‫[اردوی واترپلو تام لرنر]
‫[فصل دوم]
‫[تابستان 2003]
‫خیلی خب. ‫ساکت باشید، ساکت.
‫واسه اونایی که تازه‌واردن، واترپلو...
‫چی هست اصلا؟
‫کسی می‌دونه؟
‫یه جور ورزشه؟
‫یه جور ورزش؟
‫می‌تونی دقیق‌تر بگی؟
‫- پر از برخورد فیزیکیه. ایول! ‫- باشه!
‫کس دیگه‌ای نبود؟
‫دیگه چی؟
‫خب، توی آبه دیگه.
‫بیاید دیگه، بچه‌ها. ‫کس دیگه‌ای نبود؟
‫تو چی، ‫همونی که وسط نشستی؟
‫چی؟ من؟
‫- آره. ‫- آره.
‫آره. نه...
‫درباره همکاری کردنه،
‫مثل،
‫مثل یه خانواده بزرگ یا یه همچین چیزی.
‫دیگه چی؟
‫آره. آره، آره. ‫نه...
‫- ارتباط برقرار کردن. ‫- توپ رو واسه خودت نگه ندار.
‫با...شه.
‫ارتباط برقرار کردن رو داریم.
‫- دیگه... ‫- کنترل توپ.
‫خیلی خوبه، ‫خیلی خوب، عالیه.
‫واقعا باهوشید. ‫خیلی خوب، خیلی خوب.
‫ها ها ها. خیلی خوب.
‫می‌دونی،
‫۱۵ دقیقه اجازه داری اینجا بمونی.
‫فقط ۱۵ دقیقه.
‫اولین روز اردو. ‫هنوز که زنده‌ای.
‫- خیلی خوبه، نه؟ آره. ‫- نه. آره، آره.
‫خوبه.
‫راستی، امروز با مامانت حرف زدم.
‫جای نگرانی نیست. زن خیلی خوبیه.
‫فقط داشتیم گپ می‌زدیم.
‫گفت که تازه از بوستون اومدید اینجا.
‫- آره. ‫- آره، جابه‌جایی بزرگیه.
‫باید هیجان‌انگیز باشه. ترسناکه؟
‫می‌دونی، یادمه وقتی ۱۰ سالم بود رفتیم سن‌دیگو،
‫انگار پا گذاشته بودم تو یه سیاره دیگه، می‌فهمی؟
‫به هر حال، خواستم بدونی که من مربیتم،
‫اما اگه خواستی حرف بزنی من هستم.
‫می‌دونم کل این قضایا ممکنه یه کم دلهره‌آور باشه.
‫- باشه؟ ‫- ممنون.
‫برو.
‫خیلی خب، حالا باید این فرم احمقانه رو پر کنیم.
‫«هدف‌های من تا آخر تابستون
‫عبارتند از فلان، فلان و فلان.»
‫یا خدا.
‫معلومه که اورست لعنتی.
‫- ...چتر نجات. ‫- اگه بخوای از اون بالا بپری،
‫غزلت رو خوندی.
‫آره، دارو خوشمزه‌ست.
‫طعم گیلاس و انگور هر دو مزه دارو می‌دن.
‫پریدن از اورست لعنتی، پسر.
‫منم دارم همینو می‌گم دیگه.
‫این احمقانه‌ترین بحثیه
‫که تو کل عمرم شنیدم.
‫آره. ‫اصلا چرا اونو ساختی؟
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫ببخشید.
‫چیزی زدی؟
‫خودت می‌دونی هر طعم دیگه‌ای از انگور بهتره.
‫باشه، باشه، باشه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫همه انگور دوست دارن.
‫یه نفر رو نشونم بده که دوست نداشته باشه.
‫من یه سوال دارم.
‫ترجیح می‌دی غذات همیشه داغ باشه
‫و هیچ‌وقت بهش عادت نکنی،
‫همیشه داغ باشه، یا اینکه کلا زانو نداشته باشی؟
‫- غذا که زانو نداره. ‫- زانو نداشته باشم؟
‫زانوهات، غیب می‌شن. دیگه زانو نداری.
‫- زانو نداشته باشم؟ ‫- صبر کن.
‫- من بی زانو بودن رو ترجیح می‌دم. ‫- داغ یعنی تند؟
‫- غذا که اصلاً زانو نداره. ‫- نه، نه. گوش کن.
‫- من اصلا... ‫- باشه، پس ترجیح می‌دی...
‫بچه‌ها ترجیح می‌دید الف،
‫هر بار که ورزش می‌کنید،
‫آهنگ «آل استار» از اسمش ماوث پخش بشه،
‫یا ب، هر بار که آهنگ «آل استار» پخش می‌شه،
‫شما ورزش می‌کنید.
‫- ب. ‫- بابا بی‌خیالِ اسمش ماوث.
‫تو موقعیت الف، چطوری پخش می‌شه؟
‫تو یه ضبط صوت کوچیک اما پرقدرت
‫که وقتی دمبل می‌زنی ‫به صورت جادویی ظاهر می‌شه.
‫- بازم ب. ‫- الف.
‫- لعنت به اسمش ماوث. ‫- الف.
‫صبر کن، کل آهنگ پخش می‌شه ‫یا می‌تونی عطعش کنی؟
‫کل آهنگ.
‫- بازم ب. ‫- بازم الف.
‫الان چی گفتی؟
‫- چی؟ ‫- گفتی می‌تونی «عطعش» کنی؟
‫نه.
‫پس الان چی گفتی؟
‫- هیچی. ‫- گفت می‌تونی قطعش کنی.
‫- نه، نگفت. ‫- چرا، گفت.
