‫مگه کسی از نسل ما هست...
‫که با این آهنگ کلاسیک...
‫دهه ۱۹۶۰ به نام...
‫«سامبا تو کلوپ آرپژ» شادی نکنه؟
‫والدیر یه ارکستر داشت.
‫تو جشن‌های فارغ‌التحصیلی ‫اجرا می‌کردن.
‫اون ترجیع‌بند چی؟ ‫خواننده‌اش کیه؟
‫- خود موزیسین‌هان؟ ‫- آره.
‫این دوستت هم هست.
‫- آره، من هم بودم. ‫- ایول.
‫راستش، خود والدیر هم ‫ترجیع‌بندش رو خونده بود.
‫عالیه.
‫«کسی که زندگی نداره، ‫جرئت پایکوبی نداره.»
‫«هیچی بهتر از سامبا ‫تو کلوپ آرپژ نیست.»
‫گوش کنیم.
‫آهنگ «سامبا تو کلوپ آرپژ» ‫اثر لوئیز باندیرا و والدیر کالمون.
‫[داستان ما...]
‫[سال ۱۹۷۷ در برزیل رخ می‌ده،]
‫دوران شرارت‌آمیزی بود...
‫سلام.
‫کامل پر کنم؟
‫نگران نباش، مشکلی نیست.
‫- پر کنم؟ ‫- خب...
‫آره، پر کن، ولی...
‫اونجا چی شده؟
‫یکشنبه پیش بود.
‫عوضی بدبخت با چاقو اومد ‫نفت بدزده...
‫ریوانیلدو، کارگر شبانه‌مون، ‫یه شاتگان برداشت...
‫و به سینه و سرش شلیک کرد.
‫همون‌جا افتاد.
‫عوضی به سزای اعمالش رسید.
‫نگران نباش، تو مشتری‌ای.
‫به تو مربوط نیست.
‫خوبه؟
‫خیلی‌خب.
‫یه‌کم بیا عقب.
‫- بیا دم پمپ. ‫- باشه.
‫- از یکشنبه اونجاست؟ ‫- آره.
‫کل داستانش رو برات تعریف می‌کنم.
‫از آخرهفته کارناوال ‫که یکشنبه شب بود اونجاست.
‫ریواندیلو با صاحب اینجا تماس گرفت.
‫من هم گرفتم.
‫جواب ندادن.
‫ریواندیلو فرار کرد ‫تا تو صحنه جرم نگیرنش.
‫رفت جشن کارناوال.
‫من هم اینجا تو این افتضاح موندم.
‫کاپوت رو بزن بالا.
‫اگه برم،
‫کارم رو از دست می‌دم.
‫اگه بمونم،
‫این جسد رو به فساد دستم می‌مونه.
‫تقریبا به این مزخرفات عادت کردم.
‫چقدر؟
‫- لطفا ۱۲۰تا بیشتر نشه. ‫- باشه.
‫پلیس خبر نکردی؟
‫ای بابا، پلیس...
‫زنگ زدیم، گفتن چهارشنبه خاکستر میان،
‫آخه در طول کارناوال کارشون زیاده.
‫فعلا ازشون خبری نیست.
‫امروز پنج‌شنبه است. ‫بوی گندش از دیروز بلند شده.
‫می‌بینی سگ‌ها چیکار می‌کنن؟
‫آهای سگ‌ها!
‫از اینجا برین!
‫برین!
‫آشغال‌های عوضی، برین!
‫گم شین!
‫چه وضعشه.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫بالاخره.
‫ممنون.
‫[پلیس فدرال بزرگراه]
‫از یکشنبه اونجاست.
‫اصلا عجله نکردین.
‫ما اصلا خبر نداشتیم.
‫من این همه مدت دردسرش رو کشیدم.
‫- صبح به خیر آقا. ‫- صبح به خیر.
‫گواهی‌نامه و مدارک رو لطف کنین.
‫یعنی واسه جسد نیومدین اینجا؟
‫به هیچ وجه،
‫همکارم ازم خواست وایستیم و اون...
‫فولکس زرد رو بررسی کنیم.
‫لطفا کپسول آتش‌نشانیتون رو ‫نشون بدین.
‫می‌شه پیاده بشین آقا؟
‫چرا؟
‫باید سوار ماشین بشم.
‫می‌تونین بهم اعتماد کنین.
‫واقعا این کارها لازمه؟
‫آره.
‫لطفا پیاده شین.
‫اینجا بمونین، خب؟
‫کپسول سالمه.
‫آره...
‫سالمه.
‫تو ماشین مواد نیست؟
‫ماری‌جوآنا نمی‌کشین؟
‫نه.
‫سلاح چی؟
‫من سلاحی ندارم.
‫حرکت کن، واینستا.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد اینجا وایسته.
‫اون لاستیک یدک خیلی قدیمی نیست؟
‫لاستیک یدک سالمه.
‫خیلی‌خب.
‫ببینین آقا...
‫می‌شه...
‫به صندوق کارناوال پلیس ‫پول اهدا کنین؟
‫سروان...
‫سروان نیستم، گروهبانم.
‫گروهبان.
‫من سه روزه پشت فرمونم.
‫هرچی پول مونده بود ‫خرج بنزین کردم.
‫ولی اگه بخواین...
‫می‌تونین چندتا از این‌ها بردارین. ‫سیگاره.
‫می‌شه دستم بمونه؟
‫معلومه.
‫گم شین! برین ببینم!
‫برین!
‫ای بابا!
‫خاک بر سرتون احمق‌های عوضی.
‫از پرنامبوکو به کل دنیا.
‫سلام به شنوندگان «ژورنال دو کامرشیو»!
‫[راننده منم] ‫[هدایتگر خداست]
‫امروز سه‌شنبه چاقه.
‫خب، درد خیانت حال می‌ده؟
‫برات سخته؟
‫پس راحت باش و از این آهنگ شیکاگو...
‫به نام «اگه الان ترکم کنی» ‫لذت ببر.
‫[جادوگری کار فقراست]
‫[بخش یکم: کابوس پسرک]
‫[سازمان اقیانوس‌نگاری]
‫وای داداش!
‫- خدا خیرت بده پدر. ‫- خدا خیرت بده.
‫سرکار اوکلیج.
‫وایستا ببینم. ‫باید با افرادم صحبت کنم، خب؟
‫برو، برو کنار.
‫قبل از این که بریم تو...
‫بگو ببینم جریان چیه.
‫خب پدر...
‫گمون کنم همونی بود ‫که هفته پیش اومده بود.
‫چی؟
‫چی؟ دیوانه شدی؟
‫خیال کردی اگه جدی نبود ‫به پدر می‌گفتم...
‫از کارناوال بیاد اینجا؟
‫اینجا رئیس کیه؟
‫همون هنرمنده از کلانتری کوردیرو.
‫حالم از اون آشغال به هم می‌خوره.
‫فرناندو اینجا نیست؟
‫تو کارناوال خوش می‌گذرونه.
‫- خبرنگاری هم هست؟ ‫- نه.
‫فقط یه دانشمند و چند دانشجوئن.
‫چپ یا راست؟
‫ندیدم، خیلی فاصله داشتم.
‫مشکوکه.
‫افسر اوکلیج، لازم نبود بیاین.
‫کارم داره تموم می‌شه.
‫من اوکلیج کاوالکانچ، رئیس‌پلیس هستم.
‫در خدمتم.
‫این آدم یکشنبه پیدا شده، ‫باید سریع اقدام کنیم.
‫- یخچال ندارین؟ ‫- خرابه.
‫در حین کارمون ‫یه عضوش رو پیدا کردیم...
‫همون پاش رو می‌گم.
‫من داشتم می‌کشیدمش بیرون، ‫ولی با خودم گفتم بهتره نکشم.
‫پلیس خبر کردیم.
‫ای بابا...
‫اون کوسه کجا پیدا...
‫یا کشته شده؟
‫صد و پنجاه متری ساحل.
‫اونجا تو کادخا.
‫اون پای...
‫یه مرده؟
‫بهتره فعلا تشخیص ندیم.
‫اون کار متخصص علوم قانونیه.
‫- می‌خواین با چاقو قطعش کنین؟ لازم نیست. ‫- من تخصص دارم.
‫خرابش می‌کنین.
‫خودم در میارمش.
‫لطفا اونجا بمونین.
‫چاقو نمی‌خواد.
‫دستکش رو بده.
‫استاد، فقط یه سوال دارم.
‫شما عکس گرفتین؟
‫نه، عکسی نگرفتیم.
‫استاد،
‫کوسه نر بود یا ماده؟
‫نر.
‫ای وای!
‫ای بابا!
‫مأموریت انجام شد.
‫ای خدا، خیس آب شدی!
‫بیا.
‫- دونا سباستیانا؟ ‫- بله، در خدمتم.
‫- مارسلو؟ ‫- بله.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫- باید من رو برسونی. ‫- حتما، سوار شو.
‫این کلوویه. ‫کنار ماشین رو بگیر پسر!
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره.
‫- راحتی؟ ‫- آره.
‫بریم.
‫پلیس‌ها وقتی ریشت رو دیدن نگرفتنت؟
‫امروز جیبم رو زدن!
‫- چه‌جوری؟ ‫- سیگارهام رو گرفتن.
‫هیچی بهشون نده!
‫می‌تونی سیگار من رو برداری.
‫عمرا اگه بذارم سیگار من رو بگیرن.
‫چند وقته سیگار می‌کشی؟
‫شصت ساله.
‫شوخی می‌کنی! چند سالته خانم؟
‫رو گواهی تولدم نوشته ۷۷.
‫متولد سال ۱۹۰۰ـم.
‫ببین کی اینجاست!
‫ترسا ویکتوریا.
‫این مارسلوئه، تازه رسیده.
‫سلام.
‫- سلام، خوش‌وقتم. ‫- خوش‌وقتم.
‫این آنتونیو، شوهرشه. ‫اهل آنگولان.
‫اوضاع چطوره؟
‫ای بابا، داستانش مفصله.
‫می‌تونیم بشینیم و برات بگم.
‫دونا سباستیانا، امروز خیلی ‫سروصدا می‌کنن، مگه نه؟
‫نگران نباش، ازشون می‌خوام ‫آهنگ رو کم کنن.
‫سرم داره منفجر می‌شه.
‫- ردیفش می‌کنم. ‫- باشه.
‫- خوش اومدی. ‫- ممنون، امیدوارم بهتر بشی.
‫- فعلا. ‫- خوش‌وقتم.
‫اینجا اوفیراست.
‫بیست ساله ساکن اینجام.
‫اینجا واحد خواهرزاده‌ام زیزاست.
‫همه‌چی رو برات آماده کردم.
‫واقعا همه‌چی رو آماده کردی!
‫- همه‌چی تمیز و مرتبه. ‫- واحد خیلی خوبیه.
‫اثاثش کامله.
‫از کلووی خواستم همه‌جا رو تمیز کنه.
‫می‌شه این‌ها رو تو اتاق‌خواب بذارم؟
‫آره کلووی.
‫کل واحد رو تمیز و گردگیری کرد.
‫ولی به نظر من کافی نبود، ‫واسه همین دیروز یه مقدار عود،
‫برگ سداب و نمک مخصوص آوردم.
