‫چی شد که به این وضعیت دچار شدیم؟
‫انسان‌ها زندگی خوبی داشتن. ‫خوش و خرّم بودن.
‫ولی هیچ‌وقت سیری نداشتن.
‫و به‌خاطر همین حرص و طمع‌شون...
‫ناخواسته اونا رو خلق کردن:
‫سارقین زمان!
‫در گذشته‌های نه‌چندان دور، ‫در سرزمینی دوردست،
‫دختری به نام «مومو» ‫در خرابه‌های یه آمفی‌تئاتر زندگی می‌کرد.
‫جایی که قرن‌ها پیش...
‫برای گردهمایی و معاشرت ساخته شده بود.
‫از اصل و نسب دخترک، ازم سؤال نپرسین؛ ‫هیچ‌کس نمی‌دونست.
‫حتی خودش.
‫اولین دوستش، «بِپو» بود، ‫رفتگر بی‌ادعای آمفی‌تئاتر.
‫ممنون، بپو.
‫و طولی نکشید که دستِ تقدیر ‫اون رو با یه لاک‌پشت بسیار عجیب‌وغریب آشنا کرد.
‫ولی بیاید مرحله به مرحله پیش بریم، باشه؟
‫«ترجمه از محمد سید»
‫- ممنون که بازیافت می‌کنید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بهش می‌خوره خیلی خوشمزه باشه.
‫- تا فردا خداحافظ! ممنون. ‫- تا فردا.
‫داستانمون رو با پسری به اسم «جینو» شروع می‌کنیم،
‫اون برای کمک به خانواده‌ش، ‫دو جا کار می‌کرد.
‫سلام، مامان.
‫- سلام، جینو. ‫- روز خوبی داشتی، پسر جان؟
‫روز بد وجود نداره، عمو رومن.
‫- کسی نیومد ازت بخواد راهنمای تور بشی؟ ‫- نه، امروز پیک پیتزا بودم.
‫- ماریا! ‫- سلام، جینو.
‫بزن قدش.
‫- جینو! ‫- پائولو!
‫بمبِ مبل!
‫تیکی خیلی وقته دیگه نمی‌خونه، ‫خودت که می‌دونی.
‫یه نکتۀ جالب: شما دقیقاً جایی ایستادید که ‫یه زمان، شیرها غذای موردعلاقه‌شون رو می‌خوردن.
‫حالا می‌دونستید که تمام سنگ‌های این سازه
‫از معدن سنگِ شهر اومدن؟
‫سلام؟
‫سلام؟ کسی خونه هست؟
‫سلام.
‫من جینو هستم.
‫- مومو. ‫- اسم قشنگیه.
‫- کی این اسم رو روت گذاشته؟ ‫- خودم.
‫خودت روی خودت اسم گذاشتی؟
‫پیتزا دوست داری؟
‫و یه داستان در مورد ماه دارم، ‫که ماه در واقع یه آینه‌ست...
‫و به یه شاهدخت توی یه قصر، ‫تصاویری از زمین رو منعکس می‌کنه.
‫چون اون توی قصر گیر افتاده. ‫من کلی ایده‌های مختلف دارم.
‫و بالأخره یه روزی معروفم می‌کنن. ‫بخدا!
‫شاید با یه پادکست برای خودم مخاطب جمع کنم.
‫فکرش رو بکن، ‫یه شاعر که پول درمیاره.
‫تو کی هستی؟
‫بچه‌ها، این دوستم موموئه.
‫- سلام. ‫- تو از کجا اومدی؟
‫تا جایی که یادمه، همیشه همین‌جا بودم.
‫دختر عجیبیه.
‫ازش خوشم میاد.
‫عاشق این بازی می‌شی، مومو.
‫تازه برنده‌شدنِ منو هم می‌بینی.
‫- دوباره؟ ‫- همیشۀ خدا این‌جوری می‌شه.
‫- نگران نباش، بعداً درستش می‌کنم. ‫- وقتشه یه یخچال نو بگیریم.
‫- وُسعمون نمی‌رسه. ‫- یه کاریش می‌کنیم حالا.
‫باید یه عالمه پیتزا بفروشیم.
‫شاید هم معروف بشم.
‫چی‌کار کردی؟
‫تیکی چند ساله که نخونده.
‫فقط گوش دادم.
‫واقعاً هم گوش داد.
‫اون با عشق و همدردی گوش می‌داد.
‫و با این کار، ‫بین مردم یه صفا و صمیمیتی ایجاد می‌کرد.
‫اولش با دور و اطرافیان خودش شروع شد.
‫- سلام. ‫- من تمیزکاری می‌کنم.
‫مثل اعضای مافیا؟
‫با جارو.
‫و طولی نکشید که همه از وجودش مطلع شدن.
‫هر وقت کسی مشکلی داشت، مردم می‌گفتن: ‫«خب، برو پیش مومو.»
‫سلام.
‫یه‌جوری به حرف‌های ملت گوش می‌داد ‫که سفرۀ دلشون رو باز می‌کردن.
‫نه فقط برای اون. ‫سفرۀ دلشون رو برای همدیگه هم باز می‌کردن.
‫همین‌طور که افراد بیشتری می‌اومدن پیشش،
‫اتفاق خارق‌العاده‌ای افتاد.
‫مردم دوباره شروع کردن به جمع شدن توی آمفی‌تئاتر.
‫اون به صدای دورانِ گذشته گوش می‌داد.
‫به صداهای شهر.
‫به صدای بادی که بین درخت‌ها می‌پیچید گوش می‌داد.
‫و حس می‌کرد کل کائنات داره کنسرت اجرا می‌کنه.
‫فقط برای اون.
‫وای نه. گندش بزنن.
‫[اخطار آخر برای بدهی معوقه]
‫- سلام، مامان. ‫- سلام، جینو.
‫خوبی، مامان؟
‫چیزی نیست، جینو.
‫فقط اینکه...
‫شماها دارید خیلی زود بزرگ می‌شید.
‫و من می‌خوام تا وقتی همه با همیم، ‫کنار هم وقت بگذرونیم.
‫مثلاً یه سفر باحال بریم.
‫وقتی بابات فوت کرد، هنوز کلی برنامه داشتیم.
‫ولی فرصت نشد انجامشون بدیم.
‫نمی‌خوام یه روز بیدار شم و ببینم ‫که زمان مثل برق و باد گذشته.
‫سعی کردم ترکش کنم ‫ولی بدون اون نمی‌تونم زندگی کنم.
‫- چیزهای بدتر از اون هم هست. ‫- آره.
‫مثلاً اینکه یه روز از خواب بیدار شی و بفهمی
‫عمرت رفته و ‫هیچ کاری باهاش نکردی.
‫بریم یه قهوه بزنیم؟
‫مشکل اینه که مردم انقدر سرگرمِ کارهایی‌ان که ‫مجبورن انجام بدن
‫- که کارهایی رو نمی‌کنن که دلشون می‌خواد بکنن. ‫- آره.
‫- انگار که گیر افتادن توی یه... ‫- چرخۀ تکراری.
‫یه حساب‌وکتاب سرانگشتی داره. ‫من حساب کردمش.
‫بذار نشونت بدم. هر ساعت ۶۰ دقیقه‌ست.
‫که می‌شه ۳۶۰۰ ثانیه. ضرب‌در ۲۴.
‫می‌شه ۸۶.۴۰۰ ثانیه در روز.
‫این ضرب‌در ۳۶۵
‫می‌شه ۳۱.۵۳۶.۰۰۰ ثانیه در سال.
‫وای، ریاضی‌ت خیلی خوبه.
‫شما ۴۲ سالته، درسته؟
‫خب، همه می‌گن بهم می‌خوره ‫۳۵ و خُرده‌ای باشم.
