‫[بر اساس داستانی واقعی]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از زهرا ترابی «
‫[مالاوی، 2001]
‫برو، برو، برو.
‫پدر!
‫جان! جان!
‫هیچکس مقصر مرگ این مرد نیست.
‫خود خدا تصمیم گرفته ‫تا جان کامکوامبا رو بگیره.
‫وقتی خدا تصمیم می‌گیره، اون وقت ما انسان رو ‫ با چیزی که ازش باقی می‌مونه می‌شناسیم.
‫همونطور که درخت رو از ثمره‌ش می‌شناسیم.
‫و ما ثمره‌ش رو اینجا داریم.
‫ثمره‌ی زمینی که جان ‫و برادر کوچیکترش ترایول،
‫از 20 سال پیش که از دُوا برگشتن کاشتن.
‫این دوتا برادر، شونه به شونه ‫روی این زمین کار کردن.
‫ولی ثمره‌های دیگه‌ی جان کامکوامبا،
‫فرزندان متعددیه که داره.
‫فرزندانش توسط بزرگترین پسرش، ‫جرمایا سرپرستی می‎شن...
‫که دیگه باید ‫کار پدرش مرحومش رو هم به عهده بگیره.
‫و اگه ثمره خوب باشه، پس باید...
‫[کاشت]
‫ویلیام...
‫رادیوم رو بهم بده.
‫رادیوی آقای باموسی رو درست کردی؟
‫نه، بابا. هنوز نه.
‫برو و پشت بوم رو چک کن.
‫ابرهای انبوهی از سمت جنوب‌غربی...
‫- صبح بخیر بابا. ‫- خوب خوابیدی؟
‫بذارش توی تختش.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح تو هم بخیر.
‫- باز هم کابوس دیدی؟ ‫- آره، به زور خوابیدم.
‫ویلیام! می‌خوای شبانی کمکت کنه؟
‫نه، مامان. خودم می‌تونم.
‫ویلیام، رادیوم کو؟
‫آقای باموسی، خواهش می‌کنم، ‫یه چند روز دیگه صبر کنین.
‫مشکلش رو پیدا می‌کنم. ‫از عایق خازنش نیست.
‫به بابات گفتم. ‫دارم برنامه‌هام رو از دست میدم، ویلیام.
‫ویلیام، اگه نمی‌تونی درستش کنی،
‫باید پول آقای باموسی رو ‫بهش پس بدی.
‫یه چند روز دیگه آقای باموسی. ‫قول میدم.
‫مجبورم از سرکار برگشتم ‫با زن و بچه‌هام حرف بزنم.
‫ویلیام.
‫حواست باشه قبل از اینکه بیای داخل ‫خودت رو بشوری.
‫باشه مامان.
‫بابا! بابا!
‫هی!
‫ممنون بابا! ممنون!
‫وای خدای من! پسرم کو؟ ‫کی پسرم رو دزدیده؟
‫- شلوارش رو ببین! ‫- خواهش می‌کنم عزیزم.
‫این مرد رو کی آورده اینجا؟
‫نمی‌دونه من به شوهرم وفادارم.
‫انقدر سر به سرش نذار.
‫یه دکتر از لیلونگوه‌ـه. ‫یا یه مهندس از چیمامبا؟
‫- زیاد بزرگ نیست؟ ‫- عالیه.
‫پدر عزیز...
‫به خاطر تمام موهباتی که به خانواده‌ی ما ‫ارزانی داشتی از تو سپاسگزاریم.
‫لطفا به مبارزه برای ما ادامه بده ‫تا از پس هر سختی‌ای برآییم.
‫- به نام عیسی مسیح، آمین. ‫- آمین.
‫وقتی بچه بودم، گاهی اوقات پیش میومد ‫که بزرگترها سن دقیق بچه‌ها رو ثبت نمی‌کردن.
‫ولی یه آزمایش ساده وجود داشت.
‫اگه می‌تونستی دست راستت رو ‫از روی سرت رد کنی و گوش چپت رو بگیری،
‫می‌تونستی بری مدرسه.
‫اولین باری که امتحان کردم، خیلی کوچیک بودم.
‫دستم نرسید.
‫انجامش بده.
‫شما واسه رفتن به مدرسه‌ی ابتدایی ‫این کار رو می‌کردین بابا.
‫- معلومه که می‌تونم انجامش بدم. ‫- می‌دونم.
‫برو مدرسه.
‫گیلبرت.
‫هی!
‫- چه جذاب شدی، پسر. ‫- تو هم همینطور.
‫فکر کنم یه کم برات گشاده.
‫جا واسه رشد داره. ‫جا واسه رشد داره.
‫یه فسفری، یه ارگانیک دیگه هم بده. ‫[دنیای کشاورزان]
‫- گاری هم می‌خوای؟ ‫- نه، دوچرخه آوردم.
‫تو موزامبیک سیل می‌باره.
‫موزامبیک؟
‫از رادیو شنیدم.
‫فامیل‌های جاستینا ‫براش یه کار توی وزرات کشاورزی پیدا کردن.
‫نگران نباش.
‫بعد از دانشگاه، ‫مشکلی واسه پیدا کردن کار نداری.
‫قراره کارهایی بکنی که حتی ‫فکرش هم نمی‌کردن زنان می‌تونن انجامش بدن.
‫دولت ان‌یوپی! دولت ان‌یوپی!
‫6 ماه دیگه هم باید ‫ این مزخرفات رو تحمل کنیم.
‫می‌دونی حتی رئیس جمهور هم ‫میاد کاسانگو.
‫دموکراسی.
‫دموکراسی درست شبیه ‫نشاسته‌ی کاساوِ وارداتیه.
‫زود فاسد میشه.
‫البته، کاچوکولو ‫ثروتمدترین مدرسه‌ی منطقه نیست،
‫ولی تصمیم سطح تعهدتون ‫به خودتون بستگی داره.
‫- سطح چی‌تون؟ ‫- تعهد!
‫ما اینجا دانش‌آموزهایی داشتیم ‫که دیپلمشون رو با نمره‌ی ممتاز گرفتن،
‫و بعضی‌هاشون حتی به دانشگاه هم رفتن.
‫آیا این افراد دوتا سر داشتن؟
‫نه، آقای مدیر.
‫- چی نداشتن؟ ‫- دوتا سر!
‫سخت تلاش کردن. به همین سادگی. ‫چیکار کردن؟
‫سخت تلاش کردن.
