‫عمر دست سنجاقک‌ها و فرشته‌هاست. ‫اولی زود می‌میرد و دومی هرگز.
‫کتاب سیزده ساعت اثری از جیمز تربر.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫عضلاتم سفت نشده.
‫- عینکت رو بیارم؟ ‫- نه.
‫خب، چطوره خودت تلاش کنی بلند بشی؟ ‫من جهت احتیاط کنارت هستم.
‫باشه.
‫- می‌خوای بری توالت؟ ‫- نه، فعلا دستشویی ندارم.
‫البته یه‌کم آب خوردم.
‫- خوبه. ‫- خیلی‌خب، من بیرونم.
‫ممنون.
‫سِیبر؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫هی. اوه!
‫- زیادی داغ نیست؟ ‫- نه، خوبه.
‫قبل اینکه برم چیزی لازم نداری؟
‫نه، ممنون.
‫یه مقدار سوپ پختم ‫و توی یخچال گذاشتم.
‫ممنون.
‫کار من تموم شده، دارم راه میفتم.
‫دقیق نمی‌دونم. ‫حدود ۲۵ دقیقه دیگه؟
‫- من رفتم، السی. مراقب خودت باش. ‫- دستت درد نکنه اومدی.
‫حالش خوبه؟
‫آره، کارهاشو انجام دادم.
‫- میری سراغ یکی دیگه؟ ‫- امروز شش تا مشتری دارم.
‫نیم ساعت راهه.
‫کارت سخته. فکر کنم هر دفعه ‫یه سالخورده‌ی جدید رو می‌بینی خوشحال میشی، نه؟
‫مراقب باش.
‫انقدر اون کوفتی رو گاز بزن ‫تا دندونت بیفته، باشه؟
‫بس کن.
‫اینطوری سختش می‌کنی، ‫نمی‌تونم واست غذا بریزم.
‫قبل اینکه بره، این کار رو کرد...
‫اوه، چه سرویس قشنگی داری، لیلی!
‫- آره، دوستش دارم. ‫- سیستم گرمایش از کف داره؟
‫- آره، داره. ‫- راحته.
‫و آدم‌ها همینو می‌خوان. ‫یه حموم قشنگ.
‫عالیه.
‫گسترش محبوبیت جهانی این رشته ورزشی
‫به خصوص به عنوان ‫یک انجمن جمع آوری کمک مالی،
‫سازمان را وادار کرد
‫تا مزایای آن را بررسی کند.
‫به نتیجه رسیدن که ترکیبِ کار تیمی،
‫کمک مالی و سخت‌کوشی تمام
‫روحیه تیم رو به شکلی که لازم بود احیا کرد.
‫موضوع بعدی ما...
‫باشه.
‫بعدا می‌برمت بیرون. ‫هی، برو کنار.
‫الان نمیشه. صبر کن. صبر کن!
‫- کیه؟ ‫- کالین هستم، همسایه‌.
‫حالت خوبه؟
‫اومدم.
‫- سلام، خوبی؟ ‫- دارم میرم خرید کنم، چیزی نمی‌خوای؟
‫- نه، ممنون عزیزم. دستت درد نکنه. ‫- شیر یا نونی‌چیزی نمی‌خوای؟
‫- خب، شیر بگیری خوبه. آم... ‫- جان؟
‫میشه یه مقدار ژامبون بگیری؟
‫- البته، آره. ‫- بذار بهت پول بدم.
‫- وقتی خریدم حساب می‌کنیم. ‫- باشه.
‫- چند تا سیب‌ـه؟ ‫- یک، دو، سه، چهار، پنج تا.
‫- ممنون کالین. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خدا تو رو فرستاد.
‫۳۰ تا بُرش؟
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم تمومش کنم.
‫می‌دونم.
‫اشکال نداره.
‫خیلی‌خب.
‫- چقدر بدهکار شدم؟ ‫- اوه، چند پوند بده.
‫نمی‌خواد دقیق بدی.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫و وقتی خواستم برم خرید، بهت میگم.
‫اوه، ممنونم.
‫- خودم نمی‌تونم برم. ‫- آره، می‌دونم.
‫خداحافظ.
‫ممنون.
‫خنده‌ام گرفته.
‫خاطراتی که تو... ‫خاطرات مادرم که...
‫زن خیلی بامزه‌ای بود. ‫ذاتا شوخ‌طبع بود.
‫همه رو به خنده می‌نداخت...
‫- الو؟ ‫- مامان، خوبی؟
‫- آره. آره، خوبم. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫سوپ گرم می‌کردم.
‫- سوپش رو دوست داری، آره؟ ‫- اوه.
‫- مامان؟ ‫- اوه!
‫- چه وضعی شده. ‫- چی شده؟
‫سگ همسایه داره گل‌هامو می‌خوره.
‫سِیبر!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫- گندت بزنن! ‫- می‌شنوی؟
‫چه مرگت شده؟
‫سِیبر، سگ احمق!
‫- داره فحش میده. آدم بد دهنیه. ‫- چه مرگت شده؟
‫اوه، سگش رو گرفته. ‫داره اونو می‌کِشه.
‫بیا بریم.
‫فهمید دارم نگاه می‌کنم.
‫چه مرگت شده؟
‫- باید بهش بگی. ‫- نه، چیزی نمیگم.
‫- سِیبر! ‫- حرفی نمیزنم.
‫- از کنترل خارج نشده، ها؟ ‫- کار سگش بود، نه اون.
‫خانم ریچاردز، ‫سِیبر اکثر گل و گیاه‌های شما رو خورده.
‫و معذرت‌خواهی می‌کنیم ‫و واستون گیاه‌های جدید خریدیم.
‫خب، مطمئنم کارش عمدی نبوده.
‫چند تا گل و گیاه خریدم.
‫ولی باید بهم بگید ‫مدل دیگه‌ای می‌خواید یا نه
‫چون نمی‌دونم کدوم یکی...
‫اوه، نباید الکی خرج می‌کردی، کالین.
‫خودم واستون می‌کارم. ‫مسلما یه سگ نمی‌تونه.
‫ببین، پسرم انجام میده.
‫من باید انجام بدم.
‫خب، اگه مطمئنی.
‫قطعا، خانم ریچاردز.
‫بگو السی.
‫آم...
‫پس کتری رو بذارم جوش بیاد؟
‫باشه.
‫سِیبر؟
‫شما اونو دعوت نکردید، نه؟
‫- نه. ‫- ببخشید.
