، بچه‌ها.
‫شرمنده دیر شد.
‫خانم خوشگله، وقت طلاست.
‫من پیراهنت رو آماده می‌کنم.
‫چه موهای خوردنی‌ای داری.
‫و پوستت...
‫حالا نخوریش.
‫مدل آناناسی.
‫به کمتر کسی میاد.
‫- ممنون. ‫- آره.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫قانون اول عروسی بریتانیایی...
‫- بزن به سیم آخر. ‫- آره!
‫علیرغم این همه الم شنگه،
‫عروسی دوم اندرو سالیوان ده دقیقه تاخیر داشت.
‫52 دقیقه و 18 ثانیه به طول انجامید.
‫با 760 تا گل،
‫5 ساقدوش عروس،
‫و 48 تا کلاه.
‫صد درصد موافقم
‫که شارلوت انگلبی واقعاً خوشحال به نظر می‌رسید،
‫و اندرو سالیوان خیلی عاشق بود.
‫حرفای عاقد خیلی طولانی شد،
‫هفت تا جوک و چهارتا داستان دلگرم‌کننده گفتن،
‫و 12 بار کلمۀ عشق به کار برده شد.
‫اشک 31 درصد مهمونا در اومد،
‫دو تا حلقه رد و بدل شد.
‫و یکی از ساقدوش‌ها از فکر پسره ‫تو هواپیما در نمی‌اومد.
‫تا وقتی زنده هستید؟
‫آره.
‫ببخشید، یعنی بله.
‫پس شما رو زن و شوهر اعلام می‌کنم.
‫به طور متوسط حدود 75 دقیقه
‫بین مراسم و پذیرایی فاصله‌س.
‫هر چند تو عروسی امروز ‫240 دقیقه وقفه بود،
‫که یعنی برای چهار ساعت آینده،
‫هادلی مجبور بود فکر کنه به باباش چی بگه.
‫هادلی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫وای خدا، خوشحالم می‌بینمت.
‫اینجا رو ببین. چقدر عوض شدی.
‫- خانم‌تر شدی. ‫- آره.
‫عجیبه چطور این اتفاق افتاد.
‫بگذریم، مبارک باشه.
‫- روز بزرگت. ‫- خب، ممنون.
‫خیلی برام ارزش داره
‫و خیلی خوشحالیم تو اومدی.
‫می‌دونی، به در و دیوار زدم از دستش ندم.
‫آره.
‫شوخی کردم.
‫آره. شوخی بامزه‌ای بود.
‫ببین، می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم،
‫که درست نبود تلفنی یا پیامکی بگم...
‫- گوشی. ‫- آره.
‫من و شارلوت فکر کردم اگه می‌خوای
‫یه رقص پدر و دختری داشته باشیم.
‫بهش گفتم تو میگی مسخره‌س. می‌دونم...
‫باشه.
‫واقعاً... باشه؟
‫آره. مشکلی نیست.
‫- همین بود یا...؟ ‫- آره.
‫- آره. عالیه. باشه. ‫- عالیه.
‫هادلی!
‫از اینکه بالاخره آشنا شدیم خیلی خوشوقتم.
‫بابات فکر می‌کرد شاید به عروسی نرسی.
‫- می‌خواست همه چیو لغو کنه. ‫- جداً؟
‫آره. شوخی می‌کنی؟ ‫بدون تو ازدواج نمی‌کردم.
‫آخه تو دخترمی.
‫هی، عکاس گفت بهت بگم ‫پنج دقیقه وقت داری آماده بشی.
‫خب، بهش بگو بره به درک. ‫من پیش مهمون افتخاری هستم.
‫- باشه. ‫- نه، مبادا بگی.
‫پس باشه. بریم عکس بگیریم.
‫فقط یه بار عروسی می‌کنی، درسته؟
‫خب، از نظر آماری نه.
‫- شار، بعضی از مهمونا دارن میرن. ‫- باشه.
‫تام! کارن! ‫اومدید! چقدر زیبا شدید!
‫ببین، برای پذیرایی برمی‌گردیم.
‫باید بریم پکهام هاوس برای مراسم یادبود.
‫وای خدای من، تسلیت میگم.
‫کی؟
‫یکی از دوستای تام از تئاتر.
‫راستش داستان غم‌انگیزیه.
