.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫مترجم: اشکان هیدی
‫ارتش اسرائیل دستور تخلیه ‫محله تل الهوا را صادر کرد.
‫این فیلم دراماتیزه شدۀ داستانی ‫مبتنی بر وقایع حقیقی است.
‫و تماس‌های اضطراری ضبط‌شده در آن روز.
«صدای هند رجب»
‫مرکز فوریت‌های اضطراری هلال ‫احمر فلسطین رام‌الله، کرانه باختری
‫۸۴ کیلومتری غزه
‫باید جلوی خونریزی رو بگیرید.
‫هلال احمر فلسطین
‫هلال احمر فلسطین، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫یه آمبولانس تو راهه.
‫نزدیک‌ترین آمبولانس تو راهه.
‫صداتون رو نمی‌شنوم.
‫باشه.
‫انتهای خیابان ناصره، یه میدون هست.
‫بعد مستقیم برید جلو.
‫مستقیم.
‫نگران نباشید، می‌بینمتون.
‫مستقیم ادامه بدید. نشانگر ‫شما روی نقشه من قرمزه.
‫زحمت اون رو برام میکشی؟
‫آهان، همین گزارش.
‫عالیه، ممنون.
‫رو به راهی؟
‫همه چی مرتبه؟
‫- رعنا. ‫- نسرین.
‫تو که هنوز اینجایی؟ مگه ‫قرار نبود صبح بری خونه؟
‫هنوز یه کار دیگه مونده تموم کنم. خسته‌ام.
‫نمیدونی چقدر دلم میخواد برسم خونه.
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫شیش-سه، دارم پوزتو میزنم.
‫یه لحظه صبر کن، یه تماس اضطراری دارم
‫اتاق اورژانس هلال احمر، رام‌الله. ‫عمر هستم، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫از زمان بمباران، تماس‌های ‫اضطراری از غزه به اینجا منتقل شده.
‫صبر کنید... فرمودید کجا؟
‫غزه؟
‫ولی شما از آلمان با من تماس گرفتین؟
‫باشه.
‫شماره برادرتون و موقعیت ‫ماشینشون رو برام بفرستین.
‫باشه، ممنون.
‫مهدی؟
‫بله، عمر.
‫گمونم یه آمبولانس، شمال ‫غزه لازم داشته باشیم.
‫شمال؟
‫تو یه پمپ بنزین. بذار چک کنم، رو خط باش.
‫تو پمپ بنزین فارس.
‫قضیه چیه؟
‫بشار حماده، زنش و بچه‌هاش داشتن ‫با ماشین از تل الهوا تخلیه می‌شدن.
‫چهارصد متری خونه‌شون بهشون حمله شده،
‫نزدیک پمپ بنزین فارس ساعت یک بعد از ظهر.
‫- ساعت یک بعد از ظهر؟ ‫- آره.
‫الان ساعت دو و سی و پنج ‫دقیقه‌ست. یعنی یک ساعت و نیم پیش.
‫آره، درسته.
‫کسی زنده مونده؟
‫با برادرش تو آلمان صحبت کردم.
‫خبر نداشت که تو ماشین قایم شدن،
‫یا تونستن پیاده فرار کنن.
‫هول کرده بود. حرفاش واضح نبود.
‫اونجا منطقه ممنوعه‌ست.
‫ارتش امروز صبح اونجا رو بسته.
‫به این شماره زنگ بزن، جواب می‌ده.
‫- شماره تلفنشون رو دارم. ‫- بهشون زنگ بزن.
‫زنگ می‌زنم. رو خط باش.
‫داره زنگ می‌خوره.
‫صداهای تماس تلفنی واقعی هستند.
‫الو؟
‫الو.
‫دارن بهمون شلیک می‌کنن!
‫الو.
‫دارن بهمون شلیک می‌کنن!
‫تانک کنارمه!
‫قایم شدی؟
‫آره، تو ماشین. تانک کنارمونه.
‫داخل ماشینی؟
‫عمر؟
‫هنوز پشت خطه؟
‫عمر؟
‫عمر، باید با رعنا صحبت کنی. اون سرپرستته.
‫عمر داشت با یه دختره تو غزه ‫حرف می‌زد. تیراندازی شد.
‫عمر؟
‫خوبی؟
‫به مشاوره احتیاج داری؟ به نسرین زنگ بزنم؟
‫نه.
‫کشتنش.
‫اسمش چی بود؟
‫وقت نکرد بگه.
‫عمر.
‫سلام، عمر.
‫حالت چطوره؟
‫اینا رو می‌بینی؟
‫وقتی اسم یا عکسی نداریم
‫از کسایی که حین تماس کشته شدن
‫اینا رو به میزمون می‌چسبونیم.
‫وقتی عکس‌هاشون به دستمون می‌رسه،
‫اونجا آویزونشون می‌کنیم.
‫برای ادای احترام و بزرگداشتشون.
‫و این بهت اجازه می‌ده...
‫که ادامه بدی و بتونی به بقیه کمک کنی.
‫ممنونم.
‫عمر.
‫اگه خواستی حرف بزنی، من هستم.
‫در اتاق من همیشه به روت بازه.
‫می‌تونی خودتو خالی کنی.
‫باشه؟ خجالت نکش.
‫باید برگردم سر کارم.
‫من دارم می‌رم خونه. چیزی لازم نداری؟
‫نه دستت درد نکنه، برو خونه استراحت کن.
‫یه دختر شیش ساله تو ماشین ‫زنده‌ست. به این شماره زنگ بزن.
‫رعنا، بیا!
‫چی شده، عمر؟
‫عموش میگه یه دختر ۶ ساله ‫هنوز توی ماشین قایم شده.
‫باشه، بهش زنگ بزن.
‫عمر؟
‫ادامه بده، تو برای این کار آموزش دیدی.
‫بهش زنگ بزن.
‫من دارم میرم خونه.
‫الو، عمو؟
‫الو.
‫قطع نُـکُـنیا، پیشم بمون
‫گوش کن عزیزم، حواستو جمع کن عمو.
‫بگو چی شده.
‫الو؟
‫وقت نداریم...!
‫چی؟ قایم شدی؟
‫زود باش!
‫اسمت چیه؟
‫هیچکس پیش من نیست.
‫اسمت چیه؟
‫هیچکس با من نیست.
‫اسمت رو نمی‌شنوم. من عمر هستم، اسم تو چیه؟
‫اسم من حنوده.
‫اسمت چیه؟
‫حنود.
‫حنود؟
‫- اسم خواهرت چیه؟ ‫- بیا دنبالم.
‫خواهرت کجاست؟ ‫- بیا دنبالم!
‫- میام، ولی خواهرت کجاست؟ ‫- من خواهر ندارم.
‫- مهدی؟ ‫- بله، عمر.
‫دختر ۶ ساله هنوز توی ماشین قایم شده.
‫یه دختر ۶ ساله توی ماشین؟ بقیه چی؟
‫بقیه رو نمی‌دونم.
‫میگه تنهاست. الان رو خطه با من.
‫- کی رو خطته؟ ‫- اون دختره.
‫اون از خانواده حماده است؟
‫ازش بپرس.
‫حنود؟
‫اسم کاملت چیه؟
‫هند رجب حماده.
