‫[روندو، تگزاس - سال 1988] ‫[دوروتی هیز، 1985 - 1931]
‫خب، حق با تو بود، بابا.
‫ایراد از فندکشه.
‫باشه.
‫اون کاری که می‌کنی رو ول کن ‫و بذار من نگاش کنم.
‫باشه؟
‫اوون، سلام.
‫شب بخیر، کلاید.
‫تازه تعطیل کردیم.
‫آره، می‌دونم.
‫فقط یه تماس کاری کوتاهه.
‫می‌دونی، محموله‌مون فردا می‌رسه.
‫باید ازت بخوام
‫که سر ساعت همیشگی توی کارخونه باشی.
‫ما اونجاییم.
‫خب، به بقیه هم خبر بده.
‫لینا، ببین، می‌دونم دلت با این کار نیست.
‫باعث می‌شه حس کثیفی و شرمندگی کنی.
‫پس اگه می‌خوای فردا شب ‫بیخیال وظایف شهروندیت بشی،
‫بهت مرخصی می‌دم،
‫می‌برمت خونه‌ی خودم،
‫یه شام خوب می‌خوریم،
‫بعدشم یه کوچولو با هم خوش می‌گذرونیم.
‫تند نرو، پسر.
‫می‌دونی،
‫من و تو آخرش مال هم می‌شیم،
‫چه بخوای چه نخوای.
‫کلاید!
‫بله، اوون.
‫محترمانه ازت می‌خوام
‫که دستت رو از روی دخترم بکشی.
‫حالا می‌دونی چیه، اوون؟
‫دارم بی‌احترامی می‌کنم.
‫آره.
‫عذر می‌خوام.
‫ای بابا.
‫منو می‌شناسی، اوون.
‫بعضی وقتا پامو از گلیمم درازتر می‌کنم.
‫گمونم باید یاد بگیرم یه کم منضبط‌تر باشم، ها؟
‫فکر کنم جفتمون اینو می‌دونیم، مگه نه؟
‫بابا.
‫حالت خوبه؟
‫ببین، نباید اون کار رو می‌کردم.
‫باشه؟
‫بریم.
‫خوبی؟
‫برایان،
‫گفتی یه فرشته می‌فرستی.
‫اگه یه زمانی لازم بوده باشه،
‫اون الانه.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫عصر بخیر.
‫خیلی وقته دارم پیاده راه میام.
‫یه جورایی گشنمه.
‫من... پولم ته کشیده،
‫ولی دست به آچارم.
‫گفتم اگه کاری هست که باید انجام بشه،
‫خب، شاید بتونم پول غذامو دربیارم.
‫کهنه سرباز هستی.
‫در این صورت، غذا رو مهمون مایی.
‫خیلی لطف دارید،
‫ولی ترجیح می‌دم کار کنم و غذا بخورم.
‫صدقه نیست، هدیه‌ست.
‫می‌فهمم،
‫ولی اگه واستون فرقی نداره، کار می‌کنم.
‫خب، یه قفسه شکسته اونجا دارم.
‫خودم می‌تونم درستش کنم،
‫ولی چشمام دیگه سو نداره.
‫آره، خب،
‫به نظر نمیاد کار سختی باشه.
‫بسیار خب، قبوله.
‫اسمم ورنونه.
‫ورنون.
‫خب مسافر گذری هستی؟
‫درسته.
‫پیشنهاد منم همینه.
‫چرا؟
‫اینجا واسه غریبه‌ها امن نیست.
‫پیشنهاد می‌کنم بری سمت شمال.
‫چرا شمال؟
‫یا جنوب.
‫فقط هر جا غیر از اینجا.
‫بهم اعتماد کن.
‫کلانتر وایلی، امروز چه کاری ازم ساخته‌ست؟
‫خب این آقا کی باشن؟
‫ایشون فقط رهگذرن.
‫که اینطور؟
‫خب، عصر بخیر.
‫عصر بخیر.
‫خب،
‫ورنون میگه که رهگذری.
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫خب، بذار من واست تصمیم بگیرم.
‫ما اینجا توی شهر کوچیک و آروممون
‫زیاد از غریبه‌ها خوشمون نمیاد.
‫پس چرا غذات رو تموم نمی‌کنی
‫و راهتو نمی‌کشی از روندو بری؟
‫روشنه؟
‫بذار یه سوال بپرسم، کلانتر،
‫من مگه قانونی رو زیر پا گذاشتم؟
‫می‌تونم خیلی خلاق باشم.