‫متاهل، دو تا پسر داره، ‫12 سال قبل سرطان رو شکست داد،
‫تا اینکه یهویی برگشت.
‫یکی از پسرهاش مجبور شد ‫از آمریکا برگرده.
‫وای خدا. می‌تونی تصور کنی ‫برای یادبود مادرت این همه راه بیای؟
‫واسه عروسی اومدم.
‫مثل تو، درسته؟
‫راستش لباس راحتیمه.
‫آره، دوست دارم با کت و شلوار چروک استراحت کنم.
‫فقط 0.2 درصد احتمال داره
‫که خانواده‌های اولیور ‫و هادلی دوستان مشترک داشته باشن.
‫هادلی، عزیزم، می‌خوایم عکس بگیریم.
‫تا 13 دقیقه دیگه، ‫اتوبوس از شورریچ به مقصد
‫پکهام حرکت می‌کنه،
‫که یعنی هادلی سالیوان
‫فقط دو دقیقه وقت داره که تصمیم بگیره ‫سوار اتوبوس بشه یا نه.
‫اگه نره، ‫کمتر از شش درصد احتمال داره
‫که دوباره اولیور جونز رو ببینه.
‫آره...
‫می‌بینید، قسمت زمانی قسمتـه که
‫خودمون تصمیم بگیریم که باشه.
‫خب...
‫- هادلی، چی کار می‌کنی؟ ‫- ببخشید، من...
‫- باید برم. ‫- چی؟
‫آره، یه کاری دارم که باید انجام بدم،
‫ولی بر می‌گردم.
‫الان، تو لندن؟
‫آره. چقدر به پذیرایی و صرف نوشیدنی مونده...
‫چهار ساعت.
‫عالیه. اون موقع می‌بینمتون. ‫قول میدم.
‫کجا میری؟
‫چیزی نیست. مشکلی پیش نمیاد.
‫هادلی مطمئن نبود تصمیمش درسته،
‫ولی یه چیزی تو دلش ‫همش می‌گفت باید بری.
‫این میره پکهام؟
‫اگه کرایه بدی آره.
‫چطور بدم؟
‫با کشیدن اویستر.
‫با کشیدن...
‫- کارت اعتباری بکش. ‫- درسته. منطقیه.
‫- به سلامت. ‫- ایول. شرمنده.
‫امان از بچه‌های این دوره زمونه.
‫صبر کنید.
‫نکنه فکر کردید این کل داستانه، نه؟
‫لطفاً بعدی.
‫اولی!
‫هی، داداشم. ‫آهنگ خوشامدگوییه!
‫شرمنده.
‫- لوتر. ‫- دی‌جی جونزی.
‫تو اینستا پیدام کنید.
‫هان؟
‫- سورپرایز. ‫- کاری می‌کنی دستگیرمون کنن.
‫به چه جرمی؟
‫جرم ضرب‌آهنگ خفنم؟
‫دی‌جی جونزی. تو اینستا هستم.
‫باشه، آره. شاید بهتره بریم.
‫درسته. قبل از اینکه چیزی بگی، ‫پول در نمی‌آوردم.
‫فقط به استقبال برادرم اومدم ‫که از آمریکا برگشته.
‫بهتره بری یه جای دیگه بهش خوشامد بگی.
‫بله، قربان. فهمیدم.
‫داشتیم می‌رفتیم، نه، اولی؟
‫راستش یه جورایی منتظر یه نفرم.
‫خب، یه جورایی برام مهم نیست.
‫باشه. بریم.
‫- چی؟ ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫از دیدنت خیلی خوشحالم.
‫پروازت چطور بود، آقای اخمالو؟
‫راستش خوب بود.
‫شگفت‌انگیز.
‫واقعاً می‌خوای تو مراسم یادبود آهنگت رو بذاری؟
‫ای خدا، خودت چی کار می‌کنی؟
‫ریاضی حل می‌کنی؟
‫می‌دونی، مثل آدمیزاد سخنرانی می‌کنم.
‫چه حوصله‌سربر!
‫وقتی بالاخره به پکهام رسید،
‫اولیور خودشو برای مراسم آماده کرد.
‫که پوشیدن لباس شکسپیری بود.
‫همه چی مرتبه، رومئو؟
‫رومئو نیستم. مکبث ـم.
‫خب...
‫خفن شدی.