‫وقتی شهریه‌ی کامل ترم رو پرداخت کردین،
‫می‌تونین کارت کتابخونه‌تون رو ‫از خانم سیکلو دریافت کنین.
‫چی بهتون میدم؟
‫کارت کتابخونه.
‫کارت کتابخونه این امکان رو بهتون میده ‫تا بعضی از کتاب‌ها رو با خودتون ببرین خونه.
‫پس با تعهد، دلیلی نداره که...
‫همگی برید سر کلاس‌هاتون.
‫معلم‌های راهنماتون بقیه‌ی فعالیت‌های ‫امروزتون رو بهتون اطلاع میدن.
‫همگی صندلی‌هاتون رو پیدا کنین. ‫صندلی‌هاتون رو پیدا کنین.
‫اولین روز مدرسه‌تون بارونی شد.
‫به نظرم نشونه‌ی خوبیه.
‫اسم من آقای کاچیگوندائه.
‫معلم راهنما و دبیر علوم امسالتون هستم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبحتون بخیر آقای کاچیگوندا.
‫بشینین سر جاتون.
‫خیلی خب، بریم سر درس.
‫جبر پایه: ایکس و ایگرگ. ‫[به آقای مایک کاچیگوندا]
‫آقای گادستن.
‫مامانم گفت جاستینا رفته لیلونگوه.
‫آره، رفته.
‫اینجا کمک نمی‌خواین؟
‫از پس حقوقش برنمیایم.
‫میشه اگه توی بازار ‫کسی دنبال کارگر بود بهم خبر بدین؟
‫حتما.
‫آقای کاچیگوندا.
‫این از طرف خواهرم، انی‌، ‫بابت قبول شدنش توی دانشگاهه.
‫تو ویلیام کامکوامبا هستی؟
‫بله قربان.
‫به پدرت بگو شهریه‌ها رو پرداخت کنه.
‫پرداخت کرده قربان.
‫فقط پیش پرداخت رو داده. ‫اینجا خبری از مهلت اضافی نیست.
‫به پدرت بگو بقیه‌ش رو پرداخت کنه ‫وگرنه اجازه نداری بیای مدرسه.
‫بله قربان. پرداخت می‌کنه.
‫خوبه.
‫ویلیام، ببین کی منتظره.
‫کامبا!
‫ویلیام، خیلی تاریکه.
‫امتحان علوم داریم.
‫- میشه از چراغ نفتی استفاده کنم؟ ‫- زیاد نداریم که واسه درس استفاده کنی.
‫برو و توی کشت به پدرت کمک کن.
‫خوبه.
‫باید بعد از کلاس بیای پیشم.
‫ویلیام، می‌تونی عملکرد بهتری داشته باشی. ‫گیلبرت، زیاد مطمئن نیستم.
‫خوبه.
‫- حداقل قبول شدی. ‫- شصت و دو کافی نیست.
‫باید بریم قراضه‌فروشی. باید یه راهی ‫واسه درس خوندن تو شب پیدا کنیم.
‫بار اومده.
‫فقط چندتا آشغال دیگه‌ست ‫که از مزرعه‌های تنباکو اومده.
‫چیز جدیدی پیدا کردی؟
‫این یه پمپه.
‫هی!
‫وقتی مزرعه‌های تنباکو به جنوب منتقل شدن،
‫رقابت توی پرورش تنباکو ‫برامون سخت شد.
‫و بعدش اونا درخت‌ها رو بریدن ‫تا بسوزونن و برگ‌های تنباکو رو خشک کنن.
‫یه زمانی روستای زیبایی داشتیم ‫که پسرم هرگز اون رو نخواهد دید.
‫مالک‌های زمین بهمون گفتن که...
‫برای هر تن چوب، ‫2000 کوآچا بهتون بدیم.
‫بابا، چی شده؟ ‫دارن درخت‌ها رو می‌برن؟
‫کی گفت می‌تونی بیای به جلسه؟
‫گیلبرت اجازه داره.
‫خب که چی؟ برو!
‫برو!
‫البته، اگه نمی‌خواین این فرصت رو قبول کنین،
‫مجبور میشیم کسب و کارمون رو ‫به یه جای دیگه ببریم.
‫بذارین کدخدا حرف بزنه. ‫بذارین کدخدا حرف بزنه.
‫البته که مالکان زمین می‌دونن ‫که امسال بارون دیرتر باریده
‫و شدید هم بوده.
‫اونا می‌دونن که توی موزامبیک سیل اومده.
‫می‌دونن که بدون بودجه، ‫نمی‌تونیم محافظ‌های خوب بسازیم،
‫و به درخت‌ها متکی‌ایم.
‫اونا منتظرن تا هر فشاری می‌تونن ‫به ما مردم ضعیف بیارن،
‫تا بتونن از ما یه چیزی بگیرن.
‫تنها قدرتی که داریم نه گفتنه.
‫شما اهداف مالکان زمین رو ‫اشتباه برداشت کردین.
‫ما می‌خوایم با شما کار کنیم.
‫من امضا می‌کنم.
‫- آقای شرکتی، من هم امضا می‌کنم. ‫- فقط واسه دو هزارتا؟
‫- من امضا می‌کنم. ‫- جرمایا.
‫به حرف کدخدا گوش کنین.
‫دو هزارتا کافی نیست.
‫کدخدا می‌تونه واسه خودش تصمیم بگیره. ‫من هم می‌تونم واسه خودم تصمیم بگیرم.
‫این احمقانه‌ست. ما به پول نیاز داریم. ‫من امضا می‌کنم.
‫دیگه کی با جرمایا امضا می‌‌کنه؟
‫فقط واسه امروز ‫می‌تونیم این قیمت رو تضمین کنیم.
‫جرمایا.
‫به خانواده‌هاتون فکر کنین.
‫من امضا می‌کنم.
‫من هم امضا می‌کنم.
‫این درخت‌ها از ما ‫در برابر سیل محافظت می‌کنن.
‫فکر می‌کنی چرا پدرت هیچوقت نفروختشون؟
‫اینجوری پول بیشتری درمیاریم.
‫توی موزامبیک سیل اومده.
‫موزامبیک؟
‫من توی کاسانگو بدهی دارم.
‫خب انقدر شرط‌بندی نکن.
‫نگران نباش عمو ترایول.
‫من از تو و خانواده‌ات حمایت می‌کنم، ‫درست همون کاری که پدرم می‌کرد.
‫تو همچنان پولت رو خرج تحصیل بچه‌هات کن،
‫که بتونن ترکت کنن.
‫باهوش‌ها از اینجا گورشون رو گم می‌کنن.