‫پس شما حدود ۱.۳۲۴.۵۱۲.۰۰۰ ثانیه‌ست که زنده‌اید.
‫خب، دیگه داری بهم حس پیری می‌دی.
‫- روزی هشت ساعت کامل می‌خوابی دیگه؟ ‫- اوهوم.
‫این ضرب‌در ۴۲... ‫می‌شه ۴۴۱.۵۰۴.۰۰۰.
‫اون‌وقت هشت ساعت کار می‌کنی، ‫دو ساعت غذا می‌خوری،
‫توی ۴۲ سال می‌شه ۱۱۰.۳۷۶.۰۰۰.
‫دو شب با بچه‌ها بازی می‌کنی، ‫با مشتری‌هات حرف می‌زنی، با مادرشوهرت که همیشه عزاداره،
‫در مجموع می‌شه ۱۶۵.۵۶۴.۰۰۰.
‫بعدش هر روز صبح ۱۵ دقیقه شنا می‌کنی، ‫سرگرمی‌ای که عاشقشی.
‫ولی بااین‌حال باید کسرش کنیم، ۱۳.۷۹۷.۰۰۰.
‫و این، مقداریه که گذروندی.
‫هیچی باقی نمونده.
‫اوه.
‫حالا چی می‌شد اگه می‌تونستی زمان رو پس‌انداز کنی؟
‫بذاریش کنار و بعداً باهاش ‫کارهایی رو بکنی که دلت می‌خواد؟ کارهایی که عاشقشونی.
‫چیه؟ شما چوب‌دستی جادویی داری؟
‫نه، ولی علمش رو دارم.
‫به این می‌گن «دستبند خاکستری».
‫تراشۀ توش برای اینه که
‫کارهای روزمره‌ت، عادت‌هات، شغلت، ‫و کلاً همه‌چیز رو ثبت کنه
‫به‌علاوۀ هر تغییری که توی زندگی می‌دی.
‫اگه بهره‌وری رو ببری بالا ‫و زمانت رو پس‌انداز کنی، سفید می‌شه.
‫اون‌جوری زمانت رو ‫می‌تونی بذاری توی حسابِ پس‌اندازِ زمان.
‫بعدش می‌تونی با بچه‌هات بگذرونی‌ش.
‫اگه زمانت رو هدر بدی
‫و مجبور شی از پس‌اندازت برداری، قرمز می‌شه.
‫کیه که دلش نخواد زمان پس‌انداز کنه؟
‫بفرما.
‫- نه، نمی‌تونم قبول کنم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫موردی نداره. ‫من تو راه خونه، یه جدیدش رو می‌گیرم. بفرما.
‫بهم اعتماد کن.
‫زندگی‌ت رو عوض می‌کنه.
‫حالا نگاه کن. ‫ آره! دارم میام سراغت.
‫مامان، نوبت توئه.
‫چی؟ ببخشید.
‫آممم... آره.
‫- ایول! ‫- هاها!
‫- خیلی نامردیه. ‫- و من برنده شدم!
‫- دیگه بازی نمی‌کنی؟ ‫- شماها ادامه بدید.
‫- یه دست دیگه! ‫- نه، شماها بازی کنید.
‫بیاید دوباره بازی کنیم.
‫[چگونه زمانِ کمتری صرف کنم]
‫[تمیز کردنِ قفس پرنده: ۳۶۰۰ ثانیه]
‫- دیدی گفتم؟ ‫- شیش آورد!
‫کی این‌همه پیتزا سفارش می‌ده؟
‫برای ساختمون جدید «شرکت خاکستری» هستن.
‫کلی پیتزاست. ‫مطمئنم مامانت خوشحال می‌شه.
‫معرفی می‌کنیم: شرکت «خاکستری». ‫عصرِ بهره‌وری در زمان فرا رسیده است.
‫بالأخره می‌توانید ‫از پتانسیل کامل زندگی خود بهره‌مند شوید.
‫«خاکستری» در بیش از ۱۰۰۰ شعبه ‫ در سراسر جهان به شما عرضه می‌شود.
‫دستبند خاکستری خود را بگیرید ‫و همین امروز پس‌انداز را شروع کنید.
‫- برای آینده‌ای بهتر. ‫- مامانم یکی از اونا داره.
‫قبلاً وقتم رو با چیزهای بیخودی هدر می‌دادم.
‫با بچه‌های مدرسه می‌شِستیم بازی‌ها رو می‌دیدیم
‫یا کتاب‌های به‌دردنخور می‌خوندم.
‫ولی از وقتی دستبندم رو گرفتم ‫از ثانیه به ثانیه، استفادۀ بهینه می‌کنم.
‫و برای آینده پس‌اندازش می‌کنم، مرسی دستبند خاکستری.
‫من همیشه همه‌جا دیر می‌کردم.
‫ولی از وقتی دستبند خاکستری‌م رو گرفتم، ‫اولین نفرم که می‌رسم.
‫مرسی دستبند خاکستری.
‫با زمان‌هایی که پس‌انداز کردم
‫تونستم با خانواده‌م برم یه سفر فوق‌العاده.
‫مگه راهی بهتر از مسافرت، ‫برای صمیمی‌تر شدن با بچه‌ها هست؟
‫مرسی دستبند خاکستری.
‫زمان را پس‌انداز کنید ‫تا بتوانید وقت بگذرانید.
‫- پس بقیه کجان؟ ‫- خیلی عجیبه.
‫تازه کارم رونق گرفته بود ‫ولی دیگه هیچ‌کس تور رزرو نمی‌کنه.
‫- همه‌ش تقصیر اون دستبندهاست. ‫- شاید. شایدم ملت سرشون شلوغه.
‫باید مهمونی بگیریم.
‫- سلام، دوست دارید بیاید مهمونی ما؟ ‫- میایم.
‫- سلام. ‫- خیلی ممنون.
‫- سلام، مهمونی میاید؟ ‫- ممنون.
‫- امشب مهمونی داریم. ‫- عه، ببین.
‫- امشب بیاید مهمونی ما. ‫- ممنون.
‫- سلام، مومو. ‫- سلام.
‫- بچه‌ها بیرونن. ‫- اومدم به تو سر بزنم.
‫ببخشید که خیلی کم‌پیدا شدم. ‫دیگه اون‌قدرا وقت برای کارهای شخصی نمی‌مونه.
‫مردم حوصله ندارن برای میز خالی صبر کنن.
‫غذاشون رو فوراً می‌خوان.
‫ولی برای من خوبه، ‫چون هر ساعت، مشتری‌های بیشتری جا می‌دم.
‫- همه برنده می‌شن. ‫- چی برنده می‌شن؟
‫خب، چیزه...
‫هنوز به اون مرحله نرسیدم که بدونم.
‫باید منظم‌تر بشم. ‫باید این روند رو حفظ کنم.
‫چرا اونو دستت کردی؟
‫عه، این؟! ‫بهم کمک می‌کنه.
‫بهینه‌تر عمل می‌کنم.
‫تا... دوباره بتونم تفریح کنم، ‫بالأخره یه روزی!
‫می‌تونی همین امشب تفریح کنی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اومدین!
‫- حالت چطوره؟ ‫- عالی‌ام.
‫چقدر شلوغه.
‫سلام به تو. ‫من دوست جدیدت هستم.
‫یه لحظه وقت داری صحبت کنیم؟
‫با من هیچ‌وقت حوصله‌ت سر نمی‌ره.
‫من هیچ‌وقت غُر نمی‌زنم، مخالفت نمی‌کنم،
‫همیشه کنارت می‌مونم.
‫کمکت می‌کنم منظم بشی. ‫توی مشق‌هات هم کمکت می‌کنم.
