‫آره، ولی باید توی نور باشه.
‫می‌دونم، می‌برمش عقب.
‫دستتو ببر کنار.
‫بابا، بابا، لامپ توی...
‫[وارگوی، نروژ]
‫همه‌مون اونجا بودیم.
‫کمک.
‫کسی نیست؟
‫اونا به‌خاطر تو مُردن.
‫حالا ما رو ببین.
‫به اون دست نزن.
‫پاشو. یالا، ‫وقت واسه این گندکاری‌ها نداریم.
‫خیلی‌خب.
‫این وقت تلف کردنه،
‫پس توی نیویورک می‌بینمت.
‫اگه بذارن اون خیک گنده‌ت ‫سوار هواپیما بشه.
‫هی، کجا میری؟
‫برگرد.
‫دوین، صبر کن.
‫هی، صبر کن.
‫- وای، لعنتی! ‫- هی، داداش!
‫رسیدیم.
‫حالا فقط باید برسیم اون بالا.
‫من با تو نمیام اون بالا،
‫- عوضی عقده‌ای. ‫- هی.
‫هی. شوخیت گرفته؟
‫اگه یه بار دیگه به این دست بزنی، ‫به خدا قسم.
‫این رفیقمون کیه؟
‫من؟ من هیچ‌کس نیستم.
‫ساقیمه.
‫نه تو منو می‌شناسی، نه من تو رو.
‫گور بابای این وضعیت.
‫من از اون کوه احمقانه با تو بالا نمیام.
‫معلومه که میای.
‫به جفتمون کمک می‌کنه.
‫آخه چطوری قراره کمکمون کنه، مرد؟
‫همینجا بهم بگو.
‫چرا حتماً باید اون بالا باشه؟
‫هی، می‌خوای یه کم پول به جیب بزنی؟
‫با چه کاری؟
‫آره، با چه کاری؟
‫سوار تله‌کابین ‫باهام تا نوک کوه بیا.
‫چقدر؟
‫۵۰۰۰ کرون.
‫پنج هزار...
‫هیچ‌وقت واسه این‌کار ‫به من پولی پیشنهاد ندادی.
‫کرون کافی نداری.
‫اوه، به اندازه کافی دارم.
‫بهت نشون میدم.
‫بهت نشون میدم کرون یعنی چی.
‫پس واقعاً می‌خوای بری اون بالا؟
‫واسه همین اینجام، با اون.
‫ولی بدون اونم میری؟
‫معلومه که میرم، بدون اونم میرم.
‫باشه، مال خودت.
‫این‌طور نیست که ‫کل عمرت وقت داشته باشی
‫که خودتو جمع‌وجور کنی، بابا.
‫کاپو؟
‫کاپو.
‫سعی می‌کنم همه‌چی رو بهت بگم.
‫داداش، واقعاً برام مهم نیست.
‫این خیلی تغییر کرده.
‫چرا تغییر کرده؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫من اهل فنلاندم.
‫خیلی‌خب، می‌فرستمت تو.
‫می‌برمت بالا.
‫و هرکسی که اون بالا باشه ‫بهت رسیدگی می‌کنه.
‫هی، بهش سخت نگیر.
‫میای تو یا نه؟
‫این دیوونه‌بازیه بابا، لعنت.
‫هی، چقدر اون بالا می‌مونیم، کاپو؟
‫من که یه راهنمای تور نروژی کوفتی نیستم.
‫باید می‌دونستم.
‫ولی، هیچ‌وقت نرسیدیم.
‫صبر کن، ما یعنی کی؟
‫[سال ۱۹۸۲]
‫[۱۰ مارس]
‫پسر، لطفاً بس کن.
‫برخورد نزدیک، فیلم موردعلاقه‌م نیست.
‫- سلام. ‫- و بفرما.
‫- دوین رابینز. ‫- میشه تمومش کنی؟
‫شرمنده، من نروژی بلد نیستم.
‫- داری چی میگی؟ ‫- میشه خفه شی؟
‫ببخشید.
‫برخورد نزدیک، فیلم موردعلاقه توئه.
‫مال من طلوع مردگانه ‫و مال تو مکس دیوانه‌ست.
‫نظم دنیا همینه، درسته؟
‫- نیست... ‫- این سرنوشت ماست.
‫فیلم موردعلاقه‌م اون نیست.
‫خب، پس چیه؟
‫- خب؟ ‫- جادوگر شهر اُز.
‫چی؟ مگه دختر پنج ساله‌ای؟
‫بگو ببینم، اون میمون‌های پرنده ترسناک ‫واقعی بودن؟
‫لازم نیست تو خوشت بیاد. ‫من خوشم میاد.
‫آره، شاید نباید اینو بهمون می‌گفتی.
‫عجب دنیایی، عجب دنیایی.
‫اونو ببین.
‫وای، اون، امن به نظر میاد.
‫- اونو ببین. ‫- خیلی‌خب، بیاین.
‫بیاین انجامش بدیم قبل از اینکه ‫مامان باباها نگران بشن کجاییم.
‫سید، فکر می‌کنی چقدر ‫در مورد آتیش‌سوزی می‌دونن؟
‫کیا؟
‫مامان باباهامون، احمق.
‫فکر می‌کنی هوا تا کی روشنه؟
‫می‌تونیم بریم اون بالا ‫و به‌موقع برگردیم؟
‫هر بار بحث آتیش‌سوزی رو پیش می‌کشیم ‫بحث رو عوض می‌کنی.
‫مهم نیست. ‫فقط بیخیالش شو.
‫هرچی، باشه؟
‫آره هرچی درسته. ‫من که یه روان‌پزشک لعنتی نیستم.
‫اشکالی نداره درمورد یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
‫یادتونه وقتی رفتیم ‫ترن هوایی کوهستان فضایی؟
‫آره، ولی این یکی قراره واقعی باشه.
‫خیلی‌خب، بیاین. ‫دیگه انجامش بدیم.
‫هی، انگلیسی بلدین؟
‫زبون رو بلدی.
‫انگلیسی می‌فهمی.
‫بستگی داره.
‫بلدی؟
‫انگلیسی حرف می‌زنه.
‫میشه لطفاً ما رو ببرین نوک کوه؟
‫کافه‌ی اون بالا چند سال پیش سوخت،
‫پس برین توی تلویزیون ‫فیلمی چیزی پیدا کنین ببینین.
‫همه پیشخدمت‌های جذاب و ‫توریست‌های خوشگل رو از دست دادین،
‫ولی من الان متأهلم، ‫پس کی اهمیت میده.
‫من اهمیت میدم.
‫شنیدم اون بالا پلنگ هست.
‫- با چنگال‌های تیز و گنده. ‫- وای خدا.
‫واسه شما، ‫هات‌چاکلت و خوراکی‌های داغ داشتن.
‫کلوچه داغ. شنیدی، دوین؟
‫اینو نگفت. گفت کلوچه.
‫تا حالا با یه توریست جذاب،
‫- توی محوطه تله‌کابین بودی؟ ‫- خدای من.
‫لازم نیست جواب بدین، آقا.
‫چرا باید جواب بدی.
‫هر روز.
‫آره، شما نروژی‌ها ‫اون خون وایکینگی رو دارین.
‫اونا میذارن پسراشون یخ بزنن،
‫جای اینکه از ترس تنهایی ‫پیش مامانشون بخوان.
‫من توی پیش مامانم نمی‌خوابم.
‫- چرا می‌خوابه. ‫- خیلی‌خب، بس کنین.
‫داریم وقت تلف می‌کنیم.
‫می‌تونین ما رو ببرین اون بالا؟
‫نباید مدرسه باشین؟
‫نکنه مدرسه رو پیچوندین‌؟
‫من؟ من اهل پیچوندن نیستم.
‫ولی اگه می‌پرسی چرا مدرسه نیستیم،
‫از آقای آتیش‌بیار بپرس.
‫- چرا خفه نمیشی؟ ‫- نه.
‫مامان باباتون کجان؟
‫مامان من و بابای این توی عمارت‌ان.
‫این پسره رو ببین. عمارت.
‫توی اون کلبه مسخره‌ان، ‫دارن زهرماری کوفت می‌کنن.
‫- اوه لعنتی. چه خفن. ‫- وای.
‫چطوری اون‌کار رو کردی؟
‫مزایای کار توی معدن زغال‌سنگه.
