‫«ترجمه از محمد سید»
‫من با مامان، تو با بابا.
‫بیرون!
‫بهش می‌خورد داخل باشه.
‫بیرون بود.
‫بهش می‌خورد داخل باشه.
‫فرانک، بیرون بود.
‫تشخیص منه. بیرون.
‫اگه می‌تونی، سعی کن بزنی سمتِ بک‌هندِ مامانت.
‫خیلی ضعیفه.
‫حله.
‫ایول!
‫خوشحالی نکن، والت.
‫راندها رو پنج سه ما جلوییم.
‫لعنتی!
‫بی‌خیال، برنارد.
‫برنارد، فحش نده.
‫دارم به خودم فحش می‌دم.
‫- ضربۀ خوبی بود. ‫- ممنون.
‫والت، مواظب باش.
‫جزو بازیه، مامان.
‫پونزده صفر.
‫آخ!
‫جوآن، معذرت می‌خوام. اتفاقی بود.
‫باید سرویس دوم بزنی.
‫[محلۀ پارک اسلوپ] ‫[بروکلینِ نیویورک، سال ۱۹۸۶]
‫فرانک.
‫الان اون بادوم‌زمینی رو کردی تو دماغت؟
‫بادوم‌هندیه. آره.
‫آتیش‌پاره! این کار واقعاً ابلهانه و احمقانه‌ایه.
‫نه، در اومد.
‫درش آوردم.
‫توی کلاس ادبیات ‫داریم «داستان دو شهر» رو می‌خونیم.
‫کتاب خوبیه؟
‫از آثار معمولی دیکنز‌ـه.
‫توی مدارس محبوبه.
‫ولی فکر می‌کنم «دیوید کاپرفیلد» یا «آرزوهای بزرگ»
‫خیلی پُربارتر باشن.
‫چرا شما توی دبیرستان
‫بدترین کتاب‌های نویسنده‌های خوب رو می‌خونید؟
‫درستش اینه که خودت بخونی ‫ و ببینی نظرت در موردش چیه.
‫نمی‌خوام وقتمو تلف کنم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫کاناپه رو مرتب می‌کنم.
‫اونجا خوابیدی؟
‫آره، تختمون کمرم رو اذیت می‌کنه.
‫مگه کاناپه از تخت بدتر نیست؟
‫برای کمر.
‫نه. این بهتره.
‫داستان مامان کِی توی مجله چاپ می‌شه؟
‫مجله نیست. نشریۀ ادبیه.
‫فکر کنم ماهِ بعد.
‫عجیب می‌شه که مامان و بابامون ‫جفتشون نویسنده باشن.
‫آره خب، بابا روش تأثیر گذاشت.
‫قبل از اینکه اونو ببینه اصلاً نمی‌نوشت.
‫من هیچ‌کدوم از کتابای بابا رو نخوندم.
‫من یه نگاهی بهشون انداختم. عالی‌ان.
‫خیلی عمیق‌ان.
‫حس می‌کنم یه مدیر برنامۀ جدید بخواد. ‫از آخرین کتابش خیلی گذشته.
‫ولی دنیای نشر، همیشه هم...
‫پذیرای استعدادهای ادبیِ درست‌وحسابی نیست.
‫شاید به‌جاش مامان معروف بشه.
‫نه، نویسندۀ خانواده‌مون باباست.
‫شاید مامان بهتر باشه.
‫خیلی پرتی فرانک. خیلی پرتی.
‫ایوان یه‌بار با «آرتور اش» بازی کرده.
‫رتبه‌ش ۴۰۲ اینا نبود؟
‫ایوان اگه زانوش آسیب نمی‌دید
‫می‌تونست قهرمان بشه.
‫خیلی‌خب، داداش، ‫چندتا ضربۀ «گراند استروک» نشونم بده.
‫یه‌کم شُل‌تر بزن، داداش.
‫«جیمی کانرز» با تمام زورش می‌زنه
‫ولی ماها که نمی‌تونیم هم دقیق بزنیم هم محکم. ‫غیر از اینه؟
‫خیلی‌خب، بک‌هند بزن ببینم.
‫دو دستی. دو دستی.
‫هی، داداش.
‫کی این ضربه‌های درب‌وداغون رو یادت داده، ها؟
‫بابام.
‫مربی نداشته، خودش یاد گرفته.
‫بله مشخصه.
‫هی، برنارد.
‫تو به این داداشِ ما ‫ این ضربه‌های چیپ‌شاتِ آشغال رو یاد دادی؟
‫بک‌هندِ یه دستی ضربۀ زیبا و چشمگیری هست.
‫این داداشِ ما دلش نمی‌خواد با بک‌هند
‫ چیپ‌شاتِ ضعیف بزنه.
‫برام مهم نیست.
‫این ضربۀ «مک‌انرو»ئه.
‫اون استادِ بازی با ضربات چیپ‌ـه.
‫خیلی‌خب آقایون، برای امروز کافیه.
‫ایوان، می‌خوای یه دست بزنیم؟
‫چند دقیقه‌ای وقت دارم.
‫فرانک، تو و کارل با هم وقت بگذرونید.
‫راکتت رو بده من.
‫به هنر خاصی علاقه داری؟
‫بدم نمیاد حرفه‌ای بشم.
‫بازیکنِ حرفه‌ای شدن خیلی سخته.
‫حتی ایوان هم با اینکه بازیش خوبه، ‫ولی هم‌سطحِ کسایی مثل
‫مک‌انرو یا کانرز نیست.
‫منظورم اون‌جور حرفه‌ای نبود.
‫منظورم مربی حرفه‌ایِ باشگاه بود.
‫مثل ایوان.
‫حرفه‌ای شدن به صلاحت نیست.
‫مطمئنم یه نفر جای پارکم رو گرفته.
‫باید دور بزنیم.
‫می‌شه منو پیاده کنی؟
‫نه.
‫ناسلامتی اومدم دنبالت، ‫حداقل کاری که می‌تونی بکنی اینه که باهام دور بزنی.
‫♪ آهای تو ♪
‫♪ که توی جاده‌ای ♪
‫♪ همیشه کاری رو می‌کنی که بهت گفتن ♪
‫♪ می‌تونی کمک... ♪
‫♪ می‌تونی کمکم کنی؟ ♪
‫♪ آهای تو ♪
‫♪ که اونجا پشت دیواری ♪
‫♪ و داری توی راهرو بطری‌ها رو می‌شکنی ♪
‫♪ می‌تونی کمکم کنی؟ ♪
‫♪ آهای تو ♪
‫♪ نگو که هیچ امیدی نیست ♪
‫♪ ما کنار هم وایمیستیم ♪
‫♪ اگه با هم نباشیم، زمین می‌خوریم ♪
‫محشر بود، پسرهای عزیزم.
‫والت، اون آهنگ رو تو نوشتی؟
‫آره.
‫فرانک هم ایده‌های خوبی داشت.
‫خیلی پرمحتواست. خیلی جالب بود.
‫آره. برای اون مسابقۀ استعدادیابیِ مدرسه ثبت‌نام کردم.
‫عالیه.
‫فقط حسابی تمرین کن.
‫مامان، مشکلی پیش نمیاد.
‫فقط یادت باشه، قراره جلوی کلی آدم اجرا کنی.
‫مامان، حالم رو نگیر!
‫برنده می‌شی.
‫و اگه برنده نشی، اونا یه مرگی‌شون هست.
‫که احتمالاً یه مرگی‌شون هم باشه.
‫مردم بعضی وقتا خیلی احمق می‌شن.
‫من باز می‌کنم.
‫والت، می‌خوای فردا بعد از مدرسه بیای کلاس من؟
‫آره.
‫منم می‌تونم بیام؟
‫تو تنیس داری.
‫باید اون رو بری، ‫خودت برنامه داری.
‫ببین بابا چقدر جَوون بوده.
‫بامزه‌ست.
‫بابا، می‌شه اینو بردارم؟
‫بردار.
‫می‌شه توش یه چیزی بنویسی؟
‫[زیر آب] ‫[اثری از برنارد برکمن]
‫ممنون.
‫من عشق را کورکورانه می‌پذیرم، ‫بی‌حس و بی‌غرض.
‫باطنِ مرد رؤیاهایم را دوست دارم.
‫چه نامش «جان» باشد، ‫چه «دن»، چه «اسکات» و یا هر چیز دیگری.
‫در تمام دنیا می‌جویم و به تصاحب خود درمی‌آورم.
‫در خیالاتم او را مَردی قدبلند تصور می‌کنم ‫با دست‌هایی لاغر.
‫نیم‌تنۀ بالایش نرم است، اما فربه نه.
‫نظیرِ یک زن جوان.
‫انگشتانی بلند و ظریف دارد ‫و کفِ دستانش...
‫همچون راکون می‌مانَد.
‫با ظرافت و دقتی مثال‌زدنی...
‫چهرۀ مرا تماشا کرده ‫و جزئیاتش را برایم بازگو می‌کند.
‫لی‌لی نویسندۀ خیلی ریسک‌پذیریه.
‫خیلی بی‌پرواست.
‫آخه متن‌هایی که انقدر جزئیات رو باز می‌کنن ‫گاهی خیلی حوصله‌سربر می‌شن.
‫لی‌لی تحت‌تأثیرِ ادبیات پُست‌مدرنه،
‫یه‌کم برگرفته از سبکِ «کافکا».
‫ولی برای یه دانش‌آموز، خیلی بی‌پرواست.
‫حس کردی که داره زیادی توضیح می‌ده؟
‫آره.
‫خوشت اومد؟
‫آره. خیلی.
‫از کافکا خوشت میاد، یکی از پیشروهای من.
‫مخصوصاً «مسخ».
‫مسخ؟
‫جای پارک نیست که نیست!
‫تا وقتی جا پیدا نکردیم، پیشت می‌مونم. ‫
‫ممنون.
‫بابا، همسرهایی که قبل از مامان داشتی ‫چه‌جوری بودن؟
‫کلاً یه دونه بود.