‫آره. باشه، آقا خرگوشه. بریم، باشه؟
‫- باتم هستم. ‫- باتم؟
‫- البته. آره، ته بشکه. ‫- شخصیت آثار شکسپیره.
‫علیرغم وجود یه کوتوله، دو تا هملت، ‫و پنج تا جولیت،
‫مهمونی معمولی شکسپیری نبود.
‫در حقیقت اصلاً مهمونی نبود.
‫هوی.
‫سلام، بابا.
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- هی.
‫منم. پروازت چطور بود؟
‫- شگفت‌انگیز. ولی دلیلش رو نمیگه. ‫- خوبی؟
‫- مامان کجاست؟ ‫- اینجا.
‫سلام، مامان.
‫اولیور.
‫روزتون خوش باشه، دوستان عزیز.
‫از همگی سپاسگزاریم
‫که به مراسمی که فقط اسمشو میشه گذاشت
‫مراسم یادبود زندگی تس جونز تشریف آوردید.
‫یا چیزی که پسرمون لوتر میگه، ‫مهمونی وداعش.
‫ولی خیلی ساده‌س.
‫خیلی دوستش داریم.
‫پس آره، ممنون که کمک کردید
‫که تس به رویاش برسه و همۀ دوستانش
‫و بعضی از دشمنانش
‫براش نمایش اجرا کنن.
‫تکریم‌نامه‌های پذیرفته شده موزیکال هستن،
‫و با رقص مفهومی...
‫خیلی ممنون، گلوریا. ‫آره.
‫و چندتا غزل از جانب بندۀ حقیر.
‫بدون معطلی بیشتر،
‫ستارۀ امشب و مرکز توجهات،
‫می‌خواد چند کلام حرف بزنه.
‫میکروفون رو میسپرم دستش.
‫عشق زندگیم.
‫از همگی ممنونم که
‫امروز اومدید.
‫آره، من و ول داشتم درباره‌ی ‫مراسم خاکسپاریم برنامه‌ریزی می‌کردیم،
‫و به یه نمایش فوق‌العاده تبدیل شد
‫که فهمیدم می‌خوام تا وقتی زنده‌م ببینم، پس...
‫و حق با شماست.
‫اصلاً دوست ندارم که ‫دیگران پشت سرم ازم تعریف کنن.
‫به نظرم بی‌فایده‌س.
‫زمانی که پایان داستان رو می‌دونید
‫اون موقع می‌فهمید واقعاً چه جور داستانیه.
‫و...
‫من می‌دونم که داستانم قصۀ عشقه.
‫حس می‌کنم اولین روزی که ول رو ‫تو کلاس ادبیات شکسپیر دیدم
‫زندگیم شروع شد.
‫از دانشگاه.
‫نمایش ریچارد سوم رو اجرا کرد.
‫- خیلی هنرمندانه. ‫- افتضاح.
‫به قول شکسپیر،
‫«کسی تا به حال عاشق شده ‫که آن عشق در نگاه اول نبوده است؟»
‫چه میشه گفت؟ سلیقه عجیبی دارم.
‫با دو تا پسر عزیز، خوش قیافه، بی‌پروامون
‫نوشتیم.
‫بسی شکرگزارم که تک تک‌تون بخشی ازش بودید.
‫باشکوه بوده.
‫پس وقت شادیه.
‫هر چی می‌تونیم بخوریم
‫و خوش باشیم.
‫و تنها قانون امروز اینه که...
‫یادتون نره خداحافظی کنید.
‫باشه.
‫ممنون، ممنون!
‫فقط یه شب می‌تونیم اینجا باشیم.
‫دست مامان پیرت رو بگیر.
‫خرسندم که اعلام ‌کنم نمایش شکسپیر رو...
‫مراسم یادبود زندگی تسا جونز ‫یک ساعت و 32 دقیقه طول کشید.
‫26 تکریم‌نامه اجرا شد، ‫از جمله 9 تک‌گویی...
‫صداقت یا...
‫لعنت، دیالوگم یادم رفت.
‫کاملاً از ذهنم پرید.
‫پدرم در اومد تا حفظشون کردم.
‫پنج شعر...
‫شش ترانه،
‫سه رقص،
‫یه آهنگ رپ فری‌استیل،
‫و یه دی‌جی عجیب غریب.
‫وقتی من میگم دی‌جی، شما بگید جونزی.
