‫«روح» ‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
مترجمان: شهریار و امیر و حسین ۲
‫خیله خب، بیاین یه چیز دیگه رو امتحان کنیم.
‫از اول. آماده. یک، دو، سه.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫روی ضربان بمونین.
‫دو، سه، چهار.
‫شیپورها، اون سی دیزه.
‫دو، سه... ‫کیلب، حواسم بهت هست.
‫ریچل، الان نوبت توئه.
‫آقای جی، من ساکسیفونم رو جا گذاشتم.
‫خیله خب، اون ساکسیفونش رو جا گذاشته. ‫و کانی، الان هم خودتی و خودت.
‫برو تو کارش!
‫آفرین!
‫وایسا، وایسا. شماها به چی می خندین؟
‫درسته، کانی یکم غرق آهنگ شد.
‫این که چیز خوبیه.
‫ببین، یادمه یه بار...
‫بابام من رو به یه کلوب جاز برد،
‫و اون آخرین جایی بود که می خواستم بهش برم.
‫ولی بعدش یه بابایی رو دیدم،
‫و اون داشت آکوردهای هارمونی کوارتال رو می زد،
‫و بعدش هم مینور زد...
‫اوه، اوه، وای.
‫بعدش صداهای داخلی رو اضافه کرد و اینطوری بود که انگار...
‫انگار داره آواز می خونه.
‫و قسم می خورم، بعدش که به خودم اومدم...
‫انگار روی سن معلق شده بود.
‫اون غرق در موسیقی شده بود.
‫حسابی غرقش شده بود و ما رو هم به همراه خودش می برد.
‫و من هم می خواستم یاد بگیرم...
‫که چطوری اونطوری صحبت کنم.
‫اون موقع بود که فهمیدم...
‫برای نواختن زاده شدم.
‫کانی متوجه منظورم می شه. ‫درسته، کانی؟
‫من 12 سالمه.
‫الان بر می گردم. ‫روی میزاناتون کار کنین.
‫آقای گاردنر، ببخشید مزاحم می شم.
‫اتفاقا دارین در حق گوشام لطف می کنین.
‫- آهای! ‫- منظورم تو نبودی، تو که کارت خوبه.
‫خوب نیست.
‫مدیر آرویو، چه کاری براتون از دستم برمیاد؟
‫می خواستم این خبر خوب رو شخصا بهتون برسونم.
‫شما دیگه پاره وقت نیستین.
‫الان دیگه معلم موسیقی تمام وقت ما هستین.
‫امنیت شغلی.
‫بیمه درمانی. حقوق بازنشستگی.
‫وای. این...عالیه.
‫جو، به خانواده ام.اس 70 خوش آمدی. ‫تو دیگه یکی از معلمای دائمی ما هستی.
‫ممنون.
‫دعاهام، بعد از این همه سال، مستجاب شدن.
‫یه کار تمام وقت.
‫پسرم شاغل شده.
‫آره مامان، ولی...
‫می خوای بهشون جواب مثبت بدی دیگه؟
‫مامان، نگران نباش، یه نقشه دارم.
‫تو همیشه یه نقشه داری.
‫شاید بهتره یه نقشه پشتیبان هم داشته باشی،
‫واسه وقتی که نقشه اصلیت جواب نده.
‫ضرری نداره که یه نقشه پشتیبان هم داشته باشی.
‫جوئی، ما اون همه برای تحصیل تو سختی نکشیدیم...
‫که به یه مرد میانسال...
‫که لباسش رو توی مغازه من می شوره، تبدیل شی.
‫شلوارت هم که سوراخه.
‫- آره، ولی... ‫- با این کار، می تونی...
‫اون اجراهای زنده به درد نخور رو کنار بذاری.
‫و خدا هم می دونه که توی دنیا به معلمای بیشتری نیاز داریم.
‫و فقط فکر کن...
‫که نواختن موسیقی بالاخره به حرفه اصلیت تبدیل می شه.
‫پس می خوای بهشون جواب مثبت بدی دیگه؟
‫لطفا بگو آره.
‫آره، قطعا.
‫خوبه.
‫الو؟
‫آقای جی، حالت چطوره؟
‫من کورلی ام. از مدرسه لامونت. لامونت بیکر.
‫سلام کورلی! ‫سلام، خیلی خوشحالم که صدات رو می شنوم، رفیق.
‫گوش کن. ‫کورلی، الان دیگه می تونی من رو جو صدا کنی.
‫من دیگه معلمت نیستم.
‫اوه، باشه آقای گاردنر.
‫ببینین، من درامر جدید گروه چهارنوازی دورتیا ویلیامزم،
‫و امشب قراره تورمون رو با اجرا توی «نوت سیاه» شروع کنیم.
‫دوروتیا ویلیامز! ‫شوخی می کنی؟
‫مبارکه پسر. وای!
‫اگه من می تونستم با دوروتیا ویلیامز...
‫اجرا کنم، دیگه می تونستم با خوشحالی بمیرم.
‫خب، امروز می تونه روز شانس شما باشه.
‫- اونجاست. ‫- سلام کورلی.
‫پسر، لیان از شهر رفته و باعث شده توی بد موقعیتی گیر کنیم.
‫- آره. شرط می بندم که همینطوره. ‫- خوشحالم که رسیدی.
‫رفیقم، بیشاپ، گفت پارسال توی بروکلین اجرای شما رو دیده.
‫گفت که عالی بودی.
‫خب، می دونی، در سطح یه کافی شاپ، خوب بود.
‫سلام دوروتیا.
‫این همون عزیزیه که تعریفش رو می کردم.
‫معلم موسیقی دوران راهنماییم، آقای گاردنر.
‫دوروتیا، من رو جو صدا کن.
‫منظورم خانم ویلیامزه.
‫خیلی خوشوقتم. وای. ‫این شگفت انگیزه.
‫جو پسر ری گاردنره.
‫پس الان کارمون به معلمای موسیقی راهنمایی کشیده.
‫اوستا، بیا این بالا، کل روز رو که وقت نداریم.
‫چی...چی داریم می زنیم؟
‫ببخشید.
‫یکم حواسم پرت شد.
‫جو گاردنر، تو کجا بودی؟
‫درس می دادم، توی مدارس راهنمایی.
‫ولی آخر هفته ها...
‫کت و شلوار داری؟
‫اوستا، یه کت و شلوار بخر. ‫یه کت و شلوار خوب.
‫امشب به همینجا برگرد. ‫اولین اجرا، ساعت نه شبه.
‫ساند چک ساعت هفته.
‫ببینیم چیکار می کنی دیگه.
‫ایول!
‫بابا، دیدی؟ ‫همین رو می گفتم!
‫آهای، بالا رو ببین، بالا رو ببین.
‫می دونی اونجا قراره چی بنویسن؟ ‫جو گاردنر!
‫عمرا اگه باورت بشه که چی شد.
‫از پسش براومدم. قبولم کردن. ایول!
‫من...می دونم.
‫دوروتیا ویلیامز! ‫باورت می شه؟
‫آهای رفیق، یه بلایی سرت میادا!
‫فقط قضیه رو به مامان نگو. باشه؟
‫بیخیال کلاس. الان دیگه کلاسم از اونا جداست.
‫توی کلاس دوروتیا ویلیامزم، رفیق.
‫می دونی چی می گم؟ من...
‫وای! ببخشید!
‫یعنی چی...
‫سلام؟
‫یعنی چی...
‫آهای! آهای، آهای، آهای! سلام!
‫سلام.
‫اوه، عزیزم، اسم تو چیه؟
‫من جوئم. جو گاردنر.
‫ببینین، من نباید اینجا باشم.
‫حتما ناگهانی برات پیش اومده.
‫جو، ببین، من 106 سالمه.
‫خیلی وقته که منتظر این بودم.
‫- منتظر چی؟ ‫- جهان آخرت.
‫جهان آخرت؟
‫- منظورت اون دنیاست؟ ‫- آره.
‫اون الان مرگه؟
‫هیجان انگیزه، نه؟
‫نه، نه، نه، گوش کنین،
‫من امشب اجرا دارم. ‫نمی تونم الان بمیرم.
‫خب، واقعا فکر نمی کنم...
‫حرف تو تاثیر زیادی داشته باشه.
‫چرا. چرا، داره.
‫همون روزی که زندگی بهم رو کرده، نمی میرم. ‫این حقمه.
‫اصلا خیلی وقت پیش باید به اینجا می رسیدم.
‫نخیر، نخیر. ‫من که رفتم.
‫فکر نکنم قرار باشه اونوری بری.
‫این اتفاق نمی تونه بیفته. ‫امروز نمی میرم.
‫نه وقتی که زندگیم تازه شروع شده.
‫اون چی بود؟
‫وایسا. کارم هنوز تموم نشده. باید برگردم.
‫نمی خوام بمیرم!
‫کارم تموم نشده. ‫کارم تموم نشده. فرار کنین!
‫- چرا نمی دوئین؟ ‫- نمی دونم.
‫- مشکل شماها چیه؟ ‫- نمی دونم.
‫هنوز کارم تموم نشده.
‫آه!
‫خدای من. ‫خدای من.
‫ببخشید. ببخشید. من رو ببخشین.
‫کمک! هنوز کارم تموم نشده. ‫باید برگردم.
‫خدای...اوه، خدای من.
‫چی؟
‫آخ!
‫حالا همه آروم باشین،
‫بیاین یکم به استاد فضا بدیم.
‫ببخشید، ارواح جدیدن دیگه. ‫37، دیگه بسه.
‫- آهای، همگی اینجا رو ببینین. ‫- شکل کایوت ساکت رو دربیارین.
‫هیس. گرگ ساکت.
‫شما...شما کی هستی؟
‫من تجمع...
‫تمامی میدان های کوانتیده هستی ام.
‫به شکلی دراومدم که ذهن انسانی شکننده ات بتونه هضمش کنه.
‫- چی؟ ‫- می تونی من رو جری صدا کنی.
‫جری، خیله خب.
‫می گم اینجا بهشته؟
‫نه.
