‫[آخرین روز فروشگاه] ‫[داریم می‌ریم توی فضای آنلاین]
‫بفرمایید!
‫تعطیلات مبارک!
‫[بفرمایید تو، باز هستیم]
‫[ببخشید، بسته‌ایم]
‫تمام روز منتظرت بودم!
‫مطمئن نبودم کی می‌رسی.
‫خیلی خوشحالم که خونه‌ام، مامان‌بزرگ.
‫روی اجاق شربت سیب داغ و ‫کلی نوشیدنی دارم.
‫عالی به نظر میاد!
‫- خیلی خوشحالم اینجایی. ‫- منم همین‌طور.
‫سیسیلیا چطوری تونست برای کریسمس ‫این‌همه از فروشگاه
‫بهت مرخصی بده؟
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم،
‫برای همین چیزی نگفتم.
‫ولی تصمیم گرفته مغازه رو ببنده
‫و همه چی رو ببره توی فضای آنلاین.
‫خیلی متأسفم.
‫کار دیگه‌ای پیدا کردی؟
‫نه.
‫ولی سیسیلیا تا آخر ژانویه ‫حقوقم رو میده،
‫پس یه کم وقت دارم تا یه فکری بکنم.
‫تا وقتی اینجایی ‫می‌تونی کلی رزومه بفرستی.
‫قبل از اینکه بابانوئل از دودکش بیاد پایین، ‫یه کار جدید پیدا می‌کنی.
‫امیدوارم.
‫می‌دونم دلم می‌خواد ‫کاری انجام بدم که به مردم کمک کنه.
‫فقط... هنوز نمی‌دونم اون کار چیه.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط بهت افتخار می‌کنم.
‫مامان و بابات هم بهت افتخار می‌کردن.
‫کاش اینجا بودن.
‫تو و بابابزرگ ‫هر چی که لازم داشتم بهم دادین.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم، دختر عزیزم.
‫من باز می‌کنم!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫من خبرنگار مجله‌ی «هفته‌نامه‌ی ملی» هستم.
‫منم از سال ۱۹۸۲ یه مشترک خوشحالم.
‫- آره، بفرمایید تو. ‫- ممنون.
‫ادریان لنگلی هستم.
‫- وانیتا مکسول. ‫- خوش‌وقتم.
‫تو اون مقاله رو در مورد
‫آب آلوده‌ی رودخونه‌ی ترینیتی ننوشتی؟
‫چرا، خودم نوشتم.
‫راستش به اون یکی خیلی افتخار می‌کنم.
‫جایزه‌ی اتحادیه‌ی خبرنگاران رو هم برد.
‫به نجات کلی حیوون کمک کردی
‫و جلوی اون شرکت رو گرفتی ‫تا به کس دیگه‌ای صدمه نزنه.
‫ایشون نوه‌م هست، ناتاشا.
‫سلام ناتاشا.
‫ولی من اومدم اینجا ‫تا با شما صحبت کنم، خانم مکسول.
‫دارم یه مقاله در مورد ‫بخشنده‌ی مرموز شهرتون می‌نویسم،
‫و بهم گفتن اگه بخوام ‫چیزی در مورد تاریخچه‌ی راند تاپ بدونم،
‫شما همون کسی هستین ‫که باید باهاش حرف بزنم.
‫اون همون بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبیه.
‫خب، من ۲۵ سال ‫بخش مرجع کتابخونه رو اداره می‌کردم،
‫ولی احتمالاً نمی‌تونم کمک زیادی بکنم.
‫چی؟
‫از کی تا حالا ‫از یه چالش کتابداری می‌گذری؟
‫خواهش می‌کنم. ‫بهت برنخوره آقای لنگلی،
‫ولی هیچ‌کس توی راند تاپ ‫بابانوئل ما رو لو نمیده،
‫حتی اگه بدونیم کیه.
‫بخشی از جادوش ‫همینه که ممکنه هر کدوم از ما باشه.
‫خیلی‌خب.
‫خب، شما چی؟
‫اطلاعات خاصی دارین؟
‫من توی راند تاپ زندگی نمی‌کنم.
‫حیف شد.
‫خب، اگه هر کدوم از شما ‫چیزی دیدین یا شنیدین،
‫یا به سرنخی برخوردین ‫که حاضر بودین به اشتراک بذارین،
‫لطفاً باهام تماس بگیرین.
‫این کارت ویزیت منه.
‫موفق باشی، آقای لنگلی.
‫ممنون.
‫خودم میرم بیرون.
‫هر چند سال یه بار ‫یکی از این خبرنگارها میاد اینجا.
‫همه می‌خوان بدونن اون کیه.
‫فکر کنم باید بذارن همین‌جوری بمونه.
‫هی، بیل.
‫آره، دارم روش کار می‌کنم.
‫ولی شانس زیادی نداشتم ‫که بتونم از مردم اطلاعات بگیرم.
‫انگاری مردم راند تاپ
‫می‌خوان بخشنده‌ی مرموزشون ‫یه راز بمونه.
‫آره، حتماً.
‫به شرطی که تو هم به قولت عمل کنی ‫و اگه قبل کریسمس این گزارش رو نوشتم،
‫منو دبیر تحریریه کنی.
‫[قهوه]
‫آره می‌دونم. ‫و مجبور شدیم منتظرش بمونیم.
‫- آره! ‫- خیلی خنده‌دار بود.
‫ناتاشا!
‫اول نوبت منه بغلش کنم.
‫سلام!
‫دلم برات تنگ شده بود. ‫خیلی خوبه که می‌بینمت.
‫وای خدای من!
‫اون عکسی که از خودت و ریک و بچه‌ها
‫توی مسابقه‌ی بسکتبال هفته‌ی پیش گذاشتی؟
‫- جیمز کوچولو دیگه خیلی کوچولو نیست. ‫- می‌دونم.
‫به معنای واقعی کلمه هر چی که ‫توی خونه محکم نشده باشه رو می‌خوره.
‫- مثل خودمون می‌مونه. ‫- آره.
‫بیا بشین.
‫همین‌جا.
‫- میز قدیمیمون. مثل قدیم‌ها. ‫- می‌دونم!
‫خب، تا کی توی شهری؟
‫شاید چند هفته.
‫مطمئن نیستم. ‫یه جورایی معلوم نیست.
‫خب، چون زود اومدی، ‫می‌تونیم حضوری جشن بگیریم.
‫چی رو جشن می‌گیریم؟
‫خب، تازه فهمیدم که قراره
‫جای خانم گیبسون رو بگیرم، ‫وقتی سال دیگه بازنشسته شد.
‫وای خدای من، این فوق‌العاده‌ست!
‫حتی نمی‌دونستم درخواست دادی.
‫آره، و کِلی هم
‫به عنوان پرفروش‌ترین مشاور املاک
‫توی کل منطقه انتخاب شد.
‫- دومین سال پشت‌سرهم. ‫- دومین سال پشت‌سرهم!
‫فوق‌العاده‌ست!
‫کاش منم خبر هیجان‌انگیزی داشتم که بگم،
‫ولی فقط باید ‫به لبخند پیروزمندانه‌م راضی باشین.
‫می‌دونی که هستیم.
‫قبل از اینکه یادم بره، ‫مامان‌بزرگ هردوتون رو برای پای دعوت کرد.
‫ما جلسه‌ی انجمن خیریه رو داریم.
‫راستی، تو هم باید بیای.
‫- همه دوست دارن ببیننت! ‫- خیلی‌خب.
‫داریم در مورد خانواده‌ی داسون بحث می‌کنیم. ‫اجاق‌گازشون خراب شده.
‫سابرینا برای ۵ تا بچه ‫روی یه اجاق برقی کوچیک غذا درست می‌کنه.
‫- پنج تا بچه؟ ‫- آره.
‫خب، امیدواریم بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبیمون ‫بیاد کمک کنه.
‫- ممنون. ‫- ممنون!
‫ممنون. خب...
‫به افتخار خودمون
‫و بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی،
‫هر کسی که هست.
‫۳۰ ساله کسی توی اون خونه زندگی نکرده.
‫ناتاشا، درسته؟
‫نوه‌ی کتابدار؟
‫خودمم.
‫نزدیک بود بدون اون ‫پیژامه‌های گوزن شمالی نشناسمت.
‫خیلی‌خب، اگه کسی اینجا زندگی نمی‌کنه،
‫پس کی به خونه می‌رسه؟
‫نوه‌ها دارن فکر می‌کنن ‫اگه بفروشنش با پولش چیکار کنن،
‫ولی هیولا نیستن، ‫برای همین ظاهر خونه رو خوب نگه می‌دارن.
‫فکر کردم گفتی مال راند تاپ نیستی.
‫گفتم توی راند تاپ زندگی نمی‌کنم.
‫ولی اینجا بزرگ شدم.
‫آخه انگاری هنوزم ‫وجب به وجب اینجا رو بلدی.
‫توی راند تاپ چیز زیادی عوض نمیشه.
‫قراره درِ تک‌تک خونه‌های شهر رو بزنی؟
‫به نظر کار خیلی پربازدهی نمیاد.
‫نه، نه هر دری رو.
‫فقط کسایی که ‫از اون بخشنده‌ی مرموز هدیه گرفتن.
‫ظاهراً سال ۱۹۹۰ ‫به اینجا یه میز پینگ‌پونگ فرستاده.
‫چیزی شنیدی؟
‫خب، از بین تمام کسایی که ‫توی این سال‌ها سعی کردن بفهمن،
‫چی باعث شده فکر کنی
‫تو قراره بفهمی بابانوئل ما کیه؟
‫چون من کم نمیارم...