‫فردا برگردین، باشه؟
‫چی؟
‫زنم امشب غذای موردعلاقه‌مو پخته،
‫کوفته خونگی و
‫بهترین سسی که تا حالا خوردین.
‫شوخی می‌کنی؟ ‫مرد، ما رو ببر اون بالا.
‫متأسفم، پسرها.
‫جیمی، جیمی رفت هستم.
‫اویویند برک.
‫اویویند چرک، خوشم اومد.
‫- برک. ‫- چرک.
‫سید، سید بیکر.
‫- سلام، سید. ‫- سلام.
‫- پسر، تو چی هستی؟ ‫- یعنی چی؟
‫- چارلی چان. ‫- چه غلطا؟
‫این چه صحنه‌ای بود دیدم؟
‫از دیدنت خوشحالم، اویویند، ‫دوین رابینز.
‫فوق‌العاده‌ست، خیلی‌خب.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- خوش بگذره.
‫ما دیگه هیچ‌وقت نروژ نمیایم.
‫هیچ‌وقت.
‫اگه دستپخت زنمو می‌دیدین، درک می‌کردین.
‫بیاین بچه‌ها، به‌هرحال باید بریم.
‫- وای خدا، بیخیال. ‫- چه مسخره‌بازی‌ای.
‫خیلی‌خب، ‫بذارین یه عکس ازتون بگیرم
‫و می‌تونین برای دوستاتون خالی ببندین
‫که رفتین اون بالا، باشه؟
‫یالا، جلوی کابین وایسین.
‫ولی من خالی نمی‌بندم، این...
‫- بیخیال. ‫- اوه، باشه.
‫- خب با این دوربین. ‫- بامزه‌بازی در نیارین.
‫فقط جلوی کابین وایسین.
‫باشه، چی؟
‫- چی... ‫- یه کابینه،
‫یه تله‌کابینه.
‫گوندولا.
‫- گوندووالا. ‫- خیلی‌خب، لبخند.
‫شما اون بالایین، ‫خیلی عالی بوده.
‫یک، دو، سه، سیب.
‫آخ.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- سنگینی.
‫بدترین لبخندی که تا حالا دیدم.
‫- خیلی سنگینی لعنتی. ‫- ما خوشحال نیستیم.
‫بفرمایید.
‫می‌تونستی فقط ما رو ببری بالا. ‫این‌جوری خیلی بهتر می‌شد.
‫کاش می‌تونستم.
‫این کشور خیلی مزخرفه، پسر.
‫بهت بگم، نمی‌دونم
‫گروه «کلش» ‫چطوری تونست توی نروژ اجرا کنه.
‫من توی اون کنسرت بودم.
‫کی؟ تو؟
‫آره، من.
‫- جون خودت. ‫- امکان نداره.
‫کلش رو دوست داری؟
‫- عاشق کلش‌ام. ‫- آره.
‫پیکسل‌ها و همه‌چیزشو دارم.
‫خیلی‌خب پس، بیاین بچه‌ها.
‫ایول.
‫- واقعاً اونجا بودی؟ ‫- آره.
‫خیلی باحاله.
‫- بازش کردم. ‫- گفتم بهش دست نزن.
‫- کار اونه. ‫- ولی من بازش کردم.
‫پس حالا می‌تونیم بریم، یالا.
‫- حالا می‌تونیم سوار بشیم. ‫- ایول.
‫یالا، یالا.
‫خیلی باحاله.
‫بچه‌ها فکر می‌کنین چی داره میگه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- بچه‌ها نگاه کنین.
‫این بی‌سیمه.
‫کار می‌کنه؟
‫احتمالاً نه.
‫هی، به اون دست نزن.
‫اصلاً کار می‌کنه؟
‫اویویند، تصمیم گرفتیم ‫این عکس رو بدیم به تو.
‫- می‌تونین اونجا وایستین. ‫- نه تصمیم نگرفتیم.
‫ممنون، می‌تونین اونجا وایستین، ‫حاضر باشین.
‫یالا.
‫تویی که با نداشتنش ضرر می‌کنی.
‫خیلی باحاله. خداحافظ آقا.
‫این لعنتی تندتر هم میره؟
‫نه، ترن هوایی که نیست.
‫مامان و بابام احتمالاً...
‫می‌تونی آروم باشی؟ چیزی نیست.
‫این چطوری داره حرکت می‌کنه؟
‫من فقط پرستار توریست‌هایی مثل شمام.
‫شنیدی چی گفت؟
‫میریم اون پلنگ‌های چنگال گنده رو ببینیم.
‫نگاه کن، چه چنگال‌هایی.
‫بیخیال بچه‌ها.
‫بیخیال.
‫ببخشید اویویند، ‫دوستای من خیلی بچه‌ان.
‫اشکال نداره، منم پلنگ دوست دارم.
‫اوه، این...
‫می‌تونیم بریم اون بالا؟
‫سقف؟
‫- آره. ‫- حتماً.
‫آره.
‫آره، می‌خواین وایسین روی...
‫- آره، آره. ‫- آره، آره، آره.
‫می‌خوای روی واگن ‫موج‌سواری کنی، آره، ها، ها، ها؟
‫معلومه که نه.
‫می‌میرین.
‫- اوه. ‫- ولی...
‫لطفاً، ما واقعاً...
‫بذار یه عکس بگیرم.
‫- بذار یه عکس بگیرم. ‫- می‌خوای عکس بگیری؟
‫آره.
‫خیلی‌خب. حداقل سعی کن ‫یه عکس درست‌وحسابی بگیری.
‫می‌تونین قیافه ترسیده بگیرین.
‫واقعی به نظر نمیاد.
‫فکر می‌کنی بتونیم باهات عکس بگیریم؟
‫تا بتونیم یه جورایی ثابت کنیم ‫که توی نروژ بودیم؟
‫- حتماً، بیاین. ‫- آره.
‫- خیلی‌خب، تو جلویی. ‫- لبخند.
‫اویویند، بخند. ‫داری عکس رو خراب می‌کنی.
‫اوای، فلشش، پسر.
‫هی، بچه‌ها. آماده‌این؟
‫ببخشید، اون مال منه.
‫می‌دونم.
‫بابتش پول دادیم، ‫پسش بده.
‫میشه لطفاً پسش بدین؟
‫این غیرقانونیه. پسش بده.
‫وای، صبر کن. صبر کن.
‫حالت خوبه؟ خوبی؟
‫خیلی‌خب، یهو چی شد؟
‫- چه خبره؟ ‫- خوبی؟
‫وای.
‫- چیزی نیست، چیزی نیست. ‫- وای.
‫- اویویند. ‫- آروم باشین، چیزی نیست.
‫قرار بود این‌طوری بشه؟
‫سلام، آندریاس.
‫سلام، سلام، ‫الو، الو، الو.
‫خفه شو لعنتی، احمق عوضی.
‫- خب؟ ‫- اویویند، چی بود؟
‫کسی نیست. اشکالی نداره.
‫چیزی نیست.
‫هی، آروم باشین،
‫- آروم، آروم، آروم. ‫- منظورت چیه؟
‫خب؟
‫چی؟ نه.
‫سلام، سلام. ‫الو، الو، الو.
‫- به خدا قسم، خفه شو. ‫- دهنتو ببند.
‫هی، اویویند، ‫نمی‌تونی ما رو ببری پایین؟
‫چیزی نیست.
‫اویویند.
‫برو کنار، برو کنار.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫- اوه، بیخیال. ‫- اویویند.
‫اویویند؟
‫وای خدا.
‫آقای اویویند!
‫وای، اون چیه؟
‫چیه؟
‫خیلی‌خب، چه خبره؟
‫یکی بهم بگه الان چی شد؟
‫وای.
‫وای، لعنتی، پسر.
‫اویویند؟ لعنت.
‫مُرده؟
‫- یا خدا. ‫- لطفاً نمرده باش.
‫هیچ صدایی نمی‌شنوم.
‫وای.
‫یا خدا.
‫اون چه کوفتیه؟
‫سوزش سر دله؟
‫مگه خلی؟
‫کدوم سوزش سر دلی ‫این کار رو می‌کنه؟
‫چرا داری اون‌کار رو می‌کنی؟
‫مطمئنی می‌دونی داری چیکار می‌کنی؟
‫یه بار توی مترو دیدم ‫یه یارو سکته قلبی کرد
‫و یکی شروع کرد ‫قفسه سینه‌ش رو فشار دادن.