‫اینجا همونجاییه که همه توش می سوزن؟
‫- جهنم. ‫- جهنم، جهنم، جهنم.
‫- هیس. کایوت ساکت. ‫- جهنم.
‫خیلی راحت با هم قاطی می شن.
‫اینجا جهان آخرت نیست. ‫جهان اولیه است.
‫جهان اولیه؟
‫اوه. الان اسمش رو «سمینار نفس» گذاشتیم. ‫برندش رو عوض کردیم.
‫جهنم.
‫نه، نه. تو اینجایی!
‫این یعنی مردم؟
‫هنوز نه.
‫بدنت یه الگوی ساکن به خودش گرفته.
‫پیچیده است.
‫به گروهت برت می گردونم.
‫بیاین، ارواح کوچولو، بیاین این بالا.
‫به سمینار نفس خوش اومدین.
‫قراره حسابی خوش بگذرونین.
‫- چه عجیب. ‫- چی شده؟
‫- تعداد اشتباهه. ‫- جان؟
‫یه روح نیست. ‫یکی کمه.
‫خیله خب، اولین ایستگاهمون، کلاهک هیجان زده است.
‫شما چهار نفر. برین توش.
‫شما پنج نفر، برین دورش، شما دوتا هم...چرا که نه؟
‫یه لحظه وایسا.
‫شخصیت ها از اینجا میان؟
‫البته. فکر می کنی ملت همینطوری با شخصیت هاشون زاده می شن؟
‫خب، پس چطوری به زمین می رسن؟
‫خب، از دروازه زمین استفاده می کنن.
‫البته به محض این که شخصیتشون کامل بشه.
‫آهای؟ آهای؟
‫خداحافظ.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫خیلی گم می شی ها.
‫خیله خب، اساتید.
‫- فقط اسمتون رو اینجا پیدا کنین... ‫- سلام جری...
‫...و داخل به ما بپیوندین.
‫...یه استاد گمشده برات آوردم.
‫ممنون، جری.
‫ببین، من مطمئن نیستم که باید اینجا باشم.
‫متوجه ام.
‫همه برای استادی ساخته نشدن.
‫خیلی راحت می تونی بری.
‫راستش، الان که فکر می کنم،
‫می دونی، استادی باحال به نظر میاد.
‫خوشحالم که این رو می شنوم. ‫از اینجا به بعد، جری راهنماییت می کنه.
‫ممنون، جری. ‫یه راست برو اونجا، پیش جری.
‫ممنون، جری.
‫اینجا اسم همه جریه؟
‫موفق باشی!
‫جری، یه مشکلی پیش اومده.
‫سلام، تری.
‫تعداد ارواح درست نیست.
‫واقعا شک دارم اینطوری باشه.
‫قرن هاست که توی شمارش ارواح مشکلی پیش نیومده.
‫هر روز 151000 روح به جهان آخرت می رن.
‫جری، این یعنی دقیقه ای 105.2 روح.
‫ثانیه ای 1.75 روح.
‫و من هم تک تکشون رو می شمرم.
‫آره. در جریانم.
‫جری، کار من اینه که این آمارا رو داشته باشم.
‫من حسابدارم.
‫و همه مون فکر می کنیم که خیلی عالی کارت رو انجام می دی،
‫- مگه نه بچه ها؟ ‫- کاملا.
‫از اینجا که خوب به نظر میاد.
‫من که می گم، نه.
‫من همیشه در حال شمارشم. ‫همین الان هم دارم می شمرم.
‫از وقتی که حرفم رو شروع کردم، تو پنج بار پلک زدی. شش بار.
‫درسته. از اونجایی که حسابداری شغلته،
‫چرا این مسئله رو حل نمی کنی؟
‫- شاید هم بکنم. ‫- عالیه.
‫تری، بازم سلام.
‫خودت رو به اون راه نزن.
‫خیله خب، برو که رفتیم.
‫«الف».
‫سلام، اساتید.
‫من جری ام، یکی از مشاوران سمینار نفس.
‫حالا شما یادتون نمیاد، ولی قبلا اینجا بودین.
‫ولی نگران نباشین، فراموش کردن آسیب ذهنی ناشی از به دنیا اومدن...
‫یکی از هدایای بزرگ هستیه.
‫اینجا در سمینار نفس،
‫به تمامی ارواح، شخصیت های خاص و جداگانه ای داده می شه.
‫من یه آدم بدبینم که با بقیه کنار میام و محتاطم، اما از توجه بقیه لذت می برم.
‫من یه آدم خجالتی ام که به طرز خطرناکی، کنجکاوه.
‫من یه عشق قدرت حیله گرم که شدیدا فرصت گراست.
‫اوه، این یکی می تونه دردسرساز باشه.
‫ولی اون دیگه مشکل زمینه.
‫متوجه خواهید شد که همه این ارواح، یه چیزی کم دارن.
‫اینجا جای چیه؟
‫خب، این ارواح به استعدادشون نیاز دارن.
‫و اینجاست که شما وارد کار می شین.
‫شاید شما بتونین استعداد اونا رو...
‫در تالار همه چیز پیدا کنین،
‫جایی که در اون، به معنای واقعی کلمه، هر چیز زمینی ای می تونه الهام بخش باشه.
‫یا شاید تالار نفس رو ترجیح بدین،
‫که شامل گلچینی از لحظه های زندگی الهام بخش خودتونه.
‫و این استعداد اصلا چی هست؟
‫می دونم همه تون برای شروع کار هیجان زده این،
‫پس برای همه تون در راه پیدا کردن استعداد، آرزوی موفقیت می کنم.
‫جرقه رو پیدا کن.
‫وای، واقعا آموزنده بود.
‫حالا وقت بخش مورد علاقه من از برنامه است،
‫یعنی جفت کردن شما اساتید با زوج روحیتون.
‫اولین استاد ما، ماریا مارتینزه.
‫ماریا، بیا پایین.
‫ماریا متخصص بیماری های کمیاب بوده...
‫و در دانشگاه مکزیک تحصیل کرده.
‫درمان شدم. درمان شدم.
‫اون با یکی از ارواح مورد علاقه من،
‫روح شماره 108210121415 جفت خواهد شد.
‫مبارکه! بفرمایین.
‫استاد بعدیمون بیورن تی بورگنسونه.
‫دکتر بورگنسون یک روانشناس کودک مشهور در سطح جهان بود...
‫که اخیرا برنده جایزه نوبل شده بود.
‫من درد، مرگ و نابودی می بینم.
‫- الان چطور؟ ‫- یه پروانه قشنگ.
‫دکتر بورگنسون با روح شماره 22 جفت خواهد شد.
‫اوه، دیگه خودش خواست. من رو ببخشید.
‫22، همین الان از این بعد بیرون بیا.
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫نمی خوام به زمین برم.
‫- 22، انقدر در مقابل این قضیه مقاومت نکن. ‫- نمی خوام.
‫تو به زمین خواهی رفت...
‫- و زندگی خواهی کرد. ‫- مجبورم کن!
‫22 یه چند وقتی می شه که توی سمینار نفسه...
‫و اساتید قابل توجهی چون گاندی،
‫آبراهام لینکولن و مادر ترزا داشته.
‫گریه اش رو درآوردم.
‫به این حرفش توجه نکن.
‫من رو بذار زمین.
‫دکتر بورگنسون، خیلی خوشحالیم که شما اینجا پیشمونی.
‫باعث افتخاره که 22 رو برای زمین آماده کنی.
‫یه کاری می کنم آرزو کنی که ای کاش هیچوقت نمی مردی.
‫22، اکثر مردم همچین آرزویی می کنن.
‫دیگه برین، خداحافظ!
‫ما کجاییم؟
‫اینجا جهان روند زندگی.
‫باید خیلی به خودتون افتخار کنین. ‫قدم به قدم.
‫به مناسبت بزرگداشت سابقه کاری دکتر بورگنسون،
‫خوشحالیم که این دیپلم افتخاری...
‫در جریان چند هفته گذشته، متوجه رشد قابل توجهی شدم.
‫البته، خیلی ها هستن که می خوام ازشون تشکر کنم.
‫خیله خب، ببین، مطمئنم زندگیت خارق العاده بوده...
‫و کلی کار خارق العاده هم کردی،
‫ولی برنامه مون از این قراره.
‫قراره یکم همینجا وایسیم و سکوت کنیم،
‫بعدش بر می گردیم بیرون، تو می گی که تلاشت رو کردی،
‫من هم به زندگی نکردنم ادامه می دم و تو هم به جهان آخرت می ری.
‫- نه، ببین. ‫- بیورن، هر چقدر می خوای صحبت کن.
‫در هر صورت هیچ تاثیری نمی ذاره.
‫من هزاران استاد داشتم که شکست خوردن و الان ازم متنفرن.
‫مادر ترزا،
‫من نسبت به تمامی ارواح احساس محبت می کنم.
‫به غیر از تو. از تو خوشم نمیاد.
‫کوپرنیکوس...
‫22، دنیا حول تو نمی گرده.
‫محمد علی کلی...
‫تو رو مخ ترین آدم دنیایی.
‫ماری آنتونت...
‫هیچکس نمی تونه کمکت کنه! هیچکس!
‫دکی، ممنون، ولی لازم نکرده تلاش کنی.
‫من همین الان از همه چیز زمین خبر دارم،
‫و زندگی به دردسرش نمی ارزه.
‫بیخیال، نمی خوای گذرنامه ات رو پر کنی؟
‫می دونی، من همینجا راحتم.
‫روال روزانه ام رو دارم.
‫توی بخار معلق می شم، پازل سودوکو حل می کنم،
‫و بعدش، هفته ای یه بار،
‫مجبورم می کنن که به یکی از این سمینار های نفس بیام.
‫عالی نیست، ولی می دونم چه انتظاری داشته باشم.
‫ببین بچه، من...می شه باهات روراست باشم؟
‫من بیورن بورگنستین یا...
‫هر اسمی که این بابا داره نیستم. ‫من حتی استاد هم نیستم.
‫استاد نیستی؟
‫آها...
‫روانشناسی معکوس.
‫دکتر، تو واقعا روانشناس خوبی هستی.
