‫غذاهای مخصوصمون رو تابلو هستن عزیزم.
‫بذار واست منو بیارم.
‫عزیزم؟
‫ببخشید.
‫بذار یه نصیحتی بهت بکنم.
‫یه چیزی از صفحه اول انتخاب کن.
‫چون اون گزینه‌های باکلاس صفحه آخر...
‫اصلا شبیه عکسشون نیستن.
‫از آشپزخانه سفارشی ندارم.
‫باید برم.
‫خب بذار یه چیزی واسه توی ‫مسیر درست کنم واست.
‫ممکنه گرسنه‌ات بشه.
‫مرسی دب.
‫جنازه‌اش کجاست؟
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫شماره‌ی دوازده. می‌خوای زنده بمونی؟
‫هر چیزی در موردش می‌دونی رو بهم بگو.
‫اسمش چیه؟
‫چه شکلیه؟
‫کجاست؟
‫اسمش آنا بود.
‫کل زندگیش چهارده سال بود.
‫که چی؟ که سر راه تو قرار بگیره؟
‫که بندازنش توی یه گودال؟
‫صبر کن.
‫اون کجاست؟ اصلا اون رو یادت میاد؟
‫تو رو خدا.
‫لعنتی.
‫می‌خوای وقت بذاری منو رو ببینی عزیزم؟
‫توی آشپزخونه کی کار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. گوستاوو و ماروین.
‫دنبال کسی می‌گردی؟
‫دب، جواب می‌دی؟
‫نویل نیست؟
‫توی برگرم یه مو بود، حالم بهم خورد.
‫پولم رو پس می‌خوام...
‫اون... اون کلش رو خورده.
‫می‌گم از عمد مو رو گذاشته اونجا.
‫و ممکنه مریض بشم...
‫خامه و شکر؟
‫صبر کن.
‫تکون نخور. تکون نخور!
‫وایستا، وایستا!
‫کمکی از دست من برمیاد؟
‫مشکلی نیست، ممنون!
‫خانم، باید برگه اجاره‌اتون رو ببینم.
‫خانم؟ خانم، صبر کنین!
‫خانم، از ماشین پیاده‌ شید، خب؟
‫وایستا! وایستا!
‫- برو کنار! ‫- وای!
‫در تعقیب مظنون هستم.
‫لعنتی.
‫تف...
‫وای.
‫تف توش.
‫صبر کن! صبر کن!
‫صبر کن!
‫بیا بیرون!
‫در رو باز کن!
‫گفتم باز کن!
‫از اونجا گم شو بیرون!
‫بزن! بزن! بزن!
‫اتاق مجاور هم دارید؟
‫نه.
‫و دو اتاق کنار هم چطور؟
‫می‌تونم اتاق ۱۲ و ۱۳ رو بهتون بدم.
‫سلام، ببخشید. سلام، ‫ می‌شه من برم توی اون اتاق؟
‫ببخشید، چی؟
‫ببخشید، می‌دونم عجیبه آخه درش...
‫باز بود و خب...
‫وسایلم هم داخلشه.
‫آهای.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫احیانا فندک نداری؟
‫اگه دو هفته پیش گفته بودی...
‫داشتم، ولی تازه ترک کردم.
‫شرمنده.
‫وای. مطمئنی ترک کردی؟
‫صرفا یه استراحت کوتاه نیست؟
‫تقریبا مطمئنم.
‫ندارم، یه آدامس نیکوتینی دارم.
‫هم...
‫ولی...
‫یکم بسته‌بندیش خیس شده.
‫نمی‌شه مقاومت کرد دیگه.
‫تازه اومدی اینجا؟
‫وقتی بری اون پایین انقدر هم وحشتناک نیست.
‫آره، یه دونه شبیه همین می‌رفتم.
‫راستش حس می‌کنم چند شب دور هم بودن...
‫واسم خیلی بهتره.
‫آره، من هم شنیدم.
‫نظر تو چیه؟
‫دور هم بودن؟ که دور هم باشیم؟
‫یعنی دو تایی؟
‫آره.
‫مگر این که اون هم ترک کرده باشی.
‫گوش کن، من نمی‌تونم برم اونجا.
‫بذار یه نوشیدنی واست بخرم. یه نوشابه.
‫نوشیدنی موردعلاقمه.
‫جلسه اولم...
‫یه ماه پس از فوت زنم بود...
‫و من از لحاظ احساسی... چیزه... ‫خیلی اوضاع بد بود.
‫دیر رسیدم و از همه عذرخواهی کردم.
‫اومدم داخل، نشستم، و ‫ یه یارویی داشت داستانی...
‫از سقوطش از واگن تعریف می‌کرد...
‫که با ماشین زده بود به ایستگاه ‫عوارضی جاده بین‌المللی.
‫و خانم بغلی از درست کردن ‫مت‌آمفتامین حرف می‌زد...
‫حین این مکالمه فهمیدم که توی ‫ جلسه‌ی اشتباه شرکت کردم.
‫آره.
‫و دیدم که همه داستانشون رو تعریف کردن...
‫و اون لحظه نمی‌دونستم که...
‫وقتی میای جلسه مجبور نیستی حرف بزنی...
‫واسه همین وحشت داشتم که...
‫اگه داستان وحشتناکی نگم، ‫شاید فکر کنن که مامور مواد مخدرم.
‫واسه همین داشتم... ‫من توی عمرم تا حالا...
‫مواد مخدر صنعتی ندیده بودم، ‫ولی داشتم فکر می‌کردم مثلا...
‫مت‌‌آمفتامین درست می‌کردم ‫و به آخر خط رسیده بودم...
‫و یه نفر رو توی حمام توی اسید حل می‌کنم.
‫داشتم برکینگ بد رو فرض می‌کردم.
‫داشتم به تک‌تک قسمت‌های ‫ برکینگ بد فکر می‌کردم...
‫سعی می‌کردم که یادم بیاد.
‫ولی وقتی که وقتش رسید، ‫عذرخواهی کردم...
‫و خب، اولین جلسه من این بود.
‫خب من اولین جلسه‌ام رو داشتم ‫ سعی می‌کردم که...
‫شهامت به خرج بدم که ‫درباره‌ی دخترم حرف بزنم...
‫و یه بچه‌ی بیست ساله، ‫یعنی یه نوجوان...
‫که اون گوشه نشسته بود و از ‫ لحاظ احساسی خیلی داغون بود...
‫و داشت بلند بلند گریه می‌کرد.
‫واسه همین بی‌خیال شدم دیگه، ‫گذاشتم اون حرفش رو بزنه.
‫فکر می‌کردم تازه یتیمی چیزی شده.
‫آره.
‫ولی مشخص شد که نامزدش ولش کرده.
‫بی‌خیال دیگه پسر، به خودت بیا.
‫دخترت رو از دست دادی؟
‫خیلی‌ وقت پیش بود.
