‫[اورژانس]
‫«ترجمه از الهام صدر و رضا فتحی»
‫هیس، ساکت. هیس، نگاه کن.
‫لعنتی.
‫هی، ایول... دمت گرم رفیق.
‫هی، چه خبر؟
‫هی.
‫سلام، چطوری؟ خوبی؟
‫هی، چه خبر؟
‫سلام، چطوری؟
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫بخور، بخور...
‫بخور، بخور، بخور...
‫ایول.
‫[بنجامین هیز] ‫[یوتیکا نیویورک]
‫مگه من باهات شوخی دارم؟
‫مگه من...
‫باهات شوخی دارم؟!
‫مگه من باهات شوخی دارم؟!
‫آره، می‌دونی چیه؟
‫مجبور نبودم...
‫برات وثیقه جور کنم!
‫می‌دونی...
‫گند زدی به شبم؟
‫پیش یکی بودم...
‫من که بهت زنگ نزدم...
‫خفه شو بابا، خفه شو، ‫خفه شو!
‫داریم می‌ریم. ببخشید.
‫وثیقه رو یادم نمی‌ره.
‫خب؟ بهم بدهکاری!
‫قیام کنید!
‫بنشینید!
‫مردم ایالت نیویورک در برابر بنجامین هیز.
‫من شرایط توافق رو می‌پذیرم.
‫گزینه‌ی دیگه بازداشتگاه نوجوانانه، آقای هیز. ‫کدوم رو انتخاب می‌کنین؟
‫بنجامین، دادگاه الان تصمیمت رو می‌خواد.
‫مارتی، من از برنامه عقبم. می‌شه ‫به بنجامین نشون بدی دفتر خدمات اجتماعی کجاست؟
‫حتماً.
‫آقایون.
‫[کلاه‌گیس‌فروشی سوزی]
‫سلام عزیزم، تو باید بنجامین باشی!
‫نه.
‫ببخشید، اشتباه گرفتم. ‫چی از دستم برمیاد عزیزم؟
‫نه، آره...
‫نه، من خودشم.
‫شوخی کردم، من بن... بنجی‌ام.
‫عجب بلایی هستی تو. آفرین.
‫اونا بهم گفتن که تو قراره...
‫هر کی که هستی... ‫امروز قراره بیای اینجا.
‫ببین، می‌دونم با میل خودت اینجا کار نمی‌کنی...
‫ولی بازم واقعاً خوشحالم که اومدی پیشمون.
‫بیا دست بدیم.
‫آب سیب یا چیز دیگه‌ای برات بیارم؟
‫آلرژی دارم.
‫هی، منم یه دوستی دارم که به سیب آلرژی داره. ‫باورت می‌شه؟
‫به سیب آلرژی ندارم، ‫به ایده‌ی آب سیب آلرژی دارم.
‫گفتم بهتره اینو درباره‌ام بدونی.
‫آهان... فهمیدم.
‫نه، شوخی کردم.
‫گولم زدی! گولم زدی. ‫کارت درسته ها! رفیق، خیلی کاربلدی.
‫خب، بیا بشین... ‫راحت باش، برات توضیح می‌دم اوضاع چطوریه.
‫نه، عالیه... چون وایسادن ‫خیلی سالم‌تره، ممنون از این حرکتت.
‫اساساً کاری که اینجا انجام می‌دیم ‫اینه که واسه بیماران سرطانی...
‫کلاه‌گیس درست می‌کنیم، چون کسایی که ‫سرطان دارن موهاشون رو از دست می‌دن.
‫آره، می‌دونم...
‫اوه نه، البته که می‌دونی... ‫معلومه چه مرگمه؟ وای، امروز اصلاً رو فرم نیستم...
‫بگذریم، کارت اینه که ‫کلاه‌گیس‌ها رو بسته‌بندی کنی،
‫بهشون برچسب بزنی، جارو بزنی،
‫هی جارو بزنی، مثل آرایشگاه دیگه... ‫و گاهی هم بسته تحویل بدی.
‫از همین قبیل کارهای ساده.
‫بسه!
‫آره، راستش لازم نیست از امروز شروع کنی...
‫ولی خیلی خوب شد که اومدی ‫و همدیگه رو دیدیم و یه سلامی کردیم...
‫خیلی ممنون که اومدی.
‫روز خوبی داشته باشی!
‫اوه اوه.
‫خب خب، سلام بنجی.
‫سلام.
‫بیرون که بودی شیر گرفتی؟
‫نه، یادم رفت.
‫باشه، ولی فردا صبح که ‫واسه غلات صبحونه شیر نداشتی،
‫نشنونم غر بزنی، حله؟
‫باشه.
‫بگذریم،
‫یه‌کم می‌رم بیرون. ‫یه‌کم...
‫ماکارونی و پنیر توی یخچال مونده،
‫شاید یه‌وقت گشنه‌...
‫یعنی اگه گرسنه‌ شدی...
‫اگه گرسنه‌ات شد.
‫کجا می‌ری؟
‫از کِی تا حالا باید بهت توضیح بدم کجا می‌رم؟
‫من که ازت نمی‌پرسم خودت کجا می‌ری.
‫ناسلامتی این تویی که بازداشت شدی...
‫حق با توئه.
‫ببخشید؟
‫بی‌خیال.
‫نه، بی‌خیال نمی‌شم.
‫خواهش می‌کنم، مامان.
‫چیه؟
‫خواهش می‌کنم.
‫چیه؟
‫بی‌خیال دیگه.
‫بی‌خیالِ چی؟
‫فکر کردی نمی‌دونم بعد از اینکه بابا رفت ‫وقتت رو چطوری می‌گذرونی؟
‫احیاناً چطور می‌گذرونم؟
‫ناسلامتی خودت اونجا بودی، یادته.
‫اوه نه، احتمالاً یادت نمیاد...
‫فکر کردی خیلی آدم خفنی هستی، نه؟
‫نه، حق با توئه. حق با توئه، بنجی. ‫همه‌چی رو درست فهمیدی،
‫ولی تا وقتی که اینجایی ‫و زیر سقف خونه‌ی منی...
‫منظورت سقفیه که دزدیدی؟
‫بابات گورش رو گم کرد چون دیگه ‫فرق منو...
‫با کیسه بوکس نمی‌فهمید، خب؟
‫پس تا وقتی اینجا ‫زیر سقف منی...
‫سقف اون.
‫سقف کوفتی منه!
‫تا وقتی اینجا ‫زیر سقف کوفتی منی!
‫یذره برام احترام قائل باش.
‫بعدش،
‫برام مهم نیست چه غلطی می‌کنی.
‫آره، بهم نگی کجا می‌ری،
‫منم نمی‌فهمم باید از کدوم گوری جمعت کنم.
‫پیس.
‫سلام.
‫ببین دیگه کار می‌کنم.
‫سلام.
