‫زندگی یعنی ریتم.
‫قلب
‫مثل یه طبله.
‫اما مرگ فقط سکوت رو می‌شناسه.
‫واسه خام کردنِ مرگ
‫باید عاشقش باشی
‫کنارش دراز بکشی.
‫واسه سه روز،
‫باید قلبِ تپنده و خون‌آلودت رو بهش بدی
‫تا وقتی که مرگ گوش دربیاره
‫تا وقتی که مرگ گرم بشه
‫تا وقتی که یه اخگر جرقه بزنه
‫طبلِ مرده شروع به کوبیدن کنه
‫و خونِ روشنایی
‫همه جا رو پر کنه.
‫هی، میکی. امشب میای پارتی؟
‫راستش من تابستون رو زودتر شروع کردم، ‫واسه همین امروز دیگه نیستم.
‫چی؟ مگه امتحان نهایی نداری؟
‫امم، چرا، یکی دو تا هست، ولی خب،
‫استادام اجازه دادن زودتر امتحان بدم.
‫خوبی؟
‫آره.
‫دوباره برگشته؟
‫نه.
‫ردیفم.
‫آره، خوبم.
‫خوبه.
‫خب، بسیار خب.
‫پس حدس می‌زنم سپتامبر می‌بینمت.
‫آره، سپتامبر می‌بینمت.
‫سلام بابا.
‫باشه، الان میام پایین.
‫منم دوستت دارم.
‫این دو هفته آخرِ مدرسه چطور گذشت؟
‫خوب بود. آره.
‫یه یادداشت به دستم رسید.
‫با دوستات در این باره حرف زدی؟
‫اونا درباره کاری که داریم می‌کنیم چی می‌گن؟
‫چیز خاصی نمی‌گن.
‫باهاشون در این باره حرف نمی‌زنی؟
‫نه واقعاً. نه.
‫چرا نه؟
‫آخه این حرفا ‫زیاد به دردِ بچه‌دانشجوها نمی‌خوره.
‫درک می‌کنم.
‫پسر، موهات چه زود بلند شد.
‫ولی دلم واسه اون تیپِ «کوجک»ت تنگ می‌شه.
‫کوجک دیگه کیه؟
‫یه یاروی کچلی بود که ‫همیشه آب‌نبات‌چوبی می‌مکید.
‫خودت چی؟ چه خبر؟
‫بازسازیِ انبار رو تموم کردم.
‫یک سال و نیم برزخی بالاخره تموم شد.
‫خب، بالاخره سنگ رو رسوندی بالای تپه.
‫خسته نباشی.
‫خب، تو خودت بهتر از هر کسی می‌دونی.
‫کار هیچ‌وقت تمومی نداره.
‫اونجا که سوسک‌ها وزوز ‫می‌کنن و کرم‌ها می‌لولن.
‫آوازِ پوسیدگی.
‫قافیه‌ای که باهاش کار می‌کنن.
‫حواریونِ ویرانی.
‫خدایانِ کوچیکِ تولد.
‫خاطرات این استخون‌های خشک رو رها نمی‌کنن،
‫وقتی ماه‌ها پیش، سایه از راه رسید.
‫یه تنِ خبیث که حالا فراموش شده.
‫زود یادت بیاد که زندگی همون مرگه.
‫متاسفم که یه سری از اون ‫قضایای بیمه افتاد گردنِ تو.
‫بیمه مدرسه‌م قرار بود همه چی رو پوشش بده
‫ببین دختر....
‫باید می‌تونستم همه اون ‫مزخرفات رو برات ردیف کنم.
‫من اصلاً توی این کاغذبازی‌ها افتضاحم.
‫سعی کردم با یه سری از ‫اون هزینه‌های جانبی بجنگم،
‫- چون قرار نبود که... ‫- هی. خواهش می‌کنم.
‫خب، ممنون که همه‌ش رو پرداخت کردی.
‫میکی.
‫و ممنون که توی این مورد بهم اعتماد کردی.
‫کنجکاوم بدونم... ‫چطوری این خانم رو پیدا کردی؟
‫خب، راستش خودش باهام تماس گرفت.
‫- یعنی چی؟ چطوری؟ ‫- سلام. چی براتون بیارم؟
‫- چیزبرگر مخصوص. ‫- چیزبرگر مخصوص، لطفاً.
‫اوکی. واسه ماهیگیری اومدین؟ یا کمپ زدن؟
‫نه، فقط واسه گرفتنِ بیماری «لایم» اینجاییم.
‫اوه، خب، ‫واسه این کار جای کاملاً درستی اومدین.
‫خب، چطوری... چی؟ بهت ایمیل زد؟
‫می‌دونی، اینجا منو یادِ تمام اون ‫غذاخوری‌هایی می‌ندازه که
‫قبل از بازی‌های فوتبالم می‌رفتیم.
‫یادته؟ خیلی خوش می‌گذشت.
‫آره، یادمه.
‫این یعنی قراره دوباره قبلِ بازی بری گند بزنی
‫- توی دستشویی زنونه؟ ‫- آره دیگه. مثل جکسون پولاک، عزیزم.
‫اون چیزبرگره زیاد بهت نساخت، نه؟
‫نه.
‫اگه می‌خوای بالا بیاری، ‫می‌تونم سطل یخ رو بیارم.
‫نه، خوبم.
‫یادمه یه بار
‫هیکل مامان رو به گند کشیدم.
‫اون تاب لاستیکی که قدیما داشتیم رو یادته؟
‫آره، یادمه.
‫خب، ازش خواستم منو بچرخونه و بچرخونه
‫و اونم همین کار رو کرد.
‫و حدس بزن چی شد.
‫قشنگ کل هیکلش رو به گند کشیدم.
‫معلومه از اون چیزایی بوده ‫که مامانت عاشقش بود.