‫بهش میگن سی‌پی‌آر.
‫قرار بود توی پیشاهنگی یاد بگیرم، ‫ولی ولش کردم.
‫شماها گفتین خیلی خزه.
‫نشد؟
‫مُرده؟
‫اویویند مُرده.
‫باید تنفس دهن‌به‌دهن می‌دادی، پسر.
‫عمراً.
‫هی، هی.
‫چیه؟
‫من، من چراغ هیچ ماشینی رو نمی‌بینم.
‫تو می‌بینی؟
‫نه.
‫اگه برق رفته بود،
‫باز باید نور ماشین‌ها معلوم می‌بود.
‫آره.
‫جیمی، تو نوری می‌بینی؟
‫جیمی؟
‫می‌دونی که من فقط یه چشمم سالمه.
‫تو چی می‌بینی، سید؟
‫اون صدا می‌تونست
‫یه جور آژیر تخلیه باشه.
‫تخلیه واسه چی؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید بهمن اومده.
‫نه، صدا از اون بالا اومد.
‫شاید صداش کمونه کرده
‫از پایین خورده به کوه.
‫اگه یه جور هشدار ‫یا همچین چیزی باشه چی؟
‫موشک شلیک شده باشه؟
‫بمب‌های اتمی روس‌ها؟
‫ما نزدیک روسیه‌ایم، درسته؟
‫درسته؟
‫داره همچین اتفاقی می‌افته؟
‫اگه جنگ جهانی سوم شروع شده باشه چی
‫و ما این بالا توی کوه در امان باشیم؟
‫اسم اون بمبه چیه ‫که ساختمون‌ها رو نگه میداره
‫ولی آدما رو می‌کشه.
‫بمب نوترونی.
‫- آره. ‫- آره.
‫نمی‌دونم. شاید.
‫من تا حالا اینجا نبودم.
‫دوین، بقیه می‌دونن ما اینجاییم، باشه؟
‫مامان و بابای شما، یادتونه؟
‫بهت قول میدم، عمراً امکان نداره که
‫ما رو این بالا ول کنن.
‫کمک.
‫کسی نیست؟
‫- چشماش هنوز بازه. ‫- ما توی تله‌کابینیم.
‫جیمی، چشماش رو ببند.
‫- صبر کن، چرا من باید ببندم؟ ‫- تو قبلاً بهش دست زدی.
‫آره، ولی اون‌موقع نمی‌دونستم مُرده.
‫کمکمون کنین.
‫کمک!
‫بدبخت شدیم.
‫حتی هیچ هواپیمایی هم نمی‌بینم.
‫میشه لطفاً یکی
‫چشمای آقای اویویند رو ببنده؟
‫یالا، جیمی.
‫همه‌ش داری میگی که چقدر سرسختی.
‫الان وقتشه یه خودی نشون بده.
‫مگه اینکه اونم چرت‌وپرت باشه.
‫شماها یه مشت ترسویین.
‫خیلی‌خب، سید، تو یه چشمش رو ببند
‫منم اون یکی رو، باشه؟
‫نه.
‫فکر خوبیه، دهنش هم ببندین.
‫نه من... من بهش دست نمی‌زنم، باشه؟
‫بهش دست نمی‌زنم.
‫خیلی جا گرفته.
‫اگه شروع کنه به پوسیدن چی؟
‫چرا داری وضعمون رو بدتر می‌کنی؟
‫مامان ‌باباها میان.
‫مامان باباها میان.
‫فقط میگم، شاید مجبور شیم ‫از شر اویویند خلاص شیم.
‫شماها عقلتونو از دست دادین؟
‫اگه اون یه جور مدرک باشه چی.
‫مدرک چی، دوین؟
‫ما کار اشتباهی نکردیم.
‫مدرک هر کوفتی که ‫داره این بالا اتفاق می‌افته،
‫مثلاً یه سرنخ.
‫می‌دونی توی چه دردسری می‌افتیم
‫اگه یه نروژی رو ‫از در پرت کنیم بیرون؟
‫حتماً شوخیت گرفته.
‫شنیدی چی گفت. دردسر.
‫فکر نمی‌کنی همین الانش هم توی دردسریم؟
‫بچه‌ها، همین الان یه چیزی به ذهنم رسید.
‫نمی‌خوام نفوس بد بزنم،
‫ولی به‌هرحال میگم، باشه؟
‫چی؟
‫اگه مدت زیادی این بالا گیر کنیم چی؟
‫باورم نمیشه این اتفاق داره می‌افته.
‫و مجبور شیم بخوریمش؟
‫گوشتش سالم نیست.
‫برام مهم نیست اگه از تو پخته باشه.
‫من اویویند رو نمی‌خورم.
‫آدم خوبی بود، ‫ولی خوب نُمرد.
‫هی، اون کتابه رو می‌شناسین، «زنده»؟
‫توی کتاب زنده، این کار رو کردن.
‫خیلی‌خب، اون توی دنیای واقعی ‫اتفاق افتاده بود، جیمی.
‫آره، می‌دونم واقعاً اتفاق افتاده.
‫- داریم فقط خودمونو می‌ترسونیم. ‫- باشه.
‫یه تله‌کابین دیگه
‫یا هلی‌کوپتر می‌فرستن.
‫و ما می‌پریم توش.
‫و تا اون موقع...
‫از دستمال‌سرت استفاده کن.
‫بذارش.. بذارش روی هر دو تا چشمش.
‫خیلی‌خب.
‫تموم شد؟
‫دندون رو جیگر بذار.
‫- وای، لعنتی. ‫- صبر کن.
‫دوین، حالا می‌تونی نگاه کنی.
‫خب، نقشه چیه، بچه‌ها؟
‫چه نقشه‌ای می‌تونیم بکشیم؟
‫این بالا گیر افتادیم.
‫خب...
‫خب، اولیش اینکه ‫داریم گرما از دست میدیم،
‫و قراره این بالا خیلی سردتر بشه.
‫کل این سفر از اولش ایده بدی بود.
‫یا خدا.
‫- بچه‌ها، ببینین اینجا چی پیدا کردم. ‫- چی؟
‫وای.
‫عالیه.
‫آویزونشون کنین اینجا.
‫شاید مامان باباهامون ‫با اینا ما رو این بالا ببینن.
‫شماها خوش‌شانسین ‫که مامان باباتون اینجان.
‫تا وقتی برسیم زمین،
‫بابای من خبردار شده.
‫ولی داداشت اول توی اخبار می‌بینه.
‫یا خدا.
‫شماها به‌زودی با هم داداش میشین.
‫چی؟ چرا؟
‫راست میگم، مگه نه دوین، درسته؟
‫نمی‌دونم، شاید.
‫شاید، چی؟
‫دارین در مورد چی حرف می‌زنین؟
‫جدی میگی؟
‫چیه، فکر نمی‌کنی بابات ‫از مامان دوین خوشش میاد؟
‫چی؟ نه، من... منظورت چیه؟
‫ولی اون مامان دوینه.
‫ما قرار گذاشتیم، ‫بیخیال مامان‌ها.
‫بدم میاد کسی باشم که اینو بهت میگه،
‫ولی فکر نکنم بابات ‫با قانون «بیخیال مامان‌ها» موافق باشه.
‫دوین، توی چشمم نگاه کن.
‫مامانت با بابامه؟
‫چرا باید این‌جوری بگیش؟
‫هم‌اتاق‌ان؟
‫هم‌اتاق نیستن.
‫اتاق‌هاشون جداست.
‫نمی‌خوای من داداشت باشم؟
‫نه، نه، نه، اینو نمیگم.
‫ما همین الانشم یه جورایی داداشیم.
‫می‌دونی، همه‌مون، یه جورایی،
‫ولی بیاین عجله نکنیم.
‫واقعاً نمی‌دونیم اونا چه برنامه‌ای دارن.
‫من می‌دونم چه برنامه‌ای دارن.
‫بیخیال. تمومش کن، باشه؟
‫چیه؟ اذیت نکن، مرد.
‫همین الان نفس کشید.
‫برو گمشو بابا.
‫دیدم که دستمال سرت ‫رفت توی دماغ و دهنش.
‫وای خدا.
‫خب، چی می‌بینی؟
‫هیچی نمی‌بینم.
‫برو نزدیکتر.