‫ببخشید، می‌شه حساب کنیم؟
‫می‌خوای از اینجا بریم؟
‫آره حتما.
‫خونه‌ات نزدیکه؟
‫آره آره، باشه.
‫آیرین؟
‫فکر نکنم من رو یادت بیاد. ‫من خانم بیکرم.
‫کلاس نهم جبرت با من بود.
‫فکر کنم من رو با یه نفر دیگه اشتباه گرفتی.
‫آیرین کلی؟
‫مامان، اون نیست.
‫چی؟
‫- اون نیست. ‫- اون مرده مامان.
‫بعد مرگ دخترش پیداش کردن.
‫وای، راست می‌گی.
‫ببخشید. اون قبلا دانش‌آموزم بود.
‫خیلی شبیهشی.
‫می‌دونی، من بهتره که برم.
‫اوه.
‫هی.
‫ببخشید، خیلی مسخره است.
‫نه، من معذرت می‌خوام، ‫واقعا، عجیب بود.
‫- خوبی؟ ‫- آره، نمی‌دونم.
‫اون زنه یهو من رو با یکی ‫دیگه اشتباه گرفت...
‫و گمونم خیلی یه جوری شدم.
‫حس کردم نباید اینجا باشم.
‫بخاطر این بود که اسمت رو می‌دونست...
‫و این... و بعدشم گفت...
‫که بعد مرگ دخترت پیدات کردن...
‫حداقل می‌شه گفت این یکم...
‫آخه، من گیج شدم.
‫خوشحالم که سیگار رو ترک کردی.
‫به نظرم تازه داری بهتر می‌شی.
‫من که توی زندگیت باشم همه‌چیز خراب می‌شه.
‫خوب به نظر میای جاناتان.
‫می‌شه یه چیزی بهت بگم؟
‫آره، حتما.
‫ما قبلا هم رو دیدیم.
‫کی؟
‫هفته‌ی پیش.
‫و هفته‌ی قبلش.
‫و هفته‌ی قبل از اون.
‫و بعد رفتیم یه رستورانی...
‫و سوار ماشینت شدیم.
‫خیلی‌خب.
‫انگار که زن و شوهر بودیم.
‫توی این چیزی ریختی یا...
‫چی داری می‌گی؟
‫خیلی وقته که می‌خواستم بهت بگم.
‫چندین بار هم رو دیدیم...
‫توی جهان‌های موازی مختلف.
‫من از توی جهان‌های موازی سفر می‌کنم.
‫من...
‫دو ماه توی یکیشون پیشت بودم.
‫این چیه؟
‫این رو کی گرفتی؟
‫نترس.
‫داشتم بینشون سفر می‌کردم و...
‫دنبال دخترم می‌گشتم.
‫دنبال دنیایی می‌گشتم که توش ‫ربوده نشده و به قتل نرسیده.
‫ولی توی همه‌ی دنیاها وضع همین بود.
‫همه مثل همن.
‫تغییراتش خیلی کمه، ‫اصلا متوجه‌اشون نمی‌شی.
‫توی همه‌شون مرده.
‫و منم دائما اون عوضی که کشتش رو می‌کشم.
‫دائما پشت هم.
‫نمی‌تونم متوقف شم. نمی‌تونم بی‌خیال بشم.
‫اون همه‌چیزم رو ازم گرفته.
‫اصلا دیگه نمی‌دونم چی هستم.
‫چی واست بیارم عزیزم؟
‫نویل امشب کار نمی‌کنه؟
‫زنگ زد و گفت مریضه.
‫دوستته؟
‫نه.
‫وای!
‫تو دیگه کی هستی؟
‫چیزی نیست، چیزی نیست، ‫نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
‫جلو نیا!
‫گوش کن، من می‌تونم بهت کمک کنم.
‫برو عقب!
‫وای!
‫لعنتی.
‫من سمت توئم. بیا از اینجا بریم.
‫بیا.
‫ببین، اگه رسید بهمون، ‫بزن توی شکمش و فرار کن.
‫وای.
‫چیزی نیست.
‫اینجاست؟
‫رفته.
‫حالت خوب می‌شه.
‫لزومی نداره نگران اون باشی.
‫- من بهش رسیدگی می‌کنم. ‫- فرار کرد.
‫پیداش می‌کنم.
‫نزدیک اینجا یه ایستگاه پلیس هست...
‫نه، عمرا.
‫کجا زندگی می‌کنی، می‌برمت خونه.
‫بالاخره یه جایی باید ببرمت دیگه.
‫خیلی گرسنمه.
‫هر جایی بخوای می‌‌برمت.
‫[فت‌برگر.]
‫یه نفر حتما خیلی نگرانته.
‫شک دارم.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫یه پانسیون توی فلچر.
‫همراه چند تا بچه که مشکل رفتاری دارن.
‫همون روزی که فرار کردم ‫ اون یارو من رو دزدید.
‫شانس هم نداریم.
‫فراری هستی پس.
‫یعنی، از فاصله پنج بلوکی خونه من رو دزدید.
‫گفت دنبال سگش می‌گرده.
‫و من هم باور کردم، خیلی احمقم.
‫نه، نیستی.
‫آخه، ماشینش ون یا چیز...
‫مشکوکی هم نبود.
‫عملا توی روز روشن بود.
‫یارو کراوات داشت.
‫جدا؟
‫می‌دونم.
‫عجب روانی‌ای بود.
‫آخه کی قبل بچه‌دزدی...
‫می‌ره خشکشویی؟
‫خب، از کجا فهمیدی که من اون داخلم؟
‫نمی‌دونستم.
‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫مهم نیست.
‫می‌خواستی بکشیش.
‫نقشه‌ام همین بود.
‫به نظرت پلیس‌ها می‌گیرنش؟
‫من می‌گیرمش.
‫چطور؟
‫یه جایی توی اکو کنیون هست.
‫جای خوبی نیست، ولی هر از گاهی...
‫می‌ره اونجا که مخفی بشه.
‫چند وقته که داری سعی می‌کنی ‫این طرف رو بکشی؟
‫خیلی وقته.
‫کمک می‌خوای؟
‫بهتره تو رو برسونیم خونه.
‫گور بابای اونجا.
‫جدی می‌گم، صرفا چون چند بار ‫ سعی کردم فرار کنم...
‫من رو می‌برن پیش روانی‌ها.
‫فاصله تا اکو کنیون چقدره؟
‫دوست نداری بری اونجا.
‫بهم اعتماد کن خانم، ‫دوست دارم بدونم عاقبت این یارو چی می‌شه.
‫دیگه خوابم نمی‌بره.
‫باید درکم کنی.
‫یعنی اگه بفهمم هنوز اون بیرونه.
‫باید مطمئن بشم که مرده.
‫اگه مجبور باشم حتی توی ماشین ‫کوفتی منتظر می‌مونم.