‫تا وقتی به چیزی که دنبالشم نرسم.
‫خب، پس موفق باشی.
‫ممنون.
‫فقط یه هشدار.
‫اون خونه‌ی سبز ته کوچه رو می‌بینی ‫که روی ایوانش گل بنت‌قنسول داره؟
‫خب.
‫اون مال برتی سیلور‌توثِ پیره.
‫و اون بدجنس‌ترین سگ شی‌واوایی رو داره ‫که توی دنیا وجود داره.
‫پس اگه مچ پات رو دوست داری،
‫سمت خونه‌ش نرو.
‫کاملاً متوجه شدم.
‫ممنون!
‫می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫نکنه الان همون موقعیه که ‫آلبوم عکس رو میاری بیرون
‫و مجبورم می‌کنی تمام مدل‌موهای افتضاحی ‫که داشتم رو دوباره ببینم؟
‫نه.
‫می‌خواستم دیروز اینو بهت نشون بدم. ‫ولی وقتی در مورد کارت بهم گفتی،
‫خواستم بهت فرصت بدم ‫تا استراحت کنی و جا بگیری.
‫قراره اشکمو دربیاره؟
‫چیز بدی نیست.
‫می‌ذارم بابابزرگ خودش برات توضیح بده.
‫یادمه وقتی کوچیک بودم ‫اینو دیده بودم.
‫بابابزرگ همیشه توی ‫کشوی بالای میز تحریرش قفلش می‌کرد.
‫همیشه برام سوال بود ‫چی باعث شده این‌قدر مهم باشه.
‫همون چیزیه که فکر می‌کنم؟
‫بابابزرگت خیلی منظم بود.
‫توی اون دفتر ‫تک‌تک هدیه‌هایی رو که داده بود نوشته.
‫پس...
‫بابابزرگ همون بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی بود؟
‫چطوری؟
‫توی مخفی‌کاری خیلی ماهر بود.
‫چند سال طول کشید ‫تا بفهمی همون فرشته‌ی دندونه.
‫خانواده‌ی واتسون!
‫یه یخچال گرفتن. یادمه.
‫و خانم فوگارتی.
‫اون بلیط رو گرفت ‫تا بره پسرشو توی پایگاه ارتش ببینه.
‫اینم برای تو نوشته.
‫می‌دونم هضمش خیلی سخته.
‫آره.
‫خیلی زیاد.
‫یه کم بهت وقت میدم ‫تا نامه‌ی بابابزرگ رو بخونی.
‫مجبور نیستی امشب تصمیم بگیری.
‫تصمیم؟
‫همه چی اونجا نوشته شده.
‫ناتاشای عزیزم،
‫اگه داری اینو می‌خونی، ‫یعنی الان دیگه راز منو می‌دونی.
‫من سنت بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی رو شروع کردم
‫درست همون اولین کریسمسی ‫که اومدی پیش ما زندگی کنی.
‫بدون مادرت ‫خیلی احساس ناراحتی می‌کردم.
‫فکر کنم به یه راهی نیاز داشتم ‫تا به خودم یادآوری کنم
‫که هنوز معجزه‌های کوچیک ‫توی دنیا وجود داره.
‫برای همین تصمیم گرفتم بابانوئل بشم،
‫یه راه کوچیک برای آوردن یه کم شادی،
‫برای خانواده‌های نیازمندی ‫که خیلی بهش احتیاج داشتن.
‫هر چی که برای ‫ادامه دادن این سنت لازم داری برات گذاشتم.
‫راند تاپ هنوز به یه کم جادو ‫توی جوراب‌های کریسمسش نیاز داره.
‫و حالا، اون جادو تویی.
‫کریسمس مبارک، ناتاشا.
‫با تمام عشقم، بابابزرگ.
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر.
‫دیشب چه ساعتی از پیاده‌روی برگشتی؟
‫خیلی دیر.
‫بابابزرگ کلی فکر برام گذاشته بود.
‫می‌خوام بدونی که هر چی بشه،
‫این تصمیم توئه.
‫بابابزرگ امیدوار بود بخوای جاش رو بگیری،
‫ولی چیزی که بیشتر از همه می‌خواست ‫این بود که شاد باشی.
‫حالا، یه جور دیگه هم میشه بهش نگاه کرد.
‫گفتی داشتی سعی می‌کردی بفهمی
‫توی زندگی چیکار می‌تونی بکنی ‫تا به مردم کمک کنی.
‫شاید بتونی از این ‫به عنوان یه الهام استفاده کنی.
‫آره.
‫بابابزرگ چطوری ‫پول تمام اون هدیه‌ها رو می‌داد؟
‫همیشه توی پس‌انداز و سرمایه‌گذاری خوب بود.
‫و هر وقت می‌تونست ‫یه کم بیشتر هم کنار می‌ذاشت.
‫نکته اینجاست که پولش هست.
‫این میراث بابابزرگه.
‫اگه خرابش کنم چی؟
‫اون کاملاً بهت باور داشت.
‫منم همین‌طور.
‫واقعاً می‌خوام باعث افتخارش بشم.
‫دختر عزیزم.
‫نمی‌تونی بیشتر از اونی که الان هست،
‫باعث افتخارش بشی.
‫می‌تونم وانتت رو قرض بگیرم ‫که تا بیوفورت برم؟
‫حتماً. برای چی؟
‫بابابزرگ توی یادداشت‌هاش گفته بود
‫که معمولاً هدیه‌ها رو ‫از بیرون شهر می‌خرید
‫تا مچش گرفته نشه.
‫کلی گفت خانواده‌ی داسون ‫به اجاق‌گاز نیاز دارن.
‫آره، می‌دونم که ‫مهلت نسخه‌ی ویژه‌ی تعطیلات ۱۵ دسامبره.
‫می‌خوام یه کم بهم وقت بدی.
‫بذار یه شانسی برای حل کردن این داشته باشم.
‫واقعاً فکر می‌کنم ‫می‌تونم بفهمم بخشنده‌ی مرموز کیه.
‫من...
‫با کسی آشنا شدم ‫که راند تاپ رو می‌شناسه
‫و شاید خیلی هم اصراری نداشته باشه ‫که اینو مخفی نگه داره، پس...
‫خیلی‌خب.
‫ممنون بیل.
‫۲۰ ساله که این موقعِ شب رو ندیده بودم.
‫به خانم‌های انجمن بافندگی چیزی نمیگم.
‫- خیلی‌خب؟ ‫- آره.
‫زود باش.
‫خب...
‫بابابزرگ چطوری ‫این کار رو تنهایی انجام می‌داد؟
‫اصلاً نمی‌دونم. حتی وقتی ‫از تخت بلند می‌شد هم بیدارم نمی‌کرد.
‫می‌گفت این‌جوری باعث میشه ‫بتونی با خیال راحت انکارش کنی.
‫خیلی‌خب.
‫آماده‌ای؟
‫بریم که داشته باشیم.
‫آره، آره!
‫عالیه!
‫خیلی‌خب...
‫امروز صبح فقط اومدم ‫روزنامه رو بردارم، و این اینجا بود!
‫نه نامه‌ای نه هیچی،
‫فقط یه آب‌نبات‌چوبی ‫که از درِ ورودی آویزون بود!
‫بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی برگشته!
‫سلام خانم داسون. سلام.
‫من ادریان لنگلی هستم، ‫خبرنگار مجله‌ی «هفته‌نامه‌ی ملی».
‫قراره توی مجله باشیم؟
‫دارم یه مقاله می‌نویسم
‫در مورد هویت بخشنده‌ی مرموز،
‫بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی.
‫می‌خواستم بدونم ‫می‌تونم چند تا سوال ازتون بپرسم.
‫خب، دیده بودم برای بقیه اتفاق بیفته،
‫ولی اصلاً فکر نمی‌کردم سراغ ما هم بیان.
‫دیشب چیز مشکوکی نشنیدین؟
‫نه، هیچی.
‫خب، صدای پارس سگ همسایه رو شنیدیم،
‫ولی اون حتی برای زنبورها هم پارس می‌کنه، ‫برای همین جدی نگرفتیم.
‫اجاق‌گاز خیلی بزرگیه.
‫حتماً شنیدین که ‫کسی اینجا داشته جابه‌جا می‌شده، نه؟
‫راستش، بچه‌ی کوچیکم ‫همیشه برای گربه‌های محله
‫بیرون غذا می‌ذاره،
‫برای همین شنیدن صدای خش‌خش روی ایوان ‫چیز عجیبی نیست.
‫سرنخی از خودشون نذاشتن،
‫مثل، نمی‌دونم، ‫ردپا یا یه وسیله‌ی شخصی، چیزی؟
‫ایمی!
‫نکنه یه وقت موهای برادر کوچیکتو کوتاه کنی!
‫هی! هی!
‫باشه، خوش بگذره!
‫می‌دونی مجبور نیستی که ‫بیرون خونه یواشکی بچرخی.
‫مامان‌بزرگم اجازه میده با پسرها حرف بزنم.
‫منم همینو می‌تونم به تو بگم.
‫داشتی جاسوسی منو می‌کردی؟ ‫توی جمعیت دیدمت.
‫جاسوسی نمی‌کردم.
‫داشتم به عنوان یه شهروند نگران ‫رفتار می‌کردم، خیلی ممنون.
‫بهونه‌ی تو چیه؟
‫کار یه خبرنگاره که ‫چشمش به شهروندهای نگران باشه.