‫دی‌جی!
‫- چی؟ کی؟ ‫- چی؟
‫زود باشید.
‫- دی‌جی. ‫- جونزی!
‫87 درصد مهمانان اشک ریختن.
‫از کلمه عشق 39 بار استفاده شد.
‫و یه پسر
‫آرزو کرد که هنوز دست دختر ‫تو هواپیما توی دستش بود.
‫وقتی اولیور جونز مراسم یادبود مادرش رو ترک کرد،
‫هادلی سالیوان با سرعت ‫19 کیلومتر در ساعت به سمتش می‌رفت.
‫پکهام هاوس.
‫ببخشید.
‫- بله؟ ‫- سلام.
‫میشه کمکم کنید؟ ‫گوشیم خاموش شده. می‌خوام برم پکهام هاوس.
‫باشه. آره.
‫راست خیابون کویین، سمت چپ کینگز گرو.
‫سمت چپش میری یه دروازه هست.
‫عالیه. ایول. ممنون.
‫- نمی‌دونید چقدر لطف کردید. ‫- امیدوارم پیداش کنی.
‫صبر کنید.
‫اینجایی.
‫چی شده؟
‫خوبم، مامان.
‫- باهام حرف بزن. ‫- هی، برو بشین.
‫برو. مهمونیت رو از دست میدی.
‫اولیور...
‫باهام حرف بزن.
‫فقط...
‫متوجه نمیشم چرا نمی‌خوای درمان بشی.
‫داده‌ها رو خوندم.
‫می‌دونم
‫می‌دونم اگه شیمی‌درمانی و ‫رژیم ضد التهالبی رو شروع کنی،
‫شاید 6 ماه، 12 ماه، شاید 18 ماه دیگه زنده بمونی.
‫چرا؟
‫سوالم جدّیه.
‫که مریض... باشم.
‫همیشه؟
‫عوضش زنده‌ای.
‫می‌دونم. ببخشید.
‫ولی سه ماه، شش ماه یه سال فرق زیادی نمی‌کنه.
‫بازم می‌میرم.
‫می‌خوام خودم باشم.
‫می‌خوام قبل از اینکه برم یه کم زندگی کنم.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- آره.
‫بیا بغلم.
‫خیلی خیلی دوستت دارم.
‫باشه.
‫بیا پیش من زندگی کن. ‫خودتم همینو می‌خوای.
‫بیا لحظات عالی و فراموش‌نشدنی رو رقم بزنیم.
‫مامان، می‌خوام یه لحظه تنها باشم.
‫باشه.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫ببخشید.
‫اینجا مراسم یادبوده؟
‫برای تسا؟ آره.
‫می‌دونید کسی به اسم اولیور اینجا هست یا نه؟
‫یه مدت میشه ندیدمش. ‫شاید لوتر بدونه.
‫باشه. ممنون.
‫لوتر؟
‫- آره؟ ‫- تو برادر اولیوری؟
‫درسته؟
‫تو آمریکایی هستی.
‫آره.
‫اولیور اینجاست؟ من دوستشم.
‫آره.
‫- چه دندونای خوبی داری. ‫- ممنون.
‫ون قشنگیه.
‫آره، این اسپریتره.
‫مشخصه.
‫بریم اولی رو پیدا کنیم. از این طرف.
‫- سلام مامان. سلام، بابا. ‫- اینجاست.
‫شماها اولی رو ندیدید؟
‫از وقتی که رفت نه. چطور؟
‫یه نفر باهاش کار داره. ‫دوست اولیوره.
‫دوست اولیور؟
‫سلام، آره. هادلی هستم. ‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫ول.
‫تسا.
‫هادلی.
‫روبراهی، عزیزم؟
‫انگار روح دیدی.
‫ببخشید. فقط...
‫بهم گفتن... فکر کردم...
‫مراسم یادبوده. پس...
‫آهان. فکر کردی من مُردم.
‫خیلی خوشحالم زنده‌اید.
‫منم.
‫گل آوردم...
‫نمی‌دونم شاید عجیبه، ‫ولی این دسته گل رو آوردم، پس...
‫- باید به شما بدم. ‫- فکر کنم الان دیگه عجیب نیست.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫و نگران سوءتفاهم نباش.
‫غیر عادیه که آدم قبل از مرگش ‫مراسم یادبود بگیره.