‫اولی به هم خورد.
‫نوزده سالَم بود.
‫چه‌جور آدمی بود؟
‫اونی که به هم خورد؟
‫نه، اونی که «همسر» حسابش می‌کنی.
‫ادا در می‌آورد.
‫مامانه.
‫آره، مامانه.
‫لباسش جدید بود؟
‫نه، حس می‌کنم قبلاً دیده بودم.
‫[سال بلو] ‫[قربانی]
‫داری چی می‌نویسی؟
‫دارم روی داستان «پژو» کار می‌کنم.
‫پیشنهادم در مورد پایان‌بندی رو استفاده کردی؟
‫یه مقدارش رو.
‫هنوزم می‌میره؟
‫آره.
‫پس پیشنهادم رو استفاده نکردی.
‫پسرا، حواستون باشه بعد از مدرسه ‫سریع بیاید خونه.
‫چرا؟
‫یه جلسۀ خانوادگی داریم.
‫یعنی چی؟
‫صحبت!
‫فقط بیاید خونه.
‫در مورد چی؟
‫امشب بررسی می‌کنیم.
‫نمی‌شه موضوعش رو بگی؟
‫نه، امشب گفته می‌شه.
‫همه‌چی رو... امشب مورد بررسی قرار می‌دیم.
‫منتظر مادرتونیم.
‫مامان.
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب.
‫آماده‌ای؟
‫بله.
‫خیلی‌خب.
‫من و مامانتون...
‫خیلی‌خب، آره.
‫من و مامان قراره...
‫قراره جدا بشیم.
‫شما هیچ‌کدوم از ما رو از دست نمی‌دین.
‫حضانت مشترک داریم.
‫فرانک، چیزی نیست.
‫من یه خونۀ شیک اون‌ورِ پارک گرفتم.
‫اون‌ورِ پارک؟
‫اصلاً جزو بروکلین حساب می‌شه؟
‫فقط پنج ایستگاهِ مترو فاصله داره.
‫بلوکِ شیکیه.
‫بهترین جای محله‌ست.
‫یه میز پینگ‌پنگ هم داریم.
‫من پینگ‌پنگ بازی نمی‌کنم.
‫جفتمون شما رو به‌طور مساوی می‌بینیم.
‫چه‌جوری؟
‫هفته رو تقسیم می‌کنیم.
‫توی روزهای مختلف.
‫چرا؟
‫چون دوستتون دارم و ‫می‌خوام همون‌قدر ببینمتون که مادرتون می‌بینه.
‫ولی هفته هفت روزه.
‫درسته.
‫پس چه‌جوری با هفت روز مساوی تقسیم می‌کنید؟
‫سه‌شنبه، چهارشنبه و شنبه با منید.
‫پنج‌شنبه‌ها هم یکی در میون.
‫یکی در میون؟
‫این‌طوری هر کدوم‌مون ‫به‌صورت یکسان می‌بینیمتون.
‫ایدۀ پدرتون بود.
‫این کار رو نکنید.
‫چه‌جوری بریم مدرسه؟
‫چهارتا خیابون اون‌ورتر از خونه، ‫یه مترو هست.
‫چهار یا پنج‌تا.
‫بیشتر از شش‌تا خیابون نیست.
‫پس گربه چی؟
‫لعنتی، گربه...
‫هنوز در مورد گربه صحبتی نکردیم.
‫اون روزایی که از یه خونه می‌رید یه خونۀ دیگه
‫باباتون میاد دنبال گربه.
‫باید هفته‌ای دو بارِ دیگه هم ‫تا اینجا رانندگی کنم؟
‫تو اون‌ور پارک خونه گرفتی.
‫اگه همین نزدیکا خونه گرفته بودی، مشکلی برات نبود.
‫این محله خیلی گرون شده، جوآن.
‫برام خیلی دردناکه که توی این محله بمونم.
‫خودتم می‌دونی. ادا در نیار.
‫حس می‌کنم تبعید شدم.
‫عه، آتیش‌پاره...
‫بابا، گربه رو چی‌کارش می‌کنیم؟
‫یه فکری براش می‌کنیم.
‫به‌خاطر اینه که بابا دیگه مثل قدیما موفق نیست؟
‫حالا که کتابای تو چاپ می‌شه و مال اون نمی‌شه؟ ‫ قضیه اینه؟
‫حتی حرفش هم قشنگ نیست.
‫آخه ما خانوادۀ فوق‌العاده‌ای هستیم
‫و نمی‌فهمم چرا دارید خرابش می‌کنید.
‫اگه می‌شد جلوشو گرفت، می‌گرفتم.
‫حالا چرا الان؟
‫۱۶ ساله با همید.
‫۱۷ سال.
‫برام قابل تصور نیست ‫که این‌طوری با شماها زندگی کنم.
‫مگه همین الانش هم مامان و بابای ‫اکثر دوستات طلاق نگرفتن؟
‫چرا، ولی مامان و بابای من نه.
‫خب، حالا تو هم مثل اونا شدی.
‫به نظرم دارید کار خیلی خیلی احمقانه‌ای می‌کنید.
‫گوش کن، عزیزم،
‫درک می‌کنم که خیلی ناراحتی.
‫منم ناراحتم.
‫و نمی‌خوام تو یا فرانک ‫خودتون رو بابت این قضیه مقصر بدونید.
‫هیچ ربطی به شما نداره.
‫عه، عه...
‫هیس! چیزی نیست.
‫بگیر بخواب.
‫اونا کتابای توئن؟
‫آره.
‫اینا کتابای منه.
‫چرا می‌ذاری‌شون زیر تخت من؟
‫چون پولشون رو دادم ‫و نمی‌خوام از دست بدمشون.
‫بابات که رفت، دوباره می‌ذاریمشون توی قفسه.
‫تا وقتی چیزی قطعی نشده، فکر نکنم لازم باشه
‫به کسی چیزی بگیم.
‫چرا؟
‫چون هیچی معلوم نیست.
‫و نمی‌خوام مردم تو کارمون سرک بکشن.
‫من به کارل گفتم.
‫به این زودی؟
‫دیشب بهش زنگ زدم.
‫به مت و دیل هم گفتم.
‫به دیل؟
‫لعنتی، الان همه می‌فهمن.
‫عجبا، فرانک.
‫مامان گفت بهتره به بقیه بگیم.
‫مامان خودش که مجبور نیست بره مدرسه.
‫گریه نکن.
‫حضانت مشترک افتضاحه.
‫من شنیده بودم اتفاقاً خوبه.
‫اوج بدبختیه.
‫پدر و مادر من نمی‌خواستن ‫من و ربکا رو آواره کنن.
‫برای همین ما توی خونه موندیم ‫و اونا هر کدوم آپارتمان جدا گرفتن
‫و نوبتی می‌اومدن پیش ما.
‫بعد مامانم با دکستر آشنا شد.
‫بابام قات زد.
‫بعد خونه رو فروختن ‫و آخرش هم مجبور شدم...
‫هِی توی رفت‌وآمد باشم.
‫خدایا، حضانت مشترک افتضاحه.
‫عه، ممنون.
‫آره، یادم رفت اینا رو بردارم.
‫هنوز چندتا از کتابام دستشه.
‫وقتی فهمید داریم جدا می‌شیم، ‫شروع کرد فامیلیِ قبل از ازدواجش رو
‫توی همۀ کتابا نوشت.
‫ولی اینا قطعاً مال من بودن.
‫تو و والت دارید از مامان دزدی می‌کنید؟
‫اینا مال من بودن، فرانک.
‫بپا! عجبا!
‫سلام داداش.
‫والت.
‫برنارد، جوآن می‌گه یه چک برای من داری.
‫اون اینو گفت؟
‫نه، هزینۀ تنیس با اونه.
‫توی توافق‌نامۀ جدایی‌مون نوشته که...
‫مسئولیت تنیس و کاپشن‌های زمستونی با اونه.
‫کتونی و طبیعت‌گردی با منه.
‫باشه.
‫می‌رم به خودش می‌گم.
‫خداحافظ والت.
‫ایوان یه‌کم شیرین‌عقله، نه؟
‫[پارک پراسپکت]
‫[خیابان پارکساید]
‫[خیابان کلیسا]
‫[جادۀ کورتلیو]
‫[خیابان نیوکرک]
‫برام مهم بود که یه خونه
‫مثل خونۀ مامانتون پیدا کنم.
‫می‌خوام آشپزی کنم و ‫خونه رو جوری بگردونم که بهش عادت دارید.
‫اینجا اصلاً شبیه خونۀ ما نیست.
‫منظورت خونۀ مامانتونه؟
‫چی؟
‫اینجا اصلاً شبیه خونۀ مامانتون نیست.
‫منم همینو گفتم دیگه.
‫نه، گفتی «خونۀ ما». اونجا خونۀ مامانتونه.
‫اینجا خونۀ تو هم هست.
‫نه، اینجا خونۀ توئه.
‫خونۀ ماست.
‫من از «ناستاسی» متنفرم.
‫خودت می‌دونی که.
‫ایوان «ناستاسی» رو دیده و می‌گه خیلی عوضیه.
‫خب، «ویتاس گرولایتیس» رو پیدا نکردم.
‫من پوستر ویتاس رو توی خونه دارم.
‫خونۀ مامان.
‫همۀ لاک‌پشت‌هام هم اونجان.
‫می‌تونیم برات لاک‌پشت بگیریم.
‫می‌دونم دوزیست‌ها رو دوست داری.
‫لاک‌پشت‌ها خزنده‌ان.
‫اینم یه میز، مخصوص تو، ‫که تکالیفت رو انجام بدی.
‫بابا، این مالِ چپ‌دست‌هاست.
‫بابا برام میز چپ‌دست گرفته.
‫فرانک، ادا در نیار.
‫باید حامیِ بابا باشیم.
‫از اینجا متنفرم.
‫ادا در نیار، جوجه.
‫بعداً می‌تونی یه میز راست‌دست بگیری.