‫آیین نظافت رو اجرا کردم.
‫حرف نداری.
‫- خونه خودته. ‫- خیلی ممنون.
‫تو چی؟ مدرسه نمی‌ری؟
‫- نه، نمی‌رم. ‫- چرا؟
‫یه ماه پیش از ریو فورموسو رسید اینجا.
‫از دست پدر و عموش فرار کرده.
‫می‌خواستن مردی بشه ‫که خودشون می‌خواستن.
‫کلووی مرده.
‫- مگه نه کلووی؟ ‫- بله، من مردم.
‫فقط مرد باب میل اون‌ها نیست.
‫واسه همین اینجا کمکم می‌کنه.
‫هر کاری بخوام می‌کنه: ‫به گیاه‌ها آب می‌ده،
‫انبه می‌چینه، هر کاری می‌کنه.
‫بعد از سریال آبکی هم...
‫می‌ره می‌خوابه.
‫بعدا مدرسه رو ردیف می‌کنیم.
‫باید بری مدرسه.
‫پس یه گربه تو خونه هست.
‫دونا سباستیانا، این چیه؟
‫به گربه حساسیت داری؟
‫نه، گربه دوست دارم، ولی...
‫تو روستا به دنیا اومدن.
‫قرار بود بکشنشون، ‫زیزا آوردشون اینجا.
‫این‌ها لایزا و الیز هستن.
‫- لایزا و الیز؟ ‫- آره.
‫لایزا و الیز...
‫تو این واحد زندگی می‌کنن؟
‫تقریبا.
‫زیزا که رفت، گربه‌ها رو به من سپرد.
‫طبقه بالا پیش من زندگی می‌کردن،
‫ولی همیشه می‌اومدن پایین ‫و در رو می‌خراشیدن.
‫بعدش با خودم گفتم «ای خدا،»
‫«اون‌قدر دل‌تنگ زیزان ‫که در رو می‌شکنن.»
‫واسه همین به کلووی گفتم اینجا رو سوراخ کنه، ‫وحشتناکه.
‫من گفتم زشت می‌شه.
‫آره، گفتی.
‫تقصیر خودمه عزیزم.
‫ولی زشت شده، نمی‌شه انکار کرد.
‫در رو خراب کردن.
‫سلام دونا سباستیانا.
‫همسایه جدیدم کلادیا و دخترش دبرا.
‫- سلام. ‫- سلام، خوش‌وقتم.
‫خوش‌وقتم.
‫سر دخترت چی شده؟
‫شپش افتاده.
‫سرش رو کامل پوشوندن.
‫کلادیا استاد و دندون‌پزشکه.
‫مطلقه است!
‫حرف نداره.
‫- اومد دیدن تو. ‫- بس کن.
‫معلومه که این‌طور نیست.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫یه سر زدم.
‫نخود تو دهن من خیس نمی‌خوره.
‫- وای خدا، دونا سباستیانا، خواهش می‌کنم... ‫- هرچی بشه...
‫لازم نیست دونا سباستیانا.
‫- خوش‌وقتم. ‫- همچنین.
‫- به خونه ما خوش اومدی. ‫- ممنون.
‫اگه چیزی لازم داشتی، ‫من طبقه بالام.
‫- طبقه بالا؟ ‫- آره.
‫- کلووی هست؟ ‫- آره.
‫بهش می‌گم سیگار بخره.
‫خوشحال شدم.
‫حالا همه‌چی رو دیدی.
‫یه چیزی برات دارم.
‫بفرما.
‫باید جمعه صبح خیلی زود اونجا باشی.
‫- پنج صبح. ‫- ممنون.
‫خوشحالم تونستم کمک کنم.
‫[آرواره‌ها]
‫چقدر کوسه.
‫آره بابابزرگ.
‫دارم پوستر فیلم رو می‌کشم.
‫کی می‌تونم ببینمش؟
‫فرناندو، مخصوص افراد بالای ۱۴ ساله.
‫ضمنا، کابوس می‌بینی.
‫همین الانش هم کابوس می‌بینم بابابزرگ.
‫من نمی‌تونم آرامش داشته باشم، مگه نه؟
‫دونا لنیرا، می‌رم پسرم رو ببینم.
‫واقعا به نظرت باید اینجا باشی؟
‫می‌خوام فرناندو رو ببینم آقای الکساندر. ‫اینجاست؟
‫فرناندو.
‫یه پای بزرگ تو شکم کوسه بود.
‫ترسیده بودی؟ پای انسان؟
‫آره، پای انسان.
‫- تو تلویزیون دیدی؟ ‫- تو رادیوی بابابزرگ دیدم.
‫تو رادیوی بابابزرگ که نمی‌شه چیزی دید.
‫فقط می‌شه شنید.
‫باید اون آدمی رو...
‫که پاش رو از دست داده پیدا کنیم ‫و دوباره وصلش کنیم.
‫با پیچ یا...
‫یه‌کم چسب یا طناب.
‫- یا بدوزیمش. ‫- آره.
‫با اون بدوزیمش.
‫بابا، حالا می‌شه مامان هم ‫اینجا پیشمون باشه؟
‫الان خاطره مامان پیشمونه.
‫وقتی به کسی فکر می‌کنیم، ‫انگار اون شخص پیشمونه.
‫ولی می‌شه برگرده؟
‫نه پسرم.
‫مامان بیمار شد و از دنیا رفت.
‫برنمی‌گرده.
‫یادته وقتی سرما خورده بودی ‫و تبت خیلی بالا بود؟
‫آره، یادمه.
‫وقتی کسی سینه‌پهلو می‌کنه، ‫تبش خیلی بیشتر می‌شه.
‫وای! تا پنجاه درجه می‌رسه؟
‫تا پنجاه درجه می‌رسه.
‫خیلی غم‌انگیزه، مگه نه؟
‫آره، ولی من و تو اینجاییم.
‫مامان هم پیشمونه... تو یادمونه.
‫من فعلا با تو زندگی نمی‌کنم، ‫چون نمی‌تونم.
‫ولی واسه همین اومدم اینجا.
‫خب؟
‫تا بتونم تا ابد با همدیگه زندگی کنیم.
‫خودم و خودت.
‫[ایالت سائو پائولو]
‫این «تو دل شهر» رو همیشه می‌ذارن.
‫واقعا؟
‫خانمه چی شد؟
‫خوبه.
‫[سرجیو موتا دام]
‫الیورا اونجاست.
‫- الیورا! ‫- ستوان.
‫راستش، من معمولا نمی‌پرسم، ولی...
‫کنجکاو شدم.
‫اون پیرزنه که اون پشته کیه؟
‫به من چه که بهت بگم؟
‫خبرچین.
‫ای بابا.
‫برو بابا.
‫اون خانم باهات چه نسبتی داره؟
‫کنجکاوم.
‫دست خودت نیست، می‌خوای بدونی، مگه نه؟
‫ارث و حسادت.
‫تازه رسیدن.
‫کارم داره تموم می‌شه.
‫خودشه.
‫ظاهرا فرار کرده رسیفی.
‫اطلاعات بیشتری کسب می‌کنم ‫و ارائه می‌دم.
‫سفیدپوسته، بومیه،
‫دورگه است یا سیاه‌پوسته؟
‫سفیدپوسته.
‫کارش چیه؟
‫تو سند نوشته.
‫همون سمت راستیه...
‫که ریش داره.
‫چنین مردی...
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫بیشتر خرج برمی‌داره.
‫شصت‌هزار کروزادو می‌گیرم.
‫علاوه بر هزینه سفر، اقامت ‫و باقی مخارج.
‫من ۴۰.۰۰۰ می‌دم.
‫خدمات درجه‌یک می‌خوام.
‫نمی‌خوام هیچ مشکلی پیش بیاد.
‫دیگه با من تماس نگیرین.
‫فرض کنین وجود ندارم.
‫خودتون رسیدگی کنین.
‫احترامتون واجبه آقای جیروچی...
‫گیروچی!
‫آقای گیروچی.
‫ما تا حالا با همدیگه ‫در چند نبرد پیروز شدیم.
‫مذاکره‌مون بی‌هدفه،
‫آخه می‌دونین دستمزدم منصفانه است.
‫شصت‌هزار کروزادو.
‫سی‌هزارتا الان.
‫سی‌هزارتا بعدش.
‫- شما دوتا همیشه با همین؟ ‫- همیشه.
‫آره.
‫قرارداد رو با هم می‌نویسیم.
‫اگه قبول نکنین،
‫درک می‌کنم و احترام قائلم.
‫عید عین برق و باد گذشت.
‫خیلی عوضیه.
‫می‌خوام...
‫یه سوراخ بشه.
‫یه سوراخ؟
‫تو دهنش.
‫صداش در نیاد، فهمیدین؟
‫خیالتون راحت باشه.
‫خیلی‌خب.
‫همون شصت‌هزار.
‫سوراخ نشده؟
‫دندونم رسوب کرده.
‫اینجاست. یکی پیدا کردم.
‫خیلی زیاده.
‫مواظب باش.
‫مارسل!
‫بله دونا سباستیانا؟
‫محصولات رو آوردن. ‫بیا ولادمار رو ببین.
‫دونا سباستیانا.
‫- سلام. ‫- حالت چطوره؟
‫خوبم، بد نیستم.
‫ولی با احتساب ۷۷ سال سن، ‫حالم خیلی خوبه.
‫برات مشکل درست کرده؟
‫من براش مشکل درست می‌کنم. ‫حواسم بهش هست.
‫من عاشق این زن شدم.
‫- محافظ ماست. ‫- آره.
‫حواسم بهش هست.
‫خب، بگو ببینم، هر هفته میاریش؟
‫هر پنج‌شنبه.
‫والدینم مزرعه دارن.
‫هرچی بمونه رو جمع می‌کنیم،
‫من میوه و سبزیجات میارم...
‫- که مردم نرن اونجا؟ ‫- آره.
‫ماریا!
‫- دونا سباستیانا. ‫- سلام.
‫- صبح به خیر ولادمار. ‫- صبح به خیر.
‫سلام مارسلا.
‫محصولات پناهندگانمون رو می‌بینی؟
‫امروز مانگابا نداری؟
‫نه، مانگابا نمونده.
‫شاید بهتر باشه این کلمه رو نگیم، خب؟
‫اینجا به کار نمی‌بریمش.
‫«مانگابا»؟
‫«پناهنده.»
‫خب پس چی هستیم؟
‫فلاویا.
‫وایستا.
‫- می‌شه تکرار کنی؟ ‫- چه تاریخی رو می‌گی؟
‫بیست و پنج فوریه ۱۹۷۷.
‫تو چی؟
‫نوار مال ۱۹۷۸ـه.
‫سباستیانا.
‫خیلی‌خب.
‫توافقمون از این قرار بود:
‫قرار بود پنج صبح بیاد دفتر...
‫و آنیسیو رو که آشنامون بود...
‫دعوت کنه. ‫الان همین کار رو کرد.
‫[بخش دوم: خدمات مدارک شناسایی]
‫بادینکی.
‫حواست جمع باشه.
‫«پای یک مرد در شکم کوسه پیدا شده...»
‫اینجا هیچی نیست و هیچ‌وقت چیزی نخواهد بود ‫که خودم ندونم.