‫خیلی ممنون.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫فکر می‌کنم این بهترین راه ‫برای رسیدن به جواب سوال‌های مهممه.
‫و اون سوال‌ها چی هستن، آقای لنگلی؟
‫‌در مورد مقاله؟
‫آره.
‫چیزی در این مورد می‌دونی؟
‫آره.
‫یه آب‌نبات‌چوبیه. ‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫تو هم باید یه بار امتحانش کنی.
‫می‌دونم آب‌نبات‌چوبیه،
‫ولی تا حالا
‫این مدل خاص از آب‌نبات‌چوبی رو دیده بودی؟
‫چیزی در موردش هست که بشناسی؟
‫و باعث بشه از بقیه متمایز بشه؟
‫فکر کنم از اون سوال‌های عجیبه.
‫فقط یه آب‌نبات‌چوبیِ معمولیه.
‫دارم سعی می‌کنم شرکتش رو پیدا کنم. ‫ممکنه سرنخ خوبی باشه.
‫رسماً ممکنه مال هر جایی باشه.
‫این تنها سرنخ فیزیکی منه.
‫می‌تونم تمام روز رو باهات حدس بزنم،
‫ولی دارم میرم به یه جلسه.
‫می‌برمش توی فروشگاه ‫و با بقیه مقایسه‌ش می‌کنم.
‫راستش، می‌دونی چیه؟
‫چرا نمی‌ذاریش پیش من؟
‫بعداً بهش نگاه می‌کنم، ‫شاید چیزی یادم اومد.
‫خیلی‌خب.
‫ولی خیلی مواظبش باش.
‫با جونم ازش محافظت می‌کنم.
‫واقعاً دیگه باید برم.
‫ولی قول میدم به شواهد نگاه کنم.
‫منم قول میدم برگردم.
‫- خسته نباشی. ‫- ممنون.
‫سلام!
‫ببخشید که این‌قدر دیر کردم.
‫دم درِ خونه معطل شدم.
‫با یه فروشنده؟
‫نه دقیقاً.
‫خدایا!
‫قدیما متنفر بودم که مامان‌بزرگ و بابابزرگم ‫منو به‌زور می‌آوردن توی این مراسم‌ها،
‫و حالا خودم با رضایت داوطلب شدم.
‫خب، همه دارن پچ‌پچ می‌کنن ‫که بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی برگشته،
‫برای همین کلاً از بحث اصلی دور شدیم.
‫- هیچ چیزی رو از دست ندادی. ‫- آره.
‫برام عادی شده بود، می‌دونی،
‫اینکه بخشی از یه جامعه بودن چقدر خوبه.
‫خب، ما با خوشحالی بهت خوش‌آمد میگیم.
‫- برات جا نگه داشتم. ‫- برو به کارت برس.
‫ممنون.
‫خانم‌ها و آقایان خوش اومدین.
‫می‌دونم همه خیلی هیجان‌زده‌ایم ‫که بابانوئل‌مون دوباره دست‌به‌کار شده،
‫ولی بیاین بریم سراغ کارمون، موافقین؟
‫بیاین با بازارچه‌ی خیریه‌ی تعطیلات ‫شروع کنیم.
‫می‌خوایم این یکی ‫بهترین بازارچه تا الان بشه.
‫پارسال ۴۵۰۰ دلار جمع کردیم،
‫و مطمئنم امسال ‫می‌تونیم بیشتر از اون جمع کنیم.
‫هرچند هنوز چند نفر عقب‌مونده داریم
‫که هنوز برای غرفه‌هاشون ثبت‌نام نکردن.
‫خودتون می‌دونین با کی‌ام.
‫گری.
‫آره، گری!
‫مورد بعدی توی دستور جلسه، خب،
‫برنامه‌ریزی کرده بودیم که ‫برای اختصاص بودجه رأی‌گیری کنیم
‫تا برای خانواده‌ی داسون ‫یه اجاق‌گاز جدید بخریم،
‫ولی بابانوئل‌مون با سخاوتمندی
‫قبل از ما این کار رو انجام داد.
‫با این حساب، ‫نیاز دیگه‌ای توی شهر هست
‫که اعضا بخوان مطرح کنن؟
‫آلیسون.
‫مطمئنم همه‌تون ‫خانواده‌ی ویلسون رو می‌شناسین.
‫اولین بچه‌شون ۸ هفته زودتر به دنیا اومد،
‫و خوشحالم بگم که ‫بالاخره از بیمارستان اومده خونه.
‫این خبر خیلی خوبیه!
‫ولی با این اتفاق غیرمنتظره ‫و هزینه‌های پزشکی،
‫هنوز فرصت نکردن اتاق بچه رو آماده کنن.
‫شاید بتونیم برای یه گهواره ‫و میز تعویض بچه پول جمع کنیم؟
‫فکر خیلی خوبیه!
‫یه گهواره، میز تعویض...
‫آره، گری.
‫آره، دخترخاله‌ی شوهرخاله‌م، توبی واترز،
‫موقع کار روی سقف پاش شکسته.
‫توی کارهای ساختمانیه،
‫و نزدیک یه ماهه که نتونسته کار کنه.
‫خاله دبی میگه دستشون خالیه
‫و نمی‌تونن برای بچه‌هاشون ‫برای کریسمس دوچرخه بخرن.
‫ایده‌ی قشنگیه.
‫کس دیگه‌ای هست؟
‫اون چیه؟
‫این نسخه‌ی من از دفترچه‌ست.
‫اجاق‌گاز جدید
‫چقدر عالی.
‫نمی‌تونی از پشت تلفن جاسوسی کنی.
‫باشه.
‫الو؟
‫البته. همین‌جاست.
‫یه لحظه صبر کن.
‫الو؟
‫سلام.
‫ادریان هستم.
‫الو؟ ناتاشا؟
‫قطع شدی؟
‫نه. هستم.
‫چه خبر؟
‫سلام.
‫در مورد اون آب‌نبات‌چوبی به جایی رسیدی؟
‫هنوز فرصت نکردم نگاه کنم.
‫ولی نگاه می‌کنم.
‫می‌دونی که دم تعطیلات ‫چقدر سرِ آدم شلوغه.
‫همه چی یه جوری ‫توی رنگ‌های قرمز و سبز قاطی شده.
‫آره.
‫خب...
‫الان...
‫الان داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط با مامان‌بزرگم نشستم.
‫خیلی‌خب، نظرت چیه با هم قرار بذاریم
‫و با هم به اون آب‌نبات‌چوبی نگاه کنیم؟
‫به نظر نمیاد یه کار دو نفره باشه.
‫آره، حق با توئه.
‫هنوز که آب‌نبات‌چوبی رو درست نمی‌شناسیم. ‫حداقل باید اول ببریمش یه شام خوب.
‫چی؟
‫اگه به آب‌نبات‌چوبی شام و نوشیدنی بدیم،
‫شاید بیشتر حاضر بشه ‫اطلاعاتش رو لو بده.
‫شبیه یه قرار به نظر می‌رسه.
‫من... فکر نکنم فکر خیلی خوبی باشه.
‫اوه، نه، نه، نه.
‫دارم آب‌نبات‌چوبی رو می‌برم شام.
‫تو فقط همراهشی.
‫شاید بتونیم بریم یه جای غیررسمی‌تر.
‫خیلی‌خب.
‫چی توی ذهنته؟
‫ساعت ۷ عصر ‫توی میدون شهر بیاد دیدنم،
‫تا یه تیکه‌ی کوچیک ‫از تاریخچه‌ی راند تاپ رو نشونت بدم.
‫باشه.
‫ساعت ۷ می‌بینمت.
‫این رفاقت با دشمن نیست؟
‫دوست‌هات رو نزدیک نگه دار، ‫دشمن‌هات رو نزدیکتر.
‫سلام!
‫خوش اومدی.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب، حالا که اینجاییم،
‫باید اسم‌های رمز رد و بدل کنیم یا چی؟
‫آره، اسم رمز تو خبرنگار فضوله.
‫خیلی‌خب.
‫مال تو هم مُخبر مشکوکه.
‫امشب تو رو آوردم اینجا ‫تا «کوشکِ هدیه» رو نشونت بدم.
‫چیِ هدیه؟
‫سال ۱۹۳۲، توی دوران رکود بزرگ،
‫بیشتر مردم شهر ‫پول کافی برای هدیه خریدن نداشتن،
‫ولی تقریباً همه یه استعداد ‫یا مهارت برای به اشتراک گذاشتن داشتن.
‫برای همین، ‫مردم راند تاپ این کوشک رو ساختن
‫با زمان و مصالحی که اهدا شده بود،
‫و شب کریسمس، ‫اینجا یه کنسرت راه انداختن.
‫اونا آواز خوندن و داستان تعریف کردن،
‫و این یه هدیه برای همه بود.
‫یه کوشک هدیه.
‫یه کوشک هدیه...
‫به نظر میاد مردم راند تاپ
‫همیشه توی زمان کریسمس بخشنده بودن.
‫آره، اونا تمام سال بخشنده‌ان.
‫داستان قشنگیه،
‫ولی چه ربطی به بخشنده‌ی مرموز داره؟
‫فقط نشون میده که ممکنه هر کسی باشه.
‫شاید بیشتر از یه نفر باشه.
‫شاید همه‌مون باشیم.
‫پس اگه نتونستی بفهمی کیه، ناامید نشو.
‫این یه چالشه؟
‫ببین.
‫چی؟
‫بیا دیگه!
‫هی، هولدن! ‫دو تا نوشیدنی سیب گرم لطفاً.
‫ممنون.
‫من حساب می‌کنم.