‫- نه، اون... ‫- بیا اینجا.
‫نه اون... اشکال نداره، ‫گاز که نمی‌گیره، نه؟
‫نه. اهلیه. ‫اهلیه و کاری نداره.
‫چیزی نیست.
‫- سِیبر؟ ‫- می‌ذاره رد بشم؟
‫آره. البته که می‌ذاره.
‫چیزی نیست. بیا اینجا.
‫چایی رو توی خونه بخوریم ‫یا بیرون یا...
‫- نه، همین جا تو اتاق نشیمن بخوریم. ‫- عالیه.
‫- میشه سینی بیاری؟ ‫- حتما.
‫می‌تونم فنجون‌ها رو بیارم، ‫اما سینی رو نه.
‫اول دستمو بشورم.
‫- حقت بود. ‫- اوهوم.
‫خیلی عجیبه. درست عین خونه‌ی منه، ولی برعکس.
‫آره، فکر کنم بگی‌نگی ‫نقشه همه خونه یکسان باشه.
‫- همه‌شون یه مدل ساخته شدن، نه؟ ‫- آره.
‫آره.
‫- قشنگه. چایی‌تون خوشمزه‌ست. ‫- اوه، خوبه.
‫اگه چایی خشک بخری، ‫می‌تونم چیزهای مختلف بهش اضافه کنی.
‫همم.
‫احتمالا با چایی کیسه‌ای بشه، ‫ولی مطمئنم با چایی خشک هم میشه.
‫- شوهرم چایی اولونگ دوست داشت. ‫- اوهوم.
‫- آره، مزه بیکن میده. ‫- همم.
‫چند وقته اینجا زندگی می‌کنی؟
‫از وقتی ساخته شدن من همین جا هستم. ‫پنجاه سال میشه. آره.
‫و همه‌شون... ‫همه‌شون یه جا ساخته شدن؟
‫نه. اول این‌ها رو ساختن. ‫بعد خونه‌ی من و تو به هم چسبید.
‫سلام خانم ریچاردز، ‫ماری هستم از سازمان.
‫اومدم شما رو حموم بدم، باشه؟
‫- خیلی سفته. ‫- ببخشید. سعی دارم بازش کنم.
‫توی فر گذاشتم.
‫۲۵ دقیقه طول می‌کشه.
‫- می‌تونید غذا رو بیرون بیارید؟ ‫- آره. حواسم به ساعت هست.
‫لباس‌ها رو تو ماشین گذاشتم. ‫فقط باید بیرون بیارید و رو بند بندازید.
‫ممنون.
‫خداحافظ، خانم ریچاردز.
‫- یک ساعت هم نشد. ‫- جانم؟
‫قرار بود یک ساعت بمونی، ‫و کلا چهل دقیقه شد.
‫نه، یک ساعت شد.
‫با ساعتِ من یک ساعت نشد.
‫فکر می‌کنی لیاقت السی در همین حده، ها؟
‫۴۵ دقیقه از وقت مقررش؟
‫نگاه کن، خانم همسایه، تو نمی‌دونی ‫توی شغل من باید چه کارهایی رو انجام بدی.
‫اگه جای تو بودم پامو روی چمن نمی‌ذاشتم ‫و تهدید نمی‌کردم، خانم‌خانم‌ها،
‫چون گونه‌ات رو خرد می‌کنه.
‫من کسی رو تهدید نکردم.
‫به نظر من تهدید کردی. ‫از چمنم برو بیرون. برو بیرون.
‫باشه...
‫به همکارهات بگو دیگه در حق ‫خانم ریچاردز اجحاف نکنن، باشه؟
‫زن روانی.
‫یه نفر باید از اون مراقبت کنه، نه؟
‫تو نگهبان السی هستی، نه؟ ‫بریم ببینیم حالش خوبه یا نه؟
‫همم.
‫اوهوم.
‫چیکار می‌کنی؟ نابغه.
‫از این‌طرف، از این‌طرف.
‫چیه؟ پای چوپانه؟
‫نمی‌دونم. اون خانمه توی فر گذاشت.
‫هیچ سبزیجاتی نذاشته
‫واسه سهم روزانه مصرف میوه ‫و سبزیجات مناسب نیست، نه؟
‫نه. بمون!
‫به طور عادی توقع دارن ‫خودت غذاتو بیاری، آره؟
‫خب، بستگی داره کی بیاد.
‫- صحیح. ‫- خودم می‌تونم.
‫البته که می‌تونی. آره.
‫تلویزیون رو می‌چرخونم تا...
‫بتونی برنامه‌تو نگاه کنی.
‫- هیچ سبزیجاتی نداره. ‫- سیب‌زمینی داره.
‫هیچ سبزیجاتی نداره. ‫فکر کردم داره، اما نداره.
‫یه‌کم هویج داره.
‫میرم آشپزخونه رو تمیز کنم. ‫اون پرستار هیچ کاری نکرده.
‫یه توالتِ اصیل، با بسته‌بندی واقعی، ‫و می‌تونید...
‫ممنون، کالین.
‫خواهش می‌کنم، باعث افتخاره.
‫مگه کار دیگه‌ای دارم؟
‫سِیبر!
‫همم.
‫از جا حوله‌ای خیلی بهتره.
‫- چند ساله‌اش بود؟ ‫- ۷۳ سال.
‫پس الان...
‫۱۳ ساله تنهایی؟ زمان زیادیه.
‫آره، زمان زیادیه.
‫آره، هیچ‌وقت اونو ندیدم چون...
‫بعد فوتش اومدم.
‫- زندگی دو تایی رو توی این خونه دوست داشتی؟ ‫- آره، آره.
‫ولی هر جایی اون بود من لذت می‌بردم.
‫خب، چیزه... مسئله خونه نیست، می‌دونی؟ ‫آدم‌ها هستن.
‫آره، من هیچ‌وقت با کسی زندگی نکردم.
‫مراقبت بود، نه؟
‫از همدیگه مراقبت می‌کردیم. ‫وظیفه‌ات همینه، نه؟
‫چند سالته، کالین؟
‫خب، حدس بزن.
‫معمولا مردم سنم رو پایین‌تر میگن.
‫اوه...
‫حدود...
‫چهل سال؟
‫چی؟
‫چهل سال؟
‫- حدسم نزدیک بود، نه؟ ‫- نه!
‫پوستم رو نگاه کن. ‫عین پوست بچه می‌مونه.