‫آره، واقعاً بود.
‫بهم گفت خیلی خنده‌داره ‫و حتی عاشقِ استفراغمه.
‫آره، اخلاقش همین‌طوری بود.
‫خیلی خب
‫اون خانم گفت که می‌خواد ‫فردا یه زمان خیلی مشخصی
‫اونجا باشیم.
‫پس بیا زود بیدار شیم.
‫همه‌کاره تویی، بچه.
‫فقط یه سقلمه به من بزن، من پایه هستم.
‫- حله؟ ‫- حله.
‫شب خوش.
‫داشتی خوابیدنم رو نگاه می‌کردی؟
‫نه.
‫آره، شاید. نمی‌دونم... حاضری بریم؟
‫♪ صورتت رو دیدم، درخشش رو دیدم ♪
‫♪ صدات رو شنیدم، گریه‌هات رو دیدم ♪
‫♪ محو نشو عزیزم، برگرد خونه ♪
‫♪ تو محو نشو عزیزم، برگرد به خونه ♪
‫♪ چشمام رو بستم و پروازت رو دیدم ♪
‫♪ نفسم رو حبس کردم و امیدوار بودم ‫زمان فقط یه دروغ باشه ♪
‫♪ صدات رو می‌شنوم که زمزمه می‌کنی ♪
‫میکی، مطمئنی می‌دونی کجا داری می‌ری؟
‫تمام طول مسیر حتی یه نگاه به نقشه ننداختی.
‫آره، بلدم.
‫اون می‌دونه که منم باهات میام؟
‫- عالی شد. ‫- بابا، من می‌خوام این کار رو انجام بدم.
‫می‌دونم شبیه کلاهبرداریه.
‫خودمم شک دارم جواب بده.
‫اما باید امتحانش کنم.
‫خیلی خب.
‫می‌دونم گفتی کنجکاوی نکنم یا چیزی نپرسم،
‫اما چطوری قراره هزینه‌ش رو بدیم؟
‫بیمه ما رو قبول می‌کنه؟
‫- نیازی بهش نیست. ‫- چطور مگه؟
‫چون داره مجانی انجامش می‌ده.
‫نگران نباش.
جدی می‌گی؟
‫هیچ‌چیزی مجانی نیست.
‫هیچ‌وقت.
‫خب، این یکی هست.
‫بپیچ راست و برو بالای این تپه خاکی.
‫♪ این عشق مثل قتله ♪
‫♪ اوه، این عشق مثل قتله ♪
‫واقعاً معرکه و خفنه.
‫عجب کوهی از سنگه.
‫و اون خونه
‫من... فقط
‫بابا، این فوق‌العاده‌ست.
‫این واقعیه.
‫واقعیه. پناه بر خدا.
‫انگار... یه جورایی
‫شدیداً برام آشناست.
‫مطمئنی همینه دیگه، نه؟
‫باورم نمی‌شه الان اینجام.
‫بسیار خب،
‫حاضری بریم تو؟
‫اوکی. بیا بریم.
‫دقیقاً سرِ وقت.
‫خوش اومدین.
‫سولویگ، باعث افتخاره که از نزدیک می‌بینمت.
‫به صورت حضوری.
‫ایشون هم بابام، جیک هستن.
‫از دیدنتون خیلی خوشبختم.
‫بفرمایین.
‫این بی‌نظیره.
‫چه پروانه قشنگی.
‫زنده‌ست؟
‫نه.
‫حیف شد.
‫مرده‌ش هم به اندازه زنده‌ش قشنگه.
‫اجازه بدین اتاق‌هاتون رو بهتون نشون بدم.
‫اینجا خیلی باحال‌تر از اتاق خوابگاه منه.
‫اتاق پدرت رو هم بهش نشون می‌دم.
‫سنتیه.
‫بالا دستشویی ندیدم.
‫پایینه؟
‫مگه خرس تو جنگل دستشویی نمی‌کنه؟
‫خرس مگه جای دیگه‌ای هم داره؟
‫می‌دونی که این کار آسون نیست؟
‫خب، هیچ‌وقت نبوده.
‫اما اون دخترِ سختی‌کشیده‌ایه.
‫من دارم درباره تو حرف می‌زنم.
‫ببین
‫من اینجام چون این موضوع واسه میکی مهمه.
‫پس واسه این سه روز، من و تو فقط باید
‫تظاهر کنیم.
‫این درست نیست.
‫مرگ داره توی وجودش رشد می‌کنه،
‫اما در کمال ناباوری، همین مرگ ‫معنای زندگی رو بهش هدیه داده.
‫ولی واسه تو، ‫فقط ترس از دست دادن به همراه داشته
‫و ایمان رو ازت گرفته.
‫اونا با التماس اومدن، ‫از شرم خمیده شده بودن.
‫ایمانشون رو زیر پا گذاشتن ‫در مسیری که به خارهای من ختم می‌شد.
‫چقدر راحت شاخه‌های تُردِ ‫یه درختِ بی‌ریشه خم می‌شن
‫و توی بادِ صادق می‌شکنن.
‫زنی که هنوز کامل زن نشده بود، ‫نورش رو به خاموشی بود.
‫و یه نوزادِ ساکن، سرد و بی‌روح توی رَحِم.
‫یه لنگرِ تنها که از تاریکی می‌ترسید.
‫و مادرش رو با خودش به اعماق می‌کشید.
‫طرد شده.
‫سال‌ها بدنامی.
‫چیزی رو بهشون دادم که با التماس خواستن.
‫دانشی که ازش متنفر بودن.
‫جادویی که ازش می‌ترسیدن.
‫برای اینکه سبیلِ مرگ رو چرب کنم،
‫تا بتونم یه زندگی رو از چنگش دربیارم.
‫تیز، مثل سوزنِ خیاطی.
‫کوک به کوک.