‫و برای موفقیت‌های بزرگ، آماده‌ت می‌کنم.
‫تبریک می‌گم. من رو برای خدمت به تو فرستادن.
‫خب دیگه...
‫از الان، دوست صمیمی‌ت هستم.
‫تکنولوژیِ روز!
‫همکارهای من اختراعش کردن.
‫بهش می‌گن «بی‌بی‌بات».
‫کامل‌ترین رفیق!
‫طراحی شده تا بیست‌وچهار ساعته سرگرمت کنه.
‫دیگه هیچ‌وقت به دوست‌های دیگه نیاز پیدا نمی‌کنی.
‫فکر نمی‌کنم بتونم با یه دستگاه دوست بشم.
‫من رو نمی‌خوای؟ ولی من واقعاً معرکه‌ام.
‫- شرمنده. ‫- عیبی نداره.
‫منتظر می‌مونم.
‫قصد داری با زندگی‌ت چی‌کار کنی، مومو؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، گشتن با دوست‌هات ‫چه فایده‌ای برات داره؟
‫بهترین ساعت‌های روزهامه.
‫تو با دوست‌هات از این کارها نمی‌کنی؟
‫نه.
‫فکر می‌کنید این‌طوری زندگی‌شون بهتر می‌شه؟
‫بهت نیازی ندارن، می‌فهمی چی می‌گم؟
‫چی‌کار...
‫یعنی هیچ‌کس دوستت نداره؟
‫دوستم داشته باشن؟
‫دوست‌داشتن اهمیتی نداره. ‫دوست‌ها اهمیتی ندارن.
‫باارزش‌ترین چیز توی این سیاره، زمانه.
‫ولی مردم هدرش می‌دن.
‫از روزی که به دنیا میای،
‫زمانت آروم‌آروم تموم می‌شه.
‫و یه روز به خودت میای ‫و می‌بینی هیچی باقی نمونده.
‫هر کسی یه ساعتِ آخر داره، یه دقیقۀ آخر،
‫آخرین ثانیۀ عمر!
‫و ما فقط کافیه به این نکته اشاره کنیم،
‫بعدش قانع‌کردنِ آدما برامون خیلی آسون می‌شه،
‫تا زمانشون رو پس‌انداز کنن و بسپارنش به ما.
‫بدون اینکه سؤالی بپرسن. ولی حقیقت اینه که...
‫ما اونا رو ازشون می‌گیریم، برای خودمون!
‫پس شما دزدین و زمان ما رو می‌دزدین.
‫آره.
‫آره درسته.
‫چـ...
‫چی‌کار کردی؟
‫مجبورم کردی چی بهت بگم؟ ‫هر چی بهت گفتم رو فراموش کن.
‫می‌فهمی؟
‫به هیچ‌کس نمی‌گی!
‫اگه سعی کنی بگی، همه فکر می‌کنن دیوونه شدی. ‫نابودت می‌کنم!
‫من تا حالا حتی یک‌بار هم...
‫حتی یک میلی‌ثانیه از کسی ندزدیدم.
‫- چرا باید همچین کاری بکنن؟ ‫- آره.
‫من می‌دونم. ‫شما وقت می‌ذارید کار می‌کنید و پول درمیارید.
‫با اون پول، آثار هنری و جواهرات می‌خرید، ‫دقیقاً همون چیزهایی که دزدها می‌خوان بدزدن.
‫پس اگه زمانِ کسی رو بدزدی، ‫بزرگ‌ترین سرقتِ قرن رو انجام دادی.
‫هنوز نمی‌فهمم چطور می‌شه زمان رو دزدید.
‫مدرسه هم همین کار رو می‌کنه خب.
‫- آره. ‫- آره.
‫دزدها هیچ‌وقت چیزی رو که دزدیدن پس نمی‌دن. ‫باید به کل شهر خبر بدیم.
‫ولی اگه به بقیه خبر بدیم، ‫خدا می‌دونه چه بلایی سرمون میارن.
‫اگه جلوشون رو نگیریم هم، ‫خدا می‌دونه چه بلایی سرمون میارن!
‫وقتی دارن زمانتون رو می‌دزدن، ‫متحد شید، همین امروز باهاشون بجنگید!
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن، ‫چی‌کار می‌کنیم؟
‫متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫یالا! با صدای بلند!
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن،
‫چی‌کار می‌کنیم؟
‫متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن، ‫چی‌کار می‌کنیم؟
‫متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫دارن بهمون توجه می‌کنن. ‫داریم توجه همه رو جلب می‌کنیم.
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن، ‫چی‌کار می‌کنیم؟
‫[نهایت استفاده را از زمان خود بکنید]
‫متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫- ما درِ اینجا رو تخته می‌کنیم! ‫- تا وقتی زمان برگرده!
‫وای، شماها معرکه‌اید بچه‌ها.
‫خدایی دمتون گرم. ‫من عاشق این انرژی‌ای هستم که گذاشتید پای کار.
‫- خیلی باحاله. ‫- سلام، بچه‌ها. بیاید با هم دوست باشیم.
‫- وای، یه دوست که پرواز می‌کنه! ‫- کی دلش می‌خواد بازی کنه؟
‫[سارقینِ زمان، پاسخگو باشند!]
‫ببین، مومو. معروف شدیم!
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن، ‫چی‌کار می‌کنیم؟
‫متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫جینو؟
‫برای خودت ستاره شدی!
‫[متحد شوید]
‫[برای زمان‌تان بجنگید]
‫- اینجا کار می‌کنی؟ ‫- فقط برای تابستون. جای خفنیه.
‫آه.
‫ببین، یکی از اعضای تیم ‫نظرش اینه که تو جلوی دوربین حسابی می‌ترکونی.
‫می‌تونه با یه عده آدم معروف و بانفوذ آشنات کنه.
‫- برات شبکه‌سازی کنه. ‫- منظورت چیه؟
‫گپ بزنید، چندتا ایده رد و بدل کنید.
‫ببین، نمی‌خوام بی‌ادبی کنم...
‫حالا دو دقیقه بیا تو. ‫یه بررسی بکن.
‫اگه اینجا کار کنی، کلی با هم وقت می‌گذرونیم.
‫- من همیشه تحسینت می‌کردم، جینو. ‫- خب، دقیقاً می‌خواید چی‌کار کنه براتون؟
‫مومو، من فقط یه نگاهِ ریز میندازم، باشه؟
‫تو این اعتراض‌ها رو سرپا نگه دار. ‫دارید عالی پیش می‌رید. بعدش میام خونه‌ت می‌بینمت.
‫همین امشب میام، قول می‌دم.
‫بچه‌ها، کاری که دارید می‌کنید، واقعاً باحاله.
‫برای همین، به هر کدومتون ‫یه بی‌بی‌باتِ مجانی می‌دیم!
‫- چی؟ ‫- ایول.
‫- ای جان! ‫- مسخره‌ست.
‫می‌دونید چیه؟ منم یکی می‌خوام.
‫ولی اونا وقت‌تون رو می‌دزدن. این یه حقه‌ست!
‫باور کنید راست می‌گم.
‫باور کنید راست می‌گم! ‫[برید پی کارِتون]
‫چی‌کار کنم، بپو؟ ‫اوضاع داره هی بدتر می‌‌شه.
‫ببین چه زباله‌دونی‌ای شده اینجا!
‫آخه چطوری دوباره تمیزش کنم؟
‫بعضی وقتا آدم یه خیابون خیلی دراز مقابل خودش داره.
‫اون‌قدر طولانی، که به نظرت غیرممکن میاد...
‫که بتونی همه‌ش رو جارو کنی.
‫برای همین سریع دست به کار می‌شی. ‫هی جارو می‌کنی.