‫نیروهای ویژه، ها؟
‫خب، فقط چون یه کهنه‌سربازی،
‫دلیل نمی‌شه اینجا رفتار ویژه‌ای باهات بشه.
‫آره.
‫هزینه غذات با من، رفیق.
‫سفر خوبی داشته باشی.
‫غذاشو بزن به حساب من، ورنون.
‫هی، بابا.
‫بله؟
‫دارم می‌رم کارخونه.
‫خواستم ببینم چیزی لازم نداری.
‫فقط حواست رو جمع کن.
‫باشه، بعداً می‌بینمت.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫یالا، سریع‌تر.
‫بجنب، عجله کن.
‫رندال.
‫بزن بریم.
‫جرمایا می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫می‌خواید با شوهرم چیکار کنید؟
‫سوار شو.
‫یالا، برو.
‫یالا، برگردید سر کار.
‫بجنبید.
‫برو. سریع‌تر.
‫[مسافرخانه روندو] ‫[جای خالی نداریم]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫واسه امشب یه اتاق می‌خوام. ‫چقدر می‌شه؟
‫ما...
‫فعلاً اتاقامون پره.
‫واسه امشب یه اتاق می‌خوام.
‫چقدر می‌شه؟
‫شبی ۲۰ دلار می‌شه.
‫خوبه.
‫یه اتاق واسم نگه دار. برمی‌گردم.
‫چشم، قربان.
‫- آقای ویتفیلد. ‫- رندال «رسوا».
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- فکر کنم خودت بدونی.
‫نمی‌دونم راجع به چی حرف می‌زنی.
‫تو قانون اصلی رابطه‌مون رو شکستی.
‫امروز صبح یه تماس از طرف دادستان کل داشتم.
‫گفت دفترش یه سری اخبار نگران‌کننده
‫راجع به فعالیت‌های ما دریافت کرده.
‫کار رو واسه خودت آسون کن.
‫آره، درسته. من زنگ زدم،
‫ولی زنم ویویان، خیلی ترسیده بود.
‫بهم التماس کرد زنگ بزنم.
‫پشت هر مرد بزرگی، ‫یه زنه که دستش به خون آلوده‌ست.
‫صرف نظر از اینکه کی مجبورت کرد،
‫این کار رو خودت انجام دادی.
‫خواهش می‌کنم، آقای ویتفیلد.
‫قول می‌دم دیگه تکرار نشه.
‫راست‌دستی یا چپ‌دست؟
‫اینو یادت بمونه.
‫خب، مهمون داریم.
‫عصر بخیر.
‫چه کاری از دستم بر میاد؟
‫من رهگذرم.
‫گفتم بهتره شب رو اینجا بمونم.
‫پولم کمه،
‫گفتم اگه کار و باری هست که باید انجام بشه،
‫من دست به آچارم.
‫فقط می‌خوام پول امروزم رو دربیارم، بعدش می‌رم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫مقصد خاصی ندارم.
‫نومادا.
‫- چی؟ ‫- یه بیابان‌گرد.
‫نه... اوه.
‫داماد منم جزو نیروی ویژه بود.
‫گروهبان بود.
‫توی جنگ جونش رو از دست داد.
‫خیلی متاسفم که اینو می‌شنوم.
‫از فندک اجاق سر در میاری؟
‫فکر کنم آره.
‫یه اجاق اون پشت دارم که کلافه‌ام کرده.
‫درستش کن، منم واسه یه روز نگهت میدارم.
‫قبوله؟
‫قبوله.
‫اوون هیز.
‫اوون.
‫بفرما.
‫اوه، سلام عزیزم.
‫این دخترم، لیناست.
‫لینا، ایشون...
‫راستی اسمت رو نپرسیدم.
‫چی صدام کردی؟
‫نومادا.
‫همین خوبه.
‫سلام.
‫باید حرف بزنیم.
‫هی.
‫داری چیکار می‌کنی، بابا؟
‫یارو گرفتاره، لینا.
‫ما هم همینطور.
‫تازه اگه بتونه اجاق رو درست کنه،
‫می‌خوام واسه یه روز نگهش دارم.
‫کلی کار هست که می‌تونه اینجا انجام بده.
‫ما هیچی ازش نمی‌دونیم.
‫اگه خطرناک باشه چی؟
‫خطرناک نیست.