‫نگفت.
‫چی؟
‫بگو قطع.
‫چی؟ نه. واسه چی؟
‫نمی‌تونی بگی.
‫کی نمی‌تونه بگه قطع؟
‫چرا، می‌تونم.
‫باشه، پس بگو.
‫صبر کنید، بچه‌ها ترجیح می‌دید...
‫بگو دیگه.
‫- بگو. ‫- باشه، ترجیح می‌دید...
‫پسر، زبونش می‌گیره.
‫نمی‌بینید لکنت زبون داره؟
‫پس بگو.
‫- بگو! بگو! ‫- باشه، باشه،
‫عطع. عطع. عطع.
‫- عطع؟ ‫- عطع!
‫«قطع.»
‫قطع. قطع. قطع.
‫به نظرتون این هویج‌ها مزه عجیبی نمی‌دن؟
‫لعنتی!
‫جذامی! جذامی!
‫وای!
‫راستش، یه جورایی ته مزه بنزین می‌دن.
‫البته نه لزوما به معنای بدش.
‫- قطعا تنده. ‫- برو، برو، برو.
‫به نظر من که مزه‌شون عادیه.
‫- تو هلیکوپتر چتر نجات نیست. ‫- هی، تته‌پِته‌ای.
‫می‌تونی بگی پاستا؟
‫- پاستا. ‫- پاستا.
‫- بهت که گفتم. ‫- هان؟ آره، اون...
‫دقیقا. ‫فقط یکی رو می‌تونی انتخاب کنی.
‫ترجیح می‌دی تا ابد نتونی بخوابی ‫ولی هر روز بستنی بخوری،
‫یا... یا اینکه بخوابی،
‫اما دیگه هیچ‌وقت نتونی بستنی بخوری.
‫- نه، دیگه هیچ‌وقت بستنی نخورم؟ ‫- چه خبر؟
‫پسر. اوضاع چطوره؟
‫شنیدم که تو دیگه کهنه‌کار شدی.
‫- کهنه‌کار دیگه چیه؟ ‫- یعنی...
‫یعنی دوره قبلی هم اینجا بودی.
‫آره، بودم.
‫قرار بود فقط دوره اول رو بمونم،
‫اما بابام سوتی داد و پول هر دو دوره رو داد،
‫پول رو هم پس نمی‌دادن ‫واسه همین مجبور شدم بمونم.
‫وقتی فهمید انقدر عصبی بود که نگو.
‫باید قیافه‌ش رو می‌دیدی. یا خدا.
‫بقیه کیا هستن؟
‫- کهنه‌کارها؟ من، لوگان... ‫- چه خبر؟
‫مت. ‫تو می‌تونی بری.
‫- چی؟ ‫- تیکی و ایلای.
‫ایلای کهنه‌کاره؟
‫متاسفانه.
‫نمی‌دونم، من فقط...
‫فکر می‌کردم قراره مثلا پیشرفت کنی ‫یا یه همچین چیزی.
‫فقط اگه بخوای.
‫- هی، جولیان. ‫- چیه؟
‫قضیه این صندلی‌بازی‌ها چیه؟
‫چی؟
‫- مثلا موقع ناهار با... ‫- جذامی؟
‫ایلای جذام داره.
‫خنده‌دار نیست، پسر. ‫تا حالا چیزی درباره جذام شنیدی؟
‫ایلای خوره داره؟
‫خوره که واقعی نیست، اما شبیهشه.
‫تشخیص رسمی در کار نیست،
‫واسه همین بهش می‌گیم جذام.
‫ببین، اونا جوش‌های معمولی نیستن.
‫اونا جوش‌های جذامین. اون یه صورت جذامیه.
‫دارم بهت می‌گم، پسر،
‫چند هفته پیش اصلا جوش نداشت.
‫طاعونِ واقعیه.
‫چند روز بعد،
‫کهیر پوستیِ داغون کل بدنش رو می‌گیره.
‫فکر می‌کنی واسه چی همیشه اون تیشرت تنشه؟
‫فکر می‌کنی کلاس می‌ذاره؟
‫نه بابا،
‫این قضیه جذام جدّیه.
‫مرحله‌ی بعدش، ‫می‌زنه به سیستم عصبی،
‫مهارت‌های حرکتی رو از کار می‌ندازه.
‫هی می‌خوری به این و اون، ‫پات گیر می‌کنه به خودت.
‫همه چی از دستت می‌افته.
‫چیزهای عادی مثل ارتباط چشمی
‫یا توانایی داشتنِ یه مکالمه‌ی معمولی
‫کلا دود می‌شه می‌ره هوا.
‫مغزت رو می‌کنه مثل فرنی.
‫نه مغزی می‌مونه، نه هیچی.
‫خب، منظورم اینه که نباید...
‫نباید مثلا بره پیش دکتر؟
‫رفته بابا. مثل تبخاله.
‫درمانی واسش نیست.
‫پس یعنی... واگیر داره؟
‫شدید، اما فقط با تماسِ بدنی.
‫پس اگه بهت خورد...
‫پسر، باید سریع خودتو بشوری.
‫چیه؟ ‫واست خیلی سرده، تته‌پِته‌ای؟
‫- نه. خوبه. ‫- «نه، خوبه.»
‫تته‌پِته‌ای، تو اصلا عرضه نداری.
‫ماکتی، اهل کجایی؟
‫- «باسون.» ‫- چی؟
‫- «باسون.» ‫- «باسون»؟
‫مثلا الان چی گفت؟
‫«باسون»؟ ‫بوستون.
‫- داری «باسون» بازی درمیاری؟ ‫- «باسون.»