‫اصلاً چرا توی خونه میز بخوام؟
‫تخته‌سیاه یا زنگی که هر ۴۵ دقیقه ‫به صدا در بیاد هم نمی‌خوام.
‫خب، اون دوست داره با ما باشه.
‫دوست داره ما توی خونه باشیم.
‫تو کتاب گیرت اومد.
‫من کتاب نگرفتم.
‫چون اینا کتابایی‌ان که بابا می‌دونه دوست دارم.
‫دلم می‌خواد برگردم خونۀ مامان.
‫چرا می‌خوای بری پیش مامان؟
‫همۀ اینا تقصیر اونه، جوجه.
‫من «جوجه» نیستم.
‫چرا هستی.
‫و نمی‌دونی داری چی می‌گی، جوجه،
‫- همه‌ش زیر سر مامانه. ‫- انقدر به من نگو جوجه!
‫- مگه مامان نگفت که هیچ‌وقت طلاق نمی‌گیرن؟ ‫- چرا.
‫پس مامان دروغگوئه.
‫آخ! لعنتی!
‫درد داشت!
‫آخ.
‫من جوجه نیستم، مرتیکۀ عوضی.
‫داره دردم میاد، ‫واقعاً داره دردم میاد.
‫آخ.
‫ای خدا...
‫حتی با یه دونه لاک‌پشت هم ‫قضیه کلی فرق می‌کرد.
‫توی محلۀ «پارک اسلوپ» زندگی می‌کنی، نه؟
‫مامانم اونجاست.
‫منم بعضی وقتا.
‫پنجاه درصد اوقات هم قراره...
‫اون‌طرفِ پارک زندگی کنم.
‫«پراسپکت هایتس»؟
‫راستش دقیق نمی‌دونم
‫که اسم محله‌ش چیه.
‫خیابون استراتفورد‌ـه.
‫بابام داره اسباب‌کشی می‌کنه اونجا.
‫شنیدم بهترین جای محله‌ست.
‫«فرانتس کافکا» رو دوست داری؟
‫نمی‌شناسمش.
‫محشره.
‫«مسخ» شاهکاره.
‫به اسمش می‌خوره خوب باشه.
‫آره، هست.
‫«این‌سوی بهشت» رو خوندی؟
‫نه، ولی از کارهای معمولیِ فیتزجرالد‌ـه.
‫جدی؟
‫من که کِیف کردم.
‫خب، اثرِ کوچیکیه.
‫«گتسبی» شاهکارشه.
‫و «لطیف است شب» ‫لحظات مجذوب‌کننده‌ای داره.
‫«آخرین قارون» هم، ‫اگه تمومش می‌کرد...
‫امیدوارم خوشت بیاد.
‫نکته‌هات عالی بودن، برنارد.
‫از ایده‌ت برای تغییرِ زمانِ فعل در آخرش ‫خیلی خوشم اومد.
‫آره، به نظرم می‌تونه نقطه‌قوتِ داستان باشه.
‫به پیشنهادت، دوباره «هنرمند گرسنگی» رو خوندم
‫و چندتا چیز ازش کش رفتم.
‫ببین می‌تونی بفهمی چیا بوده.
‫داستانِ خوبیه برای دزدی.
‫لعنتی!
‫فرانک.
‫ببخشید.
‫تو و مامان چه مدت بود که با هم نمی‌ساختید؟
‫یکی دو سال.
‫فکر می‌کردم حلش می‌کنیم.
‫دلم می‌خواست حل بشه. تلاش کردم.
‫همون‌طور که می‌دونی، خیلی تلاش کردم.
‫ولی در کل مامانت تمایلی به حل مشکلات نداشت.
‫چرا نداشت؟
‫فکر می‌کنم بیشتر با خودش درگیر بود.
‫لعنتی! آشغال!
‫فرانک!
‫هیچ‌وقت نمی‌تونست تصمیمش رو بگیره.
‫ازم فاصله می‌گرفت، ‫بعدش از دستم عصبانی می‌شد که چرا
‫بیشتر پیگیر نیستم.
‫با اون یارو، ریچارد، یه سَر و سِری داشت
‫و در نهایت، کارم رو برای حفظِ زندگی مشترکمون سخت کرد.
‫توی عملِ انجام‌شده قرار گرفتم.
‫سَر و سِر داشت؟
‫با ریچارد.
‫ریچارد کیه؟
‫یه یارو از اهالیِ محله.
‫فکر کنم توی یکی از مسابقات فرانک دیدتش.
‫روانشناسه.
‫به نظر آدمِ معمولی‌ای میاد.
‫فرهیخته نیست.
‫چند وقته که با هم آشنا شدن؟
‫حدود چهار سال.
‫شوخی می‌کنی؟
‫نه. فکر می‌کردم می‌دونید.
‫نه. نه.
‫گور پدرِ این بازی!
‫فرانک، باید خونسردی‌ت رو حفظ کنی، داداش.
‫سلام مامان.
‫سلام پسرای عزیزم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫دارم یه‌کم تغییر دکوراسیون می‌دم.
‫اومدم بهت بگم که من دیگه اینجا نمی‌مونم.
‫چرا؟
‫خودت دلیلش رو می‌دونی.
‫نه، نمی‌دونم.
‫فرانک، تو می‌دونی چرا؟
‫- نه. ‫- چرا خودت بهم نمی‌گی والت؟
‫چون به بابا وفادار نموندی.
‫اینو از کجا شنیدی؟
‫پدرت بهت گفته.
‫آره، اون بهم گفت.
‫چرا این کار رو کردی مامان؟
‫روزای سختی رو می‌گذروندم.
‫ما کجا بودیم که ندیدیم؟
‫می‌اومد خونه‌مون؟
‫نه... نه وقتی که...
‫نه وقتی که باباتون توی شهر بود.
‫شما دوتا اتفاقاً جفت‌تون ریچارد رو دیدید.
‫یه‌بار اومد اینجا و غذای آماده خوردیم.
‫در مورد «استونز» حرف زدید.
‫وای خدا.
‫بیخِ گوشمون. عین طویله!
‫هر کی می‌خواسته می‌اومده و می‌رفته.
‫والت، خفه شو.
‫اگه بخوای توضیح بدم، می‌دم.
‫نمی‌خوام بشنوم.
‫من می‌خوام.
‫خب، والت نمی‌خواد، پس چیزی نمی‌گم.
‫والت می‌تونه بره.
‫حالم رو به هم می‌زنی.
‫اصلاً تا این اواخر نویسنده نبودی.
‫بابا رو ول کردی چون دیگه مثلِ قدیما موفق نیست
‫و اون‌طور که حقشه، شناخته نشده.
‫مثل بابات حرف می‌زنی.
‫خوشحالم مثل اونم. ‫تو حالم رو به هم می‌زنی.
‫داری کثافت می‌شی، والت.
‫گربه رو می‌برم.
‫نمی‌تونی ببریش.
‫امشب نوبتِ اینجاشه.
‫خیلی‌خب، حالا می‌تونی دستم رو بگیری.
‫نه، حسش پرید.
‫شاید برم یواشکی کریسی رو سورپرایز کنم.
‫تولدش که نیست.
‫با یه روانشناس هم در ارتباط بوده.
‫نمی‌خوام بدونم.
‫با «دان»، پدرِ «اوتو» هم صحبت می‌کرده.
‫پدر اوتو؟
‫آره، ولی دیگه با هم حرف نمی‌زنن.
‫می‌گه هیچ‌کدوم از اونا، مردِ زندگی نبودن.
‫الان هم می‌ره سرِ قرار ‫ولی خبر خاصی نیست.
‫اون دیوونه‌ست.
‫این چیزها رو نباید به ما بگه.
‫من برنمی‌گردم پیشِ مامان.
‫مجبوری، حضانت مشترکه.
‫گور بابای حضانت مشترک.
‫مامان می‌ذاره نوشابه بخوری؟
‫ماءالشعیر‌ـه.
‫از کِی تا حالا ماءالشعیر می‌خوری؟
‫از همین اواخر.
‫به نظرت با «دان» جور می‌شن؟
‫نمی‌خوام بهش فکر کنم.
‫اون روزی رو تصور کن ‫که دان بشه ناپدری‌مون.
‫تو چرا این‌جوری شدی؟
‫بس کن.
‫به نظرت بچه هم می‌خوان؟
‫ولمون می‌کنه می‌ره با دان زندگی می‌کنه؟
‫بس کن، خب؟
‫حتی فکرش هم قشنگ نیست.
‫بسه.
‫استخوون‌بندی‌مون عینِ همه.
‫نه.
‫ویژگی‌های ظاهری‌ت به بابات رفته.
‫جدی؟
‫گندش بزنن!
‫فرانک!
‫فکر می‌کردم استخوون‌بندی‌م به تو رفته.
‫نه.
‫تو زشتی.
‫آتیش‌پاره، چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫چون به نظرم واقعیته.
‫فکر می‌کنم از نظر کارل، تو زشت باشی.
‫این‌جوری نیست، عزیزم.
‫دیشب یه چیزی فهمیدم.
‫چی؟
‫اینکه بابات با مامانم در ارتباط بوده.
‫چی؟
‫همون که شنیدی.
‫ظاهراً حدود دو سال پیش، ‫یک سال و خُرده‌ای با هم حرف می‌زدن.
‫عه.
‫قشنگ گُرخیدم از این قضیه!
‫ممنون.
‫نه، منظورم به‌خاطر مامانت نیست.
‫اون خیلی جذابه.
‫در حد صحبت و دوستی بوده.
‫همین و بس.
‫قرار نیست برادر بشیم که گُرخیدی.
‫می‌گفت بابات با زن‌ها خیلی بد رفتار می‌کنه.
‫پس چرا باهاش در ارتباط بوده؟
‫نمی‌دونم.
‫چون خودش هم آدم عوضی‌ایه.
‫راستی، «مسخ» رو خوندم.
‫حق با تو بود، عالیه.
‫جدی؟
‫آره.
‫البته خیلی عجیبه.