‫و بهت قول میدم،
‫وقتی پول کافی واسه رفتن داشته باشم،
‫زمینم رو میدم به تو.
‫من زمینت رو نمی‌خوام.
‫پس حق با پدرم بود...
‫که نباید کار رو به تو بسپرم.
‫شرط‌بندی هیچ مشکلی نداره.
‫ببین چند سال اخیر ‫وضع بارندگی چجوری بوده.
‫ما همه داریم شرط بندی می‌کنیم.
‫وایسا کامبا.
‫ازش پرسیدم که چرا باید ‫یه فرد زیبا رو بفرستن اینجا.
‫شروع کرد به لبخند زدن...
‫خب، چی شد؟
‫باهاش چیکار کردی؟
‫حالا دیگه به بچه‌ها هم اجازه میدین بیان؟
‫اون باهوشه.
‫خب؟ جلوی بچه‌ها چجوری حرف بزنم؟
‫کدوم بچه‌ها؟
‫تو از این چیزها چی می‌دونی؟
‫هر چیزی که تو می‌دونی رو می‌دونم.
‫اوه!
‫چی شده؟
‫بهت گفتم که. ‫این باتری‌ها دارن تموم میشن.
‫- باتری اضافه داری؟ ‫- همه‌شون تموم شدن.
‫بازی داره شروع میشه. ‫حالا چیکار کنیم؟
‫آنی، تویی؟
‫نه.
‫بابا.
‫میشه فردا صبح ‫شهریه‌م رو ببرم مدرسه؟
‫وقتی بارون بند بیاد،
‫و از محصول مطمئن شدیم، ‫شهریه رو میدیم.
‫- ولی آقا معلم... ‫- خودت که توی جلسه بودی.
‫دارن درخت‌ها رو می‌برن.
‫ممکنه زمین‌ها رو سیل ببره.
‫رادیوها خیلی برق مصرف می‌کنن،
‫بنابراین وقتی باتری‌ها تموم میشن، ‫همیشه یه کم آب باتری تهش می‌مونه.
‫واسه همین اگه چندتا باتری تموم شده رو ‫کنار هم بذاریم...
‫ایول!
‫در ساعت 8:46 صبح اتفاق افتاد.
‫و هواپیمای دوم در ساعت 9:03 صبح ‫به وقت ساعت خاوری...
‫به برج جنوبی برخورد کرد.
‫- رئیس جمهور آمریکا، جرج دبلیو بوش... ‫- بازی رو پیدا کن!
‫نگاه کن! نگاه کن!
‫ آقای کاچیگوندا پیش خواهرته.
‫می‌دونستی؟
‫نه.
‫- نباید به کسی چیزی بگی. ‫- نمیگم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌تونی بذاری همینجوری قسر در بره.
‫اگه رسواش کنه و به همه بگه چی؟
‫ باتری ماشین رو بیار چک کنم.
‫- تموم شده. ‫- بیار چک کنم.
‫اینجوری تونست ‫توی کلاس‌های بزرگسالان شرکت کنه؟
‫منظورت چیه؟
‫اون معلمش بود.
‫حتما کمکش کرده.
‫واسه همین نمره‌ی قبولی دانشگاه آورد،
‫اون وقت ما داریم جون می‌کنیم ‫تا یه دیپلم بگیریم.
‫اون نمره‌های خوب گرفت ‫چون شب‌ها درس می‌خوند.
‫یادمه. ‫اون موقع پول نفت واسه چراغ‌نفتی داشتیم.
‫می‌تونی از این استفاده کنی.
‫که چیکار کنم؟
‫اگه دوچرخه‌ش رو بشکونی، به نظرت ‫می‌تونه اون همه راه رو تا روستا پیاده بره؟
‫- این یکیه؟ ‫- آره، خودشه.
‫- نمی‌تونم. ‫- چی؟
‫چراغش رو بردار.
‫برش دار، ‫اونجوری می‌تونی شب‌ها درس بخونی.
‫در نمیاد.
‫پدال رو بچرخون.
‫صبر کن.
‫دوباره بچرخون.
‫کامبا.
‫- 5200 تا داشتم. ‫- همه‌ش همینه؟
‫ویلیام میتونه بره مدرسه؟
‫بعد از محصول.
‫اون باید بره مدرسه، ترایول.
‫می‌خوای با اون پسرهای بی‌عرضه ‫وقت بگذرونه؟
‫هوشش مثل انی‌ـه.
‫- مثل مادرمه. ‫- مادر تو؟ اون زن که دیوونه بود.
‫اون موقعی که اومد ‫و اینجا رو بزرگ کرد هم دیوونه بود؟
‫انقدر با اون سنش ‫هر روز آجر ساخت که آخر کشتش.
‫و هنوز هم داریم ازش استفاده می‌کنیم.
‫بچه‌ها هم به اون رفتن.
‫به سمت من کشیدن.
‫به من نرفتن؟
‫تو به اندازه‌ی کافی باهوش هستی. ‫تو من رو پیدا کردی، مگه نه؟
‫اون رو که شانس آوردم.
‫چون دقیقا همون لحظه ‫توی بازار بودی.
‫باید توی هر چیزی که می‌تونیم ‫صرفه‌جویی کنیم.
‫پولی واسه شهریه‌ی مدرسه ندارم.
‫فعلا ندارم.
‫فیری، نیانگو، کامچولو،
‫موزومبه، لوکوا، کامانگا،
‫کامکوامبا و نکوما.
‫اگه اسمتون رو خوندم، ‫لطفا اینجا بمونین.
‫بقیه برید سر کلاستون.
‫شهریه‌ی مدرسه‌تون هنوز پرداخت نشده.
‫اینجا مهلت اضافی در کار نیست.
‫اگه می‌خواین به درستون ادامه بدین، ‫لطفا برید خونه و شهریه رو بیارین.
‫ترایول.
‫میرم به محل مزایده. ‫با دنیل نگواتا حرف می‌زنم.
‫دنیل؟
‫تو که چندین ساله ندیدیش.
‫شاید بتونه با مالک‌ها حرف بزنه.
‫این آقا رو از کجا می‌شناسی، بابا؟
‫یه دوست قدیمیه.
‫ترایول.
‫- مشتاق دیدار. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫این مرد بزرگ ویلیامه؟ ‫وای. خیلی وقته ندیدمش.
‫از این طرف لطفا.
‫از وقتی که توی دُوا کسب و کار داشتیم، ‫یه کم پس‌انداز دارم.