‫هند رجب حماده؟
‫باشه.
‫رعنا.
‫زیر صندلی‌ها قایم شو. نذار کسی ببینتت.
‫پیشش بمون.
‫باشه؟
‫آره.
‫پدر و مادرت کجان؟
‫اینجا نیستن.
‫گوشی دستت باشه، باشه؟ ‫الان دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫نه. بیا دنبالم.
‫دارن تیراندازی می‌کنن.
‫امیدی هست؟
‫منتظرم ببینم کدوم یکی از ‫امدادگرهامون در دسترسه.
‫اون وقت نداره. خواهشاً سریع ‫دوباره بهشون زنگ بزن.
‫دوباره زنگ زدن فایده‌ای نداره.
‫اونا باید اطلاعات رو جمع‌آوری ‫کنن بعد به من خبر بدن.
‫حنود؟
‫قطع نکن، الان برمی‌گردم پیشت.
‫باشه.
‫فقط یه تیم تو شمال برامون مونده.
‫مستقیم بهشون زنگ بزن.
‫برگرد با اون کوچولو صحبت ‫کن و بذار من کارم رو بکنم.
‫مستقیم به زینو زنگ بزن.
‫ابراهیم مسئول امدادگرها تو غزه است.
‫اون تصمیم می‌گیره که ما ‫بهشون زنگ بزنیم یا نه.
‫دارن بهش شلیک می‌کنن.
‫اونا می‌کشنش، درست مثل ‫اون دختر دیگه که باهاش بود.
‫به رعنا بگو بیاد عمر رو ببره.
‫مهدی
‫دارن بهش شلیک می‌کنن.
‫ایناهاش.
‫الو، ابراهیم؟
‫بگو.
‫یه لحظه.
‫یادداشت می‌کنم. یه لحظه.
‫امدادگرها، یوسف زینو.
‫یوسف زالینو، رفیق من.
‫راننده.
‫مدحون، دیگه کی؟
‫احمد مدحون.
‫نوع آمبولانس.
‫ساوانا.
‫۳...
‫۱-۰-۷...
‫۴
‫۵-۵.
‫- باشه. ‫- به زالینو زنگ بزن.
‫باشه، ممنون. دارم هماهنگی رو شروع می‌کنم.
‫هماهنگی؟
‫اون وقت نداره!
‫من به زینو زنگ می‌زنم ببینم ‫راه حل دیگه‌ای هست یا نه.
‫نیست.
‫چرا باید به زینو زنگ بزنی؟
‫چرا باید باهاش حرف بزنی؟ تو مافوقشی؟
‫نه، ولی من می‌خوام اون دختر رو نجات بدم!
‫نجات دادن اون دختر ‫وظیفه تو نیست. وظیفه منه.
‫وظیفه تو اینه که باهاش در تماس بمونی
‫تا وقتی ما برای نجاتش هماهنگی می‌کنیم.
‫ضمناً از این به بعد، کت هلال احمرت رو بپوش!
‫اینجا چه خبره؟
‫دارم سعی می‌کنم هماهنگی رو شروع کنم
‫ولی عمر کوتاه نمیاد.
‫هماهنگی؟
‫امیدوارم این دفعه نه ساعت طول نکشه.
‫یالا عمر.
‫امیدوارم.
‫هند؟
‫تو کی هستی؟
‫من رعنا هستم. و تو حنود هستی، درسته؟
‫بله.
‫زینو جواب نمیده.
‫عمر، بهت گفتم، وظیفه ‫منه که به زینو زنگ بزنم.
‫فقط دارم بهت میگم آنتن نداره.
‫ارتش داره همه خط‌های ‫تلفن غزه رو مختل می‌کنه.
‫الو؟ صلیب سرخ؟
‫ونسا؟
‫بله.
‫به یک مسیر امن برای آمبولانس نیاز داریم،
‫از کلیسای سنت پورفیری تا ایستگاه فارس،
‫در تل الهوا، شمال غزه.
‫بله.
‫باشه. ممنون.
‫زینوئه.
‫الو، زینو؟
‫چطوری رفیق؟
‫کجایی؟ بیمارستان المعمدانی؟
‫بده به من، عمر.
‫تو بیمارستان المعمدانی هستی؟
‫وصلت می‌کنم به مسئول هماهنگی،
‫مذاکره‌کننده ارشد، شهید، قهرمان،
‫مهدی الجمال. بفرما.
‫الو، زینو. همه چی مرتبه؟
‫با مدحون تو بیمارستان المعمدانی هستی؟
‫تو کلیسای سنت پورفیریوس نیستی؟
‫باشه.
‫تو ۸ دقیقه با موقعیت مأموریتت فاصله داری.
‫خواهش می‌کنم، زینو، فقط ‫به دستورات من گوش کن.
‫باشه؟
‫بله، رفیق.
‫یه مأموریت غیرممکن برات داریم.
‫الو، ابراهیم،
‫من هماهنگی رو شروع کردم.
‫نگران نباش، قرار نیست آخرین ‫تیممون تو شمال رو فدا کنم.
‫می‌خوام براشون یه مسیر امن
‫قبل از اینکه بفرستمشون ‫برای مأموریت، اکی کنم.
‫الو، هند.
‫ما ۸ دقیقه‌ست که داریم با هند حرف می‌زنیم.
‫آمبولانس تا الان می‌تونست برش داره.
‫هند؟
‫عزیزم، حنود.
‫مامان؟
‫عزیزم، من پیشت می‌مونم تا یکی بیاد دنبالت.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫الان کجا قایم شدی؟ جای امنی پیدا کردی؟
‫من تو ماشینم.
‫داخل ماشینی، بیرون نیستی، درسته؟
‫بله.
‫کسی نزدیکت هست؟ کسی که ‫بتونه ببینتت، یا باهات حرف بزنه؟
‫نه.
‫خب، عزیزم.
‫با کی بودی؟
‫با همه خانواده‌ام.
‫کی از خانواده‌ات؟ چند نفرن؟
‫اسمشون رو می‌دونی؟ ‫می‌تونی اسمشون رو بهم بگی؟
‫نه.
‫مامان و بابا باهات بودن؟
‫نه.
‫ارتش بهتون شلیک کرد، درسته عزیزم؟
‫حنود، عزیز دلم؟
‫بیا!
‫قربونت برم، عزیزم، آروم باش. به من گوش کن.
‫من می‌خوام.
‫می‌خوام چند تا سؤال ازت بپرسم. باشه؟
‫- حنود؟ ‫- بله.
‫خب، به من گوش کن.
‫وقتی بهتون شلیک شد،
‫کی باهات بود؟
‫- بابات. ‫- همه خانواده‌ام.
‫مامان و بابات باهات داخل ماشین بودن؟
‫یا بیرون ماشین؟
‫نه.
‫مامانم نمرده.
‫چند تا خواهر برادر داری؟
‫من فقط یه برادر دارم.
‫چند سالشه؟
‫سه سالشه.
‫برادرم خونه پیش مامانمه.
‫- اسم برادرت چیه؟ ‫- ایاد.
‫- زیاد؟ ‫- بله.
‫و اسم خواهرت؟
‫من خواهر ندارم.
‫کی باهات تو ماشین بود؟
‫هیچکس.