‫کارل یونگ قبلا این روش رو امتحان کرده.
‫انقدر حرف نزن! ‫ذهن ناخودآگاهم ازت متنفره!
‫راهی هست...
‫که بشه اینجا زندگی دیگه ای رو دید؟
‫وایسا. تو واقعا بیورن بورگنسون نیستی؟
‫این زندگی منه.
‫ببخشید، اینجا چه خبره؟
‫بوگیر دهان بیانکا؟ ‫اسپری ارزون؟
‫پسر، این غرفه رو کی درست کرده؟
‫خودت.
‫خدای من. این گروه رپ سدریکه. نه!
‫نه، اونا رو نبین. ‫بیا اینجا رو ببینیم.
‫بابا، نمی خوام برم.
‫من از جاز خوشم نمیاد.
‫اسمش موسیقی فی البداهه سیاهپوستاست.
‫یکی از بزرگ ترین تاثیراتیه که ما روی فرهنگ آمریکایی گذاشتیم.
‫جوئی، حداقل یه فرصت بهش بده.
‫همه چیز از اینجا شروع شد.
‫این لحظه ای بود که عاشق جاز شدم.
‫بهش گوش کن.
‫ببین، آوا صرفا بهونه ای برای خروج ذات حقیقی آدمه.
‫و من هم واسه همین، نوازنده جاز شدم.
‫و این هم چیزی نیست که دنبالشیم.
‫یه لحظه وایسا، من که زندگیم رو اینطوری به یاد نمیارم.
‫هر وقت چیزی داشتی، بیا.
‫- ببخشید جو. ‫- ببخشید جو.
‫ما دنبال یه چیز متفاوتی هستیم.
‫دو، سه، چهار.
‫زندگیم بی معنی بود.
‫نه، نه، نه.
‫نه، من این رو قبول نمی کنم.
‫بچه، اون نشان رو بهم بده. می خوام برگردم به بدنم.
‫اوه، باشه، البته. بیا.
‫تا وقتی که به گذرنامه زمینی تبدیل نشده، مجبورم داشته باشمش.
‫خب، اگه بهت کمک کنم به یه گذرنامه زمینی تبدیلش کنی چی؟
‫اون موقع بهم می دیش؟
‫وایسا...
‫هیچوقت به این فکر نکرده بودم. ‫اینطوری می تونم کلا زندگی رو رد کنم.
‫پس، جوابم آره است!
‫ولی اول باید این رو عوض کنیم،
‫و من هم هیچوقت نتونستم عوضش کنم.
‫بیا. ‫من زیر و بم استعدادها رو می دونم.
‫چون خودم توی پیانو استعداد دارم.
‫واقعا؟ هیچی هیچی؟
‫اوه، نه، با جاز مشکلی ندارم، کلا با موسیقی حال نمی کنم. ‫صرفا از صداهای موسیقیایی خوشم نمیاد.
‫یکم زیادی به نظر میاد.
‫خب، من که اینطوری تسلیم نمی شم.
‫اون...تالار همه چیز کجاست؟
‫الان بر می گردم.
‫رفیق، زیاد جوگیر نشو.
‫راستی، چرا صدات مثل یه خانم سفید پوست میانساله؟
‫اینطوری نیست.
‫اینا همه اش وهمه.
‫کل اینجا توهمه.
‫اگه دلم بخواد، می تونم صدام رو اینطوری کنم.
‫یا اینطوری.
‫یا حتی مثل تو.
‫زندگی خیلی غیر منصفانه است.
‫من نمی خوام بمیرم. یکی به اورژانس نق نقوها زنگ بزنه!
‫تنها دلیلی که از این صدا استفاده می کنم، اینه که روی مخ ملته.
‫خیلی تاثیرگذاره.
‫نگران نباش، حالشون خوبه.
‫اینجا نمی شه ارواح رو له کرد.
‫زندگی روی زمین، واسه این کار ساخته شده.
‫چه اندیشمندانه گفتی.
‫خیله خب. رسیدیم.
‫اینجا تالار همه چیزه.
‫وای!
‫ایول!
‫مبارکه!
‫خب، می خوای از کجا شروع کنیم؟
‫بیا.
‫کروسان، کیک، ممکنه توی شیرینی پزی استعداد داشته باشی.
‫آره! ولی، درکش نمی کنم.
‫- فقط بوش کن. ‫- نمی تونم، تو هم نمی تونی.
‫چی؟
‫راست می گی. نمی تونم بو رو حس کنم.
‫نمی تونیم...مزه رو هم نمی تونیم حس کنیم؟
‫اونا همه اش مال بدنتن.
‫- نه بویایی، نه چشایی. ‫- نه لامسه. می بینی؟
‫خیله خب، فهمیدم. بگذریم.
‫این هیجان انگیز نیست؟
‫این آتیش خیلی خوشگله.
‫یه جورایی می خوام همه جا رو بگیره.
‫نه.
‫کار با دستا سخته ها.
‫نظرت در مورد کتابدارا چیه؟ ‫اونا باحالن.
‫آره، عالیه.
‫آخه کی دلش نمی خواد یه شغلی داشته باشه...
‫که هیچکس قدرش رو ندونه و همیشه هم ممکن باشه به دلیل کمبود ‫بودجه، از دستش بده؟
‫ولی از ایده هیس کردن تصادفی واسه ملت خوشم میاد.
‫- ببین، این مشخصا... ‫- هیس!
‫اوه آره، خوب بود.
‫اِی.
‫خب، فكر كنم همه چیز رو امتحان کردیم.
‫- ببخشید. ‫- بهم گفتی تلاشت رو می کنی.
‫کردم. راست می گم.
‫اگه یه صفت نداشته باشم، دروغگوئیه.
‫برعکس آبراهام لینکولن.
‫تو واقعا با بودن صورتت روی سکه یه پنی مشکل نداری؟
‫البته که ندارم. باعث افتخارمه.
‫خیله خب، ولی اونا صورت اَندرو جکسون رو روی سکه 20 پنی ای حک کردن ها.
‫جکسون!
‫جو، چی بگم؟ ‫زمین کسل کننده است.
‫خب، پس دیگه چه کاری از دستمون برمیاد؟
‫چون وقتمون داره تموم می شه.
‫آره، می دونی، اینجا مفهوم وقت، واقعا مطرح نیست.
‫وقت تمومه!
‫بیورن، تلاش خوبی بود، ولی نیاز نیست حس بدی داشته باشی.
‫این 22 می تونه یکم چالش برانگیز باشه.
‫حتی با این که نمی تونم حسش کنم، لطفا باز هم بهم دست نزن.
‫پس بیا به جهان آخرت ببریمت.
‫وایسا، رقص مدرن رو یادمون رفت امتحان کنیم.
‫آره! فکر کنم به اون علاقه داشته باشم.
‫از اینا و از اونا. هلیکوپتری.
‫دوست دارم دعواهام رو با رقص حل کنم.
‫می شه یه دقیقه دیگه بهمون وقت بدی تا برگردیم و رقص مدرن رو امتحان کنیم؟
‫جری، لطفا؟
‫جری، امروز خیلی خوب به نظر میای.
‫خیله خب. تا حالا 22 رو انقدر هیجان زده ندیده بودم.
‫خوش به حالت، دکتر بورگنسون.
‫بدو.
‫بیا اینجا.
‫اینجاست.
‫این به کجا می ره؟
‫آهای، خیلی سوال می پرسی ها.
‫نظرت چیه یه دقیقه صحبت نکنی؟
‫- و چرا داریم به اونجا می ریم؟ ‫- چون اونجا یکی هست که می شناسمش.
‫یکی که می تونه کمک کنه. ‫یکی مثل خودت.
‫یکی مثل من؟ منظورت، زنده است؟
‫وایسا، تو واقعا داری کمکم می کنی؟
‫جو، خدا می دونه من چند وقته اینجام،
‫و هیچوقت چیزی ندیدم که باعث بشه دلم بخواد زندگی کنم.
‫و بعدش، تو از راه رسیدی. ‫زندگیت غم انگیز و رقت انگیزه.
‫و خیلی سخت هم تلاش می کنی که بهش برگردی.
‫چرا؟ منظورم اینه که، باید دلیلش رو بفهمم.
‫خیله خب، بیا بریم.
‫اینجا کجاست؟
‫اون حسی که انسانا موقعی که واقعا به یه چیزی علاقه دارن...
‫و یه جوریه که انگار جای دیگه ای هستن، می دونی چیه؟
‫حس می کنی انگار توی یه چیزی غرق شدی، درسته؟
‫- آره. ‫- خب، این همونجاییه که توش غرق می شی.
‫اینجا فضای بین بعد جسمی و روحه.
‫یه لحظه وایسا. من امروز، در جریان تستم، اینجا بودم.
‫حتما موزیسین ها، موقعی که غرق در کارشون می شن، به اینجا میان.
‫فقط موزیسین ها نه. اینجا رو ببین.
‫اوه، رومئو، رومئو، کجایی...
‫دیالوگ!
‫ای وای.
‫اینجا رو باش.
‫من چندین دهه است که دارم این تیم رو اذیت می کنم.
‫و تیم نیکس یه امتیاز دیگه رو هم از دست می ده.
‫خیله خب. خیله خب. این بابایی که می شناسی، کجاست؟
‫باید برگردم سر اجرام.
‫- خیله خب. منظورم اینه که، اون معمولا اینجاست. ‫- یعنی چی...
‫معامله کن.
‫معامله کن. معامله کن.
‫- اون دیگه چیه؟ ‫- هیس!
‫معامله کن. معامله کن.
‫فرار کن!
‫معامله کن، معامله کن، معامله کن!
‫سلام و درود، مسافران ستاره ای هم قطار.
‫22، خوشحالم که دوباره می بینمت.
‫مونویند، حالت چطوره؟
‫به مرز دیوونگی رسیدم، مرسی پرسیدی.
‫آهای، یکی رو آوردم که یه درخواستی ازت داره.
‫اوه، آره. من دارم سعی می کنم به بدنم برگردم.
‫می تونی کمکم کنی؟
‫این کار ماست.