‫نمی‌تونه حرف «ت» رو تلفظ کنه.
‫هی، هی، ‫ایلای اونجا نشسته بود.
‫اون آلوده‌ست.
‫واگیر داره!
‫جیک جذام گرفت!
‫جیک جذام گرفت! جیک جذام گرفت!
‫جیک جذام گرفت!
‫جیک، جیک، جیک، جذامی!
‫جیک جذام داره!
‫من خوبم؟
‫چلسی سیمون.
‫کیت فولتون.
‫شلی وانگ.
‫شلی بوگندو؟
‫پسر، قسم می‌خورم تو همه‌ش تو نخِ آسیایی‌هایی.
‫پسر، خفه شو!
‫ببین، من تو نخِ دو رگه‌های آسیایی‌ام.
‫کدوم نیمه‌شون؟
‫- نمی‌دونم، نیمه‌ی چپ؟ ‫- چی؟
‫شامپو کجاست؟
‫دادمش به تیکی.
‫چرا انقدر شامپو احتکار می‌کنی؟
‫تته‌پِته‌ای، الان داری به چی فکر می‌کنی؟
‫بیا، بنال ببینم.
‫به اون دختری که چند وقت پیش دیدم فکر می‌کنم.
‫- باشه. ‫- کدوم دختر؟
‫- یه دافِ خفن. ‫- تو کانادا زندگی می‌کنه؟
‫از اون مدلا.
‫هی، یکی بهش مرد شامپو بده.
‫هی، درباره‌ش بهمون بگو.
‫همه می‌خوایم بشنویم.
‫تته‌پِته‌ای.
‫دارم تو ذهنم تصورش می‌کنم
‫که تو پارک وایساده،
‫سوار تاپ شده.
‫خب.
‫یهو اون...
‫شروع می‌کنه به جیغ کشیدن
‫و...
‫بهم می‌گه که...
‫یه هل گنده بدمش.
‫وای، تته‌پِته‌ای. ‫این دیگه خیلی بچه‌گانه‌س.
‫ای بابا.
‫همین بود؟
‫و...
‫ما که خوابیدیم.
‫دروغ چرا، منم همین‌طور.
‫شرمنده.
‫منم همین‌طور. خب.
‫منم.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت ازدواج کنم.
‫- چی؟ ‫- شاید وقتی مثلا ۵۰ سالم شد.
‫میلیون‌ها دزد دریایی که تو دریا پرسه می‌زنن.
‫بابات الان مثلا ۶۰ سالشه؟
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫اگه دزدای دریایی نوشیدنی نخورن چی؟
‫اگه فقط بگن «آر»؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫منظورت چیه که دارم چی کار می‌کنم؟
‫این صدای دزدای دریاییه، احمق.
‫صدای دزد دریایی نیست.
‫هست. پس بگو...
‫- پس بگو این صدای چیه. ‫- این بیشتر شبیه صدای وایکینگ‌هاست، پسر.
‫- وایکینگ دیگه چیه؟ ‫- خب، یه جور...
‫- یه جور... ‫- مثل یه روستای قدیمی...
‫- آره. ‫- دزد دریایی می‌گه «آر، رفیق.»
‫خدای من. ‫یا خدا، پسر.
‫لعنتی! حالت خوبه؟
‫یه زخمِ کوچولو بود. الان دیگه خوبه.
‫خدای من، پسر.
‫چطوری...
‫چطوری این کار رو کردی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمی، ای فانی.
‫صبر کن. برو، برو، برو، برو.
‫تنها کاری که توش خوبی، استفاده کردن ازشه.
‫روشنش کن.
‫داره می‌پاشه. می‌پاشه.
‫آره!
‫تنها کاری که توش خوبی، استفاده کردن ازشه.
‫این چه وضعشه؟
‫هی، پس موزیک کو، مت؟
‫چرا تو هر چی انقدر افتضاحی؟
‫بیا دیگه.
‫یا خدا!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫پسر، اون کثافت رو بشور.
‫باید بشوریش.
‫- اون بازوی لعنتی رو بساب. ‫- بسابش.
‫و اون باز هم می‌سابه و باز هم می‌سابه.
‫هی تته‌پِته‌ای، تو دیوونه‌ای.
‫خیلی عجیب بود. عالی بود.
‫پسر.
‫تته‌پِته‌ای هم بلده چیکار کنه ها.
‫مگه نه، تته‌پِته‌ای؟
‫این پسره چارلی، دوره‌ی قبلی،
‫همونی بود که جذام رو داد به ایلای.
‫کارش به جایی رسیده بود که حتی نمی‌تونست
‫یه مکالمه‌ی درست و درمون داشته باشه.
‫مجبور شد زود بره خونه.
‫الان حالش خوبه؟
‫آخرین چیزی که شنیدم این بود که رفته تیمارستانه.
‫روزش رو با بازیِ جنگا می‌گذرونه.
‫فراموش نکنید که تو تقویمتون علامت بزنید.
‫رقصِ تابستونیِ مورد انتظار برای همه‌ی اردوها
‫به زودی تو سالنِ بدنسازیِ اصلی برگزار می‌شه.
‫تمِ امسال «زیرِ دریا»ست.
‫دی‌جیِ زنده و بازی خواهیم داشت...
‫چیتوز.
‫نه، دوریتوس.
‫نه، چیتوز.
‫- من یه «سیثِ» خبیث نمی‌شدم. ‫- اما سیث‌ها خبیثن دیگه.
‫نه، اونا فقط کمتر...
‫نه، نه، نه، نه، ‫اونا ذاتا شرورن.
‫- نه. من می‌تونستم... ‫- اونا کلا خبیثن.