‫فقط باید بدونم.
‫ببین، متاسفم.
‫واقعا می‌گم، ولی ممکن نیست.
‫باید بری خونه.
‫به پلیس می‌گی که چی شد...
‫و همه می‌فهمن که اون واقعا کیه.
‫بابت غذا ممنون.
‫بهتره برم خونه.
‫می‌شه یکم پول قرض بگیرم؟
‫آره، یکم پول نقد توی کیفم دارم.
‫می‌شه پول خردهات رو بگیرم؟
‫دستگاه غذافروشی ایستگاه پلیس ‫پنج دلاری قبول نمی‌کنه.
‫خیلی رفتی اونجا؟
‫ببین، اگه جز شکلات آجیلی چیزی بخوای...
‫عوضی‌ها ازت پول می‌گیرن.
‫هر چی دوست داری بگیر.
‫مرسی.
‫خب باز هم ممنون.
‫سوار نمی‌شی؟
‫ایستگاه پلیس یه بلوک با اینجا فاصله داره.
‫خب می‌برمت نزدیک‌تر.
‫نه، بهتره قدم بزنم.
‫آخه احتمالا بهتره با مکس دیوانه ‫اون طرف‌ها پیدام نشه.
‫هی، مراقبت کن.
‫باشه.
‫ممنون. واقعا می‌گم.
‫لعنتی.
‫عوضی.
‫[اسحله و مهمات.]
‫پنجاه‌تا تیر وینچستر ‫کالیبر ۳۸ دیگه می‌خواستم.
‫سلام.
‫چه بچه‌ی بامزه‌ای.
‫مرسی.
‫احیانا می‌شه یه چیزی واسه من بخرید؟
‫شرمنده، پول همراهم نیست.
‫نه، خودم پول دارم.
‫نه، نمی‌تونم واست چیز غیرمجاز بخرم.
‫نه، نه، نه، چیز غیرمجاز نمی‌خوام.
‫یه چیز دیگه می‌خوام.
‫چی؟
‫گلوله؟
‫چی؟
‫شرمنده، ولش کن. ببخشید.
‫شوخی کردم.
‫خیلی...
‫ببخشید، می‌شه کمکم کنید؟
‫یکم زیادی واسم بلنده.
‫آره، حتما.
‫همین رو می‌خوای؟
‫آره.
‫توالت می‌خوای؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫هی! هی!
‫نگهبان! دزد!
‫هی، وایستا وایستا.
‫هی، آروم باش، آروم باش.
‫می‌خوای برسونمت؟
‫برو گم شو منحرف.
‫وای، نه.
‫فقط خواستم کمک کنم.
‫منتظرم یه خانم وایسته. ممنون.
‫چند سالته؟
‫برو دیگه مرتیکه.
‫باید بری کنار بزرگراه...
‫خب؟ خطرناکه.
‫مرسی بابا.
‫ببین، نمی‌خوام خبر مرگت رو توی اخبار بخونم.
‫ببین، اگه می‌خوای پیاده بری، ‫چند کیلومتر جلوتر...
‫یه محل استراحت هست.
‫من سوار ماشینت نمی‌شم.
‫ای وای.
‫کجا می‌ری؟
‫اکو کنیون.
‫بپر بالا.
‫فراری هستی؟
‫هیجده سالمه.
‫که این طور؟
‫آره.
‫انگار هنوز پوشک می‌پوشی.
‫تو هم انقدر پیری انگار لازم داری.
‫عجب‌ها دختر.
‫من الان از کنار جاده نجاتت دادم.
‫ببخشید.
‫ممنون که سوارم کردی.
‫باید کلی عوضی که هدفشون...
‫مسافر سوار کردن نبود رو پس می‌زدم.
‫گمونم یکم عصبانیم.
‫چیزی نیست، درک می‌کنم.
‫واسه پیاده‌روی توی این سن، ‫باید یکم پرخاشگر باشی.
‫تو که قاتلی چیزی نیستی احیانا؟
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی. قبلا جای تو بودم.
‫واسه رسیدن به کنیون باید ‫دو ساعت به سمت شمال اینجا بریم.
‫می‌خوای وایستیم که بری دستشویی؟
‫می‌تونی بهم اطلاع بدی.
‫نگران نباش.
‫تعلیم دیدم.
‫وای، وای، وای، وای.
‫چیه؟
‫من رو کجا می‌بری؟
‫عصبانی هستی‌، نه؟
‫شوخی ندارم.
‫چیزی نیست عزیزم. یه توقف معمولیه.
‫باید ناهار بخوریم.
‫چیزی نیست.
‫خب چی شد که اومدی اکو کنیون؟
‫کارهای ناتمام.
‫خب خیلی مرموزانه بود.
‫قبلا تعطیلاتی چیزی اونجا بودی؟
‫نه.
‫توی کارت پستال دیدیش؟
‫نه.
‫توی اینترنت با کسی آشنا شدی؟
‫قطعا نه.
‫من همین‌طوری یه دوست پیدا کردم.
‫با یه دختری آشنا شدم. ‫از من بزرگ‌تر بود.
‫اون زمان خانواده‌ام نمی‌ذاشتن برم ببینمش.
‫عوضی بودن؟
‫نه، نه.
‫در مورد اون چیزی بهشون نگفتم.
‫نمی‌خواستم بهانه دستشون بدم که...
‫بخوان نصیحتم کنن.
‫واسه همین فرار کردم.
‫کل آخر هفته رو رفتم لانگ‌ بیچ پیش دوستم.
‫والدینم فکر کردن که...
‫یه جایی توی شهرم.
‫اون زمان گوشی نداشتیم...
‫واسه همین باید ‫خطی تماس می‌گرفتیم...
‫و یه روز و نیم طول کشید...
‫و بعدش زنگ زدن پلیس.
‫و وقتی هم که زدن، یه ساعت بعدش رسیدم خونه.
‫دو روز فرار کردم.
‫از چیزی که دیدم خوشم نیومد.
‫خب ظاهرا خیلی تجربه‌اش نکردی.
‫آخه هر چیزی دو روز اولش ترسناکه.
‫نکته‌ی خوبیه، آره.
‫خوب حرف می‌زنی.
‫خب مشکل اینه که من کل تابستون نقشه ریختم...
‫که فرار کنم...
‫و وقتی که کردم، فهمیدم که...
‫دختری که رفتم پیشش...
‫با کلی آدم دیگه نقشه ریخته بود.
‫من تنها نبودم.
‫و بعد با واقعیت روبرو شدم.
‫و مجبور شدم برگردم و...
‫به والدینم بگم.
‫عصبانی شدن؟
‫من عصبانی شدم.
‫خشم من رو فرا گرفته بود.
‫گیج شده بودم.
‫و آماده بودم که با قضیه روبرو بشم.