‫ممنون.
‫بذار اینجا رو نشونت بدم.
‫همه ویترین‌هاشون رو خیلی قشنگ چیدن.
‫خیلی‌خب.
‫یه نگاهی به آب‌نبات‌چوبیت انداختم.
‫به نظر میاد توی یه مغازه‌ی محلی
‫توی چند تا شهر اون‌طرف‌تر ‫در جنوب اینجا ساخته شده.
‫عالیه. اسمش چیه؟
‫چند سال پیش تعطیل شد،
‫پس حتماً از اون قدیمی‌هاش ‫که توی انبار مونده پیدا کردی.
‫فکر می‌کنی بتونیم با کسایی که ‫قبلاً شرکت رو اداره می‌کردن حرف بزنیم؟
‫این جواهر‌فروشی گرین‌ووده.
‫همون‌طور که می‌بینی، ‫از چیزای براق خوششون میاد.
‫بامزه‌ست. هی، اگه اسمشو بهم بگی، ‫باهاشون تماس می‌گیرم.
‫این داروخونه‌ی بارنابیه.
‫اونا هر سال بهترین تم رو دارن.
‫زن آقای بارنابی ‫تمام سال اونو مثل یه راز نگه می‌داره.
‫اگه اسمش یادت نیست، مشکلی نیست.
‫خودم می‌تونم توی اینترنت پیداش کنم.
‫این بخش موردعلاقه‌ی منه. رایگانن.
‫ممنون.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫ممنون!
‫می‌دونی... راند تاپ قطعاً
‫جایزه دوستانه‌ترین شهر دنیا رو می‌بره، نه؟
‫آره، جای خیلی خوبی برای زندگیه.
‫خیلی‌خب، پس تو چرا رفتی؟
‫وقتی ۵ سالم بود برگشتم اینجا.
‫بعد از اینکه پدر و مادرم فوت کردن، ‫مامان‌بزرگ و بابابزرگم بزرگم کردن.
‫تصادف رانندگی.
‫خیلی متأسفم.
‫ممنون.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫به هر حال، بعد از دبیرستان از شهر رفتم، ‫رفتم دانشگاه و شروع کردم به کار کردن.
‫بقیه‌ش هم که معلومه.
‫داستان زندگی خیلی هیجان‌انگیزی نیست،
‫ولی دارم روش کار می‌کنم.
‫پس مثل همیم.
‫هی، برنامه‌ی خاصی داری؟
‫نه واقعاً.
‫ولی دلم می‌خواد ‫یه اثری از خودم به جا بذارم.
‫این برات خوب میشه.
‫مطمئنم اتاق هتلت ‫به یه کم حال و هوای تعطیلات نیاز داره.
‫آره، زندگی توی جاده
‫قطعاً تزئینات تعطیلات رو نداره.
‫مجبوری همیشه سفر کنی؟
‫فعلاً خبرنگار حق‌التحریری‌ام، ‫برای همین آره.
‫ولی دارم تلاش می‌کنم ‫پست دبیر تحریریه رو توی مجله بگیرم،
‫و اون باعث میشه ‫بتونم یه کم از سرعت زندگیم کم کنم.
‫و فهمیدن هویت بابانوئلِ ما
‫اون در رو برات باز می‌کنه؟
‫خیلی کمک می‌کنه.
‫بفرما، می‌تونی هردوتاش رو داشته باشی.
‫ما خودمون چند تا گل بنت‌قنسول داریم، ‫این‌جوری حال و هوای تعطیلات دوبرابر میشه.
‫من... دیگه باید برم.
‫با مامان‌بزرگم قرار دارم که
‫یه فیلم کریسمسی ببینیم...
‫صبر کن!
‫می‌تونم باز ببینمت؟
‫مثلاً، خیلی زود؟
‫اینجا یه شهر کوچیکه، ادریان.
‫بالاخره یه جا به هم می‌خوریم.
‫خدا مرگم بده! این دیگه کیه؟
‫ببخشید دیر کردم!
‫منم، عمو اسکروچ.
‫یه کم پیچوندیش؟
‫راستش فکر کنم حرفمو ‫در مورد آب‌نبات‌چوبی باور کرد.
‫بیا پیشم بشین. ‫می‌خوام همه‌ی جزئیات رو بدونم.
‫نمی‌تونم. فقط اومدم ‫برای تحویل‌ دادن هدیه‌ها آماده بشم.
‫بابانوئل دوباره وارد می‌شود.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه.
‫این یکی رو خودم از پسش برمیام.
‫به هر حال من تا اونجا رانندگی می‌کنم.
‫اگه می‌دونستم این کار این‌قدر کیف میده، ‫سال‌ها پیش با بابابزرگ همراه می‌شدم.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم چطوری ازتون تشکر کنم ‫که کمکم کردین.
‫فکر کنم یه لقمه‌ی بزرگتر از دهنم برداشتم.
‫من که می‌تونم اینا رو راحت بجوم.
‫بسه دیگه! هنوز نشمردم ببینم ‫به اندازه کافی داریم یا نه.
‫راستی، فکر کنم برای غرفه‌ی بازارچه
‫حدود ۱۵۰ تا نیاز دارم.
‫۶۰ تا دیگه مونده.
‫نه، نه، بشه ۶۱ تا.
‫بچه‌ی بدی شدی.
‫به این میگن کنترل کیفیت. باشه؟
‫قهوه می‌خوام. ‫کس دیگه‌ای هم می‌خواد؟
‫من یه کم می‌خورم.
‫برای من دوبل بریز، لطفاً.
‫وانیتا، باید یه راهی پیدا کنیم که
‫ناتاشا رو برای همیشه ‫توی راند تاپ نگه داریم.
‫دارم سعی‌مو می‌کنم!
‫می‌دونین که صداتونو می‌شنوم.
‫هدفمون هم همینه.
‫دوستت داریم. ‫می‌خوایم اینجا بمونی.
‫آره، برعکس اون ولگردایی ‫که قبلاً باهاشون قرار می‌ذاشتی.
‫با کلی آدم نچسب قرار می‌ذاشت، مگه نه؟
‫لطفاً بیاین دیگه در مورد ‫زندگی عاطفی نداشته‌ی من حرف نزنیم.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫هی! ناتاشا.
‫سلام!
‫ادریان!
‫چه جالب که دقیقاً همین ثانیه و ‫همین‌جا می‌بینمت.
‫داشتم یه سرنخ رو دنبال می‌کردم.
‫احتمالاً اینم به بن‌بست خورده، نه؟
‫باید خیلی کلافه‌کننده باشه.
‫خب، راستش، این یکی خیلی خوبه.
‫میگم، الان دیگه هفدهمه، مگه نه؟
‫مهلتت تا کی هست؟
‫اگه تا اون موقع بابانوئل رو پیدا نکنی ‫مقاله رو کنسل می‌کنی؟
‫سردبیرم بهم وقت اضافه داده.
‫انگاری رئیس خیلی بادرکی داری.
‫آره، واقعاً به این مقاله باور داره.
‫دوست ندارم حرفمون رو قطع کنم،
‫ولی دارم میرم بیرونِ شهر و دیرم شده.
‫کجا داری میری؟
‫میرم دخترخاله‌م رو توی اَوندیل ببینم.
‫سرنخ منم توی اَوندیله.
‫وای! آره، یکی فکر می‌کرد ‫تخت‌خواب نوزاد رو
‫توی یه فروشگاه اونجا دیده.
‫چی؟ من که تا حالا نشنیدم ‫توی اَوندیل فروشگاه سیسمونی باشه.
‫آره.
‫هی، می‌تونم باهات بیام؟
‫ناهار رو من مهمونت می‌کنم.
‫قرار بود با دخترخاله‌م برم ناهار،
‫اون فقط منتظر منه.
‫احتمالاً بی‌ادبی باشه که یه نفر اضافه ببرم.
‫خیلی‌خب. وقتی داری میری دیدنش، ‫منو اونجا پیاده کن.
‫معنی نداره هردومون رانندگی کنیم.
‫توی بنزین صرفه‌جویی میشه، ‫تازه، برای محیط‌زیست هم خوبه.
‫نظرت چیه؟
‫فکر کنم نشه با این حرف مخالفت کرد.
‫باشه. عالیه.
‫[بسته است]
‫اینو ببین.
‫پس توی اَوندیل ‫فروشگاه سیسمونی هست.
‫بالاخره.
‫نمی‌دونستم آدم توی شهر به این کوچیکی هم ‫می‌تونه این‌قدر گم بشه.
‫آره، ولی تو اصلاً کوتاه نیومدی، نه؟
‫من برای یه مقاله، رسماً هر کاری می‌کنم.
‫وای، چی؟ ‫فروشگاه بسته‌ست.
‫شاید برای همیشه.
‫فکر کنم هیچ‌وقت نمی‌فهمیم ‫سرنخت درست بوده یا نه.
‫خب، حداقل هنوز ‫با دخترخاله‌ت ناهار می‌خوری، مگه نه؟
‫فکر کنم یکی داره بهم پیام میده.
‫وای، نه.
‫دخترخاله‌م گفته آنفولانزا گرفته.
‫انگار این‌همه راه رو الکی اومدیم.
‫نه الکی هم نبود.
‫فکر کنم این یعنی ‫من می‌تونم ببرمت ناهار.
‫چه مخ‌زنی‌ای.
‫بذار حدس بزنم، ‫تو از اون خبرنگارهایی هستی
‫که توی هر شهر ‫یه دوست دارن، مگه نه؟
‫راستش، من معمولاً روابط رو
‫یه جور حواس‌پرتی می‌بینم.