‫تندتر و تندتر.
‫ولی هر بار که سرت رو میاری بالا،
‫می‌بینی هنوز کلی از خیابون مونده.
‫پس بیشتر به خودت فشار میاری.
‫ترس برت می‌داره.
‫آخرش هم نفست بند میاد.
‫دیگه کِشش نداری ادامه بدی.
‫و خیابون همچنان با همون طول و مسافت ‫جلوی روته.
‫حالا یه ترفندی رو بهت بگم.
‫هیچ‌وقت نباید همزمان به کل خیابون فکر کنی.
‫فقط به قدم بعدی فکر کن.
‫به نفس بعدی.
‫به جاروی بعدی‌ای که می‌زنی.
‫فقط و فقط به حرکت بعدی.
‫یهو متوجه می‌شی که قدم‌به‌قدم،
‫تیکه‌به‌تیکه،
‫کل خیابون رو تموم کردی.
‫حتی نمی‌فهمی چطور تونستی.
‫- باید برم سرِ اون‌یکی کارم. ‫- تو خیلی کار می‌کنی.
‫- نگرانتم. ‫- کار که خستگی نمی‌شناسه.
‫مأمور «بی.ال.دبلیو.۵۵۳.سی» ‫به وسط دادگاه بیا.
‫باعث افتخارمه که بالأخره شما رو دیدم، قربان.
‫باور کن اونی که مفتخر شده، من هستم.
‫شنیدم که تو
‫یکی از موفق‌ترین مأمورهای جذبِ نیروی ما هستی.
‫- گمون کنم! ‫- آه!
‫خواهش می‌کنم، انقدر خجالتی نباش. ‫اینجا الگوی همه هستی.
‫- ممنونم. ‫- انگار یه چیزی‌ت هست. خسته‌ای؟
‫نه. نه اصلاً.
‫بشینیم؟
‫بفرما.
‫می‌تونم نظرت رو دربارۀ وقایع امروز بپرسم؟
‫بچه‌ها توی خیابون‌ها رژه رفتن،
‫اسرار ما رو جار می‌زدن،
‫جوری که انگار دارن نمایش بازی می‌کنن.
‫نمایش دیدنی‌ای هم هست، مگه نه؟
‫- چی‌کار می‌کنیم؟ ‫- متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫به نظرت باید این قضیه رو چی‌کار کنیم؟
‫با تجربۀ بالایی که داری، ‫خوشحال می‌شم اگه بتونی کمکم کنی.
‫احتمالاً امروز باهاشون روبه‌رو شدی، نه؟
‫واقعیتش نه. ‫من کل امروز، فقط مشغول جذب نیرو بودم.
‫فایلِ شمارۀ ۴۳۷ آلفا رو پخش می‌کنیم.
‫پس شما دزدین و زمان ما رو می‌دزدین.
‫آره. آره درسته.
‫این دختره...
‫مومو، اون... اون...
‫خطرناکه.
‫آدم رو وادار به حرف‌زدن می‌کنه، ‫کاری می‌کنه زمان از دستت در بره.
‫برای همین تصمیم گرفتی بری قضیه رو حل کنی. ‫درسته؟
‫که خوبه. تصمیم خوبیه. خوشمون میاد. ‫ابتکار عمل به خرج دادی.
‫ولی مشکلِ کارِ فی‌البداهه اینه که
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه آخرش به چی می‌رسه.
‫برای همینه که ما یه چیزی داریم به اسمِ...؟
‫قانون.
‫- و مهم‌ترین قانون چیه؟ ‫- اون یه آدم رؤیاپردازه. من رو افسون کرد.
‫ما هرگز نباید دلیل واقعیِ فعالیت‌مون رو فاش کنیم.
‫اون مثل بچه‌های معمولی نیست.
‫- قوانین ما در موردش صدق نمی‌کنه. ‫- چرا، می‌کنه.
‫در مورد تو هم صدق می‌کنه.
‫همون‌طور که چند دقیقه پیش گفتم، ‫تو برای همۀ افراد اینجا الگو هستی.
‫پس چاره‌ای برام نمی‌ذاری...
‫جز اینکه به دادگاه پیشنهاد بدم...
‫که مأمور «بی.ال.دبلیو.۵۵۳.سی»
‫به جرم خیانتی بزرگ، مجرم شناخته بشه.
‫- اعتراض دارم! ‫- و مجازاتت:
‫محرومیت کامل از هرگونه زمانِ شخصیِ باقی‌مانده.
‫نه!
‫اسپریِ زمانت رو بده من.
‫خواهش می‌کنم، نه!
‫این کار رو نکنید. قول می‌دم...
‫بهم... بهم یه فرصت دیگه بدید.
‫نه. نه!
‫نه... نه...
‫اون دختره...
‫ازش شکست می‌خورید!
‫پسره رو...
‫بسپرید به خودم.
‫ولی دختره باید حذف بشه.
‫پسره رو دعوت کنید به ویلا.
‫- بجنبید! ‫- وای نه. مومو!
‫مومو!
‫سلام بپو، جینو هستم.
‫می‌شه به مومو بگی یه‌کم دیرتر می‌رسم؟ ‫ببخشید. ممنون.
‫باید فوراً منتشر بشه. فوراً!
‫در اسرع وقت می‌خوامش! نهایتاً تا فردا!
‫سلام، خوش اومدی.
‫- عضو هستی یا مهمان؟ ‫- مهمان.
‫- اسمت رو بهم می‌گی؟ ‫- جینو.
‫خب، بذار ببینم، جینو...
‫جینو...
‫ظاهراً اسمت توی لیست نیست.
‫مطمئنی؟ چون قرار بود دوستم جنی رو ببینم.
‫- اون گفت که... ‫- ایشون با منه.
‫جان ریکتر.
‫تو باید جینو باشی.
‫خوشحالم از آشنایی‌ت.
‫آدم‌های من در مورد بعضی از ایده‌هات بهم گفتن.
‫از داستان‌های جذابت خوشم اومد،
‫خوشم اومد که انقدر خوب ‫قوۀ تخیل مخاطب رو به کار می‌گیری.
‫کل دنیا مثل یه داستان بزرگه، ‫و ما صرفاً شخصیت‌های توی داستانیم.
‫دقیقاً.
‫اینکه راهنمای تور شدم، ‫اولین قدم برای هدفم بود.
‫تا یه‌سری مخاطب داشته باشم.
‫جینو. ما قراره حول محور تو ‫یه امپراتوری بسازیم.
‫- یه امپراتوری؟ ‫- یه امپراتوری.
‫من و تو، با همدیگه، ‫می‌تونیم به کلی آدم دسترسی پیدا کنیم.
‫یه نگاه کن.
‫دستیارهای شخصیِ مینیاتوری
‫که توی لنزِ چشم، تعبیه شدن.
‫با لنز، دیگه فقط یه راهنمای تور نیستی،
‫راهنمای زندگی می‌شی.
‫و کارِت از همین امشب شروع می‌‌شه.
‫امشب؟
‫امشب با یکی از دوستام قرار دارم.
‫از فردا نمی‌شه؟
‫تازه کمدین هم که هستی.
‫عاقلانه تصمیم بگیر.
‫جینو؟
‫سلام.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫[دنبالم بیا]
‫یه لاک‌پشت که بلده بنویسه؟
‫تو واقعی هستی؟
‫آه!
‫«آره که واقعی‌ام.»
‫[بیا]
‫نمی‌تونم. منتظر دوستم جینو هستم.
‫الان میاد.
‫[نمیاد]
‫«نمیاد»؟
‫[بیا بریم]
‫[منو گم نکنی]
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫[غرب]
‫«غرب». هوم...