‫ولی می‌دونی چی شد؟
‫اصلا عصبانی نبودن.
‫نمی‌دونم، خیلی باهام همدردی کردن.
‫متوجه‌ام.
‫گفتن که بزرگ‌شدن سخته، ولی بهتر می‌شه.
‫می‌فهمم.
‫آره.
‫اوهوم.
‫ممنون که دانشت رو به اشتراک گذاشتی.
‫نه گوش کن، صرفا حرفم اینه که ‫ زندگی سخت می‌شه...
‫و مجبور نیستی که تنهایی باهاش کنار بیای.
‫آره، آره.
‫گوش کن خانم، من از مشکلاتم فرار نمی‌کنم.
‫دارم مستقیم می‌رم سمتشون.
‫خب حرف من این نیست.
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫آره، فقط من باید برم دستشویی.
‫چی شده؟
‫هیچی. فقط باید برم دست به آب دیگه.
‫دست به آب؟ یعنی چی؟
‫یه چیزی دستته که مال منه.
‫ولم کن.
‫کجاست؟
‫فروختمش که پول بلیت اتوبوسم ‫به کنیون رو بدم.
‫نیاوردیش یه رستوران شلوغ که؟
‫مجبورم نکن واسه هشدار شلیک کنم.
‫خالیه.
‫مطمئنی؟
‫وای، تو چه مرگته؟
‫دستت رو ازش بکش.
‫- نه، شما متوجه نیستین. ‫- جدا؟
‫شاید بهتر باشه واسه پلیس توضیح بدی.
‫اون خالمه.
‫آره.
‫پیدام کرد، فهمید که دارم می‌رم کنیون.
‫مشکلی نیست دیگه.
‫مطمئنی همه‌چیز مرتبه؟
‫آره.
‫بهتره برگردیم توی جاده.
‫می‌تونم زنگ بزنم پلیس.
‫لزومی نداره.
‫از طوری که بهش حمله کردی خوشم نیومد.
‫خب اون نبود که از ایستگاه وسط بزرگراه...
‫بچه سوار کرد.
‫وای.
‫منظورت وسط خیابونه عزیزم.
‫شانس آوردی که ماشین زیرت نگرفت.
‫پیاده رفتی؟
‫نزدیک بود خودش رو به کشتن بده.
‫چه انتظاری داری؟
‫پول بلیت اتوبوس که نداشتم.
‫دارلا واسم پنکیک خرید...
‫بی‌زحمت باهاش حساب کن.
‫من می‌رم توی ماشین.
‫نه.
‫بی‌خیال، باز هم قراره تکرار کنیم؟
‫باید اسلحه رو بدی به من، ‫و بری خونه.
‫صد و پنجاه کیلومتر دور شدم.
‫مشکل من نیست.
‫خیلی‌خب.
‫باشه، برمی‌گردم اونجا و ‫ به جو بی‌دندون می‌گم...
‫که با کامیونش من رو برسونه خونه.
‫مطمئنم سر از گودالی در نمیارم.
‫اگه اسلحه رو بخوای، من رو هم باید ببری.
‫اگه می‌خوای برگردم اونجا و به ‫دارلا بگم زنگ بزنه پلیس...
‫اصلا با این قضیه مشکلی ندارم.
‫توی توضیح دادم این یکی موفق باشی.
‫طی مدت...
‫بیست و چهار ساعت آینده، ‫هر کاری که گفتم رو می‌کنی، خب؟
‫ساکت می‌مونی.
‫وقتی گفتم توی هتل منتظر می‌مونی...
‫و فردا می‌رسونمت ایستگاه پلیس...
‫و می‌ری خونه.
‫مفهومه؟
‫قبوله.
‫آره، عالیه، باشه.
‫ببین، تنها خواسته‌ی من همینه.
‫خیلی زود از شرم خلاص می‌شی.
‫خب کی قراره انجامش بدیم؟
‫درست قبل طلوع آفتاب می‌ریم سراغش.
‫الان نمی‌ریم؟
‫شب‌ها بدبینه، صبح‌ها...
‫کمتر احتیاط می‌کنه.
‫نمی‌خوام بهت بگم کارت ‫رو چطور انجام بدی‌ها...
‫ولی آخرین بار انگار برتری با اون بود.
‫می‌دونی چیه؟
‫رئیس تویی. صبح خوبه.
‫یه مسافرخونه جلوتر هست، ‫تو اونجا می‌مونی.
‫باشه.
‫و وقتی من رفتم یواشکی نمیای...
‫یا توی ماشینم مخفی نمی‌شی ‫و این داستان‌ها...
‫مفهومه؟
‫- آره. ‫- اوهوم.
‫طرف توی کل ملکش سیم‌ خاردار داره.
‫اگه ندونی کجا می‌ری...
‫قول می‌دم که توش گیر می‌افتی.
‫کجا می‌ریم؟
‫شام بخوریم.
‫اینجا؟
‫غذاخوری تعطیله.
‫توی فروشگاه هات‌داگ و ‫چیزهای ساده پیدا می‌شه.
‫حالم بهم خورد.
‫اون چیه؟
‫هیچی.
‫شبیه هیچی که نبود. انگار یه بمبه.
‫بمب نیست.
‫ببین، اگه قراره کل دریاچه رو منفجر کنی...
‫حس‌ می‌کنم قبلش باید به من اطلاع بدی.
‫بمب نیست. فقط نرو سمتش.
‫یه چیزی بخور، قطار پنج دقیقه‌ی ‫ دیگه حرکت می‌کنه.
‫سلام.
‫آشپزخونه تعطیله.
‫آشپز مریض شده، شانس آوردید.
‫ولی اگه چیزی خواستید به من بگید.
‫یه شماره چهل روی سه می‌دین؟
‫آره.
‫معمولی یا ویژه؟
‫معمولی کافیه، مرسی.
‫هیچکس مخصوص سفارش نمی‌ده.
‫[گم‌شده. لطفا با این شماره تماس بگیرید.]
‫هی. چیکار داری می‌کنی؟
‫هیچی، شرمنده.
‫نه، نه، نه، عجله نکن.
‫هم.
‫توضیحی داری؟
‫چی شده؟
‫آره، مال خودت.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- من...
‫چیز دیگه‌ای هم گرفتی؟
‫نه، ببخشید.
‫جنون دزدی داره، شرمنده.
‫نه، نه، نه، نه.
‫به این سادگی قسر در نمی‌رید.
‫بیا بریم.
‫بیا.
‫هی، لازم نیست.
‫متاسفانه هست.
‫هی، آره، گاس هستم، استراحتگاه شماره ۳۸.
‫باز یه بچه دیگه می‌خواست دزدی کنه.
‫انگار دوازده سالشه.
‫پونزده سالمه عوضی.
‫میا.
‫و الان هم داره فحش می‌ده.
‫می‌دونم. باشه ممنونم.