‫مگه خوابشو ببینی.
‫نمی‌تونم، نمی‌تونم.
‫- وایسا، وایسا. ‫- داری چه غلطی می‌کنی؟
‫بیا تو، احمق لعنتی.
‫- دوین. ‫- بس کن، بس کن، نکن.
‫هر اتفاقی بیفته با هم حلش می‌کنیم.
‫از اون در لعنتی دور شو. ‫دیوونه شدی، مرد.
‫نه، این دیوونگیه.
‫مسخره‌بازیتون تموم شد؟
‫- آره، تموم شد. ‫- ما اینجا یه وضعیتی داریم.
‫آره، تموم شد، خیلی‌خب.
‫از طرف خودت حرف بزن.
‫تکون خورد؟
‫اگه تکون خورده باشه،
‫این می‌تونه خیلی آسیب ببینه.
‫خب، نظرت چیه؟
‫باید چهارچشمی بپاییمش.
‫روی من حساب نکنین.
‫وای، این خیلی عجیبه، پسر.
‫نه بابا، تنهایی فهمیدی انیشتین؟
‫لعنت.
‫شماها هم دارین ‫به چیزی که من فکر می‌کنم، فکر می‌کنین؟
‫نگو.
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- نگو، پسر.
‫- تا یکی تبدیل بشه به... ‫- نگو.
‫یه زامبی؟
‫عالی شد.
‫- چیزی به اسم زامبی وجود نداره. ‫- اگه داری «شب مردگان زنده» رو میگی...
‫چیزی به اسم زامبی وجود نداره.
‫مطمئنم که نیستیم.
‫سید، بابات گفت وقتی بچه بود روح دیده.
‫- آره. ‫- روح‌ها، زامبی نیستن.
‫بازم جزو مُرده‌هان.
‫چند وقته مُرده؟
‫ما تازه رسیدیم اینجا.
‫خب، در این صورت، کی گازش گرفت؟
‫نه، لازم نیست حتماً گاز گرفته بشه.
‫توی «شب مردگان زنده» ‫به‌خاطر یه ماهواره بود
‫- که کلی تشعشعات داشت. ‫- ببین، ببین.
‫به خدا قسم، نفس کشید.
‫ما توی نروژیم،
‫- اینجا اهل فیلم‌های زامبی نیستن. ‫- خدایا.
‫فقط وایکینگ دارن ‫و زن‌های خوشگل، همین.
‫وای خدا، پسر، نگاه کن.
‫- چیه؟ ‫- داره نفس می‌کشه.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫نه، شوخی نمی‌کنم.
‫برو نگاه کن. ‫برو نگاه کن.
‫- چی؟ ‫- برو نگاه کن لعنتی.
‫- یه نگاه... ‫- بکشین کنار، جفتتون.
‫- از نزدیک نگاه کن. ‫- دست از سرم بردار، پسر.
‫نمی‌خوام برم جلوتر. ‫اون رسماً یه آدم مُرده‌ست.
‫برو جلوتر لعنتی.
‫فقط کورانه، دوین احمق.
‫- وای. ‫- یا خدا.
‫از دست تو و زامبی‌هات، جیمی.
‫خب، هنوز وقت هست.
‫ممکنه یه مدت این بالا باشیم.
‫یکی اون دستمال‌سر رو
‫برگردونه روی صورتش، بالای چونه‌ش.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، فکر کنم می‌تونیم ‫یه دقیقه آروم باشیم.
‫و فکر می‌کنی، ‫همین‌جوری همه‌چی ردیفه؟
‫ما... هنوز یه جسد همراهمونه.
‫واسه این بدبختی‌ها خیلی جوونم.
‫می‌ذاریم بزرگترها حلش کنن.
‫انقدر نگو بزرگترها.
‫مثل بچه‌ها حرف می‌زنی.
‫وای دوین، ‫سید داره چپ‌چپ نگاهم می‌کنه.
‫وقتی دستشویی کنم ‫قراره کلی گرما از دست بدیم.
‫باید هر دو تا در رو باز کنی
‫تا هیکل گنده‌م رد بشه.
‫ببین مجبورم کردی چیکار کنم.
‫قراره بوی اون یارو رو بگیری،
‫اسمش چی بود، توی سالن کامپیوتر؟
‫نه، نمی‌گیرم. خفه شو.
‫اون پسره، می‌دونی، ‫دو برابر همه‌ی ما باهوش بود.
‫حداقل اویویند روی یخه،
‫و اینجا رو به گند نمی‌کشه.
‫خفه شو.
‫انقدر نگاهش نکن.
‫نگاهش نمی‌کنم.
‫نمی‌خوام نگاهش کنم.
‫فیلم که نیست، بچه‌ها.
‫ما فقط یه مشت بچه‌ایم، باشه؟
‫نجات پیدا می‌کنیم. بس کنین.
‫تو... الان از روی یه آدم مُرده رد شدی.
‫نباید این کار رو بکنی.
‫خب که چی؟
‫حتماً باید یه جایی ممنوع باشه.
‫یه کار ممنوع و بزرگترها،
‫خدایا، من اینجا شدم پرستار بچه.
‫فقط دوباره برگرد و از روش رد شو.
‫چی؟ عمراً.
‫حتی نفهمیدم از روش رد شدم.
‫اگه از زیر نردبون هم رد می‌شدی ‫باید همین کار رو می‌کردی.
‫یالا. فقط انجامش بده.
‫اینا همه‌ش چرت‌وپرته، سید.
‫اصلاً اینو از کجا شنیدی؟
‫بابام گفت.
‫و اگه درست یادم باشه،
‫وقتی گفت بچگیش روح دیده ‫باورش کردی.
‫آره، سید، بابات یه دهاتی پشت‌کوهیه.
‫و بابای تو هم احتمالاً ‫پشت یه کارگاه بیگاری به دنیا اومده.
‫واسه هیچ‌کس مهم نیست.
‫عقب‌عقب از روش رد شو.
‫دوین، بابای تو کجا به دنیا اومده؟
‫توی گونی سیب‌زمینی ‫توی کشتی بخار؟
‫بامزه نیست.
‫و فکر نمی‌کنی عقب‌عقب راه رفتن من
‫از روی یه آدم مُرده، بامزه‌ست؟
‫چرا؟ چرا می‌خوای نفرینمون کنی؟
‫چرا می‌خوای عوضی باشی؟
‫- فقط مستقیم از روش رد شو. ‫- فکر نمی‌کنی
‫همین الانشم نفرین شدیم؟
‫تا الان چی نصیبمون شده، ها؟
‫بذار فکر کنیم.
‫اول اینکه، یه آدم مُرده داریم، ‫یه فاجعه اتمی،
‫و این بالا گیر کردیم و قراره بمیریم،
‫از گشنگی یا یه ابر رادیواکتیو.
‫رادیواکتیو؟
‫آره، باید خوشحال باشی
‫که قراره کچل بمیریم.
‫انقدر روش مُردن واسه‌مون پیدا نکن.
‫چرا از اون مغز فندقیت کار نمی‌کِشی؟
‫تا کمک کنی از اینجا بریم بیرون؟ ‫نظرت چیه؟
‫- دوین؟ ‫- چیه؟
‫فکر می‌کنی چقدر بالاییم؟
‫نمی‌دونم، ۱۲ طبقه.
‫اوه، خیلی دل و روده می‌خواد.
‫اوه، خب، من می‌تونم بپرم، ‫هر روز می‌تونم بپرم.
‫نه، نمیگم دل و جرئت می‌خواد.
‫دوین، داشتم فکر می‌کردم
‫روده‌ی زیادی لازمه
‫که بتونیم باهاش بریم پایین.
‫چی؟
‫داری چی میگی؟
‫روده‌های اون، خنگول.
‫می‌تونیم روده‌هاشو بکشیم بیرون ‫و باهاش بریم پایین.
‫وای خدا.
‫آقای پری چی گفت، دوین؟
‫توی زیست‌شناسی، ‫روده‌ها طولشون چقدره؟
‫نگفت که ۱۲ طبقه طولشونه.
‫اگه چیز بهتری به ذهنت می‌رسه، بهم بگو.
‫شاید برسه.
‫چرا هیچ‌کدوم از این مزخرفات ‫منطقی نیست؟
‫خیلی... خدایا.
‫باید سرنخ‌ها رو به هم وصل کنیم.