‫من می‌تونستم اکثرِ سیث‌ها رو به آدم‌های خوبی تبدیل کنم.
‫- نه، نمی‌تونی. ‫- چرا، می‌تونستم.
‫- احتمالا فقط می‌کشتنت. ‫- نه، من...
‫- یا دارث ویدر می‌کشتت. ‫- من بینشون نفوذ می‌کردم،
‫و مطمئن می‌شدم که همه‌شون آدم‌های خوبی بشن.
‫ایلای رو ببین.
‫شکمش زده بیرون، پسر.
‫یا خدا، هی! ‫خپل رو نگاه کن.
‫- عجب هیکلی. ‫- حسابی خیکی شده.
‫آره! آره!
‫خیکی لعنتی.
‫ایلای خیکی، ‫ایلای خیکی، ایلای خیکی.
‫شماها چند سالتونه؟
‫یه سوال پرسیدم.
‫چند سال؟ ‫- ۱۳.
‫- ۱۲. ‫- ۱۳.
‫- ۱۲. ‫- ۱۲.
‫۱۳ و ۱۲ سال.
‫به اندازه کافی بزرگ هستین.
‫خب، به اندازه کافی بزرگ هستین.
‫کارهایی که می‌کنین بی‌پیامد نیست.
‫منظورم اینه که هیچ‌کدومتون، ‫حتی یک لحظه هم ایستادین فکر کنین،
‫«اگه من جای اون بودم چه حسی داشتم؟»
‫و جلوی دخترا ضایعتون می‌کردن
‫و با انگشت نشونتون می‌دادن ‫و به چیزی می‌خندیدن
‫که به خدا قسم، ‫هیچ کنترلی روش ندارین.
‫لوگان.
‫فکر کنم حسِ بدی بهم دست می‌داد.
‫فکر می‌کنی حسِ بدی بهت دست می‌داد.
‫اینو کسی می‌گه که خودش شروع کرد.
‫داشتم فقط شوخی می‌کردم.
‫پس به نظرت خنده‌داره؟
‫نه.
‫جیک، تو چی؟
‫- به نظر تو خنده‌دار بود؟ ‫- خب...
‫- بود؟ ‫- یه جورایی، آره.
‫«یه جورایی، آره.»
‫چرا؟ واسمون توضیح بده. ‫چرا فکر می‌کنی خنده‌دار بود؟
‫خب، یکیش اینه که هیکلش خیلی ضایع‌ست.
‫بذار این رو ازت بپرسم.
‫تا حالا جلوی یه جمع سکه‌ یه پول شدی؟
‫- مثلا، خیلی خیلی ضایع شدی؟ ‫- نچ.
‫این دقیقا همون کاریه که ‫الان دارین انجام می‌دین.
‫به من گوش کنین.
‫خب چند سالتونه، ۱۳؟
‫- ۱۲. آره. ‫- ۱۲.
‫و دارین به احمقانه‌ترین،
‫و بچگانه‌ترین چیزِ ممکن می‌خندین، ‫در حدِ یه بچه‌ی ۵ ساله...
‫مگه ۵ ساله‌ها اون کارتون‌ها رو می‌بینن؟
‫هی! دو ثانیه وقت داری ‫اون نیشخند رو از رو صورتت جمع کنی.
‫وگرنه همه‌تون، به خاطرِ جیک،
‫باید کلِ روز رو زیرِ آفتاب شنای پرشی برین.
‫اصلا هم شوخی نمی‌کنم. یک...
‫باشه.
‫شل‌مغز.
‫تندتر برین وگرنه کلِ روز رو ‫باید همین کار رو بکنیم.
‫تندتر.
‫سه دور. دو دور دیگه مونده.
‫داره چی کار می‌کنه، پسر؟
‫یه جورایی انگار ‫شاید تو فانتزی‌هاشه؟
‫♪ الاغ، الاغ، الاغ، الاغ ♪
‫می‌شه دیگه این بازی رو تموم کنی؟
‫«می‌شه دیگه این بازی رو تموم کنی؟»
‫برو به درک، ماکتی.
‫- خودت برو به درک. ‫- اون که اصلا شدنی نیست.
‫- چرا، هست. ‫- نه، نیست.
‫چرا، هست.
‫آدم می‌تونه به درک واصل بشه.
‫- نه، نمیشه. ‫- چرا، میشه.
‫- چطوری؟ ‫- منظورت چیه چطوری؟
‫مثلاً بری زیر تریلی. ختمِ کلام.
‫تو گیاهخواری؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫خب، فکر کنم فقط دلم واسه حیوونا می‌سوزه.
‫اگه مثلا یه گاوِ سه زبونه باشه چی؟
‫که مثلا خیلی چندش و اینا باشه؟
‫آره. واسه اونم دلت می‌سوزه، تته‌پِته‌ای؟
‫بازم دلم واسش می‌سوزه.
‫می‌دونی، نمی‌تونی همین‌طوری راه بیفتی
‫گاوهای بی‌گناه رو بکشی فقط چون متفاوتن.
‫چطوری دلت نمی‌خواد یه گاز از این بزنی؟
‫تو اصلا دلت نمی‌سوزه؟ ‫اصلا؟
‫تقصیرِ اون نیست که سه تا زبون داره.
‫بی‌خیال، تته‌پِته‌ای. ‫چرا داری از کوره در می‌ری؟
‫- نمی‌رم. ‫- «نمی‌رم.
‫تقصیرِ اون نیست که سه تا زبون داره.»
‫«دو ثانیه وقت داری اون نیشخند رو ‫از رو صورتت جمع کنی.
‫دو.»
