.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫آخیش... دشت و صحرا.
‫خونه‌ی کلی حیوونِ خطرناک.
‫آخ! بابا داره منو میزنه.
‫ساکت.
‫بله، اینجا خونه‌ی هیچی نیست ‫جز حیوونای خطرناک.
‫(غرش)
‫وای خدا، یه شیر!
‫آهای شیر، تو که نمی‌خوای ما رو بخوری!
‫معلومه که می‌خوام بخورمتون.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاین.
‫شیرها خطرناک‌ترین‌ترینِ همه هستن.
‫نه پسرم.
‫اونا حتی نصفِ خطرناکیِ... یه عقاب هم نیستن!
‫به‌به، گربه‌سانان.
‫خوشمزه.
‫خوبه.
‫همیشه گوش به زنگ باشید.
‫چون همه حیوونا خطرناکن.
‫همه‌شون؟
‫همه‌ی همه‌شون.
‫واقعاً؟
‫حتی پروانه‌ها؟
‫آه، پروانه‌ها...
‫اونا از همه کشنده‌تر و خطرناک‌ترن.
‫وای عجب!
‫چطورین بچه‌ها؟
‫اوه!
‫گرفتمتون!
‫هر سه‌تا رو!
‫عاشق همه‌شونم!
‫خب، مامان... تا حالا اسمشو نشنیدم.
‫من یه شغال‌م و خیلی گشنمه.
‫به‌به، لذیذ.
‫اوممم، خوشمزه.
‫یامی.
‫دیدی؟
‫واسه همینه که حتی پروانه‌ها هم خطرناکن.
‫حواست رو پرت می‌کنن.
‫آره.
‫و واسه همینه که ما به هیچ حیوونی اعتماد نمی‌کنیم.
‫فقط با یک استثنا.
‫و اون چیه؟
‫اوم، حلزون‌ها؟
‫ماهی‌های کوچولو؟
‫آهان، مورچه‌های خیلی خیلی ریز و غیرسمی؟
‫ها؟
‫نوچ.
‫اوهوم.
‫میرکت‌ها.
‫میرکت‌ها!
‫تادااا!
‫دقیقاً.
‫و واسه همینه که ما ‫همیشه فقط با خودمون می‌گردیم.
‫ولی این کار یکم...
‫کسل‌کننده نیست؟
‫(آواز خواندن)
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫نه دیگه... چپ، راست، بالا، پایین.
‫همین کارو کردم که.
‫ولی پشت سرت رو نگاه نکردی.
‫همین الان می‌خواستم نگاه کنم.
‫آره جون خودت.
‫بابابزرگ، از غریبه‌ها دور می‌مونم.
‫می‌دونم، حتی پروانه‌ها.
‫مخصوصاً پروانه‌ها.
‫صبر کن، منم میام.
‫نچ، تو خیلی کوچولویی.
‫ای بابا، قبول نیست. ‫ ‫68 ‫00:04:55,520 --> 00:15:520 ‫اوه، چیزی نمونده.
‫آره، زیاد نمونده.
‫اوه، ببخشید.
‫من بودم.
‫آخه امروز دیگه، خیلی تشنه بودم.
‫می‌دونی، وقتی که یهو خیلی عجیب و غریب تشنه‌ت میشه ‫و دلت می‌خواد که...
‫آبِ رودخونه رو خشک کنی؟
‫آره!
‫اوه!
‫کل رودخونه رو!
‫خب، تابلوعه که نه همه‌ش رو... ‫تو یه خوکِ گنده‌ی شکمویی.
‫نیستم.
‫سلام، من بریستلز هستم.
‫پس فکر کردی خیلی بامزه‌ای، ها؟
‫متوجه شدی، نه؟
‫ولی خودتم خیلی بامزه‌ای‌ها.
‫واقعاً؟
‫آره بابا.
‫تو خوراکِ... استند آپ کمدی هستی!
‫گرفتی چی شد؟
‫فهمیدی؟
‫استند آپ!
‫خیلی... ‫خیلی خنده‌دار بود!
‫هی، ما می‌تونیم یه زوج هنری بشیم.
‫بریستلز و... تافیتی.
‫خب، سلام تافیتی.
‫و خداحافظ بریستلز.
‫اما... اما ما تازه داشتیم آشنا می‌شدیم.
‫من کلی جوکِ دیگه هم دارم.
‫هی، یه لحظه وایستا.
‫از غریبه‌ها دوری کن.
‫وایستا!
‫کمک!
‫اونا همه‌شون... کمک!
‫کمک!
‫خطرناکن!
‫کمک!
‫طاقت بیار!
‫دارم میام!
‫صبر کن!
‫ولش کن!
‫نه!
‫سوت بزن!
‫نه!
‫بپا!
‫نه!
‫کمک!
‫نه!
‫وای!
‫نه!
‫ای وای!
‫نه!
‫فرار کن!
‫نه!
‫ولم کن!
‫باشه برای بعد.
‫نه!
‫برو!
‫نه!
‫مرسی.
‫خیلی ممنون.
‫هی... تافیتی؟
‫این پایینم.
‫اوه.
‫هی.
‫رفیق.
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫ولی داری خونریزی می‌کنی.
‫ها.
‫فقط یه خراشه.
‫درد نداره؟
‫نه!
‫اصلاً!
‫ها؟
‫آره!
‫آخ!
‫خب، ما تو خونه یکم گیاه دارویی داریم، اما... خونه‌ی شما؟
‫وای، چقدر لطف داری.
‫فقط چون دارم خونریزی می‌کنم... نه، نه، نه!
‫تو نمی‌تونی!
‫صبر کن!
‫اونجا مال منه!
‫بابابزرگ می‌بینتت!
‫بریستلز، وایستا!
‫نه، نه، نه!
‫نمی‌تونی!
‫وایستا!
‫خونه‌ی منه!
‫بابابزرگ می‌بینتت!
‫بریستلز، بس کن!
‫نه، نه، نه، نه!
‫همین‌طوری که نمی‌تونی بیای تو خونه‌ی من!
‫بالاخره رسیدیم!
‫ها؟
‫سلام!
‫این خوک اینجا چه غلطی می‌کنه؟
‫من بریستلز هستم قربان!
‫تافیتی؟!
‫وای بابابزرگ.
‫یه عقاب بود و بهش حمله کرد، ‫منم... من فقط می‌خواستم... تافیتی.
‫هیچی از حرفامو نفهمیدی؟
‫اما و اگر نداریم.
‫ما فقط با هم‌نوع‌های خودمون می‌گردیم.
‫ولی اون داره خونریزی می‌کنه!
‫کی داره خونریزی می‌کنه؟
‫هیچکس؟
‫اما و اگر نداریم، ما با هم‌نوع‌های خودمون می‌گردیم... ‫ولی زخمی شده!