‫دارن میان.
‫بابا، عذرخواهی کردم دیگه.
‫پولش رو می‌ده، خب؟
‫نمی‌ذارم همین‌طوری قسر در برید.
‫فکر کردید اینجا کجاست؟
‫مشکلت چیه؟
‫آروم باشید.
‫وای!
‫تکون نخور...
‫وای!
‫نه!
‫خشاب‌ها رو بده.
‫گلوله‌ها!
‫با شنیدن عدد سه، از در برو بیرون.
‫برو سمت ماشین. پشتش قایم شو.
‫فهمیدی؟
‫میا.
‫باشه.
‫یک، دو، سه.
‫لعنتی.
‫هی، هی، هی! صبر کن!
‫دست‌ها بالا!
‫- دست‌ها بالا! ‫- لعنتی.
‫نه، نه، نه، نه!
‫شلیک نکنین! شلیک نکنین!
‫دیگه کی اونجاست؟
‫یه زنیکه‌ی روانی.
‫آقا، از جات تکون نخور!
‫وای!
‫تکون نخور!
‫نیروی پشتیبانی، ‫به نیروی پشتیبانی نیاز داریم.
‫برو داخل.
‫میا، برو توی دستگاه. بزن بریم.
‫یکم دردت میاد.
‫چی شد؟ چی شد؟
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫نه، نکن!
‫ببندش. روانی شدی؟
‫یعنی چی؟
‫چیزی نیست.
‫الان چی شد؟
‫می‌تونم توضیح بدم.
‫ولی اول باید این رو از اینجا ببریم. خب؟
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫یکم خونی هستی عزیزم.
‫یه چسب زخم بهت بدم؟
‫مهمون من باش.
‫آره، مرسی.
‫اون وانت بیرون چند؟
‫اونی که واسه فروشه.
‫اسکین گفته ۱۲۰۰ دلار.
‫می‌خوای بری یه دوری باهاش بزنی؟
‫روشن می‌شه؟
‫معلومه که می‌شه.
‫می‌برمش.
‫یه بطری نوشیدنی چند؟
‫هی، اگه این ماشین رو ازم بخری...
‫هر چیزی بخوای بهت می‌دم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟ ‫ماشین زمانه؟
‫نه. ماشین زمان نیست.
‫داری می‌گی همه‌ی این مزخرفات رو خواب دیدم؟
‫اینکه تو اونجا به سبک جی‌تی‌اِی ‫همه‌چی رو به فنا ندادی؟
‫خواب نبود.
‫فهمیدنش یه‌کم سخته.
‫ما توی یه چندجهانی زندگی می‌کنیم.
‫چی؟
‫یعنی مجموعه‌ای از...
‫می‌دونم چندجهانی چیه.
‫جدی؟
‫مدرسه می‌رم. ‫می‌دونی دیگه؟
‫توی فیزیک دبیرستان یاد می‌دن؟
‫نویسندگی خلاق.
‫آره.
‫مثل «درهای کشویی» نیست، ‫اگه همچین چیزی توی ذهنته.
‫«درهای کشویی» چه کوفتیه؟
‫فقط خیلی پیچیده‌تره.
‫پس واسه همینه که یه نفر ‫یه لحظه مُرده‌ست
‫و لحظه‌ی بعد زنده؟
‫ما زنده‌اش نکردیم.
‫فقط توی این دنیا اصلاً بهش شلیک نشده.
‫پس توی دنیای من،
‫اون بیچاره یا الان ‫روی تخت بیمارستانه یا توی سردخونه.
‫متأسفانه آره.
‫پس اگه توی اون دنیا مُرده ‫و توی این یکی زنده‌ست،
‫پس نویل هم همین‌طوره.
‫نه برای مدت زیادی.
‫لعنتی! آیرین! آیرین!
‫آیرین، ماشین لعنتی آتیش گرفته!
‫لعنتی.
‫چی شد؟
‫اون دیگه چیه؟ ‫خازن شارش؟
‫باتریه.
‫یعنی چی؟
‫یعنی یه‌کم دخلمون اومده.
‫آره؟
‫آره.
‫اوه، ممنون.
‫اگه خواستی، تلویزیون ببین.
‫فیلم بذار. هرچی دلت خواست.
‫چند وقته این کار رو می‌کنی؟
‫نمی‌دونم. ‫خیلی وقته.
‫چند سال؟
‫یه سری کار دارم. راحت باش.
‫تلویزیون ببین یا یه کاری کن.
‫چند بار کُشتیش؟
‫زیاد.
‫ده‌ها بار؟
‫برو بالاتر.
‫صدها بار؟
‫بازم برو بالاتر.
‫لعنتی.
‫بیشتر از اونه که بشه شمرد.
‫هی.
‫زیاد نخور.
‫اونم بعد از روزی که من داشتم؟
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫نمی‌تونی برگردی به دنیای خودت.
‫حداقل فعلاً نه.
‫چرا؟
‫بعد از اتفاق پمپ‌بنزین،
‫عکسمون، خصوصاً مال من، ‫همه‌جا پخش می‌شه؛
‫توی روزنامه‌ها، همه‌جا.
‫دستگاه می‌تونه منو ‫از یه دنیا ببره بیرون،
‫ولی نه وقتی توی هلفدونی باشم.
‫تا کِی؟
‫نمی‌دونم. ‫چند هفته.
‫نباید بی‌گدار به آب بزنیم. ‫ولی زود برت می‌گردونم خونه.
‫قول می‌دم.
‫خیلی‌خب، شاید این ایده‌ی بدی بود.
‫چند بار می‌تونیم بکشیمش؟
‫چی؟
‫خب... یعنی اگه چند هفته ‫نتونیم برگردیم،
‫هر روز به خونه‌اش دستبرد بزنیم و...
‫یا آخر هفته‌ها مرخصی بدیم به خودمون؟
‫من می‌کشمش.
‫باشه، هر چند وقت؟
‫پنج‌شنبه‌ها.
‫چرا پنج‌شنبه؟
‫چون پنج‌شنبه حقوق می‌گیره.
‫اوه.
‫خدای من.
‫آره، به این کارم افتخار نمی‌کنم
‫ولی یکی باید قبض‌ها رو پرداخت کنه.
‫و نویل داره هزینه‌ی تیم ترورش رو خودش می‌ده.
‫نه، تیم نه. ‫تک‌نفره.
‫فقط خودمم.
‫خانم، منو کشوندی اونور آینه.
‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫باشه.
‫چی...
‫هی، هنوز کارم باهاش تموم نشده بود.
‫چرا، تموم شده.
‫ببین، می‌فهمم فکر می‌کنی انتقام می‌خوای.
‫ولی باور کن که نمی‌خوای.
‫من یه بچه رو با خودم نمی‌برم آدم بکشم.
‫اصلاً راه نداره.
‫من بچه نیستم.