‫فکر می‌کنی آخرش چه اتفاقی می‌افته؟ ‫خواهره رو می‌گم.
‫خب، فکر کنم اون...
‫یه‌کم مبهم تموم می‌شه راستش.
‫آره.
‫اصلاً وقتی تبدیل به حشره می‌شه چِندشه،
‫ولی عاشقِ اینم که چقدر همه‌چی عادیه.
‫آره، خیلی کافکاییه.
‫چون نوشتۀ فرانتس کافکاست.
‫درسته.
‫نه، بدیهی‌ـه.
‫باید هم به اون سبک باشه.
‫[آقای بکمن عزیز]
‫[ممنون که فرصتِ خواندنِ پیش‌نویس خود را به من دادید.]
‫[متأسفانه مورد پسند من واقع نشد. موفق باشید]
‫یه‌جورایی حس می‌کنم تب دارم.
‫استامینوفن داریم؟
‫نمی‌دونم.
‫خودم که پیدا نکردم.
‫پس نداریم.
‫می‌شه بگیریم؟
‫این کافیه؟
‫یه کوچیکش رو بردار.
‫سه دلار و پنجاه‌وهفت سِنت.
‫پولم نمی‌رسه.
‫خیلی‌خب.
‫گرفتم.
‫بقیه‌ش رو می‌دی بهم؟
‫پینگ‌پنگ می‌زنی؟
‫می‌خوام دراز بکشم.
‫یه دست.
‫لعنت بهش.
‫نوزده، هفت.
‫به اینکه علاقه‌مندی‌هات چیا هستن، بیشتر فکر کردی؟
‫بی‌خیال.
‫باید تلاش کنی.
‫اگه تلاش نکنی به منم حال نمی‌ده.
‫می‌خوام مثل ایوان ‫توی تنیس حرفه‌ای بشم.
‫بی‌خیال، به صلاحت نیست ‫که توی تنیس حرفه‌ای بشی.
‫چرا؟
‫آخر و عاقبت نداره.
‫مک‌انرو فرق داره.
‫«بورگ» هنرمنده.
‫مثل هنرهای دیگه.
‫«کانرز» استعداد ذاتی داره.
‫ولی سطحِ ایوان...
‫ایوان کارش خوبه ‫ولی آدمِ جدی‌ای نیست.
‫آدمِ فرهنگ‌ستیزیه.
‫فرهنگ‌ستیز یعنی چی؟
‫به کسی می‌گن که به کتاب یا فیلم‌های جالب و این‌جور چیزا
‫اهمیتی نمی‌ده.
‫دایی‌تون «نِد» هم آدم فرهنگ‌ستیزیه.
‫پس منم فرهنگ‌ستیزم.
‫نه. تو به کتاب و این‌جور چیزا علاقه داری.
‫وقتی فیلم «کودک وحشی» رو دیدیم، خوشت اومد.
‫خیلی‌ها اون فیلم رو دوست داشتن.
‫نه، من فرهنگ‌ستیزم.
‫کِی قراره این سوفیِ معروف رو ببینم؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی خوشگل نیست، ولی تو‌دل‌بروئه.
‫تو کلی وقت داری ‫که با زن‌های خوشگل آشنا بشی.
‫لعنت بهش!
‫ریختن رو زمین.
‫وقتی اولین رمانم چاپ شد،
‫موقعیت‌های زیادی داشتم.
‫چون با مادرتون بودم، ‫دیگه نخواستم از اون موقعیت‌ها استفاده کنم.
‫و هیچ‌وقت با شاگردهام ارتباط نداشتم، گرچه...
‫خیلی‌هاشون بهم علامت می‌دادن.
‫برای همینه که شاید بهتر باشه ‫توی این سنّ، به کسی متعهد نشی.
‫به نظر میاد سوفی فعلاً خوب باشه.
‫چرا داد زدی و گفتی «لعنت بهش»؟
‫دستم سوخت.
‫کتلت‌ها عالی شدن.
‫بابا، خبری از مدیر برنامه‌هات نشد؟
‫هنوز نه.
‫ولی اگه از رمانت خوشش بیاد،
‫اون‌وقت چاپ می‌شه، درسته؟
‫اصولاً.
‫مدیر برنامه‌های قبلی‌ت، «فِرد»، چی شد؟
‫عصبانی‌م کرد.
‫توی یه مهمونی یه حرفِ تحقیرآمیز ‫در مورد تیم «نیکس» زد.
‫گفت مثل لات‌ولوت‌ها بازی می‌کنن.
‫به نظرم خیلی توهین‌آمیز بود.
‫یه‌جورایی عوضیه.
‫فکر کنم برای مادرتون مهم بود که من
‫ به یه‌جور موفقیت تجاری برسم.
‫و وقتی نتونستم انتظاراتش رو ‫در اون زمینه برآورده کنم...
‫چیزی که قراره شاهدش باشی
‫یکی از سنّت‌های خانوادۀ گرینبرگ‌ـه.
‫غذای چینیِ شب‌های جمعه توی «هونان پالاس».
‫امیدوارم آماده باشی.
‫سلام.
‫چرا دستم رو ول کردی؟
‫چی؟
‫وقتی از کنار وندی رد شدیم، ول کردی.
‫متوجه نشدم.
‫والت، چیز خاصی هست که بخوای سفارش بدی؟
‫نه، همین که به تعداد نفرات غذا داشته باشیم
‫خوشحال می‌شم.
‫توی خانوادۀ من، همیشه یه غذا کمتر از
‫تعداد نفرات سفارش می‌دیم.
‫سنّتِ خانوادگی‌مونه، ‫اینکه غذای کافی سفارش ندیم.
‫بامزه بود.
‫اون بامزه‌ست سوفی.
‫می‌دونم.
‫زود اومدی.
‫سلام جوآن.
‫بهش غذای بی‌کیفیت نده.
‫چی؟
‫فرانک می‌گه داری به گربه غذای بی‌کیفیت می‌دی.
‫برندِ «پورینا» بگیر، ‫اون رو دوست داره.
‫همه‌شون یه کوفتن، جوآن.
‫نه‌خیر، ولی...
‫اون گربۀ منم هست.
‫یادته وقتی توی خونۀ «نیوهمپشر»‌ـمون ‫لای دیوار گیر کرد
‫من نجاتش دادم؟
‫می‌دونم چه‌جوری باهاش تا کنم.
‫رادیاتور بود.
‫چی؟
‫توی رادیاتور گیر کرده بود.
‫ریشت رو کوتاه کردی.
‫آره، داشت یه‌کم جنگلی می‌شد.
‫تو هم خوشگل شدی.
‫جدی؟
‫ممنون.
‫وضع زندگی‌م خوبه.
‫تدریس خوب پیش می‌ره.
‫تا حالا توی عمرم انقدر تنیسم قوی نشده بود.
‫شاید توهم باشه، ولی...
‫این‌طور حس می‌کنم.
‫خوبه.
‫ببین، حس می‌کنم بهتر باشه ‫ماهِ بعد برای اجرای والت
‫کنار هم بشینیم.
‫باشه، فکر کنم براش خوب باشه...
‫که جفتمون با هم اونجا باشیم.
‫شاید بتونیم بعدش همه با هم بریم بیرون.
‫نمی‌دونم.
‫شاید.
‫باشه، شاید.
‫حس می‌کنم داره گیتارزنِ ماهرتری می‌شه.
‫آره!
‫آهنگایی که می‌نویسه واقعاً فوق‌العاده‌ان.
‫نامزدش رو دیدی؟
‫نه.
‫ولی در موردش باهام حرف می‌زنه.
‫خوبه.
‫ممنون می‌شم اگه...
‫در مورد چیزایی مثل ریچارد بهش توضیح ندی.
‫بابام گفت بهش زنگ زدی.
‫زنگ زدم، آره.
‫گفتش که...
‫گفت ناراحت بودی.
‫آره.
‫می‌خواستم...
‫ازش خوشم میاد.
‫خودت می‌دونی دیگه.
‫فقط می‌خواستم بگم... نمی‌دونم والا.
‫فقط می‌خواستم یه سلامی بکنم.
‫بلافاصله بعدش بهم زنگ زد.
‫گفت: «برنی، فکر کنم بتونی زندگیِ مشترکت رو حفظ کنی.»
‫بهش گفتم فکر نمی‌کنم دیگه کاری...
‫از دستم بربیاد.
‫روش‌های مختلف رو امتحان کردم.
‫خداحافظ، برنارد.
‫برنارد؟
‫می‌خواستم ببینم آپارتمان خوب سراغ نداری؟
‫دارن از خونه‌ای که اجاره کردم پرتم می‌کنن بیرون.
‫مگه اینکه، چه‌می‌دونم... ‫قبول کنم زنِ مدیر ساختمون بشم!
‫سراغ ندارم.
‫نه.
‫به گمونم تو هم سراغ نداری، نه؟
‫عه... آممم... نه.
‫راستش، یه اتاقِ اضافی توی خونه‌م دارم.
‫می‌تونی تا وقتی یه جا پیدا کنی ‫اونجا بمونی.
‫مجبور نیستی زنِ مدیر ساختمون‌تون بشی.
‫ایول! ولی آخه...
‫دوست ندارم مزاحم بشم.
‫نه، نه.
‫یا مزاحم بچه‌هات.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫«مادر و دخترک».
‫بهش می‌خوره فیلم باحالی باشه.
‫یه اثر کلاسیکه.
‫قبلاً پوسترش توی اتاق من بود.
‫دستشویی انتهای همین راهروئه.
‫بچه‌ها هم همون‌جا می‌رن.
‫ولی می‌تونن بیان بالا، دستشوییِ منو برن.
‫برام مهم نیست.
‫به‌شرط اینکه والت یادش بمونه ‫درِ توالت فرنگی رو ببنده.
‫ممنون برنارد. ممنون والت.
‫جوآن بهم می‌گه ملافه‌هات رو دوست نداری.
‫خوبن.