‫- تنهایی؟ ‫- بله.
‫هیچکس باهات نیست؟ الان تو ماشین تنهایی؟
‫بله.
‫من اینجام بدون خانواده، بدون مادر،
‫بدون پدر،
‫بدون برادر.
‫فقط ما و سارا هستیم.
‫سارا؟ سارا کجاست؟
‫سارا کنارمه.
‫سارا الان پیشته؟
‫سارا...
‫بله.
‫حنود، عزیزم،
‫سارا، همونیه که با عمو حرف زد؟ درسته؟
‫- همونی که قبلش داشت باهات حرف می‌زد؟ ‫- نه.
‫سارا میتونه حرف بزنه؟
‫آره.
‫سارا زخمی شده؟ خونی روش هست؟
‫آره، روش خون هست.
‫کنار توئه یا صندلی جلو؟
‫چی؟
‫سارا کنار توئه؟
‫آره.
‫سارا میتونه حرف بزنه؟ باهاش حرف بزن.
‫ولی سارا خوابه.
‫سارا خوابه؟
‫آره.
‫یکی داره بهم زنگ میزنه.
‫حنود؟
‫عموشه. داره به من زنگ میزنه.
‫مهدی.
‫ازم نپرس پیشرفتی داشتم یا نه.
‫به محض اینکه جوابی بگیرم بهت خبر میدم.
‫الو.
‫برگرد دفترت.
‫دو ماهه نه خونه رفتم نه بچه‌هامو دیدم.
‫اونوقت جنابعالی نمیتونی ۲۴ ‫ساعت این وضع رو تحمل کنی؟
‫داریم یه آمبولانس میفرستیم.
‫آره، داریم یه آمبولانس میفرستیم.
‫میخواستم ازت بپرسم: سارا کیه؟
‫عکسی ازش داری؟
‫باشه.
‫باشه، در تماس میمونم.
‫ممنون.
‫چی گفت؟
‫قبل از من یکی از فامیل با لیان ‫و هند تلفنی حرف زده بود.
‫- فقط لیان و هند زنده بودن. ‫- لیان کیه؟
‫همون دختری که اول باهاش ‫تلفنی حرف زدم. دخترعمهٔ هنده.
‫توی ماشین عمه‌اش، عموش و ‫چهارتا از عموزاده‌هاش هستن.
‫من تنهام.
‫تو...
‫یعنی تو تنها کسی هستی که بیداره؟ کس ‫دیگه‌ای که خونی باشه و تکون نخوره نیست؟
‫آره، خونی شدن.
‫خواهش میکنم، تنهام نذار.
‫پس اگه اشتباه نکنم، توی ‫ماشین، عمو و خاله‌ت هستن،
‫و چهارتا بچه‌هاشون، و همه‌شون خوابن.
‫پس اونا پیش تو هستن؟
‫آره.
‫پس بذار بخوابن.
‫توی خونه وقتی بقیه خوابن، ‫نباید سر و صدا کنیم، درسته؟
‫بذار یکم استراحت کنن.
‫سفر حتماً خسته‌شون کرده.
‫دختره اون تو با شش تا جنازه ‫است. به صلیب سرخ زنگ بزن.
‫مهدی، اون فکر میکنه اونا خوابن.
‫درسته که بهشون شلیک شده، ‫درسته که دارن خونریزی میکنن.
‫ولی الان، اونا باید بخوابن.
‫میتونی بگی خوابن، درسته؟
‫گفتم که مردن!
‫همه‌شون مردن.
‫چی، عزیزم؟
‫مردن.
‫مردن؟
‫آره.
‫مردن.
‫فقط جنازه اینجاست.
‫همه خانواده‌ام.
‫همه‌شون مردن!
‫امدادگرا رو بفرست! مشکلت چیه؟
‫فقط ۸ دقیقه وقت لازم دارن ‫تا دختره رو نجات بدن!
‫بدون هماهنگی، اون ۸ دقیقه میتونه ‫به قیمت جونشون تموم بشه، عمر.
‫مهدی، اون بچه‌ها کاربلدن،
‫خواهش میکنم بهشون زنگ بزن، ‫اولین عملیات نجاتشون نیست.
‫عمر، تو امروز منو میکشی.
‫این همه آدم رو میبینی؟
‫خوب نگاهشون کن.
‫اون دو تا بچه داشت.
‫اون چهارتا.
‫سه تا دختر و یه پسر.
‫تازه نامزد کرده بود.
‫خوب میشناختمشون.
‫خانواده داشتن، بچه داشتن، ‫قصه، رویا و آرزو داشتن.
‫مثل من و تو.
‫بمباران شدن. همه‌شون رو از دست دادیم.
‫بهترین امدادگرای ما بودن.
‫به خودم قول دادم که دیگه ادامه ندم،
‫اگه یه عکس دیگه به این دیوار اضافه بشه.
‫باید یه مسیر امن رو براشون اکی کنم.
‫که ارتش تاییدش کرده باشه، تا ‫بتونن عملیات نجات رو انجام بدن.
‫چطور میتونی با ارتشی هماهنگ کنی ‫که اونا و این همه آدم رو کشته؟
‫شوخیت گرفته؟
‫من هیچوقت مستقیم با ارتش هماهنگ نمیکنم.
‫ما از طریق صلیب سرخ یا وزارت ‫بهداشت کرانه باختری اقدام میکنیم.
‫چطوری بهتون شلیک کردن؟
‫بهمون شلیک کردن.
‫از یه خونه بهتون شلیک کردن؟ یا پیاده بودن؟
‫یا از هواپیما؟
‫نه، از یه تانک.
‫از یه تانک شلیک کردن؟
‫آره.
‫چی دوست داری؟
‫تو مدرسه چطور بودی؟
‫یه بچه مدرسه‌ای.
‫- توی ماشین آب داری؟ ‫- نه.
‫- غذایی هست؟ ‫- نه.
‫هیچی.
‫در مورد یه چیز دیگه باهاش حرف بزن.
‫کلاس چندمی؟
‫من کلاس پروانه‌ها هستم.
‫- چی؟ ‫- کلاس پروانه‌ها.
‫پیش‌دبستانی میری؟
‫صداتو نمی‌شنوم.
‫- گفتم پیش‌دبستانی میری؟ ‫- آره.
‫اسم مدرسه‌ت چیه؟
‫کودک شاد.
‫- کودک شاد؟ ‫- آره.
‫شاگرد خوبی هستی؟
‫چه رنگی دوست داری؟
‫من هیچی دوست ندارم.
‫چه رنگی؟
‫من هیچی دوست ندارم!
‫- لباس چه رنگی پوشیدی؟ ‫- صداتو نمی‌شنوم.
‫من صداتو می‌شنوم. باهام حرف بزن.
‫من باهاش حرف می‌زنم. با من راحت‌تره.
‫صبر کن، حنود.
‫من تنهام.
‫می‌دونم تنهایی.
‫ولی خدا با ماست.
‫پیشم بمون.
‫من باهاتم.
‫من باهاتم عزیزم.
‫تا وقتی یکی بیاد دنبالت. تنهات نمی‌ذارم.
‫چی؟
‫وقتی بیان، قطع می‌کنی؟
‫نه، من باهات می‌مونم.