‫...هیچی، هیچی!
‫اوف.
‫هی.
‫بنجی.
‫آره، ببخشید.
‫خب؟
‫بی‌خیال.
‫چی؟
‫بهم بگو چطور بود، ‫اونجا چه کارهایی می‌کنی؟
‫کثافت تمیز می‌کنم.
‫کثافت تمیز می‌کنی؟ ‫مثلاً دستشویی؟
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫چرا؟
‫مگه حتماً باید دلیل داشته باشم؟
‫چه بدونم، مواد زدی؟
‫چی؟ حالا حتماً باید نشئه باشم که ‫بهت افتخار کنم؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫منظورم اینه نیمه‌ی پر لیوان رو ببین.
‫نیمه‌ی پر؟
‫حداقل از خیابون جمعت کرده.
‫منظورت چیه، سامانتا؟
‫نمی‌دونم، فقط من یکی ‫خیلی احساس امنیت بیشتری می‌کنم...
‫واقعاً؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اینجا شهر آرومیه.
‫هست.
‫این چه وضعشه؟!
‫نه!
‫گفتی داریم می‌ریم دانکین دوناتس!
‫هی! بیاین بالا! ‫آسانسور کار می‌کنه!
‫نمی‌تونم این کار رو کنم. ‫الان نمی‌تونم خودم رو توی هچل بندازم،
‫وگرنه توافق رو باطل می‌کنن.
‫بیاین مرغ کوچولوها! وقت نجات دنیاست. ‫قوقولی‌قوقو!
‫نگرانشم.
‫آره، منم.
‫می‌خوای بریم؟
‫به نظر باحال میاد.
‫گاهی اوقات حماقتت از اون مدل خوب‌هاست،
‫خیلی قشنگه، خیلی قشنگه!
‫خدا آمریکا رو حفظ کنه!
‫آشغال‌هاتون رو جمع کنین!
‫لعنتی‌ها، آشغال‌هاتون رو جمع کنین، باشه؟!
‫نکن، نکن!
‫بجنب!
‫هی، من بنجی‌ام.
‫گفتم من بنجی‌ام.
‫آره، شنیدم.
‫تو چی؟
‫من چی؟
‫اسمت چیه؟
‫اگه قصد مزاحمت داری، ‫من تمایلی ندارم. فهمیدی؟
‫چی داری می‌گی؟
‫گفتم تمایلی ندارم.
‫باشه بابا، واقعاً که...
‫بی‌خیالش.
‫لورا.
‫چی؟
‫اسمم لوراست.
‫ایول.
‫چرا فکر کردی قصدم مزاحمته؟
‫چون اکثر مردها کارشون همینه.
‫سه‌شنبه صبح، روی پیشخوان...
‫هی بچه‌جون. ‫مزاحمت نشیم، هان؟
‫غمت نباشه، خرس گنده. ‫واسه کارم دیرم شده.
‫اوه، اسمش رو گذاشتی کار؟
‫می‌دونی؟ حق با توئه. راستش...
‫دارم می‌رم زور زدن یه احمق دیگه رو ببینم.
‫چی گفتی نفله؟
‫جری، بی‌خیالش. ‫اون... اون فقط...
‫این مدلی شوخی می‌کنه، خب؟
‫حالا هرچی.
‫بابات بهت ادب یاد نداده؟
‫آره دیگه! فرصت نکرده، نه؟
‫جری...
‫نفله منم؟
‫بس کنین!
‫برو عقب، برو عقب!
‫لعنت بهت، ریتا!
‫الان! گم شو بیرون!
‫یکی اضافه داری؟
‫بچه‌ی عجیبی هستی، می‌دونستی؟
‫هی، چند وقته اینجا کار می‌کنی؟
‫دوازده سال.
‫ای بابا...
‫تو چی؟ مدارک رو ‫روی میز سوزان دیدم،
‫می‌دونم داوطلب نیستی.
‫اوه، من یکی رو کُشتم.
‫جدی؟
‫آره.
‫چرا کُشتی؟
‫لازم بود. ‫الکی آدم نمی‌کشم.
‫فکر می‌کنی زورم نمی‌رسه؟
‫فکر نمی‌کنم اون‌قدر سنگین باشی.
‫نباید سیگار بکشی.
‫یه‌کم ریاکارانه‌ست، ‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫من ازت بزرگ‌ترم، این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫باشه.
‫ترک کردم.
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫فقط دارم سر صحبت رو باز می‌کنم...
‫بهت که گفتم اگه قصدت مزاحمته، ‫من تمایلی ندارم.
‫منم بهت گفتم قصد مزاحمت ندارم، خب؟
‫پس می‌تونیم...
‫چون من...
‫ از آدم‌هایی مثل تو خوشم نمیاد.
‫یعنی از چه‌جور آدم‌هایی؟
‫خل‌وچل.
‫چی بگم که...
‫این مکالمه رو کوتاه کنم؟
‫چرا سر دیوار داد می‌زنی؟
‫نمی‌دونم داری راجع‌به چی حرف می‌زنی...
‫دیدمت.
‫حتماً اشتباه دیدی.
‫باشه.
‫نوبت منه.
‫بپرس.
‫واقعاً چیکار کردی؟
‫از دست پلیس‌ها فرار کردم ‫و یه‌سری کارهای دیگه.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم... نمی‌دونم.
‫ارزشش رو داشت؟
‫حالا هرچی.
‫چرا «هرچی»؟
‫نمی‌دونم.
‫می‎دونی... زندگی خودش پیش می‌ره... ‫چرا خودمون دخالت کنیم؟
‫بی‌خیال... زندگی خودش پیش می‌ره؟
‫این مزخرف‌ترین بهونه‌ایه که ‫تا حالا واسه گند زدن شنیدم.
‫باشه خانمِ «من خیلی کاملم»، ‫بهونه‌ی تو چیه...
‫که آخر عاقبتت این شده؟
‫مگه عاقبتم چی شده؟
‫نشستی کلاه‌گیس درست می‌کنی ‫و سر دیوار داد می‌زنی.
‫چون زندگیه دیگه، پیش میاد.
‫همینه که هست.
‫... یه‌کم دیگه، ‫منتظر یه چیزی‌ام.
‫- می‌دونی که عزیز دلمی. ‫- هی!
‫داری... ‫ازش فاصله بگیر!
‫افتاده دنبالت، لورا؟
‫اگه می‌دونستم، خودم می‌اومدم سراغت...
‫هی! گورت رو گم کن! ‫هی!
‫گفتم ازش فاصله بگیر!
‫هی،
‫آروم باش بچه‌جون.
‫لورا بهم پول بدهکاره...
‫و منم اومدم دنبال پولم، همین.
‫بی‌خیال، این‌جوری نکن.
‫گم شو پِی کارت!
‫با اون می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫یه قهرمان واقعی باش.