‫می‌شه واضح‌تر بگی؟
‫می‌شه واضح‌تر بگی؟ می‌شه واضح‌تر بگی؟
‫کجا می‌ری؟
‫دستشویی.
‫بیماریِ جنونِ گاوی.
‫هی، ایلای. چه خبر؟
‫فکر می‌کنی چند وقته که اینجاییم؟
‫ژلاتین.
‫چی؟
‫مخلوطش می‌کنی با کرم‌پودرِ آرایشی
‫و می‌ریزیش توی یه قالبِ سیلیکونی.
‫بعدش جزئیاتِ بیشتری بهش می‌دی ‫و در آخر خون رو اضافه می‌کنی.
‫داری درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫واسه اون... واسه اون شعبده‌بازی.
‫آره.
‫راستش، واسه خون،
‫خیلی مهمه که از این مدل‌های آماده نخری.
‫یا با شربتِ ذرت و رنگِ غذا درستش کن
‫یا دفعه‌ی بعد که دستت برید، یه مقدارش رو نگه دار.
‫تو این کار رو می‌کنی؟
‫آره، فقط کافیه شربتِ ذرت رو بریزی تو یه کاسه
‫و رنگِ غذا رو بهش اضافه کنی.
‫بعضی وقت‌ها دوست دارم ‫یه کم آب بهش اضافه کنم
‫- فقط واسه اینکه خیلی غلیظ نشه. ‫- نه.
‫تو... تو خودت رو زخمی می‌کنی؟
‫در حدِ چند تا زخمِ کوچیک.
‫آرامش‌بخشه.
‫مثلِ یه مدیتیشنِ صوتیه. نگاه کن.
‫نباید این کار رو بکنی.
‫چرا؟
‫چون کارِ بدیه.
‫بعضی وقت‌ها ناخنم رو انقدر تو ‫انگشتِ شستم فرو می‌کنم تا خون بیاد.
‫تو اهلِ اینجا نیستی، درسته؟
‫مامانم تو یه نشستِ رسانه‌ای ‫با یه یارویی آشنا شد.
‫فیل...
‫و عاشق شدن.
‫و اون بابام رو ترک کرد.
‫من قبلا تو بوستون زندگی می‌کردم.
‫پس در واقع، ما کلا از ریشه کنده شدیم.
‫واسه همین...
‫یه جورایی اوضاع عجیب غریب بوده.
‫مامانت رو دوست داری؟
‫اون مامانمه.
‫تا حالا به این فکر کردی که یه زمانی تو زندگیش،
‫مجبور شده واسه بره گدایی؟
‫اه، نه. تو دیگه چه جونوری هستی؟
‫ما می‌خوایمش. ‫ما بهش نیاز داریم.
‫باید اون گران‌بها رو داشته باشیم.
‫اونا از ما دزدیدنش.
‫یا خدا.
‫هابیت‌های مکار و کلک‌باز.
‫هابیت‌های چاقِ احمق.
‫ترجیح می‌دی با یه سگ هم‌خونه بشی ‫و هیچ‌کس هم از این موضوع باخبر نشه
‫یا اینکه اصلا سگ نداشته باشی ‫اما همه فکر کنن که تو یه سگ داری؟
‫هم‌خونه شدن با سگ. فکر کنم.
‫این خیلی خبیثانه است.
‫هی، تو با دکتر حرف زدی، نه؟
‫بهم این کرم رو دادن،
‫ولی فکر کنم داره بدترش می‌کنه.
‫کمک می‌خوای یا چی...؟
‫نمی‌خوام به تو هم سرایت کنه.
‫منظورت چیه؟
‫مریضیِ جذام.
‫جدی جدی باورت شده، نه؟
‫شماها دارین شوخی می‌کنین؟
‫خیلی خنده‌دار بود.
‫باشه، می‌تونین... ‫می‌تونین دیگه تمومش کنین.
‫جیک به همه گفت که جذام داری.
‫اصلا همچین چیزی وجود نداره.
‫گفت که داشتی کمرِ ایلای رو ماساژ می‌دادی.
‫آره، این کاملا دروغه. خب که چی.
‫گفت از روغن‌های معطر یا یه چیزی ‫مثل اسطوخودوس استفاده کردی.
‫می‌دونی که جذام الکیه، مگه نه؟
‫آره. خیلی احمقانه‌ست.
‫عینکِ شنات رو جا گذاشتی.
‫مرسی.
‫من جذام ندارم.
‫چی؟
‫به همه گفتی من جذام دارم.
‫- نه، نگفتم. ‫- چرا، گفتی. می‌دونم که گفتی.
‫من فقط واقعیت‌ها رو گفتم.
‫تقصیر من نیست که بقیه ازشون نتیجه‌گیری می‌کنن.
‫کدوم واقعیت‌ها؟
‫- اینکه داشتی کمرِ ایلای رو ماساژ می‌دادی. ‫- اون که...
‫ماساژ نبود.
‫باشه.
‫چه حسی پیدا می‌کردی اگه به همه می‌گفتم
‫مامانت مثلا قاتله؟
‫- گیج می‌شدم. ‫- گیج می‌شدی؟
‫خیلی زیاد گیج می‌شدم.
‫چرا؟
‫چون مامانم مرده.
‫این اصلا خنده‌دار نیست.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫من هیچ مشکلی ندارم.
‫باشه.
‫جذام الکیه.
‫باشه.
‫پس می‌شه لطفا به همه بگی که من سالمم؟
‫فکر کردم گفتی الکیه.
‫خب، هست.
‫مگه نه؟
‫شاید هم نداریش.
‫بعدش دستات رو شستی؟
‫- بعدِ چی؟ ‫- همون ماساژ.