‫و اینکه غذایی رو که به گربه می‌دم تأیید نمی‌کنی.
‫باید این چیزها رو به من بگی، نه اون.
‫لعنتی!
‫پونزده.
‫پونزده، بیست.
‫لعنت به این شانس!
‫سرویسِ منه.
‫آماده نبودم.
‫چرا بودی.
‫فرانک، آماده نبودم.
‫اینجا بیابونِ بی‌آب و علف‌ـه!
‫نه خوراکی هست، نه نوشیدنی.
‫نوشابه هم ندارید.
‫نوشابه برامون قدغنه.
‫لعنت بهش!
‫به گمونم دو نوع والدین داریم:
‫اونایی که اجازۀ نوشابه و غلاتِ صبحانۀ شیرین می‌دن،
‫و اونایی که نمی‌دن.
‫نباید با دستمال رولی
‫دستامون رو خشک کنیم.
‫دستمال پارچه‌ای برای همینه.
‫چقدر نازی.
‫ممنون.
‫اصلاً باورم نمی‌شه!
‫لعنتی!
‫بازی خوبی بود.
‫سخته که آدم بتونه باباش رو بِبَره.
‫هی!
‫مواظب باش!
‫گور بابات، مردک!
‫کجا می‌ری؟
‫سینما.
‫بعدش با سوفی می‌ریم مهمونی.
‫تو برنامه‌ت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫فرانک از اتاقش بیرون نمیاد.
‫قهر کرده.
‫می‌خوای بیای سینما؟
‫خیلی‌خب.
‫مهمونی نه، ولی سینما باشه.
‫ما برنامه‌مون این بود که ‫«اتصال کوتاه» رو ببینیم.
‫می‌گن «مخمل آبی» خیلی جالبه.
‫دوستت دارم!
‫دوستم داشته باش!
‫بگو که اشکالی نداره.
‫من تو رو توی قلبم جا دادم.
‫نه.
‫بسه، فرانک.
‫نه.
‫یکی از دانش‌آموزهام
‫داستان‌های کوتاه جالبی می‌نویسه ‫که شاید خوشت بیاد.
‫عه.
‫توی یکی‌ش، توقعاتش از مَرد آینده‌ش رو نوشته.
‫بابا.
‫جالب به نظر می‌رسه.
‫خیلی فمینیستیه، ولی خیلی جالبه.
‫آهان.
‫فرانک، من برگشتم.
‫فرانک؟
‫داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫داشتم می‌رفتم خونۀ مامان.
‫شبی که نوبت منه همچین کاری نمی‌کنی.
‫هیچ‌وقت!
‫شنیدی چی گفتم؟
‫بله.
‫من پدرتم.
‫به حرفی که می‌زنم گوش می‌کنی.
‫ولی بیرون بودی.
‫هنوزم نوبت منه، لعنتی.
‫باشه، باشه.
‫گندش بزنن.
‫یکی جای پارکم رو گرفته.
‫لعنت بهش!
‫کثافت عوضی.
‫شرمنده.
‫فرانک!
‫آهای؟
‫فرانک، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫امشب که نوبت من نیست.
‫نمی‌خوام ظاهرم شبیه بابا باشه.
‫ظاهر که همه‌چیز نیست.
‫امشب نوبت من نیست عزیزم.
‫مهمونی داشتی؟
‫جشن گرفته بودم.
‫«کناف» قراره رمانم رو چاپ کنه.
‫آتیش‌پاره، باید خونۀ بابات باشی.
‫آره؟
‫آره.
‫بعضی وقتا لازمه که ‫یه روزهایی رو بدونِ شماها بگذرونم.
‫چه خبر داداش؟
‫هیچی.
‫الو؟
‫همین‌جوری راه افتاده و رفته خونۀ مادرش.
‫امشب نوبت منه، فرانک اینو می‌دونه.
‫به این فکر کردی که شاید بتونیم ‫در مورد نوبت‌ها آسون بگیریم؟
‫من می‌خوام شماها رو ببینم.
‫دوستتون دارم.
‫از سوفی خوشت اومد؟
‫آره. به نظرم دختر خوبه. طرفدارِ «نیکس» هست؟
‫نمی‌دونم.
‫به نظرت خوشگله؟
‫صد درصد، آره.
‫ولی از اون تیپ آدمایی نیست ‫که من جذبشون می‌شم.
‫فقط تصمیمت رو بگیر که می‌خوای بهش متعهد بشی یا نه.
‫توی سنّ تو خوبه که ‫گزینه‌های مختلف رو امتحان کنی.
‫لی‌لی خوشگله.
‫آممم...
‫می‌ری زنگ رو بزنی؟ بدم میاد از اون پله‌ها برم بالا.
‫بدجوری معذب می‌شم.
‫خیلی دردناکه.
‫قبلاً توی این خونه زندگی می‌کردم.
‫همون‌طور که می‌دونی.
‫آتیش‌پاره، بابات و والت اومدن.
‫می‌خوان برت گردونن خونۀ برنارد.
‫الان میام.
‫ببخشید که...
‫ببخشید که خیلی یهویی فهمیدی من با ایوان هستم.
‫دوست داشتم قبل از اینکه ببینیش ‫بهت می‌گفتم.
‫مامانته.
‫می‌خوام در مورد ایوان یه خبری رو بهت بدم
‫که یه‌موقع از کسِ دیگه‌ای نشنوی.
‫فرانک ممکنه یه چیزایی برات تعریف کرده باشه.
‫آره، گفت.
‫خیلی وقت نیست که باهاش هستم
‫ولی ازش خوشم میاد.
‫و حس می‌کنم شماها هم بهتره در جریان باشید.
‫حالا سؤالی نداری؟
‫نه.
‫آممم... یه چیز دیگه هم بود که می‌خواستم بگم.
‫آهان! ‫اتفاقی «سلیا»، مامانِ «لنس» رو توی خیابون دیدم
‫و می‌گفت به نظرش تو پسر فوق‌العاده‌ای هستی.
‫می‌گفت خیلی مؤدب و بامزه‌ای و...
‫اوهوم.
‫می‌گفت با نمک‌پاش و فلفل‌پاش
‫یه حرکتی زدی.
‫یه نمایشِ کوچیک یا همچین چیزی؟
‫آره. یه‌جورایی مسخره بود.
‫گفتم: «من خودم همۀ این چیزها رو در موردش می‌دونم
‫ولی خوبه که از زبون بقیه هم می‌شنوم.»
‫یادم اومد دیگه چی می‌خواستم بگم.
‫می‌خواستم بدونم دوست داری
‫شنبه بیای با هم شام بخوریم، چون...
‫خانوادۀ دیکستاین رو دعوت کردم...
‫نه.
‫شنبه می‌رم مهمونی
‫و خونۀ «جفری» می‌خوابم.
‫اشکالی نداره.
‫من می‌رم بخوابم.
‫باشه.
‫شب بخیر، جوجه.
‫شب بخیر.
‫♪ خداوندا، در مسیری که باید ‫در آن قدم بردارم، به من رحم کن ♪
‫♪ خداوندا، در تاریکیِ شب، به من رحم کن ♪
‫♪ خداوندا، در این راه همراه من خواهی آمد؟ ♪
‫♪ خداوندا، تو روشنایی‌بخشِ این جاده‌ای ♪
‫به نظرت ازت خوشش میاد؟
‫یه همچین حسی دارم، آره.
‫سوفی چی می‌شه؟
‫اگه به‌خاطر لی‌لی از دست بدمش، مشکلی نیست.
‫شرط می‌بندم خیلی باتجربه‌تره.
‫احتمالاً بتونه جوری خوشبختت کنه
‫که همۀ مردم حسرت زندگی‌تون رو بخورن.
‫آره. خیلی عالی می‌شه.
‫شایدم بتونی با جفتشون باشی.
‫چرا که نه؟
‫سلام داداش.
‫دستت چطوره؟
‫به نظرت من و تو ‫آدمای فرهنگ‌ستیزی هستیم؟
‫فرانک!
‫فرهنگ‌ستیز یعنی چی؟
‫کسی که کتاب یا فیلم‌های جالب یا این‌جور چیزا رو
‫دوست نداره.
‫تو هنوز اینجایی؟!
‫امشب نوبت منه که ببرمش.
‫می‌دونم.
‫فقط گفتم وایستم تنیس بازی کردنش رو ببینم.
‫متأهلی؟
‫نه.
‫خیلی وضعیت عجیب‌و‌غریبی شده.
‫مامان داره با ایوان قرار می‌ذاره.
‫جدی؟
‫همون ایوانی که الان پیشش بودیم؟
‫آره.
‫مطمئنی؟
‫چرا زودتر چیزی نگفتی؟
‫چرا مامانتون همه‌ش با این ورزشکارها قرار می‌ذاره؟
‫اصلاً آدمای جالبی نیستن.
‫ایوان که خیلی جالبه.
‫ایوان گزینۀ جدی‌ای برای مامانت نیست.
‫به نظر من که هست.
‫نمی‌خوام پشتِ سرِ ایوان حرف بزنم.
‫ولی نمی‌دونم جوآن چه فکری پیش خودش کرده.
‫- به نظر من ایوان... ‫- فرانک.
‫کتاب بعدی‌ت کی چاپ می‌شه؟
‫به‌زودی! البته امیدوارم.
‫به‌زودی.
‫کی چاپش می‌کنه؟
‫راستش اول دنبالِ یه مدیر برنامۀ جدیدم.
‫می‌دونی، یکی از دوستام ‫توی «بینکی اربن»، مدیر برنامه‌هاست.
‫اگه بخوای، بهش نشون می‌دم.
‫اگه بشه که عالی می‌شه.
‫الو؟
‫آممم... می‌شه امشب خونۀ سوفی بمونم؟
‫ممنون که جمع کردی.
‫خیلی‌خب، فردا می‌بینمت.
‫یا سه‌شنبه.
‫سه‌شنبه می‌بینمت.
‫توی خونه باهام کاری نداری؟
‫نه. همه‌چی روبه‌راهه.