‫می‌بینمت عزیزم، فعلاً.
‫ارزشش رو داشت؟
‫حالا هرچی.
‫این چه کوفتیه؟ ‫گم شید بیرون.
‫لعنت بهتون! ‫از خونه‌ام گم شید بیرون!
‫واقعاً؟! امروز؟
‫از بین این‌همه روز، ‫صاف امروز؟ شوخیتون گرفته؟!
‫عفریته، باورم نمی‌شه! ‫باورم نمی‌شه!
‫برو دعا کن آزادم نکنن!
‫لعنت بهت!
‫سلام بنجامین.
‫رقت‌انگیزی.
‫من رقت‌انگیزم؟
‫تو رقت‌انگیزی.
‫می‌دونی...
‫به خاطر تو چقدر از خودم گذشتم؟
‫اصلاً می‌فهمی؟
‫می‌دونی؟!
‫کاش این کار رو نمی‌کردی.
‫داری کدوم گوری می‌ری؟
‫نه! یه قدم دیگه هم برندار! ‫حتی یه قدم!
‫از سر راه برو کنار.
‫از سر راهم گم شو کنار!
‫از سر راهم گم شو...
‫تمومش کن! بذار برم! ‫بذار برم!
‫خداحافظ، ریتا.
‫سلام، سلام...
‫معلومه اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌شه بیام داخل؟
‫نه.
‫نه، لورا. لورا، خواهش می‌کنم.
‫هی، هی لورا. لورا. ‫لورا، لورا، لورا!
‫اسپری فلفل دارم.
‫عه؟ چه طعمیه؟
‫اصلاً آدرس منو از کجا آوردی؟
‫از یه پرنده. یه پرنده اومد و گفت ۴اف...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونم خیلی عجیبه ‫و درخواست زیادیه، ولی...
‫می‌شه فقط امشب رو ‫روی کاناپه بخوابم...
‫چون این وقت شب ‫واقعاً جایی رو ندارم برم...
‫و کاملاً حق داری بگی نه...
‫خواهش می‌کنم؟
‫کاناپه داغونه ولی...
‫مال خودت.
‫ممنون.
‫من می‌رم اتاقم...
‫لطفاً مزاحمم نشو،
‫باشه؟
‫اگه هم مُردی، ‫بی‌صدا بمیر.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، دارم میام داخل.
‫باشه.
‫و الان دَر رو می‌بندم.
‫خوبه، آره.
‫باشه.
‫[۴اف]
‫داری چیکار می‌کنی؟!
‫- هیچی، معذرت می‌خوام... ‫- چی... می‌خوای ازم دزدی کنی؟!
‫نه!
‫گم شو بیرون!
‫- معذرت می‌خوام! ‫- گورت رو گم کن!
‫نه، معذرت می‌خوام... ‫خدای من...
‫داشتی چه غلطی می‌کردی؟ ‫می‌خوای ازم دزدی کنی؟
‫نه.
‫می‌خواستی چیزی بدزدی؟
‫نه، نه. ‫من واقعاً احمقم...
‫پس داشتی چیکار می‌کردی؟!
‫من واقعاً احمقم ‫و الان می‌رم. معذرت می‌خوام.
‫بگیر بشین.
‫چی؟
‫بشین.
‫باشه، باشه.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫نمی‌دونستم سرطان داری...
‫خب تبریک می‌گم، حالا می‌دونی.
‫خیلی بده؟
‫نه.
‫خوبه.
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫می‌دونی که سوئیت هتلم ‫داره بازسازی می‌شه، واسه همین...
‫آره، دیگه وقتش بود.
‫نه، من و مامانم اصلاً با هم کنار نمیایم.
‫دوست و آشنایی نداری که بهشون زنگ بزنی؟ ‫اون دختره که باهاش بودی چی؟
‫مامانش زیاد ازم خوشش نمیاد.
‫درضمن...
‫درضمن چی؟
‫فکر نمی‌کردم تو قضاوتم کنی.
‫دیدم اون دختره داشت چطوری نگاهم می‌کرد. ‫پس اگه قرار باشه کسی اینجا قضاوت بشه...
‫می‌دونم، بابتش شرمنده‌ام. ‫نمی‌دونست من تو رو می‌شناسم.
‫آره ولی اصلاً چه اهمیتی داره؟
‫کاملاً حق با توئه.
‫خب سرطان... قراره بکشتت؟
‫چه نیشت هم بازه!
‫آره... یه جایی بالاخره می‌کُشه.
‫فکر کنم واسه امشب کافی باشه.
‫آره.
‫ولی گوش کن، دفعه‌ی بعد اگه ‫از سر کنجکاوی یا تنهایی...
‫دوباره بیای اتاقم، ‫دیگه انقدر درکت نمی‌کنم. فهمیدی؟
‫خیالت راحت.
‫خیلی‌خب پسرها، ساده‌ست. ‫می‌ریم تو، میایم بیرون. فهمیدین؟
‫اگه صندوق خالی بود چی؟
‫داداش، بهت که گفتم! ‫پسرعموم اینجا نظافت می‌کنه
‫و می‌گه یکشنبه‌ها همیشه صندوق پره.
‫این اطلاعات چقدر برات آب خورد؟
‫پنجاه درصد.
‫پنجاه درصد؟
‫نه، لعنت بهت! نه، بی‌خیالِ معامله.
‫اگه بهم نمی‌گفت که نمی‌فهمیدیم...
‫بی‌خیالِ معامله، من نیستم.
‫جدی می‌خوای انقدر راحت از پول بگذری؟
‫ده دقیقه هم طول نمی‌کشه، ‫بوش رو حس می‌کنم! تو حس نمی‌کنی؟
‫من که بوش رو حس می‌کنم.
‫اون بوش رو حس می‌کنه!
‫«جسارت کنی، تعادلت رو از دست می‌دی.»
‫«جسارت نکنی، ‫خودت رو از دست می‌دی.»
‫چی داری می‌گی؟
‫کی... کی‌یرکگور.
‫کاکا چی‌جی؟
‫سورن کی‌یرکگور دیگه، ‫پدر اگزیستانسیالیسم.
‫هی، اریک؟ تا حالا بهت گفتم ترسویی؟
‫همیشه می‌گی. اما به قول خودش، ‫وقتی روم برچسب می‌ذاری، هویتم رو نادیده می‌گیری.
‫پس حالا کی ترسوئه، ترسو؟
‫- باشه. ‫- چی باشه؟
‫بریم کار رو تمومش کنیم.
‫ایول پسر، یه چیز دیگه.
‫اولویت اینه که ازش استفاده نکنیم، ‫ولی احتیاط شرط عقله، مگه نه؟
‫لعنتی!
‫شب سختی داشتی؟
‫بابات وسط این قضایا کجاست؟
‫خیلی وقته رفته.