‫ولی فکر خیلی هوشمندانه‌ایه.
‫فایده‌ش چیه وقتی خودت نیستی
‫این همه آدم بیان ‫و حرفای قشنگ درباره‌ت بزنن؟
‫دقیقاً فکر منم همین بود.
‫بریم اجرا کنیم.
‫برو، مامان.
‫- بیا دیگه. ‫- بلندم کن.
‫- بیا. ‫- خیلی خوشحال شدم.
‫- منم. ‫- به همچنین.
‫چیه؟
‫پیراهنت.
‫افتضاحه.
‫- من خوشم میاد. ‫- نه، نمیاد.
‫- چرا. ‫- نه، نمیاد.
‫قشنگه.
‫برای ضایع بودنش بدک نیست.
‫خب چطور بود؟
‫- عروسی؟ ‫- آره.
‫مهم نیست.
‫بگو دیگه.
‫بدجور
‫خوب بود.
‫و راه نداره از شارلوت متنفر باشم ‫و بابام واقعاً خوشحاله، پس...
‫وای خدا، وحشتناکه.
‫بدتر از اون.
‫حس بدی دارم که کل پرواز ‫از بابام گله و شکایت کردم.
‫چرا؟
‫چون... نمی‌میره.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫یه کم پیچیده‌س. فکر نمی‌کنی؟
‫«هی، از آشناییت خوشوقتم.
‫راستی مامانم داره از سرطان ریه می‌میره،
‫پس دارم واسه مراسم یادبودش میرم لندن، ‫ولی پیچش داستانی،
‫واقعاً نمرده.
‫برای خودش مراسم خداحافظی ‫با تم شکسپیر گرفته،
‫که کاملاً یه چیز عادیه ‫وقتی باید بری درمان کنی.»
‫روبراهی؟
‫آره، خوبم.
‫واقعاً میگم.
‫می‌دونی، فقط 9 درصد بیماران سرطانی ریه ‫می‌تونن بیش از ده سال زندگی کنن.
‫چرا همیشه این جور می‌کنی؟
‫چی؟
‫با عدد و رقم همه چیو توضیح میدی ‫به جای اینکه
‫صادقانه حرف بزنی.
‫مثلاً؟
‫مثلاً...
‫نمی‌دونم. همه چی.
‫حرف
‫دلت رو بگو.
‫ببخشید.
‫حس می‌کنم روزهای سختی رو می‌گذرونی
‫و وانمود می‌کنی چیزیت نیست.
‫می‌خوای چی بگم؟
‫می‌خوای بهت بگم خیلی عذاب می‌کشم؟
‫که هیچی نشده دلتنگشـم؟
‫که امروز بدترین روز زندگیمه
‫جدا از روز مرگش ‫که می‌دونم زودی از راه می‌رسه؟
‫فقط می‌خوام در کنارت باشم. نمی‌دونم.
‫شاید نخوام حرف دلم رو به دختری بزنم ‫که تازه تو هواپیما باهاش آشنا شدم.
‫هی، اولی.
‫مهمونا دارن میرن، ‫اگه می‌خوای سخنرانیت رو بکنی، الان وقتشه.
‫آره. باشه.
‫باید بری.
‫حماقت کردم اومدم.
‫منظوری نداشتم.
‫نه، ایراد نداره.
‫منم باید برگردم. پس...
‫به خانواده‌ت بگو از دیدنشون واقعاً خوشحال شدم.
‫زود باش، اولی.
‫- ببخشید. ‫- عیب نداره.
‫- خوبی، رومئو؟ ‫- آره.
‫تقریباً 17.6 درصد آدما
‫از عشق زندگی‌شون دست می‌کشن.
‫نزدیک بود اولیور یکی از اونا باشه.
‫ببخشید. فکر کنم کیفت رو جا گذاشتی.
‫این کیف من...
‫ممنون.
‫درسته.
‫فرصت نشد زودتر صحبت کنم، پس...
‫الان حرفام رو می‌زنم.
‫37.
‫ویلیام شکسپیر 37 نمایشنامه در طول حیاتش نوشت.
‫وقتی کوچیک بودیم ‫مامانم هم به همین تعداد
‫برای من و برادرم نمایشنامه خوند و اجرا کرد.
‫1900 روز ما رو برد مدرسه،
‫قبل از اینکه گواهینامه بگیرم و...