‫من و والت یکی دو هفتۀ دیگه ‫می‌خوایم با ماشین بریم دانشگاه بینگهمتون،
‫اگه دوست داشتی تو هم بیا.
‫اونجا یه جلسۀ داستان‌خوانی دارم.
‫و یکی از شاگردهای سابقم، که الان دوستمه،
‫«جب گلبر»، قراره به افتخارم شام بده.
‫عالیه.
‫صحنۀ کلیسای جامع
‫از کتاب «زیر آب» رو بخون.
‫اونو زیاد خوندم.
‫گفتم یه چیزِ جدید بخونم.
‫ولی باشه، خب، شاید.
‫[داورها]
‫خیلی‌خب، نفر بعدی، والت برکمنه ‫که قراره برامون یه آهنگ بزنه.
‫ممنون.
‫می‌خوام گیتار سولو بزنم
‫ و روی آهنگی که خودم نوشتم آواز بخونم.
‫♪ آهای تو، که اون بیرون توی سرمایی، ♪ ‫♪ دلت گرفته، داره سردت می‌شه ♪
‫ ♪ منو حس می‌کنی؟ ♪
‫♪ آهای تو، که توی راهروهای فروشگاه وایستادی، ♪
‫♪ هوس سفر کردی و لبخندت داره کم‌کم محو می‌شه ♪
‫♪ منو حس می‌کنی؟ ♪
‫♪ آهای تو، کمکشون نکن که نور رو خاک کنن ♪
‫♪ بدونِ مقاومت، تسلیم نشو ♪
‫♪ ولی همه‌ش خواب و خیال بود ♪
‫اون آهنگ خیلی خوب بود!
‫ممنون.
‫بابا، سوفی رو که یادته؟
‫و لی‌لی.
‫سلام.
‫جایزه‌ت چند دلاره؟
‫صد دلار.
‫امشب قبل از خواب یه سر بیا اتاقم.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫باشه.
‫عه، اینا هم مامانم و فرانک و ایوان هستن.
‫سلام.
‫عجب آهنگی بود، داداش.
‫ممنون.
‫سلام برنارد.
‫قرار نبود همه با هم شام بخوریم؟
‫ایوان «گیج اند تولنر» رو پیشنهاد داد.
‫می‌تونیم کتاب من و آهنگ تو رو جشن بگیریم.
‫نه، با بابا می‌رم.
‫خب، من و بابات تصمیم گرفتیم همه با هم بریم.
‫نمی‌خوام این کار رو بکنم.
‫فعلاً خداحافظ.
‫من و ایوان اومدیم تا اجرات رو ببینیم.
‫باهامون این‌جوری رفتار نکن.
‫فکر می‌کنی ازم متنفری، ولی می‌دونم که نیستی.
‫اون شعر چطور به ذهنت رسید؟
‫خیلی رؤیایی بود.
‫منو یاد دومین رمانم، «آخر خط» انداخت.
‫توش یه شخصیتِ ستارۀ راک داره.
‫عاشق اون رمانم.
‫کلاسیکه.
‫صحنه‌هایی که اون بچه اون وسطه،
‫بر اساسِ بچگی خودمه.
‫درسته.
‫کتابِ موردعلاقۀ «میلر» از بین آثار منه.
‫از مقالۀ همسرت توی «نیویورکر» هم خیلی خوشم اومد.
‫جدی؟
‫توی نیویورکر؟ ‫(مجله‌ای معتبر)
‫تو خبر داشتی؟
‫آره تا حدودی.
‫چی شد که سر از اونجا درآورد؟
‫یه گزیده‌ست.
‫رمانش داره چاپ می‌شه.
‫جدی؟
‫والت نشونم داد.
‫یه‌جورایی غمگین بود، ولی واقعاً قشنگ بود.
‫اینجا پُرس‌های غذاش خیلی بزرگه.
‫با نصفِ سفارش سیر می‌شید.
‫خیلی‌خب.
‫یا خدا، ۱۵ دلار برای پارک ماشین!
‫فکر می‌کنی در مورد سوفی باید چی‌کار کنم؟
‫خودت تصمیمِ درست رو می‌گیری.
‫من بعضی وقتا حسرت می‌خورم که وقتی جَوون‌تر بودم
‫نرفتم بیشتر بگردم.
‫یه زنی بود که بعد از کتابِ اولم
‫ توی مهمونیِ خونۀ «جورج پلیمتون»، اومد سمتم.
‫خیلی جذاب بود.
‫می‌تونستم باهاش جور بشم.
‫پس چرا نشدی؟
‫با مامانت بودم.
‫آها، درسته، منطقیه.
‫ولی احتمالاً اشتباه کردی.
‫اون که بهت وفادار نموند.
‫شاید بد نباشه یه‌بار باهاش بری بیرون.
‫ببین چقدر تفاهم دارید.
‫معنی‌ش این نیست که نمی‌تونی با زن‌های دیگه هم باشی.
‫نمی‌دونم سوفی قبول می‌کنه یا نه.
‫خب، بعد از اجرای امشبت،
‫ممکنه اوضاع برات تغییر کنه.
‫می‌خوای بیای خونۀ من؟ ‫گفتم شاید...
‫ای خدا! حتی نمی‌خوای یه لحظه هم ازم دور شی، نه؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا گیر دادی به اینکه بریم خونه‌تون؟
‫گیر دادن نیست.
‫گفتم بریم یه فیلمی چیزی ببینیم.
‫عاشقت نشدم که!
‫خب، مسئله عاشق شدن یا نشدنت نیست.
‫فقط اینکه همه‌چی یهو خیلی جدی شد.
‫ما که قرار نیست ازدواج کنیم!
‫چی می‌گی؟
‫هیچی.
‫فقط نمی‌خوام از طرف تو احساس فشار کنم.
‫از کسِ دیگه‌ای خوشت میاد؟ از نامزد بابات؟
‫نه. نه. چرا؟
‫نه. ضمناً اون نامزدش نیست.
‫بابام می‌گفت بهش شُل دست دادی
‫که نشونۀ دودلی‌ـه.
‫دستاش خیلی گُنده‌ست، ‫نمی‌تونم خوب بگیرمشون.
‫مامانم می‌گفت به‌خاطر مامان و بابات
‫الگوی خوبی برای رابطه نداری.
‫چی؟
‫مامانت از هیچی خبر نداره.
‫فکر می‌کردم دورهمی خوب پیش رفت.
‫گفتی مامانت گفته من خیلی بانمکم.
‫ادا در نیار. خواهشاً!
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫دیگه نمی‌تونستم تحمل کنم
‫که به خریدهای بابات اکتفا کنم.
‫هر وقت هر چی خواستی می‌تونی برداری.
‫ممنون.
‫می‌خوام پیش‌نویس داستانِ جدیدم رو برات بخونم.
‫اول می‌خوام نظر تو رو بدونم.
‫بعدش می‌خوام به بابات نشونش بدم.
‫«پینک فلوید» دوست داری، ها؟ ‫(اون آهنگی که خوند مال پینک فلوید بود)
‫چی؟
‫نگران نباش.
‫من قبلاً تو کلاس شعرم ‫متن آهنگای «لو رید» رو...
‫به اسم خودم تحویل می‌دادم.
‫ولی امیدوارم مُچت رو نگیرن.
‫من که همیشه لو می‌رفتم.
‫تو...؟
‫لعنتی!
‫ببخشید.
‫گندش بزنن!
‫لی‌لی، ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫فقط...
‫فقط یه‌کم دماغم خون اومد.
‫شرمنده.
‫احتمالاً برم یه دوش بگیرم، باشه؟
‫باشه.
‫شب بخیر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫برنارد کِی میاد دنبالت؟
‫یه ساعت دیگه.
‫روی ۳۰ دقیقه حساب کن.
‫برای بردنِ تو همیشه زود میاد.
‫برای برگردوندنت دیر میاد.
‫کاش می‌تونستم با شماها بیام.
‫آره کاش می‌شد، داداش.
‫درک می‌کنم، ولی...
‫شنبه‌ها نوبتِ باباست.
‫از نامزدش خوشت میاد؟
‫نامزدشه؟
‫من این‌جوری فکر می‌کردم.
‫با شما زندگی می‌کنه.
‫بابات چیزی نگفته؟
‫نه.
‫فکر کنم والت ازش خوشش میاد.
‫حالا ببینیم کدومشون توی این مسابقه برنده می‌شه.
‫چی؟
‫هیچی.
‫شمارۀ اون خونه‌مون رو که داری.
‫یادت نره در رو قفل کنی.
‫می‌کنم.
‫هفتۀ بعد می‌بینمت، آتیش‌پاره جون‌.
‫همون آتیش‌پارۀ خالی رو بگو.
‫هفتۀ بعد می‌بینمت، آتیش‌پارۀ خالی.
‫خوب گرفتی، داداش.
‫تو هم همین‌طور، داداش.
‫بابا، منم.
‫هستی؟
‫بردار.
‫حالت چطوره؟
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫آن شب و روزی که گذشت
‫بسی طولانی و کورکنندۀ ذوق بود.
‫از میانِ جمعیتِ حاضر در کافه ‫یک نفر پرسید: «اون پسره کیه؟»
‫«پیچام» سوارِ فولکسِ اجاره‌ایِ خود شد
‫و از کنار صخره‌های «دُوِر»،
‫به‌سمت طلوعِ بی‌رنگِ انگلیس حرکت کرد،
‫درحالی‌که فصلِ دیگری از زندگی‌اش را پشتِ سر گذاشته بود.
‫شرمنده که جمعیتِ کمی اومد.
‫خیلی از بچه‌ها برای جشن عید، زود رفتن خونه.
‫به نظر می‌اومد خوش‌شون اومد.
‫اینکه دست می‌کنه توی بینی‌ش، ‫خودش یه مشکل مجزاست.
‫ولی هکتور شاهدِ ماجرای کمد بود،
‫بعدش هم توی کتابخونه ‫دیده شده که به کتاب‌ها مخاط بینی مالیده شده.