‫ببین.
‫«دانشجوی برزشناسی همچنان مفقود است.»
‫ای خدا، عجب فاجعه‌ای...
‫امکان نداشت بدونیم که آدم خوبی بود.
‫[خدمات مدارک شناسایی روبرتو سانتلمو]
‫ببین.
‫چرا نگران...
‫حرف روزنامه‌هایی؟
‫چون ممکنه یه مشت کمونیست حقیر...
‫بخوان گولمون بزنن پسرم.
‫تا وقتی جسدی در کار نباشه، ‫هیچ مشکلی نیست.
‫با یه پا به جایی نمی‌رسن.
‫ای بابا...
‫با اون پا؟
‫تو سردخونه شهره.
‫مارسلو؟
‫خودمم. آنیسیو؟
‫وقت‌شناسی.
‫بهم گفتن زود بیام.
‫به همه‌مون همین رو گفتن.
‫بریم تو.
‫- داس دورسا؟ ‫- بله؟
‫- لطفا قهوه و آب بیار. ‫- باشه.
‫- نمی‌خواد زیاد شکر بریزی. ‫- چشم.
‫- لهجه سائو پائولویی نداری. ‫- اهل پرنامبکوئم.
‫آها، که این‌طور.
‫ولی لهجه پرنامبکوییت یه‌کم عجیبه.
‫ژرالدو، لطفا روی این میز بذار.
‫صبح به خیر دونا داگمارا.
‫وانمود کنیم روز کاری عادیه، خب؟
‫پشت اون میز بشین.
‫- من کجا بشینم؟ ‫- اون پشت.
‫اونجا، پشت میز آخری.
‫امروز اومدیم به رئیس‌پلیس اوکلیج ‫کمک کنیم...
‫که طبقه پایین دیدیش.
‫اینجا ساعت هفت به روی مردم باز می‌شه.
‫بعدش کارت رو شروع می‌کنی.
‫ما پنج رسیدیم، ‫ولی تازه هفت باز می‌شه؟
‫آره. فرصت داری مستقر بشی.
‫مهم‌تر از همه...
‫جلسه داریم.
‫جلسه برای چی؟
‫خانم فورمیگا.
‫نه، الیزاندرا.
‫منتظرم لباس‌های امروز صبح برسن.
‫می‌شه حواست باشه؟
‫به پسره هم بگو.
‫ممنون.
‫پای مرغ میل داری؟
‫حتما.
‫انگار خوشمزه است.
‫سه‌تا واسه تو آوردم.
‫- پای می‌خوره تازه‌وارد؟ ‫- نه، ممنون.
‫خیلی سنگین نیست.
‫ممنون، من صبحانه خوردم.
‫واقعا؟
‫می‌تونی از این اتاق استفاده کنی.
‫- واسه تو کنار گذاشتم. ‫- ممنون.
‫سلام به همگی.
‫شما دعوت شدین.
‫اینجا بمونین، خب؟
‫اون خانم کیه؟
‫ماشین یه دختر سه‌ساله رو زیر کرده...
‫و نزدیک خونه‌شون مرده.
‫دختر یه خدمتکار بود.
‫واسه همین رئیس‌پلیس اوکلیج...
‫از آنیسیو خواست همه‌مون رو ‫قبل از ساعت کاری جمع کنه.
‫زود اومدیم تا شهادت اون خانم رو ببینیم.
‫اینجا کلانتریه؟
‫نه.
‫ولی امروز کلانتریه تا کار اون خانم پولدار ‫راحت بشه.
‫چه زن سنگ‌دلی.
‫خدمتکارش رو فرستاد نون بخره...
‫و دختر بیچاره رو تنها و گریان ول کرد.
‫دروازه باز بود.
‫دختره رفت بیرون... ‫احتمالا دنبال مادرش رفته بود.
‫اتوبوس زد بهش.
‫ظاهرا حتی به مادر دختره نگفتن...
‫زمان و مکان شهادت عوض شده.
‫افراد،
‫لطفا برگردین سر میزتون.
‫خواهش می‌کنم.
‫بیاین با رئیس‌پلیس اوکلیج همکاری کنیم.
‫افراد.
‫صبح به خیر.
‫خیلی ممنون که تشریف آوردین.
‫پرس‌وجو تو دفتر من انجام می‌شه.
‫لطفا عین روز کاری عادی کار کنین.
‫بعد از شهادت‌ها، عکاسان خبرنگار ‫میان عکس بگیرن.
‫لطفا با رئیس‌پلیس اوکلیج همکاری کنین.
‫من دارم طبق دستوراتم عمل می‌کنم.
‫تازه‌وارد عزیز، تو متأهلی...
‫یا دنبال همسر می‌گردی؟
‫آره.
‫ولی...
‫خوشم...
‫خوشم میاد.
‫اما...
‫پیچیده است.
‫[قربانیان کارناوال: ۹۱]
‫[پای انسان در شکم کوسه یافت شد]
‫بیش از صدتا می‌شه.
‫خیالت راحت باشه.
‫بیش از صد تلفات؟
‫شک ندارم.
‫- تو پلیسی؟ ‫- نه.
‫شبیه پلیس‌هایی.
‫نه، من پلیس نیستم.
‫اوکلیج الیورا کاوالکانچ.
‫- در خدمتم. ‫- مارسلو هستم.
‫مارسلو چی؟
‫آلوز.
‫مارسلو آلوز.
‫اسمت به پلیس‌ها میاد.
‫نه، من پلیس نیستم.
‫یه عکاس خبرنگار داره میاد.
‫اون خانم خیلی عذاب کشیده.
‫بچه‌ها خیلی دردسر درست می‌کنن.
‫ولی بگذریم، من رئیس‌پلیسم.
‫دفترم همین بغله.
‫- اگه چیزی می‌خواستی، حتما بگو. ‫- خیلی ممنون.
‫اونی که الان داره میاد...
‫آنیسیوئه.
‫- آشنا شدین؟ ‫- اوکلیج.
‫امروز با ما شروع به کار کرده.
‫کلی سفارشش رو کردن.
‫بایگانی رو نشونت می‌دم.
‫- باشه. ‫- انبار بایگانی.
‫هرچی خواستی، با کمال میل ‫در خدمتم.
‫خوشحال شدم.
‫اون...
‫رئیس‌پلیس اوکلیج آدم جالبیه.
‫آها، اون رو می‌گی.
‫مشکلات زیادی داره.
‫بهتره باهاش صمیمی باشی.
‫از طرف دیگه،
‫پسر سفیدپوستش،
‫سرجی...
‫خدا به دادمون برسه...
‫- اینجا محل کارته. ‫- خیلی‌خب.
‫ای خدا!
‫- تدارکات نمی‌خواد. ‫- عیبی نداره.
‫کار تو تحرک دائمیه.
‫کارت‌های شناسایی اینجا تمدید می‌شن.
‫من از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳...
‫اینجا کار کردم.
‫خیلی‌ها مردن.
‫اسمش رو بگو.
‫ماریا آپارسیدا دوسانتوس.
‫گولم که نمی‌زنی، مگه نه؟
‫مادرته؟
‫با نام پدر راحت‌تره.
‫خیلی‌خب، پس دنبال...
‫لورینالدو فرناندز دملو سولیموئس بگرد.
‫«سولیوئس»...
‫عجب نامی!
‫باقی چیزها اضافی‌ان.
‫لورینالدو...
‫لورینالدو فرناندز...
‫لورینالدو فرناندز.
‫آره، ایناهاش.
‫- هنوز دانشجو بود. ‫- نام پدر راحت‌تره.
‫الان برمی‌گردم.
‫مارسلو،
‫من اینجام که کمکت کنم.
‫با الزا کار می‌کنم.
‫چیز دیگه‌ای نمی‌گم.
‫می‌شنوی؟
‫- مادر دختره است؟ ‫- همون که مرده؟
‫ما دستور داریم کسی رو راه ندیم.
‫می‌دونم اون توئه!
‫نمی‌تونین برین تو خانم.
‫دونا کلیدی!
‫به من دست نزن!
‫دونا کلیدی، می‌دونم اون تویی!
‫می‌دونم اون تویی.
‫می‌خوام برم تو. ‫می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫می‌خوام تو روی خودم بگه!
‫ولم کن!
‫دونا کلیدی، می‌دونم اون تویی!
‫می‌خوام بشنوم چرا این کار رو کردی.
‫چرا دخترم رو تنها گذاشتی؟
‫نمی‌ذارین موکلم وارد ساختمون عمومی بشه!
‫برین کنار!
‫بیا از خیابون رد بشیم.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم، ‫خوشت میاد.
‫- الان؟ ‫- آره.
‫با آدم خفنی آشنات می‌کنم.
‫همه رو می‌برم اونجا، ‫تو هم می‌تونی بیای.
‫- رئیس‌پلیس اوکلیج بودی، درسته؟ ‫- در خدمتم. بریم.
‫- اون‌ور خیابون؟ ‫- زیاد طول نمی‌کشه.
‫من باید تماس بگیرم. ‫حتما باید الان بریم؟
‫الان اونجاست.
‫پدرت ازت خوشش میاد. ‫شانس آوردی.
‫بریم.
‫اون‌ور خیابون؟
‫اون‌ور خیابون.
‫یکی بود یکی نبود، ‫پادشاهی بود...
‫که کک بزرگی داشت...
‫و عین پسرش...
‫دوستش داشت.
‫سی و هشت.
‫خیاطش رو صدا کرد.
‫خیاطش اومد...
‫اومد!
‫هانس!
‫رفیق!
‫صداش آشناست.
‫سلام رفیق قدیمی. ‫هانزو کجاست؟
‫یکی از دوست‌هام رو آوردم ‫باهاش آشنا کنم.
‫بهش بگو اینجا نیستم.
‫چطوری رئیس‌پلیس اوکلیج؟
‫نمی‌شد یه‌وقت دیگه بیایم؟
‫- می‌شه بیام تو؟ هانس! ‫- آقا...
‫رئیس‌پلیس اوکلیج اومده!
‫هانس!
‫صبح به خیر!
‫دوست آلمانی من!
‫می‌خوام با دوستم آشنات کنم.
‫مارسلو، ایشون هانسه.
‫از سربازان آلمانی واقعی ‫جنگ جهانی دومه.
‫این آدم کلی خاطره داره!
‫امروز نه.
‫خسته‌ام.
‫زخم‌هات رو...
‫به بچه‌هام و دوستم نشون بده.
‫رئیس اوکلیج...
‫ما از زحماتتون تو کلانتری ممنونیم.
‫ولی لطفا بعدا تشریف بیارین. ‫حال هانس امروز خوب نیست.
‫رئیس، خواهش می‌کنم.
‫بذارین فقط دو کلام ‫با هانس حرف بزنم.
‫فقط می‌خوام زخم‌هاش رو ببینم.
‫امروز نه،
‫خسته‌ام.
‫خسته‌ام!
‫هانس، مجبور نیستی چنین کاری بکنی.
‫ای بابا! این سیاه‌پوسته آلمانی بلده!
‫بابا، گمون کنم حالش رو نداره.
‫هانس،
‫ببین.
‫جاهای گلوله...
‫روی پات رو نشونمون بده.
‫نشون بده دیگه.
‫گمون کنم...