‫هیچکس زخمی نیست... ‫می‌خواین یه وقت دیگه بیام؟
‫نه، تو دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردی. ‫بذار ببینم...
‫آه، سه‌سوته حلش می‌کنیم.
‫اوه، تو اجازه نداری اینجا باشی... ‫نه، من خوبم، خوب شد... نه نیستی، باید همین الان بری!
‫نمی‌شنوم چی میگی... تو نمی‌تونی اینجا بمونی! ‫همینجا بمون... واقعاً؟ نه! دیلینگ دیلینگ!
‫دیلینگ دیلینگ... دیلینگ دیلینگ...
‫دیلینگ دیلینگ... اون یه تخم‌مرغه... اوه نه!
‫دیلینگ دیلینگ... بابا زود باش دستمو بگیر! ‫گرفتمت... هی تو، بیا اینجا!
‫اوه!
‫بیا اینجا.
‫اوه وای، خیلی نزدیک بود.
‫اوه متاسفم... اون مار نیشت زد. ‫آه، چیزی نیست.
‫بابابزرگ، من خیلی متاسفم.
‫همش تقصیر منه... ‫گوش کن به من... من دیگه...
‫وقت زیادی ندارم... ‫ولی حالت خوب میشه، مگه نه؟
‫زهرش آروم اثر می‌کنه، ولی کارشو می‌کنه. ‫بابابزرگ...
‫تافیتی، می‌خوام یه قولی ‫بهم بدی.
‫هر چی بگی بابابزرگ، هر چی... ‫از غریبه‌ها دوری کن، اونا خطرناکن.
‫مثل همون بریستلز خطرناکن. ‫دیدی اون خوک بوته‌زارِ احمق چه بلایی سرمون آورد؟
‫بله بابابزرگ، بله... بهم قول بده فقط ‫با هم‌نوع‌های خودت بگردی... قول میدم، قول میدم.
‫قول میدم... موش‌ها... ‫موش‌ها با فیل‌ها نمی‌رقصن.
‫اوه، من فقط می‌خواستم ‫عذرخواهی کنم... موش‌ها... تو هنوز اینجایی؟
‫من واقعاً متاسفم.
‫فقط برو.
‫حالا باید چیکار کنم؟ باید یه کاری باشه که بتونم بکنم... ‫اون تا بارون بعدی...
‫دووم نمیاره... ‫بارون بعدی؟ ولی اون که خیلی زوده.
‫باید یه راهی باشه... یه چیزی ‫که بتونه نجاتش بده.
‫باید از صحرا بگذری...
‫به وقتِ روز و شبِ تار، ‫از دروازه‌ی مارها کن فرار.
‫تا برسی به جایی که تک‌گلِ آبی روییده.
‫پر از جادو.
‫پر از قدرت... ‫عالیه بابابزرگ... بابابزرگ؟
‫گلِ آبی.
‫چه جور گلِ آبی‌ای؟
‫اون فقط یه افسانه قدیمیه... ‫و داستانش چیه؟ گل آبی؟
‫همونی که میگن همه‌چیز رو شفا میده... ‫همه‌چیز رو؟
‫بابابزرگ رو هم؟
‫من میرم بیارمش.
‫تافیتی، هیچکس حتی نمیدونه اون گل وجود داره یا نه.
‫باید سعی خودمو بکنم، این تنها شانسمونه.
‫می‌دونی تا حالا چند نفر رفتن دنبالش؟
‫خیلی‌ها.
‫و چند نفرشون برگشتن؟ ‫هیچکدوم... برام مهم نیست.
‫نه تافیتی، من نمی‌خوام تو رو هم از دست بدم. ‫(زمزمه کردن)
‫(سوت زدن و زمزمه کردن) ‫سلام... کی... کی اونجاست؟
‫(زمزمه کردن)
‫آهان، درسته... منم.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫داشتی تعقیبم می‌کردی؟
‫نه، ابداً، اصلاً.
‫تو داشتی تعقیبم می‌کردی.
‫پس چطوری بابابزرگ رو نجات بدم؟ ‫عمراً.
‫تو با من نمیای.
‫اوه، کی گفته؟
‫منم می‌خوام برم گل آبی رو پیدا کنم، ‫اون‌ورِ صحرا...
‫از دروازه‌ی مارها رد شم... ‫اوه، اونجا واقعاً مار داره؟
‫آره.
‫اوم، خبر داری مثلاً چند تا؟
‫مثلاً خیلی خیلی زیاد، ‫یا شاید فقط یه دونه؟
‫خیلی خیلی زیاد.
‫اوه.
‫دنبال من نیا.
‫دنبالت نمیام!
‫فقط مسیرمون یکیه.
‫فقط بزن به چاک.
‫ولی بازم جالبه که هم‌مسیر شدیم، مگه نه؟
‫هر چند، وقتی جفتمون دنبال گل آبی هستیم ‫طبیعیه.
‫بهت گفتم که من تنهایی میرم.
‫هر جور راحتی.
‫تو تنها برو.
‫منم تنها میام.
‫انگار جاده‌ی خصوصیِ توئه!
‫منم می‌تونم ازش رد بشم، مگه نه؟
‫جاده مالِ همه‌ست.
‫اصلاً به من توجه نکن.
‫اوه، نه.
‫فقط وانمود کن من اینجا نیستم.
‫آبی...
‫اوه، هی، هی، هی، صبر کن.
‫چقدر مهمه که گل آبی واقعاً آبی باشه؟
‫اوه، خیلی حیاتیه.
‫رنگ قرمز هم رنگِ ‫خیلی قشنگیه ها، نه؟
‫حیف شد.
‫می‌تونست کلی تو وقتمون صرفه‌جویی کنه.
‫هوم.
‫اوه، راستش بدک نیستا.
‫قدرت شفا نداره، ولی ترش و ملسه.
‫ملس.
‫با یه ته مزه‌ی خاکی.
‫باید امتحانش کنی تافیتی.
‫تافیتی؟
‫تافیتی!
‫هووف.
‫اوه.
‫صحرا اینجاست؟
‫یکم بزرگتر از اونیه که فکر می‌کردم.
‫تهش معلوم نیست.
‫و اون طرفش، گل آبیه.
‫اوه، اوه، اوه.
‫یه لحظه وایستا.
‫نوچ.
‫اصلاً تهش معلوم نیست.
‫اوه.
‫آه.
‫نزدیکتر از اونیه که فکر می‌کنیم.
‫تافیتی!
‫مراقب باش!
‫تافیتی!
‫فقط این کارو نکن... چته تو؟
‫دیدی؟
‫حالا اون عقاب رو کشوندی اینجا.