‫طلاق گرفتن؟
‫زندانه... شایدم مُرده باشه.
‫حیف شد.
‫نمی‌دونم.
‫هنوز یه والد داری، ‫قدرش رو بدون.
‫اگه بشه اسم کارهاش رو والدگری گذاشت.
‫هی هی هی! ‫یه فکری دارم.
‫اگه من بیشتر از تو دووم بیارم، ‫می‌ری خونه پیش مامانت.
‫اگه تو ببری،
‫من روی کاناپه‌ی کوفتی می‌خوابم.
‫قبوله ولی روحتم خبر نداره با کی طرفی.
‫فکر نکنم تو بدونی طرف حسابت کیه.
‫کم آوردی؟
‫تو بردی!
‫آره!
‫تو بردی!
‫تو بردی...
‫تبریک می‌گم، تو بردی.
‫کجا می‌ری؟
‫ بیا بهش نشون بدیم چی برده، باب.
‫خوبی؟
‫بشین اینجا.
‫تقلب کردی چون تو...
‫معده نداری.
‫اون بچه کیه؟
‫چی؟
‫بچه‌ی توی عکس که داخل واگنه کیه؟
‫اون مری منه.
‫کجاست؟
‫مُرده.
‫آره، یه احمقی داشت...
‫با سرعت هشتاد توی منطقه‌ای که ‫سرعت مجاز چهله رانندگی می‌کرد.
‫دختر کوچولوم هیچ شانسی نداشت.
‫می‌دونی؟ منم یه زمانی داشتم...
‫چی داشتی؟
‫نادون بودم و خوشحال.
‫داشتمش.
‫داشتم، داشتم...
‫نگهش داشته بودم،
‫توی دستم.
‫آره، می‌دونم چه حسی داره.
‫اما الان...
‫دستم خالیه.
‫و...
‫چیزی که باید عادی باشه،
‫کاملاً پوچ به نظر میاد.
‫می‌دونی؟ تو شبیه مرگی.
‫پس...
‫امشب رو بمون.
‫ولی فردا صبح برگرد خونه ‫و زندگیت رو جمع‌وجور کن.
‫مرگ لعنتی.
‫آره.
‫گفتی سرطان می‌کُشتت.
‫و؟
‫نمی‌فهمم چطور می‌تونی انقدر آروم باشی.
‫مرگ واسه جوون‌ها سنگین‌تره.
‫من وقت ندارم ‫سر چیزی که اجتناب‌ناپذیره فرو بپاشم.
‫حس می‌کنم...
‫همه‌ی دوست‌هام...
‫ماه رو هدف می‌گیرن
‫و می‌خورن به ستاره‌ها،
‫ولی من حتی نمی‌تونم ‫از جو زمین خارج بشم.
‫لورا؟
‫بله؟
‫کاش اوضاع فرق می‌کرد.
‫مگه همه‌مون همین رو نمی‌خوایم؟
‫سلام، مامان.
‫اصلاً نمی‌دونم چی باید بهت بگم.
‫چه فکری پیش خودت کردی که می‌ذاری می‌ری...
‫الان وقتش نیست.
‫ولی...
‫بعداً، باشه؟ ‫فقط الان نه.
‫باشه.
‫زنده برگشتم!
‫نه، نه! نکن، نکن، نکن!
‫دارم می‌افتم!
‫من که چیزی نگفتم...
‫دروغگوی لعنتی!
‫- هر روز وضع همینه و من... ‫- نزن، نزن.
‫خسته شدم دیگه!
‫بنجی!
‫اریک اومده!
‫لعنتی...
‫چیه؟
‫منم از دیدنت خوشحالم رفیق.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام بدونم چی شد.
‫همگی آماده بودیم و بعد فلنگ رو بستی، ‫ما هم مجبور شدیم به خاطر تو کنار بکشیم.
‫خب؟
‫چی شد؟
‫هیچی.
‫معلومه که «هیچی» نبوده.
‫حسش رو نداشتم، ام...
‫و توضیحی بهت بدهکار نیستم، ‫هیچی بدهکارت نیستم،
‫و خسته شدم از اینکه ‫همه خلافش رو فکر می‌کنن.
‫دزدی از پمپ‌بنزین که به این راحتی نیست،
‫هروقت عشقت کشید این کار رو نمی‌کنی، ‫این کار رو می‌کنی چون مجبوری.
‫از اون یارو پشت پیشخون حس بدی گرفتم،
‫به خاطر همونه... تو... همونه؟
‫خدایا...
‫چیه؟
‫اصلاً نمی‌شناسمت.
‫چی داری میگی؟
‫انگار یه آدم دیگه شدی، ‫قیافه‌ت داد میزنه که وحشت کردی.
‫چرا باید وحشت کنم؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی حسابی پریشونی.
‫من خوبم.
‫باشه.
‫هر چی تو بگی داداش، پس بعداً می‌بینمت.
‫خداحافظ، می‌بینمت.
‫دروغگوی عوضی!
‫هر روز همینه و من دیگه حالم از این وضعیت بهم می‌خوره!
‫مسخره‌م کردی؟
‫منو مسخره کردی؟!
‫[برای سرویس‌دهی بهتر به شما در حال نقل مکان هستیم]
‫چطوری داداش.
‫سلام، چطوری؟
‫هیچکی این رو ندید؟
‫ببخشید.
‫هی، لورا کجاست؟
‫حالش خوب نبود، امروز نیومد.
‫آها، باشه. فعلاً.
‫فعلاً...
‫[مجتمع مسکونی چنسلر]
‫کی پایه‌ست بریم قایق‌سواری؟
‫وای خدا! یعنی چی؟
‫الو؟!
‫صبر کن صدات رو ندارم. گوشی دستت باشه.
‫باشه بگو، بگو!
‫چی؟
‫چی؟!
‫سلام، دنبال ریتا هیز می‌گردم، من پسرشم.
‫- یه لحظه. ‫- چی شده؟
‫اجازه ندارم این اطلاعات رو بهتون بدم ‫ولی اگه بشینید به یه پرستار...
‫اطلاع میدم که اینجایید.
‫باشه، اینجا؟ باشه.
‫سلام، چی شده؟ ببخشید؟
‫- بیاید... ‫- حالش خوبه؟
‫بیاید یه جای خلوت صحبت کنیم،
‫چی... کجاست، کجا... حالش خوبه؟
‫خواهش می‌کنم، فقط دنبالم بیاید.
‫چی شده؟ من... وقتی زنگ زدن بهم هیچی نگفتن.
‫اجازه ندارم بدون اجازه‌ی خودش ‫این اطلاعات رو بهتون بدم...
‫من پسرشم لعنتی!
‫می‌فهمم، ولی بازم اجازه ندارم.
‫چرا نه آخه، این مسخره‌ست!
‫این مسخره‌ست لعنتی، من...