‫من از چهار سالگی توی این سیستم بودم.
‫شیش‌ دفعه به سرپرستی گرفته شدم.
‫اونقدر زمینم زدن، کتک خوردم ‫و هلم دادن
‫که حسابش از دستم در رفته.
‫و وقتی هم اعتراض کنی،
‫می‌فرستنت یه جای بدتر از قبلی.
‫اولین باری که ‫درباره‌ی کبودی دروغ گفتم کلاس سوم بودم.
‫می‌دونستم اگه چیزی بگم، ‫منو می‌فرستن یه جای دیگه
‫و دیگه هرگز بهترین دوستم رو ‫توی اون خونه نمی‌بینم.
‫آخرشم باز منتقل‌مون کردن
‫و سال‌هاست دیگه ندیدمش.
‫فکر می‌کنی این یارو بده؟
‫اون فقط جدیدترین عضو از یه صف طولانی
‫از عوضی‌ها و کثافت‌هاییه که ‫مجبور شدم باهاشون سروکله بزنم.
‫کل زندگیم اینور و اونور پرتم کردن.
‫فقط خواستم یه دفعه تلافی کنم.
‫تا وقتی یه نقشه‌ی فرار نداشته باشیم، ‫هیچ‌کس حق نداره اونو بکشه.
‫و تا یه هسته‌ی سوخت جدید گیر نیاریم، ‫هیچ‌جا نمی‌ریم.
‫از کدوم گوری باید ‫همچین چیزی پیدا کنیم؟
‫بهتره امیدوار باشی ‫یه سری قاچاقچی گذرشون به اینجا بخوره.
‫هی، کرونیکل اومده؟
‫نه، قبل از شیش صبح نمیاد.
‫واسه امروز چی؟
‫توی سطل آشغاله.
‫[کرونیکل]
‫جک کلاکسون کیه؟
‫ده عدده.
‫آدم نیست. ‫شماره تلفنه.
‫هرچی می‌گم بنویس.
‫۳، ۴، ۴.
‫۷، ۰، ۰.
‫۱، ۱، ۸.
‫۱، ۹، ۶.
‫این دقیقاً همون خرت‌وپرت‌های فیلم «هویت بورن»ـه.
‫اینا چی هستن؟ ‫مختصات؟
‫آره.
‫ایول.
‫لعنتی.
‫از دستشون دادیم.
‫اصلاً دنبال چی می‌گردیم؟
‫هر بار فرق می‌کنه. ‫معمولاً صاف جلوی چشمت قایم می‌شن.
‫بازار دست‌دوم‌فروشی. ‫ایستگاه‌های بین‌راهی.
‫خونه‌های متروکه.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونی قراره گذرت به کجا بیفته.
‫حالا اینا چی قاچاق می‌کنن؟
‫مواد و این‌جور چیزها؟
‫راه ساده‌تری هم واسه مواد جور کردن هست.
‫پس چی قاچاق می‌کنن؟
‫انسان.
‫بیشتر آدم‌هایی که می‌خوان ‫از دنیای خودشون بزنن بیرون،
‫دستشون به دستگاهی مثل مال من نمی‌رسه.
‫میان سراغ امثال اینا.
‫پس یه جورهایی مثل ‫راه‌آهن زیرزمینی‌ان؟
‫اگه شانس بیاری.
‫اگه شانس نیاری چی؟
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫آره. ‫آگهی‌تون رو توی نیازمندی‌ها دیدم.
‫لهجه‌ات بامزه‌ست. ‫اهل یه جاییم؟
‫من از صفر-صفر اومدم.
‫هر دوتون؟
‫فقط من.
‫دنبال سواری هستین؟
‫فقط یه قطعه می‌خوام. ‫هسته‌ی سوختم سوخته.
‫الو؟
‫وایسا.
‫بیا دفترم.
‫نه.
‫همکارم می‌بینه ‫چی‌کار می‌تونه براتون بکنه.
‫عالیه.
‫دختره می‌تونه همین‌جا پیش من بمونه.
‫نه، اون با من میاد.
‫اون اهل جایی که ‫ما ازش اومدیم نیست.
‫مگه نه؟
‫اون با من میاد.
‫مشکلی نیست.
‫بفرمایین داخل.
‫همکارم الان می‌رسه.
‫هیچی نمی‌بینم.
‫یه‌کم طول می‌کشه چشم عادت کنه.
‫اونور چندتا صندلی هست.
‫چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫براتون نوشابه یا چیزی بیارم؟
‫نمی‌خواد.
‫باشه.
‫زود برمی‌گردم.
‫وای، اینجا خیلی مشکوک می‌زنه.
‫چیزی نیست. ‫فقط نزدیکم بمون.
‫اومد.
‫ببین... اگه کار به جاهای باریک کشید، ‫بیا پشت سر من.
‫سلام. ‫ببخشید معطل‌تون کردم.
‫من بیلی‌ام.
‫شما؟
‫آیرین.
‫- اهل این اطراف نیستی. ‫- نه.
‫عالیه. منم همین‌طور.
‫ببخشید اگه تراویس یه‌کم اذیتت کرد.
‫اون یه‌کم چندشه.
‫ولی توی این کار، ‫آدم درست‌وحسابی کم پیدا می‌شه.
‫شما دوتا دنبال سواری هستین.
‫اگه به دردتون می‌خوره، چهارشنبه‌ی بعد ‫یه محموله داریم.
‫نمی‌خواد. ‫فقط می‌خوام مال خودم رو درست کنم.
‫هسته‌ی سوختم از کار افتاده.
‫اوه، دستگاه خودت رو داری. ‫چه عالی.
‫دو تا دختر مستقل توی دل شهر.
‫با چه مدلی کار می‌کنی؟
‫- ۳۷۵. ‫- آهان.
‫معمولاً سگ‌جونن، نه؟
‫آره. مسافت زیادی رو طی کرده.
‫آره خب.
‫خیلی از صفر-صفر دوری.
‫متأسفانه ما خیلی توی کار قطعه نیستیم.
‫بیشتر می‌شه گفت ‫ما یه‌جورهایی راهنمای توریم.
‫درجه‌یک نیست، ‫ولی یه اپسیلون ۲۰۰ داریم.
‫تا حلا سوار سری اپسیلون شدی؟
‫ام...
‫واسه بار سنگین ساخته شدن.
‫ماشین، تجهیزات و این چیزها.
‫سواریش تعریفی نداره، ‫ولی خب ۳۷۵ هم که...
‫لکسوس نیست.
‫مگه نه؟
‫این چطوره؟
‫۳۷۵تون رو بذارین پیش ما
‫و ما هرچقدر بخواین ‫بهتون سواری می‌دیم.
‫خوبه؟
‫من فقط اون قطعه رو می‌خوام.
‫مطمئنی؟ ‫آخه ارزون نیست ها.