‫ماساژ نبود.
‫واسه زدنِ کِرمِ حساسیتش کمک لازم داشت.
‫باشه.
‫چرا داری با من این کار رو می‌کنی؟
‫چی کار؟
‫- اینکه به همه می‌گی من جذام دارم. ‫- پسر، بی‌خیال.
‫نذار فکرِ بقیه تعیین کنه که تو کی هستی.
‫این دیگه چیه، از تو لپ‌لپ درآوردی؟
‫جمله‌ی دنیس رادمنه.
‫خب، من دو بار دستام رو شستم.
‫یعنی نگرفتم دیگه، نه؟
‫اصلا بوی خوبی نمی‌ده. بوی پا می‌ده.
‫نه، نمی‌ده.
‫آره، شاید چون من تو چشم و چالش بودم.
‫تو هیچ‌ جای خاصیش نبودی.
‫واست لقمه‌های خوشمزه آوردم.
‫سیب‌زمینی سرخ‌کرده داره، هات‌داگ، اسکیتلز...
‫پاستیل خرسی.
‫مرسی.
‫یه بچه‌ای بود، نیک سینسیگالی،
‫قبلِ سفرمون به نیویورک واسه ‫تماشای تئاتر تو فلاسکم ملین ریخت
‫و اتوبوس هم دستشویی نداشت، واسه همین...
‫آره.
‫مامانم مجبور شد بیاد دنبالم.
‫خیلی ضدحال بود چون من واقعا ‫اون تئاتر رو دوست دارم.
‫- آره. ‫- دیدم رفتی با یه دختر حرف زدی
‫و کپ کردی و گفتی از آناناس خوشت می‌آد.
‫دقیقا. حداقل من و لوگان با دخترا هستیم.
‫نه بابا، شماها هیچ غلطی نکردین.
‫- خب، یا... هی. ‫- خفه شو.
‫یا می‌تونی...
‫- تنها چیز. ‫- خب، من با مارگریت حرف زدم.
‫خب، شماها...
‫مرحله‌ی دوم، مهارت‌های حرکتی.
‫تعطیل.
‫ببین، این‌جوری بود که رو به دیوار بودی،
‫- نمی‌تونستی به سگه نگاه کنی. ‫- چی می‌بینی؟
‫می‌تونی مثلا...
‫آره، ولی نباید سگه رو ببینی، پسر.
‫- تو انگار سگِ راهنمای اون بودی. ‫- نه. یه گربه اونجاست...
‫به نظرتون تته‌پِته‌ای داره چی کار می‌کنه؟
‫سوالِ خیلی خوبیه. ‫تته‌پِته‌ای کدوم گوریه؟
‫احتمالا این دفعه بعدِ ماساژِ کمر، ‫داره شکمِ ایلای رو پماد می‌زنه.
‫شاید داره می‌زنه پشتِ شونه‌اش.
‫بزنه پشتِ شونه‌اش؟
‫اسمِ من تته‌پِته‌ایه و همین الان خودمو خیس کردم.
‫تته‌پِته‌ای!
‫امیدوارم خوابِ یکی از داف‌های ما رو ندیده باشی.
‫آره!
‫آخی، تته‌پِته‌ای!
‫- تته‌پِته‌ای! ‫- تته‌پِته‌ای!
‫تته‌پِته‌ای!
‫ببخشید. سلام؟ تلفن دارین؟
‫- الو؟ ‫- مامان.
‫سلام. بن، خودتی؟
‫بن؟ عزیزم؟ اونجایی؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫بن، اونجایی؟
‫آره. آره، من...
‫فقط می‌خواستم بدونم...
‫می‌تونی بیای دنبالم؟
‫عزیزم، کجایی؟
‫بن، پسرم، بهم بگو کجایی.
‫بگو همین الان کجایی...
‫بن.
‫هی، می‌دونی بهترین روزِ دبیرستانم کی بود؟
‫همون روزِ آخر.
‫متنفر بودم ازش. آره. واسم لقب گذاشته بودن.
‫بهم می‌گفتن خپل.
‫از دوره‌ی راهنمایی به بعد حتی اضافه وزن هم نداشتم،
‫ولی این اسم ولم نمی‌کرد و می‌دونی،
‫توی ذهنم مونده بود.
‫بعدش می‌دونی چی شد؟
‫فارغ‌التحصیل شدم...
‫و همه‌ی اونا رو پشتِ سر گذاشتم و از نو شروع کردم.
‫می‌بینی؟
‫پس... دورانِ ۲۰ سالگیت خوب بود؟
‫نه بابا.
‫نه، یعنی شکستِ عشقی خوردم و...
‫و بعدش هم که می‌دونی، یه کم چاق‌تر شدم،
‫حدودِ ۱۵ کیلو و بعدش هم،
‫خب، بعدش کمرم گرفت،
‫اونم دقیقا وقتی داشتم دستم رو دراز می‌کردم ‫دسته‌کلید رو بردارم،
‫و دکتر گفت هیچ‌وقت قرار نیست
‫خوب بشم و از این حرفا.
‫ولی با این حال،
‫آره، خیلی بهتر از دورانِ نوجوانیم بود.
‫حالا، ۳۰ سالگیم...
‫از ۲۰ سالگیم بهتر بود.
‫و الان، یعنی، ‫الانم رو نگاه کن، نه؟
‫۴۰ ساله و سرِ حال.
‫و...
‫دورانِ نوجوانیت بهتر بود از...
‫مثلا، ده سالِ اولِ زندگیت؟
‫عمرا.
‫اون دوران خوشیِ خالصه.
‫یعنی هیچی بهتر از اون نیست.