‫من باهاتم.
‫اگه کسی از ارتش رسید، ‫قطع نکن، پای تلفن بمون.
‫من باهاتم.
‫باشه.
‫حنود، عزیزم؟
‫بیا حرف بزنیم،
‫ولی می‌خوام ازت بخوام که ‫از پنجره بیرون رو نگاه کنی.
‫البته اگه می‌تونی.
‫ولی اگه ترجیح می‌دی هیچی نبینی ‫و قایم بشی، همون کارو بکن.
‫می‌تونی از پنجره ببینی اون بیرون چه خبره؟
‫چی عزیزم؟
‫دارن بهم شلیک می‌کنن!
‫دارن بهش شلیک می‌کنن.
‫بهم بگو، چی دوست داری؟
‫لطفاً بیاین دنبالم!
‫من می‌ترسم.
‫تکرار کن: خدایا.
‫از ما محافظت کن...
‫می‌خوای با هم قرآن بخونیم؟
‫باشه.
‫بیا دعا کنیم، باشه؟
‫آره.
‫به نام خداوند بخشنده مهربان
‫ستایش خدایی را که پروردگار جهانیان است.
‫خدایی که بخشنده و مهربان است.
‫مالک روز جزاست
‫تنها تو را می‌پرستیم، و از ‫تو یاری می‌جوییم و بس.
‫تو ما را به راه راست هدایت فرما.
‫راه آنان که به آن‌ها انعام فرمودی،
‫نه راه کسانی که بر آن‌ها خشم فرمودی
‫و نه گمراهان
‫آمین.
‫راست گفت خداوند والا و بلندمرتبه.
‫آفرین، خوب می‌خونی.
‫لطفاً بیاین دنبالم.
‫گریه نکن، بازم می‌خوای قرآن بخونیم؟
‫تانک کنارمه.
‫تانک کجاست؟
‫کنارم.
‫تانک کنارته؟
‫داره حرکت می‌کنه یا ‫وایساده؟ کسی ازش پیاده شد؟
‫نه، داره میاد جلو.
‫- داره حرکت می‌کنه؟ ‫- آره.
‫از بغل میاد، از پشت یا از جلو؟
‫از جلو.
‫از جلوی ماشین میاد؟
‫آره.
‫- نزدیکه؟ ‫- خیلی خیلی نزدیک.
‫- داره میاد سمت تو؟ ‫- تانک‌ها اینجان!
‫لطفاً بیاین.
‫تانک‌ها دارن میان!
‫وضعیت آنتن‌دهیش بده، ‫دوباره بهش زنگ می‌زنم.
‫نه، خواهش می‌کنم، باید یه کاری بکنید ‫خواهش می‌کنم بهشون فشار بیارید.
‫من... من... متوجهم.
‫لطفاً
‫خواهشاً
‫تانک‌ها دارن میان!
‫خیلی خیلی نزدیک.
‫- داره میاد سمت تو؟ ‫- تانک‌ها اینجان!
‫لطفاً بیاین.
‫تانک‌ها دارن میان!
‫- داره میاد سمت تو؟ ‫- تانک‌ها اینجان!
‫لطفاً بیاین.
‫تانک‌ها دارن میان!
‫چی شد؟
‫دارم سعی می‌کنم دوباره بهش زنگ بزنم.
‫یه ساعته باهاش پای تلفنیم.
‫فقط ۸ دقیقه وقت لازم داشتیم تا نجاتش بدیم.
‫ببخشید.
‫یه مردی به اسم محمد حماده هی زنگ می‌زنه.
‫می‌خواد با مسئول هماهنگی ‫صحبت کنه. روی خط دوئه.
‫عموشه. باهاش حرف بزن.
‫اینجا نمی‌تونی سیگار بکشی.
‫می‌دونم طولانیه.
‫چون آمبولانس ما
‫۸ دقیقه با اون دختر فاصله داره.
‫ولی برای فرستادنش، باید ‫به صلیب سرخ زنگ بزنیم.
‫نه تو ژنو. اونا تو اورشلیم دفتر دارن.
‫بعد، اونا به کوگات زنگ می‌زنن.
‫کوگات؟
‫یه واحد از وزارت دفاع اسرائیله
‫که فعالیت‌ها رو تو مناطق ‫اشغالی هماهنگ می‌کنه.
‫نه، سربازای روی زمین نیستن.
‫این یه واسطه‌ی دیگه‌ست.
‫سربازای روی زمین یه ‫مسیر امن برامون می‌فرستن
‫تا آمبولانسمون بتونه بدون اینکه ‫هدف قرار بگیره حرکت کنه.
‫ولی مسیر رو مستقیم برای ما نمی‌فرستن.
‫اول میره به کوگات، بعد به صلیب سرخ.
‫صلیب سرخ مسیر رو برای ما می‌فرسته.
‫ولی دریافت مسیر به معنی چراغ سبز نیست.
‫چراغ سبز برای اعزام آمبولانس‌ها ‫یه مرحله‌ی دیگه از صفر تا صده.
‫من باید این رویه رو مو به مو اجرا کنم،
‫چون اگه نکنیم، ممکنه به ‫آمبولانس‌هامون شلیک کنن،
‫و بگن تقصیر ما بوده.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم، هر جای دیگه‌ای بود، ‫فوراً آمبولانس می‌فرستادن.
‫تنها راهش اینه که از ساختمونی ‫به ساختمون دیگه بپری.
‫بچسب به دیوارا.
‫آره، مثل اسپایدرمن.
‫۴۰ دقیقه راهه، نهایتاً یه ساعت. ‫از پسش برمیای، مدحون.
‫مدحون، تا من نگفتم هیچ‌جا نمیری!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- تو چی؟
‫تو داری چیکار می‌کنی؟
‫بچه‌ها می‌تونن جون خیلی‌ها رو ‫نجات بدن. چرا اینجوری می‌کنی؟
‫این کار درسته.
‫داری از چی حرف می‌زنی؟
‫اونا نجاتش می‌دن، اونا ‫قهرمانای واقعی‌ان. نه مثل تو،
‫یه ترسو که پشت میزش قایم شده!
‫من ترسوئم؟
‫لعنت به چراغ سبزت! لعنت به هماهنگیت!
‫آدما دارن هر ثانیه می‌میرن!
‫- هر ثانیه! ‫- می‌خوای اونا هم بمیرن؟
‫به خاطر آدمایی مثل توئه که ما اشغال شدیم!
‫نه، نه.
‫اون نمرده.
‫نسرین، لطفاً بیا.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫نتونستم نجاتش بدم.
‫می‌فهمم.
‫یکم آب بخور.
‫بخور.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫نگام کن.
‫تو بهترین کاری که می‌تونستی رو کردی.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫تو بهترین کاری که می‌تونستی رو کردی.
‫بیا بریم بیرون یه هوایی بخوریم.
‫بیا عزیزم.
‫- سیگار؟ ‫- اینجا نمی‌تونی سیگار بکشی.
‫الو.
‫بله
‫هنوز نه؟
‫ممنون که زنگ زدی...
‫ولی دیگه لازم نیست.
‫دختر رو از دست دادیم.
‫یه زن که نزدیک زایمانش بود زنگ زد.