‫خب، چقدر حدسم دور بود؟
‫- پنج سال. ‫- اوه.
‫پنج سال منو پیر کردی.
‫آره. من ۳۵ سالمه، مشخصه.
‫اصلا این هیچی. ‫مردم فکر می‌کنن ۳۲ سالمه.
‫ببخشید.
‫چهل سال.
‫با مقداری ناچیزی شروع کنید.
‫نمی‌خواید آرایش‌تون ‫گلوله‌گلوله و خمیری بشه.
‫اگه نیاز بود، همیشه می‌تونید ‫فونداسیون بیشتری بزنید.
‫یه‌کم مواد رو به برس میزنم، ‫بعد روی خط فک،
‫زیر چشم،
‫روی پیشونی میزنم، ‫و اون سمت صورتم هم تکرار می‌کنم.
‫صبح بخیر.
‫لباس‌ها رو جمع می‌کنم ‫چون انگار قراره بارون بیاد.
‫لباس‌ها رو میارم داخل ‫و واست یه فنجون چایی میارم.
‫به نظر من اگه صبح زود بیدار بشی، ‫تو روز وقت بیشتری داری.
‫همم. سِیبر کجاست؟
‫خوابیده.
‫زندگی سختی داره.
‫خانواده‌ات کجا هستن؟
‫خب، فقط پسرم هست.
‫شمال زندگی می‌کنه.
‫زیاد نمی‌بینیش؟
‫خب، زن و بچه داره، ‫نمی‌تونه زیاد بیاد.
‫زنگ میزنه.
‫من... مشکلی ندارم.
‫آره. البته.
‫خیلی‌خب، میرم لیستت رو بخرم.
‫و واست یه سوپرایز دارم.
‫- یه چیزی که ممکنه دوست داشته باشی. ‫- اوه! نمیشه گفت.
‫یعنی چی می‌تونه باشه.
‫نبینم پولتو واسه من خرج کنی.
‫من اصلا پول ندارم، السی.
‫خداحافظ همسایه. خیلی‌خب.
‫- ممنون. ‫- وقتی برگشتم می‌بینمت.
‫نه. امروز نیومدن، نه؟
‫دوشنبه و چهارشنبه و جمعه‌ها میان.
‫- حال دبی چطوره؟ همم؟ ‫- خوبه، درگیر کاره.
‫- اوه، خوبه. آره. ‫- احتمالا یه سر بیایم سمتت...
‫توقع ندارم بیاید منو ببینید، جان.
‫- اگه می‌خوای مرخصی بگیریم... ‫- من چنین حرفی نمیزنم.
‫- خب می‌خوای ما رو ببینی، نه؟ ‫- البته که دوست دارم شما رو ببینم.
‫- همه‌تون رو. اما... ‫- بچه‌ها، می‌دونی...
‫اوه، گوشی.
‫یه قوری چایی و کیک درست کردم.
‫خودم میام ولی یه کاری دارم. ‫خوشت میاد.
‫می‌دونم با تلفن حرف میزنی.
‫- اون کیه، مامان؟ ‫- کالینـه و رفته واسم خرید کرده.
‫- چی؟ ‫- همسایه.
‫اونجا چیکار می‌کنه؟ ‫اصلا اونو ندیدم.
‫خب، اگه اونو ندیدی ‫دستِ من نیست، جان.
‫بیا.
‫دختر خوب من کیه؟
‫از خونه مراقبت می‌کردی.
‫و شما را احیا کنیم، کاری کنیم ‫احساس جوانی و جوان شدن کنید.
‫این رنگ هلویی قشنگ رو انتخاب کردم
‫و آروم آروم روی گونه‌ها میزنم.
‫به صورت چرخشی میزنیم و محو می‌کنیم.
‫به سمت بیرون بزنید ‫تا چهره‌تون زیبا و جوان بشه.
‫از قبل مقداری ریمل به چشمم زدم،
‫به مژه بالایی و پایینیـم.
‫همین کار رو...
‫چی شد؟
‫از این نکته استفاده کنید ‫تا هر مژه رو جدا کنید.
‫گندش بزنن.
‫الان همین کار رو روی مژه پایینی انجام میدم.
‫خب، دیگه با ریمل کاری نداریم.
‫با خط لب شروع می‌کنیم.
‫حتما لبخند بزنید ‫تا خط لب قشنگ و مساوی دربیاد.
‫الان که تموم شد، ‫باید احساس جوانی، پر شوری داشته باشید،
‫جوان‌تر شدید، سرحال‌تر هستید ‫و اعتماد به‌نفس بیشتری دارید،
‫و آماده شروع کردن روز خود هستید.
‫دهنتو ببند!
‫آره، خوبه. ‫خودم گفتم می‌خوام برم.
‫باشه، من باید برم. ‫سر کارم. خداحافظ.
‫- میشه لطفا با پسرت حرف بزنی؟ ‫- مامان؟
‫- با جان حرف میزنی؟ ‫- مامان! اونجاست؟
‫- می‌بینی؟ حتی جوابِ تو رو نمیده. ‫- برو خونه همسایه.
‫- باشه. ‫- آم، اسمش کالینه.
‫همسایه؟ باشه رفیق.
‫همین الان بیست دقیقه بیشتر ایستادم. ‫گفتم بدونی.
‫کیه؟
‫- کالین؟ ‫- شما؟
‫- حال خانم ریچاردز خوب نیست. بیا. ‫- چی شده؟ حالش خوبه؟
‫- راستش اذیت می‌کنه. ‫- السی رو می‌شناسم.
‫- با پسرش حرف زدم... ‫- السی رو می‌شناسم، اون هیچ‌وقت اذیت نمی‌کنه.
‫- باهاش چیکار کردی؟ ‫- ببخشید؟
‫زن عوضی.
‫من هیچ کاری با اون نکردم.
‫چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
‫اگه بهش رسیدگی کنی، ‫هیچ کاری نداره،
‫اذیت نمی‌کنه.
‫من بهش رسیدگی می‌کنم، ‫شغل من همینه.
‫السی!
‫- توی حموم‌ـه. ‫- از تو نپرسیدم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- من اون زن رو نمی‌خوام.
‫- تو نمیاد. من بیام داخل؟ ‫- چی؟ لباس ندارم.
‫خب تو حمومی دیگه. ‫می‌تونم بیام داخل؟
‫- آره. ‫- بهتره بزنی به چاک.