‫این افسرده‌کننده‌ترین سخنرانیِ انگیزشیِ تاریخه.
‫ببین، فقط...
‫خودت باش، چون...
‫مگه جز این ‫چیزِ دیگه‌ای هم می‌تونی باشی؟
‫تو خودتی. خیلی هم عالیه.
‫فقط خودت باش، پسر.
‫همه چی درست می‌شه.
‫می‌دونم کلیشه‌ایه.
‫نمی‌دونم این حرفا کمکی می‌کنه یا نه.
‫به هر حال...
‫مامانم که سرت داد نزد، زد؟
‫فقط نگران بود، همین.
‫واقعا ترسوندیش.
‫گریه کردن اشکالی نداره.
‫خودت رو خالی کن.
‫بریز بیرون. مشکلی نیست.
‫اون فقط بلد نیست چطوری یه آدمِ عادی باشه.
‫کسی اذیتت می‌کنه، بن؟
‫چون اگه اذیتت می‌کنن، باید بهم بگی.
‫چون این سکوتت به هیچ ‌کی کمک نمی‌کنه.
‫مخصوصا به خودت.
‫کارِ جیکه؟
‫چی؟ نه. نه. نه، واسه چی؟
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫گوش کن، آدمایی مثلِ جیک...
‫اونا فقط ترسیدن.
‫اونا از آدمایی مثلِ ایلای وحشت دارن
‫چون اون متفاوته.
‫می‌خوای یه راز رو بدونی؟
‫همه‌ی ما متفاوتیم.
‫همه‌مون.
‫من حتی به اونایی که بهم می‌گفتن خپل
‫فکر هم نکرده بودم تا همین الان.
‫در واقع، همین الان،
‫اونا احتمالا رو مبل لم دادن و
‫حدس بزن چی، خودشون خیلی خپل شدن.
‫خب، پس...
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫نظرت چیه؟
‫می‌خوای منو تا خونه برسونی؟
‫- اون کیه؟ ‫- آره. می‌بینی پسر؟
‫نه، اول اون اومد.
‫- مخالفم. دقیقا. ‫- تو چرا یهو گفتی تخم‌مرغ؟
‫باشه؟
‫نمی‌فهمم چرا باهاش مشکل داری.
‫پسر، این دیگه خیلی زیاده‌روی بود.
‫توی جایِ شخصی‌شون که نبود.
‫اونا از این وان‌های بزرگِ ماساژ دارن،
‫از اونایی که فواره‌ی آبش مثلِ آبشاره.
‫فقط کافیه لم بدی اون تو و...
‫پاهات رو دراز کنی. چه کیفی می‌ده.
‫پسر، عموی من جکوزی داره،
‫فشار آبش معرکه‌ست.
‫می‌بینی؟ اون می‌فهمه چی می‌گم.
‫ولی اینا یکی نیستن‌ها.
‫نه، دقیقا یکی هستن.
‫رفتن یه فست‌فودی.
‫تا حالا رستوران مغولی رفتی؟
‫پسر، روانی‌کننده‌ست.
‫یه سری آدم اونجان که ساتور هوا می‌ندازن.
‫خرد می‌کنن و می‌ندازن بالا.
‫«امروز چطوری خانم؟» بگیرش.
‫بزن و بنداز و بگیر.
‫من همیشه دلم می‌خواست یه رستوران راه بندازم.
‫صبر کن، شاید به جای اینکه
‫پشتِ میز بشینی،
‫ببرنت تو سونای شخصیِ خودت ‫و بگن، «صبح بخیر دوستان.
‫به سونای داغ خوش اومدین.
‫چی میل دارین؟» ‫۲۴ ساعته هم باز باشه.
‫تا حالا فکر کردی مثلا...
‫شاید این جذام صد درصد هم الکی نباشه؟
‫بی‌خیال.
‫سوالِ احمقانه‌ای بود.
‫فکر کنم یه چیزیم شده.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط حس می‌کنم یه چیزیمه.
‫آره، ولی...
‫ولی اون... اون فقط...
‫یه حسه، مگه نه؟
‫یعنی... در اصل واقعی نیست.
‫هی، تته‌پِته‌ای!
‫هی. چه خبر؟
‫با بابا واگز حرف زدم.
‫فقط می‌خواستم بگم اگه مثلِ یه عوضی رفتار کردم،
‫می‌دونی، معذرت می‌خوام.
‫چی؟ نه. ‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫من یه برادرِ بزرگتر دارم.
‫عادت دارم دور و برِ دوستاش باشم،
‫و ما همیشه با هم کل‌کل می‌کنیم.
‫آره، من اصلا نمی‌دونم درباره‌ی چی حرف می‌زنی.
‫واقعا؟
‫خب، می‌دونی، من... ‫دیدم اونا دارن باهات حرف می‌زنن،
‫اما... چی شد؟
‫می‌دونی، یه سخنرانیِ طولانی ‫درباره‌ی قلدری و این چیزا برام کردن،
‫اما...
‫خیلی مسخره‌ست.
‫مگه اینجا مهدکودکه؟
‫می‌دونی، شاید ایلای یه چیزی گفته.
‫این طور فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫- شاید. ‫- ممکنه.
‫فکر کنم بعدا می‌بینمت، پسر.
‫آره.
‫لعنتی! ‫لعنتی، اینا رو ازم جدا کنین!
‫نه، ولم کنین! تمومش کنین! لعنتی!
‫ولم کنین! ‫لعنتی!
‫نه، تمومش کنین! ولم کنین! بسه! نه!
‫نه!
‫ولم کنید!
‫بسه! لعنتی! تمومش کنین!
‫کمک! بسه! بسه!