‫ولی می‌تونم یه کمش رو ‫برای باز خرید درخت‌های زمین کامکوامبا
‫با قیمتی که خریداری شده بدم.
‫این کار رو نمی‌کنن.
‫نه، اگه بهشون بگی که زمین‌ها رو ‫داره سیل می‌بره...
‫داریم محصولمون رو از دست میدیم.
‫ترایول، قبول نمی‌کنن. ‫چرا باید قبول کنن؟
‫جرمایا درخت‌ها رو فروخت.
‫چرا برادرت اون زمین رو به تو نداد؟
‫- شما خیلی روی اون زمین زحمت کشیدین. ‫- نمی‌دونم.
‫باید میدادش به تو ‫تا از خانواده مراقبت کنی.
‫اون زمین جان بود ‫و می‌تونست به هر کی می‌خواست بده.
‫پاپ.
‫اون موقع بابات رو اینجوری صدا می‌کردیم.
‫صادق‌ترین مرد ‫توی کل بازار دُوا بود.
‫همیشه بهش می‌خندیدیم،
‫می‌گفتیم مگه از صداقت چی عاید آدم میشه؟
‫همیشه بهش می‌خندیدیم تا اینکه
‫زیباترین زن بازار رو پیدا کرد.
‫واسه کشاورزی.
‫اگنس چطوره؟
‫می‌تونی کمکمون کنی، دنیل؟
‫این بارون‌ها، ترایول...
‫کی کاری از دستش برمیاد؟
‫امسال، زمین زیادی خیسه. ‫سال بعد زیادی خشکه.
‫اینجوری نمی‌تونی کار کنی.
‫همه‌ پیش‌بینی می‌کردن که امسال...
‫محصول خوبه.
‫حتی صندوق بین‌المللی پول، ‫بانک جهانی...
‫به دولت گفته بود که تمام غلات اضافی رو...
‫به موزامبیک و کنیا بفروشه.
‫و همین کار رو هم کردن.
‫حالا چی شد؟ ‫سیل اومد.
‫و هیچکس نمی‌دونه ‫این کشور غلات کافی داره
‫که از کشاورزها محافظت کنه یا نه.
‫دولت از کشاورزها محافظت می‌کنه.
‫تروریست‌ها به آمریکا حمله کردن.
‫حتما شنیدی.
‫تمام بازارها سقوط کردن.
‫تمام بدهی‌های دولت
‫درخت‌ها رو بیخیال.
‫پس‌انداز رو بیخیال.
‫وقتی بارش‌ها تموم بشه ‫و خورشید برگرده،
‫مالاوی واسه یه قحطی خیلی طولانی آماده میشه.
‫[داشت]
‫همه‌ی ریشه‌ها ضعیفن،
‫و حالا خورشید داره زمین رو خشک می‌کنه،
‫ولی وقتی رئیس جمهور به کاسانگو بیاد، ‫روزنامه‌نگارها هم میان،
‫و کدخداهای دیگه هم همینطور.
‫می‌تونی یه چیزی بگی.
‫نمی‌تونیم رئیس جمهور رو تهدید کنیم که.
‫تهدید نیست.
‫باید از خودمون محافظت کنیم.
‫فقط بهشون بگو که می‌دونیم ‫چه اتفاقی داره می‌افته.
‫فکر می‌کنی دولت مردم اینجا رو ‫ول می‌کنه تا بمیرن؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی چرا باید اینجا بشینیم ‫و دست رو دست بذاریم تا بفهمیم؟
‫قبلاها، 20 سال پیش، یه مشکلی بود.
‫مردم غذاشون تموم شده بود.
‫کدخدا تا جایی که می‌تونست ‫بهشون غذا می‌داد.
‫جون خیلی از آدما رو نجات داد.
‫اون حواسش هست که ‫دوباره همچین اتفاق بدی نیفته.
‫و اگه محصولمون خوب باشه،
‫شهریه‌ی مدرسه‌ی ویلیام رو میدیم.
‫دانشگاه چی؟
‫نمی‌دونم.
‫از کجا فهمیدی بابا همون مردیه که ‫دوست داری باهاش ازدواج کنی؟
‫کسی باهات حرف می‌زنه؟
‫نه، فقط کنجکاو شدم.
‫توی ویمبه هیچکس مناسب تو نیست.
‫می‌دونم.
‫آنی، ما می‌فرستیمت دانشگاه.
‫نیازی نیست که فقط همسر و مادر بشی.
‫کسی باهات حرف نزده؟
‫نه هیچکس.
‫یه باتری دیگه پیدا کردم.
‫تموم شده ‫ولی اگه قسمت‌های خرابش رو برداری،
‫و قطب‌های مثبت و منفی رو به این وصل کنی،
‫می‌تونیم یه باتری خوب بسازیم.
‫ولی باید شارژ بشه. ‫به برق نیاز داره.
‫با برق، می‌تونیم پمپ رو درست کنیم.
‫نمی‌دونیم با بارون قراره چی بشه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط باید برنامه‌ی صبحگاه رو نرم.
‫فعلا فقط کلاس علوم میرم.
‫بچه‌ها، حواستون باشه که ‫تمرین‌های شماره‌ سه...
‫فردا صبح ساعت 9 روی میزم باشه.
‫آقای کاچیگوندا.
‫ویلیام.
‫وقتی چرخ دوچرخه‌تون می‌چرخه، ‫چراغش روشن میشه.
‫- آره. ‫- چجوری؟
‫با دینام.
‫دینام چجوری کار می‌کنه؟
‫یه آدم کوچولو توش هست که ‫دست‌هاش رو به هم می‌ماله...
‫آهنربا داره...
‫- کجا می‌تونم یه دینام گیر بیارم؟ ‫- باید یه سری به مرکز تجاری بزنی.
‫مطمئن نیستم که داشته باشن. ‫واسه من از لیلونگوه اومده.
‫خب، واسه ساختنش چی لازمه؟
‫دقیق مطمئن نیستم. ‫یه چندتا چیز می‌خواد.
‫یه آهنربا، سیم، ‫یه چیزی که میدان مغناطیسی رو بشکنه.
‫اگه بری کتابخونه، ‫شاید چیزی بفهمی.
‫من کارت کتابخونه ندارم.
‫چون پدر و مادرت شهریه ندادن.
‫از کجا می‌دونی که به آقای اوفسی نمیگم ‫که میای سر کلاسم؟
‫چون رازنگهدار خوبی‌ام، آقا.
‫ راز؟
‫بله آقا.
‫یه آقایی هست که میاد روستامون ‫تا خواهرم رو ببینه...