‫آب رو ببند. داره سردم میشه.
‫اینو بخور گرم بشی.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫و...
‫- اینو کجا بزنم؟ ‫- یه پریز پایین هست.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫اصلا چرا به اون‌ها نیاز داری؟
‫چون تنهام.
‫پسرم نگرانه.
‫نمی‌تونی تنها بری حموم؟
‫خب، می‌تونم. اما یه بار افتادم. صدمه دیدم.
‫خب، فکر کنم به صلاحم باشه.
‫خجالت نمی‌کشی،
‫بقیه حمومت میدن؟
‫نه!
‫اون‌ها صدها نفر رو حموم میدن. ‫چه چیزی منو از بقیه متمایز می‌کنه؟
‫همه متمایز هستن.
‫به نظرم تو خیلی شجاعی.
‫من عمرا اجازه بدم یکی دیگه منو ببره حموم.
‫حالم بد میشه.
‫بهشون نیازی نداری، السی. ‫من کنارت هستم.
‫چون می‌تونم ازت مراقبت ‌کنم.
‫- خب، تو از اون خیلی بهتری. ‫- آره.
‫من پولی‌چیزی نمی‌خوام. ‫فقط... تمیز می‌کنم و غذا می‌پزم.
‫- میرم خرید. ‫- کار سختیه، کالین.
‫ما همسایه هستیم.
‫باید همین کار رو انجام بدیم، ‫به همدیگه کمک کنیم.
‫- مهربون باشیم. ‫- همم.
‫و خودت از پس اکثر کارهات برمیای.
‫خب، اگه مطمئنی...
‫باشه.
‫بلیت من برای ورود به بهشته.
‫اما نمی‌برمت دستشویی.
‫جدی میگم.
‫سر خود کاری نکن.
‫به جز با سِیبر.
‫آره، ولی آموزش دیده‌ست؟
‫خب، نه، آموزش ندیده. ‫ولی خیلی مهربونه.
‫فکر می‌کنم به یه نفر نیاز داری ‫که تجربه داشته باشه.
‫چرا؟ من که فلج نیستم.
‫نمیگم فلجی، ‫ولی اگه به کمک‌های اولیه نیاز پیدا کنی...
‫به آمبولانس زنگ میزنم.
‫- اون می‌تونه به ۹۹۹ زنگ بزنه. ‫- اصلا چرا این کار رو می‌کنه؟
‫واسم سوال شده... صبر کن، ‫بهش پول نمیدی، نه؟
‫نه!
‫- فکر کنم تنهاست. ‫- این...
‫مثل من.
‫ببخشید، مامان، من... ‫بهت گفته بودم بیای پیش ما.
‫نمی‌خوام بیام اونجا زندگی کنم.
‫هنوز توانایی دارم، ‫می‌تونم از خودم مراقبت کنم.
‫- تو پرستار می‌فرستی، نه من. ‫- چون میفتی، مامان.
‫نمی‌خوام غریبه‌ها به خونه‌ام بیان!
‫دختر همسایه مهربونه.
‫و به خوبی توانایی اینو داره ‫از من مراقبت کنه.
‫- تو اصلا اسمشو نمی‌دونی. ‫- اسمش کالین‌ـه.
‫و دیگه قطع می‌کنم چون خسته شدم.
‫روز خوبی داشتی؟
‫می‌دونی، خیلی خوبه چون وقتی میرم خرید،
‫می‌تونم بدون اینکه بپرسم ‫واست وسایل بخرم.
‫- آم... ‫- چیز دیگه‌ای نیست؟
‫- نوشیدنی. ‫- چی؟
‫نوشیدنی. بنویس.
‫باشه.
‫نمی‌خوام در مورد پول حرف بزنم اما...
‫باید چیکار کنم؟ ‫خودم هزینه‌شو بدم و بعدا بهم پس بدی؟
‫یا باید کارتت رو ببرم؟
‫خب، کدوم راحت‌تره؟
‫با هیچ‌کدوم مشکل ندارم.
‫اگه بهم اعتماد داری، کارتت رو ببرم راحت‌تره. ‫اینطوری مجبور نیستیم پول رد و بدل کنیم.
‫البته بهت اعتماد دارم.
‫باشه. خب، اگه بهم اعتماد داری، ‫اعتمادتو خدشه‌دار نمی‌کنم.
‫ولی می‌تونی رمزتو بگی؟
‫اگه از اون کارت‌خوان خودکارها باشه، ‫به رمز نیازی نداری، درسته؟
‫آره، ولی گاهی ازت می‌پرسن.
‫- وقتی رد میشه. ‫- درسته.
‫- بذار کارتم رو بیارم و واست بنویسم. ‫- باشه.
‫من... کجاست؟ خودم میارم.
‫توی اتاق خوابه. ‫کشوی اول زیر آینه.
‫پیداش کردی؟
‫آره.
‫اومدم.
‫یه نوشیدنی هم بهم میدی؟
‫کدوم یکی؟
‫آبیـه چنده؟
‫۱۹.۹۹ پوند.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫۳۳.۶۸ پوند.
‫اگه اینو گم کنم، به فنا رفتم.
‫همهمه بپا شد. خیلی‌خب.
‫- من برگشتم! ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. اوه. ‫- کار داری؟
‫چی؟
‫- کار داری؟ ‫- نه.
‫خب، خوبه.
‫همه‌چی رو خریدی؟
‫آره، آره. همه‌چی رو خریدم.
‫و اینو واست گرفتم.
‫خوبه.
‫همم.
‫اینو می‌ذارم اینجا.
‫واسه شامت سوسیس درست کنم؟
‫با سبزیجات؟
‫خیلی‌خب، بذار بهت بگم.
‫بیشتر از همه...
‫خب؟
‫دوست دارم من واست شام درست کنم.
‫اصلا لازم نیست، السی.
‫نه، بابت تشکره.
‫اوه! مایع ظرفشویی‌شو. بهتره برم.
‫- برو بشین. برو. ‫- باشه.
‫برو بشین.
‫می‌تونم ظرف بشورم.
‫مرغ‌های دریایی پای ثابت ‫سواحل بریتانیا هستند.
‫اکثر مرغان دریایی بر روی زمین لانه می‌سازند. ‫از خوراک زنده بهره می‌برند،
‫یا همانطور که مسافران بی دقت یک روزه ‫کنار دریا ممکن است متوجه شوند
‫به شکل تهاجمی به لاشه‌خواری می‌پردازند.