‫لابد جهت‌یابی‌ت خیلی خوبه.
‫این‌طرف! ما یه چیزی پیدا کردیم!
‫- تا کِی می‌خواد قایم شه؟ ‫- اینجا نیست!
‫منطقه رو بگردید.
‫اسمت چیه؟
‫[کاس]
‫کاس. اسم خیلی قشنگیه.
‫[مخففِ «کاسیوپیا» هست]
‫کاسیوپیا؟
‫به نظرم یه لاک بزرگ‌تر لازم داری. ‫(چون اسمش رو توی دو بخش نوشت)
‫یا یه اسم کوتاه‌تر.
‫بازار رو محاصره کنید.
‫خالی شد.
‫[وایستا]
‫[زود باش]
‫[سرت رو بدزد]
‫«سرت رو بدزد»؟
‫داریم قایم می‌‌شیم؟
‫[سرت رو بالا نیار]
‫بجنبید!
‫وایستید. ساکت باشید.
‫اصلاً می‌دونی داریم کجا می‌ریم؟
‫مواظب باش، لاک‌پشت!
‫[بیا]
‫نمی‌تونه دور شده باشه.
‫اوناهاش!
‫«ده»، «نه»، «هشت»...
‫کجاست؟ پیداش کنید!
‫[پنج]
‫[چهار]
‫این‌وری رفت.
‫اونجاست.
‫از اون‌طرف!
‫غیبش زد.
‫همین‌طوری یهو غیبش زد.
‫به نظرتون اون داره کمکش می‌کنه؟
‫«خیابان هرگز».
‫ایپویسک! ‫(برعکسِ «کاسیوپیا»)
‫اتسیاو! ‫(برعکسِ «وایستا»)
‫مایب منم اتسیاو! ‫(برعکسِ «وایستا منم بیام»)
‫کمک!
‫باید عقب‌عقب بری.
‫اینجا همه‌چی برعکس پیش می‌ره.
‫اومدی؟ اومدی؟ ایول، اومدی.
‫- چه عجب! ‫- منتظرم بودی؟
‫آره معلومه. ‫کاسیوپیا رو فرستادم تا بیارتت.
‫[ایدۀ خودم بود]
‫عالیه که تونستی بیای. بله.
‫می‌دونم کار سختیه، ولی بایدم سخت باشه. ‫هر کسی نمی‌تونه بیاد توی «عمارتِ ناکجاآباد».
‫بذار خودمو معرفی کنم:
‫اسم من «هورا»ست. ‫استاد «سکوندوس مینوسیوس هورا».
‫- من مومو هستم. ‫- این مورد رو می‌دونم.
‫- از کجا؟ ‫- چون اندازه‌ش گرفتم.
‫مومو، این یه ساعتِ ستاره‌ایه.
‫این ساعت می‌تونه
‫لحظه‌های خاصی رو نشون بده.
‫وقتی تمام موجودات و اشیا
‫از جمله دورترین ستاره‌ها، ‫با هم هماهنگ می‌شن،
‫به چنین رویدادی می‌گیم: «ساعتِ طلایی».
‫و وقتی کسی به دنیا میاد ‫که می‌تونه به ندای کیهان و گیتی گوش بده،
‫اون‌موقعست که اتفاق‌های خیلی بزرگی می‌افته.
‫گرسنه‌ته، نه؟
‫سلام، موش کوچولوها.
‫ببخشید، اومدم یه شب بخیرِ کوتاه بگم و برم.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- همیشه خودت می‌خوابونی‌مون.
‫- سلام جینو. ‫- سلام.
‫اون چیه؟
‫یه رباته که ازم فیلم می‌گیره، ‫بعدش می‌فرستتش به لنزهای مردم.
‫و اونا از توی لنزهاشون من رو می‌بینن،
‫منم بهشون چندتا از دانستنی‌های باحالم رو می‌گم،
‫و همین زندگی‌شون رو عوض می‌کنه، خداحافظ.
‫شب بخیر.
‫- بپو. ‫- سلام. با جینو کار دارم.
‫خب، طبقۀ بالاست.
‫بپو، احتمالش هست که مومو ‫صرفاً رفته باشه قدم بزنه.
‫اونا یه شرکت بین‌المللی هستن
‫که محصولاتِ سبک‌زندگیِ مدرن می‌فروشن. ‫بچه‌دزد که نیستن!
‫۲۰ ثانیه تا شروع برنامه! ‫شما باید همین الان بری بیرون.
‫لباس‌خواب‌هات رو جمع کن، ‫بطری روی میز نَمونه! زود تند سریع!
‫ببین، ۱۵ ثانیۀ دیگه پخش زنده دارم. ‫این فرصت بزرگی برای منه.
‫- همه از سر کار برگشتن خونه. ‫- جینو!
‫همین الان شروع می‌شه. ‫سرِ وقت!
‫جینو، ده ثانیۀ دیگه پخش زنده داریم.
‫- باید به پلیس خبر بدیم. ‫- برو بیرون!
‫- پیام صوتی از جنی. ‫- خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫بپو، خواهش می‌کنم، فردا حرف می‌زنیم.
‫- مطمئنم تا اون‌موقع برمی‌گرده. ‫- نه، گوش کن.
‫- جینو، بدو که برسی. ‫- جینو، وایستا.
‫- جینو... ‫- پخش زنده تا سه، دو، یک...
‫به «دانستنی‌های جالب جینو» خوش اومدید.
‫[دانستنی‌های جالب جینو]
‫[پلیس]
‫چی گفتی؟ ‫داری می‌گی دوستت رو سارق زمان دزدیدن؟
‫بله.
‫دوستم توی خطر بزرگیه.
‫اونا چشم‌های خاکستری غیرطبیعی‌ای دارن ‫و می‌تونن آدم‌ها رو پودر کنن و تبدیل کنن به...
‫گردِ قرمز.
‫- بله. ‫- ببخشید، بسپرش به من.
‫بیا.
‫خب، این قضیه رو دیگه به کی گفتی؟
‫- هیچ‌کس. ‫- هیچ‌کس؟
‫نمی‌تونم بذارم بری همه‌جا این اراجیف رو جار بزنی.
‫با مومو چی‌کار کردید؟
‫می‌خوای دوباره ببینی‌ش؟
‫اینو دستت کن. ‫و شروع کن به پس‌انداز!
‫برای توئه.
‫چرا اونو فرستادی دنبالم؟
‫تا نجاتت بدم.
‫- نجاتم بدی؟ ‫- بیا...
‫می‌‌شه لطفاً...
‫دارن دنبال تو می‌گردن.
‫- چرا؟ ‫- چون رازشون برات فاش شده.
‫- واسه همین باید حذفت کنن. ‫- حذفم کنن؟
‫- من که بَدی‌ای در حقشون نکردم. ‫- به دوست‌هات لو دادی‌شون.
‫حتی توی شهر جار زدی. ‫و حالا ازت می‌ترسن.
‫وای نه، اون...
‫اون رئیسِ این جک‌وجونورهای خاکستریه.
‫تو رو می‌شناسه؟
‫معلومه که می‌شناسه. من ارباب زمانم.
‫- اینا آدمن؟ ‫- ظاهر انسانی‌شون فقط استتاره.
‫و اگه دقیق‌تر بخوایم بگیم... اونا هیچی نیستن.
‫فقط به این دلیل وجود دارن که انسان‌ها...
‫بهشون اجازه دادن که باارزش‌ترین دارایی‌شون رو بدزدن.
‫و این یعنی تمام جذابیت‌های ‫زندگیِ مردم هم می‌پره.
‫بی‌قرار و نگران می‌شن.
‫نمی‌تونن از هیچی لذت ببرن.