‫وادی به وادی.
‫دوختنِ پارچهِ تَن به روح.
‫یه خراش برای بریدن.
‫اشک‌هایی که فرو می‌ریزن ‫و اعماق رو سیراب می‌کنن.
‫عقربه‌های زمان با کلک کوک شدن.
‫اما طلسم‌های خون... اونا باید پاک باشن.
‫تا مُرده رو فریب بدن و زنده رو نجات بدن.
‫نگاهِ نهفته در پسِ پرده، عشقی نداره.
‫نفرتی هم نداره.
‫نه عشقی
‫نه نفرتی.
‫چیزی رو که ازم خواستن بهشون دادم.
‫و اون نجات پیدا کرد.
‫اولین بار کی فهمیدی که سرطان داری؟
‫آه، سرطان؟
‫امم، وقتی ۱۵ سالم بود.
‫شانس زنده موندنم ۵۰-۵۰ بود، که یعنی
‫و بعدش... دوباره برگشت.
‫و اونا گفتن که...
‫کمتر از شش ماه فرصت دارم، پس
‫- اون؟ ‫- تومور.
‫آه. خوره. بله.
‫خرچنگ؛ چیزی که شفادهنده بزرگ، بقراط، ‫این‌طور صداش می‌کرد،
‫چون شکلش رو به این ‫موجود دریایی تشبیه کرده بود.
‫بدنه سخت، با پاهایی که ‫کج و معوج رشد می‌کنن.
‫من تا حالا دریا رو ندیدم.
‫آه. من عاشق اقیانوسم.
‫اطلس رو دیدم، آرام رو هم همین‌طور.
‫دوست دارم یه روزی برم مدیترانه
‫یا دریای سرخ.
‫اما، امم
‫مامانم منو برد به کارائیب.
‫خوش گذشت.
‫- برام بگو. ‫- اوه
‫آبی‌ترین آبی‌ای هست که می‌تونی تصور کنی.
‫و وقتی توش شنا می‌کنی، ‫حسِ یه آغوشِ گرم و خیس رو داره.
‫ممنونم.
‫چقدر زیباست.
‫درخت‌ها آسمون رو به زمین پیوند می‌دن.
‫ریشه‌هایی که چنگ زدن توی خاک.
‫برگ‌هایی که به سمتِ آسمان بالا رفتن.
‫هیچ جدایی‌ای در کار نیست.
‫و این‌گونه آغاز می‌کنیم.
‫اجازه هست؟
‫- عقیم. ‫- آره. واژه مورد علاقه‌م نیست.
‫همه چی رو درآوردن.
‫اگه اهلِ رابطه بودم، روش پیشگیریِ ‫خیلی خوبی می‌شد.
‫بی‌ثمر.
‫اما باز هم، یه درخته.
‫دستت رو بده به من.
‫این انگشتر نمادِ یه پیونده.
‫دو دایره، یک روح.
‫بسته شده در آستانه زندگی و مرگ،
‫جایی که یکی تموم می‌شه، اون یکی شروع می‌شه.
‫بعد از مرگ، خونِ زندگی جاری می‌شه.
‫خب. اون حرکت واقعاً عجیب و مزخرف بود.
‫- آره. ‫- فکر کنم بهتره بزنیم به چاک.
‫بابا
‫اون راست می‌گه. من عملاً مُردم.
‫علم بهم می‌گه که مُردم.
‫و اون داره بهم می‌گه که مجبور نیستم بمیرم.
‫من هنوز نمی‌خوام بمیرم.
‫می‌تونیم بریم پیش یه دکتر دیگه.
‫می‌تونیم یه راه دیگه
‫اون راه‌ها رو رفتیم. رفتیم.
‫و جواب نداد.
‫شاید فقط به اندازه کافی تلاش نکردیم.
‫آخه تا کی قراره توی این ‫اردوی جادوگریِ لعنتی بمونیم؟
‫می‌گه می‌تونه این کار ‫رو توی سه روز انجام بده.
‫این واقعاً مسخره‌ست.
‫چرا این‌قدر عجیب و غریب حرف می‌زنه؟
‫همه‌ش چرت و پرته. چرت و پرتِ محض.
‫واقعاً هست؟
‫اصلاً گیرم که مجبور شیم لخت برقصیم
‫زیر نورِ ماه با یه زنِ روانی، خب که چی؟
‫نمی‌دونم، عیبی نداره. من
‫حاضرم انجامش بدم.
‫شک کن ولی انجام بده، رفقا.
‫میک...
‫من پشتتم، باشه؟
‫می‌خوام این کار رو باهات انجام بدم.
‫بابت اون حرفم معذرت می‌خوام.
‫کدومتون می‌خواید دعا بخونید؟
‫نه، ممنون.
‫- اجازه هست؟ ‫- حتماً.
‫توی تاریکی، سایه‌های گرسنه می‌خزن.
‫تشنه‌ی درو کردن یه روح.
‫تاریکی روز رو می‌کشه، اما نور چابکه.
‫اومده تا مریض رو فریب بده.
‫استخون‌های غم و جراحت رو نگه دار.
‫کرم‌های توی سیاه‌ترین خاک رو بخور.
‫برکت بده به ماری که اونجا لونه کرده،
‫حلقه زده بینِ ریشه‌ها و هوا.
‫هرچند زیر خورشید عذاب می‌کشه،
‫اما نفسِ شب به زودی از راه می‌رسه.
‫این غذا به نظر عالی میاد.
‫چی هست؟
‫هدیه‌های جنگله.
‫می‌دونی، اگه بخوای، ‫من می‌تونم یه توک پا برم تا شهر
‫و یه سری خورد و خوراک بگیرم.
‫من زیاد اهلِ گیاهخواری نیستم.
‫خودت نمی‌خوری؟
‫من موقع حرف زدن، هوا رو می‌خورم.