‫جزر و مد پایین یعنی
‫پرنده‌ها می‌توانند الان غذا رو ‫در آب‌های کم‌عمق پیدا کنن...
‫آره، می‌دونی بعضی آدم‌ها دوست دارن ‫در طول روز غذای حجیم بخورن
‫و بعد شب، مثل تو غذای سبک بخورن.
‫و عده‌ای دوست دارن در روز یه غذای سبک بخورن
‫و شب غذای سنگین، ‫هیچ‌وقت نفهمیدم کدوم بهتره.
‫آره، خب من هیچ‌وقت غیر اینو ندیدم.
‫فکر کنم زمان قدیم، ‫وقتی اکثرا کارگر بودن،
‫مجبور بودن شام رو مفصل بخورن
‫تا بتونن طول روز رو کار کنن.
‫آره، نکته خوبیه. نظریه خوبیه.
‫اوه!
‫- چی شده؟ خوبی؟ ‫- خوبم. فقط...
‫- عافیت باشه. ‫- ببخشید. خردلش زیاد بود.
‫- اوه. حالت خوبه؟ ‫- نه، فقط...
‫این مچ دستم آرتروز داره. ‫فکر کنم زیادی ازش کار کشیدم.
‫چیکار کنیم؟
‫بعدا ماساژ میدم، خوب میشه.
‫نه! بذار سوسیست رو تیکه کنم.
‫برو کنار، مگی عطسه‌کن.
‫بفرمایید.
‫- چاقو نمی‌خوای... ‫- مثل بچه‌ها.
‫آره.
‫بچه کوچولوی من.
‫می‌تونی با اون دستت ‫از چنگال استفاده کنی.
‫- و بعدا دستت رو ماساژ میدم. ‫- ممنون.
‫البته بعد غذا. ‫بخشی از سرویس پنج ستاره‌ست.
‫سوسیس‌ها خوشمزه‌ست.
‫آره، قیاقه‌شون خوبه. ‫یه‌کم بیشتر کچاپ میریزم.
‫- بزن ته شیشه. ‫- باشه.
‫- باید توی لیست خرید بنویسم. ‫- آره، می‌دونم.
‫این رفتار توی غار درست نیست.
‫موشی کنار موش‌های دیگه باش ‫یا گربه‌ای باش که همه موش‌ها رو می‌خوره.
‫تا وقتی که گربه تنها میشه ‫و استخوون‌ها رو به دندون می‌کشه.
‫کالین!
‫- خوبی، السی؟ ‫- کمکم کن بیام بیرون.
‫واسه همین اینجام.
‫خیلی مسخره‌ست، نه؟
‫چون میری تو تخت و باز چروک میشه.
‫پرستارها معمولا لباس‌هامو اتو نمی‌کنن. ‫زحمت می‌کشی، ممنون.
‫خواهش می‌کنم. نمی‌تونم اجازه بدم...
‫خودتو بسوزونی. ‫این اتو باعث مرگ آدم میشه.
‫خانواده‌ی تو کجا هستن، کالین؟
‫راستشو بگم، السی،
‫نمی‌دونم و پشیزی واسم اهمیت نداره. ‫البته لحنم رو ببخش.
‫ببخشید، قصد فضولی نداشتم...
‫نه، راز نیست، فقط...
‫آم، وقتی بچه بودم بابام ترکم کرد. ‫یادم نمیاد.
‫و بعد مامان نتونست من ‫و داداشمو تحمل کنه، پس...
‫داداشم رو انتخاب کرد ‫و وقتی هشت ساله‌ام بود منو ول کرد.
‫خب، کی ازت مراقبت کرد؟
‫دولت. هنوز هم هوامو داره.
‫دلیل اینکه این خونه قشنگ رو دارم ‫به خاطر اون‌هاست.
‫اینجاش سوراخ شده.
‫مامانم هیچ‌وقت خونه نداشت، ‫پس... وضعم از اون بهتره.
‫نه؟
‫من و سِیبر راضی هستیم.
‫خب، اگه چیزی نیاز داشتی، ‫می‌دونی کجا بیای، نه؟
‫آره. ممنون رفیق.
‫منو هوای تو رو دارم و تو هوای منو. ‫تا جای ممکن.
‫سِیبر!
‫اینجوری هیچ‌وقت نمیرسیم.
‫خیلی‌خب.
‫یعنی چی؟
‫کارت را به درستی وارد کنید... ‫این بانک به درد نمی‌خوره.
‫شما میگید غیر مجازه، ‫ولی اجازه دادید انجام بشه؟
‫خب، اگه اجازه‌اش رو دادید...
‫پس میگید مجازه، نه؟
‫ببخشید، این پول رو
‫بانک بابت کارمزد برداشته.
‫- با توجه به قرارداد شما... ‫- صحیح، یعنی شما از من کارمزد می‌گیرید...
‫اونم بابت بیش‌برداشت غیر مجاز،
‫اما همین کارمزد بابت بیش‌برداشت شده. ‫بابت این هم کارمزد می‌گیرید؟
‫مگه اینکه بتونید بدهی‌تون رو تسویه کنید ‫و اعتبارتون رو برگردونید...
‫دهنتو ببند!
‫واسه همین مردم توی یه چرخه گیر میفتن چون...
‫آدم به حدی خسته میشه ‫که توی یه چرخه گیر میفتی.
‫نمیشه ازش خارج شد. ‫آدم‌ها بابت همین خودکشی می‌کنن.
‫شما هیچ اهمیتی نمی‌دید.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫وقتی انقدر واق‌واق می‌کنی ‫نمی‌تونم فکر کنم!
‫تکون نخور، باشه؟
‫اصلا دلم نمی‌خواد اینو بفروشم، ‫ولی می‌خوام واسه یه نفر یه چیزی بخرم.
‫هیچ‌وقت دقیق نبوده.
‫از وقتی این ساعت رو دارم، ‫خودم تنظیم می‌کنم.
‫از اون زمان دقیق بوده. ‫انقدر دقتش بالاست.
‫ساعت کلاسیکه. ‫این‌ها احتمالا قلابی باشه.
‫باشه، چقدر می‌خوای؟
‫- دویست پوند؟ ‫- خیلی‌خب، انقدر گیرت نمیاد.
‫- چهل پوند میدم. ‫- چهل پوند؟
‫شوخیت گرفته؟ چهل پوند؟
‫فقط بندِ ساعت چهل پوند می‌ارزه.