‫هکتور کیه؟
‫از کجا می‌دونید جفتش مالِ فرانک بوده؟
‫خب، به گمونم ممکنه بچه‌های دیگه هم
‫دست کنن توی بینی‌شون ‫و مخاط بینی‌شون رو...
‫بمالن به جاهای مختلفِ مدرسه.
‫امکانش هست ‫ولی تا حدودی بعید می‌دونم.
‫مطمئنم خیلی بیشتر از اونی که ما می‌دونیم ‫اتفاق می‌افته.
‫برنارد، تا حالا همچین کاری کردی؟
‫جواب این سؤال رو نمی‌دم.
‫توی خونه اتفاقی افتاده که ممکن باشه
‫این رفتار رو تحریک کرده باشه؟
‫خب، برنارد هفتۀ پیش
‫ سه روز تنهاش گذاشت.
‫و البته، مامانِ فرانک اوایلِ امسال
‫از من طلاق گرفت.
‫که اونم ممکنه به این قضیه ربط داشته باشه.
‫خانم برکمن، من داستانتون رو توی «نیویورکر» خوندم.
‫به نظرم خیلی تأثیرگذار بود.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫تو داری با یه دخترِ ۲۰ ساله زندگی می‌کنی.
‫به تو ربطی نداره، جوآن.
‫وقتی بچه‌هامون پیشت هستن ‫به من مربوط می‌شه.
‫این وضعیت براشون گیج‌کننده‌ست.
‫فرانک می‌گه والت از دختره خوشش اومده.
‫والت نامزد داره.
‫خفه خون بگیر، جوآن.
‫من در مورد تو و ایوان چیزی نمی‌پرسم.
‫توی زندگی من دخالت نکن.
‫باورم نمی‌شه این‌جوری باهام حرف می‌زنی.
‫اون‌همه ته‌بلیط کوفتی و نامه رو...
‫همین‌جوری ول کرده بودی توی خونه.
‫خودت می‌خواستی من بفهمم.
‫برام مثل شکنجه بود، جوآن.
‫شکنجه بود لامصب!
‫♪ آهای تو ♪
‫ ♪ که اون بیرون توی سرمایی ♪
‫♪ دلت گرفته، داره سردت می‌شه ♪
‫♪ منو حس می‌کنی؟ ♪
‫برداشت خودش رو از اون آهنگ داشته.
‫خب، به‌هرحال بازم باید پول جایزه رو پس بده.
‫ولی مشخصه که مشکل بزرگ‌تری وجود داره.
‫تکالیف مدرسه‌ش رو هم انجام نمی‌ده.
‫به نظرم مقاله‌ش در مورد گتسبی واقعاً قشنگ بود.
‫یکی از کتاب‌های موردعلاقه‌شه.
‫آره شاید، ‫ولی فکر نکنم خونده باشتش.
‫بهتره دوتایی باهاش صحبت کنید.
‫به نظرم برنارد باید انجامش بده.
‫♪ ولی همه‌ش خواب و خیال بود ♪
‫♪ دیوار زیادی بلند بود ♪
‫یارو می‌گه بهتره بری پیش روانشناس.
‫لازم ندارم.
‫منم همینو گفتم.
‫آقای سیمیک می‌دونه...
‫هم مامانت، هم بابات، جفتشون دکترای ادبیات دارن؟
‫قبلاً بهش گفتم.
‫به نظرم هیچی حالیش نیست.
‫این مدارس دولتی معمولاً...
‫دیوان‌سالارهای خیرخواه رو استخدام می‌کنن ‫ولی در نهایت آدم‌های سطحی‌ای هستن.
‫آره. باهاش حال نمی‌کنم.
‫ولی شاید مجبور باشی بری.
‫فقط برای اینکه مدرسه راضی بشه.
‫لزومی نداره.
‫می‌دونم.
‫و متأسفانه، احتمالاً طرف فقط یه لیسانس روانشناسی داره.
‫یه روانکاو واقعی نیست.
‫من فوق‌لیسانسِ روانشناسیِ رشد دارم...
‫از «مرکز مطالعات کودکِ» دانشگاه «ییل».
‫دکتری گرفتین؟
‫نه، فوق‌لیسانس یعنی کارشناسی‌ارشد.
‫آهان. صحیح.
‫خودت می‌دونی چرا اینجایی، والت؟
‫نه واقعاً.
‫گفتی آهنگی که توی انجمن زدی رو خودت نوشتی.
‫اوهوم.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫دلیلی داشتی؟
‫حس کردم من می‌تونستم نوشته باشمش.
‫خیلی‌خب.
‫ولی ننوشته بودی.
‫راجر واترز از پینک فلوید اونو نوشته.
‫فکر کنم خودت می‌دونی.
‫آره، ولی حس کردم می‌تونستم بنویسمش.
‫پس اینکه قبلاً نوشته شده بود...
‫یه‌جورایی یه نکتۀ فنی بود.
‫متوجهم.
‫برام قابل تصوره که صحبت کردن در موردش
‫برات یه‌کم معذب‌کننده باشه.
‫آره به گمونم.
‫توضیح دادنش سخته.
‫برام سؤاله الان چه حسی داری.
‫نمی‌دونم.
‫چرا از یه چیزی برام نمی‌گی که کمتر معذب‌کننده باشه؟
‫مثلاً یه خاطرۀ خوب.
‫این از اون سؤالای کلیشه‌ایِ روانکاوها نیست؟
‫چرا.
‫روند کارمون کم‌وبیش همینه.
‫الان چیزی به ذهنم نمی‌رسه.
‫حالا فکر کن.
‫بی‌خیال.
‫هر چیزی می‌خواد باشه.
‫یه‌کم باهام راه بیا.
‫آممم... خیلی‌خب، بذار ببینم.
‫باشه، آممم...
‫وقتی حدوداً ۶ سالَم بود، من و مامانم...
‫من و اون از جشن تولد «جولی گلین» جیم زدیم...
‫که با هم توی تلویزیونِ خودمون رابین هود ببینیم.
‫خاطرۀ خوبی به نظر میاد.
‫از «ارول فلین» خوشم می‌اومد.
‫ارول فلین.
‫همین؟
‫و خوشحال بودم که ‫اجازه داد وسط جشن تولد، ول کنیم بریم
‫تا فیلم ببینیم.
‫من و مامانم عاشق اون فیلم بودیم.
‫یه‌جوری بود که...
‫انگار اون‌موقع با هم رفیق بودیم ‫و کارها رو دوتایی انجام می‌دادیم.
‫زره شوالیه‌ها رو توی موزۀ «متروپولیتن» می‌دیدیم.
‫ماهی‌های ترسناکِ «موزۀ تاریخ طبیعی» رو می‌دیدیم.
‫همیشه از جنگِ بینِ «ماهی‌مرکب» و «نهنگ» می‌ترسیدم.
‫فقط وقتی می‌تونستم نگاه کنم که دستام جلوی صورتم بود.
‫وقتی می‌رسیدیم خونه، بعد از اینکه حموم می‌کردم...
‫تمام چیزهای مختلفی که اون روز ‫توی موزه دیده بودیم رو مرور می‌کرد.
‫و... و می‌رسیدیم به ماهی‌مرکب و نهنگ، و اون برام...
‫توصیفش می‌کرد.
‫که خب... بازم ترسناک بود،
‫ولی کمتر ترسناک بود.
‫خلاصه؛ باحال بود. ‫حال می‌داد که برام تعریف می‌کرد.
‫اون‌زمان بابات هم توی همون خونه زندگی می‌کرد؟
‫آره، چطور؟
‫حرفی ازش نزدی.
‫وسط همۀ این ماجراها اون کجا بود؟
‫اون...
‫دقیق نمی‌دونم.
‫اون...
‫شاید طبقه پایین بود.
‫اون هیچ‌وقت نمی‌اومد موزه.
‫این خاطره مال قبل از به دنیا اومدنِ برادرم بود.
‫قبل از...
‫خیلی قبل‌تر بود.
‫سلام.
‫والت اینجاست؟
‫نه.
‫عه.
‫می‌خوام تو بیای خونۀ من.
‫نوبت مامان نیست؟
‫چرا، ولی می‌خوام بیای اونجا.
‫ باید کفشامو بپوشم.
‫فکر کنم بهتر باشه بیای تو.
‫خونه فرق کرده.
‫از «مِین» مبل جدید خریده.
‫اون تلویزیون منه. من اون تلویزیون رو خریدم.
‫اوهوم.
‫این کتابِ «جود گمنامِ» منه.
‫می‌خوای ببریش؟
‫نه.
‫هنوزم چندتا از کتاب‌هایی که تو نوشتی رو داره.
‫بابا، چرا توی نوبت مامان، داری منو می‌بری خونۀ خودت؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫عه!
‫سلام.
‫فرانک در رو برام باز کرد.
‫نمی‌دونستم اینجایی.
‫معلومه که اینجام. ‫دوشنبه‌ست!
‫می‌خوام فقط برای امشب ببرمش.
‫در عوض دوتا پنجشنبۀ پشت سر هم رو بهت می‌دم ‫یا یه همچین چیزی.
‫مامان.
‫نوبت منه. خودش می‌خواد بمونه.
‫مواظب باش. اون عتیقه‌ست.
‫والت کجاست؟
‫نمی‌دونم والت کجاست.
‫بالا نیست.
‫برنارد!
‫اون کلاً نمیاد اینجا.
‫برو دیگه. فردا می‌بینیش.
‫به والت بگو بهم زنگ بزنه.
‫♪ آهای تو! ♪
‫♪ که توی جاده‌ای ♪
‫♪ همیشه کاری رو می‌کنی که بهت گفتن ♪
‫♪ می‌تونی کمکم کنی؟ ♪
‫♪ آهای تو ♪
‫♪ که اونجا پشت دیواری ♪
‫♪ و داری توی راهرو بطری‌ها رو می‌شکنی ♪
‫♪ می‌تونی کمکم کنی؟ ♪
‫♪ آهای تو! نگو که هیچ امیدی نیست ♪
‫♪ ما کنار هم وایمیستیم ♪
‫♪ اگه با هم نباشیم، زمین می‌خوریم ♪
‫♪ زمین می‌خوریم، زمین می‌خوریم ♪
‫سرم رو کردم توی اون برکۀ پارک.