‫ما جادوگران بدون مرزیم.
‫خودمون رو وقف کمک به ارواح گمشده زمین کردیم تا راهشون رو ‫پیدا کنن.
‫من مونویند استاردنسر هستم، در خدمتم.
‫اونا هم ویندستار دریمرمون، دنسرستار ویندمون،
‫و دریمرویند دریمردریمر هستن.
‫این عجیب و غریبا قراره کمکم کنن که برگردم؟
‫فقط صبر داشته باش.
‫بیاین این روح گمشده رو به خونه اش برگردونیم.
‫معامله کن.
‫معامله کن. معامله کن.
‫ای بیچاره.
‫بعضیا صرفا نمی تونن از دامان نگرانی ها و وسواس های خودشون خلاص شن،
‫و خودشون رو گم می کنن و از زندگی جدا می شن.
‫و این هم نتیجشه.
‫معامله کن. معامله کن.
‫معامله کن؟
‫انگار یه مدیر موسسه سرمایه گذاری دیگه اومده.
‫حالا، برای اتصالت با جسم زمینیت.
‫وای. اون منم.
‫ممنون.
‫با زندگیم دارم چیکار می کنم؟
‫من زنده ام! زنده ام! خودتون رو زنده کنین!
‫زیباست!
‫وای. همینطوری برگشت؟
‫پس برای برگشت به جسمم، فقط باید همچین کاری می کردم؟
‫چیکار می کنی، مرد!
‫جو، تو مردی؟
‫نه، نه. خب، هنوز نه.
‫می تونین کمکم کنین برگردم؟
‫ما تا حالا هیچوقت یه روح آزاد شده رو به جسمش برنگردوندیم.
‫ولی شاید اگه به یه نقطه کم عمقی بریم...
‫بله! همه سوار شن!
‫لنگرها رو بکشین!
‫خب، اگه ارواح شما اینجان، اجسامتون کجان؟
‫معلومه دیگه، روی زمین.
‫جسم من توی پالاوانه و در حالت خلسه است.
‫من هم توی تبتم و دارم وینای ساراسواتی رو می نوازم.
‫من یه طبیب جادوگرم و توی برکلی کالیفرنیا، مشغول مدیتیشنم.
‫بذار حدس بزنم، تو هم داری ساز می زنی، سرود می خونی و مدیتیشن می کنی؟
‫آره. یه همچین چیزی.
‫من گوشه تقاطع خیابونای چهاردهم و هفتم نیویورکم.
‫آره، این دقیقا جلوی مغازه تونی تونی تونیوزه.
‫آره، دقیقا.
‫و تو چی؟ فکر می کردم از زمین متنفری.
‫آره، من که گیر یه جسم نیفتادم.
‫پس هر جایی دلم بخواد می تونم برم.
‫من هیچکس نیستم، متوجه ای؟
‫ما جادوگران، هر سه شنبه، توی این منظره باشکوه همدیگه رو می بینیم.
‫چقدر تعدادشون زیاده. چه غم انگیز.
‫می دونی، ارواح گم شده، با اونایی...
‫که غرق کارشونن، تفاوت زیادی ندارن.
‫- چی؟ ‫- این دریا، لذت بخشه...
‫ولی وقتی اون لذت به وسواس تبدیل بشه، آدم از زندگی جدا می شه.
‫باید پیداش کنم.
‫باید پیداش کنم. باید پیداش کنم.
‫من هم یه زمانی یه روح گمشده بودم.
‫- واقعا؟ ‫- بخاطر بازی تتریس.
‫رسیدیم.
‫به زودی برت می گردونیم.
‫حالا، از اونجایی که ارتباطی با جسمت نداری،
‫باید خودت رو با محیط فیزیکیت وقف بدی.
‫چشمات رو ببند.
‫به درون انرژی تاجی شکلت نفس بکش.
‫واقعا به همه این کارا نیاز داریم؟
‫آره!
‫توی کشتی پیانو ندارین؟ ‫با اون می تونم تمرکز کنم.
‫جو، هیچ پیانویی داریم. باید تمرکز کنی.
‫سکوت رو تصور کن.
‫هیس.
‫حالا روی جایی که بدنت درش هست تمرکز کن.
‫دنبال نشانه ها بگرد.
‫همینه. داری انجامش می دی.
‫چشمات رو باز نکن، حالت مدیتیشنت رو حفظ کن...
‫وگرنه ارتباط رو قطع می کنی.
‫حالا، ببین می تونی بو بکشی و حس کنی که بدنت کجاست یا نه.
‫صدای دستگاه نوار قلب می شنوم.
‫می تونم بوی ضد عفونی کننده دست رو حس کنم.
‫آره. آره! خوبه.
‫فکر کنم پاهام رو می تونم حس کنم.
‫حس می کنم پشمه.
‫یکی از فامیلاش رو پیدا کردی؟
‫پشم رو حس می کنم.
‫صداش رو شنیدی؟
‫اوه، گربه درمانی داره نتیجه می ده.
‫نزدیکم؟ کی می تونم بپرم داخل؟
‫اونجا رو! اونجام.
‫اونجام.
‫ضربان قلبش داره بالا می ره.
‫می رم دکتر رو بیارم.
‫آقای میتنز، همونجا بمون.
‫- منتظر چی هستیم؟ ‫- نه، جو، عجله نکن.
‫- الان وقتش نیست. ‫- نه، الان وقتشه.
‫وایسا، من نه!
‫از پسش براومدم. ‫تونستم! من برگشتم.
‫یعنی چی...
‫نه.
‫نه. نه. نه.
‫من توی گربه ام؟
‫یه لحظه وایسا. اگه من اینجام، پس کی...
‫- چی؟ ‫- تو توی جسم منی!
‫- تو توی گربه ای؟ ‫- وایسا، وایسا، اون بدن منه.
‫- من توی یه جسمم! نه! ‫- چرا توی جسم منی؟
‫من نمی خوام گربه باشم. از گربه ها متنفرم!
‫اوه، چه حال به هم زنه.
‫اون یارو مونویند گند زد.
‫دکی، باید کمکم کنی. اون جسم منه، ولی من اینجا گیر کردم...
‫وای نه، اونا نمی تونن حرفام رو بفهمن.
‫فکر می کنن تو منی. باید تلاش کنی.
‫خانم دکتر، یه مشکلی پیش اومده.
‫من یه روح متولد نشده ام و می خوام توی سمینار نفس بمونم.
‫آره، خب، گویا اون دارو اصلا کار نمی کنه.
‫نه، نه، نه، شما متوجه نیستین.
‫- من آقای گاردنر نیستم. ‫- هیس!
‫اینطوری اونا فکر می کنن دیوونه ای.
‫منظورم اینه که، فکر می کنن من دیوونه ام.
‫چطوری اینطوری شد؟
‫من، چون جسمت روح نداشت، افتادم توش.
‫پس من چرا گربه ام؟
‫نمی دونم!
‫آقای گاردنر، کسی هست که بتونیم باهاش تماس بگیریم؟
‫فامیلی، دوستی؟
‫- بهش بگو نه. ‫- نه.
‫می شه بهم بگین امروز چند شنبه است؟
‫امروز بدترین روز زندگیمه.
‫من نمی خوام اینجا باشم. از زمین متنفرم.
‫ببینین بهتون چی می گم. ‫یکم همینجا نگه تون می داریم...
‫تا بتونیم شما رو تحت نظر داشته باشیم. فقط یکم.
‫شاید گربه درمانیمون بتونه به قرار بعدیش بره.
‫باشه. باشه.
‫- باید باهاش صحبت کنی. ‫- باشه.
‫خانم دکتر، روح این جسم، توی این گربه است.
‫دیگه حرف نزن.
‫پس اون هم طبیعتا می خواد نزدیکم باشه.
‫گربه پیش خودت بمونه. ‫فقط یکم استراحت کن.
‫کلی استراحت کن. باشه؟
‫من ده دقیقه دیگه میام دنبال آقای میتنز.
‫ده دقیقه؟ ‫ما باید از اینجا بریم.
‫عمرا! من که تکون نمی خورم!
‫باورم نمی شه توی یه جسم، وسط این سیاره جهنمی گیر افتادم.
‫میله های گوشتی خمیدنی دارم.
‫می تونم حس کردن خودم رو حس کنم.
‫آهای! تمرکز کن! بهم گوش کن.
‫باید قبل از این که من رو ببرن، از اینجا بریم.
‫تو رو ببرن؟ ‫می خوای تنهام بذاری؟
‫عمرا! اونی که توشی، جسم منه ها.
‫خیله خب، فکر می کنی بتونی راه بری؟
‫نمی دونم!
‫من آزمون روندن بدن رو حدود 436 بار رد شدم.
‫ولی امتحان می کنی؟
‫باشه. باید مونویند رو پیدا کنیم، اون می تونه این قضیه رو درست کنه.
‫من یه گربه ام. می تونم بپرم.
‫خیله خب، بیا بریم، داری عالی پیش می ری.
‫به راهت ادامه بده. به راهت ادامه بده.
‫می خوام فقط یه دقیقه اینجا استراحت کنم.
‫نه، نه، نه، نه. ‫الاناست که برگردن. بیا بریم.
‫باشه!
‫بیا اینجا!
‫وای!
‫خیله خب، خوبه.
‫حالا دکمه پایین رو بزن.
‫انگشتت رو...نه. مراقب باش.
‫من با اون انگشتا پول درمیارم ها.
‫اَه.
‫حالا برو تو.
پوووف!
همم.
خب، مونویند چی گفت؟
گفت نبش خیابون ۱۴ ام و ۷ ام.
آره، می شه چلسی نزدیک پارک میدون جکسون..
دقیقاً. وایسا اینا رو از کجا می دونی؟.
اینا همه توی مغز مسخره ی توئه.
هی، هی، هی، سرک نکش.
اوه، آروم باش. چیز زیادی اینجا نیست.
جاز و جاز و بازم جازه فقط.
اوه، و یکی به اسم لیسا ایشون کیه؟.
اوه، ولش کن.
من، چیزه...
داره خیلی عجله ای می شه.