‫عجب شعبده‌بازی‌ای!
‫اوه. تو به جادو اعتقاد داری؟
‫- نه، ندارم. ‫- اوه، پس کودکِ درونت مُرده.
‫- چی؟ ‫- توی جادو، اون کودک جاودانه زندگی می‌کنه.
‫حتی مرگ هم دشمنی بزرگتر از اون نداره.
‫چشمات رو ببند.
‫و تو هم همین‌طور.
‫بفرمایید، بخورید.
‫یک روز برای مردن.
‫سه روز برای برخاستن.
‫هی.
‫وای، پناه بر خدا! بابا!
‫زهره‌ترکم کردی!
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره یه لحظه بیام تو؟
‫نه.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫فقط... یه کم عجیبه.
‫خوابم نمی‌بره. روی یه بومِ قدیمی خوابیدم.
‫حداقل تو این خزه‌های نرم رو داری.
‫خب... منم خوابم نمی‌بره.
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫یادت میاد
‫یه زنی توی بخش شیمی‌درمانی بود ‫به اسمِ سیندی دوک؟
‫آره، یادمه.
‫زنِ خیلی مهربونی بود.
‫یه دختر کوچولویِ ناز هم داشت.
‫خب
‫یه روز که داشتیم با هم ‫داروهامون رو تزریق می‌کردیم،
‫برگشت رو به من و گفت:
‫«من برات دعا می‌کنم.
‫برام دعا میکنی؟
‫اما بابا، من
‫من به دعا اعتقاد ندارم.
‫من همیشه به «ایمان» اعتقاد داشتم.
‫و وقتی مردم دعا می‌کنن،
‫دلیلش اینه که ایمانشون کمه.
‫ایمان ندارن که
‫زندگی همون چیزی رو بهت می‌ده که قراره بده.
‫و مرگ همون چیزی رو میاره که قراره بیاره.
‫سیندی دوک مُرد، اما من نه.
‫به خاطر این نیست که دعا نکردی، بچه.
‫شاید هم باشه.
‫شاید اون اون‌قدر به دعا ایمان داشت ‫که براش جواب داد.
‫من از اینکه مرگ چی هست نمی‌ترسم.
‫زندگی هدیه‌ی فوق‌العاده‌ای بوده.
‫مطمئنم مرگ هم همین‌طوره.
‫اما تا پایِ جون می‌جنگم
‫تا این زندگی رو تا جایی ‫که می‌شه طولانی‌تر کنم،
‫چون مرگ می‌تونه منتظر بمونه.
‫پس
‫می‌خوام از رو دستِ سیندی ‫دوک بنویسم و ایمان بیارم.
‫ایمان به این خزه‌ها و این تختِ درختیِ لعنتی.
‫و به سولویگ.
‫و به مگس‌هاش.
‫می‌خوام به همه‌شون ایمان بیارم.
‫واقعاً تحسینت می‌کنم.
‫من مدام دارم ازت یاد می‌گیرم.
‫دوستت دارم.
‫حقیقت توی خواب‌ها پنهان نمی‌شه.
‫اون آروم یه جا نشسته
‫و تماشا می‌کنه.
‫هرزه
‫با شکوه.
‫مثل طنینِ ناله‌ی ارواح که توی دره می‌پیچه
‫درست زیرِ سایه‌ی نور
‫و توی رودخونه‌ی پایین‌دست ناپدید می‌شه
‫دور می‌شه، بدون اینکه شنیده بشه
‫توی خواب‌ها، جرم همون عشقِ خالص و پنهانه.
‫که از بین سایه‌ها می‌خزه، ‫تا وقتی که پرده کنار بره.
‫بازتاب‌ها می‌درخشن و مرگ دوباره می‌میره.
‫چیزی رو که خواستن، بهشون دادم.
‫مرگ هم بخشش‌هایی داشت.
‫کُندیِ زمان.
‫بارِ خاطراتی که زیرِ مهربونیِ سنگ، خفه شده.
‫تصفیه‌حساب.
‫یه بدهیِ ساده از جنسِ سکوت.
‫در حالی که من توی خاک، موسیقی می‌سازم.
‫مثل سوسک و کرم.
‫هدیه‌ی کوریِ اونا، ‫وقتی من توی تاریکی شیطنت می‌کنم.
‫نادانیِ اونا، وقتی من گور رو فریب می‌دم ‫و شب رو وسوسه می‌کنم.
‫تصفیه‌حساب.
‫جونی در برابرِ جونی.
‫صبح بخیر. فکر کردم ‫اولین نفری‌ام که بیدار شده.
‫گرسنه‌تونه؟
‫خب، اگه قهوه تلخ داشته باشی خیلی می‌چسبه.
‫یه چایِ دبش و مشتی چطوره؟
‫اندازه‌ی قهوه آدم رو می‌پرونه؟
‫می‌پرونه؟ آره، شک نکن.
‫پس امتحانش کنیم.
‫نیاز دارم موتورم روشن شه.
‫ریشه‌ی درختِ شوکرانه.
‫مگه سمی نیست؟
‫اوه، گیاه شوکران آره، سمیه.
‫اما این از درختِ شوکرانه.
‫البته سمی میشه، اگه کسی کیمیاگریِ ‫درستِ دم کردنِ یه نوشیدنیِ شیرین رو بلد نباشه.
‫عالی شد.
‫دوست من، تفاوتِ بینِ سم و دارو
‫توی دوزِ مصرفشه.
‫می‌دونی، راستش من فقط ‫دنبالِ یه قهوه تلخِ ساده بودم.
‫نه دارویی واسه چیزی.
‫خب، شاید اون‌قدر نگرانِ دخترت بودی،
‫که نفهمیدی خودت هم به درمان نیاز داری.
‫درمانِ چی؟
‫غم، تنهایی، خشم، ترس.