‫ما توی زمان اشتباه ‫توی جای اشتباهی هستیم.
‫اینم از سرنخ‌هات.
‫خیلی‌خب، ‫کدوم احمقی فکر کرد ایده خوبیه
‫که همه میله‌های شب‌تاب رو ‫با هم روشن کنیم، ها؟
‫جیمی، بازم داریم، نه؟
‫نمی‌دونم، برو نگاه کن.
‫خب، میشه بری؟
‫شما دو تا به‌دردنخورین.
‫دوین.
‫وای.
‫خب، سید، چند تا دیگه داری؟
‫اگه منو سالم از اینجا ببری بیرون،
‫هر یکشنبه میرم کلیسا.
‫سید! سید!
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫روی پنجره خونه؟
‫لعنتی، برو دیگه.
‫- به اندازه کافی برو نزدیک. ‫- نکن، ولم کن.
‫این دیگه چیه؟
‫چه کوفتی داره میشه؟ ‫چرا اون کارو می‌کردن؟
‫پرنده‌ها این‌کار رو نمی‌کنن.
‫یکی بهم بگه چی شد.
‫خدا کنه چیزی نباشه.
‫وای خدا. ‫من باید از اینجا برم بیرون.
‫اگه شماها می‌خواین برین بیرون.
‫خیلی عجیبه.
‫عجیب؟ داغونه، پسر.
‫آره، داغونه، باشه؟
‫دوین، اون چی بود؟
‫مثل فیلم پرندگان بود، نه؟
‫وای خدا.
‫تا حالا همچین چیزی شنیدی؟
‫طبیعیه؟
‫پرنده‌ها از این کارا می‌کنن، مگه نه؟
‫نمی‌دونم. ولی الان که کردن.
‫پشت سر هم اتفاقای لعنتی می‌افته، پسر.
‫حتماً یه توضیحی واسش هست.
‫واسه اون صدا؟
‫واسه چیزایی که ‫دور و برمون منفجر میشن، واسه اون؟
‫دوین، واقعاً ممنونم که مامانت دعوتم کرد،
‫ولی لعنت به این وضع، ‫من دیگه عمراً از خونه بیام بیرون.
‫گل گفتی.
‫آره، توی این مورد باهات موافقم.
‫گور بابای پیتزای نروژی، پسر.
‫خیلی بده.
‫آره، گور بابای پیتزای نروژی.
‫حتی برام مهم نیست اگه از گشنگی بمیریم.
‫- آره، مزخرفه، آره. ‫- آشغاله.
‫آره.
‫ولی شرط می‌بندم ‫اویویند هم مزه‌ی بهتری نمیده.
‫خنده‌دار بود.
‫نه، نبود.
‫واقعاً دلم واسه اویویند می‌سوزه.
‫وای خدای من.
‫لازمش دارم.
‫- بدش من. ‫- مال منه.
‫- ولم کن.
‫- گمشو اونور. ‫- ول کن.
‫- بدش من. ‫- برو اونور، ول کن، مال منه.
‫شماها حال آدمو بهم می‌زنین.
‫لامصب خیلی سرده.
‫دوین شلوارش رو بپوش.
‫عمراً.
‫باید یه چیزی بپوشی، پسر.
‫از سرما می‌میری.
‫هی، دِو.
‫ببین، اگه... اگه تو بمیری،
‫و من و جیمی نجات پیدا کنیم،
‫می‌دونی چقدر واسه ما بد میشه، ها؟
‫برام مهم نیست واسه شما چطور میشه.
‫دوین، زود باش. ‫فقط شلوارش رو بپوش.
‫زود باش.
‫اینو بپوش.
‫- دوین، بپوشش. ‫- نمی‌پوشمش.
‫ایول، پولشو بده من.
‫هی، مال منه.
‫تو اینو لازم نداری.
‫عوضی.
‫دوین، زود باش. باید شلوار رو بپوشی.
‫شلوارش رو بپوش.
‫ای بابا.
‫دوین، حواست باشه دهنت رو به این قسمتش نزنی.
‫گرمت می‌کنه.
‫آره، واسه دو ثانیه.
‫اوه.
‫تا قطره آخرش خوبه.
‫چیز خوبیه.
‫میشه لطفاً یه قلپ بخورم؟
‫خواهش می‌کنم دوین، فقط یه قلپ بخور.
‫نمی‌خوام. نه ممنون.
‫دوین، فقط یه ذره بخور. یالا.
‫لطفاً بذار یه قلپ بخورم.
‫فقط بخور. یه قلپ بخور، پسر.
‫- خوبم. ‫- بده من.
‫هی، عوضی.
‫احمق.
‫- اوه. ‫- دوین، خواهش می‌کنم.
‫زود باش، پسر.
‫ببین، شاید کمکت کنه ‫سرنخ‌هارو به هم وصل کنی.
‫مامانم وقتی توی نوشتن گیر می‌کنه ‫یه نوشیدنی می‌خوره.
‫میگه کمک می‌کنه تار عنکبوت‌های مغزش پاک شه.
‫ولی مامانت توی کالیفرنیا ‫توی کمپ ترک اعتیاده.
‫نگفتم کل بطری رو بخور.
‫تابلوئه که نمی‌خواد.
‫زود باش، تروخدا دوین.
‫تو کلاً دو تا انتخاب داری.
‫یا یه قلپ می‌خوری، یا شلوارش رو می‌پوشی.
‫اونا مال یه جنازه‌ان.
‫شلوار منو می‌خوای؟ ‫شلوارم رو بهت نمیدم.
‫حالا بپوشش.
‫یه قلپ می‌خورم، یه قلپ می‌خورم.
‫یه قلپ بخور.
‫باریکلا.
‫ولی، بیخیال.
‫مثل سید یهو نرو بالا.
‫نوشیدنیه.
‫باید مزه‌مزه‌ش کنی.
‫مثل قورت دادن دهان‌شویه‌ست.
‫ولی گرمت شد، نه؟
‫این چه کوفتیه جیمی،
‫چرا داری منو نادیده می‌گیری؟
‫بیا.
‫- احمق. ‫- گمشو، جیمی.
‫خودت گمشو.
‫انقدر اون کار رو نکن.
‫فکر می‌کنی چی گرفتیم؟
‫مریضی‌ای چیزی؟
‫می‌دونید چیه؟
‫چیه؟
‫اگه مامانم بود، ‫ازم می‌خواست که شلوارش رو بپوشم.
‫دیدی؟ حالا داری از مخت کار می‌کشی.
‫- خوبی؟ ‫- اوه.
‫نظرتون راجع به اون سیگارها چیه؟
‫شرمنده.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی، دوین؟
‫یالا. بذار یه کام بگیرم.
‫پسر. یه پاکت کامل داریم.
‫همونو دود کن.
‫کاملاً مُرده، دوین، نگران نباش.
‫داشتم فکر می‌کردم.
‫واسه گرما؟
‫فقط محض احتیاط که یه وقت برنگرده.
‫زامبی‌ها رو می‌سوزونن.
‫اوه، محض رضای خدا.
‫فکر نمی‌کنی اینجا از بوی
‫گوشت سوخته خفه شیم؟
‫همونطور که گفتم، اگه ایده‌ای دارید...
‫ها؟
‫خفنه. بدش من.
‫خفنه.
‫بذارش کنار.
‫بذار ببینم.
‫صبر کن. احتمالاً چیز باارزشی هم باشه.
‫شاید خانواده‌ای داره که بخوانش.
‫آره، گور باباش دوین.
‫شرمنده. مال منه.
‫می‌خوای بذاری همینطوری وسایلت رو برداره؟
‫به جاش یه پاکت سیگار بهت میدم.
‫من با یه پاکت سیگار می‌خوام چیکار کنم؟
‫سیگاری شو. چه می‌دونم.
‫فقط چاقو رو نگه دار.
‫معامله خوبیه.
‫حداقل جلیقه رو بده من.
‫جلیقه نیست، پلیوره.
‫می‌تونم بوی دهنش رو حس کنم.
‫آره، یکی از آخرین نفس‌هاش.
‫ماهی و سیگار.
‫هیچوقت به این عادت نمی‌کنم.
‫چی؟ بوی دهن مرده‌اش یا نوشیدنی؟
‫داری پشیمونم می‌کنی.
‫وای خدای من، بچه‌ها، بچه‌ها.