‫با اولین نشونه‌ی خطر، با اردنگی می‌ندازمش بیرون.
‫قول میدم.
‫این فکر بدیه.
‫اون واسمون دردسر می‌شه.
‫تو فقط بسپارش به من. باشه؟
‫ولی اگه...
‫اگه احساس امنیت نمی‌کنی، ‫فقط ازش فاصله بگیر.
‫همین کار رو می‌کنم.
‫آره. بفرما.
‫کلاید.
‫اوون.
‫خب حالا...
‫ایشون کی باشن؟
‫ایشون... نوماداست.
‫نومادا؟
‫نومادا دیگه چه جور اسمیه؟
‫یه رهگذره،
‫توی یه سری کارا کمکم می‌کنه.
‫جدی؟
‫خب نومادا،
‫این طرفا چه غلطی می‌کنی؟
‫همونطور که ایشون گفت، فقط رهگذرم.
‫- جدی؟ ‫- فقط واسه یک روز اینجاست.
‫فقط داره تو کارای تعمیراتی کمکم می‌کنه.
‫آره؟
‫کی گفته؟
‫خیلی کارا هست که با این ویلچر ‫نمی‌تونم انجام بدم، کلاید.
‫این آقا دست به آچاره.
‫همین الانشم اجاق رو تعمیر کرده.
‫فقط واسه یه روز.
‫پس فکر کنم بهتره راهتو بکشی بری.
‫باید بیای با ما یه نوشیدنی بخوری، لینا.
‫یه استراحت بکن.
‫آره کلاید، خواهش می‌کنم.
‫بیخیال.
‫فقط می‌خوام پنج دقیقه باهات حرف بزنم،
‫فقط یه کوچولو.
‫فکر نکنم.
‫باشه.
‫اوه، لینا، یه چیز دیگه.
‫اصلاً خوشم نمیاد جواب نه بشنوم.
‫یه جورایی احساساتم جریحه‌دار می‌شه.
‫نه. نه، نه، زیاد خوردم. ممنون.
‫غذای خوبیه، ها؟
‫خیلی خوبه. آره.
‫ممنون که دعوتم کردید سر میزتون بشینم.
‫بگو ببینم، اون مردایی که امروز اومدن اینجا...
‫- آره. ‫- کی بودن؟
‫اونا نوچه‌های ویتفیلد بودن.
‫جرمایا ویتفیلد.
‫صاحب این شهر و تمام آدمای داخلشه.
‫اون بچه پرروئه، کلاید بود.
‫پسر جرمایاست.
‫همونیه که بدجور بهت علاقه پیدا کرده، لینا؟
‫این حس دوطرفه نیست.
‫ماجراییه که یه مدته درگیرشیم.
‫و من می‌تونم از خودم مراقبت کنم.
‫با اجازه.
‫فقط امیدوارم کار به اونجا نکشه.
‫باید بهت بگم.
‫از اینجا خوشم نمیاد.
‫واسه خودم احساس امنیت نمی‌کنم،
‫واسه اونم احساس امنیت نمی‌کنم.
‫پس چرا نمی‌رید؟
‫چون نمی‌تونم.
‫این...
‫این واسه توئه.
‫ممنون. کارت خوبه.
‫ممنون از شما.
‫ولی مسئله اینه که ما توی...
‫ما اینجا توی یه وضعیت خطرناکیم،
‫و بودن تو اینجا اوضاع رو بدتر می‌کنه،
‫واسه همین ازت می‌خوام
‫که دیگه برنگردی، باشه؟
‫قضیه شخصی نیست.
‫فقط اوضاع اینجوریه.
‫درک می‌کنم.
‫بازم ممنون.
‫موفق باشی.
‫۲۰ دلار. حالا اون اتاق رو می‌خوام.
‫آره، شماره سه. ‫طبقه بالا سمت چپ.
‫حمام درست اون سمت راهروئه.
‫هی، حوله لازم داری؟
‫۵ دلاره، موقع تحویل اتاق پسش می‌دم.
‫۵ دلار.
‫ممنون.
‫مواظب باش.
‫تو ما رو کشوندی توی تله، این...
‫[انجیل]
‫نردبون لازم دارم.
‫صبح بخیر.
‫خوبه.
‫این کوفتی داره رو سرمون خراب می‌شه، لینا.
‫اون مرد می‌تونه توی یه روز کلی کار بکنه.