‫تنها بود و تحت محاصره
‫با خواهر ۱۰ ساله‌ش.
‫ما به یه متخصص زنان زنگ ‫زدیم که تلفنی کمکمون کرد.
‫اون خواهر کوچیکه رو ‫راهنمایی کرد که باید چیکار کنه.
‫مرحله به مرحله.
‫من پای تلفن بودم.
‫پنج ساعت طول کشید.
‫بچه به دنیا اومد.
‫شنیدن صدای گریه‌ی بچه جادویی بود.
‫خیلی احساس مفید بودن می‌کردم.
‫نمی‌تونم اون حس رو توصیف کنم.
‫آرایش کردم. آرایش کامل!
‫نمی‌دونم چم شده بود.
‫می‌تونی شماره‌ی مادرش رو برام بفرستی؟
‫الو.
‫شما مادر هند هستید؟
‫من از هلال احمر تماس می‌گیرم.
‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫لطفاً گوش کنید، سرم داد نزنید.
‫من فقط یه سوال دارم.
‫آخرین بار کی با هند صحبت کردید؟
‫همین الان، قبل از اینکه من زنگ بزنم؟
‫خیلی خب!
‫بچه زنده است! با من بیا.
‫اون زنده‌ست!
‫حنود!
‫قطع نکن. روی خط بمون.
‫بیا، اینو بگیر.
‫هی ونسا، حالت چطوره؟
‫دختر زنده‌س.
‫نه، لطفاً، هماهنگی رو دوباره انجام بدین.
‫اون گفت "نمیشه"؟
‫- آخه چرا؟ ‫- چرا؟
‫هوا به زودی تاریک می‌شه.
‫چی؟
‫هوا به زودی تاریک می‌شه، من می‌ترسم.
‫می‌تونی یکم بلندتر حرف بزنی؟
‫من می‌دونم که کل غزه به کمک نیاز داره.
‫پس به ارتش زنگ بزن.
‫بده به من، مهدی.
‫الو؟
‫نه، نه. گوش کن.
‫اونا دارن به یه ماشین شلیک می‌کنن
‫که یه دختر کوچولو توشه.
‫میتونی اینو تصور کنی؟
‫مسئولیت این آدما با کیه، شما؟
‫پس یه غلطی بکن!
‫پس برو بمیر!
‫به من می‌گه «شرمنده نمیشه»! تو یکی خفه شو!
‫تو کت من یکی نمیره!
‫عمر.
‫چه خبره؟
‫صلیب سرخ دیگه نمی‌خواد هماهنگ کنه.
‫خب که چی؟ چیز مهمی نیست.
‫با وزارت بهداشت ما تماس ‫بگیر. هنوز یه گزینه‌هایی داری.
‫الو، دکتر.
‫مهدی هستم، از هلال احمر.
‫خواهش می‌کنم ازتون بخوام
‫که با ارتش هماهنگ کنید،
‫و یه آمبولانس بفرستید؟
‫دختربچه توی ماشین با ‫جنازه‌های خانواده‌اش گیر افتاده.
‫دور و برش پر از تانک و بمبارانه. اونجا ‫محاصره شده. ما به هماهنگی نیاز داریم.
‫ممنونم دکتر.
‫منتظر تماستون می‌مونم.
‫جزئیات رو براتون می‌فرستم. ‫امدادگرهای ما آماده‌ان.
‫چه خبر شده؟
‫دوباره وصل شدیم.
‫- چی؟ ‫- برگشتیم سر خونه اول.
‫می‌شنوی؟
‫آره عزیزم.
‫دارن بهم شلیک می‌کنن.
‫می‌شنوم که دارن بهت شلیک می‌کنن.
‫بیاین دنبالم.
‫- خواهش می‌کنم، بیاین! ‫- عزیزم...
‫من تک و تنهام!
‫قسم می‌خورم،
‫کاش می‌تونستم بیام.
‫از شوهرت بخواه تو رو بیاره اینجا.
‫از شوهرم بخوام منو بیاره پیش شما؟
‫آره.
‫شوهرم سر کاره.
‫نمی‌تونه منو بیاره.
‫بهش زنگ بزن.
‫می‌خوای بهش زنگ بزنم؟
‫آره.
‫باشه، بهش زنگ می‌زنم.
‫هنوز خبری نشده؟
‫داریم با وزارت بهداشت صحبت می‌کنیم.
‫- خب؟ ‫- منتظریم.
‫شوهرم خیلی دوره.
‫نمی‌تونیم فوراً بیایم.
‫محله‌ای که توش زندگی می‌کنیم خیلی دوره.
‫- ساعت چنده؟ ‫- چی؟
‫ساعت چنده؟ من از تاریکی می‌ترسم.
‫گفتی داره تاریک می‌شه، درسته؟
‫ولی هنوز یکم هوا روشنه.
‫هنوز یکم وقت داریم.
‫من تا حالا با چند نفر تماس گرفتم. ‫حتی با سفیر هم تماس گرفتم.
‫به کمکتون احتیاج دارم.
‫به شماره یه آدم با نفوذ احتیاج دارم.
‫می‌دونم که اداره‌ها بسته‌ان. من ‫به یه شماره شخصی نیاز دارم.
‫می‌فهمم خانم، قسم می‌خورم ‫که می‌فهمم، ولی...
‫واقعاً درک می‌کنم.
‫خیلی خب خانم. همکارم داره ‫سعی می‌کنه آرومش کنه.
‫مادرِ هنده. تو باهاش حرف ‫بزن، من دیگه نمی‌کشم.
‫پسرتون پیشتونه؟
‫خدا رو شکر!
‫امیدواریم هند رو پیشتون برگردونیم.
‫ان‌شاءالله دوباره کنار هم جمع بشین.
‫خواهش می‌کنم، من می‌ترسم. لطفاً بیاین.
‫تاریک شد. بیاین!
‫آروم باش.
‫داری بهش استرس می‌دی.
‫منو از اینجا ببرین!
‫میایم عزیزم، ولی من نمیام.
‫بیا!
‫کاش می‌تونستم بیام... ‫من همچین قدرتی ندارم.
‫ولی همونطور که گفتم،
‫داریم هماهنگی‌ها رو انجام ‫می‌دیم. امیدوارم درست بشه.
‫چی؟
‫هماهنگی یعنی چی؟
‫جوری براش توضیح بده ‫که انگار یه خانواده‌ان.
‫اینجا، توی هلال احمر،
‫من و خواهر و برادرهام یه پدر داریم، باشه؟
‫و اون سربازهایی که توی تانک هستن
‫اونا هم یه پدر دارن. باشه؟
‫پدر ما باید با پدر اونا صحبت کنه
‫تا ما بتونیم برادرمون ‫رو بفرستیم تا نجاتت بده
‫و پسرای اون به برادر ما شلیک نکنن.
‫ولی الان دارن شلیک می‌کنن.
‫آره، می‌شنوم که دارن شلیک می‌کنن.
‫به یکی زنگ بزنین بیاد دنبالم.
‫به عموهام زنگ بزنین ‫و... بهشون زنگ بزنین...
‫و بهشون بگین بیان دنبالم.
‫کی؟
‫یه لحظه لطفاً. لیلا باید ‫صداهای ضبط شده رو برداره.