‫می‌خوای من... این مسخره‌ست، ‫واسه همین دارم بلند حرف می‌زنم چون این...
‫واقعاً مسخره‌ست، آخه چه اتفاقی افتاده!
‫مادرت امشب بخاطر مصرف هروئین اوردوز کرده
‫و حدود ساعت ۱۰ شب به اورژانس منتقل شده.
‫الان سرم بهش وصله، دوباره نفس می‌کشه،
‫و وضعیتش نسبتاً پایداره ولی...
‫ممکن بود اتفاقات دیگه‌ای بیفته. ‫امشب بستریش می‌کنم تا علائم حیاتیش رو...
‫تحت نظر داشته باشم که یه وقت به‌خاطر نالوکسان ‫دچار خماری شدید نشه.
‫واسه خونه رفتن مشکلی نداری؟ ‫کسی هست که بتونیم برات باهاش تماس بگیریم؟
‫مشکلی نیست، مشکلی ندارم.
‫این لیست مراکز ترک اعتیاد و انجمن‌های معتادان گمنامه،
‫ولی فقط وقتی جواب میده که خودش بخواد،
‫پس بهت توصیه می‌کنم سعی کنی راضیش کنی که بره.
‫باشه...
‫اگه به‌زودی سبک زندگیش رو عوض نکنه،
‫احتمال اینکه اونم تبدیل به یه عدد توی آمار باشه، ‫همین‌طور بالاتر میره.
‫این تقصیر تو بود.
‫تقصیر تو بود.
‫[اورژانس]
‫بنجی، من...
‫من فقط می‌خوام...
‫اشکال نداره.
‫چطور می‌تونم ازت انتظار داشته باشم ‫خوب و بد رو تشخیص بدی،
‫وقتی خودم انقدر وضعیتم خرابه؟
‫وای خدا. خدایا، من واقعاً وضعیتم افتضاحه.
‫اینطور نیست. هی، بس کن، بس کن، بس کن! هی، تمومش کن.
‫باشه.
‫همه مزخرفاتت رو ریختم دور.
‫پس همه‌ش رفته.
‫با متخصص داخلی‌ت صحبت کردم، ‫بهش گفتم چی شده،
‫پس دیگه برات بیش از حد نسخه نمی‌نویسه.
‫رفتم پیش اون جفِ لعنتی توی کافه ‫و بهش گفتم دیگه...
‫بهت چیزی نفروشه و گفتم اگه بفروشه ‫میدم دستگیرش کنن.
‫می‌دونم تو کار خودت رو می‌کنی، ‫ولی دکتر راجع به مرکز ترک اعتیاد حرف زد،
‫و فکر می‌کنم...
‫اوه...
‫مامان، فکر کنم وقتشه.
‫بنجی...
‫مامان...
‫- بنجی... ‫- مامان...
‫من نمیرم... من نمیرم مرکز ترک اعتیاد.
‫چرا نمی‌ری؟
‫می‌خوای تغییر کنی؟
‫آره. یعنی برای اولین بار توی یه مدت خیلی طولانی، آره.
‫ولی چی جلوت رو می‌گیره که دوباره وارد اون باتلاق نشی؟
‫ببین،
‫بهش فکر می‌کنم.
‫به‌نظرم هنوز خیلی مونده بزرگ شم.
‫اوه! اوه! چی شد؟ اوه!
‫حتماً چارلز رو خیلی خوب می‌شناخته.
‫از کجا فهمیدی؟
‫نسبت بهش حساسه.
‫خدا بهت صبر بده.
‫می‌شناسیش؟
‫تا حالا ندیدمش.
‫بنجی، تلفن!
‫الو؟
‫سلام بنجی جان.
‫سوزان؟
‫آره عزیزم. ببخشید زنگ زدم،
‫می‌خواستم ببینم می‌تونی...
‫یه سر بیای اینجا، باید راجع به یه چیزی باهات حرف بزنم.
‫حتماً، همه چی روبه‌راهه؟
‫ممنون عزیزم.
‫کی بود؟
‫زود برمی‌گردم.
‫کجا میری؟
‫سرِ کار.
‫الان؟
‫آره.
‫خب، باشه، فقط... واسه شام خونه باش.
‫چی شد؟
‫چیه؟
‫تو که شام درست نمی‌کنی.
‫سعی خودمو می‌کنم.
‫هر چی تو بگی دیوونه. خداحافظ.
‫سلام آقا، میشه یه لحظه تشریف بیارید؟
‫جناب سروان، الان میایم خدمتتون.
‫هی بچه جون، بنجی تویی؟
‫می‌خوای بگی اینجا چه خبره یا نه؟
‫باشه گوش کن. نمی‌دونی چقدر متنفرم از اینکه...
‫از تو این رو می‌پرسم، ولی امشب اینجا بودی؟
‫چی داری ازم میپرسی؟
‫بنجی این مسئله مهمیه.
‫چی؟! نه، نبودم!
‫کاملاً مطمئنی؟
‫آره مطمئنم!
‫خب وقتی پلیس اومد و فهمید تو اینجا کار می‌کنی،
‫شروع کردن به سوال‌پیچم کردن.
‫تو فکر نمی‌کنی که من...؟
‫نه، اگه تو میگی نه پس نه. ‫من باهاشون حرف می‌زنم، ولی احتمالاً...
‫خودشون بخوان باهات حرف بزنن.
‫باشه.
‫باشه...
‫[کلاه‌گیس‌های 100%ساخته شده از موی انسان]
‫به به، عجب تحفه‌ای آوردیم رو اینجا.
‫فکر کنم حدود یک سال و نیم پیش اومد اینجا، ‫واقعاً اعجوبه بود.
‫خیلی هم پر روئه. ‫البته الان که آزادی مشروط داره فکر کنم بتونیم...
‫یه کم سر اون قضیه بهش سخت بگیریم.
‫چی بود، بهش چی می‌گید؟ ایمو؟
‫مدل موش همینه؟ نمی‌دونم. قانون خاصی نداره...
‫اوه الان دیگه توجه‌ش رو جلب کردم. درست می‌گم؟
‫شرمنده منتظر موندید، ‫بیرون خیلی شلوغ پلوغ بود.
‫میرم سر اصل مطلب، اگه مشکلی نیست اینو روشن می‌کنم.
‫بسیار خب، ۱۵ آگوسته، ‫ساعت ۱۱:۳۷ شب.
‫آه بنجامین، خیلی ممنون که اومدی.
‫راه دیگه‌ای نداشتم.
‫با این حال، ما ازت ممنونیم.
‫بنجامین، میشه بگی امشب کجا بودی؟
‫خونه بودم.
‫اگه میشه دقیق‌تر بگو.
‫توی اتاقم بودم...
‫پس اصلاً نزدیک اون مغازه‌ای که...