‫فقط یه روز دیگه مهلت می‌خوام.
‫این اشتباهه.
‫من مسئولیتش رو قبول می‌کنم، باشه؟
‫می‌تونم حالیشون کنم.
‫دیدی با رندال چیکار کردن، بابا.
‫من نمی‌خوام آسیب ببینی،
‫و داری امنیت ما رو می‌سپاری دست یه غریبه.
‫ارزشش رو نداره.
‫گوش کن، لینا.
‫من حاضرم این ریسک رو بکنم.
‫که چی بشه؟
‫واو. می‌دونی، واقعاً خوب شده.
‫خب، به هر حال کار راه اندازه.
‫آره، کلی کار هست که می‌شه اینجا انجام داد،
‫اگه مشکلی با موندن نداری.
‫بسیار خب.
‫می‌تونم یکی دو روز بمونم.
‫مشکلی نیست.
‫چرا هنوز اینجایی، نومادا؟
‫ازت خواستم بری.
‫پدرت مرد خوبیه.
‫فقط دارم کمکش می‌کنم، ها؟
‫به زودی میرم.
‫قول میدم.
‫عصر بخیر، لینا.
‫کلاید.
‫لینا، می‌شه بگی
‫چرا این عوضی هنوز اینجاست؟
‫داره یه سری چیزا رو تعمیر می‌کنه، کلاید.
‫اینجا داره روی سرمون خراب می‌شه.
‫اصلاً واسم مهم نیست، اوون.
‫بهت دستور مستقیم دادم.
‫فکر کردی ازت می‌ترسم، پیرمرد؟
‫خیلی پررویی، باور کن.
‫- کلاید، من... ‫- تو دخالت نکن، لینا.
‫می‌دونی چیه؟ حسابی ساده‌ش می‌کنم.
‫پنج دقیقه وقت داری وسایلت رو جمع کنی
‫و گورت رو از این شهر گم کنی.
‫پیشنهاد می‌کنم اطاعت کنی.
‫روشنه؟
‫خوبه.
‫کلاید، ما چیز زیادی نمی‌خوایم.
‫خودت می‌دونی.
‫بابام فقط واسه یه روز دیگه به کمکش نیاز داره.
‫همین الان بهت گفتم نه.
‫خب، دارم محترمانه ازت می‌خوام.
‫لعنت بهت، لینا.
‫همین الان چی گفتم؟
‫قوانین رو می‌دونی.
‫- می‌دونم، ولی... ‫- چه مرگته...
‫- کلاید! ‫- دهنت رو ببند.
‫جدی می‌گم، داری الکی شلوغش می‌کنی، کلاید.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- دستم درد گرفت، پس...
‫تازه بهت گفتم، تو به من دستور نمی‌دی.
‫دستم درد گرفت.
‫اسلحه‌ها رو خالی کنید.
‫بذارید رو میز.
‫انجامش بدید. همین الان.
‫برگردید و برید بیرون.
‫کارت تمومه.
‫امروز رو زنده به شب نمی‌رسونی.
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫اینجا چه خبره؟
‫ما کمک می‌کنیم کوکائین رو جمع کنن، ‫وزن کنن، بسته‌بندی کنن،
‫و در عوض مایحتاج اولیه رو بهمون میدن.
‫بابت سکوتمون بهمون پول میدن.
‫و نمی‌تونید برید؟
‫خب، می‌تونستیم، ولی ویتفیلدها با کارتل‌های
‫سراسر کشور در ارتباطن،
‫پس پیدامون می‌کنن و می‌کشنمون.
‫قبلاً بارها اتفاق افتاده.
‫ما زیاد می‌دونیم.
‫ببین، وقتی زنم مُرد،
‫یه راهی پیدا کردم که لینا رو از اینجا ببرم.
‫البته نتیجه‌ش این شد که ‫افتادم روی این ویلچر کوفتی.
‫بعدش برایان مُرد و لینا برگشت ‫تا از من مراقبت کنه.
‫و کلانتر،
‫اون کجای کاره؟
‫اونم دستش توی کاره.
‫ببین، می‌دونم نیتت خیر بود،
‫ولی چیزی که امروز اینجا شروع کردی،
‫قراره خیلی بدتر بشه.
‫اوون، گاوصندوق داری؟
‫دارم.
‫خب، بیا این اسلحه‌ها رو قایم کنیم.