‫دو برابرش
‫برام مربا توت‌فرنگی درست کرد
‫وقتی یه دختره قلبم رو شکست.
‫می‌خوام بگم
‫من...
‫سعی کردم زندگی مامانم رو با اعداد بسنجم.
‫کارم همینه.
‫مامان، می‌دونی این عادتمه.
‫آمار همه چی رو دارم.
‫کمکم می‌کنه...
‫جهان رو بهتر درک کنم.
‫مسئله اینه که
‫تسا جونز یه عدد نیست.
‫نمایشنامه‌هایی که اجرا کرده ‫یا غذاهایی که درست کرده
‫یا نصیحت‌هایی که کرده نیست.
‫اون مامانمه.
‫دلم خیلی براش تنگ میشه.
‫ببخشید.
‫- ایستگاه اتوبوس همین طرفه؟ ‫- نمی‌دونم. شرمنده.
‫لعنتی.
‫کوله‌م!
‫حاضری یه معامله کوچیک بکنی؟
‫ببخشید. شرمنده.
‫اینجا به اسپیتل‌فیلدز نزدیکه؟
‫یه لحظه، جونم. ‫مشتری دارم.
‫- ببخشید. ‫- شرمنده.
‫میشه یه لحظه از گوشیتون استفاده کنم؟
‫ممنون. یه لحظه طول می‌کشه.
‫- الو؟ ‫- بابا؟
‫هادلی، خوبی؟ ‫الان رسیدیم مراسم پذیرایی.
‫- هر چی زنگ زدم جواب ندادی. ‫- گوشیم خاموش شده.
‫ببخشید، من...
‫چی شده؟
‫گم شدم.
‫کدوم خیابونی؟ کجایی؟
‫خیابون ازرا، ایی2.
‫باشه. همونجا باش. میام دنبالت.
‫باشه. ممنون.
‫ببخشید که روز بزرگت رو خراب کردم.
‫نگرانت بودم.
‫چی شد؟
‫قول میدی هول نکنی؟
‫نه، ولی هنوز می‌خوام بدونم چی شده.
‫من...
‫رفتم دنبال یه پسره که تو هواپیما باهاش آشنا شدم.
‫یه پسره.
‫- چند سالشه؟ ‫- بابا.
‫ببخشید.
‫اسمش اولیوره.
‫خوره ریاضیه.
‫و...
‫مهربونه و...
‫شگفت‌انگیز و...
‫فکر ‌کردم اونم مثل من اومده عروسی،
‫ولی معلوم شد برای مراسم یادبود مادرش اومده،
‫که در واقع نمرده.
‫ولی خیلی مریضه.
‫و...
‫نمی‌دونم. حس کردم باید در کنارش باشم.
‫می‌دونم خیلی احمقانه به نظر میاد.
‫چرا باید احمقانه باشه؟
‫چون همش هشت ساعته که می‌شناسمش...
‫چی بگم. صندلی کناریش بودم،
‫و الان عروسی تو رو ول کردم ‫تا برم پیداش کنم،
‫و دیوونگیه و اصلاً منطقی نیست.
‫نباید باشه.
‫به نظر میاد شجاعت به خرج دادی.
‫چرا برای زندگیت نجنگیدی؟
‫چرا برای ما نجنگیدی؟
‫هادلی.
‫چرا؟ چرا؟
‫نمی‌دونم جواب خوبی براش دارم یا نه.
‫سخته.
‫یه جایی تو زندگی‌مون،
‫من و مامانت از تلاش کردن دست کشیدیم.
‫وقتی اومدم اینجا،
‫می‌دونستیم جدا می‌شیم.
‫عشق کار زیاد می‌طلبه.
‫واسه همین شارلوت رو انتخاب کردی؟ ‫چون آسونه یا...
‫نه.
‫نه، درسم رو خوب یاد گرفتم.
‫نمی‌خوام تو رو هم از دست بدم.
‫زندگی قبلی‌مون رو دوست داشتم.
‫نمی‌خواستم عوض بشه.
‫معذرت می‌خوام.
‫قصد نداشتم برنجونمت.
‫می‌دونم.
‫اشکال نداره.
‫واقعاً میگم.
‫خوشحالم که احساس خوشبختی می‌کنی، بابا.