‫- یا خدا. ‫- وای، خدایا.
‫خیلی خفنه، پسر.
‫منو یاد یه کتابی میندازه که خوندم.
‫دوین، ساکت. ‫کسی اهمیت نمیده.
‫کی اهمیت میده؟
‫وای خدای من.
‫یالا پسر. یه کمک بکن. یه کمک بکن.
‫بپر بالا و پات رو بذار اینجا.
‫دوین، شلوارت.
‫با شماره سه. یک.
‫دو، سه، برو.
‫- خوبی؟ ‫- انگار داریم
‫- فیل بلند می‌کنیم. ‫- آره، باشه.
‫خفه شو.
‫شوخی نمی‌کنم. یه تُن وزنته.
‫خفه شو.
‫گرفتمش. گرفتمش.
‫اوه، شرمنده.
‫فقط شوخی کردم.
‫یالا، بریم.
‫فقط مواظب باش، پسر.
‫هلش بده.
‫- یخ زده. ‫- یالا، فقط هلش بده.
‫همینه. یالا. برو، برو، برو، برو.
‫بیاین، بچه‌ها.
‫باید اینو ببینین.
‫- جیمی، پاشو. ‫- چیه؟
‫پاشو.
‫پاشم؟ چرا؟
‫پاشو. نگاه کن.
‫این چیه؟
‫دوین؟
‫اوه، چه خبره؟
‫نگاه کن، دوین، پاشو.
‫به سرش نگاه کن.
‫چشماش له شدن.
‫- اوه نه. ‫- کی اینکارو کرده؟
‫منظورم اینه که، کی سرش رو له کرده؟
‫آخه سرش که منفجر نشده.
‫انگار یکی سعی داشته یه زامبی رو بکشه،
‫ولی نمی‌دونسته داره چیکار می‌کنه.
‫کار رو تموم نکردن؟
‫کی؟ ما؟
‫بیخیال پسر. کی اینکارو کرده؟
‫من نکردم، من نکردم.
‫خب، منم نکردم.
‫مطمئنم اینجور کارا از من برنمیاد.
‫تو اول بحث زامبی رو پیش کشیدی.
‫و دوین هم که ترسوئه.
‫حتی نمی‌تونه نگاش کنه.
‫ولی توی خواب راه میره.
‫شما فکر می‌کنین من یه جورایی
‫یه زامبی‌کُش خواب‌گردم؟
‫این از کجا اومد؟
‫اوه لعنتی.
‫یه شکلات.
‫این مال کیه؟
‫شماها کی هستین؟
‫چطوری...
‫چطوری می‌تونی بخوریش
‫وقتی یه سر له‌شده درست جلوی چشمته؟
‫چطوری باید به همدیگه اعتماد کنیم
‫وقتی کله‌له‌کُن و محتکر غذا بین‌مونه،
‫و هیچکس اعتراف نمی‌کنه؟
‫من ردیفم. لازم نیست نگران من باشین.
‫یا دیگه نگران اویویند.
‫یکی از شماها یه تخته‌اش کمه.
‫ولی اینم چیزی رو ثابت نمی‌کنه.
‫می‌تونست کار تو باشه.
‫اگه کار من بود، وقتی همه خواب بودن
‫انجامش نمی‌دادم.
‫معلومه که انجام می‌دادی.
‫دیگه مهم نیست.
‫که کی چیکار کرده یا هر چی؟
‫دیگه مهم نیست؟
‫آره جون خودت.
‫باشه، هر کی اینکارو کرده، فقط بگه.
‫اشکال نداره. فقط اعتراف کنین.
‫من دیگه با یه چشم باز می‌خوابم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دیگه لایت‌استیک نداریم.
‫شما رو نمی‌دونم بچه‌ها،
‫ولی من نمی‌خوام از سرما بمیرم.
‫می‌خوای آتیش روشن کنی؟
‫آره.
‫سرم درد می‌کنه.
‫چرا سرت درد می‌کنه؟
‫بخاطر نوشیدنیه؟
‫از عوارض جانبیشه؟
‫مثل یکی از اون علائم؟
‫این گیجی طبیعیه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫معلوم میشه.
‫به مامانم نگین که نوشیدنی خوردم.
‫می‌دونین چیه؟
‫بیاین از شر اویویند پیر خلاص شیم.
‫نروژی‌ها که احساساتی نیستن.
‫تقریباً آلمانی‌ان.
‫جدی؟
‫من میگم گور باباشون.
‫باشه.
‫لعنتی.
‫بجز اویویند.
‫بخاطر اینکه ما رو توی سرما
‫این بالا با یه جنازه‌ی لعنتی ول کرد، ها؟
‫بی‌شرف.
‫می‌دونین چیه؟
‫باید ازش شکایت کنیم.
‫بهتره وقتی برگشتیم پایین
‫بابات پدرشون رو در بیاره.
‫آره، قراره پدرشون رو در بیاره.
‫جالب نیست.
‫پس، همگی موافقیم که اینکارو بکنیم؟
‫بذار اول یه قلپ بخورم.
‫واقعاً؟
‫همینه پسر.
‫اویویند داشت می‌رفت خونه پیش زنش، درسته؟
‫حتماً الان فکر می‌کنه اون کجاست، ها؟
‫باید بدونن یه چیزی این بالا درست نیست.
‫چطور ممکنه به پلیس زنگ نزده باشه ‫که بیان دنبالش بگردن؟
‫چون گند خورده به همه‌چی.
‫یکی باید قبل از انجام دادن این کار ‫یه چیزی بگه.
‫می‌خوای یه چیزی بگی؟
‫وای خدا.
‫فکر می‌کنید این دخترشه؟
‫کی می‌دونه؟
‫متاسفم، اویویند.
‫خیلی ممنون که سعی کردی ما رو ببری
‫بالای کوهستان.
‫متاسفم.
‫کس دیگه‌ای می‌خواد چیزی بگه؟
‫ممنون بابت نوشیدنی.
‫و بابت لباسات.
‫اون درک می‌کنه، مگه نه؟
‫یکی کیف پولش رو بذاره توی دستش یا یه چیزی،
‫تا بتونن جنازه رو شناسایی کنن.
‫بسیار خب بچه‌ها، بیاین انجامش بدیم.
‫اوه.
‫خوشحالم که واسه اولین باری که
‫به یه جنازه دست زدم، با شماها بودم.
‫چرا؟
‫مگه قصد داری به جنازه‌های بیشتری دست بزنی؟
‫باشه، با شماره سه،
‫اویویند رو هل میدیم بیرون
‫و ولش می‌کنیم، باشه؟
‫آها.
‫یک، دو، سه.
‫لامصب خیلی سنگینه.
‫لعنتی.
‫اوه.
‫یا خدا.
‫اوه.
‫اینم...
‫به افتخار اویویند.
‫عجب رفیق تله‌کابینی‌ای بود.
‫چه روزیه؟
‫یکشنبه‌ست.
‫فکر کنم یکشنبه‌ست.
‫یکشنبه؟
‫نباید این بالا مشغول نوشیدنی خوردن باشم.
‫صبح‌های یکشنبه،
‫توی خونه‌ام، دارم پنکیک می‌خورم ‫و «باگز بانی» می‌بینم.
‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫چرا اون همیشه لباس زنونه می‌پوشه؟
‫کی؟
‫باگز بانی.
‫لباس مبدل می‌پوشه.
‫پس چرا همیشه با آقایون گرم می‌گیره؟
‫فقط داره با مخ ملت بازی می‌کنه،
‫سر کارشون می‌ذاره.
‫نه، اینکه باعث شی المر فاد ‫کیف کنه، سر کار گذاشتن نیست.
‫چشمای المر چهار تا میشه.
‫آره، و باگز یه خرگوشه.
‫المر با دیدن یه خرگوش کیف می‌کنه.
‫فقط میگم...
‫صبح‌های یکشنبه...
‫فقط فکر می‌کردم هیچوقت نمی‌تونه بد باشه.
‫می‌دونید، خوردن پنکیک و تماشای «باگز بانی».
‫آره، می‌فهمم چی میگی.
‫همین بهتر از هر چیزی توی دنیاست.
‫بدون شک.
‫ولی باگز جنسش خرابه.
‫عمراً...
‫لعنتی.
‫- اون چه کوفتیه؟ ‫- منورن.
‫نجات پیدا کردیم!