‫بابا.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫باید حرف بزنیم.
‫یه مشکل جدی داریم.
‫یه غریبه توی شهره، یه پیرمرد کله‌خر.
‫- اوون راهش داده. ‫- اوون؟
‫اون دردسره، بابا.
‫اسلحه‌هامون رو گرفت، با اردنگی ‫از اون رستوران لعنتی انداختمون بیرون.
‫پس یه پیرمرد دیوونه اسلحه‌هاتون رو گرفت
‫و هر سه‌تا‌تون رو از رستوران انداخت بیرون؟
‫یه نفر؟
‫من حلش می‌کنم.
‫- تو دخالت نکن. ‫- وایسا، صبر کن.
‫الان نیازی به درگیری نداریم.
‫کلانتر وایلی می‌تونه حلش کنه.
‫کلانتر وایلی.
‫کلانتر، جرمایا هستم.
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫گوش کن، یه دهاتی توی رستوران «نعل اسب»ـه.
‫کلاید و رفیقاش باهاش درگیر شدن
‫و اونم اسلحه‌شون رو گرفته.
‫لعنتی.
‫من دیروز به اون نیروی ویژه‌ی عوضی گفتم
‫که از شهر بره.
‫از شهر بندازش بیرون.
‫همین الان بهش رسیدگی می‌کنم، آقای ویتفیلد.
‫ممنون.
‫لعنت بهت.
‫برو خودتو تمیز کن و بیا کارخونه.
‫ماشین رو بیار.
‫این مرد چیزی رو شروع کرده ‫که بدون شک بالا می‌گیره.
‫همه‌مون رو توی خطر بزرگی انداخته.
‫- آره. ‫- خب، شاید وقتشه
‫جلوشون وایسیم، بالاخره یه کاری بکنیم.
‫- آره. ‫- چه کاری ازمون برمیاد؟
‫جایی نیست که بریم و پیدامون نکنن.
‫تازشم، همه‌مون شریک جرمیم.
‫ممکنه بمیریم یا بیفتیم زندان.
‫می‌دونید، سم راست می‌گه، ما بی‌دفاعیم،
‫ولی این مرد نیروی کلاه‌سبز بوده.
‫شاید کسی رو بشناسه که بتونه کمکمون کنه.
‫اگه آدمای درست رو می‌شناخت که ولگرد نمی‌شد.
‫باید بره.
‫خب، من می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫حرف می‌زنیم.
‫- بله؟ ‫- سلام، دوست قدیمی.
‫این صدا رو می‌شناسی؟
‫کی هستی؟
‫یه شبح از گذشته‌ات.
‫صبر کن، این یه شوخیه؟
‫نه، من هیچوقت اهل شوخی نبودم.
‫در واقع یادمه بهم می‌گفتی
‫بانمکیم در حد یه بچه گربه‌ی مُرده‌ست.
‫- حرفت درد داشت. ‫- نه، امکان نداره.
‫من توی مراسم ختمت بودم.
‫ما الان نمی‌تونیم حرف بزنیم.
‫- آره، ولی داریم می‌زنیم. ‫- کجایی؟
‫توی یه شهری به اسم روندو.
‫و قراره دنیایی از درد سر این شهر خراب شه،
‫پس می‌خوام حسابی که باهات دارم رو صاف کنم.
‫فکر کنم بهم بدهکاری.
‫هر چی، هر چی باشه.
‫فقط درخواست کن.
‫اینجا چه خبره؟
‫جلسه شورای شهره؟
‫بهت هشدار داده شد، رندال.
‫ببین کلانتر، خبری نیست.
‫فقط داشتیم حرف می‌زدیم.
‫راجع به چی؟
‫راجع به چی حرف می‌زدید، ها؟
‫فقط داشتیم واسه یه دورهمی ‫برای بابا برنامه می‌ریختیم.
‫تولدشه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خب، بذارید همینجا و همین الان قضیه رو روشن کنم.
‫هیچ دورهمی‌ای در کار نیست.
‫می‌خوام اون بی‌شرف همین الان بیاد بیرون.
‫چرا؟
‫چون می‌خوام بازداشتش کنم.
‫واسه همین.
‫به چه جرمی؟
‫ضرب و شتم کلاید و رفیقاش.
‫گوش کن کلانتر، اون...
‫کلاید دخترم رو زد.