‫نمی‌خواد صحبت کنه.
‫زخم‌هات رو نشون بده.
‫تو آلمان کوسه هست؟
‫زخم گلوله است؟
‫- خارق‌العاده است! ‫- ای بابا.
‫- حالم به هم خورد. ‫- نگفته بودم؟
‫آلمان؟
‫بلژیک.
‫بسه، باز هم می‌خواین؟
‫هانس...
‫من به فکر خودمونم.
‫این احمق...
‫امنیت ما و شما رو تأمین می‌کنه.
‫هیچ‌وقت درک نمی‌کنه...
‫که تو یهودی‌ای.
‫هیچ‌وقت.
‫برین بیرون!
‫از دفتر من برو بیرون!
‫دوست‌هات رو هم با خودت ببر.
‫برین بیرون!
‫تو فقط چون سرباز جنگ جهانی دوم بودی...
‫آلمانی بلدی.
‫حالا برین بیرون!
‫ای بابا!
‫[برزیل - بخش فدرال]
‫با «کوستا و کاپینیرو» تماس گرفتین، ‫امرتون؟
‫ممنون می‌شم گوشی رو بدین ‫جوئا پدرو.
‫الان وصلتون می‌کنم.
‫آقای جوئا، دوستمون زنگ زده.
‫الان وصل می‌کنم.
‫سلام جوئا. چه خبر؟
‫خوب گوش کن. امیدوارم حالت خوب باشه.
‫نگو کجایی.
‫- چرا؟ ‫- این تماس امن نیست.
‫تلفن‌هامون تحت نظره.
‫ببین، فقط باید با خط امن صحبت کنیم.
‫- حالا قطع کن. ‫- جوئا...
‫من قطع می‌کنم..
‫شماره‌ات رو بفرست تا بهت زنگ بزنم.
‫چه‌جوری شماره‌ام رو بفرستم؟
‫ای بابا!
‫تلگرافه.
‫[شماره ۲۱۶۱۸۰]
‫[داخلی ۲۲]
‫[پنج و نیم عصر منتظر تماسم.] ‫[پایان.]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تلگرافه.
‫چرا بازش کردی؟
‫ولی نخوندمش.
‫اگه نخوندیش، چرا بازش کردی؟
‫نمی‌دونم چی بگم...
‫«اژدهای بزرگ رو بیرون کردن.»
‫«مار بزرگ...»
‫- پدرو؟ ‫- خودمم.
‫با آقای الکساندر کار دارم.
‫منتظرته.
‫[ورود ممنوع]
‫خب، راه‌پله...
‫یه خانمی تو لابیه...
‫که انگار تسخیر شده.
‫این همون فیلمه.
‫- تماسی داشتم؟ ‫- نه.
‫ولی یکی پیغامی گذاشته بود.
‫[بابا، روز خوبی داشته باشی،] ‫[از طرف فرناندو.]
‫ممنون.
‫بریم.
‫[مخصوص کارکنان]
‫باز هم «آرواره‌ها» رو گذاشتی؟
‫پدرو قرار بود صبح شنبه پخشش کنه.
‫به‌خاطر پایی که تو شکم کوسه بود.
‫مردم خوششون میاد.
‫راستی،
‫فرناندو خیلی می‌خواد «آرواره‌ها» رو ببینه.
‫تو فکرش بودم شنبه بیارمش.
‫شوخیت گرفته؟
‫اگه به من بود اجازه می‌دادم.
‫خیلی براش بده.
‫اون بچه همین‌جوریش ‫از پوسترش کابوس می‌بینه.
‫فاطیما عاشق اون پنجره بود.
‫دوست داشت همون‌جا که الان نشستی بشینه.
‫می‌خوام ازت بپرسم.
‫تو چشمت نگاه کنم.
‫وقتی شوهرش بودی،
‫زیاد بهش بی‌وفایی کردی؟
‫بعد از این همه مدت چی می‌گی؟
‫بی‌وفایی کردی، مگه نه؟
‫آقای الکساندر...
‫من و فاطیما خیلی عاشق همدیگه بودیم.
‫تو بهتر از هر کسی می‌دونی، مگه نه؟
‫می‌دونم.
‫فرناندو اثبات همین مسئله است.
‫خب،
‫بی‌وفایی کردی، مگه نه؟
‫وایستا.
‫یکی کارت داره.
‫سلام جوئان. جواب داد.
‫خوشحالم صدات رو می‌شنوم ‫و می‌دونم سالمی.
‫باید زود صحبت کنم، زیاد سکه ندارم.
‫تونست اسمت رو ‫تو فهرست پلیس فدرال ثبت کنه.
‫یعنی نمی‌تونی از کشور خارج بشی.
‫خیلی عجیبه.
‫نمی‌تونم سفر کنم؟
‫دارم سعی می‌کنم درک کنم.
‫به بازیت گرفته.
‫بازی سطح بالا و کثیفیه.
‫ببین چی می‌گم،
‫یه دادرس خیلی جدی رو ‫از پرونده کنار گذاشته...
‫مد نظر رژیم بود، ولی جدی بود...
‫الان یه فاسد جاش گذاشته...
‫که رفیق خودشه.
‫ای بابا!
‫باید بگم...
‫وضع خیلی خرابه.
‫پس خواهش می‌کنم...
‫آفتابی نشو،
‫پنهان بمون.
‫آخرین سکه‌ام رو انداختم.
‫خوب گوش کن.
‫الزا...
‫الان مهم‌ترین فرد این ماجراست.
‫الزا.
‫جای خیلی خوبیه.
‫اینجا خونه یه تکنیسین اهل ریوئه.
‫این‌جوری هزینه هتل نمی‌ده.
‫- آقای الکساندر؟ ‫- الکساندر دخسوس دوناسیمینتو.
‫- من الزا هستم. ‫- خوش‌وقتم.
‫- من ولادمار هستم. ‫- سلام.
‫چه‌جوری صدات کنم؟
‫می‌تونی به اسمم صدام کنی... آرماندو.
‫صحبت با تو مایه افتخاره.
‫مگه نگفتی اسم جعلی استفاده می‌کنی؟
‫بد نیست؟
‫آره، خیلی خوب نیست.
‫بابت بلیت رایگان ممنونیم. ‫الان فیلم تماشا کردیم.
‫خوشتون اومد؟
‫من مذهبی نیستم، ولی ترسناک بود.
‫ولادمار داشت خودش رو خیس می‌کرد.
‫فیلم ترسناک دوست ندارم.
‫می‌شه مکالمه‌مون رو ضبط کنم؟
‫هرچی می‌خوای ضبط کن.
‫ضبط می‌کنم.
‫شبیه...
‫طرح محافظت از شاهدان آمریکاست.
‫اونجا همه‌چی با کلی منابع...
‫و بودجه دولتی انجام می‌شه.
‫اینجا همه‌چی بداهه و برزیلی انجام می‌شه.
‫هدفمون محافظت از تو مقابل برزیله.
‫از چند نفر محافظت می‌کنین؟
‫با تو می‌شه چهار نفر در رسیفی.
‫دو نفر دیگه تو فورتالزا ‫و یه نفر تو سالوادور.
‫همه تو یه خونه تو رسیفی هستیم؟
‫ببین، هر مورد متفاوته.
‫- پس همگی به هم کمک می‌کنیم. ‫- آره.
‫هزینه‌اش رو کی می‌ده؟
‫پولش رو دخترِ...
‫خانواده ثروتمندی در سائو پائولو می‌ده...
‫که خیلی وقته داره کشور رو ‫از هم می‌پاشونه.
‫کار امروزت چطور بود؟
‫خب، بهم تو کلانتری کار دادین...
‫شوخیتون گرفته؟
‫نه، کلانتری نیست.
‫تو واسه کار تو بخش مدارک شناسایی ‫درخواست دادی.
‫آره.
‫سعی می‌کنم مدارکی...
‫پیدا کنم که ثابت کنن...
‫مادر مرحومم واقعا وجود داشت.
‫ولی اونجا امروز کلانتری بود.
‫رئیس‌پلیس و همه اومده بودن.
‫صحبت کردین؟
‫خیلی عوضیه،
‫واقعا آشغاله.
‫بدترین بخشش اینه...
‫که انگار ازم خوشش اومده بود.
‫فقط بدون... اونجا یه متحد داریم.
‫آنیسیو.
‫مشکلی پیش نمیاد بدونه من کی‌ام؟
‫آنیسیو کمک می‌کنه.
‫ولی نمی‌دونه کی هستی ‫و ما برات چیکار می‌کنیم.
‫از گذرنامه برام بگین.
‫گذرنامه خودم و پسرم.
‫نمی‌دونم خبر دارین یا نه،
‫ولی من تو فهرست فدرال ثبت شدم ‫و سفرم ممنون شده.
‫با احتساب شرایط،
‫قبول داریم گذرنامه جعلی لازم داری.
‫می‌تونیم ردیفش کنیم.
‫می‌تونم مدارک رو جور کنم، ‫ولی چند روزی طول می‌کشه.
‫جریان چیه؟ ‫نمی‌فهمم.
‫گذرنامه جعلی می‌خوام چیکار؟
‫من که اشتباهی نکردم...
‫اصلا به شما چی می‌رسه؟
‫تو کی هستی؟
‫من پزشک اطفالم.
‫فقط می‌خوام کمک کنم.
‫آرماندو، بیا فعلا این حرف‌ها رو ول کنیم.
‫به فکر پسرت باش. ‫به فکر نوه‌ام باش.
‫آقای الکساندر، من مدام تو فکر پسرمم.
‫فوت دخترتون رو تسلیت میگم، آقای الکساندر.
‫فوت زن تو رو هم همینطور، آرماندو.
‫این کشور چطوری تونست زنی مثل ‫فاطیما رو از دست بده؟
‫برزیل تقاص بدی پس میده.
‫مخالفم.
‫جسارت نشه.
‫تقاص پس نمیده.
‫به هیچ عنوان.
‫آرماندو، ازت خوشم میاد،
‫ولی باید بری.
‫اگه من جای تو بودم، هر چه ‫زودتر از اینجا می‌رفتم.
‫کمکشون رو قبول می‌کردم و امروز می‌رفتم.
‫واسه همین این جلسه رو هماهنگ کردم دیگه.
‫آقای الکساندر...
‫باید از چیزهایی که برامون باقی مونده محافظت کنیم.
‫از تو و نوه‌م.
‫من میرم تو اتاق نمایش. درها رو قفل کن.
‫دوست داریم بیشتر درباره
‫انریکه کاسترو گیروچی
‫و نحوه درگیر شدنش بدونیم.
‫همه چی رو میگم.
‫این بار رو
‫از روی سینه‌م برمی‌دارم.
‫یه مکالمه‌ست.
‫داره ضبط میشه.
‫حالا درباره...
‫انریکه گیروچی برام بگو.
‫من...
‫آدم خشنی نیستم.
‫ولی این یارو...
‫حاضرم با یه چکش بکشمش.
‫با چکش جمجمه‌ش رو له می‌کنم.
‫تو...
‫سلاح همراهته؟
‫نه، ولی بلدم از چکش استفاده کنم.
‫باید برم دستشویی.
‫ضبط رو قطع کرد بره دستشویی...