‫واقعاً که خیلی کمک بزرگی هستی.
‫نه، نه، کار من نبود.
‫من فقط... فقط تنهام بذار.
‫صبر کن، اگه با هم بریم، نمی‌تونه بلندمون کنه.
‫خیلی سنگین می‌شیم.
‫واقعاً؟
‫چرا باید بخوام کسی رو بلند کنم... ‫وقتی می‌تونم بخورمتون!
‫عزیزانِ من، دیگه "گرفتن" ‫کاملاً غیرضروریه.
‫حیواناتِ بی‌دفاع، تک و تنها تو صحرا،
‫بدون آب، و با این‌همه مار و شغال در اطراف.
‫خب، راستش فقط مسئله‌ی زمانه.
‫و بینگو!
‫شام حاضره.
‫بدون هیچ زحمتی از طرف من، ‫اصلاً و ابداً هیچ زحمتی.
‫راه بیفتید.
‫من درست پشت سرتونم.
‫خیلی خب.
‫اون دورها چند تا درخت هست.
‫اون باید یه آبادی باشه.
‫می‌تونم خودمو برسونم.
‫اون هیچ کاری نمی‌تونه بکنه.
‫تا وقتی که ما با هم باشیم.
‫ما با هم نیستیم!
‫هر جور راحتی.
‫سلام، میرکت کوچولو.
‫صبر کن!
‫ما فقط مسیرمون یکیه، باشه؟
‫واسه من که فرقی نداره.
‫خیلی مونده؟
‫چقدر دیگه مونده؟
‫اوه، اصلا چیزی نمونده.
‫نگاه کن!
‫اونجا!
‫آبادی!
‫اوه ایول!
‫می‌خوام شیرجه بزنم توش!
‫می‌خوام...
‫شنا کنم.
‫همین بود؟
‫باشه.
‫فقط یه قلپ کوچولو.
‫بجنب!
‫بیا از اینجا بریم!
‫کی؟
‫اوه!
‫وای!
‫آب.
‫آب!
‫آب؟
‫بله البته!
‫بیا!
‫هی، ما هم لازم داریم‌ها.
‫اوه!
‫آب!
‫آه.
‫بفرما.
‫فقط یه نوک بهش زدم. ممنون.
‫آره، مرسی.
‫وقتِ رفتنه.
‫کجا دارین میرین؟
‫ما فقط دنبال بارون میریم.
‫این اطراف آبادیِ دیگه‌ای هم هست؟
‫نوچ. همين یکیه.
‫این تنها آبادیه، ولی ‫قراره چی بخوریم؟
‫وای، نه، نه، نه.
‫کلاً خشک شده.
‫چه بدشانسیِ گندی.
‫وای من چقدر خنگم، احمقم.
‫آه، بابابزرگ.
‫کاش تنها رفته بودم.
‫آره، کارِ خیلی احمقانه‌ای بود.
‫پسر، چطور یه نفر می‌تونه اینقدر خنگ باشه؟
‫آبِ خودتو بدی بره؟
‫فوق‌العاده احمقانه‌ست.
‫واقعاً که خنگی.
‫خرطومت رو ببند.
‫مگه اون آبِ تو هم نبود؟
‫بی‌عقل.
‫چشمتون بهش باشه.
‫مطمئنم یه جایی آب قایم کردی.
‫چی؟
‫اون موش رو بگیرین.
‫هی، چی شد؟
‫برو کنار.
‫پاشو.
‫یه جا آب داری.
‫نه.
‫تو جیباته.
‫نیست.
‫غیبش زد.
‫ساکت.
‫هیس.
‫اونجاست.
‫بگیرینش.
‫هی، تمومش کنید.
‫همین الان.
‫گرفتمش.
‫بکش عقب خوکه.
‫خوک، اون تیغ داره.
‫آخ، تیغ داره.
‫گفتم که، احمق، احمق، احمق.
‫و... هی، اون مالِ منه.
‫طالبی!
‫همه‌جا پره.
‫آره.
‫و همه‌شون مالِ منه.
‫بیخیال.
‫یکیش رو بده بیاد.
‫شاید اون یکی.
‫نوچ.
‫اون یکی؟
‫نه.
‫اونی.
‫نه.
‫اون واسه امشبه.
‫اون یکی هم واسه فرداست.
‫و اونم واسه پس‌فردا.
‫اینام واسه تابستون.
‫اینام واسه زمستون.
‫اون یکیم برای تولدمه.
‫اونم واسه وقتیه که نصف‌شب گشنه‌م میشه.
‫و اونایی که اونجان...
‫آره.
‫اونا برای روز مبادان، وقتی شرایط سخت میشه.
‫وقتی شرایط سخت میشه؟
‫الان شرایط سخته.
‫اگه آبت رو بدی بره معلومه سخت میشه.
‫آره، دقیقاً.
‫دادیمش رفت.
‫پس این مشکلِ خودته.
‫طالبی‌های من!
‫طالبی‌های منو پس بدین!
‫طالبی‌هام!
‫طالبی‌هامو بهم برگردونین.
‫اوه، بیا بگیرشون.
‫هی، اون مالِ منه.
‫باید حتماً نشون بدی؟
‫دیگه دیره.
‫اوه، شغالا.
‫اوه، نه.
‫چطورین رفقا؟
‫اون خوراکیِ منه.
‫بیا.
‫عقب وایستا.
‫من حواسشون رو پرت می‌کنم.
‫حواسشون رو پرت می‌کنم.
‫آهای!
‫یکی دیگه رو بخورین، شغالا!
‫بیا، اینم واسه تو!
‫و این!
‫اینم یکی دیگه!
‫و این یکی!
‫و این!
‫بگیر که اومد!
‫اون مالِ منه!
‫یاااا!
‫حال کردین یا نه؟
‫اوممم... آه.
‫عالی بود... نه، اون یکی نه... ‫زود باش بریستلز، بجنب.
‫بهش گفتم یه کم انرژی لازم دارم... ‫نه، اون آخرین ذخیره‌مونه، نه!
‫اون نه بریستلز! نه! نه! ‫خیلی خب... رفتن؟
‫نه... آخرین ذخیره‌م رو باختم... ‫مالِ تو؟
‫هی، این طالبی مالِ منه... باشه، خیلی خب، ‫مهم نیست... برش دار، همش مالِ خودت... نه، نه، صبر کن.
‫یکی هم واسه توشه... آره، این منم، ‫تندیسِ سخاوت.
‫آخرین تیکه‌م رو بخشیدم... ‫و چی برام موند؟
‫هیچی... حتی خونه هم ندارم... منم ندارم. ‫خانواده هم ندارم... منم ندارم.
‫تنها چیزی که برام مونده دماغم... ‫فقط من موندم و خرطومم.