‫مدام استرس دارن، ‫در عین حال یه‌جورایی همیشه بی‌حوصله‌ان.
‫خیلی راحت می‌تونستن منو بگیرن.
‫کاسیوپیا، درست می‌گه؟
‫[نه]
‫تواناییِ خیلی هوشمندانه‌ای داره.
‫اون می‌تونه آینده رو ببینه. ‫نه آیندۀ دور، فقط تا نیم ساعت، ولی...
‫کافیه برای اینکه بدونه فلان شخص، ‫در فلان ساعت، کجا می‌ره.
‫پس این‌مدت تو مواظب من بودی.
‫اون لاک‌پشتِ خیلی خاصیه.
‫[بله!]
‫اگه خاکستری‌ها دیگه زمان ندزدن، چی می‌‌شه؟
‫دود می‌شن می‌رن هوا. ‫که اتفاقاً از همون‌جا هم اومدن.
‫یه رازی رو بهت می‌گم؛
‫کلِ زمانِ دنیا...
‫از اینجا میاد، ‫از عمارت ناکجاآباد، توی خیابان هرگز.
‫- تو زمان رو می‌سازی؟ ‫- نه، من فقط نگهبانش هستم.
‫به همۀ انسان‌ها یه زمان مشخصی اختصاص داده شده.
‫درسته؟
‫وظیفۀ من اینه که ‫مطمئن بشم به دست‌شون می‌رسه.
‫اینکه باهاش چی‌کار می‌کنن، به خودشون مربوطه.
‫دوست داری ببینی زمان از کجا میاد؟
‫و بالأخره یه روزی، دوباره خوش بگذرونیم.
‫هنوز نمی‌فهمم چطور می‌شه زمان رو دزدید.
‫- مدرسه هم همین کار رو می‌کنه خب. ‫- متحد می‌شیم، همین امروز باهاشون می‌جنگیم!
‫این پاندولِ زمانه، مومو.
‫هر جا که تاب می‌خوره، ‫یه گلِ ساعتِ جدید به وجود میاد.
‫من قبلاً این گلبرگ‌ها رو یه جایی دیدم.
‫آره. اونا زمان رو از اینجا به دنیا می‌برن.
‫خیلی خوشگله.
‫زیاد نمون. ‫اینجا گذرِ زمان با جاهای دیگه فرق داره.
‫بپو؟
‫بپو!
‫[افتتاحیۀ پاساژ خاکستری]
‫وقت‌تون رو با مسافرت هدر ندید.
‫با لنزهای ما، سفر کنید.
‫وقتی دارید فیلم می‌بینید، اخبار رو هم بخونید.
‫وقتی توی صف منتظرید، سریال تماشا کنید.
‫وقتی به مادرتون سر می‌زنید، گیم بزنید.
‫دیگه حتی یک ثانیه رو هم تلف نکنید.
‫با لنزهای ما، ‫هر جا و هر زمان، کار کنید.
‫کی به دوست نیاز داره، وقتی «بی‌بی‌بات» هست؟
‫دوستی که همیشه باهات موافقه.
‫باید از اون‌ور حرکت کنی، بچه.
‫چرا اینجا ظرفیت نداره؟ ‫هیچ‌وقت ظرفیت نداره.
‫[صنایع خاکستری]
‫با لنزهای ما، ‫هر جا و هر زمان، کار کنید.
‫- آهای! ‫- برو تهِ صف.
‫جینو.
‫- لیلیانا. ‫- مومو.
‫- وای خدا، حالت خوبه؟ ‫- جینو و بقیه کجان؟
‫- خداحافظ، عمو رومن! ‫- چند وقته که اینجا نبودم؟
‫یه سالِ تمام، مومو.
‫الان بچه‌ها می‌رن مدرسۀ شبانه‌روزی.
‫این‌طوری تا حد ممکن زمان پس‌انداز می‌کنم، ‫تا بالأخره یه روز بتونیم بریم مسافرت.
‫شاید به نظرت عجیب بیاد،
‫ولی به قول معروف؛ زمان را پس‌انداز کنید ‫تا بتوانید وقت بگذرانید. غیر از اینه؟
‫جینو چی؟
‫اون کجاست؟
‫دیگه خیلی کم می‌بینیمش. ولی عیبی نداره.
‫هر وقت بخوایم به‌صورت مجازی می‌بینیمش. ‫خیلی آدم موفقی شده، مومو.
‫مومو، خواهش می‌کنم، من...
‫من وقت ندارم.
‫لنزها.
‫می‌شه لطفاً با مدیر حساب پس‌انداز زمانم صحبت کنم؟
‫- چه کمکی از دست من برمی‌آید؟ ‫- آممم...
‫می‌خوام یه‌مقدار زمان برداشت کنم.
‫تا با خانواده‌م برم مسافرت.
‫لطفاً منتظر بمانید. زمان تخمینی انتظار:
‫۴ ساعت و ۳۶ دقیقه.
‫تماس شما برای ما بسیار مهم است. ‫لطفاً پشت خط بمانید.
‫زمان تخمینی انتظار: ‫۴ ساعت و ۳۴ دقیقه.
‫لنزها، پایان تماس!
‫شما هم به دنیا نگاه می‌کنید ‫و با خودتون می‌گید چی شده؟
‫چطور می‌تونم عقب نمونم؟
‫با لنزهای شرکت خاکستری ‫برنامۀ ما رو دنبال کنید.
‫برای «دانستنی‌های جالب» آماده‌اید؟ ‫برنامه رو ببینید.
‫بذارید راهنمایی‌تون کنم ‫که چطور از زندگی‌تون نهایت استفاده رو ببرید.
‫یکی از ۱۵۰ میلیون فالوورِ جینو باشید
‫تا بهتون بگه که چطور باید زندگی کنید.
‫با لنزها، برنامه رو دنبال کنید.
‫[مدرسۀ شبانه‌روزی]
‫ماریا! پائولو!
‫مومو!
‫- کجا بودی؟ ‫- مومو، خیلی خوشحالم که می‌بینمت!
‫- می‌تونید یه چند دقیقه بیاید بیرون؟ ‫- اجازه نداریم.
‫- داریم برای مسابقه آماده می‌شیم. ‫- الگوریتم و لگاریتم.
‫و اینکه چطور جذر عدد پی رو ‫در حداقلِ زمان حساب کنی.
‫- برای چی آخه؟ ‫- راستش نمی‌دونم.
‫دیگه کلاً دلیل هیچ‌کدوم از کارهایی که ‫می‌کنیم رو نمی‌دونیم. مثل گوسفندها شدیم.
‫تو کی هستی؟
‫یه فکری دارم...
‫- و به کمک جینو نیاز دارم. ‫- چرا توی مدرسه نیستی؟
‫آهای لنزها، ‫هویت این دختر رو بررسی کنید.
‫باید بدونم جینو کجاست.
‫- از اون دختره فاصله بگیرید! ‫- نه، ولم کن!
‫جینو صاحبِ کلوپ «دریاکنار»ـه. ‫اونجا پیداش می‌کنی.
‫[پلیس]
‫[کلوپ دریاکنار]
‫خوش اومدی، جینو.
‫در حال فعال‌سازی رانندگی خودکار ‫به سمت محل برگزاری رویداد.
‫آماده باش تا در مسیر، ‫مقدمۀ جدیدِ سخنرانی‌ت رو حفظ کنی.
‫جینو!
‫مومو؟
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫خب الان دیگه اینجام.
‫می‌دونی چند هفته بود ‫که هر روز می‌اومدم دنبالت می‌گشتم؟
‫- چشمات! ‫- آره، بیست‌وچهار ساعته می‌زنمشون.
‫می‌دونی، برای کارم راحت‌تره.