‫می‌دونی؟ من دیدم این هسته‌های سوخت...
‫تا هزارتا سفر هم دووم میارن.
‫توی راه، از چندتا دنیا رد شدی؟
‫همه‌شون رو دیدم.
‫لعنتی.
‫مطمئنی می‌تونی ‫از پس هزینه‌ی یه هسته‌ی جدید بربیای؟
‫داری؟
‫آره. معلومه.
‫اگه بخوای نقدی ‫یا با چک حساب کنی،
‫یه‌کم گرونه، ولی...
‫اگه دنبال معامله‌ای؟
‫ما می‌ریم.
‫هی هی، صبر کن.
‫ببین، ببخشید. من... ‫اشتباه برداشت کردم.
‫باشه؟ ‫آروم باش، مشکلی نیست.
‫ما می‌ریم.
‫باشه، صبر کن. ‫تراویس!
‫یه سوتی کوچیک دادم،
‫ولی مشکلی نیست.
‫خونسردی‌مون رو حفظ می‌کنیم ‫و یه کاریش می‌کنیم.
‫- بریم. ‫- ده‌هزار.
‫ده‌هزار دلار بده، مال خودت.
‫خونه‌ی ما پونصد بیشتر نمی‌ارزه.
‫به نظرت اینجا خونه‌اته؟
‫چقدر داری؟
‫۲،۲۰۰.
‫۲،۲۰۰؟ مگه داریم خیرات می‌کنیم؟!
‫صبر کن، تراویس.
‫هی بیلی، ما که نمی‌خوایم ‫مفت بدیم بره.
‫بذار پول رو نشون بده ‫و منم ببینم توی ماشینم هسته‌ی بازسازی‌شده...
‫دارم یا نه.
‫این چطوره؟
‫باشه.
‫عالیه. ‫ایول.
‫همین‌جا بمونین.
‫عجب روانی آشغالیه.
‫باید از اینجا بریم.
‫اشکال نداره. کالیبر ۳۸ دارم.
‫اگه بخوان کاری کنن، یه گلوله ‫می‌خوره وسط پیشونی‌شون.
‫آره، تو اسلحه داری.
‫من دست‌خالی‌ام!
‫اگه غافلگیرت کنن،
‫من مستقیم می‌رم «مزرعه‌ی نورلند».
‫بس کن.
‫این همه‌ی پولیه که مونده؟
‫پنج‌شنبه دوباره پول جور می‌کنیم.
‫من که حق حرف زدن ندا...
‫هی!
‫هی، بی‌خیال!
‫لعنتی.
‫معلومه چه خبره؟
‫لعنتی، ما توی دستگاهیم.
‫بجنب! بجنب!
‫هی، ما رو از اینجا بیار بیرون!
‫- دارن قاچاق‌مون می‌کنن. ‫- هی!
‫آیرین، ما رو ببر بیرون!
‫می‌خوای من برم؟
‫نه، نه. بخواب زمین! بخواب!
‫سوار ماشین شو!
‫تکون نخور کثافت.
‫می‌دونی؟ ما راه‌هایی واسه تیکه‌تیکه کردن ‫دخترهای کوچولویی مثل تو بلدیم.
‫هی، خفه‌اش کن!
‫لعنتی!
‫نکن!
‫ولش کن، بیا بریم.
‫خیلی خفنی، آیرین.
‫جدی می‌گم.
‫نباید می‌آوردمت اونجا.
‫اگه منو نمی‌آوردی، ‫الان دخلت اومده بود.
‫نه بابا!
‫خوب شد چاقو گیر آوردم، هان؟
‫وگرنه الان داشتن جنازه‌ات رو...
‫وسط چندجهانی پرت می‌کردن.
‫کارت خوب بود.
‫ولی خب اگه اون اسلحه داشت ‫و می‌افتاد دست من،
‫احتمالاً پای خودم رو می‌زدم.
‫چون هیچی از تیراندازی بلد نیستم.
‫باید یاد بگیرم از خودم دفاع کنم.
‫باشه، فشار بده. نکِش.
‫عقبی رو با جلویی تراز کن.
‫آهان.
‫اگه لازمه، یه چشمت رو ببند.
‫خوبه. بهتر شدی.
‫استعدادش رو دارم!
‫این دفعه که نشونه می‌گیری،
‫نفست رو نگه دار ‫و هم‌زمان فشار بده، باشه؟
‫ثابت وایسا.
‫خیلی‌خب.
‫بوم، کثافت!
‫آره خب، پنج بار طول کشید تا بهش خورد.
‫به اون مردیکه یه بار بخوره کافیه.
‫اینجا کجاست؟
‫یه زمانی خونه بود.
‫الان کی اینجا زندگی می‌کنه؟
‫معمولاً هیچ‌کس.
‫گاهی اوقات پنجره‌ی زیرزمین شکسته.
‫نوجوون‌ها بطری خالی می‌ذارن.
‫ولی بیشتر وقت‌ها، ‫کسی کاری بهش نداره.
‫چی سرت اومده؟ ‫منظورم نسخه‌ی موازیته.
‫اون رفت. ‫اینجا موندن خیلی دردناک بود.
‫مجبور نیستیم اینجا بمونیم.
‫اونا تا قرون آخر پولمون رو بردن.
‫تا پنج‌شنبه اینجا می‌مونیم.
‫نه، مجبور نیستیم. ‫ببین، من سخت‌گیر نیستم.
‫می‌تونیم توی ماشین بخوابیم. ‫بدترش رو هم دیدم.
‫اشکالی نداره.
‫دوش آب گرم. ‫سقف بالای سرمون.
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی میام اینجا.
‫یه ماشین لباسشویی ‫پشت خونه جا گذاشتن.
‫می‌خوام قبل از کار روی هسته‌ی سوخت
‫یه دست لباس بشورم.
‫قشنگه.
‫یه زمانی بود، آره.
‫احتمالاً آب گرم هنوز وصل باشه.
‫اگه خواستی، دوش بگیر.
‫توی کوله‌پشتیم لباس تمیز دارم، ‫می‌تونی برداری.
‫ممنون.
‫فکر کن خونه‌ی خودته.
‫[آنا]
‫[آیرین کلی]
‫لعنتی.
‫[آیرین کلی]
‫هی.
‫ترجیح می‌دادم اینجا نپلکی.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫چی توی دستته؟
‫هیچی.
‫میا.
‫تو مُردی؟
‫دقیق نمی‌دونم چی شد.
‫یه حدس‌هایی دارم، ولی...
‫توی آگهی فوت نمی‌نویسن طرف دقیقاً...
‫چطور خودش رو کُشته.
‫خدای من.
‫این‌طوری هم نیست گه بتونم ‫به یکی زنگ بزنم و بپرسم.
‫پس توی بقیه‌ی دنیاها هم مُردی؟
‫آره، مثل اینکه.