‫هی، منم یکی از اونا دارم... ‫نه، نه، تو نداری.
‫هی، چرا داری... شرط می‌بندم که دارم. ‫به اون میگی سوت زدن؟
‫گوش کن... هی، اون که چیزی نیست. ‫صبر کن... داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم میرم... باشه... بزن بریم... تنها، بریستلز. ‫تنها... سلام.
‫کاری که باید از اول می‌کردم. ‫کجا داره میره؟
‫اوم، اون طرفِ صحرا... پیشِ گلِ آبی... ‫اوهوم... اوه نه... نه نه نه...
‫نه، نه... نه، نه... ‫عمراً...
‫نه... نه... ‫حالا کدوم طرف هست؟
‫اوم...
‫هوم... خب، شانست زد که منو داری، مگه نه؟
‫چی گفتی؟
‫اون طرف صحرا؟
‫آب خوردنه... مستقیم میریم... ‫دقیقاً کدوم مستقیم؟
‫به سمتِ گل آبی دیگه، نه؟
‫اوهوم... اوم... هه... از اون طرف... خب؟
‫بزن بریم... بزن بریم تو جاده، آقای ‫خوکه.
‫اوخ... اوخ... اوخ... ‫تو که می‌خواستی تنها بری؟
‫دارم تنها میرم... ما فقط مسیرمون یکیه... ‫می‌دونی، خیلی خوش‌شانسی که با هم آشنا شدیم تافی.
‫من کلِ عمرم دنبالِ یکی مثل خودم ‫می‌گشتم.
‫و ما همه‌چیمون شبیه همه‌ست... پوزه، پوزه... ‫باهوش، باهوش... به هر حال... ما مثلِ دوقلوهاییم.
‫دوقلوها؟ دقیقاً... تو حتی خوش‌تیپی و هیکلِ ورزشکاریِ ‫منم داری... کی؟
‫پسر، من کباب شدم... تو هم کباب شدی، ‫بریستلز؟
‫می‌دونم... هی، من و بریستلز کباب شدیم... ‫چرا خودت یه کم راه نمیای؟
‫ما با همین وضعیتِ فعلی راحتیم... ‫مگه نه بریستلز؟
‫آب... من آب می‌خوام... آب...
‫باشه... من میرم جلوتر.
‫اوه!
‫آبه؟ اونجاست... خب، می‌تونم بهت بگم که اون... ‫آبه... درسته... و کی شما رو آورد اینجا؟
‫من... اهل کنگو... من... هوو هوو... ‫هی... بعداً... هی، هی، هی، هی، هی.
‫نه، آبِ شوره... نمی‌تونی بخوریش... خب، می‌تونی... ولی
‫بعدش... با زجر و بدبختی می‌میری... ‫دور و بر رو نگاه کنید بچه‌ها.
‫اگه اینجا بمونیم... می‌میریم... شوخی نکن... ‫پس... برگردیم همون آبادی، ها؟
‫اون همه راه رو؟ بدون آب؟
‫هی خنگول‌ها... شما منو آوردین اینجا... شما هم ‫برم می‌گردونین... همین الان... نه... تو ما رو آوردی اینجا.
‫تو گفتی راهِ رسیدن به گل آبی از این طرفه... ‫گله؟
‫تو صحرا؟
‫شما دو تا مغز تو کله‌تون نیست... بهمون دروغ گفتی؟
‫آره... که چی؟
‫منظورت چیه؟
‫آره، خب... من وسط بیابونم... با دو تا ‫دیوونه‌ی خنگ... که آب رو میدن بره...
‫طالبی‌هامو نابود می‌کنن... و انتظار داری ‫بهتون راستشو بگم؟
‫بوق... بالاخره!
‫دوزاریش افتاد!
‫انگار یه لامپ روشن شد... ‫یه لامپ؟
‫هزار تا!
‫کاش بابابزرگ اینو می‌دید... عاشقِ ستاره‌هاست... ‫اونجا صورت فلکیِ میرکت بزرگه...
‫و اون یکی هم میرکت کوچولو... اونم فیل...
‫میمون عنتر... مار کبرا... و ‫موش چی؟
‫اون بالا باید یه موش هم باشه... ‫مار کبرا رو اون ساخت... مار کبرا؟
‫مار کبرا!
‫علامتِ ستاره‌ای!
‫بابابزرگ داشت درباره صورت فلکی حرف می‌زد!
‫کی؟
‫باید از صحرا بگذری... به وقتِ روز و شبِ تار، ‫از دروازه‌ی مارها کن فرار...
‫زیرِ کبرایِ تابان... تا برسی ‫به جایی که تک‌گلِ آبی روییده...
‫پر از جادو... پر از قدرت... ‫منظورت چیه؟
‫باید از اون طرف می‌رفتیم... اوه!
‫اون شهاب‌سنگ بود؟
‫اوه!
‫نه... میشه حالا یه آرزو بکنم؟
‫من همیشه یه آرزوی تکراری می‌کنم... ‫یه خانواده... تو هیچی نداری؟
‫هیچ دوستی؟
‫من هیچکسو ندارم... هی!
‫منم هیچ دوستی ندارم... عجیبه بریستلز... ‫اوم...
‫واقعاً خوب شد که همسفر شدیم... ‫چه تفاهمی... پس بزن بریم... هی!
‫یه کم جا باز کن، ها؟
‫آخ!
‫عالیه!
‫چه حیف که همه‌مون داریم ‫از تشنگی می‌میریم... اوه آره!
‫واقعاً حیف!
‫چه حیف!
‫همه‌مون داریم از تشنگی می‌میریم... ‫اوه آره!
‫خیلی حیف!
‫همه‌مون داریم از تشنگی می‌میریم... ‫اوه آره!
‫چه حیف!
‫خیلی حیف!
‫اوه!
‫ما الانشم تو بهشتیم!
‫ما تو بهشتیم!
‫آره!
‫درست وسط ابرها!
‫یکی اونجاست!
‫آهای!
‫منم!
‫اوه!
‫فکر کنم فقط مه باشه!
‫مه؟
‫آهان درسته!
‫البته!
‫تو هم اون صدا رو می‌شنوی؟
‫ها؟
‫اونجا!
‫اوه اوه!
‫اون چیه؟
‫اوم... تو نمی‌دونی اون چیه؟
‫آخ!
‫اوه!
‫فکر کنم فقط مه باشه!
‫یکی اونجاست!
‫هی!
‫منم!
‫اوه!
‫فکر کنم فقط مه باشه... مه؟
‫آهان درسته!
‫البته.
‫تو هم اون صدا رو می‌شنوی؟
‫ها؟
‫اونجا!
‫اوه اوه!