‫و این قراره همه‌ی اینا رو خوب کنه؟
‫ممکنه.
‫هی بچه، بیا پایین اینجا.
‫داره برامون یه معجونِ فوق سمی درست می‌کنه
‫که همه‌ی حس‌های بد رو خوب می‌کنه و ‫گیراییش از قهوه تلخ هم بیشتره.
‫- تو هم باید یه فنجون با ما بخوری. ‫- نه.
‫اوه! عجب گیرایی داره.
‫لابد خیلی سالمه چون مزه‌ش افتضاحه.
‫توی جنگل غذا می‌خوری.
‫اوه، لعنتی.
‫اوه، لعنت!
‫خدا لعنتش کنه!
‫لعنتی!
‫چشمات رو ببند.
‫خرچنگت رو بهم نشون بده.
‫می‌گن یه تومور اینجا هست
‫تقریباً به اندازه‌ی یه سیب.
‫یه سیبِ اون‌قدر شیرین که بشه خوردش.
‫همه‌ش چرته.
‫اوه، اما واسه اینکه اون ‫خباثت رو از پا دربیاری،
‫باید یه ذره هم که شده عاشقش باشی.
‫- این چیه؟ ‫- آبِ مقدس.
‫این آخرین چیزی بود که ‫از تو انتظار داشتم، سولویگ.
‫واسه درمان نیست. واسه تست کردنه.
‫قراره اتفاقی بیفته؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫آره، لابد قراره.
‫پس حواست رو بده به شکمت.
‫- قراره بسوزه؟ ‫- می‌سوزه؟
‫امم، هیچ ایده‌ای ندارم.
‫پس چرا حرف از سوختن زدی؟
‫نمی‌دونم، همین‌طوری... ‫مثلاً به خاطرِ فیلمِ «جن‌گیر».
‫شاید چون باور داری که ممکنه.
‫خب، لابد آره.
‫آره، باور دارم.
‫همین هم قراره اتفاق بیفته.
‫- چی؟ ‫- تو به آیین و مناسک اعتقاد داری.
‫- فقط همین؟ ‫- نه.
‫حالا این قمقمه‌ی حقیرِ آبِ بارون رو کنار می‌ذارم،
‫و یه رسمِ واقعی رو اجرا می‌کنیم.
‫- واسه خرچنگ بخون. ‫- چی؟
‫واسه خرچنگ بخون تا بخوابه.
‫چی بخونم؟
‫وقتی نوزاد بودی مامانت چی برات می‌خوند؟
‫یادم نیست. اما بابام برام می‌خوند.
‫واسه خرچنگ فرقی نمی‌کنه کی خونده.
‫♪ لولو داره میاد با کیسه‌ی خوابش ♪
‫♪ پس حواست باشه ♪
‫♪ اون برات یه بوسه می‌فرسته ♪
‫♪ توی موهات خواب می‌پاشه ♪
‫♪ اوه، اوه، اوه ♪
‫♪ نذار بفهمه بیداری، تا وقتی برسه ♪
‫وای. وای خدای من. اون چی بود؟
‫یه خرچنگِ گرسنه بیدار شده. ادامه بده.
‫♪ اگه جرئتش رو داری، باید سوارِ طلسم بشی ♪
‫♪ قراره پرواز کنی، مثل یه پرنده توی آسمون ♪
‫♪ لولو داره میاد با کیسه‌ی خوابش ♪
‫♪ پس حواست باشه ♪
‫♪ اون برات یه بوسه می‌فرسته ♪
‫آخ، دهنم سرویس! این دیگه چی بود؟!
‫یه کلک واسه فریب دادنِ خرچنگ.
‫نسلِ مار توی زمین گم شده،
‫اما هر چیزی که عزیز باشه، ‫به زودی پیدا می‌شه.
‫لعنتی!
‫خوبه.
‫توی اون چای چی بود؟
‫انرژی.
‫جان.
‫از اون چایِ پرجون به تو هم داد؟
‫خوبی؟
‫نه، خوب نیستم.
‫تمام صبح داشتم بالا می‌آوردم.
‫ولی خب، تو که به این اوضاع عادت داری،
‫پس من نباید گله کنم.
‫تو چی؟ تو چیکارا می‌کردی؟
‫پیشرفت.
‫بهش نشون بده.
‫لعنتی.
‫خوبه. این اتفاقِ خوبیه.
‫اصلاً شبیه چیزای خوب نیست.
‫بیشتر شبیه یه چیزِ وحشتناکه.
‫اون چیزِ وحشتناک... توی بدنِ اونه.
‫این واکنش، نشونه‌ی خوبیه.
‫- چطور مگه؟ ‫- خرچنگ زخمی شده.
‫چیزی که من می‌بینم اینه که میکی زخمی شده.
‫مگه خودت بدنِ دخترت رو پر از سم نکردی؟
‫منظورت شیمی‌درمانیه؟ آره، آره، کردیم.
‫و مگه از توش اون رو نسوزوندی؟
‫منظورت پرتودرمانیه‌؟ ‫خیلی بی‌رحمانه داری حرف می‌زنی.
‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟
‫اون تنها انتخابمون بود.
‫انتخابِ «من» بود. اما
‫آره، تنها انتخابم بود.
‫و شک هم ندارم بهش.
‫و تو اون درد رو بدون تردید پذیرفتی.
‫یه درمانِ وحشیانه رو قبول کردی، و شکست خورد.
‫خب، درمانِ منم دردناکه.
‫مرگ احمق نیست.
‫نمی‌شه با مهربونی گولش زد.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫می‌فهمم.
‫این کمک می‌کنه.
‫تا حالا دقت کردی هر وقت این دور و بره، ‫همه جا پر از مگس می‌شه؟
‫چون همه‌ش چرت و پرته.