بیا یه دقیقه صبر کنیم تا...
بیخیال، بدو بریم هر لحظه ممکنه برسن..
نگران نباش، چیزی نیست به حرکت ادامه بده..
اه!
نه، وای نستا چیکار می کنی؟.
اینجا نیویورک سیتیه.
آدم وسط خیابون نمی ایسته برو، برو، برو..
اوه، نه ۲۲. ۲۲!
وای ۲۲، نه وای ۲۲. ۲۲ نه، نه..
۲۲! ۲۲!!
بیست و دو، نمی دونستم پنجول دارم، باشه؟
ببین، متاسفم ولی بیا بریم. زود باش..
امکان نداره.
همینجا می مونم تا بدن مسخره ات بمیره.
که هر لحظه ممکنه اتفاق بیفته چون توی شکمت زلزله ست.
آره، اینجا بدتر از چیزیه که فکرشو می کردم.
پر سروصداست، روشنه، و...
این چیه توی دماغم؟
بوئه.
و اگه به نظرت خوش بوئه مزه اش رو تصور کن،.
همم.
ادامه بده.
خیلی خوشمزه ست!
این...
وحشتناک نیست.
خوبه. می تونی توی راه بخوری بزن بریم..
یا چند دقیقه می مونیم تا بخوریش. حتماً.
همم، عجیبه. دیگه عصبانی نیستم.
عالیه آماده ای تا مونویند رو پیدا کنیم؟.
شاید.
دارم بهت می گم جو تلفظش ییروئه،.
آره، ولی توی نیویورک بهشون می گیم جایروز. یونانیه
نه، سر همین با ارشمیدس دعوام شد.
اون گفت...
- ییرو - یویو
- ییرو - یولو
- ییرو - سرجیو؟
ییرو!
دلم براش تنگ شده.
اینجا نبش خیابون ۱۴ و ۷ ـه.
باید خودش باشه.
مونویند، باید کمکم کنی.
جو! موفق شدی وارد بدنت بشی.
نه، نشده.
این بدن منه.
داخل یه گربه ای؟
محشره!
هی، مونویمپ!
تابلو خودش نمی چرخه، می شنوی؟
ولی مارج، نگاه کن من روح این مرد رو داخل یه گربه گذاشتم!.
به درک! و تو یکی!
اینجا فقط برای یه خل و چل جا داریم پس بزن به چاک،!
برگرد سر کارت!
هیچکی هنر منو درک نمی کنه.
گوش کن مونویند،
باید از اینجا دربیام و برم اون تو.
خب، براش باید
یه مهاجرت اختری جا به جایی قدیمی اجرا کنم.
- چی چی؟ - ساده اش می شه
برگردوندن روحتون به جایگاهشون.
الحق که مراسم باشکوهیه،
پر از رقص و آوازخونیه و تمبکه.
سر ساعت ۷ باید به نوت سیاه برسم پس همین الان باید انجامش بدی،.
وای، وای، وای عجله نکن!.
باید منتظر بمونی تا یه راه دیگه
بین زمین و سیاره ی اختری باز بشه.
و تا وقتی که
ارکوس به خونه ی جمنای نره نمی شه.
کیه؟
خب، دولت بهش می گه ساعت ۶:۳۰ عصر.
ببین، منم توی نوت سیاه دیدمت.
ساعت ۶:۳۰؟ جدی می گی؟
من تمام تدارکات لازم رو جمع می کنم...
گفتم از اینجا برین! یالا!
ساعت ۶:۳۰ توی نوت سیاه می بینمتون!
ترتیب همه چی رو می دم!
و دیگه نیاین!
واقعاً اینجا چقدر گارسیاس داره.
همین بیرونی روح کوچولو،
و منم پیدات می کنم.
خیلی خب، این آخرین خوردنیه.
همینجورم به زور شلوارم اندازمه.
ساعت ۶:۳۰ داره نزدیک می شه، بیش از حد.
باید برگردیم خونه مون و ترتمیزت کنیم تا...
وای!
باید تاکسی بگیریم دستت رو بگیر بالا..
بالا و بدش بیرون.
مرد، اگه لباس بیمارستان هم تنم نبود بازم سخت بود.
برو، برو، برو بدو سمتش!.
این معلمه؟
پپرونی.
وای، دوروتیا ویلیامز منو دید.
چیکار کنم؟ فکر می کنه دیوونه شدم.
شاید بهتره بهش زنگ بزنی
و بهش بگی دیوونه نیستیم.
من فقط یک ساعته آدم شدم ولی بازم می دونم فکر بدیه،.
بیا برگردیم توی بدنم و امشب غوغا کنیم.
چطوره اینجا بوی بد می ده ولی اینجا نه؟
بهش فکر نکن. شلوارت رو بپوش.
خدایا، باورم نمی شه
داشتم بدون شلوار توی این شهر می گشتم.
من حتی نمی خوام اینجا باشم، یادته؟
منم نمی خوام صدات رو بشنوم. فقط...
فقط می خوام برگردم توی بدنم،
و برگردم باشگاه.
چت شده؟
اه... نمی دونم این آفتاب یکم زیادی....
گوشیم!
باشه، لباس هات بازم دارن ویبره می رن.
کارلی! وای... نه، نه.
اوپس.
.سلام آقای جی، من کارلی ام
.امیدوارم حالت خوب باشه
،دوروتیا وقتی تو رو دید وحشت کرد و به اون یکی دیگه، آقای رابرت زنگ زد.
.الان اون کنسرت رو گرفته. متاسفم
نه، نه، نه.
،ببین، راستش
.کلاست تنها دلیلی بود که مدرسه می رفتم
.خیلی بهت مدیونم
.پس نقشه اینه
،خودتو آماده کن و کت و شلوار عالی بپوش
.و زود بیا باشگاه
.سعی می کنم متقاعدش کنم
فقط حتماً ظاهرت میلیونی نشون بده، باشه؟
.امیدوارم ببینمت مرد خیلی خب. خداحافظ.
وای! می تونم کنسرت رو پس بگیرم ۲۲!
به کمکت نیاز دارم باید کت و شلوار تنم کنم..
ازت می خوام تو پروش کنی.
نه، نه، نه.
بعدش می تونم موهام رو ترتمیز کنم،
- ...بعدش می تونم - نخیر. امکان نداره، هیچ جوره .
۲۲!
- آقای گاردنر؟ - اه !
کانیه. واسه درسش اومده.
- چیکار کنم؟ - صدات رو می شنوم !
فقط بهش بگو امروز نمی تونی کلاس بذاری.
سلام کانی.
متاسفم، ولی جو امروز نمی تونه.
- !خودت جویی - چیزه، خودم رو می گم !
من امروز نمی تونم بذارم.
خوبه. حالا بریم کت و شلوار رو ببینیم.
اومدم بهت بگم دیگه نمیام.
دیگه نمیای؟
فعلاً وقتش رو نداریم کت و شلوار توی کمده..
معلمی موسیقی وقت تلفی مسخره ست.
این بچه حرف حساب می زنه.
چیکار می کنی؟
بگیر، من دیگه نمیام به نظرم جاز بی فایده ست..
اوه، بله. بدون شک همینطوره.
هی!
در واقع تمام مدرسه وقت تلفیه.
درسته، همونطور که مرشدم جورج اورول می گفت،
آموزش اسپانسرشده ی دولتی»
«مثل ترق تروق کردن چوب داخل بشکه ست
آره!
برنامه ی کلاس حاکم مخالفت رو خفه می کنه.
قدیمی ترین کلک توی کتابه.
چی می گی؟
این چیزا براش مهم نیست.
من از کلاس سوم دارم همینو می گم.
می دونی، بهت می خوره خیلی باهوش باشی.
نظرت درباره ی پیتزا چیه؟
- اه... خوشم میاد؟ - منم !
چیکار می کنی؟
ترجیح می دم با کانی باشم.
چی؟ برگرد اینجا همین الان بازش کن!...
به نظرم گربه ات می خواد بیاد بیرون.
فکر می کنه همه چیز رو می دونه.
بیست و دو! ولم نکنی بری.
زود باش بیا اینجا.
الان مبل ها رو خراش میندازم.
وایسا ببینم، مبل خودمه.
واقعاً که خوب به جواب رسیدی، کانی.
بهتره پسش بدم مال مدرسه ست..
حتماً.
می دونی، واقعاً خوشحالم که یکی دیگه هم هست که می فهمه
اینجا چقدر مسخره ست.
حق داری بیخیال شی منم یاد گرفتم بیخیال شدن....
می دونی چیه آقای جی؟
دیروز داشتم اینو تمرین می کردم.
شاید بتونی بهش گوش بدی و بعدش بهم بگی بیخیال بشم، باشه؟
باشه.
واو. واقعاً عاشقشی.
آره.
خب، شاید بهتر باشه فعلاً باهاش بمونم؟
آره.
خداحافظ آقای جی.
هفته ی بعدی می بینمت!
۲۲!
خب، کانی اومده بود بیخیال بشه،
ولی بعدش نشد.
بیست و دو، اونو فراموش کن. گوش بده.
باید بفهمم جو چرا ول نکرد؟.
چون عاشق نواختنه.
شاید بگه از همه چی متنفره ولی ترومبون راست کار خودشه،.
کارش درسته.
شاید ترومبون استعدادش باشه، نمی دونم.
خواهش می کنم. اگه بخوام کنسرت رو پس بگیرم به کمکت نیاز دارم،.
باشه.
جدی؟
کمکت می کنم ولی می خوام چندتا چیزو امتحان کنم،.
چون نمی دونم،
بعضی چیزاش به اندازه ی سمینار نفس حوصله سربر نیست،
اگه کانی بتونه چیزی رو که عاشقشه اینجا پیدا کنه،
شاید منم بتونم.
- !عالیه - خب، اولش چیکار کنیم؟
- !درد می کنه - چیزی نیست .
فقط باید اون یکی دستگیره رو بچرخونی.
باشه، بهتر شد.
منم ناراحت نمی شم اگه
بعد از تموم کردن بهم یکم لوسیون بزنی.
بدنت رو برات شستم.