‫آقا.
‫- آقای کاچیگوندا. ‫- آقای سیکلو.
‫ایشون ویلیام کامکوامبا هستش. ‫دانش‌آموز کلاس علومم.
‫دیگه دانش‌آموز اینجا نیست
‫ولی من و اون داریم ‫روی چندتا آزمایش کار می‌کنیم،
‫و می‌خوام که مطالعاتش رو ‫توی این کتابخونه ادامه بده.
‫- آقای اوفسی خبر داره؟ ‫- البته.
‫تنها شرط آقای اوفسی اینه که
‫شما یا معلم‌های دیگه ‫به این پسر درس ندین و کمکش نکنین.
‫براشون مهمه که کار پسرهای اینجا...
‫علنی نشه.
‫خودشون ترجیح میدن که ‫این حقیقت بهشون یادآوری نشه.
‫البته.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون آقا.
‫شاید بهتره که دورتر از پنجره بشینی.
‫خانم سیکلو.
‫آقای کامکوامبا.
‫کتابی در مورد دینام‌ها هست؟
‫دینام‌ها؟
‫مغناطیس و الکتریسیته؟
‫توی درس‌هاته؟
‫شاید یه دیکشنری هم خوب باشه.
‫تمام کتاب‌های سال آخر ‫توی قفسه‌ی پایین سمت چپ هستن.
‫[استفاده از انرژی]
‫آقای کامکوامبا؟ ‫چیزی که دنبالش بودی رو پیدا کردی؟
‫- خوش اومدین جناب رئیس جمهور. ‫- خیلی ممنونم. حالتون چطوره؟
‫ممنون که اومدین آقای رئیس جمهور. ‫خوش اومدین.
‫ممنون. ممنون.
‫دست بزنین و تشویق کنین.
‫مردم، من میگم دولت.
‫ان‌یوپی!
‫سه بار بگین.
‫دولت ان‌یوپی! ان‌یوپی! ان‌یوپی!
‫ولی اول از همه می‌خوام از شما جنابعالی...
‫بابت اینکه افتخار دادین و برای ‫مراسم تحلیف کدخدای مامبا اومدین تشکر کنم.
‫میشه وایسی، کدخدا؟
‫بله! بله!
‫و حالا میکروفن رو به کدخدای ویمبه میدم.
‫عالیجناب،
‫اجازه بدین اول بابت ‫دستاوردهای دولتتون بهتون تبریک بگم،
‫و بگم که امیدوارم توی انتخابات پیش رو...
‫پیروز بشین.
‫شما توی صلح و دوام ما نقش مهمی داشتین.
‫اون هم زمانی که می‌دیدیم مسئولیت دولت...
‫به آشوب در سراسر آفریقا تبدیل شده.
‫ولی، سیل‌های اخیر ‫یه وضع خطرناک برامون به وجود آورده.
‫توی خیلی از مناطق، ‫از الان می‌دونیم که محصولات نابود شده.
‫می‌دونیم که ماشین‌آلات اقتصادی ‫به ما تعلقی نداره،
‫ولی ما الان توی دموکراسی هستیم.
‫ما آماده‌ایم تا صداهامون رو ‫از طریق صندوق‌های رای به گوش همه برسونیم.
‫- این مرد می‌خواد چیکار کنه؟ ‫- ما یه تضمین برای غلات اضطراری می‌خوایم.
‫باید بدونیم که هر مشکل غذایی‌ای ‫در نطفه خفه میشه.
‫ما به دولتی نیاز داریم که ‫آماده‌ی حمایت از مردمش باشه.
‫می‌خوام به این دولت رأی بدم،
‫ولی نمی‌تونم به کسی که...
‫چشماش رو روی فاجعه بسته، رای بدم.
‫دموکراسی در جریانه. ‫آزادی بیان.
‫خب، عالیجناب به این سوء تفاهم می‌پردازن،
‫ولی فعلا بریم یه کم موسیقی گوش کنیم.
‫گیلبرت!
‫پدر! پدر!
‫ویلیام!
‫پدر! پدر!
‫پدر!
‫چرا نمی‌برنش درمانگاه؟
‫اینجا جاش امن‌تره.
‫اونا برمی‌گردن؟
‫نمی‌دونیم.
‫دیگه باید مرد بشی، ویلیام.
‫کسی نمیاد بهمون کمک کنه.
‫می‌خوام موقع محصول ‫باهام کار کنی.
‫واسه تک تک دونه‌های غلاتی که ‫می‌تونیم بگیریم.
‫چشم.
‫ترایول.
‫[برداشت]
‫ممنون.
‫همه‌ش همینه؟
‫حتی 5 تا کیسه هم نیست.
‫شصت روز.
‫شصت تا هفتاد.
‫یه سال تا برداشت بعدی مونده.
‫کافی نیست.
‫پس انداز داریم.
‫ترایول.
‫کافی نیست.
‫دولت بحران غذایی رو انکار می‌کنه.
‫چی؟
‫قبول ندارن که داره اتفاق می‌افته.
‫دولت فاسد فقط به پیروزی...
‫در انتخابات پیش رو اهمیت میده.
‫ما از رهبرمون تضمین می‌خوایم.
‫[غلات، سویا...]
‫بهمون بگین وقتی غذا تموم بشه ‫کی از جامعه‌ی ما حمایت می‌کنه؟
‫یه تجمع مخالف در خلیج نکهاتا راه افتاده.
‫- دارن یه کامیون می‌گیرن. ‫- یه تجمع دیگه؟
‫حزب مخالف می‌تونه به دولت فشار بیاره.
‫- کجا می‌تونیم بهترین قیمت رو پیدا کنیم؟ ‫- ما ترتیبش رو میدیم.
‫- آهان. ‫- داری میری؟
‫بابا!
‫اونا می‌خوان ساکت باشیم.
‫حزب مخالف به حمایت ما نیاز داره.
‫اگه می‌خوای همینجا این کار رو کن. ‫پیش خانواده‌ت بمون.
‫امشب برمی‌گردیم. ‫نهایتاً تا فردا.
‫باید مطمئن بشیم که مردم بدونن ‫اینجا چه اتفاقی داره می‌افته.
‫خب، می‌خوای از توربین بادی ‫واسه شارژ کردن باتری استفاده کنی؟
‫و باتری به یه پمپ برق می‌رسونه.
‫می‌تونیم توی فصول خشک کشت کنیم. ‫دو بار برداشت داشته باشیم.
‫می‌تونیم الان کشت کنیم ‫و دیگه غذامون تموم نشه.