‫اونا در حالی که غرق در آهک بودن اومدن، ‫یه بلایِ قدرتمند.
‫چطور دورویی‌شون رو به رخ می‌کشیدن، ‫توی اون پنهان شده بودن،
‫تا خودشون رو از طلسم‌هایِ مُردگان محافظت کنن.
‫نه! نهههههه!
‫نه، نه، نه، نه!
‫بچه‌م، نه!
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫آره.
‫این کار جواب می‌ده،
‫اما اگه جواب نداد، می‌خوای چیکار کنی؟
‫شاید بیام دنبالت.
‫اگه تو نبودی، دنبالِ مامانت هم می‌رفتم.
‫امکان نداره بذارم تنهایی توی ‫اون تاریکی سرگردان بشی، فقط
‫باید بیام دنبالت تا مطمئن شم حالت خوبه.
‫خب، لابد من اون موقع مُردم،
‫پس نمی‌تونم جلوت رو بگیرم، اما اگه ‫واقعاً مجبور شدی خودت رو بکشی،
‫چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫دقیقاً می‌دونم چطوری خودم رو بکشم.
‫می‌خوام مطمئن شم
‫که پزشک قانونی پدرش در بیاد.
‫واسه همین لبه‌ی یه پلِ خیلی بلند می‌ایستم،
‫یه طنابِ دار دور گردنم می‌ندازم،
‫یه عالمه قرص خواب می‌خورم،
‫رگِ دستم رو می‌زنم و کلی هم الکل می‌خورم،
‫و بعد یه تیر به مغزِ خودم شلیک می‌کنم
‫طوری که از پل پرت شم ‫پایین و طناب گردنم رو بکشه،
‫امیدوارم طناب پاره شه ‫و کلِ اون مسیر رو سقوط کنم
‫تا وقتی پزشک قانونی خواست بفهمه چطوری مُردم،
‫مجبور شه هفت تا علتِ مرگِ مختلف بنویسه.
‫وای خدای من، چقدر داغونه این نقشه.
‫فکر کنم بالاخره بتونم اسمم رو ‫توی کتاب رکوردهای گینس ثبت کنم.
‫خب، بیا امیدوار باشیم که مجبور نشی ‫یه خودکشیِ هفت‌گانه انجام بدی.
‫هوا، نفس... کدوم اول میاد؟
‫من توی شعرم دایره‌ها رو خم می‌کنم.
‫زمین با هوا وصلت می‌کنه و آتیش می‌سازن.
‫خاکستر، گلبرگ‌های مرگ روی توده‌ی هیزم.
‫خون، گوشت و استخون با هم برابری می‌کنن.
‫باد خاکستر رو می‌بلعه، ‫آروم می‌گیره و جدا می‌شه.
‫زندگی، مرگ... کدوم اول میاد؟
‫من تولد رو برعکس می‌کنم.
‫بوی خیلی خوبی می‌ده.
‫خب، شبیه گوشته، پس ممنون.
‫چه جور گوشتی هست؟
‫گوشت شکاره.
‫اومم. چه جالب. ‫تا حالا گوشت شکار نخورده بودم.
‫لطفاً از غذاتون لذت ببرین، ‫من باید برای کارِ فردا آماده بشم.
‫هی، به نظرت یه کم عجیب نیست؟
‫- چی؟ ‫- خب، اون که اصلاً غذا نمی‌خوره.
‫و منم هر چقدر می‌خورم، ‫باز دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫خب
‫باید اعتراف کنم، زیاد حالِ خوشی ندارم،
‫واسه همین این چیزا زیاد اذیتم نمی‌کنه.
‫خب، شاید به خاطرِ همین
‫جادو جنبل‌های مسخره‌ست که حالت بده.
‫بابا، خودت می‌دونی که دلیلش این نیست.
‫باشه، قبول.
‫اما اینجا که اصلاً اجاق گاز نداره.
‫آبِ لوله‌کشی هم نداره.
‫منظورم اینه که
‫اون اصلاً چطوری این گوشت رو پخته؟
‫راستش اون‌قدر گرسنه‌م بود ‫که حتی نخواستم بپرسم.
‫من نگرانی‌های بزرگتری ‫از شکمِ خودم یا تو دارم.
‫اصلاً می‌دونی ما چطوری سر از اینجا درآوردیم؟
‫نه.
‫اون توی خواب سراغِ من اومد.
‫توی یه خوابِ لعنتی.
‫زبونِ آتیش در دهانِ ماه،
‫خون و نطفه و زهدان و استخون.
‫رود جاریه، نهال در حالِ رشده،
‫بوی تعفنِ کرکسِ هار به مشام می‌رسه.
‫وقتی پرده‌ی شب کنار بره،
‫در سکوت پنهان شو، مثلِ یه تکه سنگ.
‫باشه، باشه، باشه.
‫هی.
‫شماها دارین چیکار می‌کنین؟
‫به تو هیچ ربطِ لعنتی‌ای نداره.
‫اتفاقاً خیلی هم به من ربط داره.
‫من الان اون‌قدر داغونم ‫که اصلاً حوصله‌ی اینو ندارم.
‫بیاین از اینجا بریم.
‫من نمی‌خوام برم. هنوز لیوانم پره.
‫این کار یه جورایی بی‌احترامیه.
‫به کی؟
‫به سولویگ.
‫بیاین از اینجا بریم.
‫برو گمشو، مرتیکه‌ی خُل!
‫- بابام نمیاد؟ ‫- نه.
‫نیاز داره یه مدتی تنها باشه.
‫خب، امروز روزِ سومه.
‫و روزِ طولانی‌ای هم خواهد بود.
‫می‌تونم بپرسم... داره جواب می‌ده؟
‫حالم افتضاحه، قشنگ داغونم،
‫ولی این یعنی داره اثر می‌کنه، نه؟
‫من
‫فقط، از کجا بفهمم که دیگه رفته؟
‫زندگی می‌کنی، عشق می‌ورزی،
‫پیر می‌شی و بعدش می‌میری.