‫دوین!
‫بذار ببینم.
‫حالت خوبه. حالت خوبه.
‫خوبم. خوبم. ‫درها رو باز کن. درها رو باز کن.
‫کمک‌مون کنین!
‫- بابا! بابا! ‫- مامان!
‫- کمک! این بالا! کمک! ‫- بابا!
‫ما توی تله‌کابینیم، مامان!
‫حالتون خوبه؟
‫- مامان! ‫- بابا!
‫جامون امنه!
‫مامان!
‫باشه، خفه، خفه، خفه.
‫میاریم‌تون پایین. نگران نباشین.
‫دوست‌تون دارم بچه‌ها.
‫اوه لعنتی.
‫چطوری می‌خواین ما رو بیارین پایین؟
‫نگران نباشین، نگران نباشین.
‫هی.
‫خفه شو.
‫کِی می‌تونین ما رو بیارین پایین؟
‫- بابا! ‫- مامان!
‫- اون صدای چیه؟ ‫- مامان.
‫مامان، مامان.
‫نه!
‫نـه!
‫نه!
‫چرا تنها اومدن؟
‫نمی‌دونم!
‫بیخیال.
‫مامانم.
‫وای خدای من.
‫باید با مادرم چیکار کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫به من نگاه نکن لعنتی.
‫خب، تو آتیش زدی.
‫این مزخرفه، سید.
‫من اونجا بودم.
‫ما همه‌مون اونجا بودیم.
‫خب، کی بود که یه جعبه کبریت روشن رو
‫انداخت توی سطل آشغال؟
‫تو انداختی.
‫مزخرف نگو.
‫دوین، واقعاً فکر کردی من آتیش می‌زنم؟
‫فکر کردی نصف یه ساختمون رو می‌سوزونم؟
‫کل طبقه هشتم بخاطر تو آتیش گرفت.
‫من و جیمی تنها کسایی هستیم که می‌دونیم.
‫کار من نبود.
‫چرا الان داری در مورد این موضوع حرف می‌زنی؟
‫ما اصلاً نباید اینجا می‌بودیم.
‫ما قرار نبود توی نروژ باشیم.
‫قرار بود توی ماه مارس مدرسه باشیم.
‫فکر می‌کنی مامان باباهامون ‫دلشون می‌خواست بیان اینجا؟
‫ما بخاطر تو اینجاییم.
‫اونا بخاطر تو مُردن.
‫مشکلت همینه؟
‫نمی‌دونی؟
‫نمی‌دونم.
‫متاسفم.
‫باید کمک خبر می‌کردی.
‫مامانم با بابات حرف زد که
‫بری پیش یه روانشناس.
‫بعد از فوت مامانت، ولی...
‫بابات فکر می‌کنه هیچ مشکلی نداری.
‫بابام؟
‫اون...
‫اون حتی بهش گوش هم نمی‌داد.
‫مامانم.
‫باشه، باید از اینجا بریم بیرون.
‫چرا نتونستی فقط کمک بخوای؟
‫چه کمکی؟
‫من کمک خبر کردم.
‫حتی دوین.
‫حتی دوین هم کمک خبر کرد.
‫چه کمکی؟
‫ما میریم پیش روانشناس.
‫آره، اینو می‌دونم.
‫ما میریم چون مامان باباهامون طلاق گرفتن.
‫مامان من مُرد.
‫می‌دونیم مادرت مُرده.
‫همه می‌دونن مادرت مُرده.
‫ولی می‌تونیم اسمشو بیاریم؟
‫تا کی باید دور و برت دست به عصا راه بریم؟
‫مادر من چی؟
‫یا پدر اون؟
‫مامانم می‌خواست من و جیمی باهات حرف بزنیم.
‫واسه همین دعوتت کرد.
‫فکر می‌کرد دور شدن از همه‌چی، کمک می‌کنه.
‫هر بار و هر بار که حرف آتیش رو پیش می‌کشیم،
‫تو فقط میری توی هپروت، پسر.
‫می‌دونستم باید بهش می‌گفتیم ‫آتیش‌سوزی کار توئه.
‫حالا وضعمون رو ببین.
‫ما نباید اینجا باشیم.
‫دیگه مهم نیست
‫الان کی می‌دونه.
‫ما این بالا گیر کردیم و قراره بمیریم.
‫هیچکس اون بیرون نیست که کمک‌مون کنه.
‫متاسفم.
‫انقدر اینو نگو.
‫من پدر و مادرتون رو نکشتم.
‫چی؟
‫گفتم...
‫من پدر و مادرتون رو نکشتم.
‫می‌خوای بهم چاقو بزنی؟
‫یالا بزن. دیگه برام مهم نیست.
‫انقدر بهونه نیار.
‫تمومش کن.
‫شرمنده.
‫باشه؟
‫به جز عذرخواهی کار دیگه‌ای نمی‌تونم بکنم.
‫بهتره دیگه خفه شی.
‫تو که واسه پدر و مادر ما گریه نمی‌کنی.
‫باشه، می‌تونم شیشه رو در بیارم؟
‫باشه، فقط تکون نخور، خب؟
‫شرمنده.
‫می‌دونم نمی‌تونم ‫هیچکدوم از اینا رو برگردونم.
‫یا درستش کنم.
‫و اگه می‌خواین منو پرت کنین بیرون، ‫راحت باشین.
‫برام مهم نیست.
‫می‌دونم دیگه کسی اهمیت نمیده که
‫من چه فکری می‌کنم.
‫مردم می‌دونن ما این بیرونیم.
‫درسته؟
‫خب، اویویند داشت با یکی اون بیرون حرف می‌زد
‫قبل از اینکه... قبل از اینکه بیایم بالا.
‫اونا ازمون قطع امید نکردن،
‫پس ما هم نمی‌تونیم ازشون قطع امید کنیم.
‫باشه؟
‫پیت و کارول...
‫اونا منور داشتن.
‫حتماً از یکی گرفتن
‫و حتماً بهشون گفتن چرا لازمشون دارن.
‫بهشون نگاه نکن.
‫نمی‌کنم.
‫نمی‌تونم...
‫فقط داشتم فکر می‌کردم برف چقدر عمیقه.
‫راحت باش.
‫مرگ درجا، مرگ فوری و سریع.
‫مردم بعضی وقتا از پریدن ‫از روی پل گلدن گیت زنده می‌مونن.
‫غیرممکن نیست.
‫اون آبه.
‫اگه برف الان واقعاً نرم باشه،
‫مثل یه بالش ۶ متری میشه.
‫ممکنه برف یخ زده باشه. یه لایه یخ باشه.
‫سید، چرا نمی‌پری؟
‫صبر کن، می‌تونیم قرعه‌کشی کنیم ‫یا همچین چیزی؟
‫من قرعه‌کشی کوفتی انجام نمیدم.
‫فقط بپر، سید.
‫این کمترین کاریه که می‌تونی بکنی.
‫بابای من و مامان دوین موقع ‫تلاش واسه نجات ما مُردن.
‫همونطور که دوین گفت، ما فقط ‫بخاطر تو اینجاییم، پس بپر.
‫می‌خواین بپرم؟ باشه، می‌پرم.
‫اصلاً برام مهم نیست. ‫اصلاً برام مهم نیست.
‫همه‌مون به هر حال مُردیم.
‫همه‌مون قراره بمیریم.
‫پس بپر.
‫باید از این جهنم‌دره‌ی ‫کابوس‌وار کوفتی بریم بیرون.
‫الهی آمین.
‫یا می‌تونیم همگی بپریم.
‫باید الان انجامش بدیم.
‫یک، دو، سه، حالا، درسته؟
‫درسته؟
‫آره.
‫باشه.
‫اولین نفری که رفت پایین، فرار نکنه.
‫دو تای دیگه رو راهنمایی کنه پایین
‫تا با هم از این خراب‌شده بریم بیرون، باشه؟
‫باشه.
‫بسیار خب.
‫من جفتم.
‫برو بریم.
‫خیلی‌خب، آماده؟
‫یک، دو، سه، حالا.
‫اوه، لعنتی.
‫هی، اون مال منه. جفت.
‫یک، دو، سه، حالا.
‫لعنتی.
‫یک، دو، سه، حالا.
‫شوخیت گرفته؟
‫بسوز، جیمی. من بُردم.
‫دوین، نوبت توئه.