‫«تورهای دانستنی‌های جالب برای بهینه‌سازیِ زندگی.»
‫الان ۱۵۰ میلیون فالوور دارم، مومو.
‫باورت می‌شه؟
‫دیگه حتی مجبور نیستم از خودم چیزی دربیارم.
‫یه تیم نویسندگی این کار رو برام می‌کنه.
‫جینو،
‫تیم نویسندگی، می‌خواد یه دورخوانی ‫از مقدمۀ سخنرانی‌ت داشته باشه.
‫نظرتون چیه دو دقیقه دست از سرمون بردارید؟
‫راستش رو بخوای،
‫خیلی وقته که هیچ ایدۀ جدیدی ‫به ذهن خودم نرسیده.
‫جینو، یادت میاد چی گفتی؟
‫گفتی این بزرگ‌ترین سرقتِ قرن‌ـه.
‫به من نگاه کن.
‫به فالوورهات بگو ‫نباید زمانشون رو دو دستی تقدیم کنن.
‫زمان توی ساعت‌های مُچی‌شون وجود نداره.
‫توی قلبشونه.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونه این کار رو بکنه.
‫[اجرای زنده با جینو]
‫مومو، پیشم بمون.
‫من بهت نیاز دارم. ‫تو دوست صمیمی‌م هستی.
‫جینو؟
‫بریم آماده‌ت کنیم.
‫سلام، مومو. خوشحالم می‌بینمت.
‫وای خدا. ‫پیشنهادی که همین الان بهت دادن رو ببین.
‫عه، خیلی‌خب. وای. این دیگه آخرشه.
‫- وای خدا! باورنکردنیه. ‫- جینو، قطعاً خوشت میاد.
‫- قراره یه برنامۀ جدید بسازن! ‫- دو دل شدم.
‫من تو فکرِ اینم که...
‫اگه بشه...
‫دوباره خودم ایده‌پردازی کنم.
‫چرت نگو!
‫این همون چیزیه که همیشه می‌خواستی.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫شرکت خاکستری تقدیم می‌کند؛
‫اجرای زنده از راهنمای زندگی شما، جینو!
‫من امروز...
‫یه خبری از یه دوست قدیمی شنیدم.
‫که به همۀ شما مربوطه.
‫جینو، حواست باشه پات رو کج نذاری!
‫نه فقط به‌خاطر خودت، به‌خاطر خانواده‌ت.
‫مخصوصاً ماریا کوچولو
‫و پائولو!
‫شرکت خاکستری امروز بهم گفت
‫که می‌خوان قراردادم رو تمدید کنن.
‫چون این کاریه که رفقای جینگ، واسه همدیگه می‌کنن.
‫استاد هورا!
‫کاسیوپیا!
‫کاسیوپیا، کجایی؟
‫استاد هورا!
‫شما هم به دنیا نگاه می‌کنید ‫و با خودتون می‌گید چی شده؟
‫چطور می‌تونم عقب نمونم؟
‫با من و ۱۵۰ میلیون فالوورم در سراسر جهان ‫همراه باشید!
‫برنامه‌های لنزهای شرکت خاکستری رو دنبال کنید.
‫برای چندتا دانستنیِ جالب آماده‌اید؟
‫بذارید راهنمایی‌تون کنم.
‫بی‌بی‌بات، تنها دوستی که بهش نیاز دارید.
‫حق ندارید این کار رو باهامون بکنید. ‫من نمی‌ذارم!
‫عصر بهره‌وریِ زمان...
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن، ‫چی‌کار می‌کنیم؟
‫[هیچ‌وقت زمان ما رو پس نمی‌دن]
‫متحد شید، همین امروز باهاشون بجنگید!
‫وقتی دارن زمانمون رو می‌دزدن...
‫من اینجام!
‫دیگه ازتون نمی‌ترسم!
‫جایی که زندگی می‌کنم رو بلدید دیگه!
‫خودتون رو نشون بدید!
‫خسته‌ای؟
‫بهت می‌خوره خسته باشی.
‫می‌خوای بشینیم؟
‫بیا بشینیم.
‫من دوستام رو می‌خوام.
‫جالبه که من و تو انقدر شبیه همیم.
‫اصلاً هم نیستیم. ‫تو مردم رو مریض و تنها می‌کنی.
‫من هیچ‌کس رو مجبور به انجام هیچ کاری نمی‌کنم.
‫دوستت جینو ‫تا فرصت همکاری با ما پیش اومد
‫با کله اومد.
‫این تنهاییِ وحشتناک...
‫اینکه کسی رو نداشته باشی باهاش حرف بزنی، ‫کسی نباشه که بهش گوش بدی،
‫حتماً مثل شکنجه‌ست.
‫از من چی می‌خوای؟
‫چه خوب که پرسیدی. بهت می‌گم.
‫ما دیگه خسته شدیم ‫از بس که از این آدمای بی‌نظم،
‫ساعت‌ها و روزها رو دریافت کردیم.
‫خیلی بهینه‌تره که زمان رو از منبعش برداشت کنیم.
‫و تو،
‫دقیقاً می‌دونی منبعش کجاست.
‫- استاد هورا. ‫- ما رو با هم آشنا کن.
‫اون‌وقت دیگه هیچ‌کدوم از دوست‌هات مجبور نیستن ‫برای ما زمان پس‌انداز کنن.
‫می‌تونی همه‌شون رو پس بگیری.
‫نه.
‫امیدوار بودم بتونم تو و دوست‌هات رو ‫دوباره دور هم جمع کنم.
‫متأسفانه...
‫انگار دیگه قرار نیست ببینی‌شون.
‫کاسیوپیا.
‫باید بریم.
‫[نگران نباش]
‫- استاد هورا! ‫- مومو.
‫متوجه نمی‌شم.
‫- اونا پودر شدن. ‫- اینجا نمی‌تونن بلایی سرت بیارن.
‫حتی نمی‌تونن بیان تو.
‫زمان توی خیابون «هرگز» کلاً برعکس عمل می‌کنه.
‫اون خاکستری‌ها...
‫سرتاپا از زمان درست شدن، عزیزم، ‫برای همین، مثلِ...
‫مثل هوایی می‌مونن که ‫از یه بادکنکِ ترکیده، خالی می‌شه.
‫اگه زمان همه‌جا برعکس عمل می‌کرد، ‫مطمئناً تمام خاکستری‌ها نابود می‌شدن.
‫فکر خوبیه، ولی متأسفانه نه.
‫جریانِ معکوسِ زمان ‫فقط توی خیابون «هرگز» عمل می‌کنه.
‫استاد هورا. نمی‌تونی زمان رو متوقف کنی؟
‫- تا حالا سابقه نداشته. ‫- ولی شدنیه؟
‫فرضاً آره. زمان متوقف می‌شه اگه من...
‫- ...بخوابم. ‫- تا حالا هیچ‌وقت نخوابیدی؟
‫[باورنکردنیه]
‫و وقتی بیدار بشی، زمان دوباره راه می‌افته؟
‫خب، خطرش همین‌جاست. اگه زمان وایسته، ‫تمام چیزهای دیگه هم وایمیسته.
‫حتی ساعت‌های من. ‫پس هیچی نمی‌تونه بیدارم کنه.
‫دنیا برای همیشه از حرکت می‌ایسته.
‫- باید یه راهی باشه. ‫- هوم.
‫آره خب!
‫آره!
‫گل! ‫خودشه.
‫اگه زمان متوقف شه،
‫بازم یه دونه «گلِ ساعت» به وجود میاد.
‫که یعنی، کسی که اون رو نگه داره،
‫می‌تونه آزادانه حرکت کنه، ‫ولی دقیقاً فقط برای یک ساعت.