‫برای همین اگه بخوام با کسی آشنا بشم،
‫واقعاً باید ارزشش رو داشته باشه.
‫بهتره بریم تا به شلوغیِ ناهار نخوردیم.
‫خیلی‌خب.
‫سلام، دختر عزیزم!
‫سلام.
‫چرا این‌قدر دمغی؟
‫توی راه اَوندیل ‫به ادریان برخوردم،
‫و اون می‌خواست باهام بیاد
‫چون یه نفر ‫فروشگاه تخت‌خواب نوزاد رو شناخته بود.
‫حالا دیگه اَوندیل ‫از لیست خرید یواشکی بابانوئل حذف شد.
‫خب، چیکار کردی؟
‫هول شدم و ‫بهش گفتم میرم دخترخاله‌م رو ببینم.
‫تو که توی اَوندیل دخترخاله‌ نداری.
‫دقیقاً.
‫فکر می‌کنی به چیزی شک کرده؟
‫فکر کنم شک کرده که یه تخته‌م کمه.
‫تازه اون دوچرخه‌هایی هم که ‫براشون رفته بودم، نگرفتم.
‫تا شب کریسمس برای اون وقت داری.
‫نگران نباش.
‫فکر می‌کنی توی بریدی ‫فروشگاه دوچرخه داشته باشن؟
‫حتماً دارن.
‫ولی اون گوشی رو بذار کنار
‫و بیشتر از ماجراهای خودت،
‫با اون آقای قدبلند و جذاب بگو.
‫مامان‌بزرگ؟
‫درسته پیرم، ولی کور نیستم.
‫خب، وقتی چکمه‌ها رو آوردن
‫از بیرون چیزی شنیدین؟
‫نه؟
‫کسی رو دیدین که چکمه‌ها رو بیاره؟
‫هیچ‌کس؟
‫خودتون چکمه خواسته بودین؟
‫نه؟
‫خیلی‌خب.
‫[صندلی راحتی، ۱۸ دسامبر]
‫دلم برای اینجا تنگ شده بود!
‫من میرم پیش دخترهای انجمن بافندگی. ‫تو تنهایی مشکلی نداری؟
‫سعی می‌کنم دست از پا خطا نکنم.
‫خوشمزه‌ست.
‫این قراره گوزن شمالی باشه یا اسکیت‌باز؟
‫اگه به اون قسمت قرمز نگاه کنی،
‫فکر کنم قراره نوک کلاه اِلف باشه، ولی...
‫اون رنگ بنفش یعنی چی؟
‫نمی‌دونم.
‫هنر پیچیده‌ست.
‫آره.
‫بهت خوش می‌گذره؟
‫راستش یه کم گیج شدم.
‫اگه چند تا نکته ‫در مورد بازارچه داری، خریدارم.
‫باشه، ترفندش اینه که زود
‫توی صف لاته‌ی تخم‌مرغ وایسی،
‫چون بعضی وقت‌ها ‫جوز هندیشون تموم میشه.
‫خب، منتظر چی هستیم؟
‫- دقیقاً. ‫- آره.
‫چون ناهار رو تو دادی، این یکی با من.
‫خیلی‌خب.
‫خب، برگشتن به اینجا حس عجیبی داره؟
‫دو تا لطفاً.
‫سوال خوبیه.
‫راستش، فکر می‌کردم ‫وقتی برای کریسمس میام خونه
‫از بیکاری کلافه میشم.
‫ممنون.
‫ولی یادم نمیاد آخرین بار...
‫کی این‌قدر خوشحال بودم.
‫انتظار داشتم راند تاپ ‫کسالت‌بار و خسته‌کننده باشه، ولی...
‫می‌خوام روراست باشم.
‫ولی اینجا ‫یه حس و حال نوستالژیک واقعی داره.
‫باید بگم که جذبش شدم.
‫خب، احتمالاً فقط به خاطر جوِ کریسمسه.
‫ژانویه که بیاد، این حس می‌پره،
‫و دوباره دلت برای ‫زندگی توی شهر بزرگ لک می‌زنه.
‫اگه، یا وقتی این راز رو حل کنم،
‫آزادی بیشتری دارم ‫که هر جا دلم خواست کار کنم.
‫اگه نتونی چی؟
‫نفوس بد نزن.
‫ببخشید.
‫تو چی؟
‫خودتو می‌بینی که ‫یه روز برگردی اینجا زندگی کنی؟
‫اینجا جای خیلی خوبیه ‫برای بزرگ کردن بچه.
‫این همون چیزیه که می‌خوای؟
‫اینکه ازدواج کنی و بچه بزرگ کنی؟
‫خب، فقط اینو نمی‌خوام.
‫ولی آره، یه روزی، با آدم درستش.
‫به آلیسون قول دادم که به غرفه‌ش سر بزنم.
‫- می‌خوای بیای؟ ‫- آره.
‫کریسمس مبارک،
‫به بهترین میز بازارچه‌ی خیریه‌ی امسال ‫خوش اومدین.
‫آره، دو تا توپِ پاپ‌کورن لطفاً.
‫الان حاضر میشه.
‫سلام، آلیسون. من ادریان هستم. ‫از دیدنت خوش‌وقتم.
‫همون خبرنگاره!
‫با مقاله به جایی رسیدی؟
‫آلیسون، امروز فقط برای خوش‌گذرونیه.
‫حرفِ کاری ممنوع.
‫نمی‌دونستم شما دوتا اومدین قرار.
‫نه، نه، ما توی قرار نیستیم.
‫ناتاشا فقط داره بابت ناهاری که مهمونش کردم ‫ازم تشکر می‌کنه.
‫که اونم فکر نمی‌کردم قرار باشه.
‫منظورم اینه که ‫پتانسیلش رو داشت که یه قرار باشه.
‫نه، نداشت،
‫چون توافق کردیم ایده خیلی بدیه.
‫راستش من با هیچی موافقت نکردم.
‫چی؟
‫به همه خوش می‌گذره؟
‫ادریان، این کِلیه.
‫اولین سالیه که رئیس کمیته شده،
‫و مسئولیت خیلی بزرگیه.
‫تمام اینا رو تو راه انداختی؟ ‫فوق‌العاده‌ست.
‫ممنون. آره.
‫پولی که جمع میشه ‫خرج کل سال شهر میشه.
‫آره، خیلی عالی می‌شد ‫اگه یه خرگوش عید پاک مهربون
‫یا یه پریِ روز استقلال هم داشتیم،
‫ولی انجمن خیریه سعی می‌کنه ‫وقت‌هایی که بابانوئل نیست،
‫کم و کسرها رو جبران کنه.
‫تصور کنین اگه می‌دونستین کیه،
‫بعد از این‌همه سال ‫می‌تونستین ازش تشکر کنین.
‫فکر نمی‌کنم.
‫چرا که نه؟
‫ببینین، همه‌مون می‌دونیم که ‫بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی
‫واقعاً جادویی نیست،
‫ولی اینکه نمی‌دونیم کیه ‫بهمون کمک می‌کنه وانمود کنیم جادوییه.
‫چرا باید بخوایم این حس رو از بین ببریم؟
‫دیگه بیشتر از این مزاحمتون نمیشیم.
‫- بعداً ببینمتون؟ ‫- آره.
‫- خوش بگذره! ‫- فعلاً.
‫زوج قشنگی میشن، مگه نه؟
‫واقعاً دوست‌داشتنی‌ان.
‫زیر بوته‌ی دارواش مچتونو گرفتم!
‫اینو یادم رفته بود.
‫چی رو؟
‫مردِ بوته‌ی دارواش.
‫کی هست؟
‫وقتی مرد دارواش ‫زیر دارواش مچتو می‌گیره،
‫اگه به همدیگه ابراز علاقه نکنن، ‫میرین توی لیست بچه‌های بد،
‫و مجبورین ۲۰ دقیقه ‫روی نیمکت جریمه بشینین.
‫اینجا خیلی مهمه، ‫ولی خب، مجبور نیستیم این کار رو بکنیم.
‫می‌تونیم بریم بشینیم.
‫آخه حیفم میاد ‫۲۰ دقیقه‌ی کامل از بازارچه رو از دست بدم.
‫آره.
‫فکرت سریع کار کرد.
‫بچه‌ها.
‫باورم نمیشه ‫یه پتوی قلاب‌بافی دیگه خریدی.
‫آره، خریدم.
‫واقعاً، واقعاً خوش گذشت.
‫بازارچه؟
‫یا وقت گذروندن با آقای لنگلی؟
‫واقعاً این‌قدر تابلوئه؟
‫اگه باعث دلگرمیت میشه، ‫باید بگم حس می‌کنم اونم همین حس رو داره.
‫ولی نمیشه. واقعاً نمیشه.
‫نمی‌تونم خودمو درگیر یه پسر کنم.
‫مخصوصاً این یکی.
‫چرا نه؟
‫از روزی که دیدمش دارم بهش دروغ میگم.
‫دختر عزیزم...
‫بیدار شو تنبل‌خان!
‫یه لنگه کفشتو گم کردی؟
‫باید سه تا بچه داشته باشی تا بفهمی.
‫یه بار یکی از دمپایی‌هاشون رو
‫توی شونه‌ی تخم‌مرغ توی یخچال پیدا کردم.
‫چندش.
‫آره، من همیشه چیزها رو گم می‌کنم.
‫واقعاً نباید این‌قدر شلخته باشم.
‫کلاه قشنگیه.
‫یادت رفته؟
‫نه.
‫یادم نرفته.