‫دوست داریم بیشتر درباره
‫انریکه کاسترو گیروچی
‫و نحوه درگیر شدنش بدونیم.
‫فلاویا؟
‫- ...برام بگو. ‫- فلاویا.
‫یه مکالمه‌ست.
‫به کدوم تاریخ داری گوش میدی؟
‫- بله؟ ‫- به کدوم تاریخ داری گوش میدی؟
‫نوشته الزا و تو پرانتز، «مارسل،»
‫بیست و پنج فوریه سال ۱۹۷۷.
‫هنوز تموم نشده.
‫مارسلو همون آرماندوئه، می‌دونستی؟
‫منم همین رو شنیدم،
‫و گیج شدم.
‫پس مارسلو همون آرماندوئه.
‫- یه اسم قلابیه. ‫- آره.
‫خیلی باهوشی، فلاویا!
‫تو داری به کدوم گوش میدی؟
‫نوارهای آنیسیو.
‫از سال هفتاد و شش.
‫آره.
‫باید برم دستشویی.
‫چطوری با گیروچی آشنا شدی؟
‫اومد دیدن دانشگاه.
‫به عنوان مدیر گروه،
‫گاهی اوقات می‌رفتم فرودگاه رسیفی ‫به استقبال مهمون‌ها.
‫ایشون عضو هیئت‌مدیره شرکت برق ایالتی ‫به اسم «الکتروبراس» بود،
‫که واسه وزارت معدن و انرژی بود.
‫پس تو آرماندو هستی.
‫رزومه‌ت رو خوندم.
‫فکر نمی‌کردم این شکلی باشی.
‫- این حرفتون رو تعریف در نظر می‌گیرم. ‫- آره. هوا گرمه، نه؟
‫همین که دیدیش نظرت درباره‌ش چی بود؟
‫درباره گیروچی؟
‫که آشغاله.
‫و پسرش هم یه آشغال دیگه‌ست.
‫چند وقته مدیر گروهی؟
‫دو سال پیش دوره پسادکتریم رو
‫تموم کردم و برگشتم.
‫یه مدت هم برای انجام تحقیقات نبودم.
‫و بعدش انتخاب شدم.
‫تا حالا شده به کار کردن تو این صنعت فکر کنی؟
‫دوش‌های صنعتی برات مفیدن.
‫من از تحقیق کردن بیشتر لذت می‌برم.
‫گفت «دوش صنعتی؟»
‫آره، گفت به «دوش صنعتی» نیاز دارم.
‫کِی؟
‫میشد
‫اوت سال ۱۹۷۴.
‫به همه معرفیش کردیم،
‫به تمام اعضای گروه.
‫لواندا آزودو،
‫مارسلوس واسکنسلوس، سباستین پیرس...
‫کل ساختمون رو نشونش دادیم.
‫آزمایشگاه‌ها، پروژه‌ها...
‫پروژه برق مستقل،
‫پروژه ماشین برقی...
‫دستگاه تهیه چرم،
‫که باعث افتخار گروهمون بود.
‫بذارید همکارهام رو معرفی کنم.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- ایشون دکتر سوزان شفره...
‫- خوشبختم. ‫- از دانشگاه لیدز.
‫سانژی جزلین از دانشگاه فنی کبک.
‫شما بریتانیایی هستید؟
‫نه. آمریکایی هستم. اهل نیویورکم.
‫- ولی سانژی... ‫- من بریتانیایی هستم.
‫شما؟
‫- بله. ‫- جدی؟
‫بله. با همدیگه تو لیدز درس خوندیم.
‫الان تو کبک زندگی می‌کنم.
‫البته.
‫الان هم اینجاییم. ایشون حرف نداره.
‫همین دیگه. روز بعدش،
‫جلسه داشتیم.
‫تو جلسه طرف...
‫دهن ما رو بست.
‫برای اینکه وقتمون تلف نشه،
‫میرم سر اصل مطلب.
‫صحبت از الکتروباس که شد،
‫اینه که خیلی با پرنامبوکو فاصله داره،
‫کاری که شما دارید اینجا انجام میدید،
‫به نظر من باید جزئی از یه کل باشه.
‫شماها زیادی مستقل هستید،
‫و از ما جنوبی‌ها جدایید.
‫دلم می‌خواد تمرکزمون رو بذاریم روی ریو.
‫تو تحقیقاتتون
‫و تصمیم‌گیری‌هاتون ریو رو در نظر بگیرید.
‫برای جلوگیری از اینجور بحث‌های قدیمی،
‫درباره تفاوت شیوه کاری شمال و جنوب.
‫می‌دونم لهجه شما فرق داره،
‫شیوه کاریتون فرق داره.
‫حتی مدیر گروهتون یه مرد پشمالوئه.
‫نه، آرماندو؟
‫زنده‌باد تفاوت‌ها، نه؟
‫می‌خوام بگم،
‫چیزهایی که اینجا دیدم غافلگیرم کردن.
‫ببخشید.
‫فقط...
‫جهت شفاف‌سازی میگم.
‫تمام پروژه‌های ما تو یه روزنامه رسمی ‫منتشر میشن.
‫نمی‌دونم چرا غافلگیر شدید.
‫- بذار حرفم رو تموم کنم. ‫- به شرط اینکه مطالعه نکرده باشینشون.
‫در واقع حرفم یه تعریف بود.
‫- محض شفاف‌سازی گفتم. ‫- تعریف کردم دیگه.
‫خیلی خب...
‫در ضمن، تکنولوژی ساخت چرم...
‫اندازه‌گیری پوست چرم،
‫برای فرهنگ محلی خیلی مهمه.
‫برای گاوها، بزها...
‫برای اقتصاد ناحیه شمال شرقی خیلی مهمه.
‫از اون تکنولوژی خوشم اومد.
‫اینجا یه منطقه مرکزیه، نه ملی،
‫چه برسه بین‌المللی.
‫بیاید یه نگاه به پروژه ماشین برقی که ‫نشونم دادید بندازیم.
‫جالبه، چون آرماندو هم داره روش کار می‌کنه.
‫تو کانادا، دارن تحقیقات
‫پیشرفته‌تری انجام میدن.
‫اتفاقاً ما خودمون دوازده‌تا نمونه اولیه ‫از کنسرسیوم کانادایی خریدیم.
‫- از طرف «الکتروبراس.» ‫- می‌خواستم یه چیزی اضافه کنم...
‫شما و شرکتتون بخشی از اون کنسرسیوم هستید.
‫«الکتروبراس.»
‫«الکتروبراس» از کنسرسیوم دوازده‌تا ‫نمونه اولیه خریده.
‫«الکتروبراس؟»
‫- شرکت خودتون نه؟ ‫- «الکتروبراس.» میشه ادامه حرفم رو بگم؟
‫خب...
‫کنجکاوم بدونم،
‫آیا درسته پول مالیات‌دهنده‌ها
‫روی همچین پروژه‌هایی خرج بشه یا نه.
‫تو شمال شرقی...
‫چقدر چرت میگه.
‫در صورتی که مردم اینجا با اینهمه ‫مشکل سر و کله می‌زنن.
‫تازه،
‫باید با شرکت‌های بزرگتر خارجی هم رقابت کنید.
‫آقای گیروچی،
‫من لواندا آزودو هستم، یه پروفسور محقق،
‫و مدرکم رو از دانشگاه فدرال ‫ریو گرانده جنوبی گرفتم.
‫- شما جنوبی هستی؟ ‫- بله.
‫بودجه تحقیقات و پروژه‌های ما
‫از بودجه تحقیقات عمومی میان.
‫و پروژه‌های مشترک هم داریم،
‫که موسسات خارجی مستقل روشون ‫سرمایه‌گذاری کردن.
‫وقت بررسی معیارهای سرمایه‌گذاریتونه،
‫مخصوصاً اون موسسه‌های مستقل.
‫اول از همه لواندا بیچاره شد.
‫رفت واسه متروی
‫سائو پائولو کار کنه،
‫اون عوضی عضو کمیسیون فنیش بود.
‫این اتفاق برای تمام تیم افتاد؟
‫آره.
‫اصطلاح «دوش صنعتی» به حقیقت پیوست.
‫بودجه دانشگاه‌های ایالتی رو قطع کرد
‫که خودش سودش رو به جیب بزنه.
‫واقعاً...
‫بعدش هم کلی
‫اتهام به من خورد.
‫نمی‌دونم می‌دونی یا نه،
‫ولی دوتا مقاله جعلی منتشر شدن،
‫که یه حمله هماهنگ‌شده علیه تو بودن،
‫تو روزنامه‌های ریو و سائو پائولو.
‫خدا رو شکر
‫چیزی تو روزنامه‌های رسیفی ندیدم.
‫درست میشه.
‫امیدوارم.
‫آقای الکساندر،
‫لطفاً اینجا بشینید که بتونم ببینمتون.
‫من داستان رو از اول تعریف نکردم.
‫شب قبل از اون جلسه
‫رفتیم شام بخوریم.
‫من،
‫فاطیما،
‫گیروچی و پسرش.
‫کارش رو به عنوان منشیت شروع کرد، نه؟
‫من میرم دستشویی.
‫خانمت خیلی زیباست.
‫آب می‌خورید؟
‫بله، لطفاً.
‫من و خانمم شما رو به شام دعوت کردیم.
‫الان گفت معلمه، نگفت؟
‫ولی می‌دونم چرا اینجوری می‌کنی.
‫به خاطر پروژه باتری لیتیمیه، نه؟
‫حق امتیاز اون تحقیق رو گرفتم.
‫پروژه خودمه.
‫پیشرفت بزرگی نیست، ولی خب ‫حق امتیازش مال خودمه.
‫بطری رو بده به من.
‫حس بویایی من خیلی قویه، نه، پسرم؟
‫من رو که می‌شناسی.
‫ایشون با استفاده از دانشگاه حق امتیاز ‫تحقیقات رو مال خودش می‌کنه.
‫- باید بهم احترام بذاری. ‫- به من نگو...
‫می‌خواد با سیستم عمومی به بازار دسترسی ‫پیدا کنه.
‫باید در این موسسات مزخرف رو تخته کنیم.
‫- پول راحتی داری به جیب میزنی، نه؟ ‫- حرف دهنت رو بفهم.
‫پول مردم پول راحتیه دیگه.
‫من مدیر مرکز تحقیقاتی هستم ‫که بهش سر زدی.
‫کارمند دانشگاهی هستم که بهت خوش‌آمد گفت.
‫- باورم نمیشه. ‫- می‌دونستم بهتره بیام اینجا.
‫می‌دونستم.
‫آرماندو، تخصص من مهندسیه.
‫همه کاره‌ی کسب و کار خانوادگیمون هستم،
‫کسب و کاری که با سختکوشی و عرق ریختن ‫ساخته شده.
‫بابام ایتالیاییه، اهل جنوا.
‫رگ و ریشه‌ی من ایتالیاییه.
‫حالیت نیست داری با کی در میفتی، بچه‌جون.
‫تو یه کمونیستی.
‫- نه، نیستم. ‫- هستی.
‫کاپیتالیستی؟
‫- کمونیست رو به کاپیتالیست ترجیح میدم. ‫- گوش کن، آرماندو.
‫نقشه رو که بلدی.
‫برزیل.