اه! تنده! تنده!
شما ۵ تا متزلزل خواهین بود.
شما ۱۲ هم خود جذب.
شاید بهتر باشه اینقدر ازشون داخل اون غرفه نفرستی.
پیداش کردم!
دیدین بچه ها؟
کی فهمید چرا شمارش کمه؟
درسته، تری فهمید.
وقت تریه.
واو. خسته نباشی - خب، کیه؟.
بله.
خب... اسمش جو گاردنره.
انگار برگشته روی زمین.
خوب نیست.
اون... همون مرشده که با ۲۲ تنظیم کردیم.
باشه، باشه. هیجان زده نشین.
تری اونو تحت کنترل داره خودم درستش می کنم..
چطور؟
می رم پایین و میارمش.
سریع شمارش رو درست کن.
باشه، آروم مطمئنی فکر خوبیه؟.
ببین، تو یکی خرابش کردی.
منم دارم سعی می کنم درستش کنم.
نباید دیده بشی.
به چشم هیچکی.
نگران نباش حواسم هست تا هیچکی منو نبینه..
توی سایه ها حرکت می کنم. مثل نینجاها.
لطفاً سریع و آروم انجامش بده.
همینطور سریع و البته آروم..
حداقل مطمئنیم که فاجعه نمی شه.
کت و شلوار قدیمی قابل اعتماد قهوه ای هنوزم اندازه ست..
این پشتش یکم تنگه.
باز می شه. بشین.
من یه گربه ام.
خودم انجامش می دم.
نتونستی آسانسور رو هم بزنی، یادته؟
امکان نداره. فقط باید خودمو آماده کنم حالا وایسا..
اوه، مثل یه اره برقی کوچولوئه.
- .تکون نخور - من نیستم، خودت تکون می خوری .
وای نه!
نگران نباش، من خوبم.
نه، نه، نه موهام! موهام خوب نیستن!!
فاجعه ست!
باید درستش کنیم. همین الان.
- باشه. چطور؟ - باید بریم پیش دز .
عالیه. دز کیه؟
سلام ایان، مرد، این کله ی
بادم زمینی شکل رو از کجا آوردی؟ چی شده؟
خفه شو مرد می دونی سرش حساسم..
دز همونه که پشته.
می تونه درستش کنه.
کار طرف حرف نداره.
آرایشگر به دنیا اومده.
نمی تونم جلوی همه ی دوستات برات رد بشم.
من فقط با دز حرف می زنم.
معمولاً درباره ی جاز حرف می زنیم،
ولی این بار فقط بشین بذار موهات رو کوتاه کنه و بزن بیرون،.
سلام جو، وسط هفته اینجا چیکار می کنی؟
نوبت نگرفتی مرد یکم طول می کشه..
از همین می ترسیدم برو بگیر بشین..
وای خدای من.
باید صبر کنی پسر این اضطراریه..
چی؟ درست نیست، دز.
همیشه هارولد موهات رو کوتاه می کرد.
الانم صندلیش خالیه.
نه. می تونم صبر کنم.
جو، زود باش بیا بشین.
بهم می گی چطور اینجور شده؟
- .کار گربه بوده - حرفای عجیب نزن .
حواسم برای اجرای امشب
با دوروتیا ویلیامز پرت شده بود.
دوروتیا ویلیامز؟ این که معرکه ست جو.
تبریک می گم!
جو که به کنسرت نمی ره، دز.
می دونی که اون آقای بی عرضه ست.
از دست این.
جو، بهش توجه نکن بیا درستت کنیم..
می خوای گربه رو پات نگه داری؟
اشکالی داری؟
راحت باش. رئیس تویی.
- من؟ - وقتی روی این صندلی بشینی ،
آره، هستی.
پس می شه یکی از اونا بهم بدی؟
حتماً جو.
خوبه.
خوشم میاد روی صندلی بشینم.
هی، حواست رو به سرت بده.
اره برقی کوچولو.
باید آروم بمونی اگه اینجور ادامه بدی....
ببین، می تونم چیزای عجیب و غریب رو تحمل کنم،
ولی اگه این گربه سر جاش نشینه،
باید بندازیمش بیرون.
خب، چیکار می کنی پیشولی؟
میو.
بعضی وقتا تغییر خوبه.
خیلی وقت بود همون استایل قدیمی رو داشتی.
خب دز، برای صدها سال هیچ استایلی نداشتم،.
بازم بگو.
ولی بعدش زندگیم عوض شد.
جدی؟ چی شد؟
وجود من یه سازه ی نظری
توی یه ایستگاه فرضی
بین مرگ و زندگی بود.
شنیدم.
و تا وقتی که مرشد شماره ی ۲۶۶ شدم،
جدی جدی می خواستم بدونم این همه جنجال واسه چیه؟
واقعاً این همه زندگی ارزش مردن رو داره؟
می دونی منظورم چیه؟
اصلاً نمی دونستم همچین تحصیلات جالبی داری، جو.
فکر کردم فقط به مدرسه ی موسیقی رفتی.
یه چیز دیگه می گن برای چیزی به دنیا میای،،
ولی از کجا بفهمی چیه؟
اگه چیز اشتباهی رو انتخاب کنی چی؟
یا مال کسی دیگه رو، می دونی؟
- .بعدش گیر می افتی - پیش اومده .
منم یکی از اونا می خوام.
من که گیر نیفتادم،
ولی هیچوقت فکر نمی کردم شغلم سلمونی بشه.
ولی تو برای آرایشگر شدن به دنیا اومدی، مگه نه؟
می خواستم دامپزشک بشم.
پس چرا نشدی؟
وقتی از نیروی دریایی درومدم همین نقشه رو داشتم.
بعدش دخترم مریض شد،
و مدرسه ی آرایشگری
خیلی از دامپزشکی ارزون تره.
خب، حیف شد.
گیر سلمونی افتادی و الان خوشحال نیستی.
هی، هی، یواش برو جو.
من همین الانشم خیلی خوشحالم دوست من.
هر کسی نمی تونه چارلز درو بشه و تزریق خون رو اختراع کنه.
یا من، پیانو زدن با دوروتیا ویلیامز.
می دونم.
چیز شاخی نیستی.
هر کی بخواد می تونه معلم موسیقی بشه.
به پال توجه نکن.
کسانی مثل اون فقط بقیه رو پایین می کشن
تا خودشون حس بهتری داشته باشن.
اوه، می فهمم.
فقط از من عیب می گیره تا درد رویای از دست رفته ی خودشو بپوشونه.
زخم بدی زدی، جو.
نمی دونم چرا نشستن روی این صندلی باعث می شه دلم بخواد باهات حرف بزنم، دز.
این جادوی صندلیه برای همینه عاشق کارمم..
می تونم با آدم های جالبی مثل تو آشنا بشم،
خوشحال و خوشتیپشون کنم.
وای! دیوونه شدم یا جوون تر شدم؟
شاید تزریق خون رو کشف نکرده باشم،
ولی بدون شک جون آدم ها رو نجات می دم.
نمی دونم جریان این گربه که باهاته چیه،
ولی خوشحالم که بالاخره تونستم درباره ی چیزی بجز جاز باهات حرف بزنم، جو.
چرا تا الان از زندگیت حرف نزده بودیم؟
هیچوقت نپرسیدی.
ولی خوشحالم که این بار پرسیدی.
- .خوشتیپ شدی داداش - اجرات عالی باشه .
چندتا آب نبات واسه مسیر آوردم.
.دکتر شرما با ۳-۱-۶-۲ تماس بگیره
همم.
اوه.
جولیا چایلد تا ۴۹ سالگی موفق نشد.
هی پال. بیا آب نبات بخور.
اوه، آره. ممنون. ممنونم مرد.
ایناهاشی.
ناراحت نشی، باشه؟ خیلی خب.
فقط دوستیم.
که سر به سر هم می ذاریم.
خیلی خب. خداحافظ پال.
بیا پیش تری.
گرفتمت!
فکر کردی می تونی به جهان کلک بزنی؟
خب، اشتباه فکر کردی.
من حسابدارم و اومدم تا تو رو...
وای... تو جو گاردنر نیستی.
اشتباه من بود.
تو رو به لباس گوشتیت برمی گردونیم.
بفرما برو.
هیچیتم نشده.
وای پسر. ببین رفیق،
به نظرم دلیلی نداره
که نشه این اتفاق بین خودمون بمونه. باشه؟
اشتباه طبیعیه فعلاً هم اجلت نرسیده..
مگه اینکه به خوردن
اون غذاهای فراوری شده ادامه بدی. درسته؟
ولی جدی، از این غذاهای فراوری شده دور بمون.
می دونی چیه، اونجا حرف درستی زدی.
از کجا می دونستی به پال چی بگی؟
نمی دونستم. خودم رو رها کردم.
هی، مثل حرفی که خودت از جاز زدی داشتم جاز می کردم..
اول از همه جاز کردن درست نیست.
و دوماً، موسیقی و زندگی روی دو قانون کاملاً متفاوت می چرخن.
نوشته یکی ببر.
نکن... یا بکن. باشه. حله.
«.مرد ون سوار»
محض احتیاط چندتا اضافه آوردم.
حالا بیا برگردیم سر نقشه.
می ریم نوت سیاه و منتظر مونویند می مونیم.
الان نزدیکای ساعت ۴ ـه...
می دونی چیه؟
خیلی خوب از اون پاها استفاده می کنی.
چرا دویدن رو امتحان نمی کنی؟
هی! آهنگ ساختم دارم جاز می کنم..
باشه، جاز کردن و این چیزا رو بذار کنار.
باید برم یه جایی. حالا من...
- .قلقلکم اومد - چیکار می کنی؟
اوپس. گرفتمش.
عجله می کنی؟
باشه.
راست می گفتی شلوارش داره باز می شه..
وای نه، نه، نه.
نذار کسی تو رو ببینه!
- .تویی - مهم نیست کیه ...
کت رو دربیار بپیچونش دورت..
سریع! بپوشونش!
چیکار کنیم؟
این موقع خیاط پیدا نمی شه...
وای نه. مجبوریم بریم پیش مامان.