‫خفه شو اوون. ‫اون دهنت رو ببند
‫وگرنه جفتتون رو به جرم ‫پناه دادن به یه مجرم می‌گیرم.
‫حالا میاریدش بیرون یا نه؟
‫ها؟
‫وایسا، وایسا، وایسا، کلانتر.
‫متاسفم، کلانتر. من...
‫داشتم ته راهرو یه تلفن می‌زدم.
‫تو بازداشتی.
‫حالا یا خودت با پای خودت میای
‫یا بهت دستبند می‌زنم.
‫کدومشو ترجیح میدی؟
‫خب، ببینید، مسئله اینه کلانتر،
‫اون تماسی که بهتون گفتم،
‫به یه نفر بود که می‌شناسمش، همکار قدیمیم،
‫سرهنگ جک هالیستر،
‫فرمانده نیروهای ویژه ارتش آمریکا.
‫اگه اون تماس رو بگیرم و بهش بگم
‫که چه فعالیت‌های غیرقانونی‌ای
‫توی شهر کوچیک و خوبتون در جریانه،
‫و اگه این کار رو بکنم، تضمین می‌کنم ‫توی کمتر از ۲۴ ساعت
‫مامورین فدرال مثل مور و ملخ می‌ریزن اینجا،
‫توجه رسانه‌های ملی بماند.
‫اگه این اتفاق بیفته، گمونم باید
‫بقیه شغلتون رو توی زندان فدرال بگذرونید.
‫حالا باید تماس رو بگیرم،
‫چون اگه نگیرم، اونا قطعاً میان دنبالم.
‫ولی یه گزینه‌ی دیگه هم هست.
‫می‌تونم زنگ بزنم و هیچی نگم.
‫بعدش واسه خودم آخرین قهوه رو می‌ریزم
‫و می‌زنم به جاده.
‫پس ببینید، تصمیم با شماست، کلانتر.
‫خب...
‫اگه می‌خوای اینجوری بازی کنی،
‫من میرم.
‫ممنون، قربان.
‫هیچکدوم این حرفا راست بود؟
‫حتی یه کلمه‌ش هم نبود.
‫نوشیدنی باکیفیت.
‫میوه‌های خاص،
‫پرتقال خونی و عصاره کاکتوس.
‫خیلی خوبه.
‫محصول واقعی توی قوطی‌ها مخفی می‌شه.
‫این عملیات
‫یه درآمد جانبی قابل توجه داره،
‫و علاوه بر اون، آزادسازی کالاها رو تسهیل می‌کنه.
‫و با ادغام؟
‫مطمئنم می‌تونیم دو برابرش کنیم.
‫می‌تونیم هر فصل ۶۰ هزار کیلو بهتون بدیم،
‫ولی نه با ۳۵ درصد.
‫- خب، می‌تونیم ۴۰ درصد بدیم. ‫- 50 درصد.
‫بالاتر از این نمی‌تونم برم.
‫قبوله.
‫جناب ویتفیلد.
‫کلانتر وایلی.
‫باید باهاتون حرف بزنه.
‫کلانتر؟
‫اوضاع خوب نیست، جناب ویتفیلد.
‫منظورم اینه که این یارو می‌تونه دردسر جدی بشه.
‫تهدید کرد که مقامات رو ‫از فعالیت‌هاتون باخبر می‌کنه،
‫و من معتقدم که ممکنه ‫منابع لازم واسه این کار رو داشته باشه.
‫به سرهنگ جک هالیستر به عنوان رابطش اشاره کرد.
‫که اینطور.
‫فکر کردم عاقلانه نیست
‫که الان بازداشتش کنم.
‫خودمون حلش می‌کنیم.
‫ببین، متاسفم. کاش می‌تونستم کار بیشتری بکنم.
‫تو کاری که می‌تونستی رو کردی.
‫تازشم، نصف اهالی شهر هم اونجا باهاش بودن.
‫رندال و ویویان هم اونجا بودن.
‫می‌خوام بگم یه خبری هست و اصلاً خوب نیست.
‫فقط خواستم بهت خبر بدم.
‫بهت خبر میدم.
‫به لوئیس زنگ بزن، بگو یه مشکلی داریم
‫که باید فوراً حلش کنه.
‫اگه این هالیستر واقعاً پیداش بشه چی؟
‫غیرممکنه.
‫جک هالیستر سال‌هاست که مُرده.
‫باشه.
‫نومادا.
‫اینجا شهر ارواح سقوط کرده‌ست.