‫اون چیه؟
‫اوم... تو نمی‌دونی اون چیه؟
‫آخ!
‫اوه!
‫اون چیه؟
‫اوم... تو نمی‌دونی اون چیه؟
‫برین کنار!
‫درست وسطِ مهِ ما وایستادین.
‫اوه، ببخشید.
‫فکر می‌کنید دارین چه غلطی می‌کنین؟
‫مگه نمی‌بینین؟
‫داریم آب جمع می‌کنیم!
‫آب.
‫خیلی چندشه!
‫بهتر از هیچیه.
‫برین واسه خودتون آب پیدا کنین!
‫صبر کن!
‫وایستا!
‫چطوری این کارو می‌کنین؟
‫آهای!
‫بس کن!
‫برو گمشو!
‫بیا دیگه!
‫منظوری نداشتم!
‫هی!
‫نگاه کن!
‫تونستم!
‫مراقب باش!
‫یالا!
‫تشنمه!
‫واسه من که کار نمی‌کنه.
‫واسه تو چی؟
‫نه.
‫اصلاً.
‫بریستلز!
‫وایستا!
‫تکون نخور!
‫یه چیزی رومه!
‫از روم برش دار!
‫برش دار!
‫فقط آروم باش.
‫تکون نخور.
‫بازم مالید بهم.
‫خیلی حال‌به‌هم‌زنه!
‫خیلی خوب شد که این خوکِ کوچولو همراهمون بود.
‫سنگ تموم گذاشتم و نجاتمون دادم!
‫گرفتی چی شد؟
‫گرفتی؟
‫فهمیدی؟
‫خوک؟
‫نجات؟
‫بله.
‫همون بار اول فهمیدیم بریستلز.
‫خیلی هم عالی.
‫صبر کن.
‫نگاه کن.
‫دروازه‌ی مارها!
‫اگه راهیِ صحرایی، هیچ‌وقت تنها نرو.
‫یه خوکِ بوته‌زار باید کنارت باشه.
‫روی تنهاییت ریسک نکن.
‫چون همه‌جور خطری هست.
‫شاید بخوای فرار کنی، ولی هیچوقت لازم نمیشه...
‫اگه منو داشته باشی.
‫اوه.
‫باحال بود.
‫آخ!
‫کمک!
‫هی بریستلز!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫داغ نیست!
‫داغه؟
‫اگه خیلی داغه، یعنی خیلی کندی.
‫داره می‌سوزه!
‫یا خدا.
‫آخ!
‫برو کنار!
‫آخ!
‫آها!
‫وای!
‫سوختم!
‫وای!
‫آخ!
‫آه!
‫اوه!
‫اگه خیلی داغه، پس یعنی خیلی کندی.
‫بذار من...
‫اون چیه؟
‫اون نمک‌زاره!
‫دادادادادام!
‫چرا بهش میگن نمک‌زار؟
‫ساده‌ست.
‫میری توش، کباب میشی.
‫درست مثل ماهیتابه.
‫به‌به، یامی.
‫من عاشق یه کبابِ خوبم.
‫ولی ما باید از اونجا رد بشیم.
‫عمراً بتونیم.
‫اگه... شب بریم چی؟
‫اونقدر داغ نیست!
‫بفرما.
‫عقلت رو پاک از دست دادی؟
‫مگه ندیدی چقدر بزرگه؟
‫شنیدی اون یارو رقاصه چی گفت.
‫بریم توش، سوخاری-موخاری میشیم.
‫سوخاری، موخاری، خوشمزه.
‫خوشمزه.
‫تندتر برو دیگه، ها؟
‫خورشید بزنه جزغاله میشیم.
‫نه.
‫وا نده!
‫بجنب، پاهاتو تکون بده!
‫رسیدیم اونجا می‌خوابی!
‫اوناهاش.
‫چیزی نمونده.
‫نگاه کن بریستلز!
‫تقریباً رسیدیم!
‫ایول پسر.
‫الان میام.
‫بیا دیگه.
‫ما راه رو نشون میدیم.
‫چی؟
‫ما نمی‌تونیم همین‌طوری بریستلز رو ول کنیم اینجا.
‫چرا نمی‌تونیم؟
‫بریستلز، پاشو!
‫ای وای.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫ها؟
‫اوه، نه.
‫نه، خیلی ممنون.
‫تو می‌تونی تنهایی کباب بشی.
‫شما برین.
‫من... من حالم خوبه.
‫شنیدی چی گفت؟
‫حالش خوبه.
‫بیا بریم.
‫ما می‌تونیم خودمون رو برسونیم...
‫پاشو!
‫باشه، هر جور راحتی.
‫نمی‌تونی فقط یه ذره به خودت زحمت بدی؟
‫فقط چند تا قدمِ کوچولو؟
‫حتماً داری شوخی می‌کنی.
‫خب، نظرتون چیه؟
‫لحظه‌ای که همه‌مون منتظرش بودیم.
‫احمق، احمق، احمق‌ها!
‫هر دوتاتون!
‫اینقدر احمقین که حماقتتون داره به منم سرایت می‌کنه!
‫نگاه کن!
‫جدیدترین عضوِ باشگاهِ احمق‌ها!
‫احمقِ... وای!
‫هه.
‫دیگه نیازی به اون نیست.
‫خیلی خب.
‫تافیتی، بریستلز، دیگه بسه.
‫همین الان بلند می‌شین.
‫زود!
‫بذار خوکی که خوابیده بخوابه.
‫تمومش کن، مردنی!
‫تکون بخور!
‫خیلی خب پس.
‫ادامه بدین.
‫تمام زورتون رو بزنید.
‫هیچی مثل فعالیت بدنی باعث نمیشه
‫گوشتتون ترد و نرم بشه، پیش‌غذاهای خوشمزه‌ی ‫من.
‫تو اینجایی!
‫قراره کباب بشین!
‫اوه، بله.
‫قراره جزغاله بشین و غش کنین!
‫آره!
‫همینه!
‫پاشو!
‫همین الان!
‫فکر خوبیه!
‫فکر بکر!
‫ایده!
‫عجب فکری!
‫میشه ساکت شی؟
‫بعضیامون اینجا سعی داریم بخوابیم.
‫ببندش، دماغ شیلنگی!
‫ها؟
‫آخ!
‫وای!
‫آخ!
‫میشه ساکت باشی؟
‫بعضیامون داریم می‌خوابیم.
‫ببندش، دماغ شیلنگی!
‫ها؟
‫اوه، نه!
‫آخ!
‫وای!
‫عشقِ من!
‫واقعاً معذرت می‌خوام، ولی اون خوراکیِ منه.
‫شاید وقتشه که دیگه گیاهخوار بشم.
‫می‌بینی با دلم چیکار کردی؟
‫زبانم قاصره.