‫همونی که نزدیک باغ‌وحشه؟
‫وای عزیزم، اونجا خیلی آلوده‌ست.
‫امیدوارم از آبش نخورده باشی.
‫شاید یه‌کم رفته باشه تو دهنم.
‫سعی کردم قورتش ندم.
‫نباید از سوفی جدا می‌شدم.
‫چرا جدا شدی؟
‫فکر کردم می‌تونم بهترش رو پیدا کنم.
‫از چه نظر بهتر؟
‫نمی‌دونم.
‫خوبه. دلت براش تنگ شده.
‫ولی فکر نمی‌کردم آدمی باشم
‫که توی چنین وضعیتی قرار می‌گیره.
‫فکرش هم نمی‌کردم.
‫تصورم از خودم این نبود.
‫خب، دیگه همینه که هست.
‫اصلاً هیچ‌وقت عاشق بابا بودی؟
‫آخه اگه نبودی، چرا اصلاً باهاش ازدواج کردی؟
‫اگه می‌خواستی ازش جدا بشی
‫چرا توی این وضعیت قرارمون دادی؟
‫برنامه‌ریزی شده نبود.
‫اولین بار که دیدمش، با همه فرق داشت.
‫توی کلمبوس، هیچ‌کی مثل بابات نبود.
‫من قبل از پدرت با یه مرد دیگه بودم.
‫توی کتاب‌فروشیِ دانشگاه کار می‌کرد.
‫معمولاً توی انبار، همدیگه رو می‌دیدیم.
‫مامان، نمی‌خوام در مورد روابط تو چیزی بشنوم! ‫خواهشاً بس کن!
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چی می‌تونم بهت بگم.
‫یه وقتایی یه‌جوری حرف می‌زنی که...
‫دلم نمی‌خواد گوش کنم.
‫می‌دونم، جوجه.
‫اخلاقم این‌جوریه.
‫عادت بدیه.
‫اون‌موقع که با هم رابین هود دیدیم رو یادته؟
‫زد به پنجره‌م.
‫برنارد، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫جوآن، بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫اون‌همه کاری که اواخر ازدواجمون انجام دادم،
‫شام درست کردن‌ها، تمیزکاری، اینکه بیشتر توجه می‌کردم.
‫هیچ‌جوره قرار نبود تأثیری بذاره، نه؟
‫تو در هر صورت می‌خواستی بری.
‫تو هیچ‌وقت شام درست نکردی.
‫اون‌دفعه که سینه‌پهلو کردی ‫همبرگر درست کردم.
‫فقط بعد از اینکه من اصرار کردم.
‫خب اگه شام‌های بیشتری درست کرده بودم،
‫فرقی می‌کرد؟
‫من خیلی وقت پیش آمادۀ رفتن بودم.
‫فقط اون‌موقع نمی‌دونستم.
‫داشتم بهش فکر می‌کردم.
‫تو لحظه‌آخری به بابام زنگ زدی.
‫یه چیزی گفتی، حالا هر چی گفتی مهم نیست، ‫اون فکر کرده...
‫می‌تونم زندگی‌م رو حفظ کنم.
‫حس می‌کردی من به اندازۀ کافی پیگیر نیستم.
‫از این به بعد بیشتر تلاش می‌کنم ‫تا یه کارهایی بکنم.
‫توی خونۀ خودم آشپزی و کارهای خونه رو انجام می‌دم.
‫کتلت درست می‌کنم که پسرا عاشقشن.
‫چطوره همگی با هم شام بخوریم ‫و بیشتر دربارۀ این موضوع صحبت کنیم؟
‫ببخشیدا.
‫آخه...
‫همبرگر.
‫ازت شکایت می‌کنم، جوآن.
‫می‌دونی که می‌کنم.
‫چهار سال با اون روانشناس لعنتی ‫که زندگی مشترکمون رو نابود کرد
‫در ارتباط بودی ‫و من می‌تونم بچه‌ها رو بگیرم.
‫با «ادی گودمن» حرف زدم،
‫ که همیشه روی این پرونده‌ها کار می‌کنه.
‫و بُرد با منه. پروندۀ پیچیده‌ای نمی‌شه.
‫فرانک، والت، سوار ماشین شید.
‫شکایت کنی؟
‫این... اصلاً...
‫تو فقط به این خاطر حضانت مشترک می‌خواستی ‫که اون‌جوری...
‫نفقۀ کمتری برای بچه‌ها بدی.
‫چون برات ارزون‌تر تموم می‌شه.
‫والت، فرانک!
‫نمی‌خوام بیام.
‫به درک! فرانک، سوار شو.
‫فرانک!
‫بذار بمونه. بذار بمونه.
‫فقط همین یه چیز رو می‌خوام.
‫خب، اون می‌خواد بمونه.
‫- بذار بمونه. من میام. ‫- باشه.
‫صبر کن.
‫امشب می‌خوایش؟
‫خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫چیزی نیست، داداش.
‫گربه!
‫می‌گیرمش.
‫جوآن، می‌گیرمش.
‫گرفتمش.
‫گندش بزنن.
‫بابا!
‫- دیدی رفت...؟ ‫- الان جابه‌جاش می‌کنم!
‫برو گمشو.
‫عه، برنارد!
‫خوبی؟
‫داشتم می‌گرفتمش.
‫جوآن، زنگ بزن آمبولانس!
‫والت، سوار ماشین شو.
‫(به زبان فرانسوی)
‫چی؟
‫یعنی «کثافت».
‫یادت نمیاد؟
‫داری بهم می‌گی عوضی؟
‫نه، آخرین دیالوگِ «ازنفس‌افتاده»
‫از «لوک گدار» رو یادت نمیاد؟
‫بلموندو به سیبرگ می‌گه «کثافت».
‫(به زبان فرانسوی)
‫تو سینما تالیا با خانوادۀ دیکستاین دیدیمش.
‫با بلیت نیم‌بها بردمت.
‫والت رو باردار بودی.
‫حدود شش هفته حامله بودم.
‫با این حال برات بلیت نیم‌بهای بچگانه گرفتم.
‫بهم گفتی از «گدار» خوشت نمیاد.
‫فکر می‌کردی جامپ‌کات‌هاش...
‫برای پیدا کردنِ گربه، پشت سطل آشغال‌های...
‫زیر پلۀ خانوادۀ «گلدنر» رو بگردید.
‫باشه.
‫من ننوشتمش.
‫می‌دونم.
‫پینک فلوید نوشته.
‫به نظرت پیداش می‌کنیم؟
‫امیدوارم.
‫فکر می‌کنی یه روز بتونیم بریم جزایرِ «گالاپاگوس»؟
‫نمی‌دونم عزیزم.
‫من و ایوان می‌تونیم شنبه ببریمت خارج شهر...
‫که چندتا لاک‌پشت واقعی ببینی.
‫شنبه روزِ باباست.
‫اینم از پسر من.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫چیزیم نیست.
‫فکر کردم سکته‌ست ولی ظاهراً...
‫فقط از روی خستگیه.
‫دکتر گفت خسته‌م.
‫زیادی کتلت خوردی؟
‫شاید.
‫کتابِ خوبیه؟
‫از این آثار عامه‌پسنده.
‫فاخر نیست.
‫خوندنِ کتاب خوب توی بیمارستان سخته، ولی این...
‫توی سبک خودش بدک نیست.
‫«لنارد» توی ژانر جنایی، بهترینه.
‫دلم می‌خواد امروز رو اینجا بمونی.
‫یه هم‌صحبت کم دارم.
‫باشه.
‫لی‌لی از خونه رفت.
‫یه لطفی بکن، برو توی راهرو...
‫و یه بالش دیگه برام بگیر.
‫گردنم درد می‌کنه.
‫شاید وقتی اوضاع یه‌کم راست و ریست شد
‫بتونم چند شب اضافه پیش مامان بمونم.
‫آخه من بیشتر خونۀ تو بودم.
‫الان وقت خوبی نیست.
‫من تا یه مدت، انرژی‌م به صد درصد نمی‌رسه.
‫دوست دارم کنارم باشی.
‫یه مدت دلم نمی‌خواد بیام.
‫دست خودت نیست، والت.
‫تو به سن قانونی نرسیدی.
‫حضانتت با منه.
‫خونۀ من، خونۀ تو هم هست.
‫نمیام.
‫چرا؟
‫دلم رو می‌شکنی.
‫ادا در نیار.
‫اگه بخوای، می‌تونیم برات پوسترهای بیشتری بگیریم...
‫و اتاقت رو بهتر کنیم.
‫یه رنگ دیگه به دیوارهاش بزنیم.
‫می‌تونم اولین نسخۀ کتابم، «مَرد و مُرده» رو...‌
‫رو بهت قرض بدم.
‫به‌عنوان هدیه.
‫بذار برات بالش بیارم.
‫کوچیک‌تر که بودی...
‫خیلی احساساتی بودی.
‫اونجا که افتادم روی آسفالت، ‫خیلی خیت شدم؟
‫آره.
‫چیه؟
‫به چی می‌خندی؟
‫خیلی بامزه گفتی «آره».
‫زمان‌بندی طنزت خوب بود.
‫ممنون.
‫نظرت چیه صبحونه بخوریم؟
‫ببین می‌تونی اون بیرون پرستاری پیدا کنی.
‫سعی کن اون بلونده رو بیاری.
‫شبیه جَوونی‌های «مونیکا ویتی»‌ـه.
‫ببخشید.
‫هوم.
‫مردی که توی اون اتاقه ‫می‌خواد صبحانه سفارش بده.
‫باشه.
‫«ترجمه از محمد سید»