‫چی رو؟
‫قول دادی امروز بهم کمک کنی که
‫کیک‌های مشهور مامانمو تحویل بدم.
‫درسته، درسته.
‫تو که نمی‌خوای ‫یه سنت خوشمزه‌ی کریسمس رو
‫از مردم راند تاپ دریغ کنی، مگه نه؟
‫عمراً.
‫فقط بهم یه‌کم وقت بده مسواک بزنم،
‫بعدش می‌تونیم بریم.
‫یه فکری هم ‫به حال لباس‌های بیرون رفتنت بکن.
‫چی؟ به اندازه‌ی کافی ‫حال و هوای جشن نداره؟
‫چرا، حال و هواش خوبه، ‫ولی ممکنه گرم نگهت نداره.
‫کِلی هم میاد؟
‫نه، امروز صبح ‫قرار بازدید از خونه داره.
‫کایلی کوچولو هم که قرار بود ‫توی جشن سرود بخونه،
‫داره از گلودرد ناله می‌کنه.
‫کِلی فکر می‌کنه احتمالاً از استرسه،
‫ولی محض احتیاط داره می‌بردش دکتر.
‫مامان‌ها واقعاً ابرقهرمانن.
‫خب، این ابرقهرمان ‫هنوز قهوه صبحش رو نخورده،
‫و شنلش داره می‌افته.
‫فکر می‌کنی مامان‌بزرگت ‫یه فنجون اضافه داشته باشه؟
‫امیدوارم. ‫برای منم یه‌کم میاری، لطفاً؟
‫- آره. ‫- فقط خامه، بدون شکر.
‫- به روی چشم. ‫- ممنون.
‫پس قهوه‌‌ت کو؟
‫مامان‌بزرگت گفت خودش درست می‌کنه ‫و گفت همینجا منتظر بمونم.
‫خیلی‌خب، میرم یه سری بهش بزنم.
‫بیا اینجا، بیا اینجا.
‫یه مشکلی داریم.
‫چیه؟ چی شده؟
‫محموله ویژه‌ای که منتظرش بودی زود رسیده.
‫قرار نبود بیارنش دم خونه. ‫قرار بود زنگ بزنن برم بگیرمش.
‫انگار یکی این قضیه رو نفهمیده.
‫کجاست؟ آلیسون دیدش؟
‫نه، یه جوری دست‌به‌سرش کردم ‫که نیاد توی آشپزخونه.
‫ولی قایم کردن این یکی خیلی سخته.
‫کجاست؟
‫بیا.
‫می‌دونم می‌خواستی تا شب کریسمس صبر کنی،
‫ولی فکر کنم این مورد ‫یه تحویل ویژه می‌طلبه.
‫آخه اینجوری سورپرایزش خراب میشه.
‫همین الانش هم یکی از دمپایی‌هامو جویده
‫و رفته سراغ ذخیره اضطراری گوشت خشکم.
‫خیلی‌خب. الان نمی‌تونم کاریش کنم.
‫آلیسون درست توی هال نشسته،
‫و قول دادم ‫توی تحویل دادن کیک‌ها بهش کمک کنم.
‫وای خدا.
‫خب، باشه، من چند ساعت نگهش می‌دارم،
‫ولی وقتی از پیش آلیسون برگشتی،
‫باید یه فکری به حالش بکنیم.
‫باشه. پس قهوه‌ها چی؟
‫نمی‌دونم. یه چیزی سر هم کن.
‫هیچکس حق نداره ‫به گوشت خشک‌های من دست بزنه.
‫♪ پنج تا انگشتر طلا ♪
‫♪ چهار تا پرنده آوازخوان ♪
‫♪ سه تا مرغ فرانسوی ♪
‫♪ دو تا قمری ♪
‫♪ و یه قرقاول روی درخت گلابی ♪
‫ببخشید، خانم‌ها.
‫اومدم اینجا که ‫در مورد یه گزارش آلودگی صوتی تحقیق کنم.
‫به صدای دلنشین ما حسودی نکن.
‫صدای دلنشینتون تا شهر بعدی هم میره.
‫تو که خیلی خوشت میاد.
‫راستی حالا که حرفش شد، کایلی چطوره؟
‫ستاره جشن کریسمسمون رو از دست میدیم؟
‫نه! با یه کم چای داغ و عسل خوب میشه.
‫داری میری بازدید عمومی خونه‌؟
‫آره، ولی باید وایمیستادم ‫و این خبر دست‌اول رو بهتون می‌گفتم.
‫چی شده؟
‫خب، دوست خبرنگارت، ادریان، ‫توی مطب دکتر بوده،
‫چون لیدیا، که مسئول پذیرشه،
‫گفته اون و خانواده‌ش اون روز داشتن ‫توی کوشکِ هدیه، عکس کریسمس می‌گرفتن،
‫و اون یه رسید ‫برای چکمه‌هایی پیدا کرده که
‫بچه‌های تیتوم ‫از بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی گرفتن.
‫و پشتش یه یادداشت بوده که نوشته ‫«غذای توله‌سگ یادت نره.»
‫خیلی‌ها چکمه می‌خرن. ‫از کجا بدونیم اون رسید بابانوئل ماست؟
‫خب، سایزها دقیقاً روش نوشته شده بود.
‫نمی‌دونم. همه چی با هم می‌خونه.
‫واقعاً هیجان‌انگیزه.
‫بچه‌ها ما هنوز حتی نمی‌دونیم که ‫این یه سرنخ واقعیه یا نه. بیخیال!
‫هر کسی می‌تونسته اون رسید رو
‫توی کوشکِ هدیه بذاره ‫تا بقیه رو از مسیر اصلی دور کنه.
‫شاید.
‫یا شاید بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبیمون ‫یه‌کم داره سوتی میده.
‫ناتاشا، حالت خوبه؟
‫آره، آره.
‫فکر کنم یه‌کم زیادی از کیک‌ها تست کردم.
‫اگه می‌خوای بری خونه ‫من خودم بقیه رو تموم می‌کنم.
‫منم می‌تونم برسونمت.
‫- بپر بالا. ‫- باشه.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- فعلاً.
‫خیلی‌خب!
‫- می‌بینمت! ‫- فعلاً!
‫موفق باشی با کیک‌ها!
‫ببخشید که انقدر طول کشید.
‫الان دیگه می‌تونم ‫وظیفه نگهداری از سگ رو تحویل بگیرم.
‫توی انباری داشت گریه می‌کرد،
‫و خیلی سر و صدا راه انداخته بود.
‫این تنها راهی بود که ساکت بمونه.
‫البته.
‫درکت می‌کنم.
‫ولی نمی‌تونم همیشه این کارو بکنم.
‫می‌دونم. خیلی... سخته.
‫می‌تونیم امشب تحویلش بدیم.
‫احتمالاً بهتره هر چه زودتر ردش کنیم بره
‫چون ادریان بدجوری دنبال منه.
‫و سورپرایز کریسمس اون بچه‌ها رو خراب کنیم؟
‫فقط چند روز دیگه مونده.
‫می‌تونه بمونه.
‫مطمئنی؟
‫فکر کنم امشب برای تحویل دادن بقیه چیزا ‫باید با خودمون ببریمش.
‫ممکنه سردش بشه.
‫شاید یکی از ژاکت‌های بچگیت،
‫که هنوز اون بالا جمعشون نکردم ‫اندازه‌اش بشه.
‫دلت یه ژاکت کوچولو می‌خواد؟
‫یه ژاکت خیلی خیلی فسقلی
‫که گرم و نرم نگهت داره!
‫آره، بیا بریم.
‫منم همینو گفتم. منم همینو گفتم.
‫آره، آره، آره.
‫خبر جدیدی برام داری؟
‫خب، برادرشوهرم یه فروشگاه تجهیزات پزشکی ‫توی تورنتون داره.
‫خیلی‌خب.
‫اون روز یه زنی اونجا بوده که ‫دنبال یه کپسول اکسیژن قابل‌حمل می‌گشته.
‫گفته که قبل کریسمس لازمش داره.
‫بعد برادرشوهرم گفته که ‫باید براش اختصاصی سفارش بده.
‫و وقتی اسم و شماره‌ش رو خواسته ‫تا بهش زنگ بزنه،
‫اون زنه هول شده،
‫گفته یه قرار ملاقات رو یادش رفته ‫و گذاشته رفته.
‫خب، شاید واقعاً یه قرار ملاقات داشته.
‫ببین، موضوع اینجاست.
‫خانم جیمرسون ‫تازگی‌ها مشکل تنفسی پیدا کرده،
‫و دیگه نمی‌تونه توی کلیسای باپتیست اول ‫شماره‌های بینگو رو بخونه،
‫و اون بهترین شماره‌خون بینگوییه که داریم.
‫برای همین کشیش یکشنبه اعلام کرد که ‫قراره پول جمع کنیم
‫تا براش یه کپسول قابل‌حمل بگیریم،
‫ولی هنوز پولشو جمع نکردیم.
‫میشه شماره تلفن برادرشوهرتو داشته باشم؟
‫حتماً.
‫ممنون.
‫میشه ۹.۵۰ دلار.
‫آره.
‫سلام!
‫سلام.
‫چه خبر؟
‫توی تورنتون یه سرنخ پیدا کردم.
‫- یه سرنخ دیگه؟ ‫- آره.
‫وای! خبر اون رسید رو از کِلی شنیدم.
‫آره، ولی این یکی از طرف کسیه که ‫واقعاً با یه مظنون احتمالی
‫یا یکی از دستیارهاش حرف زده و اونو دیده.