‫با دینام آقای کاچیگوندا، ‫می‌تونم انجامش بدم.
‫برو سر کلاسش.
‫ازش بخواه.
‫نمی‌خوام دیگه توی این روستا بمونی.
‫توی این همه مشکل.
‫می‌خوای کجا برم؟
‫من توی مانگوچی آشنا دارم.
‫می‌تونیم بریم اونجا و ازدواج کنیم.
‫ازم می‌خوای فرار کنم؟
‫می‌خوای آبروی خانواده‌م رو ببری؟
‫من دوستت دارم. نمی‌دونم ‫چی از این مهمتره.
‫هر وقت بتونم شیربها رو بهشون ‫پرداخت کنم، برمی‌گردیم.
‫اون موقع همه چیز رو انجام میدیم. ‫قول میدم.
‫الان می‌تونی شیربها رو بدی؟
‫به معلم‌ها زیاد پول نمیدن.
‫خیلی از دانش‌آموزها ‫ به خاطر برداشت دارن میرن.
‫ممکنه مدرسه رو تعطیل کنن.
‫اینجا هیچی برامون نیست. ‫توی ویمبه هیچی نیست.
‫اینجا واسه تو هیچی نیست.
‫- باید برگردی مدرسه. ‫- مدرسه برام مهم نیست.
‫می‌تونیم همین حالا بریم. ‫می‌تونم ترتیبش رو بدم. آنی.
‫- آنی. ‫- چطور می‌تونم برم مانگوچی؟
‫حتی بلد نیستم یائو صحبت کنم.
‫توی مانگوچی انگلیسی صحبت می‌کنن ‫و می‌تونی یائو هم یاد بگیر.
‫بچه‌ها، امروز صبح ‫من کلاس علومتون رو تدریس می‌کنم.
‫ویلیام کامکوامبا.
‫پاشو.
‫پدرم شهریه رو میده، آقا.
‫تو داری از خانواده‌های بقیه‌ی بچه‌های ‫این مدرسه دزدی می‌کنی.
‫پدرم شهریه رو میده، آقا.
‫تو داری از من و تمام معلم‌ها دزدی می‌کنی.
‫پدرم شهریه رو میده.
‫تو از کاچوکولو اخراجی...
‫و دیگه هیچوقت اجازه‌ی تحصیل توی اینجا...
‫و هیچ مدرسه‌ی دیگه‌ای ‫ توی این منطقه رو نداری.
‫- وسایلت رو جمع کن و برو. ‫- آقای اوفسی.
‫وسایلت رو جمع کن و برو!
‫نمی‌تونم کاری کنم خانم سیکلو.
‫نمی‌تونم یواشکی اومدنش ‫به مدرسه رو نادیده بگیرم.
‫ولی اون یواشکی نمیاد مدرسه.
‫متوجه نیستین، آقای اوفسی؟
‫نمی‌ببینین که یواشکی ‫از مزرعه‌ها فرار می‌کنه؟
‫خواهرت رو ندیدی؟
‫نه.
‫توی مدرسه مچت رو گرفتن؟
‫- می‌دونستی میرم؟ ‫- معلومه.
‫اخراجم کردن.
‫اوه!
‫ویلیام.
‫غلات بخر. ‫هر چقدر که می‌تونی.
‫قیمت دولتی، نه قیمت بازار. ‫ارزونتره.
‫آهان! ‫نه، با دوچرخه برو.
‫دوچرخه رو ببر.
‫کامبا، بمون! ‫خیلی دوره.
‫کامبا، نیا.
‫غلات! غلات! غلات!
‫صبر کن!
‫بیاین برگردیم.
‫- کجا بودی؟ ‫- رفتم دوستم رو ببینم.
‫کدوم دوستت؟
‫فکر می‌کنی نمی‌بینم یواشکی میری بیرون؟
‫اون هم شب‌ها؟
‫- گفته بودم... ‫- می‌دونم.
‫چی؟
‫توی ویمبه کسی مناسبم نیست.
‫توی ویمبه هیچی واسه من نیست.
‫پس اگه توی ویمبه چیزی واسه من نیست، ‫چرا باید بمونم؟
‫چطور بمونم؟
‫تو نمی‌دونی.
‫چی می‌دونی که من نمی‌دونم؟
‫خانم، من دو روزه هیچی نخوردم.
‫برو بیرون.
‫کاریتون ندارم.
‫گفتم برم کدخدا رو ببینم...
‫ولی اون داره می‌میره.
‫چقدر می‌تونن ببرن؟ ‫ فقط دوتا کامیون می‌تونن ببرن.
‫برگردین تو صف! ‫برگردین تو صف!
‫امروز به همه نمی‌رسه.
‫فقط می‌تونم 15 کیلو بهتون بدم.
‫ترایول! ترایول/1
‫گفتم نرو!
‫- چی شده؟ ‫- گفتم نرو!
‫- ویلیام کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫ویلیام! ویلیام کجاست؟
‫نمی‌تونیم همینجوری اینجا بمونیم. ‫باید در رو باز کنیم.
‫باید فرار کنین.
‫قربان.
‫میشه کمکم کنین؟
‫لطفا.
‫روزی یه وعده غذا می‌تونیم بخوریم.
‫باید تصمیم بگیریم کدوم وعده رو بخوریم.
‫احمقانه‌ست.
‫اگنس؟
‫شام بهتره.
‫نمی‌تونین شکم خالی بخوابین.
‫ویلیام؟
‫صبحونه.
‫چرا؟
‫صبحونه دوست دارم.
‫- وای خدای من! ‫- آنی!
‫صدات رو واسه بابات بلند نکن.
‫اون اینجا تنهامون گذاشت.
‫اگه ویلیام نبود معلوم نبود ‫چه بلایی سرمون می‌آوردن...
‫پدرت می‌خواست ما رو نجات بده.
‫- غذا نیست! ‫- خب که چی؟
‫فکر کردی میذارم از گشنگی بمیرین؟
‫وقتی دستم رو بریدم ‫تا بهت غذا بدم،
‫اونوقت می‌فهمی که بچمی.
‫[قحطی]
‫فردا، زمین رو مرزکشی می‌کنیم ‫و کشت رو شروع می‌کنیم.
‫زمین خیلی سفته. ‫فصل خشکیه.
‫هیچی رشد نمی‌کنه.
‫پس...
‫دعا می‌کنیم بارون بباره.
‫پدر عزیز...
‫برای این خانواده بجنگ.