‫ضعیف، آسیب‌پذیر،
‫تسلیم ناامیدی و فساد.
‫مجازات توی راهه.
‫یا اگه شانس بیارن،
‫رستگاری.
‫همه لایق یه فرصت دوباره هستن.
‫چه اهمیتی واسه تو داره؟
‫چون اگه اهمیت نمی‌دادم ‫نمی‌تونستم خودمو ببخشم،
‫نه این دفعه.
‫من و بابام اینجا امنیت نداریم.
‫و دلم می‌خواد که بمونی، اگه اشکال نداره.
‫اشکال نداره.
‫یه اتاق اضافه داریم که می‌تونی استفاده کنی.
‫همینجا راحتم.
‫خب، بذار برم واست پتو بیارم.
‫نه، اونم دارم.
‫چیزی هست که لازم داشته باشی؟
‫می‌خوام صبح منو برسونی.
‫- کجا؟ ‫- حدود ۸۰ کیلومتر به سمت شمال.
‫واسه چی؟
‫باید برم یه بسته رو بگیرم.
‫شب بخیر.
‫خب، برایان،
‫اگه نومادا جواب تو به دعاهای منه،
‫دقیقاً چه جور فرشته‌ای فرستادی؟
‫اوناهاش، عمارت ویتفیلد،
‫بزرگترین توزیع‌کننده کوکائین در منطقه جنوبی.
‫متحد با کارتل مکزیک
‫و البته سیاستمداران فاسد.
‫دعا می‌کنم جرمایا ویتفیلد توی جهنم بسوزه.
‫بیا از اینجا بریم.
‫می‌ترسم بپرسم.
‫ابزار کاره.
‫یه کم تندتر برو.
‫تندتر.
‫برو.
‫برو عقب، برو عقب.
‫فرمون رو ول کن.
‫برو سمت اون سیلو.
‫لینا.
‫برو اونجا.
‫مشکلی واست پیش نمیاد.
‫اینو بگیر.
‫پایین نگهش دار.
‫انگشتت سمت ماشه نره.
‫شنیدی؟
‫مگه اینکه صدای شلیک بشنوی. حالا برو.
‫برو، یالا برو.
‫حالت خوبه؟
‫بیا از اینجا بریم.
‫قراره چیکار کنیم؟
‫ببین، وقتی برگشتیم، تو و اوون
‫چیزای ضروری رو جمع کنید.
‫از شهر برید بیرون.
‫تعدادشون بیشتره و میان دنبالمون.
‫کجا بریم؟
‫سورپرایز.
‫در رو ببند، تایتوس.
‫واقعاً دست کم گرفتمت، نومادا.
‫تنهایی دو تا حرفه‌ای رو نفله کردی.
‫باید بگم...
‫واسه یه پیرمرد خیلی خفنه.
‫تو یه قهرمان واقعی هستی.
‫نومادا!
‫کلاید!
‫بس کن!
‫ببرش عقب.
‫اونو بده من، چیپ.
‫واو.
‫اینجا عجب زرادخونه‌ای داریم، پسرا،
‫واسه شروع یه جنگ کافیه.
‫اونو من برمی‌دارم.
‫درسته، زیک.
‫کیفم رو واسم بیار.
‫اوه.
‫واو، از دستم ناراحتی، لینا؟
‫به نظرت من چه حسی دارم؟
‫تو همین الان به من و خونواده‌ام خیانت کردی.
‫این دفعه واقعاً پاتو از گلیمت درازتر کردی.
‫همه‌تون.
‫تاوان سرپیچی‌تون سنگین خواهد بود.
‫ولی تو...
‫واست یه برنامه‌ی ویژه دارم.
‫تو با من میای.
‫می‌دونی دستورات جرمایا چی بود؟
‫از سر راهم برو کنار، زیک.
‫هیچ مشکلی با کشتنت ندارم، ‫چه الان چه بعداً.
‫انتخابش با خودته.
‫خب؟
‫می‌دونستم عرضه‌شو نداری.
‫من جایگاهم رو می‌دونم.
‫تو هم بدون.
‫بریم.
‫- لینا. ‫- بابا.
‫- خفه شو. ‫- لینا!
‫لینا!
‫سوار شو.
‫برو.
‫زیک، خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
‫ما هر کاری بخوای می‌کنیم.
‫لازم نیست پولی بهمون بدین.