‫خب، می‌خوای باهام بیای تا چکش کنیم؟
‫بگو آره، لطفاً.
‫صبر کن، اون چی بود؟
‫هیچی.
‫بیا بریم. من رانندگی می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫انگار بابانوئل شما یه اِلف داره،
‫و من دارم میرم که رَدشو بزنم.
‫[تجهیزات پزشکی کلارکسون]
‫تجهیزات پزشکی کلارکسون...
‫من گشنمه. تو گشنه‌ت نیست؟
‫شاید بهتره وایسیم ناهار بخوریم.
‫آره، بعد از اینکه با این یارو حرف زدم.
‫توی اخبار هواشناسی گفت قراره برف بیاد.
‫شاید بهتره قبل از برف برگردیم.
‫به نظر من که مشکلی نداره.
‫عجیب رفتار می‌کنی.
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم روی یه تیکه یخ لیز خوردم.
‫فکر می‌کنی صدمه دیدی؟
‫مطمئن نیستم.
‫آره، فکر کنم مچ پامه.
‫مچ پات؟
‫آره، واقعاً درد می‌کنه.
‫خیلی‌خب، بیا.
‫خیلی‌خب. باشه، کلیدهاتو بده بهم.
‫چرا؟
‫نمی‌تونی رانندگی کنی.
‫خیلی‌خب، بیا بریم. آروم باش.
‫پاتو بذار زمین.
‫مقاله‌ت چی میشه؟
‫نباید همین روزا تحویلش بدی؟
‫آره، پس‌فردا.
‫ولی بهش فکر نکن.
‫می‌دونی، فکر کنم اونقدری که حس می‌کردم ‫درد نمی‌کنه.
‫ناتاشا، تو صدمه دیدی.
‫نه... ندیدم.
‫منظورم اینه که...
‫می‌بریمت خونه.
‫باشه؟
‫یه لحظه.
‫فقط ۴ روز دیگه تا کریسمس مونده.
‫و ۴ تا تحویل دیگه.
‫مطمئنی زیادی بهش وابسته نشدی؟
‫فقط به خاطر این بغلش کردم که ‫اگه بلیتزن رو بذارم توی جاش،
‫گریه می‌کنه و گوشم کر میشه.
‫- براش اسم گذاشتی؟ ‫- نمی‌تونم که سگ صداش کنم.
‫بابت دروغ گفتن به ادریان ‫خیلی عذاب‌وجدان دارم.
‫باید یه‌کم دیگه طاقت بیاری،
‫بعدش کریسمس تموم میشه.
‫و اون موقع ادریان هم رفته.
‫- سلام، کِلی! ‫- سلام!
‫سلام. می‌خوای توی آوردن اونا کمکت کنم؟
‫آره، لطفاً. ممنون. آره.
‫ناتاشا کجاست؟
‫فکر می‌کردم شما دوتا ‫شریک کارآگاهی هستین.
‫امروز بعدازظهر پیش مامان‌بزرگشه.
‫خیلی خوشحالم که اینجاست.
‫از روی خودخواهی، ‫دلم می‌خواد یکی از بهترین دوست‌هام
‫در کل دنیا رو ببینم، ولی وانیتا ‫واقعاً این کریسمس بهش نیاز داشت.
‫زن خیلی محکمیه،
‫ولی می‌دونم از وقتی رانی فوت کرده ‫چقدر بهش سخت گذشته.
‫آره، منم واقعاً خوشحالم ‫که ناتاشا اینجاست.
‫نمی‌دونم بدون کمک‌هاش چیکار می‌کردم.
‫خب، علاقه‌ی تو فقط کاریه،
‫یا شاید یه چیز بیشتر؟
‫شاید باید در این مورد با خودش حرف بزنم.
‫خب رسیدم. ممنون بابت کمکت.
‫آره، حتماً.
‫و اگه چیزی در مورد ‫بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی یادت اومد،
‫میشه لطفاً بهم خبر بدی؟
‫هنوز مقاله‌مو تموم نکردم، برای همین...
‫ادریان، من ازت خوشم میاد، ‫برای همین فکر کنم باید بهت هشدار بدم که
‫احتمال خیلی زیادی داره که به مقاله‌ت نرسی.
‫چرا اینو میگی؟
‫همه‌‌مون عاشق این بازی حدس زدن هستیم،
‫ولی در نهایت، مردم راند تاپ ‫راز بابانوئل رو دوست دارن.
‫چیزیه که هر سال منتظرشیم.
‫این دفعه وقتی انقدر دیر شروع کرد، ‫همه‌مون واقعاً نگران شدیم.
‫- معمولاً کی شروع می‌کنه؟ ‫- روز بعد از عید شکرگزاری.
‫امسال تا هفته‌ی دوم دسامبر خبری نبود.
‫فکر کنم آره، دهم بود،
‫چون ناتاشا اومد جلسه‌ی انجمن خیریه،
‫جایی که می‌خواستیم در مورد ‫خریدن اجاق‌گاز برای داسون‌ها حرف بزنیم،
‫ولی در نهایت مجبور نشدیم،
‫چون بالاخره بابانوئلمون دست‌به‌کار شد.
‫صبر کن، الان چی گفتی؟
‫فکر کنم حدود دهم بود.
‫نه، در مورد بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی.
‫اون اجاق‌گاز جدید داسون‌ها رو داد.
‫- احمق، احمق. ‫- ببخشید؟
‫وای، نه، با تو نبودم، با خودم بودم.
‫باید برم. بگیر.
‫آره، باشه.
‫- ببخشید. ‫- مشکلی نیست.
‫باشه، ممنون.
‫نه، تو فوق‌العاده‌ای. ‫کریسمس مبارک!
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫یه لاته با شیر جو دوسر لطفاً.
‫همین الان ادریان رو دیدم.
‫دیدیش؟
‫گفت پیش مامان‌بزرگتی.
‫آره، منو فرستاد یه‌کم خرید کنم.
‫داره همه چی رو میده به...
‫من...
‫چون تازگی‌ها اشتهام خیلی زیاد شده.
‫به خاطر آب‌وهواست.
‫هر وقت دما زیر ۴۰ درجه میاد، ‫بچه‌های من کل خونه و زندگی رو می‌خورن.
‫خب، ادریان چیکار می‌کرد؟
‫شما دوتا خیلی مسخره‌این.
‫چرا نمی‌تونین اعتراف کنین که ‫از هم خوشتون میاد؟
‫من درست نمی‌شناسمش،
‫اونم قطعاً همه چی رو در مورد من نمی‌دونه.
‫وای خدا، اونقدرا هم پیچیده نیست.
‫دختر با پسر آشنا میشه و میرن سر قرار.
‫اگه دختر بترسه که دلش بشکنه چی؟
‫تا خطر نکنی، چیزی به دست نمیاری.
‫معلومه وقتی دارم برای خودم دلسوزی می‌کنم،
‫باید چنین نصیحت حکیمانه‌ای بهم بکنی.
‫خب، دوست‌ها برای همین وقت‌ها هستن دیگه.
‫- توی این کار خیلی مهارت داری. ‫- می‌دونم، آره.
‫باورم نمیشه فقط ۳ روز تا کریسمس مونده.
‫می‌دونم. انگار همه‌مون داریم ‫روی دور تند حرکت می‌کنیم.
‫آره. میشه چسب رو بدی بهم؟
‫آره.
‫وانیتا، خیلی ممنون که گذاشتی ‫کادوهای بچه‌هامو اینجا کادو کنم.
‫بزرگترین بچه‌م ‫اونقدر باهوش شده که فضولی کنه.
‫ناتاشا هم دقیقاً همین‌جوری بود.
‫من و بابابزرگش ‫سر اینکه چند روز طول می‌کشه
‫تا مخفیگاه کادوها رو پیدا کنه، ‫شرط می‌بستیم.
‫نه، این کارو نمی‌کردین!
‫تو همه چیو در مورد من نمی‌دونی.
‫اون چی بود؟
‫تازگیا با بخاری کلی مشکل داشتیم.
‫می‌دونی که این موقع سال ‫چقدر سخته که
‫کسی رو پیدا کنی برای تعمیر بیاد.
‫مگه میشه ندونم؟
‫هر وقت چراغ‌های کریسمس رو به برق می‌زنیم، ‫فیوز می‌پره،
‫و تنها چیزی که از برقکار می‌شنوم بهونه‌ست.
‫باید کادوها رو قایم کنیم.
‫فکر می‌کنی بچه‌های آلیسون ‫رانندگی یاد گرفتن و یه ماشین دزدیدن؟
‫ببین چقدر نازه!
‫سلام، ادریان.
‫میشه یه لحظه باهات حرف بزنم، تنها؟
‫آره. الان برمی‌گردم.
‫راحت باش!
‫خب...
‫همه چی مرتبه؟
‫آره، من، به یه موفقیت رسیدم.
‫دیشب یه اطلاعات خیلی مهم ‫برای مقاله‌م پیدا کردم.
‫جدی؟
‫آره، واقعاً شوکه‌م کرد.
‫برای همین می‌خواستم ‫تو اولین کسی باشی که می‌فهمه.
‫چی هست؟
‫فکر کنم بتونی حدس بزنی.
‫چیزی در این مورد می‌دونی؟
‫الان خیلی چیزا داره منطقی به نظر میاد.
‫کاملاً می‌تونم اونو توضیح بدم.
‫جدی؟
‫آره، خب دیشب خوابم نمی‌برد،
‫برای همین رفتم پیاده‌روی.
‫با اون مچ پایی که صدمه دیده بود؟
‫خیلی بهتر شده بود.