باشه.
نه، نه، نه. متوجه نیستی.
مامان از این کنسرت بی خبره.
خوشش هم نمیاد.
باشه.
چاره ی دیگه ای نداریم.
باشه.
فقط اون می تونه درستش کنه.
- باشه - اینقدر نگو باشه !
باید به متروی سراسر شهر برسیم زود باش..
باشه... گرفتم.
مامان از کنسرت بی خبره.
نمی خوام خبردار هم بشه، باشه؟
باشه، چون فکر می کنه یه خاک تو سری.
- چی؟ - من نگفتم .
خودت گفتی. اینجا.
ببین، مامانم واسه خودش یه تعریف دیگه از موفقیت داره،
که موزیسین حرفه ای بودن جزئشون نیست.
بذار ببینم باید کت و شلوارم رو برای از بر خوانی گروه مدرسه آماده کنم،.
خیلی مشتاقش نیستم ولی نیاز نداره بدونه،...
♪ بازم باید بیایم تا چشم ها رو لمس کنیم ♪
♪ اگه عشق بنیانه ♪
♪ اگه هدف زندگی دوباره باشه ♪
♪ قول می دم دوباره با هم زندگی کنیم ♪
♪ آخرش حالا قلب زخمیه ♪
♪ با اینکه از هم جدا شدیم ♪
نمی دونم. همیشه خیلی
به آرزوهام نزدیک بودم،
ولی همیشه یه چیزی خرابش می کنه.
می دونی منظورم چیه؟
♪ چطور عشق واقعی شروع شد ♪
قشنگ می خونه.
قبلاً موسیقی شنیدم ولی از درون این حس رو نداشتم،.
معلومه، الان عاشق موسیقی هستی چون منی،.
♪ حالا عشق ♪
بریم.
♪ عشق ♪
♪ عشق، عشق ♪
♪ صحبت درباره ی عشق ♪
♪ عشق ♪
وای!
هی، آروم باش.
متاسفم.
نگران نباش.
متروئه این کارو با بعضی ها می کنه..
- چیکار؟ - خسته ات می کنه
بوی بد می ده. گرمه. شلوغه.
هر روز اومدن و رفتنت همینه.
ولی وقتی امشب برم روی استیج،
همه ی مشکلاتم حل می شن.
یه جو گاردنر جدید می بینی.
اینو از کجا آوردی؟
زیر صندلی بود. باورت می شه؟
هنوز نصفش پره.
خیلی خب، یادت باشه،
باید برای از بر خوانی گروه درستش کنم فهمیدی؟.
- ...جویی! وای پسر جونم - جویی !
- .خیلی بهت افتخار می کنم - اخبار رو شنیدیم .
وای لعنتی، می دونه.
مامانت پشته.
- .باید بری اون پشت - نه، نمی خوام .
باید بری باید شلوار رو درست کنی..
چیزی رو فراموش کردی جویی؟
- - چی؟
همیشه موقع دیدن ملبا خوب نگاش میکنم.
جویی چت شده پسر؟!
بذار تموم کنه.
یوزپلنگ. می دونستم.
وقتی برگشتی بازم باید ماچ بدی، جویی.
شاهکار کردی با دنبال کردن کنسرت، ها؟
امیدوارم اون گربه یه جور پیشکش صلح باشه.
بیا. بیا.
بگو نجاتش دادی.
نه، مال خودمه. نجاتش دادم.
حیف شد نمی تونی کارت رو نجات بدی.
اوه.
محترمانه ازش بخواه شلوار رو درست کنه.
خب، مامان، می شه اینو درست کرد؟
وای! لازم نکرده ببینمش.
می دونم. خجالت آوره، مگه نه؟
پس درستش می کنی؟
- .نه - چی؟
چقدر دیگه می خوای اینجور ادامه بدی، جویی؟
بهم می گی می خوای یه کار تمام وقت رو قبول کنی...
باز شروع کرد.
ولی به جاش بازم می ری سراغ کنسرت.
بهش بگو این یکی فرق داره.
این یکی فرق داره!
این یکی حقوق بازنشستگی داره؟ بیمه ی سلامت؟
نه؟ پس با بقیه فرقی نداره.
انگار دیگه حتی نمی تونی باهام رو راست باشی.
باشه، یه جا درستش می کنیم.
مامانم هیچ وقت نمی فهمید می خوام با زندگیم چیکار کنم.
باشه، می بریم یه جا دیگه درستش کنیم.
مامانم هیچ وقت نمی فهمید
می خوام با زندگیم چیکار کنم.
- ۲۲! - الان چی گفتی؟
اوفف. می شه الان مثل همیشه فرار کنیم؟
نه. این دفعه نه بعد از من تکرار کن..
مامان، می دونم دوره های سختی رو گذروندیم،
ولی راست می گی،
نمی تونم باهات صادق باشم.
چون انگار هر کاری می کنم تو قبول نمی کنی.
ببین، می دونم عاشق نواختنی.
پس چطوره همیشه بجز کلیسا وقتی می نوازم ناراحتی؟
بالاخره به بهترین کنسرت زندگیم رسیدم اونوقت تو ناراحتی.
ندیدی موزیسین بودن چقدر برای پدرت سخت بود.
نمی خوام ببینم تو هم این سختی ها رو می کشی.
پس بابا حق داشت دنبال آرزوهاش بره و من ندارم؟
پدرت منو داشت.
بیشتر اوقات این مغازه پول قبض ها رو می داد،.
پس وقتی من نباشم کی مال تو رو بده؟
من فقط به موسیقی فکر می کنم.
از صبح که بیدار می شم
تا لحظه که توی شب خوابم می بره.
نمی تونی واسه صبحونه رویا بخوری، جویی.
پس نمی خوام چیزی بخورم.
قضیه کارم نیست، مامان.
دلیل زندگی کردنمه.
می دونم بابا هم همین حس رو داشت.
می ترسم اگه امروز بمیرم،
زندگیم بی هیچ و پوچ تموم بشه.
جویی.
اوه.
بیا به جاش اینو رو به راه کنیم.
این کت و شلوار بابامه.
لولو. ملبا.
قیچی های خوبتون رو بیارین کار داریم..
واو. حس خیلی خوبی داره.
- .محشر شدی - فیت فیتته .
دیدی چطور انجامش دادم؟
به نظر خودم که یه کت پشمی بی نظیره.
- می شه اونو امتحان کنم؟ - البته که می تونی .
پس اون گربه رو دیگه روی کولت نذار.
چشم خانم!
اوه، مخروطی قشنگیه.
ممنون مامان.
وای، معرکه بود.
می دونی چه حسی داشت؟ حس جاز داشت.
آره، داشتی جاز می کردی.
هاها. باشه. جاز می کردم.
دارم بهت می گم جو.
جدی دوباره باید به لیسا زنگ بزنی.
الان وقت این چیزا رو ندارم، بیست و دو.
اوه، الان سرت شلوغه؟
می خوای دوباره بمیری؟
خوبه، خوبه، خوبه.
باورم نمی شه دارم از یه روح متولد نشده
نصیحت عاشقانه می شنوم.
بدتر از این هم تو آستین دارم.
اینجاست.
موفق شدیم این یکی جواب میده!.
وای! باورم نمیشه چقدر خوشتیپ شدم.
کت و شلوار، مدل مو من رو نگاه کن..
- .اوه، فقط یه کم این طرفی بچرخ - این شکلی؟
- ...شونه ها رو زاویه بزن، و - اوه، هی، اون کیه؟
- .و از این طرف - خودشه .
چی؟ کی برگشته؟
- .بازم خودمم. آهان - یه برنده داریم .
نه؟
غیرممکنه باورم نمیشه..
نوت سیاه.
مجبورت کرد پول شام رو بدی؟
آره...
- خب، آماده ای؟ - هان؟
که بری خونه.
شرط میبندم آماده ای تا از این سنگ بوگندو خلاص بشی، نه؟
نظرت راجع به زمین چیه؟
همیشه گفتم احمقانه اس. ولی...
یعنی...
ببین چی پیدا کردم.
مادرت کت و شلوارت رو با این قرقره خوشگل دوخت.
وقتی دلشوره داشتم دز بهم این رو داد،.
یکی تو مترو سرم داد زد ترسناک بود..
ولی یه جورایی اون رو هم دوست داشتم.
حقیقتش، همیشه نگران بودم
که یه مشکلی داشته باشم، میدونی؟
شاید به قدر کافی لایق زندگی نیستم.
ولی بعد تو به من هدف و اشتیاق رو نشون دادی،
و شاید تماشای آسمون استعداد وجودی من باشه.
یا پیاده رفتن من خیلی تو راه رفتن واردم..
اون ها هدف نیستند، ۲۲.
همون زندگی عادی سابقه.
ولی ببین، وقتی برگردی به سمینار نفس،
میتونی تلاش صادقانه انجام بدی.
نه، ولی من هزاران سال در سمینار نفس بودم
و هیچوقت چنین حس نزدیکی نداشتم
جو! کی آماده رفتن به خونه اس؟
مونویند.
ستاره ها تقریباً در یه راستا هستند.
خیلی خب.
به یه بشکن شماها رو به بدنتون برمیگردونم.
نه، من باید اینجا پیداش کنم روی زمین..
این تنها فرصتمه که استعداد وجودیم رو پیدا کنم.
بیست و دو، تو چون تو بدن من هستی به این چیزها علاقه داری.
وقتی برگردی به سمینار نفس، میتونی چیزی که خودت دوست داری پیدا کنی.
حالا زود باش همین الان بدنم رو میخوام،!
نه.
انتخابش با خودمه.
- !بیست و دو - ولم کن !
میخوام هدفم رو پیدا کنم!
بیست و دو، برگرد اینجا!
بیست و دو!
آقای میتنز.
اوه.
اونجان.
برگرد اینجا ببینم!
تو بدنم رو دزدیدی!
وقتش بری، جو گاردنر.
نخیر نمیشه.
گرفتمت!
نه نه نه.
نه نه!
میخواستم با دوروتیا ویلیامز نوازندگی کنم!