‫شمال.
‫هر کسی یه جایگاه مشخصی داره.
‫باریکلا، آقا پسر.
‫فاطیما.
‫من تو دانشگاهی کار می‌کنم که ‫از شما پذیرایی کرد.
‫به قول تو بچه نیستم.
‫باید بهم احترام بذارید. ‫شام رو حساب کردیم.
‫جلسه فردا ساعت هشت و نیمه. ‫ماشین ساعت هشت میاد دنبالتون.
‫اگه می‌خواید بیاید، بیاید. ‫وگرنه نیاید.
‫اون احمق می‌تونه نیاد.
‫بذار سریع یه چیزی بگم.
‫بلند شدم رفتم چون دلم می‌خواست بالا بیارم.
‫همین که بلند شدم حالم خوب شد.
‫زنت رو کنترل کن.
‫احترام سرتون نمیشه.
‫ما رو زیر پاتون له کردید.
‫- بریم. ‫- وایسا.
‫- نه، نه... ‫- زنت رو کنترل کن.
‫گوش بده ببین چی میگم.
‫به حرمت آرماندو از سر شب هیچی نگفتم.
‫یه ذره هم براش احترام قائل نشدی، ‫مخصوصاً به عنوان یه پدر جلوی پسرش.
‫یاد پدر خودم افتادم که یه مرد فروتنه.
‫از نُه سالگی شاغل شد.
‫به این میگن یه مرد واقعی.
‫یه مرد واقعی. می‌شنوی؟
‫درست مثل شوهرم. که یه مرد واقعیه.
‫بیا بریم.
‫ولی تو حتی تو حال خودت نیستی.
‫خجالت بکش. شماها دیگه چجور آدم‌هایی هستین؟
‫اوه، منشی همون مادر آشغالته. ‫برو بمیر.
‫- آروم باش! ‫- خفه شو.
‫خفه شو.
‫- بشین. ‫- آرماندو...
‫آرماندو، دخالت نکن...
‫- هر کسی یه جایگاهی داره. ‫- آروم باش.
‫آخرین باری که کتک‌کاری کرده بودم ‫دبیرستانی بودم.
‫یعنی سال ۱۹۵۰ تو باشگاه مدرسه.
‫با این حال جلسه برگزار شد...
‫که تعریف کردم.
‫فاطیما واقعاً همچین حرفی درباره‌م زد؟
‫بله، آقای الکساندر.
‫خیلی خب.
‫پس...
‫گیروچی مجرمه.
‫باید بیفته زندان.
‫منظورم از زندان،
‫یه پناهگاه یا مزرعه نیست.
‫باید بیفته زندان کاراندیرو.
‫کارش در واقع خیانت به وطنشه.
‫یه کلاهبردار...
‫و قاتله.
‫تو این، چی بود اسمش، گروه «فراری‌هات،»
‫بیشتر از همه می‌خوام تو رو تبرئه کنم.
‫می‌فهمم... ‫دوتا دانشگاه خارجی من رو می‌خوان.
‫احتمالاً تحت فشار گذاشتنتون.
‫نه به خاطر اون...
‫اون دانشگاه‌های خارجی واقعاً می‌خوانت، ‫که عالیه.
‫ولی اون رو بیخیال.
‫ما مطلع شدیم دو نفر استخدام شدن
‫که بیان رسیفی و پیدات کنن.
‫اصلاً خبر خوبی نیست.
‫اهل ایالت ریو هستن و با هم کار می‌کنن.
‫اونی که پیرتره آگوستو بورباست.
‫سرباز بازنشسته، سال ۱۹۷۰ از ارتش ‫مرخص شده.
‫تو مینا ژرایس کار می‌کرده.
‫حتی نیروهای ارتشی به درد نخور هم نمی‌خواستنش.
‫یه کلاهبرداره.
‫اونی که جوون‌تره، بابی، پسرخوندشه.
‫میگن پدرخونده‌ش زده مادر بابی رو کشته.
‫و الان با هم کار می‌کنن.
‫گفتن قاتل استخدام کردن که من رو بکشن؟
‫آره.
‫کار گیروچیه؟
‫پاسپورت چی؟
‫میگن یه هفته، ته تهش ده روز طول می‌کشه.
‫چهار روز دیگه می‌رسونمش دستت.
‫چهار روز؟
‫چه اهانتی.
‫هم نسبت به فاطیما و هم نسبت به تو.
‫و نسبت به پسرت که پیش منه.
‫فاطیما خیلی سالم بود...
‫چهار روز؟
‫[خدمات پزشکی قانونی پرنامبوکو]
‫بیا بیرون صحبت کنیم.
‫درباره چی؟
‫یه موضوع مهم.
‫- چرا؟ ‫- بهتره بریم بیرون.
‫همون بیرون نگهش دار.
‫بریم، لوسیوس.
‫داریم میریم.
‫تن لیندینیو تو قبرش لرزید.
‫لعنتی!
‫این مقاله مثل بمب می‌ترکه!
‫گوش کن.
‫«پای پشمالو دوباره حمله می‌کند!»
‫نقاشیش هم قشنگ از آب دراومد.
‫پا پشمالو!
‫ماهی‌های پیرانیا امشب لذت می‌برن.
‫خودت باید بندازیش دور، سرجی.
‫- چی؟ ‫- خودت باید بندازیش تو آب.
‫همینجا نگه دار.
‫خوبه!
‫من میرم زنگ بزنم.
‫سینما سن لوئیز، شب بخیر.
‫می‌خوام با آقای الکساندر صحبت کنم.
‫فکر کنم رفتن.
‫وصلتون می‌کنم به اتاقش.
‫ممنون.
‫- الو. ‫- تماس جدید داری.
‫- الو؟ ‫- میشه با آقای الکساندر صحبت کنم؟
‫امروز زودتر رفته. ‫شما؟
‫می‌خواستم مطمئن بشم اسمش همون ‫الکساندر دژسوس دوناسیمینتوئه دیگه؟
‫کمکی از دستم برنمیاد، رفیق. ‫اسمت رو بگو،
‫بهش میگم...
‫وا...
‫انگار پدرزنش تو سینمای سن لوئیز کار می‌کنه،
‫نه جای دیگه.
‫عجب شیرمردی!
‫اومدن.
‫لعنتی.
‫این گردشگر رو باش!
‫چه سرهنگ وقت‌شناسی.
‫عجب کلاه قشنگی!
‫به افتخار شما گذاشتمش!
‫- ماشین پلیسه؟ ‫- بشین.
‫- بریم. ‫- خوشم اومد.
‫بشینید!
‫نوکرتم سرهنگ.
‫«نوکرتم سرهنگ.» ‫بچه پررو رو باش.
‫ستوان عزیز.
‫ستوان چیه بابا.
‫درستش ستوان یکمه! ‫من به یونیفرمی که یه دوران تنم بود افتخار می‌کنم.
‫اجازه بدید پسرخونده‌م، بابی رو معرفی کنم.
‫یا آبدیاس.
‫تو گواهی تولدش نوشته آبدیاس.
‫چقدر بزرگ شده.
‫خوبی، آبدیاس؟
‫نشونه‌گیریش خوبه؟
‫کجاش رو دیدی.
‫این سرجیه.
‫پسر مادرم.
‫اونی که کنارته آرلیندوئه،
‫مثل پسرمه.
‫ترجیح میدم همون بابی صدام کنید، آقای اوکلیج.
‫درستش رهبر اوکلیجه، من که شیرینی‌فروش نیستم.
‫شیرفهم شد؟
‫من کل عمرم زحمت نکشیدم
‫که من رو «آقا» صدا کنی.
‫اصلاً «بابی» یعنی چی؟ ‫بابی هم شد اسم یه مرد؟
‫اون روزی که به دنیا اومدی اسم‌های مردونه ‫تموم شده بودن؟
‫رهبر اوکلیج.
‫- بهتر شد. ‫- خیلی سختگیره، بچه‌جون.
‫خوشش نمیاد «آقا» صداش کنن، ‫عصبانی میشه.
‫فهمیدی دیگه؟ پس آروم باش.
‫اومدی ماموریت؟
‫فضولی نکن.
‫رفاقت جدا، کار جدا، خب؟
‫کارناوال خیلی باحال بودا.
‫تقریباً صد نفر مُردن.
‫درباره‌ی نمایش‌هاش تو روزنامه خوندم.
‫واقعاً کوسه پای یه نفر رو خورده؟
‫این داستان واسه گردشگرهاست.
‫راستی،
‫داریم میریم «دور دور؟»
‫«دور دور؟»
‫میریم «دور دور.»
‫پس چی. داریم میریم دور دور.
‫کجا؟
‫آروم باش، بچه‌جون.
‫ما امروز گردشگریم،
‫نمیریم «دور دور.»
‫برنامه چیه؟
‫همه چی هماهنگ شده.
‫اولی «۱۵۷.»
‫بعدش «۱۵۷» و «۲۱۳.»
‫اون پشتن.
‫جدی؟
‫«۱۵۷» و «۲۱۳.»
‫لعنتی.
‫«۲۱۳» یعنی...؟
‫احتمالاً منظورش حمله‌ست.
‫«۱۵۷» یعنی «سرقت مسلحانه و قتل.»
‫بچه‌های خوبین.
‫«ساکن محلی، پدرو جورجه دوناسیمینتو،
‫بیست و هفت ساله، دانشجو،
‫ساکن ناحیه موشتاردینیا،
‫شبونه برای پیاده‌روی به همراه
‫دوستش، الکساندرینو بورجس سی و دو ساله،
‫پروتزیست دندانی که ساکن ناحیه بوبمبا دوامرتریو ‫بود رفتن به پارک سیزده مه،
‫که خیلی ناگهانی
‫سایه‌ای از ناکجاآباد بهشون حمله کرد
‫و بهشون لگد زد.»
‫چقدر عجیب.
‫عجیبه، ولی می‌دونیم جریان چیه دیگه؟
‫ولی روزنامه یه جوری نوشته انگار اخباره!
‫ترسا، حمله رو بخون. عالیه.
‫بخون.
‫- تو که خوندیش. ‫- آره.
‫ولی با لهجه انگلیسی تو باحال‌تره.
‫ممنون.
‫خدای من!
‫سلام دوستان.
‫- سلام. ‫- عزیزدلم.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- آره.
‫مارسل، خوشحالم واسه خداحافظی اومدی.
‫دونا سباستیانا گفت قراره برید.
‫- خواستم کنارتون باشم. ‫- سلام!
‫من ژرالدو هستم، دوست سباستیانا.
‫«پا پشمالو» تو کاسا آمارلو خیلی معروف شده.
‫خیلی داستان عجیبیه، نه؟
‫- می‌تونم تماس بگیرم؟ ‫- اگه قرار نیست به خارج زنگ بزنی حتماً.
‫بیا کمک کن ظرف‌ها رو بشوریم، کلووی.
‫از رسیفی خوشم نمیاد.
‫اینجا باهام درست رفتار نکردن.
‫ببخشید دیر وقت زنگ زدم.
‫می‌خوام برای آقای الکساندر یه پیغام بذارم.
‫دلم می‌خواد با پسرم صحبت کنم.
‫شهر عجیبیه، ولی...
‫مشکلی نیست.