‫حلقه‌های بندش چهل پوند می‌ارزه.
‫اگه بخوام این ساعت رو بفروشم، ‫نهایت صد پوند گیرم بیاد.
‫پس...
‫نهایت پنجاه پوند می‌تونم بدم.
‫اگه نمی‌خوای بفروشی دست خودته، ‫ولی نهایت بتونم پنجاه پوند بدم.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫- خیلی‌خب. کارت شناسایی داری؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، اینو پر کن.
‫سلام.
‫- تو باید کالین باشی. ‫- شما؟
‫من جان هستم. پسر السی. ‫خوشحالم بالاخره می‌بینمت.
‫تعریفت رو زیاد شنیدم.
‫با سِیبر آشنا شدم.
‫آره. خبر نداشتم میای.
‫مامانم چایی دم کرده.
‫اوه.
‫- احتمالا بهتر باشه سگت همین بیرون باشه. ‫- اوه، السی عاشق سِیبره.
‫ما...
‫مامانم هیچ‌وقت سگ نداشته ‫و حس می‌کنم
‫ترجیح میده سگت همین بیرون بمونه.
‫اوه.
‫- آره، می‌برمش خونه. ‫- بیا چایی بخور.
‫هی!
‫وقتی برگشتم بهت سوسیس میدم.
‫چون دعوت نشدی.
‫هیچ‌کس دبی داونر رو دوست نداره، نه؟ ‫مخصوصا جان.
‫هی، تو نمی‌تونی بیای.
‫ببخشید، نمی‌تونی بیای.
‫چیزه... امکان نداره، مامان. اگه...
‫اگه قبول کنم، حقوق بازنشستگیم کم‌تر میشه.
‫اوه. پیشنهادشون بالاست؟
‫نه، در شان من نیست.
‫نگران نباش، سگ رو نیاوردم.
‫خب، توقع نداشتی، نه؟
‫- خوبه. ‫- نه!
‫خب، امروز تعطیل بودم و...
‫چند تا نشای اضافی تو گلخونه داشتم.
‫- آره، قشنگه نه؟ ‫- آره.
‫زودتر از من انجام دادی.
‫- باید باغچه خونه‌شو ببینی. ‫- حتما. حالا می‌بینم.
‫خیلی‌خب.
‫- توی قوری چایی هست. ‫- ممنون.
‫- واسه خودت ریختی؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫اوه. آره. من نمی‌خورم، السی.
‫می‌خوام قند رو قطع کنم.
‫- لاغر بشم. ‫- اوه، تو چاق نیستی.
‫اون ماشین توئه؟ ماشین خاکستری؟
‫آره، چیزه... ماشین محل کاره.
‫ماشین خوبیه. تبلیغشو دیدم.
‫- همم. ‫- حتما شغل خوبی داری.
‫- می‌خوان بیرونش کنن. ‫- باشه، مامان.
‫- جای خجالت نداره. ‫- خجالت نمی‌کشم.
‫موضوع شخصیه.
‫- به هیچ‌کس نمیگه... ‫- با این‌حال...
‫به کسی نمیگم، جان. چیزی نیست.
‫ماشین خوبیه،‌ آره.
‫آره، شاید. خوبه.
‫آره، همه‌شو خوردم.
‫کاستارد کرم‌ـه، نه؟ ‫هر چی می‌خورم سیر نمیشم.
‫دیگه شلوارم اندازه‌ام نیست.
‫من میرم دستشویی.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه، لازم نیست.
‫ازت خیلی ممنونم ‫که حواست به مامانم هست.
‫خب...
‫می‌دونی، صادقانه بگم، جان، ‫اونم حواسش به من هست.
‫می‌دونم، اما تو حقوق نمی‌گیری، ‫و می‌دونم تعهد بزرگیه.
‫پول همه‌چیز نیست، درست میگم؟ ‫دقیقا عین ماشین قشنگِ تو.
‫بازم از یه نقطه تو رو به نقطه‌ی دیگه میرسونه، ‫ماشین ارزون هم همین کار رو می‌کنه.
‫و...
‫خوشحالم یه دوست پیدا کردم.
‫و...
‫می‌تونم ازش مراقبت کنم.
‫بابت امرار معاش چیکار می‌کنی؟
‫از دولت دریافتی دارم.
‫ولی به قدر کافی پول می‌گیرم.
‫به تو مربوط نیست.
‫خب، فقط خواستم مطمئن بشم راضی هستی
‫که زمان زیادی رو با مادرم بگذرونی.
‫خب، تصمیمش با منه، نه؟
‫و تصمیم با السیه.
‫کالین!
‫میشه بیای؟
‫مگه اینکه تو بخوای بری.
‫- می‌تونم بیام تو؟ ‫- آره.
‫خوبی؟ چی شده؟ اوه.
‫- اوه! ‫- ببخشید!
‫یادت نره.
‫- و ممنون که اومدی دیدنم. ‫- خب، اینطور...
‫توی یه خونه تاریخی که زندگی نمی‌کنی. ‫منظورتو فهمیدم... بگذریم، ببین...
‫- انگار کالین خیلی حواسش بهت هست. ‫- آره.
‫- آ... ‫- چیزی نیست.
‫گازت نمی‌گیره.
‫تو کی هستی؟ ها؟
‫- نژادش چیه؟ ‫- کراس.
‫خدا می‌دونه چیه.
‫مراقب مامانم باش.
‫می‌دونی، واقعا ممنونم.
‫چی شد؟
‫- با احتیاط برو. ‫- همیشه.
‫نمیای تو، کالین؟
‫انگار هر چیزی دست می‌گیری، ‫حتی یه چیز کوچیک باشه،
‫باعث میشه عضلات دستت بگیره؟
‫خب، میاد و میره.
‫- قرص‌ها رو می‌خورم حالم بد میشه. ‫- افتضاحه.
‫اگه من نبودم، نمی‌تونستی خودتو تمیز کنی.
‫چون وضع دستت خیلی بده.
‫انگار میشه دستت بی‌حس باشه و مریض نباشی،
‫یا مریض باشی و درد نداشته باشی.
‫همم.
‫- بهتر شد؟ ‫- آره، ممنون.
‫خب، واست یه چیزی دارم. ‫کل روز رو منتظر بودم بهت بدم،
‫که ممکنه خفن‌ترین هدیه دنیا باشه.