‫برای همین تصمیم گرفتم راه برم، ‫و از جلوی خونه‌ی هادلسبی‌ها رد شدم.
‫مگه اونا ۵ کیلومتر از اینجا فاصله ندارن؟ ‫پیاده‌روی خیلی طولانی‌ایه.
‫انگار زمان از دستم در رفت.
‫داشتم رد می‌شدم،
‫و فکر کردم یه چیزی روی ایوان تکون خورد.
‫توی تاریکی؟ ‫حتماً چشم‌هات اشعه‌ی ایکس دارن.
‫بینایی من خیلی خوبه.
‫فکر کردم یه چیزی تکون خورد و چکش کردم.
‫فکر کردم یه گربه‌ست و نخواستم یخ بزنه، ‫ولی آخرش معلوم شد یه بانجوئه.
‫فکر کردی گربه یه بانجوئه.
‫آره، چون همه شب‌ها روی ایوون خونه‌شون ‫بانجو نگه می‌دارن.
‫اینم یکی دیگه از ‫سنت‌های کریسمس راند تاپه؟
‫شاید یکی اونو شب بیرون گذاشته بوده.
‫بیخیال.
‫چیه؟
‫من می‌دونم.
‫می‌دونم تو بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی هستی.
‫- چرا باید در این مورد دروغ بگم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید چون داری سعی می‌کنی
‫پنهان کنی که بابابزرگت، رانی مکسول،
‫بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی بوده،
‫و تو بعد از فوتش جاشو گرفتی؟
‫ادریان، لطفاً به کسی نگو.
‫رسماً کار من اینه که به بقیه بگم.
‫و می‌دونی این مقاله
‫برای آینده‌ی شغلیم چقدر مهمه.
‫ولی درک می‌کنی که ‫چرا مجبور بودم دروغ بگم، نه؟
‫نه.
‫واقعاً نه.
‫یعنی، نمی‌خوای از بابابزرگت،
‫بابت تمام کارهایی که ‫توی این‌همه سال انجام داده قدردانی بشه؟
‫قرار بود یه راز بمونه.
‫چرا باید خرابش کنم؟
‫هفته‌هاست که ‫با کمک تو دنبال این داستانم.
‫التماس کردم تا وقت اضافه بگیرم. ‫چیکار کنم؟
‫برم پیش سردبیرم و ‫بهش بگم شکست خوردم؟
‫می‌تونی.
‫اون موقع چه شکلی به نظر میام؟
‫مثل کسی که به یه نفر دیگه ‫بیشتر از خودش اهمیت میده.
‫هی، حالت خوبه؟ انگار روح دیدی.
‫آره، خوبم. ‫ادریان می‌خواست خداحافظی کنه.
‫- داره از شهر میره؟ ‫- نه.
‫من فردا صبح زود میرم.
‫صبر کن، پس کریسمس چی؟
‫یه کاری پیش اومده. ‫باید برم خونه.
‫ناتاشا، چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫شما همین‌جا بمونین و کارو تموم کنین.
‫من باید وسایلمو جمع کنم. خیلی‌خب.
‫- ناتاشا... ‫- نه، واقعاً خوبم. خوبم.
‫فقط چند دقیقه می‌خوام تنها باشم.
‫آلیسون و کلی رو فرستادم برن خونه.
‫خیلی نگرانن.
‫گفتن داری میری.
‫- متأسفم، مامان‌بزرگ. ‫- چرا؟
‫وقتی داشتم بانجوی آقای هادلس‌بی رو ‫تحویل می‌دادم، ادریان ازم فیلم گرفته.
‫می‌خواد داستان رو بنویسه.
‫دختر عزیزم.
‫بابابزرگ ۳۰ سال این قضیه رو ‫مثل یه راز نگه داشت.
‫من حتی برای یه کریسمس هم ‫نتونستم این کارو بکنم.
‫واقعاً هم عاشق انجام دادنش بودم.
‫پس نذار این حس از بین بره.
‫می‌تونی تمام شادی‌ای که ‫بابانوئل آب‌نبات‌چوبی برات آورد رو برداری،
‫و ازش استفاده کنی ‫تا یه چیزی پیدا کنی که
‫بهت همون حس ارزشمندی و مهم بودن رو بده.
‫ولی چیزی که مال خودت باشه.
‫من بهت باور دارم، ناتاشا.
‫[بیل، داستان رو پیدا کردم. عالیه.] ‫[مقاله پیوست شده.]
‫[ارسال]
‫[ایمیل فرستاده شد]
‫وقتشه بریم بیرون، عزیزم.
‫یه لحظه صبر کن!
‫فقط برای یه دقیقه‌ست.
‫مامان‌بزرگ الان برمی‌گرده.
‫یه لحظه دندون روی جیگر بذار!
‫ساکت بمون.
‫همه چی به هم ریخته.
‫ناتاشا کجاست؟ هنوز نرفته؟
‫آروم باش!
‫آخرین بار که چک کردم، ‫توی اتاقش خواب بود.
‫قراره دیوونه بشه.
‫بگو ببینم چه خبر شده.
‫ادریان دیشب مقاله‌ش رو آنلاین منتشر کرد.
‫و ناتاشا هم توی مقاله‌ست.
‫باورت میشه؟
‫عزیزم.
‫بیشتر از اونی که فکر می‌کردم طول می‌کشه.
‫مواظب توله‌سگ باش.
‫و هیچ سوالی هم نپرس.
‫تو از کجا پیدات شد؟
‫- سلام، کوچولو! ‫- سلام.
‫سلام! سلام!
‫نمی‌تونی همین‌جوری فرار کنی.
‫چرا. چرا، می‌تونم.
‫شاید نشه از در جلو رفت، ‫ولی قطعاً از در عقب میشه.
‫بدترین اتفاقی که ممکنه برات بیفته چیه؟
‫خب، همه‌ی مردم شهر ‫یا ناراحتن یا از دستم عصبانی‌ان،
‫چون سُنت کریسمس موردعلاقه‌شون رو ‫خراب کردم.
‫حداقل باید تحویل‌های امسال رو تموم کنی.
‫شاید انجمن خیریه بتونه جامو بگیره.
‫صبح بخیر.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫شما دوتا رو تنها می‌ذاریم.
‫نزدیک بود سردبیرم مقاله رو منتشر نکنه،
‫و بعدش منتشر کرد،
‫بعد یهو کلی آدم به اشتراک گذاشتنش ‫و پربیننده شد،
‫و همه چی خیلی سریع داره پیش میره.
‫ناتاشا، فوق‌العاده‌ست.
‫تبریک میگم، ادریان.
‫خوشحالم که مقاله‌ت منتشر شد.
‫خوشحالم که ارتقا گرفتی.
‫امیدوارم خوشحال باشی.
‫صبر کن، تو... مقاله رو نخوندی، نه؟
‫نه، نیازی نبود.
‫شنیدم دخترها می‌گفتن منم توی مقاله‌ام.
‫آره، ولی نه به عنوان بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی.
‫منظورت چیه؟
‫من حرفاتو در مورد راند تاپ نقل‌قول کردم،
‫و بابت تمام کمک‌هات ازت تشکر کردم،
‫با اینکه هیچ‌وقت نفهمیدم،
‫بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی واقعاً کیه.
‫پس، راز بابابزرگ لو نرفته؟
‫آره.
‫خب، ظاهراً به جز برای این دوتا، ‫برای بقیه لو نرفته.
‫- من به هیچکس نمیگم. ‫- دهن منم قرصه.
‫واقعاً؟
‫واقعاً.
‫[بنیاد بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی]
‫خب، خانم مکسول،
‫چی باعث شد این بنیاد رو راه بندازین؟
‫وقتی پارسال اومدم خونه،
‫و دیدم بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی ‫برای مردم راند تاپ چیکار کرد،
‫فهمیدم که هر شهری ‫به یه بابانوئل نیاز داره.
‫با کمک مقاله‌ی پرمخاطب شما،
‫چند تا کمک مالی و کلی تلاش سخت،
‫تونستم این بنیاد رو افتتاح کنم.
‫حالا برنامه‌م اینه که چند سال آینده رو
‫صرف باز کردن مراکز این بنیاد ‫در کل دنیا بکنم،
‫تا همه بتونن توی کریسمس ‫کمکی که لازم دارن رو بگیرن
‫و در واقع، توی تمام طول سال.
‫فکر می‌کنی بابانوئلِ آب‌نبات‌چوبی واقعی،
‫در مورد تمام اینا چی فکر می‌کنه؟
‫فکر کنم هیچوقت با اطمینان نفهمیم،
‫ولی حس می‌کنم اونم تایید می‌کرد.
‫از اینجا به بعد کجا میری؟
‫خب، یه جشن افتتاحیه عالی دارم.
‫و فردا هم باید توی یه عروسی شرکت کنم.
‫فکر می‌کنی بتونی بپیچونیش؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید اگه عروس نیاد یه‌کم عجیب بشه.
‫راستی حالا که حرفش شد، ‫ساقدوش‌ها دارن میان. سلام!
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.
‫خیلی شانس آوردیم که ‫یه توله‌سگ دیگه توی اون شکم بود،
‫وگرنه کریسمس پارسال ‫چند تا بچه‌ی ناامید روی دستمون می‌موند.
‫بچه‌ها، بازه. بفرمایین داخل!
‫اگه عجله نکنیم، ‫کوکی خوشمزه‌ها تموم میشن.
‫تا وقتی من هستم ‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫بابابزرگت خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫منم خیلی بهت افتخار می‌کنم.