‫توش خدمات اجتماعیت رو انجام میدی نبودی؟
‫نه من اونجا رو... من اونجا رو خیلی دوست دارم، من...
‫من این کارو نکردم، ام...
‫وکیل لازم دارم؟
‫وکیل؟ خب جواب جالبی بود، ‫تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟ چون من...
‫چیزی راجع به وکیل نگفتم، تو گفتی؟
‫می‌دونی باعث میشه فکر کنم، ‫اگه باهامون صادق بودی،
‫چرا باید فکر کنی که به وکیل نیاز داری؟
‫باشه، خب اگه بخوام باهاتون صادق باشم،
‫امشب اصلاً نزدیک مغازه هم نبودم، پس می‌تونم برم؟
‫نه هنوز.
‫میگی خونه توی اتاقت بودی، ‫کسی هست که بتونه شهادت بده؟
‫مامانم، ولی شک دارم یادش بیاد.
‫منظورت چیه؟
‫اینکه حافظه‌ی بدی داره.
‫پس ممکنه اینجا به مشکل بخوریم بنجامین،
‫چون انتظار داری همین‌جوری ‫حرفت رو قبول کنیم و ما این کارو نمی‌کنیم.
‫یه نصیحت دیگه هم بهت می‌کنم، ‫همین الان این اخلاق گندت رو بذار کنار.
‫وکیل، همین الان.
‫همین الان.
‫هر جور مایلی.
‫پایان بازجویی.
‫امیدوارم بدونی داری چه غلطی می‌کنی.
‫بچه‌سال عوضی.
‫فکر کرده می‌تونه واسه من شاخ بشه؟
‫باشه، می‌خوام یه چیزی بگم که... حالا هرچی،
‫و نمی‌خوام عوضی‌بازی دربیاری، باشه؟
‫باشه.
‫حس می‌کنم به اندازه کافی حرف نمی‌زنیم.
‫تو مشکلی نداری، مشکل از منه؟
‫باشه پس من فقط... ‫- داداش، ببخشید، ببخشید
‫- نه نه نه می‌دونم، بیخیال می‌خوام بشنوم. سَمی چطوره؟ ‫- من دارم سعی می‌کنم...
‫خوبه.
‫نمی‌دونم، خیلی با هم وقت نگذروندیم.
‫اون مشکلی نداره؟
‫فکر کنم تمرکزم روی اینه که خودم با چی راحتم.
‫درکت می‌کنم.
‫درک می‌کنم.
‫می‌فهممت.
‫فقط حس می‌کنم، انگار یه عمره خواب بودم...
‫و الان بیدارم...
‫ولی یه جورایی حس می‌کنم دارم توی خواب راه میرم،
‫انگار چیزی نیست که بخوام ازش بیدار شم...
‫- پسر، تو عجب بمب انرژی‌ای هستی! ‫- باشه.
‫نه، خب مثلاً بیدار شدی؟ برو چهارتا گل بو کن.
‫تو چرا... می‌گی که...؟
‫نه داداش، من کاملاً جدی‌ام.
‫گوش کن. می‌دونم این چند ماه اخیر...
‫خیلی بهت سخت گذشته، ولی منظورم اینه که...
‫هنوز سر پایی. یعنی همه چی روبه‌راهه. پس سر حال باش.
‫چیز دیگه‌ای هست؟ چون الان دیگه آماده‌م.
‫نکنه... نکنه دوباره... می‌خوای جدا شی؟
‫نه.
‫خدا رو شکر چون خرج اون بچه خیلی بالاست.
‫ولی یه کم تپل شدیا.
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫- چی؟ ‫- نه، چی؟
‫فکر کردم یه چیزی گفتی.
‫نه.
‫نه؟ عجیبه. من... شاید دارم دیوونه میشم،
‫مطمئن بودم یه چیزی گفتی.
‫خیلی عجیبه.
‫آره، خیلی عجیبه.
‫اون یه خدنگه؟
‫کجا؟
‫آخ!
‫اریک، لعنت بهت پسر!
‫بیا اینجا! بیا اینجا!
‫داره میاد منو بگیره!
‫بیخیال!
‫- بیا اینجا، اریک! ‫- یه تکونی به خودت بده!
‫تکون بخور!
‫سلام، در حال حاضر کسی پاسخگو نیست.
‫لطفاً بعد از شنیدن صدای بوق...
‫پیغام بگذارید.
‫بنجامین، کارآگاه زلنسکی هستم. ‫ازت یه سری سوال تکمیلی از اون شب داریم.
‫میشه در اسرع وقت باهام تماس بگیری؟
‫کارتم رو داری.
‫خب چه خبر؟
‫خبر خاصی نیست.
‫کار و بار خوبه؟
‫آره.
‫خوشحالم.
‫نه یه چیزی هست.
‫بله؟
‫هفته پیش یکی اومد دزدی توی مغازه.
‫جدی؟
‫آره.
‫چیزی هم دزدیدن؟
‫آره، پول، از دخل.
‫لعنتی.
‫یه چیز دیگه هم هست...
‫بله؟
‫فکر می‌کنن کار منه.
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫بازجوییم کردن، صاف توی صورتم بهم تهمت زدن.
‫یعنی چی؟
‫یعنی چی واقعاً، می‌دونم...
‫کار تو بود؟
‫بنجی ببخشید، نباید اون حرف رو می‌زدم.
‫نه...
‫نباید اون رو می‌گفتم ام...
‫فقط اینکه...
‫فقط چی؟
‫فقط حس می‌کنم، یه جورایی بهت می‌خوره، ‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫دیگه چیزی میل ندارید؟
‫آره ظاهراً.
‫باشه.
‫شروع بازجویی، ۲۹ام آگوسته، ساعت ۴:۰۵ بعد از ظهر.
‫ببین کی اینجاست، دوست‌مون بنجی، ممنون که برگشتی.
‫لطفاً موکل من رو به اسم خودش که بنجامین هست صدا کنید. ‫همچنین می‌خوام ثبت بشه که...
‫بنجامین داوطلبانه داره باهاتون صحبت می‌کنه
‫و به هیچ وجه بازداشت یا متهم نشده.
‫ثبت شد جناب وکیل. خب بنجی، ‫دفعه قبل که اینجا بودی
‫بهمون گفتی که شبِ پونزدهم خونه بودی، درسته؟
‫بله.
‫و اینکه پیش مامان بودی، درسته؟
‫آره.
‫خب، می‌تونیم باهاش صحبت کنیم؟
‫بنجی اینجا محاکمه نمیشه، مادرش هم همین‌طور.
‫درک می‌کنم جناب وکیل
‫باشه؟ ولی چه محاکمه باشه یا نباشه،
‫یه سرقت انجام شده و کار منه ‫که سعی کنم بفهمم چه اتفاقی افتاده
‫حالا اگه شما مشکلی نداری، من کارم رو انجام بدم، باشه؟
‫سوال بعدی.