‫و تمامِ اون زندگی ‫و تمامِ اون عشق‌هایی که داشتی
‫توی استخون‌هات لونه می‌کنن.
‫اونا خودشون می‌فهمن.
‫این چیه؟
‫یه نشونه‌ی خوبه.
‫خون داره به جریان می‌افته.
‫سولویگ
‫چرا داری این کار رو برام می‌کنی؟
‫چون خودت خواستی.
‫یعنی فقط از روی مهربونیِ قلبت؟
‫نه.
‫پس چرا؟
‫من صدات رو شنیدم، و تو هم صدای منو شنیدی.
‫نمی‌فهمم.
‫نفرینِ تو، هدیه‌ی منه.
‫چشمات رو ببند.
‫سرت رو بگیر عقب.
‫به هیچ‌چیزی فکر نکن.
‫پاها را در روشنایی فرو کن ‫و عمق تاریک شب رو کامل ببلع.
‫زخمِ خار، طلسمِ رها شده.
‫در نیمه‌نور بیدار شو.
‫زمان پریشان شده.
‫این بازی باید تموم شه.
‫قیافت وحشتناک شده.
‫اون باهات چیکار کرده؟
‫خیلی خب.
‫من تا الان با این خیال‌پردازی‌های تو
‫همراهی کردم، دیگه کافیه.
‫چیزی به اسمِ جادو وجود نداره.
‫اون قرار نیست تو رو خوب کنه.
‫می‌دونم دلت می‌خواست باور کنی ‫که این راه جواب می‌ده،
‫اما حقیقت اینه که اون یه شیاده،
‫و فقط داشته تو رو سنگ روی یخ می‌کرده.
‫و ببین بچه، من سعی کردم باهات راه بیام،
‫اما همیشه تابلو بود ‫که همه‌ی اینا چرت و پرته.
‫تو تمامِ این مدت فقط داشتی ‫شوخی می‌کردی و تیکه می‌انداختی،
‫اصلاً هیچ‌کدومِ اینا رو جدی نگرفتی.
‫و من نمی‌خوام به خاطرِ تو بمیرم.
‫پس ازت می‌خوام که بری.
‫برو یه همبرگرِ لعنتی کوفت کن.
‫اوه، آخه تو از من چه غلطی می‌خوای بکنم؟
‫بگو چه غلطی می‌خوای منِ لعنتی انجام بدم؟
‫می‌خوای همه‌ش برات گریه و زاری کنم؟
‫منم به اندازه‌ی کافی گریه کردم.
‫می‌دونم این موضوع برات مهم بود.
‫اما من باباتم. ما یه تیمیم.
‫ما هیچ تیمی نیستیم.
‫من توی این قضیه تنهام، تو هم تنهایی.
‫پس برو.
‫برو دیگه! برو!
‫♪ وقتی بادِ سرد می‌وزد ♪
‫♪ و خورشید پیر می‌شود ♪
‫♪ می‌توانی آوازِ زنِ بی‌ثمر را بشنوی ♪
‫♪ در دلِ شب پرواز می‌کنیم ♪
‫♪ تا وقتی که پرنده‌ی نوظهور ضجه بزند ♪
‫♪ آیا محبوبی؟ ♪
‫♪ آیا بی‌ثمری؟ ♪
‫♪ به آرامی سقوط کن ♪
‫♪ مرا در آغوش می‌گیری؟ ♪
‫♪ در میانِ بازوانت ♪
‫♪ وقتی که بی‌ثمرم ♪
‫♪ به آرامی سقوط کن ♪
‫♪ مرا در آغوش می‌گیری ♪
‫♪ در میانِ بازوانت ♪
‫♪ وقتی که بی‌ثمرم ♪
‫کسی هست؟
‫سلام؟
‫ببخشید. صدای موزیک نمی‌ذاشت صداتون ‫رو بشنوم. چطوری می‌تونم کمکتون کنم؟
‫- می‌شه یه اتاق واسه امشب بهم بدین؟ ‫- حتماً.
‫فقط کارت شناسایی و کارت اعتباری‌تون رو بدین.
‫- واسه ماهیگیری اومدین؟ ‫- نه.
‫اومدم اینجا تا با بچه‌م... ‫یه شفادهنده رو ببینیم.
‫واسه این‌جور مزخرفات ‫دقیقاً اومدین جای درستش.
‫ظاهراً که همین‌طوره.
‫تا حالا اسمِ زنی به اسمِ «سولویگ» رو شنیدی؟
‫سولویگِ جادوگر؟
‫آره، همه‌ی آدمای این اطراف می‌شناسنش.
‫خب، من بهش نگفتم جادوگر،
‫اما لابد داریم درباره یه نفر حرف می‌زنیم.
‫اون یه جادوگره، شک نکن. جادوگرِ مرده‌ها.
‫- می‌دونی یعنی چی؟ ‫- نه، نمی‌دونم.
‫- اون می‌تونه سرِ مرگ کلاه بذاره. ‫- سرِ مرگ کلاه بذاره؟
‫آره، حتی مرگِ خودش.
‫مردم سال‌هاست که دارن ‫روی قبرش سنگ می‌ندازن.
‫- کدوم قبر؟ ‫- قبرِ خودش.
‫- اما اون که زنده‌ست. ‫- اوه، آره.
‫واسه همینه که مدام روی قبرش سنگ می‌ندازیم.
‫تا اون سلیطه‌ی عصبانی رو ‫همون زیر نگه داریم.
‫آره، پاتوقِ خیلی خوبیه واسه پارتی.
‫می‌دونی، می‌ری اونجا نوشیدنی می‌خوری،
‫چهار تا سنگ هم پرت می‌کنی روش.