‫می‌ذاریمشون تو شبکه‌های اجتماعی،
‫و برای رسانه‌ها می‌فرستیمشون.
‫آره، حتماً.
‫بیا یه نفسی تازه کن.
‫لیلا، عجله کن، باید بهش زنگ بزنم.
‫میشه یه هدست دیگه بهم بدی؟
‫- هدست سالمه. ‫- نه، نیست.
‫چون از گوشی دوره.
‫من می‌خوام باهاش حرف بزنم. ‫نسرین، بذار من باهاش حرف بزنم.
‫- بذار من باهاش حرف بزنم! ‫- گوشی رو می‌شکونی!
‫- بده به من! ‫- رعنا، آروم باش.
‫تنهام بذار نسرین. خواهش می‌کنم!
‫داری به بچه استرس می‌دی.
‫- مهم اینه که نجاتش بدیم. ‫- تو باید آروم باشی.
‫برام مهم نیست چه بلایی ‫سرم میاد! می‌تونم بمیرم!
‫برام مهم نیست چی سرم میاد! خدا کنه بمیرم!
‫رعنا، باید به خودت مسلط باشی.
‫چرا جیغ می‌زنی؟ چی شده؟
‫چشمت؟
‫حنود، عزیزم.
‫آه، عزیز دلم.
‫با من حرف بزن عشقم، ولی آروم.
‫چون صداتو نمی‌شنوم.
‫و قطع نکن. پشت خط بمون.
‫باشه.
‫- عزیزم. ‫- بله؟
‫فقط می‌خوام یه سوال ازت بپرسم.
‫چشمت درد می‌کنه؟
‫چی شده؟ صدات همیشه واضح نیست.
‫آروم آروم باهام حرف بزن تا صداتو بشنوم.
‫اسمت رو نمی‌شنوم. اسم من عمره.
‫انگلیسی هم می‌نویسیش؟
‫اسم من حنوده.
‫دارن شلیک می‌کنن.
‫باشه، زیر صندلی‌ها قایم شو.
‫نه. بیاین دنبالم.
‫دارن به من شلیک می‌کنن.
‫من می‌ترسم!
‫میگه ترسیده.
‫زخمی شدم!
‫کی زخمی شده؟
‫بیاین دنبالم.
‫گفت زخمی شده؟
‫زخمی؟
‫داره خونریزی می‌کنه! ‫زخمی شده، یه کاری بکنین!
‫منتشر کن که زخمی شده ‫و داره خونریزی می‌کنه.
‫فکر خوبیه.
‫و یادت نره انگلیسی هم بنویسی.
‫«اون زخمی شده.»
‫جدی؟ شبکه‌های اجتماعی رو چک کن.
‫نگاهشون کن.
‫خوب نگاه کن.
‫جسد تیکه پاره بچه‌ها کنار جاده.
‫واقعاً فکر می‌کنی صدای یه دختربچه وحشت‌زده
‫همدردیشون رو برانگیخته می‌کنه؟
‫اون به آمبولانس احتیاج داره.
‫تیم نجات!
‫عمر، التماست می‌کنم. ‫همه‌مون خیلی استرس داریم.
‫هند، عزیزم؟
‫زخمی شدی؟
‫بذارش رو اسپیکر.
‫دکتر؟
‫می‌خوای دکتر ببینتت؟
‫دکتر باید بیاد.
‫عزیزم، با یه دکتر صحبت کردم. میاد دنبالت.
‫همونجا که هستی بمون، باشه؟
‫- زخمی شده. ‫- صداش شبیه آدمای زخمی نیست.
‫حتماً خون روش ریخته، از جسدای دور و برش.
‫راه خونه رو بلدی؟
‫آره، می‌دونم خونه‌م کجاست.
‫چی؟
‫ولی بیاین دنبالم.
‫تکون نخور عزیزم. تو ماشین بمون.
‫- نفس کشیدن سخته. ‫- چی عزیزم؟
‫گیر کردم، نمی‌تونم بیام ‫بیرون. بیاین دنبالم.
‫اونا همه جا دورت هستن. اگه الان ‫بری، نمی‌دونیم چی ممکنه پیش بیاد.
‫قطع شد. پاشو عمر.
‫دکتر. خبر جدیدی دارید؟
‫وزارت بهداشته؟
‫بله، من همونی‌ام که به سفیر زنگ زدم.
‫بله، پروتکل رو می‌دونم. هر بار یه واسطه.
‫فقط یه تماس غیررسمی بود.
‫اون دختربچه داره خونریزی می‌کنه و ما...
‫واقعاً نمی‌دونیم باید چیکار کنیم.
‫چراغ سبز داریم؟
‫بده به من.
‫دکتر.
‫دکتر، هماهنگی مشخصه که کل شب طول می‌کشه.
‫من یه فکر بهتر دارم.
‫می‌تونین به ارتش زنگ بزنین
‫و بهشون بگین یه دختربچه کمک می‌خواد؟
‫تنها کاری که باید بکنن اینه ‫که از اونجا بیارنش بیرون،
‫و چندتا عکس برای تبلیغاتشون بگیرن.
‫بهشون بگو بذارن زنده ‫بمونه. راه خونه‌شو بلده.
‫اگه من یه سرباز اسرائیلی ‫بودم، این کارو می‌کردم.
‫فکر می‌کنی ما کجا زندگی می‌کنیم؟
‫واقعاً فکر می‌کنی ندیدنش؟
‫تانک‌هاشون به حسگرهای اینفرارد مجهزه.
‫یه نور قرمز که منابع گرما رو تشخیص ‫میده. جسدها نشون داده نمیشن.
‫اون روی ردیابشون به رنگ ‫قرمز نشون داده میشه.
‫احتمالاً صداش رو هم می‌شنون.
‫صدا قطع شد.
‫صداشو نمی‌شنوم.
‫داره نفس می‌کشه، صداتو می‌شنوه.
‫خیلی خب.
‫می‌دونی، داشتم سعی می‌کردم بهت زنگ بزنم.
‫با تلفن، تا مطمئن شم خوبی،
‫ولی عمو عمر ازم جلو زد.
‫عمو عمر همیشه یه قدم از من جلوتره.
‫اون همیشه حواسش جمعه.
‫از دستش دادیم؟
‫چه راحت می‌شدی اینطوری.
‫خفه شو.
‫می‌دونی وقتی دختردار ‫بشم، اسمشو می‌ذارم حنود.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫صداتو می‌شنوه.
‫حنود، نکنه میکروفون رو قطع کردی؟
‫- چی می‌خوای؟ ‫- چی رو داری قایم می‌کنی؟
‫- لپ‌تاپ رو باز کن. ‫- نه.
‫- پس برو اونور. ‫- من تکون نمی‌خورم.
‫به تو ربطی نداره.
‫شب بخیر دکتر.
‫همین الان به دستم رسید.
‫خیلی ممنونم.
‫لپ‌تاپ رو باز کن. برو اونور.
‫عمر، کافیه.
‫- برو اونور! ‫- نه.
‫- میری اونور. ‫- عمراً.
‫- لپ‌تاپ رو باز کن. ‫- نه.
‫چی رو داری قایم می‌کنی؟
‫لطفاً لپ‌تاپ رو باز کن.