‫چی؟
‫چی هست؟
‫لوپوللا؟
‫رادیوی دو طرفه... ‫خب، من رادیو دارم.
‫خب، بی‌سیمه، می‌دونی؟ ‫الان شبکه سیار خودمون رو داریم.
‫امتحان می‌کنم، یک، دو، سه.
‫السی، صدای منو می‌شنوی؟
‫- چی؟ ‫- تمام.
‫دکمه رو فشار میدی، السی؟ ‫موقع حرف زدن باید دکمه رو فشار بدی.
‫- کدوم دکمه؟ ‫- دکمه کناری، تمام.
‫کنار بی‌سیم رو میگی یا کنار جلویی؟
‫کدوم سمت؟
‫کلا یه سمت دکمه داره.
‫خیلی‌خب، فهمیدم.
‫وقتی می‌خوای حرف بزنی، دکمه رو فشار بده.
‫بعد اینکه حرفت تموم شد، بگو تمام.
‫قبل اینکه ولش کنم؟
‫قبل اینکه دکمه رو ول کنی، تمام.
‫صداتو از پشت در بهتر می‌شنوم!
‫خیلی‌خب، الان امتحان می‌کنم.
‫خیلی‌خب، دارم حرف میزنم ‫و دکمه رو فشار میدم.
‫و الان دکمه رو ول می‌کنم، تمام.
‫عالیه، السی. آفرین.
‫عالیه، موفق شدیم!
‫موفق شدیم.
‫الان می‌تونی بیای اینجا، تمام.
‫وقتی بی خبر می‌مونم خوشم نمیاد.
‫گفتم وقتی برگشتم بهت زنگ میزنم.
‫امروز دیدمت خیلی خوشحال شدم، ‫و حالت خیلی خوب بود.
‫خب، همیشه از دیدنت خوشحال میشم. ‫فقط... کاش بیشتر می‌اومدی.
‫و ممنون که واسم گل کاشتی.
‫- دوستت دارم پسرم. ‫- منم دوستت دارم.
‫خداحافظ.
‫♪ من عنکبوت کوچولوی بامزه هستم ♪
‫♪ میام تا مگس رو بگیرم ♪
‫♪ تا شکارم رو به دست بیارم ♪
‫السـ...
‫پس حوصله صحبت شبونه رو نداری.
‫باشه، تمام.
‫روشنش کن.
‫اگه یه وقت امشب اتفاقی افتاد.
‫با سرعت نور میایم.
‫با سرعت نور.
‫خیلی‌خب. می‌دونم، ‫باید ببرمت بیرون.
‫هی، کجا میری؟
‫بیا اینجا.
‫نه. لطفا کاری نکنید! لطفا بس کنید!
‫باید بری عقب!
‫- بس کن! به من دست نزن! ‫- ولم کن!
‫نه، نه! بس کن! ولم کن!
‫- لطفا آروم باش! ‫- لطفا جلو نیا!
‫- کالین! ‫- خانم، جلو نیاید!
‫کالین!
‫خانم داو، آروم باشید! ‫لطفا آروم باشید!
‫لطفا جلو نیاید!
‫- جلو نرو! مقاومت نکن! ‫- منو گاز گرفت!
‫بهش شوکر بزن!
‫شوکر، شوکر!
‫دستتو بذار پشت سرت! ‫پشت سرت!
‫دستتو بذار پشت سرت! ‫تکون نخور!
‫کمک نمی‌کنی. ‫لطفا برو خونه!
‫- مقاومت نکن! ‫- آروم باش!
‫- بگیرش! ‫- گرفتمش.
‫تکون نخور!
‫- بس کن! ‫- مقاومت نکن!
‫کالین؟
‫کالین.
‫کالین، حالت خوبه؟
‫چی شد؟
‫سِیبر کجاست؟
‫اونو کشتن.
‫نه!
‫ببین، چرا نمیای خونه‌ی من؟
‫کالین، می‌شنوی؟
‫کالین، صدامو داری؟ السی‌ام.
‫تمام.
‫کالین، امیدوارم حالت خوب باشه.
‫واقعا نمی‌دونم چی بگم.
‫چطور تونستن این کار رو کنن؟
‫گوش کن، من بی سیم رو روشن می‌ذارم.
‫و اگه خواستی حرف بزنی...
‫خدا خیرت بده.
‫- کالین؟ ‫- مامان، خوبی؟
‫اوه... صبر کن جان. بذار...
‫صبر کن.
‫مامان؟
‫- ساعت چنده؟ زیاد خوابیدم. ‫- حتما خسته بودی.
‫خدای من. جای تعجب نداره، جان. ‫دیروز خیلی روز بدی بود!
‫کالینِ بیچاره.
‫راستش، پلیس اومده بود.
‫غیر قابل کنترل شده بود.
‫اوه، اصلا تعجب نکردم.
‫سگشو ازش گرفتن. ‫بعد اونو بازداشت کردن.
‫خوبه. خوبه، باید همین کار رو می‌کردن.
‫نژاد اون سگ ممنوعه. ‫سگ خوبی نیست، خطرناکه.
‫کی گفته خطرناکه؟
‫همه.
‫اون سگ‌ها، آدم می‌کشن. و من... ‫نمی‌خوام اون حیوون کنار تو باشه.
‫تو که به پلیس زنگ نزدی، نه؟
‫- البته که من زنگ زدم. ‫- خدای من!
‫باید بهم می‌گفتی!
‫به خاطر اینکه چند تا گل و گیاه رو خراب کرد؟
‫اول باید با من حرف میزدی!
‫اون دوست منه!
‫نه، نیست. بیشتر از یک‌ساله همسایه‌ی توئه.
‫- چند هفته‌ست باهاش حرف میزنی! ‫- هیچ‌کسی رو ندارم باهاش صحبت کنم!
‫دلیل نمیشه دوست تو باشه. ‫آدم نادونیه.
‫چنین آدمی اجازه نداره خطر رو...
‫اول باید به من می‌گفتی!
‫- دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم. ‫- مامان، نه...
‫خدای من.
‫اوه.
‫کالین.
‫کالین، تو رو خدا در رو باز کن.
‫کالین!
‫نباید اینطوری بیای داخل.
‫پسرت، جان،
‫گزارش سِیبر رو به پلیس داد، نه؟
‫من نمی‌دونستم، کالین. ‫واقعا نمی‌دونستم.
‫و خیلی متاسفم.
‫کالین.
‫نگران نباش.