‫فقط بذارید زنده بمونیم.
‫متاسفم، ویویان.
‫قضیه شخصی نیست،
‫ولی آقای ویتفیلد دیگه نیازی به خدماتتون نداره.
‫اخراجید.
‫خب، می‌خوای با من چیکار کنی؟
‫خب، اینجاست که قضیه جدی می‌شه، لینا.
‫تو قراره مطیع و مودب باشی،
‫و قراره هر کاری که می‌خوام رو ‫هر وقت که بخوام انجام بدی.
‫می‌دونم قبولش سخته،
‫ولی مطمئن باش که قبولش می‌کنی.
‫ولی در عوض،
‫زندگی راحتی خواهی داشت، و خب...
‫به وقتش...
‫می‌تونیم با هم یه خونواده داشته باشیم.
‫این زندگی جدید توئه.
‫پاهاشو بگیر، تایتوس.
‫کجا رفت؟
‫لعنتی.
‫یا خدا.
‫می‌دونم تو مسئول این اوضاع نیستی،
‫ولی مهم نیست. تو با من میای.
‫اگه کوچیکترین حرکتی بکنی، سرت رو می‌پرونم.
‫راه بیفت.
‫راه بیفت، آروم و بی‌سروصدا.
‫تکون نخور.
‫تکیه بده به اون میله.
‫بیا، بیا.
‫این چیه؟
‫خب، کار انجام شد.
‫خوبه.
‫این چرا اینجاست؟
‫خب، می‌خواستم راجع بهش باهات حرف بزنم.
‫واقعاً دلم می‌خواد نگهش دارم.
‫به نظر نمیاد زیاد راضی باشه.
‫تو با این قضیه مشکلی نداری؟
‫این کار آینده‌ی خوبی نداره، پسرم.
‫وقتی بفهمه چه کارایی می‌تونم واسش بکنم،
‫نظرش عوض می‌شه.
‫اوه، پس می‌خوای زندانیش کنی
‫تا وقتی که تسلیم بشه؟
‫گوش کن، روز طولانی و سختی بوده،
‫و نمی‌خوام اون توی خونه‌ام باشه.
‫ببرش کارخونه.
‫صبح راجع بهش حرف می‌زنیم.
‫- باشه؟ ‫- ممنون، بابا.
‫بریم.
‫لعنتی.
‫چی شده، کلانتر؟
‫اون یارو نیروی ویژه رو
‫پشت ماشینم حبس کردم.
‫اون یارو مُرده.
‫شما اینجوری فکر می‌کردین.
‫یه خروار جنازه از اهالی شهر
‫ریخته توی رستوران، زیک.
‫یه توضیح می‌خوام.
‫مواظب حرف زدنت باش، کلانتر.
‫فقط بیزینسه.
‫یه توضیح می‌خوام.
‫تمیزش کنید.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫بی‌شرف.
‫بهت آسیب رسوند؟
‫بابام؟
‫بیا تمومش کنیم.
‫هالیستر.
‫جک هالیستر.
‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫پس تمام این آتیشا زیر سر توئه، عوضی؟
‫تو، ها؟
‫آدمای خوب زیادی بخاطر تو مُردن.
‫فکر کردی داری با کی حرف می‌زنی، سرباز؟
‫تو ما رو فرستادی اونجا.
‫می‌دونستی که نابود می‌شیم.
‫می‌دونستی.
‫نابود شدید؟
‫پس اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫شاید داشتی برعکس می‌دویدی.
‫حالا... اون اسلحه رو بنداز،
‫و برگرد،
‫و اون تن نکبت لشت رو از اینجا ببر بیرون
‫قبل از اینکه اونو بکنم توی حلقت.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫می‌شنوی، سرباز؟
‫می‌شنوی؟
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫و او را به بهشت بپذیر...
‫جایی که دیگر غمی نیست،
‫نه گریه‌ای و نه دردی،
‫سرشار
‫از صلح و شادی،
‫با پسرت و روح‌القدس،
‫تا ابد.
‫آمین.
‫[اوون هیز، 1988-1928]
‫خب از کدوم طرف بریم؟
‫تو از کدوم طرف میری؟
‫تا جایی که بقیه می‌دونن، تو وجود نداری.
‫آزادی.
‫می‌تونی بری یه زندگی کاملاً جدید شروع کنی.
‫نومادا.
‫خدا به همرات.
‫«ترجمه از حـامـد»