منم میخواستم استعداد وجودیم رو پیدا کنم!
استعداد وجودیت؟ بالاخره زندگیم قرار بود عوض بشه!
تو قول دادی، ولی ۵ دقیقه هم بهم وقت ندادی!
به خاطر تو همه چیز رو از دست دادم!
جو!
تو تقلب کردی.
پیداش کردم.
- .جو گاردنر - برگشتی !
تری، پیداشون کردی.
تشکر لازم نیست.
خدا رو شکر همه چیز مرتب شد، و...
بیست و دو مجوزش رو گرفت؟
- .وای خدای من - بیست و دو! تو مجوز زمین داری !
حیرت انگیزه!
میدونستم موفق میشی.
باورنکردنیه.
ولی... چی تیک مربع آخر رو زد؟
میگم چی تیکش رو زد. من زدم!
استعداد وجودی من بود که اون نشان رو تغییر داد.
فقط چون تو بدن من زندگی میکرد به دستش آورد.
- ...من - دست بردار، آقای گاردنر .
جو، وقتشه که تو
بیست و دو رو تا گذرگاه زمین همراهی کنی.
بهت فرصت خداحافظی میده.
البته روند استانداردشه..
یه دقیقه صبر کنین من شمارش رو درست انجام دادم..
تری، کارت معرکه بود.
از اینجا به بعدش با ما.
کارت حرف نداره.
ممنونم.
وقت تریه.
برین دیگه.
تو که نمیدونی.
مطمئن نیستی چرا مجوزم تغییر کرده.
دست بردار ۲۲ بهش فکر کن..
تو تا وقتی وارد بدنم شدی از موسیقی بدت میومد.
از همه چیز بدت میومد تا اینکه جای من بودی.
امیدوارم ازش لذت ببری.
اه...
یه سوالی داشتم خداوکیلی چطوری انجامش دادی؟،
چطوری مجوز زمین رو تغییر دادی؟
میدونی چیه گذاشتم دو کیلومتری...
جای من قدم بزنه میشه اینطور گفت..
به هر حال جواب داد.
آره.
احتمالاً دیگه باید عازم جهان آخرت بشی.
میگم، آخر نفهمیدیم هدف ۲۲ چی بود.
- ببخشید؟ - میدونی، استعدادش .
هدفش موسیقی بود؟ زیست شناسی بود؟ راه رفتن بود؟
ما به کسی هدف نمیدیم این رو از کجا آوردی؟.
چون من پیانو دارم.
زاده شدم تا پیانو بزنم استعدادمه..
استعداد تنها هدف روح نیست.
از دست مربی هاتون و اشتیاق هاتون.
اهدافتون. برداشتتون از زندگی چقدر ابتداییه..
نه، نه، اون...
وای.
موسیقیه استعداد من موسیقیه....
میدونم همینه.
به درد نمیخورم.
هیچ هدفی ندارم.
بی هدفم.
آقای جی؟
کرلی، رسیدم من آماده ام..
دیر کردی پسر.
بذار با دوروتیا حرف بزنم.
نه نه پسر اون آهنگ رو نمیزنه..
این رپرها طوری رفتار میکنند که کی این دیوونه رو راه داده؟...
گوش کن، باید بهم یه فرصت دیگه بدی.
این گروه منه من میگم کی نوازندگی میکنه..
و اگه من رو انتخاب نکنی،
بزرگترین اشتباه حرفه کاریت رو مرتکب میشی.
آره؟ به چه علت؟
تنها هدف من در این سیاره نوازندگیه.
رسالتم اینه و هیچ چیز جلوم رو نمیگیره..
چه آدم گستاخی هستی، نه؟
به نظرم واقعاً نوازنده جاز هستی.
به رابرت بگو فعلاً اجرا نمیکنه.
کت و شلوار قشنگیه.
آماده شو جو گاردنر زندگیت میخواد شروع بشه،.
به گروه چهارگانه خوش اومدی، تیچ.
جویی خودمه!
- !عجب اجرایی بود - اون تک نوازی آخر معرکه بود .
بهت افتخار میکنم، جویی.
باید برم بخوابم پیر شدیم..
صد تا اجرا داشتی یکیش ترکوند،.
شب های زیادی مثل این نصیبت نمیشه.
آره.
خب، بعدش چی میشه؟
فردا شب میایم و دوباره اجرا میکنیم.
مشکل چیه، تیچ؟
فقط اینکه کل عمرم منتظر این روز بودم.
حس میکردم متفاوت میشه.
داستان یه ماهی رو شنیدم.
:شنا کرد سمت یه ماهی بزرگتر و گفت
میخوام اون چیزی که بهش اقیانوس میگن پیدا کنم.
ماهی بزرگتره گفت: اقیانوس؟
تو الان داخلش هستی.
ماهی کوچیکه گفت: این؟ اینکه آبه.
من اقیانوس میخوام.
فردا میبینمت.
- .مراقب باش آقا - ببخشید .
شاید تماشای آسمون استعداد منه
یا پیاده روی تو پیاده روی واقعاً ماهرم..
اون ها هدف نیستند، ۲۲.
همون زندگی عادی سابقه.
- جو؟ - هان؟
جو!
خدای من تو منطقه چیکار میکنی؟.
مونویند، خرابکاری کردم باید ۲۲ رو پیدا کنم..
متاسفانه یه روح گمشده شده.
- چی؟ - تو راه توضیح میدم .
وقتی هیچکدومتون به نوت سیاه برنگشتین،
مشکوک شدم که یه مشکلی پیش اومده.
برگشتم اینجا و اون موقع پییداش کردم،.
ارواح گمشده به چیزی میچسبند که اون ها رو از زندگی جدا میکنه.
و حالا که ۲۲ عملاً زندگی کرده یکی از اون ها شده،.
- !اوناهاش - خوب شد .
۲۲!
- .تور رو آماده کن - الان روالش میکنم .
ما رو گرفت!
مونویند!
کاپیتان همیشه با کشتیش غرق میشه.
خیلی افتخار بزرگی...
۲۲!
برگرد ۲۲، منم جو.
آروم باش، ۲۲، آروم باش.
برگشتم تا این رو بهت بدم.
آروم باش.
بیست و دو. گوش کن. برگرد!
و برای اصلاح اشتباهات سردرگممان
و انجام شمارش درست،
تری، ما به تو این جام رو میدیم همون طور که خواسته بودی..
باعث افتخارمه که این جایزه ویژه که خواسته بودم دریافت کنم،
ولی کاملاً لایقش بودم.
جو گاردنر؟
اون رو پس بده ببینم.
هی.
ای تازه کار تو اجازه نداری اینجا باشی!.
اه...
بیست و دو، وایسا میخوام یه چیزی بهت بگم..
بس کن، نه.
۲۲!
وای، مراقب باش!
آروم باش.
- .آروم باش - نمیخواد از چیزی بترسی .
نگران نباش خونسرد باش..
نباید اینقدر فرار کنی. خواهش میکنم.
بیست و دو. وایسا.
بیست و دو، من اشتباه کردم.
- خواهش میکنم، میشه گوش بدی؟ تو آماده زندگی هستی، ۲۲ .
من لایق نیستم. نه. نه.
هیچی نیستم. فقط باید تیک مربع آخر رو بزنم.
۲۲!
تو روراست نیستی.
فقط تصمیم های اشتباه میگیری.
تو دانا نیستی و توی دنیا به جایی نمیرسی.
تو خودخواهی.
هیچکس نمیخواد دور و بر تو باشه.
بازنده.
اوه، دنیا به انسان های برجسته نیاز داره
و تو کمرنگ ترین روحی هستی که به عمرم دیدم.
هرگز استعدادت رو نمیفهمی.
کندذهن.
من نمیتونم کمکت کنم.
۲۲!
فقط باید تیک مربع آخر رو بزنم.
من اصلاً لایق نیستم.
هرگز استعدادت رو نمیفهمی.
هیچ فایده ای نداره.
اون ها که هدف نیست، احمق.
همون زندگی عادی سابقه.
وقت تلف کردنه.
چون تو بدن من بودی این مجوز رو به دست آوردی.
واسه همین همه چیز رو خراب کردی.
چون تو هدفی نداری.
نه نه نه.
فایده ای نداره.
هرگز استعدادت رو نمیفهمی.
چون تو هیچ هدفی نداری!
من خوب نیستم. نه.
هیچی. فقط باید تیک آخر مربع رو بزنم. من تسلیم شدم.
آماده ای؟
هان؟
که زندگی کنی.
میترسم جو.
من لایق نیستم.
من که به استعدادم نمیرسم.
چرا، رسیدی.
استعداد هدف تو نیست.
اون مربع آخر وقتی تیک میخوره که تو زندگی کنی.
و قضیه اینه که
تو واقعاً تو جاز خبره هستی.
ولی جو،
این یعنی، تو نمیتونی...
طوری نیست. من از قبل بهش رسیدم.
حالا نوبت توئه.
باهات میام.
تو که میدونی نمیتونی.
میدونم ولی تا جایی که بتونم میام..
هی! یه نگاه بنداز!
وای!
آقای گاردنر؟
بله؟
یه لحظه وقت دارین؟
من از طرف همه جری ها ازتون تشکر میکنم.
واسه چی؟
ما در کار الهام بخشی هستیم، جو،
ولی کم پیش میاد بهمون احساس الهام دست بده.
هان. جدی؟
ما تصمیم گرفتیم به شما فرصت دوباره بدیم.
امیدواریم، از الان بدونین چه قدمی بردارین.
تری چی میشه؟
با تری حلش کردیم.
همم. عجیبه.
هی، اون طرف چی شده؟
زود ببین.
چی؟ از چی حرف میزنی؟
- هیچی. داشتی میگفتی؟ - همم؟
اصلاً حرف میزدی؟ من که یادم نیست.
مهم نیست.
خب؟
ممنون.
به نظرت چیکار میکنی؟
میخوای زندگیت رو چطوری سپری کنی؟
مطمئن نیستم.
ولی میدونم...
که از تک تک دقایق زندگیم استفاده میکنم.
هی! فیلم تموم شد.
برین خونه هاتون!