‫بدون کلام.
‫کلمات به زبونم نمیان.
‫حتی یه کلمه.
‫نمی‌تونم خودمو ابراز کنم، امیالم رو، ‫احساساتم رو، لطافتم رو.
‫و تو واقعاً با مسئله‌ی سایز مشکلی نداری؟
‫لطیفِ من، شیرینم.
‫تو بی‌نظیری.
‫بی‌نظیر؟
‫اون فکر می‌کنه من بی‌نظیرم.
‫اون مطلقاً بی‌نظیره.
‫بریستلز، تافیتی.
‫صبر کن!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خیس شدم!
‫نکن!
‫اصلاً هم خنده‌دار نیست.
‫نه.
‫اون... اون درست لنگه خودمه.
‫ما دقیقاً مثل همیم.
‫آره.
‫باورنکردنیه.
‫دارن فرار می‌کنن.
‫هو هووو!
‫بزن بریم!
‫اوه!
‫وای!
‫اوه!
‫مراقب باش!
‫وای!
‫اوه!
‫هو هوو!
‫وای!
‫اوه!
‫وای!
‫اوه!
‫وای!
‫می‌دونی بابابزرگ بهم چی گفت؟
‫گفت، موش‌ها با فیل‌ها نمی‌رقصن.
‫بابابزرگ!
‫وقتِ خداحافظیه، تافیتی.
‫و قولت رو فراموش نکن.
‫نه، نه. ‫من میرم برات گل رو پیدا می‌کنم.
‫دارم میرم.
‫اگه الان نرم، دیگه خیلی دیر میشه.
‫تو همین‌جا بمون. استراحت کن.
‫نه، نه. منم باهات میام.
‫خیلی خب، پس بزن بریم بچه‌ها.
‫آه، رفقا... می‌دونم این خبر ‫ضربه روحیِ سنگینی براتون خواهد بود،
‫ولی دیگه نباید روی من حساب کنین.
‫اون بی‌نظیره.
‫وای، اون فکر می‌کنه من بی‌نظیرم.
‫اسب آبیِ باوقار... خیلی باوقارِ من.
‫ما باید، ام... آره. بیاین بریم.
‫بپا رفیقِ مستِ من.
‫اوه، پوست چروکِ من.
‫(آهنگ عاشقانه)
‫ما باید کمک کنیم گل آبی رو پیدا کنن.
‫آره، البته.
‫ولی بعد از اینکه پیداش کردیم و ‫بابابزرگ خوب شد، می‌تونم...
‫..
‫می‌تونم بیام با شما زندگی کنم؟
‫چی؟
‫تو که میرکت نیستی.
‫آره، ولی اگه موش‌ها نتونن با ‫فیل‌ها زندگی کنن... بابابزرگ عمراً اجازه نمیده.
‫بابابزرگ؟
‫چی؟
‫ولی ما داریم بخاطر اون میریم ‫دنبال این گل احمقانه.
‫من تشنه شدم، سوختم، جزغاله شدم، ‫نزدیک بود بمیرم.
‫همش هم بخاطر بابابزرگِ تو.
‫اگه تو نرفته بودی... اگه تو اون مار رو ‫پرت نکرده بودی،
‫ما از همون اول نیازی به گل نداشتیم.
‫و الان بابابزرگ داره می‌میره و وقت ‫داره تموم میشه و همش تقصیر توئه.
‫سرزنش کردن من هم کمکی به بابابزرگ نمی‌کنه.
‫پس برگرد.
‫بهت گفتم دنبالم نیا.
‫باشه.
‫برو اون گل احمقانه‌ت رو خودت پیدا کن.
‫این همون کاریه که از اول می‌خواستم بکنم!
‫آره، اون... من دارم میرم!
‫تمومه!
‫می‌شنوی؟
‫من... بریستلز!
‫بریستلز؟
‫بریستلز!
‫کجایی!
‫بریستلز!
‫آهای!
‫کجایی پسر!
‫بریستلز!
‫بریستلز! بریستلز!
‫بریستلز!
‫بریستلز! خودتی؟
‫اوه، بریستلز. بریستلز!
‫کجایی؟
‫من خیلی متاسفم!
‫من واقعاً خوشحالم که باهام اومدی!
‫واقعاً خوشحالم که همراهم بودی.
‫واقعاً میگم.
‫و حالا تو رفتی.
‫و من...
‫تک و تنهام.
‫تافیتی!
‫هیچ می‌دونی چقدر رو اعصابی؟
‫تافیتی!
‫شدیداً رو مخی.
‫ولی دلم واقعاً براش تنگ شده.
‫تافیتی!
‫دقیقاً. همین شکلی.
‫تافیتی!
‫بریستلز؟
‫تافیتی!
‫بریستلز! کجایی؟
‫این پایین!
‫گیر افتادم تو این...
‫مراقب باش!
‫خیلی نزدیک نیا!
‫به چاله!
‫چه جای عجیبیه!
‫صدا می‌پیچه!
‫نمی‌شنوی؟
‫آهای؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫اینجا خیلی تاریکه...
‫دستتو بده من!
‫صبر کن!
‫وایستا!
‫بیا.
‫بریستلز.
‫تافیتی.
‫من خیلی متاسفم.
‫نه، من متاسفم.
‫نه، نه، نه. من باید معذرت‌خواهی کنم.
‫ما کجاییم؟
‫ها؟
‫تو اینو کشیدی؟
‫اوه، بابابزرگ؟
‫اوم، بیا بریم.
‫دیگه وقت نداریم.
‫نگاه کن، انگار آب جریان داره.
‫حتماً یه جایی میریزه بیرون.
‫چی؟
‫نه!
‫عمراً اگه دوباره برم تو آب.
‫اوه، فهمیدم.
‫ولی، خب... هیچ راهی نیست که از اونجا بریم بالا.
‫نچ نچ.
‫من دیگه تو آب نمیرم.
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫ها؟
‫هی!
‫به نظر خوب میاد!
‫اون طرفِ پیچ ادامه داره.
‫بیا بریم.
‫نه.
‫من خیس نمیشم.
‫لازم نیست خیس بشی.
‫همه سوار شین!
‫این بالا حتی پنجه‌هات هم خیس نمیشه.
‫و راه افتادیم.
‫اوه!
‫نگران نباش.
‫روی آب می‌مونه.
‫اگه شنا بلد نیستی، تنها نرو.
‫تو به یه خوکِ بوته‌زار نیاز داری که قایقت بشه.
‫ریسک نکن.
‫اگه شنا بلد نیستی، تنها نرو.
‫تو به یه خوکِ بوته‌زار نیاز داری که ‫قایقت بشه، مگه نه؟
‫خب، هاها.