‫- در این فصل خشک بر ما باران نازل... ‫- ترایول.
‫بس کن.
‫بخور، بابا.
‫اگه به اون سگ غذا بدی...
‫گردنت رو می‌شکنم.
‫آنی. آنی.
‫- چیه؟ ‫- می‌خوام با آقای کاچیگوندا حرف بزنی.
‫می‌دونم باهاش حرف می‌زنی.
‫من باید از دینام دوچرخه‌ش استفاده کنم.
‫- دینام؟ ‫- باید کمکم کنی، آنی.
‫بگو بذاره از دینامش استفاده کنم.
‫می‌تونم پمپ آب درست کنم. ‫بلدم درست کنم.
‫می‌تونم آب به زمین‌ها برسونم. ‫می‌تونم بارون درست کنم.
‫ولی به دینام احتیاج دارم.
‫مامان، چی شده؟
‫خواهرت با معلم رفته.
‫تو ندیدیش؟ ندیدیش؟
‫نه بابا.
‫دروغ میگی؟
‫- کجا رفتن؟ ‫- نمی‌دونم بابا.
‫دخترم رو بیار، ویلیام.
‫- نمی‌دونم بابا. نمی‌دونم! ‫- دخترم رو بیار!
‫«یکی کمتر.»
‫نوشته، «یکی کمتر.»
‫«یه دهان واسه غذا دادن کمتر».
‫هر کاری بتونم می‌کنم تا آدرسی پیدا کنم ‫ولی در حال حاضر...
‫ما هیچ پولی نداریم که بریم مانگوچی.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم ‫تا بفهمم آقای کاچیگوندا کجاست.
‫تمام تلاشتون رو؟
‫شرمنده، فعلا می‌خوایم ‫مدرسه رو تعطیل کنیم.
‫دانش‌آموز و معلم کافی نداریم.
‫- خانم سیکلو هنوز اینجاست؟ ‫- نه.
‫این قحطی، آخرین قحطی...
‫واسه من و خانواده‌مه، ‫باور کنین.
‫دیگه از پس همچین چیزی برنمیایم.
‫اون داره به خودش گشنگی میده.
‫داره خودش رو می‌کشه.
‫که غذا رو از این بچه‌ها نگیره.
‫خانم کامکوامبا...
‫وقتی با هم ازدواج کردیم، ‫به همدیگه قول دادیم
‫تا مثل اجدامون ‫هیچوقت واسه بارون دعا نکنیم.
‫گفتیم ما آدمای دوره‌ی جدیدیم
‫و بچه‌هامون میرن مدرسه.
‫و اینجا آنی با معلم آشنا شد
‫و تاوانش رو دادیم.
‫- شما حتی پسرم رو هم اخراج کردین. ‫- من نکردم، خانم کامکوامبا.
‫- دولت... ‫- کدوم دولت؟
‫اونایی که کدخدامون رو زدن؟
‫حتی اگه اجدادمون برای بارون دعا کرده باشن، ‫حداقل جون سالم به در بردن...
‫چون کنار هم موندن.
‫ما کی پشت همیم، آقای مدیر؟
‫چیکار می‌تونم بکنم خانم کامکوامبا؟
‫می‌تونم از کتابخونه استفاده کنم؟
‫اینا چیه؟
‫یه آزمایش.
‫توی آمریکا، ‫از باد برق تولید می‌کنن.
‫با الکتریسیته می‌تونیم آب درست کنیم.
‫می‌تونیم یه توربین بادی بسازیم.
‫او باید یه کوچیکش رو بسازیم ‫تا ببینیم کار می‌کنه یا نه.
‫امروز فقط پوست خوک و ماهی کولی خوردم.
‫وقتم رو هدر ندین.
‫چیکار کنیم؟
‫- یه موتور داخلش داره. ‫- نوار کاست رو می‌چرخونه.
‫پره چطور پیش میره؟
‫تقریبا آماده‌ست.
‫خیلی خب، در رو باز کن.
‫♪ این پرنده‌ی باهوش... ♪
‫♪ لونه‌ی خودش رو ساخت ♪
‫♪ تا از بقیه محافظت کنه... ♪
‫بابا.
‫می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫می‌شنوی؟
‫آره.
‫چیه؟
‫انرژی باد.
‫پره‌ها برق تولید می‌کنن،
‫و رادیو رو روشن می‌کنن.
‫که اینطور.
‫می‌خوام یه بزرگش رو درست کنم. ‫بزرگش می‌تونه برق یه پمپ آب رو تامین کنه.
‫این یعنی حتی اگه زمینمون خشک هم باشه،
‫باز هم می‌تونیم کشت کنیم.
‫جدی؟
‫آره.
‫ولی واسه ساختن بزرگش،
‫یه چیزی لازم دارم ‫که کمک کنه پره‌ها رو بچرخونه.
‫اگه بتونم از دوچرخه‌ت استفاده کنم، میشه.
‫دوچرخه؟
‫آره، با دوچرخه میشه.
‫چقدر لازمش داری؟
‫باید چرخ‌هاش رو دربیارم ‫و بدنه‌ش رو ببُرم.
‫دیگه نمی‌تونی ازش استفاده کنی.
‫چی؟
‫ویلیام.
‫نمی‌بینی چه اتفاقی داره می‌افته، ویلیام؟
‫چرا بابا.
‫- مردم دارن می‌میرن، می‌فهمی؟ ‫- این به همه کمک می‌کنه.
‫این آشغال رو از جلوی چشمم دور کن.
‫- بابا... ‫- گفتم این آشغال رو از جلوی چشمم دور کن!
‫بابا، باید دوچرخه رو ببرم ‫تا بتونم الکتریسیته درست کنم.
‫با الکتریسیته، می‌تونم آب بیارم به زمین‌ها. ‫می‌تونم بارون درست کنم.
‫هنوز داری حرف می‌زنی؟
‫یه چیزهایی هست که من می‌دونم ‫ولی تو نمی‌دونی.
‫چون می‌تونی اسباب‌بازی درست کنی؟
‫چون مدرسه رفتم.
‫از الان به بعد، ‫صبح زود با من بیدار میشی، فهمیدی؟
‫توی مرزکشی زمین‌ها کمکم می‌کنی.
‫مدرسه رو بیخیال شو! ‫کتابخونه رو بیخیال شو!
‫نمی‌خوام دیگه تو رو ‫نزدیک این چرت و پرتا ببینم!
‫اشتباه کردم!
‫الان دیگه وقتشه که کشاورزی یاد بگیری!
‫زمین رو شخم بزن!