‫بهش می‌گن «سینه‌ی جادوگر».
‫اوکی.
‫چی؟ چی شد؟
‫اسمِ جادوگر رو بلدی، ‫اما داستانش رو نمی‌دونی؟
‫ظاهراً که نه. داستانش چیه؟
‫اوکی. حدودِ دویست سال پیش،
‫سولویگ یه بچه‌ی مرده رو زنده کرد
‫و مثلِ بچه‌ی خودش نگهش داشت.
‫بعدش مردمِ شهر فهمیدن،
‫بچه‌ی زامبی‌ش رو گرفتن و سوزوندنش.
‫و چه بلایی سرِ اون خانمِ جادوگر اومد؟
‫زنده به گورش کردن تا خودش ‫راهش رو به سمتِ جهنم بِکَنه.
‫اما اون همون‌جا زیرِ خاک ‫موند و واسه بچه‌ش ضجه زد.
‫واسه همینه که مردم مدام سنگ می‌ندازن
‫روی قبرش.
‫تا اون مامانِ دیوونه رو همون زیر نگه دارن.
‫این سولویگی که داری درباره‌ش حرف می‌زنی،
‫با اون سولویگی که توی اون خونه‌ی
‫- بالای تپه زندگی می‌کنه فامیله؟ ‫- خونه؟
‫نه بابا، اون دور و برا اصلاً خونه‌ای نیست.
‫حالا اتاقِ دونفره می‌خوای یا تک‌نفره؟
‫♪ نه راهِ فراری هست ♪
‫♪ نه جایی واسه پنهان شدن ♪
‫♪ نه راهِ فراری هست ♪
‫♪ نه جایی واسه پنهان شدن ♪
‫♪ نه راهِ فراری هست ♪
‫♪ نه جایی واسه پنهان شدن ♪
‫♪ نه راهِ فراری هست ♪
‫♪ نه جایی واسه پنهان شدن ♪
‫♪ چاقویت را تیز کن ♪
‫♪ قصرهای بلند را فرو بریز ♪
‫♪ پیوندها را بِبُر ♪
‫♪ لحظه‌هایی که تو را اسیر کرده‌اند را بِبُر ♪
‫♪ می‌توانی زمان را ببینی؟ ♪
‫♪ می‌توانی شکاف را حس کنی؟ ♪
‫♪ می‌توانی قافیه را ببینی؟ ♪
‫♪ که در ریتم بالا و پایین می‌پرد ♪
‫قرن‌ها، ضجه زدم و ضجه زدم
‫و زیرِ خاک عذاب کشیدم،
‫تنها، با آغوشی خالی.
‫بی‌عشق.
‫قرن‌ها، ضجه‌های من با تمسخر جواب داده شد،
‫با تف و سنگ، تا منو همون زیر نگه دارن.
‫و وقتی بالاخره ضجه‌های من تبدیل به نجوا شد
‫تو شنیدی، تویی که استخون‌هات خیلی جوون بودن
‫اما روحت خیلی پیر بود، ‫و در آغوشِ مرگ افتاده بودی.
‫تو به من اجازه دادی
‫اجازه دادی که برخیزم.
‫من تو رو مثلِ یه سایه می‌پذیرم. ‫تو به من زندگی می‌دی.
‫تو بهم دادی... تو بهم دادی
‫تو بهم دادی
‫میکی!
‫میک
‫میک. میک.
‫میک.
‫اوه، اون گرفتش!
‫اون از بین بردش.
‫زندگی. زندگی شگفت‌انگیزه.
‫مثل آتیشیه با تمامِ روحِ سرکشش،
‫که مثلِ یه مارِ مست، هوا رو لیس می‌زنه.
‫رنگ، و چشم‌هایی برای تماشای اون.
‫انگشت‌هایی برای لمسِ زبرىِ سردِ سنگ.
‫سنگِ سرد و بی‌گناه.
‫آوازِ پرنده‌های دوردست.
‫وزوزِ مگس‌ها.
‫انتظارِ یه هیجان.
‫لذتِ کوچیکی که لبخند رو ‫به یه صورتِ عاریه‌ای میاره.
‫لرزشِ یک چشم.
‫یک پلک‌زدنِ زندگی.
‫آرامشِ عشق.
‫دست‌هایی که رو به آسمونِ ‫خالی و بی‌انتها بلند می‌شن،
‫در برابرِ آغوشِ زمین،
‫سنگینیِ استخون‌ها،
‫غرشِ باد و بوی خاک،
‫طعمِ فلز و خونِ تازه،
‫تابلویِ هزاررنگِ یه روزِ پاییزی،
‫بوی غنیِ برگ‌های ریخته شده،
‫و فشارِ دانه‌های ریزِ شن که زیرِ ناخن گیر کردن.
‫چقدر خوبه که در آرامش استراحت کنی،
‫با استخون‌هایی در هم تنیده، در آغوشِ کرم‌ها،
‫تاجی از خاک، و تختی از هیچ.
‫خب
‫ما واقعاً گیج شدیم.
‫هیچ اثری از سرطان نیست.
‫هیچ اثری از آسیبِ پرتوها دیده نمی‌شه.
‫هیچ اثری از سوختگیِ شیمیایی نیست.
‫اصلاً هیچ اثری از هیچ‌چیزی نیست.
‫ما یه سری آزمایش جدید نوشتیم،
‫چون راستش، با این نتایج، ما
‫فقط نمی‌تونیم باورش کنیم.
‫نه، فکر نمی‌کنم نیازی ‫به آزمایش‌های بیشتر باشه.
‫ما باورش داریم.
‫♪ آوازی در رودخانه جاریست ♪
‫♪ پارو بزن و دور شو ♪
‫♪ طنینی در رودخانه بساز ♪
‫♪ پارو بزن و دور شو ♪