‫فکر کنم باید از همین راه بریم.
‫اوه، نه، نه، نه، نه، نه، وایستا.
‫حتماً راهِ خروج همینه.
‫کی اهمیت میده؟
‫دور بزن!
‫همین الان دور بزن!
‫باشه.
‫اوه!
‫وای!
‫هی!
عجب جای ترسناکیه
الان ممکنه خودم رو از ترس خیس کنم
آب رو به گند نکش تحمل کن
‫هی!
اوه مراقبت باش لعنتی
‫هی!
‫هی، هی، هی!
‫سلام.
‫هی، هی، هی.
‫تندتر!
‫کمک!
‫من گیر کردم!
‫گیر کردم!
‫کمک!
‫من گیر کردم!
‫یا خدا!
‫سرش شلوغه!
‫بریستلز!
‫حالت خوبه؟
‫اووو! دیدی چی شد؟
‫دارم پرواز می‌کنم!
‫من خوکِ راکتی‌ام!
‫یووو هووو!
‫بد نبودا، نه؟
‫بریستلز! بریستلز، نگاه کن!
‫رسیدیم!
‫الان میام بالا!
‫اومدم!
‫ما... دروازه‌ی مارها!
‫دروازه‌ی مارها!
‫ماره!
‫اون یه ماره!
‫کمک!
‫دروازه‌ی مارها!
‫اگه جای شما بودم، همین الان سینه‌خیز برمی‌گشتم خونه!
‫همین الان!
‫آخ!
‫وای!
‫آخ!
‫وای!
‫آه!
‫آخ!
‫وای!
‫آه!
‫آخ!
‫نه!
‫اگه بخوای با کسی در بیفتی!
‫باید با ما در بیفتی!
‫منو بگیر!
‫دیر رسیدی!
‫اینجام!
‫هی!
‫ها ها!
‫بیا منو بگیر!
‫یالا!
‫اینجام!
‫سلام!
‫بیا دیگه خوشگله!
‫هی!
اینجا چقدر ترسناکه
مراقب باش غرق نشیم
خیلی حرف میزنی! ساکت شو ببینم مسیر کجاست
اوه چقدر خسته شدم
‫اینجام!
‫ها ها!
‫بالاخره موفق شدیم!
‫هوم، هنوزم درد داره؟ ‫بریم اون گل رو پیدا کنیم.
‫تو هیچ گلی می‌بینی؟ هیچکدوم...
‫اوه.
‫همش بیهوده بود... ‫واقعاً خوب شد که... می‌دونی...
‫شاید گل آبی واقعاً وجود نداره... ‫وجود نداره...
‫شاید گل آبی واقعاً وجود نداره... ‫ولی گل آبی فقط وجود نداره...
‫ولی گل آبی واقعاً وجود نداره... ‫وجود نداره... آه، اون فقط یه سایه‌ست...
‫اون فقط یه سایه‌ست... یه سایه‌ست... ‫آه، اون یه سایه‌ست... اوه... اوه... اوه... بریستلز.
‫بریستلز.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم می‌خورم.
‫مزه میوه میده.
‫با یه عطرِ بهاری.
‫تو گلِ آبی رو خوردی.
‫چی؟ نه.
‫تو همین الان گل آبی رو خوردی.
‫آماده‌ای؟
‫فکر می‌کردم گُله.
‫ما این همه راهِ طولانی و مرگبار و ‫خطرناک رو اومدیم...
‫و تو گلِ آبی رو خوردی.
‫وای، نه، نه، نه...
‫بالاخره گل آبی رو پیدا کردیم...
‫و من خوردمش.
‫و حالا کارِ بابابزرگ تمومه.
‫و همش هم تقصیر منه.
‫خداحافظ.
‫من گل آبی رو خوردم.
‫تنها گل آبی توی این دنیای بزرگ ‫و پهناور و غول‌پیکر رو.
‫بریستلز...
‫بریستلز!
‫نگاه کن!
‫من یه گل آبی پیدا کردم.
‫و یکی دیگه!
‫و باز یکی دیگه!
‫اینجا پر از گله!
‫یکی دیگه!
‫و یکی دیگه!
‫وای خدا!
‫چه شانسی آوردیم که بارون گرفت؟
‫اوه!
‫آخیش!
‫خدایا شکرت!
‫بارون!
‫ایول!
‫آخ جون!
‫اوه!
‫آخیش!
‫بارون!
‫دمت گرم ابرها!
‫ممنون بارون!
‫عالیه!
‫وای بارون، بارون...
‫بارون میاد شرشر...
‫پشتِ بومِ هاجر...
‫اوه!
‫ببار بارون، ببار... ‫عاشقتم بارون، چه حالی میده!
‫به‌به، چه بارونی... خیسِ خیس شدیم.
‫ببار که داری خوب می‌باری.
‫بارون، بارون، بارون، بارون.
‫بارون میاد.
‫ببار بارون.
‫بارون، بارون، بارون.
‫چه کیفی میده... ‫این بارون... این بارون...
‫ایول.
‫بارون، بارون، بارون.
‫بریستلز! داره جای اشتباهی می‌باره.
‫ابرها اینجا بودن، حالا رفتن اونجا، ولی ‫هنوز به خونه‌ی بابابزرگ نرسیدن!
‫ها؟ نرسیدن به بابابزرگ؟
‫بابابزرگ هنوز به بارون نیاز داره!
‫شاید واقعاً بتونیم انجامش بدیم.
‫آره، فقط باید زودتر از ابرها برسیم خونه.
‫ولی چطوری؟
‫خب، باید سریع‌تر از اونا پرواز کنیم.
‫عمراً اگه بتونیم.
‫تنهایی که نمی‌تونیم.
‫ما با کمال میل می‌رسونیمتون.
‫واقعاً؟
‫ما پلیکان‌ها یه مثلی داریم: ‫تو هوای منو داشته باش، منم هوای تو رو دارم.
‫عالیه!
‫خیلی خب، بزن بریم!
‫باز کن!
‫هی!
‫اینجوری نمیشه.
‫معلومه که میشه. باید بشه.
‫بریستلز اونقدرها هم سنگین نیست.
‫منم یه هلی میدم.
‫خب، ام...
‫باشه...
‫تقریباً شد.
‫تافیتی؟
‫ها؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫همین الان برگرد تو منقارت.
‫معذرت می‌خوام.
‫میشه من امتحان کنم؟
‫تافیتی، من در هر صورت نمی‌تونم باهات بیام.
‫قولت یادت رفت؟
‫ولی... بابابزرگ راست می‌گفت.
‫من به جمع شما تعلق ندارم.
‫قضیه مار همه‌ش تقصیر من بود.
‫اما...
‫تافیتی...
‫باید همین الان بری.