‫بالاخره!
‫- به امدادگرا زنگ بزن. ‫- نه. دختره حرف نمی‌زنه.
‫زنده است.
‫داشت خونریزی می‌کرد و الان ساکت شده.
‫صدامون رو می‌شنوه.
‫هی بهش قول می‌دیم که تو ‫راهیم. دیگه باورمون نداره.
‫دختره هنوز نفس می‌کشه و زنده است.
‫ارواح خاک مُرده و زنده‌ت باهاشون حرف بزن!
‫حتی اگه زنده باشه، به ‫چراغ سبز احتیاج داریم.
‫آه، چراغ سبز.
‫- بدش به من. ‫- گوشی منه!
‫مهدی، گوشیم رو بده!
‫دست نزن!
‫گوشیم رو بده!
‫بهت نگفتم برادر و خواهرهام تو هلال احمر
‫دارن هماهنگ می‌کنن؟
‫قسم می‌خورم، داریم هر کاری ‫از دستمون برمیاد انجام می‌دیم.
‫برای رسیدن به اونجا باید هماهنگ کنیم.
‫رعنا.
‫رعنا، عزیزم، بذار من باهاش حرف بزنم.
‫بذار من باهاش حرف بزنم.
‫بذار امتحان کنم. درست می‌شه.
‫یکم استراحت کن.
‫بده به من.
‫می‌دونم روحیه‌ی قوی‌ای داری.
‫روحیه‌ی یک جنگجو
‫که عاشق زندگیه.
‫ازت می‌خوام یه نفس بکشی.
‫یه نفس عمیق.
‫تصور کن...
‫تصور کن
‫داری یه گل رو بو می‌کنی.
‫گل رو بو کن،
‫هوایی که نفس کشیدی رو حبس کن.
‫هوا رو برای یه لحظه نگه دار.
‫برای یه لحظه نگهش دار.
‫بعد تصور کن
‫داری یه شمع رو فوت می‌کنی.
‫و ما می‌تونیم...
‫دم، و بازدم.
‫دم،
‫بازدم.
‫یه بازدم طولانی.
‫یه نفس عمیق بکش، همونطور که گفتیم.
‫گل رو بو می‌کنیم.
‫بعد شمع رو فوت می‌کنیم.
‫چشم‌هات رو ببند.
‫و دریا رو به یاد بیار.
‫خورشیدی که روی دریا می‌تابه.
‫یادت بیار،
‫چطور تو دریا شنا می‌کردی.
‫چطور توی آب و شن بازی می‌کردی.
‫همه‌ی این صحنه‌ها رو.
‫اون رو به یاد بیار و جلوی خودت تصورشون کن.
‫دریای غزه رو تصور کن.
‫شن‌های غزه.
‫ساحل، نرم و دلپذیر.
‫چقدر آرامش‌بخشه
‫وقتی با پای برهنه روی شن‌ها راه می‌ری.
‫رعنا؟
‫بله، عزیزم.
‫خودشه!
‫حنود، عزیز دلم. صداتو می‌شنوم، عزیزم.
‫بله، حنود؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- من نسرینم، عزیزم.
‫من خواهر رعنام. نسرینم.
‫چی، حنود؟
‫نجاتم بده.
‫من باهات روی خط می‌مونم
‫تا وقتی که یکی از هلال ‫احمر رو کنارت ببینی.
‫ما نجاتت می‌دیم، عزیزم.
‫باشه، عزیزم؟
‫الو، دکتر.
‫دختره هنوز روی خطه، ‫داره بهمون التماس می‌کنه.
‫از چراغ سبز خبری نشد؟
‫خیلی خوشحالم که بالاخره صدات رو می‌شنوم.
‫خب؟
‫هنوز خبری از چراغ سبز نیست.
‫منتظر چی هستن؟
‫چی می‌خوای بگم؟ من که ‫قانون رو تعیین نمی‌کنم.
‫هزار بار بهت گفتم. چراغ سبز ‫نباشه، آمبولانس هم نیست.
‫مهدی، مادر هند داره پای تلفن جیغ می‌زنه.
‫باهاش حرف می‌زنی؟
‫باید نجاتش بدیم. التماست می‌کنم.
‫فقط ۸ دقیقه لازم داشتیم تا نجاتش بدیم. ‫ساعت‌هاست داریم در موردش حرف می‌زنیم!
‫مهدی، گوشیمو بده.
‫- تنهام بذار. ‫- من میرم باهاشون حرف بزنم.
‫مهدی، گوشیمو بده.
‫من بیرون نمیام تا وقتی که چراغ سبز نگیریم.
‫لطفاً گوشیمو بده.
‫یالا مهدی.
‫خب پس، پخشش کن.
‫یالا مهدی.
‫زود بیاین دنبالم.
‫زود می‌رسیم.
‫نجاتم بدین.
‫حتماً، عمر من.
‫بله، عزیزم.
‫همونطور که قول داده بودم.
‫دارم می‌میرم.
‫عزیزم، تو خوبی.
‫تو زنده‌ای، داری نفس می‌کشی ‫و داری با من حرف می‌زنی.
‫دارم می‌میرم!
‫چراغ سبز رو گرفتیم.
‫چراغ سبز رو گرفتیم!
‫مهدی، چراغ سبز رو گرفتیم!
‫- هند؟ حنود؟ ‫- بله. کلیسای سنت پورفیریوس
‫مسجد عبدالله عزام داریم میایم ‫دنبالت. کلیسای سنت پورفیریوس
‫بله زینو، صداتو دارم. کلیسای سنت پورفیریوس
‫مسجد عبدالله عزام باشه. ‫کلیسای سنت پورفیریوس
‫مسجد عزام خیابونی که توش ‫هستم. کلیسای سنت پورفیریوس
‫خیابان جمال عبدالناصر. دقیقاً. بعد بپیچ چپ.
‫رفتن.
‫خیلی زود می‌رسین اونجا. تو ‫و مدحون عالی عمل می‌کنین.
‫بله خانم. آمبولانس تو راهه
‫می‌ذارمت رو اسپیکر. دخترت صداتو می‌شنوه.
‫می‌تونی باهاش حرف بزنی، صداتو می‌شنوه.
‫- حنود؟ ‫- بله.
‫دوستت دارم. مامان دوستت داره. ‫همه‌مون دوستت داریم، عزیزم.
‫- تو خوبی؟ ‫- بله.
‫مراقب باش.
‫بله.
‫نترس، مثل یه شیرزن شجاع باش.
‫- باشه عزیزم؟ ‫- بله.
‫اونا تو راهن، نترس.
‫ما تو راهیم، خیلی نزدیکیم.
‫تقریباً رسیدن، عزیزم.
‫- باشه؟ ‫- بله.
‫قطع شدیم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫مهدی، چرا دارن وایمیستن؟
‫الان حرکت نمی‌کنن.
‫آنتن نیست، ارتباط قطعه.
‫دوباره زنگ بزن. اگه زینو ‫جواب نداد، به مدحون زنگ بزن.
‫مدحون جواب نمیده. آنتن نیست.
‫- شاید اون... ‫- نه.
‫زینو، چرا حرکت نمی‌کنی؟
‫حرکت نکن. منتظر تماس من باش. باشه؟
‫باشه، منتظر تماس من باش.