‫ولی قضیه «پا پشمالو» که می‌پره رو سر بقیه،
‫تو لوآندا خیلی می‌گیره!
‫ممنون، سولیکا.
‫ممنون.
‫- این نوشیدنی نیشکره؟ ‫- آره.
‫زنده‌باد آقای مارسلو.
‫مارسلو لقبته؟
‫مارسلو...
‫اسم من آرماندوئه.
‫ولی اگه می‌خواید همون مارسلو صدام کنید.
‫ترجیح میدم اسم واقعیم رو...
‫نگم.
‫«ترسا ویکتوریا...»
‫اسم عمه عزیزم بود.
‫همیشه دلم می‌خواست اسمم «ترسا ویکتوریا» باشه.
‫اسم قشنگیه.
‫از اسم‌های چند بخشی خوشم میاد.
‫از این اسامی برای امنیتتون استفاده میشه.
‫سخته که با یه اسم خارجی صدات کنن.
‫محض احتیاطه دیگه.
‫اسم من سباستیاناست.
‫عوض نکردمش.
‫اسم منم کلوویه.
‫همون کلووی خالی.
‫ای کاش اندازه شماها شجاع بودم،
‫جدی میگم.
‫ولی زندگی کردن با تهدید مرگ ‫خیلی سخته.
‫من رو تهدید به مرگ کردن.
‫منم همینطور.
‫اینقدر غصه نخورید،
‫بذارید آهنگ بذارم.
‫دونا سباستیانا، نمی‌خواستم ‫ضد حال بزنم.
‫کمکم کن.
‫این حرف رو زدم چون...
‫زنده‌م، قویم.
‫یه پسر دارم.
‫می‌خوام زندگی کنم.
‫فقط...
‫امروز فهمیدم
‫که مرگ از رگ گردن بهم نزدیک‌تره.
‫واقعاً غافلگیر شدم.
‫به عنوان کسی که با هر دو طرفین ‫سیاسی آنگولا مخالفم،
‫پناه گرفتن تو اینجا
‫واقعاً فوق‌العاده بود.
‫من و آنتونیو دیگه باید بریم.
‫با یه هواپیما که پرچم پرتغال روش نیست، ‫خودمون اینطور خواستیم.
‫ترسا، خیلی حرف میزنی.
‫دونا سباستیانا،
‫تو حرف نداری.
‫خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫کجا میری، ترسا؟
‫نیاز نیست درباره‌ش صحبت کنیم.
‫ولی ممنون.
‫خواهرزاده‌م زیزا عاشق این آهنگ بود.
‫کشته مردشه.
‫فکر کنم با من کار دارن.
‫سلام، آقای الکساندر.
‫خوبه.
‫بعداً صحبت می‌کنیم، شب بخیر.
‫دلم نمیاد ناراحتیت رو ببینم. ‫بیا موزه کوچولوم رو ببین.
‫ببین...
‫این خواهرزادمه،
‫اینجا زیزا بچه بود.
‫اینجا دیگه بزرگ شده.
‫این تویی؟
‫با نامزد سابقم، آندریا.
‫تو ساسوئولوی ایتالیا.
‫جدی؟ تو ایتالیا زندگی کردی؟
‫هفت سال. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲.
‫- نگفته بودی. ‫- نپرسیده بودی.
‫بعد از تموم شدن جنگ برگشتم.
‫رفتم ایتالیا درس موسیقی بخونم.
‫وقتی اوضاع بهم ریخت موندنی شدم.
‫نمی‌تونستم برگردم.
‫اونجا کمونیست بودم. بعد آنارشیست شدم.
‫یا برعکس، یادم نیست.
‫با چشم‌های خودم یه چیزهایی دیدم
‫که براتون نمیگم.
‫با خودم به گور می‌برم.
‫اونجا سه کار انجام دادم،
‫که باز هم نمیگم.
‫ولی کاری که لازم بود انجام بدم رو انجام دادم.
‫برای تموم شدن حرفام...
‫به افتخار شماها می‌نوشم!
‫عالیه.
‫به افتخار هارولد که در واقع اسمش هارولد نیست.
‫به افتخار این زن، که به اسم ‫ترسا ویکتوریا می‌شناسمش.
‫که قراره با آنتونیو بره سوئد.
‫به افتخار کلادیا،
‫که همون کلادیاست.
‫و دبورا،
‫که مطمئنم تو برزیل بهتری زندگی خواهد کرد.
‫تو برزیلی بزرگ میشه که قرار نیست ‫اینقدر شرور باشه.
‫نوش جان.
‫ممنون، دونا سباستیانا.
‫ویلمار.
‫آقای بابی.
‫آقای آگوستو.
‫همینه؟
‫خودشه.
‫پرس‌وجو کردم، گفتن بهترین آدم خودتی.
‫نمی‌دونم.
‫از پسش برمیاد؟
‫آره.
‫ماموریتت تو همین رسیفیه.
‫باید مسئولیت‌پذیر و قابل اعتماد باشی.
‫طرف پولداره یا فقیر؟
‫چه می‌دونم!
‫خوشتیپه ولی پولدار نیست.
‫پس پولداره.
‫هزینه‌ش بیشتر میشه.
‫اسلحه داره؟
‫نه.
‫بزدله.
‫چهار هزارتا می‌گیرم.
‫چه خبره!
‫با چی می‌کشیش؟
‫اسلحه متوسط: کالیبر سی و هشت.
‫از دقتش خیالتون راحت باشه.
‫دو هزارتا میدم.
‫چهار هزارتا می‌گیرم. چونه نزن.
‫همچین شغل مزخرفی داری،
‫مثل حیوون واسه دو قرون شکر جابجا می‌کنی.
‫کاری که ازت می‌خوایم خیلی راحته.
‫اطلاعاتی داریم که می‌تونه کمکت کنه.
‫«مثل حیوون...»
‫از لحن حرف زدنت خوشم نیومد.
‫همونیه که می‌خوایم.
‫چهار هزارتا.
‫قبول.
‫ولی همین الان باید راه بیفتی.
‫دو هزارتا پیش پرداخت بدید.
‫همین الان.
‫سورینو. باید برم.
‫- نیم ساعته برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫- اینجا دست تو. ‫- حتماً.
‫- ببخشید. ‫- سلام.
‫- آقای الکساندر اینجاست؟ ‫- همین الان رفت.
‫جدی؟
‫حیف شد.
‫[پا پشمالو از سردخانه یک ساق پا دزدید]
‫[ماریا آپارسیدا دوس سانتوس]
‫ماریا آگوستا؟
‫- ماریا آپارسیدا؟ ‫- ماریا آپارسیدا.
‫اسامی این مدلی زیادی اینجا نیست.
‫مادرته؟
‫گیر دادی که پیداش کنی، نه؟
‫مادرم فوت کرده، می‌خوام مدارکش ‫رو پیدا کنم.
‫حتی شده یدونه.
‫می‌دونم کارت شناساییش اینجا صادر شده.
‫می‌خوام پرونده‌ش رو پیدا کنم.
‫امیدوارم پیدا کنی.
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر، رئیس. ‫- صبح بخیر.
‫کارت‌های شناسایی اینجا صادر میشن؟
‫بله، قربان.
‫برندا الیورا داماتا.
‫باید با یکی صحبت کنم.
‫ماریا یوجینیا...
‫آرماندو.
‫اسمش مارسلوئه.
‫الیزاندزلا، بذار بیاد تو.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- آرماندو صدات کردم.
‫- فرناندو خوبه؟ ‫- خوبه.
‫گفت این رو بدم بهت.
‫قول دادم
‫صبح میام میدم بهت.
‫برش گردون.
‫«بابا،
‫مادربزرگ و پدربزرگ خیلی مهربونن،
‫ولی می‌خوام پیش تو زندگی کنم.
‫فکر کنم کم‌کم دارم
‫مامان رو فراموش می‌کنم.
‫زود برگرد،
‫فرناندو.»
‫نوه‌م رو با خودت می‌بری؟
‫پسرم رو می‌برم.
‫خوب می‌کنی.
‫تصمیم درستیه.
‫باید برم.
‫- اسناد و مدارک مادرت رو پیدا کردی؟ ‫- نه.
‫کلاجیا آندراده لیما ملو.
‫ببخشید...
‫ماریانا داراشا پینیرو.
‫ماریانا؟
‫ممنون.
‫بعدی، کائوا باروس کامپوس.
‫دموستنیس جرا فریرا.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫ایشون آرماندوئه؟
‫نه.
‫اسمش مارسلوئه.
‫آرماندو.
‫آرماندو!
‫اسمش آرماندو نیست.
‫چند نفر رو با خودت ببر، بترسونیدش.
‫کلاً دوتا ماشین گشت داریم.
‫ببخشید.
‫فرمانده اوکلیج، ببخشید.
‫بله، مارسلو.
‫باید باهاتون صحبت کنم.
‫بفرما.
‫می‌دونین که من اسلحه ندارم.
‫ما اینجا جونمون تو خطره.
‫یه آقایی اومد
‫و دخترها رو اذیت کرد.
‫مگه میشه.
‫من رو تهدید کرد...
‫داره دردسر درست می‌کنه، ‫واسه همین اومدم پیش شما.
‫باید اسلحه همراهت داشته باشی، رفیق.
‫اینجوری مردم بهت احترام می‌ذارن.
‫دستت رو بیار جلو.
‫دستم رو...
‫دستت رو ببر جلو.
‫ببر.
‫درسته.
‫داری استرس می‌گیری.
‫مگه با زن یارو صحبت کردی؟
‫نه، اصلاً نمی‌شناسمش.
‫الان پایینه.
‫فرمانده اوکلیج...
‫اگه فکر نمی‌کردم
‫شرایط خطرناکیه
‫ازتون کمک نمی‌خواستم.
‫- آرلیندو؟ ‫- بله؟
‫برو چک کن.
‫چشم، اتفاقاً مشتاقم ببینمش.
‫- بریم. ‫- ممنون، فرمانده.
‫پاشو بریم، یه خبرهاییه.
‫- همین الان؟ ‫- فوریه.
‫[کلاهبردارها]
‫تو دفتری که کارت شناسایی صادر می‌کنه.
‫واقعاً خودشه؟
‫صد در صد.
‫دقت کردم.
‫ادامه بدم؟
‫بابی همراهته؟
‫نه، تو سینما موند.
‫چه بهتر.
‫از شرش خلاص شو.
‫چشم.
‫تو دماغش شلیک کن.
‫داره با تلفن صحبت می‌کنه.
‫همونیه که کلاهش قرمزه؟
‫بریم، مارکو.
‫بقیه پولت پیش منه.
‫آقا...
‫مزاحم رفیق ما شدی؟
‫پاسپورتت رو نشون بده.
‫من می‌شناسمش.
‫پاسپورتم رو جا گذاشتم.
‫شلیک کرد!
‫اونجا تیراندازی شده. انگار جهنمه.
‫لعنتی.
‫کار امروز رو
‫به فردا ننداز، بنداز پس فردا!
‫زنده‌باد به تعویق انداختن!
‫زنده‌باد بیکاری جمعی!
‫اونی که کلاهش قرمزه؟
‫اون سمتی؟
‫عشق آزاد هزینه‌برداره!
‫دوراندیشی رو
‫بیمه کنید!