‫خیلی خب.
‫یه نگاه به این بنداز.
‫این عکس شبی گرفته شده که ‫تو مثلاً «پیش مامان توی خونه بودی.»
‫حالا بگو من دیوونه‌م، ولی تا جایی که من می‌بینم، ‫این الدنگِ سمت راستی...
‫ببین خیلی شبیه توئه.
‫و این یکی، اونم...
‫یکی از رفیق‌های صمیمیت یا همچین چیزی بود؟ ‫چیکار می‌کردی؟
‫داشتی آمار مغازه‌ای که توش کار می‌کنی رو می‌گرفتی؟
‫خب بنجامین چیزی هست که بخوای بگی؟
‫راجع به چی، پاگنده؟
‫این مسخره‌ست، موکل من به هیچ وجه...
‫این عکس چطور؟
‫این مرد رو می‌شناسی؟
‫نه.
‫کاملاً مطمئنی؟
‫بله.
‫و این آخرین حضور داوطلبانه بنجامین خواهد بود
‫مگر اینکه متهم بشه که نخواهد شد. خداحافظ.
‫می‌دونم چیکار کردی.
‫می‌دونم چیکار کردی!
‫وای خدا.
‫می‌دونم چیکار کردی.
‫از جونت سیر شدی؟
‫می‌دونم چیکار کردی.
‫خدا کمکت کنه بهتره بدونی داری چه غلطی می‌کنی.
‫پس تهدید کردنش کافی نبود نه؟
‫کافی نبود، باید سرِ کار هم می‌رفتی سراغش؟
‫راجع به چه کوفتی داری حرف می‌زنی؟
‫نمی‌دونم فکر کردی کی هستی ‫و واسم مهم هم نیست
‫ولی اگه نکشی کنار، ‫با چیزایی که می‌دونم میرم پیش پلیس
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫کلاً اشتباه فهمیدی...
‫می‌فهمی چی می‌گم؟!
‫کلاً اشتباه فهمیدی.
‫چطور؟
‫اون اومد سراغ من، مرتیکه کوچولو.
‫دروغ میگی.
‫تو واسه‌ش کدوم خری هستی؟ هان؟ پسرش؟ نامزدش؟
‫نمی‌دونی با کی دمخور شدی. خودتو ببین، خیلی رقت‌انگیزی.
‫واسه وامی که نمی‌تونست تسویه‌ش کنه اومد پیشم.
‫فرستادمش یه جایی تا مابه‌التفاوتش رو جبران کنه.
‫دروغ میگی!
‫و چون یه عوضی رو به موته دلم براش سوخت.
‫من آدم دل‌رحمِی هستم.
‫اونجوری که با بقیه رفتار می‌کنم باهاش رفتار نکردم.
‫می‌دونی الان کجایی؟
‫می‌دونی الان توی چه خراب‌شده‌ای هستی؟ ‫اینجا قلمروِ منه لعنتی.
‫اگه یه بار دیگه بیای اینجا،
‫و این چرندیات رو تکرار کنی، بهتره با خودت اسلحه بیاری.
‫چون پیش پلیس قرار نیست بری.
‫چون می‌دونم الان چی برات مهمه.
‫هان؟ من اینجام کار می‌کنه.
‫احمقِ نفهم.
‫ساده‌ست.
‫حالا گمشو.
‫هان؟
‫بنجی؟
‫چه خبره؟
‫اینجا چه خبره؟ چون من... من... من...
‫دارم سعی می‌کنم ولی جور درنمیاد، چه خبره؟
‫واقعاً چه خبره؟!
‫ببخشید!
‫واسه چی؟!
‫می‌دونم که پلیس بازجوییت کرده.
‫آره، خب؟
‫و عذر می‌خوام.
‫واسه چی عذرخواهی می‌کنی؟!
‫تقصیرِ توئه؟
‫آره، بنجی!
‫از کجا می‌دونی؟
‫عکس رفیقت رو بهم ‫نشون دادن.
‫اون لعنتی رفیق من نیست!
‫همونطور که تو رفیق من نیستی؟
‫بنجی...
‫بنجی!
‫اون پسره که اون روز فراریش دادی،
‫برگشت و این دفعه دیگه انقدر مهربون نبود، ‫واقعاً پولش رو می‌خواست.
‫چی شد؟
‫بهش گفتم...
‫بهش گفتم که اون شب دخل پر از پوله
‫و از خودم متنفرم ولی من...
‫چاره‌ای نداشتم! من...
‫همه‌ی پولم داره خرج دوا درمون می‌شه
‫و اصلاً فکر نمی‌کردم که فکر کنن کار توئه.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم!
‫سوزان می‌دونه؟
‫آره دیروز به محض اینکه فهمیدم ‫باهات حرف زدن بهش گفتم.
‫اخراجم کرد.
‫متأسفم.
‫من باید برم.
‫ نرو، بیخیال!
‫می‌دونی چیزی که واقعاً...
‫افتضاحه اینه که اگه فقط بهم گفته بودی
‫من گردن می‌گرفتم.
‫من هرگز نمی‌خواستم این کار رو برام بکنی.
‫نه تو فقط دروغ می‌گفتی و می‌ذاشتی همه فکر کنن کار منه!
‫بنجی من اصلاً نمی‌دونستم...
‫خیلی مطمئن بودم تو فرق داری.
‫خیلی مطمئن بودم.
‫اونایی که فرق دارن همیشه همین‌طورن.
‫لورا...
‫چی؟
‫اسمم لوراست.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم حقوقم رو بگیرم.
‫هنوزم حقوق می‌گیری؟
‫بنجی...
‫من دیگه عذرخواهی نمی‌خوام.
‫نمی‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫آها.
‫فقط می‌خواستم بگم که...
‫توقع ندارم شرایطی که توش بودم رو درک کنی...
‫امتحانم کن،
‫چون من واقعاً...
‫واقعاً دلم می‌خواد درک کنم ولی...
‫نمی‌دونم چجوری باید درکش کنم.
‫بنجی، من...
‫سرطانت بدتر شده، قضیه اینه؟
‫نه، همچین چیزی نیست.
‫پس چیه؟
‫متأسفم بنجی، من...
‫ما دیگه حرفی با هم نداریم.
‫حس می‌کنم از این یه کم بیشتر لازم داریم، نه؟
‫هی آقا، ام...
‫چی می‌خوای؟
‫یه کامیون پر از آب گازدار توی پارکینگه،
‫میگن واسه خالی کردنش به کمکت نیاز دارن.
‫چی؟
‫من اصلاً آب گازدار سفارش ندادم.
‫نمی‌دونم داداش.
‫ممنونم!
‫عوضی!
‫آره، آره، خیلی خوبه.
‫خب مامانم تازه ازدواج کرده...
‫آره.
‫خیلی مسخره‌ست...