‫- چه خبره؟ ‫- جاده بسته‌ست.
‫یه ساختمون بمبارون شده ریخته. ‫دارن مسیر رو عوض می‌کنن.
‫- خیلی نزدیک بودن. ‫- دیگه اینطور به نظر نمیاد.
‫نقشه آپدیت نشده. همه‌جا نابود شده.
‫حنود، عزیزم؟
‫ماشین زود می‌رسه، ده ‫دقیقه دیگه. جاده یکم...
‫سلام دکتر.
‫- سخته. ‫- خیلی سخته، پس...
‫آمبولانس گیر کرده
‫سر تقاطع خیابان دهشان و خیابان السینا.
‫یا هرچی که ازش باقی مونده.
‫بچه‌های ما هستن. باید مسیر رو اصلاح کنیم.
‫خدا دل‌های سنگ رو برات نرم کنه.
‫بله دکتر.
‫حنود؟
‫بدون تایید ارتش حرکت نمی‌کنن.
‫قطع نکن.
‫من اینجام.
‫تو عشق منی، عزیزم.
‫زینو؟
‫یه تغییر مسیر دارم.
‫بله، از طرف ارتشه.
‫می‌پیچی چپ و پنج متر میری، نه بیشتر.
‫بعد از حداکثر پنج متر وایمیستی.
‫بعد میری چپ، و برمی‌گردی به مسیر اصلی.
‫خدا رو شکر.
‫یالا...
‫حنود، عزیزم.
‫یه دقیقه مونده. ماشین ‫داره آروم حرکت می‌کنه.
‫خبرای عالی از عمو عمر!
‫من روی...
‫مطمئن نیستم. از... راست پیچیدم.
‫- اون خیابان اتحادیه عربه، درسته؟ ‫- دقیقاً.
‫بپیچ راست. ۴۰۰ یا ۵۰۰ ‫متر اونورتره، حداکثر.
‫خانم، نزدیکشن. یک چهارم مایل فاصله دارن.
‫عبدالله عزام فقط ۴۰۰ متر. پشت ‫سرشن. کلیسای سنت پورفیریوس
‫من باهاتم عزیزم. اونا تو راهن. ‫کلیسای سنت پورفیریوس
‫بهتون لیزر سبز انداختن؟ ‫کلیسای سنت پورفیریوس
‫خیلی خب، این یعنی شناساییتون کردن.
‫هماهنگ کردین؟
‫من در...
‫هماهنگی انجام شده، خانم.
‫- چی؟ ‫- دارم با خانواده صحبت می‌کنم.
‫هماهنگ کردیم. سه ساعته داریم ‫روش کار می‌کنیم. نگران نباش.
‫- پمپ بنزین فارسه؟ ‫- آره. نزدیک شدی؟
‫تقریباً رسیدم. دختر کوچولو اونجاست؟
‫دختر کوچولو تو یه ماشینه ‫که جای گلوله روشه.
‫از دور یه نور قرمز می‌بینم.
‫صدای آژیر آمبولانس رو می‌شنوی؟
‫برم دختر کوچولو رو ببینم؟
‫ماشین رو می‌بینی؟
‫نه، هیچی نمی‌بینم.
‫آژیر و چراغ‌ها رو روشن کردی؟
‫آژیر رو نه.
‫ولی چراغ‌ها رو روشن کردم.
‫اوناهاش!
‫مشترک مورد نظر در حال ‫حاضر در دسترس نمی‌باشد.
‫- از دستشون دادیم. ‫- نه.
‫نه.
‫خط قطع شد. لطفاً دوباره بهشون زنگ بزن.
‫ازش بپرس تیراندازی شده یا نه.
‫هند، صدای تیری اومد؟
‫حنود، صدای تیری اومد؟
‫آره.
‫- صدای تیر اومد یا نه؟ ‫- گفت آره.
‫فکر کنم همین‌جوری گفت آره.
‫لطفاً ازش مطمئن شو. این اطلاعات خیلی مهمه.
‫عزیزم.
‫بله.
‫- صدای تیر اومد؟ ‫- آره.
‫حنود، عزیزم، عمو عمر ‫داره باهات حرف می‌زنه.
‫- حنود، عزیزم؟ ‫- بله.
‫می‌تونی یه کم تمرکز کنی مثل بعد از ظهر؟
‫- بله. ‫- خب، بزن بریم.
‫صدای تیری مثل قبل شنیدی؟
‫- آره. ‫- مطمئنی؟
‫آره.
‫پس صدای تیر شنیده؟
‫آره، شنیده.
‫کسی اومده پیشش؟
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫می‌تونی بپرسی...
‫می‌تونی از حنود بپرسی کسی اومده پیشش؟
‫امدادگرای ما رفتن پیشش؟
‫- حنود، کسی اومد پیشت؟ ‫- نه.
‫- کسی اومد دنبالت؟ ‫- نه.
‫آمبولانس اونجاست؟
‫نه.
‫شما هیچ خبری ندارین؟
‫- ما می‌دونیم که... ‫- خیلی نزدیک شدن.
‫آمبولانس خیلی بهش نزدیکه، ولی انگار که...
‫ارتباطمون قطع شد.
‫شاید منتظر اجازه‌ی عبورن، خیلی نزدیک هستن.
‫می‌تونیم روی کامپیوتر ببینیمشون.
‫داریم سعی می‌کنیم باهاشون ‫تماس بگیریم ولی خط...
‫امیدوار باشیم که... هر ‫لحظه ممکنه ببینتشون.
‫خبری دارین، دکتر؟
‫دختر کوچولو منتظرشونه. ‫اونا همین نزدیکی‌ان.
‫وارد خیابان اتحادیه عرب شدن.
‫خدا حفظت کنه، عزیزم.
‫نگران نباش، درست می‌شه.
‫ولی باید قایم بشه، همون‌طور ‫که عمو عمر بهش گفت.
‫بین صندلی‌ها قایم شو و سرت رو بپوشون.
‫اون باهوشه، می‌دونه باید چی‌کار کنه.
‫منتظرتم عزیزم.
‫عشقم، عزیزم. عشق مامان.
‫صدای هند در ساعت ۱۹:۳۰ قطع شد.
‫بعد، ارتباط با هند قطع شد.
‫هر روز می‌رفتم بیمارستان المعمدانی
‫تا منتظر دخترم بمونم.
‫مطمئن بودم که دخترم زنده است.
‫شاید پیش امدادگرا بود، ‫شاید ارتش برده بودش.
‫احتمالات زیادی وجود داشت.
‫همش می‌گفتم دخترم زنده و سالمه.
‫سرنوشت هند، زینو و مدحون به مدت ‫۱۲ روز در محاصره، نامعلوم ماند.
‫تا زمانی که ارتش اسرائیل عقب‌نشینی کرد.
‫۳۵۵ گلوله به خودروی ‫خانواده حماده اصابت کرد.
‫هند عاشق دریا بود.
‫دریا مثل دوستش بود.
‫همیشه می‌گفت: «فقط می‌خوام جنگ تموم بشه،
‫«برم دریا و روی شن‌ها بازی کنم.»
‫مترجم: اشکان هیدی
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.