‫میل ما بیشتر و بیشتر میشه!
‫آینده یا افتخار معنای خاصی ندارن!
‫چیزی جز باد نمی‌بینم!
‫کتاب‌ها رو چک کنید!
‫کمک...
‫آرلیندو کجاست؟
‫- دیدی چی شد؟ ‫- آره.
‫هیولای جنگلم،
‫آزاد و شاد راه میرم،
‫به دنبال سرنوشتم، پول درمیارم. ‫فردا بهتر زندگی می‌کنم.
‫مسیر من باید آزاد بشه،
‫من از کسی صدقه نخواستم.
‫تا زنده‌اید مراقب عشقتون باشید.
‫نباید پرونده‌ها رو ببری بیرون.
‫به خاطر اتفاقی که افتاد کل ‫خط‌های تلفن مشغولن.
‫بگو ببینم، اسمت مارسل نیست، نه؟
‫«مثل یه حیوون...»
‫الزا.
‫همین الان پاسپورت‌ها رو می‌خوام.
‫الزا...
‫دوران اقامتم تو رسیفی به پایان رسیده.
‫برید عقب! پخش شید!
‫[قربانی‌های کارناوال: نود و یک نفر]
‫[آرایشگر به گردشگر جنوبی شلیک کرد]
‫[شاید انگیزه‌اش انتقام بوده است]
‫دنی.
‫بله، فلاویا؟
‫بگو.
‫تحقیق کردی ببینی چه بلایی ‫سر اینا اومد؟
‫می‌دونی که یه مقدار استرسی هستم؟
‫تو اینترنت گشتم، ولی هیچی پیدا نکردم.
‫همه‌شون قبل از دوران گوگل زندگی می‌کردن.
‫باید روزنامه‌ها رو بگردیم.
‫باشه، ولی سخته.
‫دارم به حرفای آنیسیو گوش میدم که ‫سعی کرد به آرماندو کمک کنه، می‌دونی؟
‫برگشتی به پرونده آرماندو؟
‫شوکه شدی، نه؟
‫آره، باید یه مقدار ازش فاصله می‌گرفتم.
‫خب...
‫نمی‌دونم چرا، ولی داستانش ‫خیلی تحت تاثیر قرارم داد.
‫احتمالاً به خاطر اینه که خانواده خودمم ‫اهل پرنامبوکو هستن.
‫بابابزرگم که فرقی با بابام نداشت.
‫خوشم میومد با هدفون به صدای ‫آرماندو گوش بدم.
‫صدای قشنگی داشت.
‫[دانشمند به قتل رسیده به فساد متهم شد]
‫بگیرمش؟
‫[آرماندو سولیموئس، چهل و سه ساله، تیر خورد]
‫[به نظر می‌آمد این قتل اقدامی برای لاپوشانی بود]
‫بگو، «بابایی.»
‫ممنون، خداحافظ.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫می‌خوام دکتر فرناندو دملو سولیموئس رو ببینم.
‫منتظرمه.
‫دکتر فرناندو.
‫- فلاویا، درسته؟ ‫- دقیقاً.
‫اهداکننده هستید؟
‫بله.
‫وزنتون چقدره؟
‫پنجاه و دو کیلو.
‫دکتر فرناندو.
‫مشتاق دیدار.
‫چطورید؟
‫وقتی گفتم به شرطی حاضر میشم ‫ببینمت که خون اهدا کنی شوخی کردم.
‫ولی خب نیتم خیره.
‫اولین باریه که خون میدم.
‫جات امنه. مگه نه، رزا؟
‫همه چی مرتبه.
‫میشه خونم رو ببینم؟
‫اهل مینا ژرایس هستی؟
‫بله، ولی چند سال تو سائو پائولو زندگی کردم.
‫اول دلم نمی‌خواست،
‫ولی خوشحالم این کار رو کردم.
‫- می‌خوای بردارمش؟ ‫- بله، لطفاً.
‫ممنون، رزا.
‫الان وقت خوراکیه، براش شیرکاکائو می‌گیرم.
‫می‌دونم بابات یه مدت
‫تو رسیفی دنبال اسناد و مدارک
‫مادرش می‌گشت، درسته؟
‫صداش ضبط شده.
‫می‌دونی، نمی‌دونم...
‫من در جریان نبودم.
‫من از مادربزرگ پدریم
‫فقط اسمش رو می‌دونم،
‫«ماریا آپارسیدا دوس سانتوس،»
‫که به عنوان «سرخپوست» شناخته میشد.
‫همین.
‫از مادربزرگت مدرکی چیزی نداری؟
‫نه. هیچوقت ندیدمش.
‫نه عکسی، هیچی.
‫هیچ ردی ازش نیست.
‫می‌دونم که پدربزرگ پدریم
‫با دختر یه خدمتکار اهل بونیتو
‫تو پرنامبوکو ازدواج کرد
‫و دختره باردار شد.
‫پدربزرگم هفده سالش بود،
‫مادربزرگم چهارده، سنی نداشت.
‫اون...
‫همه کارهای خونه رو انجام می‌داد.
‫مثل یه خدمتکار بود.
‫انگار...
‫به اسارت گرفته بودنش.
‫نمی‌دونم...
‫صد در صد به اسیری گرفته بودنش.
‫و مادربزرگم...
‫همه «سرخپوست» صداش می‌کردن، همین.
‫و بابام، پسرش...
‫همه می‌گفتن پسر «خوشتیپیه.»
‫مادربزرگم «سرخپوست» بود،
‫و بابام «خوشتیپ.»
‫می‌دونی؟
‫ساده نیست.
‫برام سخته درباره‌ش صحبت کنم...
‫چون اصرار کردی قبول کردم.
‫چون یه آدم عادی نیستی، ‫ایمیل فرستادی، زنگ زدی...
‫ولی خب حرف زدن درباره‌ش سخته.
‫ولی...
‫بابات آرماندو چی؟
‫بابام آرماندو
‫هم حاصل ازدواج
‫یه پسر هفده ساله و یه دختر ‫چهارده ساله بود.
‫و...
‫سمت پولدار خانواده، به قول معروف...
‫خانواده پدربزرگمه.
‫بابام رو بردن و بزرگش کردن،
‫و چون مادرش بچه بود کاری ‫از دستش برنمیومد.
‫گوش کن، فرناندو، قضیه از این قراره:
‫من تو یه دانشگاه خصوصی کار می‌کنم،
‫بهم پول دادن به نوارهای بایگانی گوش بدم
‫و چیزهایی که می‌شنوم رو رونویسی کنم.
‫و الان می‌خوان نوارها رو پس بگیرن،
‫به نظرم به خاطر اینه که نوارها ‫اطلاعات حساسی دارن.
‫واسه همین نوارها رو می‌خوان پس بگیرن.
‫ولی مهم نیست،
‫چون از کل نوارها کپی گرفتم.
‫گفتم که یه آدم عادی نیستی، نگفتم؟
‫ولی واسه همین اومدم.
‫خیلی به گوش دادن به شهادت دادن ‫پدرت لذت بردم.
‫به اینکه مردم چطوری درباره‌ش صحبت می‌کردن.
‫فلاویا...
‫نوارها چطوری به دستت رسیدن؟
‫از طریق دختر سارا گربرت،
‫که پدرت وقتی تحت تعقیب بود
‫به اسم «الزا» می‌شناختش.
‫فلاویا، نمی‌خوام خودم رو درگیر کنم.
‫خب؟
‫باشه.
‫راستش...
‫این رو آوردم،
‫با کل نوارهایی که ازشون کپی گرفتم.
‫تمام چیزهایی که به دستم رسیدن
‫این داخلن.
‫صدای بابات،
‫و حرفایی که بقیه درباره‌ش زدن.
‫مال توئه.
‫هر کاری دوست داشتی باهاش بکن.
‫می‌دونی، پدربزرگم الکساندر...
‫که بزرگم کرد
‫و به چشم پدر می‌دیدمش...
‫اون...
‫همیشه یه داستان رو برام تعریف می‌کرد.
‫وقتی بابام...
‫روزی که بابام فوت کرد، ‫رفته بودم حموم و منتظر بودم.
‫لباس‌های مورد علاقه‌م رو انتخاب کردم ‫و کنار خونه
‫منتظرش وایسادم.
‫قرار بود بیاد دنبالم.
‫راستش چیزی از اون قضیه یادم نیست.
‫گاهی اوقات وقتی بقیه یه چیزهایی میگن، ‫یه خاطراتی رو تو ذهنت درست می‌کنی.
‫ولی نمی‌دونم اون روز رو یادمه یا نه.
‫درباره بابام باهات صحبت می‌کنم، ولی...
‫باور کن اصلاً بابام رو یادم نیست.
‫راستش،
‫تو بیشتر از من بابام رو یادته.
‫فکر نکنم تونسته باشم زیاد کمکت کنم.
‫عیبی نداره.
‫از دیدنت خیلی خوشحال شدم.
‫الان که اومدم رسیفی می‌تونم برم
‫دیدن فامیل‌هامون که فقط تلفنی ‫باهاشون در ارتباطم.
‫خانواده‌ت اینجا زندگی می‌کنن؟
‫پدربزرگم اهل اینجاست.
‫برای یه خانواده
‫همین نزدیکی‌ها کار می‌کرد، ‫تو میدون پسر گریان.
‫از اسم «پسر گریان» خوشم میاد. ‫اسم خوبی برای یه میدونه.
‫از وقتی بچه بودم اسمش رو شنیدم.
‫ولی اولین باره اومدم اینجا.
‫می‌خوای داستان یه اتفاق تصادفی رو بشنوی؟
‫بچه که بودم،
‫خیلی دلم می‌خواست فیلم «آرواره‌ها» ‫رو ببینم.
‫- می‌دونم. ‫- می‌دونستی؟
‫پدربزرگم اجازه نمی‌داد،
‫همون پوسترش من رو به اندازه کافی می‌ترسوند،
‫یه دست با آرواره‌های بزرگ.
‫پدربزرگم مسئول پروژکتور سینمای سن لوئیز بود.
‫یه روز من رو برد فیلم رو ببینم.
‫خیلی غیرمنتظره.
‫آماده شدم و رفتم.
‫وقتی فیلم رو دیدم، دیگه درباره ‫کوسه‌ها کابوس ندیدم.
‫اون چیز تصادفی که گفتم اینجاست.
‫حدس بزن فیلم رو کجا دیدم.
‫من که سینماهای محلی رو نمی‌شناسم.
‫همینجا.
‫اینجا سینما بوده؟
‫سینمای بوا ویستا، فیلم «آرواره‌ها» ‫رو همینجا دیدم.
‫- چقدر عوض شده. ‫- خیلی.
‫تبدیل شده به یه جای جدید.
‫و الان اینجا کار می‌کنم.
‫- ماشینت؟ ‫- رسید.
‫ممنون، فرناندو.
‫قربانت.
‫در تولید و توزیع این فیلم از بودجه ‫عمومی و خصوصی استفاده شده است،
‫و باعث خلق بیش از هزار و سیصد ‫شغل مستقیم و غیرمستقیم شد.
‫به علاوه، فرهنگ فقط بخش مهمی از هویت ‫یک کشور نیست، بلکه یک صنعت است.