‫- توی اون یک ساعت چی می‌شه؟ ‫- خاکستری‌ها نمی‌تونن زمانِ جدیدی بدزدن.
‫پس اون شخص، باید جلوشون رو بگیره ‫و نذاره به ذخایرشون دسترسی پیدا کنن.
‫- چطوری؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ولی اون شخص باید تعقیبشون کنه
‫و بفهمه تمامِ اون زمان‌های دزدیده‌شده رو ‫کجا نگه می‌دارن.
‫و به‌محض اینکه منبع رو پیدا کردی، ‫فقط کافیه لمسش کنی،
‫این کار، زمان رو راه میندازه ‫و دوباره منو بیدار می‌کنه.
‫دارم در معرض خطر بزرگی قرارت می‌دم.
‫تنها شانسمونه.
‫به‌محض اینکه زمان وایسته،
‫فقط همین یک ساعت باقی می‌مونه.
‫خیلی مهمه که زمانِ دزدیده‌شده رو
‫قبل از اینکه این گل پژمرده بشه ‫به دنیا برگردونی.
‫۶۰ دقیقه وقت داری، بعدش گُله از بین می‌ره.
‫باید همیشه با بدنت در تماس نگه‌ش داری.
‫در غیر این‌صورت، تو هم...
‫برای همیشه خشکت می‌زنه.
‫دنیا روی تو حساب می‌کنه. شجاع باش.
‫جریانِ معکوسِ زمان! ‫حیف شد واقعاً.
‫خیلی‌خب.
‫حالا ببینیم «خواب»...
‫انقدر که تعریفش رو می‌کنن، معرکه هست یا نه.
‫به نظر امن میاد.
‫بریم تو.
‫[از اینجا برو]
‫وای نه!
‫پخش شید. ‫هورا و دختره رو پیدا کنید.
‫استاد هورا!
‫دیگه می‌تونی بیای بیرون.
‫خجالت نکش.
‫اون زمان رو متوقف کرده.
‫ببین.
‫- دیگه هیچی حرکت نمی‌کنه. ‫- خالی شد.
‫اون مردکِ لوسِ مسخره، ‫منبع تغذیۀ زمان رو قطع کرده.
‫نمی‌تونم بازش کنم.
‫- خالی شد. ‫- گروهبان.
‫توی اسپریِ خاکستریِ تو، چقدر زمان مونده؟
‫حدود هفت دقیقه، چطور مگه؟
‫بیا اینجا عزیزم، بذار یه نگاهی بندازم.
‫یه لحظه.
‫باید بریم سراغ خزانه‌مون. سریع!
‫خالی شد.
‫هی! گل! ‫گل رو بده به من!
‫هی!
‫بده‌ش من.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم!
‫بهش نیاز دارم.
‫بپو.
‫واقعاً شرمنده‌ام، بپو.
‫همه‌ش فکرِ من بود. منو ببخش.
‫وای نه.
‫خونسرد باش.
‫قدم‌به‌قدم!
‫بعداً می‌بینمت، رفیق.
‫وای!
‫می‌خوام از تک‌تکِ شما...
‫نهایت تشکر و قدردانی رو بکنم.
‫تعهد و سختکوشی شما ‫ستون‌های اصلی موفقیت ما بود.
‫- پس ممنونم. ‫- خالی شد.
‫خوشبختانه...
‫وقتی استاد هورا زمان رو متوقف کرد
‫تا ما رو از گشنگی بکُشه، ‫درِ خزانه باز بود!
‫بنابراین هنوز به ذخایرمون دسترسی داریم.
‫اما تعدادمون زیاده،
‫و پس‌اندازمون محدودیت داره.
‫پس برای اطمینان از بقامون...
‫- خالی شد. ‫- ...یه بازی می‌کنیم.
‫خالی شد.
‫شماره‌های زوج
‫همین الان زمان باقی‌موندۀ بغل‌دستی‌شون رو می‌گیرن.
‫- خالی شد. ‫- خالی شد.
‫خالی شد.
‫بیاید جلو.
‫برای کسایی که باقی موندن ‫ذخایرِ موجود، تا مدت خیلی زیادی کافیه.
‫با اون گلبرگ‌هاشون، بیشتر از من دَووم میارن.
‫خالی شد.
‫«درِ خزانه رو ببند».
‫ولی... درِ خزانه هم از حرکت وایستاده و بازه.
‫«از گل استفاده کن».
‫- خالی شد. ‫- حالا سهمیه‌تون رو می‌گیرید.
‫خالی شد.
‫بیاید.
‫- بچه‌ها، نوبتی یه گلبرگ بردارید. ‫- خالی شد.
‫عجله نکنید، دوستان.
‫- خالی شد. ‫- خالی شد.
‫خالی شد.
‫یه دونه یه دونه بردارید.
‫بسه، همین باید کافی باشه.
‫بگیریدش!
‫گل رو ازش بگیرید!
‫برای باز کردنِ در، بهش نیاز داریم.
‫نذارید فرار کنه! ‫ما گل رو لازم داریم.
‫بگیریدش!
‫نذارید در بره!
‫دخترکِ لوس!
‫بیا اینجا.
‫پیداش کنید!
‫تموم شد، دختر جون.
‫یالا. بده‌ش من.
‫نه، نه، نه!
‫خالی شد.
‫ظاهراً وقت جفتمون تموم شده.
‫اون آخرین گلبرگه.
‫آخرین دقیقۀ این دنیا.
‫بده‌ش من.
‫تمام عزیزانت...
‫همۀ دوست‌هات، ‫هیچ‌کدومشون دیگه بیدار نمی‌شن،
‫و مقصرش فقط و فقط تویی!
‫- بده‌ش من. ‫- خالی شد.
‫دخترۀ احمق.
‫نه، نه. هنوز خیلی زوده.
‫خواهش می‌کنم...
‫- خالی شد. ‫- نه.
‫نه.
‫تو باعث شدی زمان از دستم بره.
‫اون گلبرگ رو بده من.
‫خواهش می‌کنم، بده‌ش من.
‫- حق منه! ‫- نه، نیست.
‫خواهش می‌کنم.
‫[پوف]
‫[زود باش]
‫و به لطف مومو،
‫زمان به همه‌چیز و همه‌کس برگشت.
‫آه!
‫هیچ‌کس متوجه نشد ‫که دنیا برای یک ساعت متوقف شده بود.
‫برای اونا، تمام این ماجراها، ‫فقط توی یه چشم به هم زدن اتفاق افتاد.
‫با‌این‌حال، یه چیزی تغییر کرده بود.
‫آدما یه‌دفعه از ته قلبشون فهمیدن
‫که عمر و زمانشون توی کرۀ زمین
‫حقیقتاً بسیار ارزشمنده.
‫وقتِ خداحافظیه.
‫هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم، کاسیوپیا.
‫باشه.
‫دارم بلند می‌شم، باور کن!
‫ولی خواب...
‫واقعاً حیرت‌انگیزه.
‫مومو!
‫بپو!
‫- لیلیانا! ‫- مومو!
‫مومو!
‫سلام! پائولو.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫عیبی نداره.
‫چه جمعیتی اومده!
‫می‌گن یه راهنمای تورِ خیلی خوب هست.
‫شاید یه روز دوباره برگردم.
‫هیچ عجله‌ای نیست.
‫جینو، پس اینجایی.
‫اینکه چطوری از این زمان استفاده کنید،
‫حالا چه فرداش باشه، چه یک‌ساعت بعد،
‫یا حتی پنج‌دقیقه بعد،
‫خب، اونش کاملاً به خودتون بستگی داره.
‫فقط لطفاً...
‫ازش لذت ببرید.
‫ما فقط «زمانِ حال» رو داریم.
‫«ترجمه از محمد سید»