‫اگه نری، همه زحماتمون هدر میره.
‫اوه...
‫ولی خودت چی؟
‫من حالم خوب میشه.
‫هوم.
‫خب... خداحافظی‌هاتون ‫تموم شد؟
‫خوبه.
‫وقتِ پروازه.
‫هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم.
‫هیچ‌وقت.
‫خداحافظ تافیتی.
‫خداحافظ.
‫اهم.
‫ملکه!
‫ملکه اومد!
‫ملکه.
‫این همون صحراست؟
‫از بالا بزرگتر به نظر میاد.
‫وای...
‫محکم بشین.
‫سریعتر از این نمیشه.
‫اوهوم.
‫هی، هی، هی.
‫وای خدای من.
‫باورم نمیشه.
‫دیگه رسیدیم.
‫درست سرِ وقت.
‫هنوز بارون نگرفته.
‫بابابزرگ، من اومدم.
‫بابابزرگ.
‫تافیتی.
‫آوردمش.
‫گل آبی رو آوردم.
‫دستمه.
‫آه، تافیتی.
‫دیگه خیلی دیره.
‫خیلی دیره؟
‫نه.
‫بیا.
‫بخورش.
‫اینو بنوش.
‫یالا.
‫آره.
‫خودشه.
‫بیا.
‫آره.
‫بابابزرگ...
‫بابابزرگ؟
‫بابابزرگ!
‫آه.
‫اوه.
‫آه، تافیتی.
‫خب، به هر حال ممنون بابت تلاشت.
‫اوه.
‫این سر و صداها واسه چیه؟
‫اوه، این فقط... بابابزرگ!
‫تو زنده‌ای!
‫معلومه که زنده‌ام.
‫فکر کنم فقط یه کم خوابم برد.
‫خوابت برد؟
‫چتونه شما دو تا؟
‫یادت نمیاد؟
‫یه مار نیشت زد.
‫یه مار؟
‫مزخرفه.
‫الان باید مرده باشم.
‫خب بودی.
‫یعنی، تقریباً.
‫آهان، آره.
‫ماره.
‫بابابزرگ!
‫اما پس، چرا من... تافیتی، ‫تو رفتی و گل آبی رو پیدا کردی.
‫گل آبی؟
‫واقعاً وجود داره؟
‫بله.
‫تو نجاتم دادی.
‫آره.
‫تافیتیِ کوچولوی ما، تک و تنها.
‫نه، تک و تنها نبودم.
‫چی؟
‫بریستلز کمکم کرد.
‫کی؟
‫بریستلز.
‫همون که با مار بود؟
‫عجب گیری افتادیم... ولی تو قول دادی.
‫بله، قول دادم.
‫و می‌خواستم تنها انجامش بدم.
‫ولی بعدش، خب... متاسفم.
‫و حالا کجاست، این...
‫بریستلز؟
‫خیلی دور.
‫و دیگه هیچوقت نمی‌بینمش.
‫(صدای عقاب)
‫بریستلز!
‫خوکه!
‫بیارمش؟
‫می‌خوای؟
‫نه، نه، نه، نه، نه...
‫لطفاً، لطفاً نخورش.
‫بسیار خب.
‫کمربندت رو ببند.
‫ممنون از پرواز با خطوط هوایی عقاب.
‫یعنی منو نمی‌خوری؟
‫نه، چرا بخورم؟
‫شما دو تا مال همید.
‫تازه، رژیم‌های گوشتخواری دیگه ‫از مد افتادن.
‫بریستلز!
‫تافیتی!
‫آهای! ‫کسی نمی‌دونه عقاب بعدی کِی حرکت می‌کنه؟
‫آره، خب، راستش، من واقعاً باید ‫برم، چون شدیداً منتظرم هستن.
‫هیچ‌جا.
‫بریستلز؟
‫بریستلز!
‫ولش کن بره. همون بهتر که بره.
‫ما با هم‌نوع‌های خودمون می‌گردیم.
‫نه، اصلا هم بهتر نیست.
‫بهتره که دوست داشته باشی.
‫و بریستلز دوستِ منه.
‫تافیتی!
‫بله، می‌دونم.
‫بهت قول دادم که از غریبه‌ها ‫دوری کنم.
‫ولی من عمراً می‌تونستم تنهایی انجامش بدم.
‫هیچ‌وقت!
‫اگه بریستلز نبود، من خوراک ‫شغال‌ها می‌شدم،
‫یا از تشنگی می‌مردم، یا غرق می‌شدم، ‫یا تنهایی توسط مار کشته می‌شدم.
‫من هیچوقت گل آبی رو پیدا نمی‌کردم.
‫واقعاً؟
‫بدون بریستلز؟
‫هرگز.
‫ولی بریستلز که... دوستِ توئه.
‫هو، هوم.
‫بازم تنها شدم.
‫می‌دونم، کارِ بزرگیه.
‫احتمالاً صلاح در همینه، واقعاً.
‫هی!
‫صبر کن!
‫ها؟
‫کجا داری میری؟
‫من؟
‫خب... اوم... دارم میرم دیگه.
‫ولی من نمی‌خوام بری.
‫ها؟
‫خواهش می‌کنم بمون.
‫فکر نکنم فکر خوبی باشه.
‫نمی‌خوام تنهات بذارم.
‫اما... بابابزرگ؟
‫بابابزرگ؟
‫پس منتظر چی هستی؟
‫اون بیرون خیس میشی.
‫یالا.
‫بیا تو.
‫فکر کنم داره با تو حرف میزنه...
‫با تو هم هستم، بریستلز.
‫اون بیرون خیس میشی.
‫یالا.
‫بیا تو.
‫فکر کنم داره با تو حرف میزنه...
‫خداحافظ.
‫فکر نکنم فکر خوبی باشه.
‫نمی‌خوام تنهات بذارم.
‫و... بابابزرگ؟
‫پس منتظر چی هستی؟
‫اون بیرون خیس میشی.
‫بجنب.
‫بیا تو.
‫با تو هم هستم، بریستلز.
‫بیا دیگه.
‫من؟
‫آره، بیا تو.
‫ولی... واقعاً جدی میگی؟
‫چقدر می‌تونم بمونم؟
‫وقتی بارون قطع شد باید برم؟
‫نه، معلومه که نه. موندگاری.
‫واقعاً؟ مثلاً، تا ابد؟
‫بله، تا ابد.
‫آره، ولی منظورت دقیقاً از ابد چیه؟
‫چون می‌دونی، می‌تونه یعنی، تا ابدِ ‫ابد،
‫یا فقط تا آخرِ فصلِ بارندگی ‫و بعدش دوباره راجع بهش فکر می‌کنیم؟
‫تا ابد.
‫اوه. چه خوب.