‫- خوبی؟ ‫- خیلی گرمه.
‫آسمون رو ببین.
‫بارون نمیاد. تا چند ماه نمیاد.
‫فکر می‌کنی اگه پدرم بمیره، ‫گوله وامکولو میاد؟
‫حتی با وجود قحطی؟
‫وقتی یه کدخدا می‌میره، میان.
‫- بریم. ‫- کجا؟
‫چی شده؟
‫تا وقتی که می‌تونیم باید بریم شمال. ‫اینجا دیگه چیزی نمونده.
‫من به کمکتون احتیاج دارم.
‫- اگه بمونیم می‌میریم. ‫- نه.
‫یه دوچرخه پیدا می‌کنیم ‫و توربین بادی می‌سازیم.
‫تو دیوونه‌ای. ‫دوچرخه از کجا بیاریم؟
‫توی مرکز تجاری هم هیچکس نیست. ‫همه از دِه رفتن.
‫- اون یه اسباب‌بازی بود ویلیام. ‫- اسباب‌بازی نیست. بهتون نشون دادم.
‫اگه شمال هم غذا نبود چی؟
‫می‌میرین.
‫اگه مطمئنی کار می‌کنه،
‫چرا دوچرخه‌ی بابات رو برنمیداری؟
‫چرا برش نمیداری؟
‫بابا.
‫چی شده؟
‫باید دوچرخه‌ت رو ببریم، بابا.
‫می‌خواین باهام دعوا کنین؟
‫نمی‌خوایم باهات دعوا کنیم، ترایول. ‫فقط می‌خوایم دوچرخه‌ت رو بدی به ویلیام.
‫ویلیام.
‫از خونه‌ی من دور شین.
‫- اون می‌تونه به زمین‌ها آب برسونه. ‫- جدی؟
‫می‌تونم این کار رو کنم.
‫- کل سال رو. ‫- الان دیگه بزرگ شدی، نه؟
‫یه مرد بزرگ شدی.
‫باهام بجنگ.
‫زود باش!
‫من پدرتم!
‫صبر کنین.
‫باهامون بیا ویلیام. ‫بیا بریم.
‫نمی‌تونم.
‫باید برم خونه.
‫باید کنار پدرم باشم.
‫کامبا بیا.
‫کامبا.
‫می‌خواست باهام دعوا کنه،
‫با دوستاش...
‫سر دوچرخه.
‫میدی بهش؟
‫معلومه که نه.
‫دیگه چقدر باید ببازیم ترایول؟
‫هان؟
‫هر جا که دنبالت اومدم،
‫یه چیزی از دست دادم.
‫وقتی اومدم اینجا،
‫پدر و مادرم رو از دست دادم.
‫بعدش زمین رو.
‫بعدش آنی رو از دست دادیم.
‫من رو مقصر می‌دونی؟
‫تو رو مقصر نمی‌دونم.
‫دارم ازت می‌پرسم.
‫کی می‌خواد تموم بشه؟
‫هر کاری که کردیم جواب نداد.
‫[باد]
‫جان گفت تنباکو پرورش بدیم.
‫تنباکویی که شبیه شیرکاکائو بود،
‫کیلویی 2 هزار کوآچا.
‫متاسفم بابا.
‫گاهی اوقات رویاست،
‫و گاهی اوقات فقط دروغه.
‫این رویا نیست بابا.
‫رویاپردازی نمی‌کنم.
‫واسه همین زمین رو واسه من نذاشت.
‫بهم اعتماد نداشت.
‫هیچوقت نداشت.
‫می‌دونست شکست می‌خورم.
‫و خوردم.
‫از نظر من تو شکست نخوردی. هیچوقت.
‫من رفتم مدرسه.
‫آب؟
‫بله بابا.
‫از باد؟
‫اگه کمکم کنی،
‫جواب میده.
‫باشه.
‫می‌تونی بکشیش بالا. من آماده‌ام.
‫گرفتیش؟
‫مراقب باش ویلیام.
‫باید شارژ بشه. ‫باتری باید شارژ بشه.
‫برید خونه‌ی کدخدا و بذر بیارین. ‫باید سبزیجات بکاریم.
‫دیگه مشکلی نداریم ‫و می‌تونیم منتظر رشد غلات باشیم.
‫برو پیششون گیلبرت.
‫خانم سیکلو می‌خواد ‫نماینده‌ی مدارس دولت جدید رو بیاره
‫تا توربین بادی رو ببینن.
‫میگه ممکنه یه مدرسه توی مدیسی ‫بورسیه‌م کنه.
‫به نظرم باید اینجا بمونم.
‫حداقل تا وقتی که آنی برگرده.
‫فکر کنم باید بمونم ‫و توی زمین بهتون کمک کنم.
‫داشتم به این دستگاه فکر می‌کردم ویلیام.
‫به این فکر می‌کردم که چطور همزمان ‫هم تو رو از اینجا دور می‌کنه
‫و هم تو رو اینجا نگه میداره.
‫چون هیچکس نمی‌تونه به این نگاه کنه ‫و به تو فکر نکنه.
‫هیچکس نمی‌خواد.
‫هر جا که باشی.
‫برو مدرسه.
‫[ویلیام بورسیه شد تا تحصیلش را ‫در مالاوی تمام کند]
‫[و سپس در آکادمی رهبری آفریقا ‫در جنوب آفریقا شرکت کرد]
‫[بعد از آن تحصیلاتش در ‫رشته‌ی مطالعات زیست‌محیطی را
‫ در کالج دارتموث ‫آمریکا به پایان رساند]
‫[اگنس و ترایول در قید حیاتند ‫و همچنان در روستای ویمبه ساکن هستند.]
‫[اولین توربین بادی ویلیام ‫و توربین بعدی که متعاقبا ساخت
‫ برق و امکان برداشت ‫در طول سال را تضمین کرد]
‫[آنی هیچوقت نتوانست به دانشگاه برود]
‫[ازدواجش با مایک کاچیگوندا ‫همچنان پابرجاست]
‫[آن‌ها صاحب چهار فرزند شدند ‫و مکرراً به ویمبه برمی‌گردند]
‫بعد از اینکه از مدرسه اخراج شدم ‫به کتابخونه رفتم
‫و کتابی به اسمِ...
‫استفاده از انرژی رو خوندم.
‫و در مورد توربین بادی اطلاعات کسب کردم.
‫سعی کردم و موفق شدم.
‫[خداوند مانند باد است ‫که همه چیز را لمس می‌کند]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از زهرا ترابی «