‫راست میگی؟
‫آره، می‌دونم. ‫خودم هم شوکه شدم که اینو گفتم ولی...
‫آره، خوشحالم.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی خوبه دوباره با هم حرف زدیم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫بریم مهمونی رو ادامه بدیم؟
‫هی، کفشای خفنیه.
‫کتونی، بابا.
‫شارلوت.
‫می‌دونم. فکر کنم اگه بهش فرصت بدی...
‫نه، شارلوت اومده.
‫هی، عزیزم!
‫خیلی گرسنمه. کل روز هیچی نخوردم.
‫یا اگه بخوام راستشو بگم کل این ماه.
‫- یه کم می‌خوری؟ ‫- نه. ممنون. نمی‌خوام.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- آره. آره. داشتیم اختلاط می‌کردیم.
‫شرمنده اون طور گذاشتم رفتم.
‫عیب نداره. سر ساقدوش بودن و رقصیدن
‫کلی بهت فشار آوردم،
‫منم بودم فرار می‌کردم.
‫راستش واسه این نبود.
‫نه، فقط می‌دونم برای بابات خیلی مهمّی.
‫و واقعاً می‌خوام ازم خوشت بیاد.
‫ببخشید. دوباره مضطربت کردم.
‫اشکال نداره.
‫مطمئنی ساندویچ نمی‌خوای؟
‫- نمی‌خوام. مایونز دوست ندارم. ‫- مایونز دوست نداره.
‫آره.
‫می‌دونی چیه؟ ‫از دختره خوشم اومد.
‫کار آسونی نبود که اومد اینجا.
‫- تازه، انگار دوستت داره. ‫- مامان، بس کن.
‫- درباره‌ش حرف بزنیم؟ ‫- نه، نمی‌زنیم.
‫می‌دونید احتمال اینکه دوستی ‫از راه دور بد تموم بشه چقدره؟
‫56 درصد. این کار رو نمی‌کنم.
‫صبر کن. هادلی الا سالیوان.
‫- متولد شانزدهم ژانویه. ‫- بدش من.
‫- خیلی خوبه. ‫- زود باش!
‫باید اینو به دستش برسونی.
‫نمی‌تونم. نمی‌دونم کجاست، نه؟
‫خب، اینترنت واسه همین کاره.
‫باورم نمیشه. وایسا.
‫واسه تو نیست.
‫دعوا نکنید.
‫پام لب گوره. دعوا نکنید.
‫- ولش کن. ‫- بده ببینم!
‫شکلات؟
‫کتاب خیلی خوبیه.
‫و این چیه؟
‫کلیسای قدیس لوقا.
‫پذیرایی ساعت 6 عصر در ناوال کالج.
‫بیا پیدا شد.
‫می‌خوایید بدون دعوت برم عروسی؟
‫فقط برو.
‫مگه مهمه احتمالش چقدره؟
‫زود باش، مامان.
‫- بیا بریم خونه. ‫- آره. فکر خوبیه.
‫باشه؟ بلند شو.
‫من اکسیژن رو میارم.
‫- باشه. برو، برو. ‫- بهتره بری.
‫می‌دونی...
‫اگه وقتی عاشق مامانت شدم
‫می‌دونستم احتمالش چقدره ‫که مامانت قراره سرطان بگیره و...
‫و جونش رو از دست بده،
‫می‌دونی چیو متفاوت انجام می‌دادم؟
‫هیچی.
‫امان از عروسی.
‫ببخشید.
‫سلام. همیشه دیر می‌رسم.
‫اگه این حالت رو بهتر می‌کنه، ‫من از اول صبح دیر رسیدم.
‫به نظر میاد یه داستانی پشتش هست.
‫میشه اینطور گفت. آره.
‫پایان خوشی داشت؟
‫نمی‌دونم.
‫قطعاً یه چیزایی هست که آرزو می‌کنم ‫یه جور دیگه اتفاق می‌افتاد.
‫ولی...
‫آره.
‫آره، به گمونم داره.
‫شاید قسمت نبوده.
‫- سلام. ‫- آره.
‫نوبت توئه.
‫ممنون که این کار رو می‌کنی.
‫منظورم فقط اجرا نیست.
‫بابت همه چی.
‫خیلی خوشحالم که اینجایی.
‫بچه‌ها؟
‫میشه منو تا گرینویچ برسونید؟
‫- آقای راننده، زود باش. ‫- بپر بالا.