‫آره.
‫یعنی، می‌دونی، بد برداشت نکن ‫اون خیلی آدم خوبیه ولی...
‫خب دیدیش که.
‫آره، من تقریباً مطمئنم اون...
‫دنبال پول مامانمه.
‫سورپرایز خیلی تلخی در انتظارشه، نه؟
‫ولی ام، بهت گفتم دیگه، اون...
‫یه شرکت ساختمونی داره، یعنی کلی...
‫پول درمیاره.
‫آره.
‫کمتر حرف بزن گوشم درد گرفت.
‫چند روز دیگه خدمات اجتماعیم تموم میشه.
‫راحت میشی نه؟
‫داداش من اصلاً نمی‌دونم دارم چه غلطی می‌کنم.
‫نمی‌فهمم، آخه همه چی قراره برگرده به روال قبل.
‫آره، ولی اون چی بود، می‌دونی؟
‫اون چی بود؟ زندگی اصلاً...
‫چیز جالبی نیست، دنیا خیلی کوچیکه.
‫«زندگی رو فقط رو به عقب می‌شه فهمید،
‫ولی باید رو به جلو زندگیش کرد.»
‫خیلی عمیق بود داداش. ‫جمله‌ی همون یارو کی‌یرکگور خفنه‌ست؟
‫بله آقا.
‫آقای خفن.
‫مرد خفن.
‫خب،
‫تنها چیزی که می‌دونم
‫اینه که...
‫این...
‫دریاچه‌ی خیلی خوشگلیه،
‫و روز قشنگی هم هست
‫و من پیش بهترین دوستمم لعنتی،
‫و دقیقاً می‌دونم الان باید...
‫چیکار کنم.
‫سورپرایز!
‫اوه!
‫سلام!
‫چه خبر؟
‫اوه، بیخیال! می‌دونم.
‫چیو می‌دونی؟
‫تولدت مبارک.
‫آها، آره اون، آره...
‫آها آره اون.
‫یه جوری میگی انگار یادت رفته بود؟
‫نه یادم بود فقط...
‫خیلی تولد رو شلوغش نمی‌کنم.
‫از کجا فهمیدی؟
‫توی فرم هست عزیزم.
‫آها.
‫آره، خودت توی فرم نوشتی...
‫درسته...
‫چرا اینجا رو باز کردی؟
‫مامانم به‌خاطر سرطان فوت کرد.
‫نه خود سرطان، عشقش به موهاش بود که اذیتش می‌کرد.
‫موهای فر بلوند و پرپشت و زنده‌ای‌ داشت،
‫و من همچین مویی رو اون موقع و بعدش هم ندیدم.
‫چی شد؟
‫توی شیمی‌درمانی همه‌ش ریخت، ‫درست مثل بقیه.
‫یه کلاه‌گیس داغون داشت که براش گرفته بودیم ‫و هر وقت کسی رو می‌دید،
‫از سرش برش می‌داشت و می‌گفت سلام!
‫بدون مو خیلی حس بدی داشت.
‫منم همیشه با دست‌هام خوب کار می‌کردم...
‫و فکر کردم سعی کنم یکی براش بسازم و...
‫معلوم شد که استعدادشو دارم و...
‫فکر کنم اونی که براش ساختم رو خیلی دوست داشت و من...
‫فکر می‌کنم، فکر می‌کنم واقعاً دوستش داشت.
‫من با تمام وجودم عاشق کارمم.
‫تنها وقتی که...
‫علاقه‌م کمتر می‌شه...
‫وقتیه که یه مشتری نمیاد کلاه‌گیسش رو ببره چون...
‫آره...
‫هیچ‌وقت نپرسیدی کارم چی بوده.
‫اوه عزیزم، می‌دونی، یه نگاه بهت انداختم
‫و فهمیدم نمی‌تونی کار خیلی وحشتناکی کرده باشی.
‫می‌دونی ما، همه‌مون اشتباهاتی کردیم
‫نیازی نیست بزرگشون کنیم.
‫صحبت اشتباه کردن شد...
‫می‌دونستم این قراره پیش بیاد.
‫چی؟
‫نمی‌خواستی راجع به تنها کسی که دیگه...
‫اینجا کار نمی‌کنه حرف بزنی؟
‫فکرش رو می‌کردم.
‫من براش فقط بهترین‌ها رو می‌خوام.
‫سوزان اون ازت دزدی کرد.
‫و بهت دروغ گفت و به من خیانت کرد و اون...
‫به جفت‌مون خیانت کرد.
‫شاید فقط... الان نمی‌تونی درکش کنی.
‫نه من خیلی خوب درک می‌کنم اگه...
‫اگه یکی بهم بگه که...
‫باید چی رو درک کنم.
‫لورا وقت زیادی براش نمونده، ‫ما باید باهاش همدردی کنیم.
‫یعنی چی؟ منظورت چیه؟
‫فکر کردم می‌دونی...
‫لورا سرطان داره...
‫نه، آره می‌دونم ولی...
‫وضعیتش پایداره.
‫ببین، خیلی وقته که توی مرحله چهاره و...
‫حالا که درمان رو قطع کرده فقط بحث زمانه.
‫نه بهم گفت که حالش خوبه...
‫حتماً گفته. ولی آخه فقط با نگاه کردن بهش باید می‌فهمیدی،
‫همه فهمیدن.
‫خب پس چرا درمانش رو قطع کرد؟
‫خیلی گرون بود. می‌دونی...
‫بیشتر از چیزی که درآمد داشت بدهکار شده بود.
‫اوه لعنتی...
‫بنجی، اشکالی نداره...
‫لعنتی.
‫اشکالی نداره!
‫بهش یه عذرخواهی بدهکارم.
‫مطمئنم اون درک کرده چرا اون حرفا رو زدی.
‫شاید به عنوان یه کادوی تولد...
‫میشه بقیه روز رو مرخصی بگیرم؟
‫حتماً.
‫ممنون.
‫هی لورا، لورا؟!
‫تو دیگه کی هستی؟
‫من سرایدار این ساختمونم،
‫و کسی‌ام که پنج ثانیه مونده زنگ بزنه پلیس،
‫مگه اینکه بگی چرا اومدی اینجا.
‫ببخشید، سلام چطورید؟ من یکی از...
‫دوستای لورام، می‌دونید کجاست، اون کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه، عالیه.
‫ببین بچه جون...
‫از من نشنیده بگیر ولی میگن بیمارستانه.
‫واحد ۴ شرقی بهم گفت شنیده ‫که پرستارها راجع به آمبولی ریه...
‫یا همچین چیزی حرف می‌زدن، ‫ولی می‌دونی، ممکنه اشتباه باشه.
‫ممنون.
‫کاش همه‌چیز یه جور دیگه بود.
‫«ترجمه از الهام صدر و رضا فتحی»
‫بگو سیب!