‫دوستی‌مون رو خراب نمی‌کنه، السی.
‫می‌دونم تو کاره‌ای نبودی.
‫وقتی دخالت می‌کنی بهتر از این نمیشه.
‫مـ... متاسفم.
‫باید بهت می‌گفتم. ‫اشتباه کردم. نگران بودم.
‫خب، اونقدری نگران نبودی ‫که بیشتر بیای دیدنم.
‫می‌دونم. میام. سعی می‌کنم ‫امروز یا فردا بهت سر بزنم.
‫این وسط، خیلی مهمه که به پلیس زنگ بزنی.
‫احمق نباش. اون ناراحته!
‫مامان، اون باغچه‌ات رو خراب کرده ‫و شبونه یواشکی وارد خونه‌ات شده.
‫یواشکی نیومده.
‫کلید داره!
‫اگه به پلیس زنگ نزنی، خودم میزنم.
‫ببخشید.
‫- خانم ریچاردز؟ ‫- بله.
‫یه نفر باغچه‌تون رو خراب کرده.
‫- می‌دونید کِی این اتفاق افتاد؟ ‫- دیروز بود.
‫- خونه نیست. ‫- می‌دونید خانم داو ممکنه کجا باشه؟
‫نه. نمی‌دونم کجاست.
‫اون خیلی ناراحته. ‫خب شما سگ اونو کشتید.
‫من از این موضوع اطلاعی ندارم.
‫- اونو موقع خرابکاری دیدید؟ ‫- نه، ندیدم.
‫ولی پسرم فکر می‌کنه کار کالینه.
‫و من قصد شکایت ندارم.
‫- نگرانش هستم. ‫- درک می‌کنم.
‫می‌دونی، مضحکه. ‫و بالاخره، و متاسفانه،
‫به خاطر اتفاقی که رخ داده ‫ما در موقعیتی هستیم
‫که احساس می‌کنیم بالاخره شنیده شدیم.
‫ولی برای چنین مصیبتی...
‫الو؟
‫- الو؟ ‫- السی، چند بار بهت زنگ زدم.
‫اوه، تو بودی، دبی؟ ‫ببخشید، دستشویی بودم.
‫- جان پیش توئه؟ ‫- نه. نه، اینجا نیست.
‫- موبایلشو جواب نمیده. باهاش حرف زدی؟ ‫- نه.
‫خب، اتفاقا امروز بهش زنگ زدم.
‫اما جواب نداد.
‫گفت میاد تو رو ببینه.
‫- امشب؟ ‫- آره.
‫- کی راه افتاد؟ ‫- حدود چهار ساعت پیش.
‫- موبایلشو جواب نمیده... ‫- من بودم نگران نمی‌شدم، دبی.
‫- نگرانم، معلومه نگرانم. ‫- نه.
‫باید دو ساعت پیش میرسید.
‫خب، وقتی اومد، ‫میگم بهت زنگ بزنه.
‫- یادت نره بهش بگی. ‫- باشه، حتما.
‫- خب، شب بخیر. ‫- باشه دبی. شب بخیر.
‫تویی، جان؟
‫دبی زنگ زد.
‫نگرانت بود.
‫- بهش گفتم وقتی رسیدی... ‫- می‌خواستم اون خوب‌هاشو واست بگیرم.
‫اون... کیک‌هایی که دوست داری...
‫فقط اون گاراژ لعنتی باز بود،
‫پس مجبور بودم از اون‌ها بگیرم، ‫اون تارت‌ها،
‫یا دست خالی بیام.
‫اینجا... اینجا چیکار می‌کنی، کالین؟
‫بعدش پیش خودم فکر کردم ‫«خب، دیر وقته، نه؟
‫احتمالا بهتره کافئین نداشته باشه.»
‫به جای چایی، هات‌چاکلت گرفتم.
‫فکر کردم جان اومده.
‫نه.
‫من اون موش کثیف نیستم.
‫به هر حال، اون واست کیک و تارت ‫یا چیزی نمی‌خره، نه؟
‫فکر نکنم.
‫کجا بودی؟
‫چیزی شده؟
‫کسی بهت صدمه زده؟
‫راستشو بگم، من از اول عمرم ‫داشتم صدمه می‌دیدم، السی.
‫بشینیم و چایی بخوریم؟
‫بیا.
‫می‌خوایم شیرینی بخوریم.
‫من... من چندان گرسنه نیستم، عزیزم.
‫چرا، هستی. بیا.
‫اون خون‌ـه؟
‫از کجا اومده؟
‫فکر کنم می‌دونی.
‫اون حتی... حتی نمی‌خواست عذرخواهی کنه.
‫- الو؟ ‫- السی.
‫پلیس اینجاست. ‫میگن جنازه‌ی...
‫- ولی آخرش عذرخواهی کرد. ‫- میگن یه جنازه تو ماشین پیدا کردن.
‫نمیگن جنازه‌ی جان‌ـه اما... ‫ماشین اونه. ماشین کی ممکنه باشه؟
‫دبی، چی؟
‫آره! آره، ماشینشو پیدا کردن!
‫چی، ماشینشو پیدا کردن؟
‫آره. آره. ماشینش. ‫و... و یه جنازه تو ماشین هست.
‫اونه. جانـه.
‫چیکار کردی، کالین؟
‫الان بهت گفتن.
‫چیکار کردی؟
‫کالین!
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- خیلی‌خب. ‫- ممنون.
‫می‌تونه بیسکوییت بخوره؟ ‫گفتن امروز صبح کیک خورده.
‫- نه؟ ‫- نه. باشه.
‫خیلی‌خب. بفرما.
‫تو کیک منو دزدیدی؟
‫- من چیکار کردم؟ ‫- امکان نداره کار تو باشه.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫- خیلی‌خب، واست بیسکوییت آوردم. ‫- خیلی‌خب. ممنون.
‫نوش جان.
‫- صبح چیزی نمی‌خوری؟ ‫- نه، ممنون.
‫چیزی نمی‌خوای؟ باشه.
‫پاپی، چی می‌خوری؟
‫باشه. بذار واست بیارم.
‫کاستارد کرم می‌خوری؟ یا یه چیز دیگه؟
‫از اون‌ها گیرم نمیاد، نه؟
‫هر دوش نمیشه. باید تصمیم بگیری. ‫فقط یکی.
‫بفرمایید.
‫چایی یا قهوه؟ چی می‌خوری؟
‫ترجمه از علی