‫همه سوار بشید!
‫از این تندتر نمیره؟
‫امروز چهارمین روز محبوب برای خواستگاریه.
‫422 زوج ازدواج می‌کنن،
‫39 نفر 45‌ـمین سالگردشون رو جشن می‌گیرن،
‫و هزاران غریبه برای اولین بار ‫نگاهشون به هم گِره می‌خوره.
‫از تمام زوج‌هایی که تو این ‫روز دوست‌داشتنی عاشق میشن،
‫داستان یکی‌شون فقط مهمه.
‫- وای نه! همین بود. ‫- نبود.
‫- این اتفاق نیفتاد. ‫- گربه رو گذاشتی تو یخچال.
‫- کدوم گربه؟ ‫- و گفتی گربهه چه ناز شده.
‫هیچی مثل بیرون رفتن خانوادگی نمیشه.
‫چند ساله که با هم بیرون نرفتیم.
‫- آره، داستان خوبی میشه. ‫- اشتباهه.
‫ببین. نگران نباش می‌رسونمت.
‫می‌رسیم بابا. ‫این سریع‌ترین ون لندنه.
‫بازم ترافیک تو راهه.
‫می‌دونی چیه؟
‫اینقدر بهم استرس ندید. ‫با این همه سر و صدا نمی‌تونم رانندگی کنم.
‫باید می‌پیچیدی!
‫داری اشتباه میری.
‫- از رو ماهواره میرم. ‫- اون طرف پارکه.
‫- اشتباه رفتی، لوتر. ‫- همینقدر می‌تونم نزدیک بشم.
‫همینجاست. رسیدیم.
‫- وای خدا! ‫- می‌خواید چی کار کنم؟
‫از رو چمن‌ها برم؟
‫- ببین، بهم اعتماد کن. ‫- ماشین رو نگه دار.
‫- چی؟ ‫- وایسا.
‫- لوت. ‫- چی؟ چیه؟
‫- وایسا. ‫- نگه دار!
‫چی؟
‫خوش گذشت.
‫ممنون که منو رسوندید. ‫عاشق ونه شدم.
‫برو پیشش، مکبث.
‫هادلی!
‫یه چیزی بگو.
‫تو یه چیزی بگو.
‫باشه...
‫غافلگیر شدن.
‫از همین می‌ترسم.
‫یا اون و تاریکی.
‫و میکروب.
‫باشه.
‫چرا اینا رو به من میگی؟
‫خب، وقتی آشنا شدیم پرسیدی از چی می‌ترسی.
‫همینا.
‫می‌ترسم
‫با چیزایی مثل
‫سرطان یا
‫دلشکستگی غافلگیر بشم.
‫باشه. اگه یه چیزی بگی واقعاً عالی میشه.
‫نباید برگردی؟
‫یه کم وقت دارم.
‫می‌خوام از پرواز فردام جا بمونم پس...
‫- جداً؟ ‫- اوهوم.
‫می‌دونستی یکی از 50 آشنایی ‫از تو فرودگاه شروع میشه؟
‫- جدّی؟ ‫- آره.
‫راستش تقریباً هشت درصد زوج‌ها
‫به خاطر جاموندن از پرواز آشنا میشن.
‫راستشو بگو رو چی تحقیق می‌کنی؟
‫راستشو بگم؟
‫آره، راستش رو بگو.
‫باشه.
‫احتمال عاشق شدن در نگاه اول.
‫58 سال با هم زندگی می‌کنن،
‫و 1462 بار جر و بحث می‌کنن.
‫و 5787 بار از کلمه عشق استفاده می‌کنن.
‫وقتی تسا نفس آخرش رو می‌کشه ‫هادلی دست اولیور رو می‌گیره.
‫اولیور دست هادلی رو می‌گیره ‫وقتی اون دستش رو می‌گیره.
‫هر جفتشون دستای همدیگه رو می‌گیرن ‫وقتی دخترشون به دنیا میاد
‫و از انگشتای کوچیکش شگفت‌زده میشن
‫و اینکه هیچ کدوم از اینا ممکن نبود
‫اگه از پرواز جا نمی‌موند،
‫کمربند ایمنی خراب نمیشد،
‫و انتخاب نمی‌کردن هر روز عاشق همدیگه باشن.
‫[آغاز...]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»