‫عوضش می‌کنم. دیگه فرد نیستم.
‫- نمی‌تونی اینکارو کنی. ‫- اشکالی نداره. جفت باش.
‫بریم.
‫یک، دو، سه، حالا.
‫آره، من بُردم.
‫باشه، باشه. دوباره، دوباره، دوباره.
‫یک، دو، سه، حالا.
‫ایول. یالا. یالا.
‫برو بریم.
‫یک، دو، سه، حالا.
‫پسر، داری چیکار می‌کنی؟
‫تو بُردی.
‫اشکال نداره. به هر حال می‌خواستم اول برم.
‫فکر بدی بود.
‫مجبور نیستی انجامش بدی.
‫اگه مامانم بود، ازم می‌خواست قوی باشم.
‫آماده‌ام.
‫دوین کنیول. ‫[بدلکار آمریکایی]
‫آره جون خودت.
‫خیلی خفنه، پسر.
‫آماده؟
‫آره، باشه.
‫بگیرش، بگیرش، بگیرش.
‫گرفتمش.
‫بکشش، بکشش داخل، بکشش داخل.
‫جیمی، بکشش داخل.
‫در.
‫دوین؟
‫زبونش رو گاز نگرفته.
‫- خب، پس چیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم، ولی داره نفس می‌کشه.
‫باشه، دیگه چی؟
‫لعنتی، یه ورم گنده کرده.
‫باشه، معنیش چیه؟
‫نمی‌تونه خوب باشه، آره؟
‫ورم کردن بهتر از ضربه مغزیه.
‫اوه، گندت بزنن، پسر.
‫نباید با ورم سر بخوابی، درسته؟
‫لعنتی.
‫- باید چیکار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫من می‌پرم، همین الان می‌پرم، باشه؟
‫انجامش میدم.
‫اگه از پریدن زنده موندم ‫میرم کمک میارم، باشه؟
‫واقعاً می‌خواست انجامش بده.
‫خودکشی بود.
‫واسش مهم نبود که بمیره.
‫یا شاید فقط مثل تو دیوونه‌ست.
‫احتمالاً این عوضی ‫سر اویویند رو هم داغون کرده.
‫اینطوری میشیم یه مشت بچه دیوونه، مگه نه؟
‫ببین کی برگشته.
‫هی، رفیق.
‫روزای بهتر از اینم داشتی، ها؟
‫چی؟ این چه وسیله‌ایه؟
‫اوه، کمربند خیلی سفته.
‫پاهامو حس نمی‌کنم.
‫می‌خوام بالا بیارم.
‫هی، هی. ‫همه‌چی ردیفه، رفیق.
‫پیش بهترین رفیقاتی.
‫بستنی یخی توی زمستون؟
‫نمی‌فهمم.
‫اون پرنده‌ها.
‫چرا اون پرنده‌ها اون کار رو کردن؟
‫اویویند چی؟
‫چه بلایی سر اویویند اومد؟
‫حالا یادم اومد.
‫داداشم کتابش رو داشت.
‫همون کتابیه که راجع بهش حرف می‌زدی؟
‫تمومش کردم؟
‫کدوم کتاب؟
‫نویسنده گفت...
‫توی سال ۱۹۸۲،
‫تمام اینا،
‫شروع میشه.
‫الان سال ۱۹۸۲ ئه.
‫چی شده؟
‫خطوط برق،
‫میدان مغناطیسی زمین،
‫شفق قطبی تا نورهای شمالی
‫نمایش نورهای رنگی توی آسمون شب
‫وقتی ایجاد میشه که فعالیت خورشید ما
‫لکه‌های خورشیدی تیره می‌سازه
‫که امواج عظیم دارای بار الکتریکی
‫از ذرات تاج خورشید شلیک می‌کنن،
‫طوفان‌های ژئومغناطیسی ‫که توی فضا حرکت می‌کنن،
‫یه باد خورشیدی که توی کیهان می‌پیچه.
‫ولی این دفعه فرق داره،
‫قوی‌تره، شدیدتره.
‫نادره.
‫یه طوفان خورشیدی کامل از تشعشعات ‫که هر چیزی رو که
‫با برق انسان کار می‌کنن رو ‫هدف می‌گیره، حتی باتری‌ها.
‫این دفعه هم‌ترازی سیاره‌هاست،
‫زمین و نُه سیاره همگی به صف شدن،
‫همگی یه طرف خورشید به صف شدن.
‫قدرت کشش جاذبه‌شون روی خورشید ما
‫باعث این هم‌ترازی‌شون شده.
‫نادره.
‫یه هم‌ترازی بزرگ نادر.
‫تا حالا همچین چیزی نشنیدم.
‫سیاره‌ها نمی‌تونن ثابت بمونن؟
‫باید حرکت کنن.
‫باید حرکت کرده باشن، آره؟
‫نمی‌تونه تا ابد اینجور باشه.
‫باید حرکت کرده باشن. حرکت کردن.
‫حرکت کردن.
‫نادره.
‫جیمی...
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫اون روز رو یادته...
‫وقتی توی اردوی مدرسه جلوی دخترا
‫مشت زدم توی صورتت؟
‫نمی‌دونم چه فکری می‌کردم.
‫نمی‌دونم چرا به مادرت گفتم.
‫ولی متاسفم.
‫سید، وقتی از این مخمصه خلاص شدیم،
‫باید به مامانم بگی،
‫باید بهش بگی که نیاز به کمک داری، سید.
‫آره، باشه.
‫آره. باشه.
‫آره. من میرم کمک می‌گیرم، باشه؟
‫انجامش میدم.
‫دارین گریه می‌کنین؟
‫چشمام بخاطر یخ‌زدن بسته شدن.
‫کاش می‌تونستم ببینمش.
‫جیمی منو...
‫با اون حرفاش درمورد زامبی...
‫حسابی ترسوند.
‫گور بابای زامبی‌ها.
‫گور بابای «طلوع مردگان».
‫مجبورم کرد سر آقای اویویند رو له کنم.
‫اون برنمی‌گرده. متاسفم بچه‌ها.
‫تو یه روانی هستی.
‫اینو می‌دونی، دوین؟
‫یه روانی بچه پررو.
‫هی دوین.
‫می‌دونی ما چی هستیم، این چیه؟
‫خودت گفتی.
‫یادم نمیاد.
‫بیخیال.
‫همین الان گفتی...
‫همین الان گفتیش.
‫هیچی یادم نمیاد.
‫باشه، یه راهنمایی می‌کنم.
‫ما...
‫یه...
‫همترازی...
‫بزرگ نادریم.
‫همینه.
‫ما همینیم.
‫همینجا، همین الان.
‫هر سه‌تامون.
‫عجب دنیایی.
‫متاسفم که... دوستات رو از دست دادی، بابا.
‫از دست‌شون ندادم.
‫هیچوقت ولشون نکردم.
‫مامان تمام اینا رو می‌دونه؟
‫نه، همه‌شو نمی‌دونه.
‫فکر می‌کردم اسم دوین رو مامان روم گذاشته.
‫خیلی تلاش کردم،
‫که این حرفارو بریزم بیرون.
‫واسه اینکار نیاز داشتم که پیشم باشی.
‫نمی‌خوام حس کنی که نمی‌تونی
‫با من در مورد مسائل حرف بزنی، هر چیزی.
‫من واست ترسیدم...
‫زمانی که من و مادرت جدا شدیم.
‫خودمو زمانی که مادرم مُرد، درون تو دیدم.
‫و بعد از مرگش من واقعاً گند زدم.
‫و حالا می‌بینم که تو هم ‫داری همون کار رو می‌کنی.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫ولی تقصیر تو نبود.
‫این آدما خیلی چیزا رو ‫بخاطر من فدا کردن و بعدش مُردن.
‫ما توی زمان اشتباه ‫در مکان اشتباهی بودیم، می‌دونی؟
‫اونا مُردن و من اونجا گیر کردم.
‫ما از پسش براومدیم، آره؟
‫من و تو تا اینجا اومدیم.
‫آره، با بدبختی.
‫ولی رسیدیم.
‫دیگه این اتفاق نمی‌افته، مگه نه؟
‫اون قضیه هم‌ترازی سیاره‌ها؟
‫نمی‌دونم.
‫چه بلایی سر رفیقت اومد؟
‫کی اهمیت میده؟
‫عجب دنیایی، عجب دنیایی.