‫بسه!
‫لعنتی!
‫بسه! ولم کنین! لعنتی!
‫بسه! تمومش کنین!
‫ولم کنین! بسه!
‫لعنتی!
‫گمشین!
‫- لعنتی! یا خدا! اینا رو بردارین! ‫- جذامی!
‫جذامی! جذامی!
‫برو پیشِ بابا واگز چغلی کن، پسر.
‫برو چغلی کن. برو چغلی کن.
‫ولم کنین!
‫اینا رو بردارین!
‫- خوبی؟ ‫- ایلای، ما فقط داشتیم شوخی می‌کردیم!
‫باشه؟ یه شوخیِ خنده‌دار بود! ‫دوستا از این کارا می‌کنن.
‫آخه چطوری این برات واضح نیست؟
‫جذامی! جذامی! ‫جذامی!
‫ترجیح می‌دی ۴۸ ساعت غذا نخوری
‫یا یه روز کامل رو با بابا واگز بگذرونی؟
‫فقط همین یکی موند. فکر کنم سالمه.
‫من حاضرم ۸۰ روز گرسنه بمونم.
‫من ۳۰ روز و ۲۳ ساعت گرسنگی رو انتخاب می‌کنم.
‫نه، نه. ۸۰ ساعت.
‫- دقیقا. ‫- هی.
‫یو. «دو ثانیه صبر کن. ‫اون نیشخند رو از صورتت پاک کن.
‫تمرین رو واسه همه لغو می‌کنم
‫و همه‌تون رو می‌فرستم ورِ دلِ مامان‌هاتون، پسر.»
‫چی؟
‫خب اگه آب بخوری، توش آب داره پس...
‫چی؟
‫برید! برو، برو، برو!
‫فشار بیار!
‫حرکت کن!
‫حواستون باشه! چشمت به توپ باشه!
‫فشار بیار! فشار بیار! فشار بیار!
‫توپ رو حرکت بده!
‫پرس کن.
‫پرس کن!
‫فشار بیار! فشار بیار!
‫- یه جای خالی پیدا کن. ‫- جدی می‌گم...
‫- توپ رو... ‫- پا بزن!
‫بجنب! حرکت کن، حرکت کن!
‫بجنبید!
‫برگردید عقب!
‫نه، نه، نه، نه! نه! نه!
‫- وایسا! ‫- توپ رو پاس بده!
‫بجنب.
‫ادامه بده!
‫خیلی خب، شوت بزن، شوت بزن، شوت بزن!
‫عالی بود، بن.
‫هی، این عوضی من رو چنگ زد.
‫- چی؟ ‫- خطا بگیر.
‫- چی رو خطا بگیرم؟ ‫- این چنگِ لعنتی رو.
‫تو همیشه اون سوت رو می‌زنی،
‫الان واسه این نمی‌خوای سوت بزنی؟
‫لعنتی، پسر! خطا بگیر!
‫لعنت بهش، پسر.
‫تو هیچ‌چی از واتِرپلو حالیت نیست، نکبت.
‫برو بیرون!
‫هی!
‫روبراهی؟
‫خوبی؟
‫هی! از استخر برو بیرون!
‫بیا دیگه.
‫بیا. برو بیرون.
‫هان؟ با خودت چی فکر کردی؟
‫هی. هر کی اول با دختر برقصه ‫۱۰ هزار تا برنده است.
‫این جذامه، اونم تو اوجِ کثافت‌کاریش.
‫- ایلای. ‫- چه خبر؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫ایلای! داری چی کار می‌کنی؟
‫- بن، دارم می‌رقصم. ‫- نه، ایلای، تو نمی‌رقصی،
‫چون هیچ‌ کسی رو نداری که باهاش برقصی.
‫چرا، دارم. ‫دارم با بوپی می‌رقصم.
‫اون اهمیتی به جذام نمی‌ده.
‫مگه نه، بوپی؟
‫هی! نکن!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫آخه تو داری...؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫ایلای.
‫ایلای، وایسا. به من گوش کن.
‫ایلای! ایلای، وایسا!
‫می‌دونی مشکلت چیه؟
‫تو حتی تلاش هم نمی‌کنی.
‫فکر می‌کنی همین‌ جوری می‌تونی خودت باشی
‫و اصلا برات مهم نباشه که بقیه چی فکر می‌کنن.
‫ولی این فقط وقتی جواب میده که «خودِ واقعیت»
‫از اون آدمایی باشه که ‫بقیه دلشون بخواد دور و برش باشن.
‫ایلای، هیچ‌کس دلش نمی‌خواد دور و برِ تو باشه.
‫هیچ‌ کی!
‫به من نگاه کن! با توام!
‫هی! ارتباط چشمی.
‫تا حالا چیزی درباره‌اش شنیدی؟
‫آخه چه مرگته تو؟ چه مشکلی داری؟
‫می‌دونی، یه روزی بالاخره مجبوری
‫بزرگ بشی و بفهمی وقتشه
‫مثل یه آدمِ واقعی رفتار کنی،
‫وگرنه بقیه‌ی اون زندگیِ نکبت‌بارت رو
‫باید بی‌کس و تنها بگذرونی!
‫اینو می‌خوای؟
‫بهم نگاه کن. این چیزیه که می‌خوای؟
‫ایلای. اصلا خنده‌دار نیست.
‫خیلی خب. برو تو.
‫باشه...
‫- حالش خوب می‌شه دیگه، نه؟ ‫- برو تو، بن.
‫مگه نه؟ ولی حالش خوب می‌شه، مگه نه؟
‫بن، برو تو! حالش خوب می‌شه.
‫لعنتی!