‫چی تو رو متفاوت کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫من دستگاه رو داشتم.
‫دنیای من تنها دنیاییه که دیدم تونسته
‫سفر چندجهانی رو کشف کنه.
‫و همین به زندگیم معنا داد.
‫می‌گن وقتی بچه‌ات رو از دست می‌دی، ‫بی‌حس می‌شی.
‫ولی بی‌حس نمی‌شی.
‫خودشون این کلمه رو می‌ندازن دهنت.
‫فلج می‌شی.
‫جز مغزت همه‌چی از کار می‌افته.
‫می‌افتی توی چرخه‌های دیوونه‌واری که...
‫تمومی ندارن.
‫حتی وقتی خوابی هم ‫یه ریز تا دور آخر کار می‌کنه.
‫و درست وقتی فکر می‌کنی ‫مغزت دیگه نمی‌شه...
‫و الانه که از پا بیفته، ‫بازم متوقف نمی‌شه.
‫همین‌طوری ادامه می‌ده و ادامه می‌ده.
‫دلت می‌خواد خاموشش کنی ‫و از نو راه‌اندازیش کنی.
‫حتی شده واسه یه دقیقه.
‫ولی وقتی خواب یا مسکن...
‫حتی یه دقیقه هم ‫مغزت رو ساکت نمی‌کنه،
‫دیگه فرقی نمی‌کنه ‫یه دقیقه باشه یا برای همیشه.
‫فقط باید خاموش بشه.
‫اگه دستگاه رو نداشتم،
‫اگه نمی‌تونستم دنبالش بگردم،
‫دیگه چی‌کار می‌تونستم بکنم؟
‫همین زنده نگهت داشته.
‫همه‌چی رو ازم گرفت.
‫من زنده‌ام.
‫ولی هرچی از انسانیت ‫توی وجودم مونده بود رو از دست دادم.
‫دیگه خودم نیستم. ‫حتی نمی‌دونم چی‌ام.
‫لازم نیست تو هم ‫همون اشتباه رو بکنی.
‫اون لیاقت زنده بودن ‫توی هیچ دنیایی رو نداره.
‫نه بعد از بلایی که سرم آورد. ‫بعد از کاری که با آنا کرد.
‫تو اینو نمی‌خوای.
‫اتفاقاً می‌خوام.
‫نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم. ‫اصلاً تمومی نداره.
‫یه کابوس تکراریه که ولت نمی‌کنه.
‫می‌دونم فکر می‌کنی این چیزیه که می‌خوای، ‫ولی باور کن نمی‌خوای.
‫دیگه خودت نمی‌مونی.
‫اصلاً اون آدمی که شدی رو نمی‌شناسی.
‫نسخه‌های دیگه‌ی من وضع‌شون بهتر بود.
‫اگه انتخاب بین تو ‫و یه نسخه از توئه که...
‫از پنکه‌ی سقفی آویزونه،
‫با عرض معذرت باید بهت بگم که ‫این یکی خیلی هم بد به نظر نمیاد.
‫شاید یه‌کم از خودت بدت بیاد ‫که واقعاً مزخرفه،
‫ولی...
‫ولی واقعاً خوشحالم گذرم به تو خورد.
‫اگه نمی‌گشتی، ‫من الان اینجا نبودم.
‫اولین بار که اومدیم این دنیا،
‫یه حس سنگینی داشتم که انگار اصلاً نباید...
‫اینجا باشم.
‫انگار اصلاً قرار نبود همدیگه رو بشناسیم.
‫ولی هرچی بیشتر با هم وقت می‌گذرونیم...
‫حس می‌کنم...
‫چه بدونم.
‫انگار...
‫از اول قرار بوده همدیگه رو پیدا کنیم.
‫منم همین حس رو دارم.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫بخواب.
‫حالت خوبه.
‫در امانی.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫حالا خودت می‌بینی.
‫فکر می‌کردم از فست‌فود متنفری.
‫یه چیزی هست باید بهت بگم.
‫دستگاه درست شده.
‫باشه.
‫برمی‌گردیم خونه.
‫چی؟
‫دوست داری با من زندگی کنی؟
‫از نو. ‫یه شروع تازه.
‫رفیق، معلومه داری چی می‌گی؟
‫دستگاه کار می‌کنه.
‫می‌تونیم همین الان ‫از رستوران بزنیم بیرون و بریم خونه.
‫لازم نیست این کار رو بکنیم.
‫بی‌خیالش می‌شیم.
‫یه زندگی معمولی رو شروع می‌کنیم.
‫لعنت به زندگی معمولی.
‫ما این کار رو می‌کنیم.
‫آیرین، چی داری می‌گی آخه؟
‫ما یه قراری داشتیم.
‫دیشب رفتم خونه‌اش.
‫تموم شد.
‫خودت انجامش دادی.
‫- تو کُشتیش؟ ‫- نه.
‫پس این دیگه چرته.
‫بس کن.
‫خودم می‌رم اونجا.
‫نه، نمی‌شه. ‫حق نداری برگردی اونجا.
‫حق نداری.
‫نمی‌تونی ببینی اون چی سرت آورد.
‫من مُردم؟
‫منو کُشت؟
‫بهم بگو. ‫آیرین!
‫تمومه.
‫باشه؟
‫تنها راه تموم کردنش ‫اینه که بی‌خیال بشیم.
‫نه! نیست...
‫تموم نشده.
‫الان نه.
‫اون منو کُشته.
‫نمی‌ذارم قسر در بره.
‫شوخیت گرفته؟
‫یه نسخه‌ای ازم هست...
‫که خدا می‌دونه چه بلایی سرش اومده.
‫جسدم توی خونه‌ی اون داره می‌پوسه،
‫بعد تو می‌خوای اونو به حالش خودش ولش کنی؟
‫محاله.
‫اون منو می‌بینه. ‫روحِ لعنتی منو می‌بینه.
‫این حقمه.
‫اون حقشه.
‫دیگه تمومه.
‫تو زنده‌ای و فقط همین مهمه.
‫نمی‌تونم ریسک کنم ‫این بلا رو سرت بیاره.
‫من دخترت نیستم.
‫من آنا نیستم.
‫بهم زور نگو. ‫منفجر می‌شم.
‫ما این کار رو می‌کنیم.
‫تو با من میای.
‫دیگه تمومه.
‫اون منو دزدیده.
‫به‌زور منو آورده.
‫الو؟ ‫اون منو دزدیده!
‫چرا هیچ‌کس گوش نمی‌ده؟
‫الو؟
‫معلومه شماها چه مرگتونه؟
‫اون منو به‌زور آورده!
‫- این چیه؟ ‫- اون منو دزدیده!
‫- ریک. ‫- خدای من.
‫- باشه، باشه. ‫- ولم کن!
‫- سوءتفاهم... ‫- هی، هی! عقب وایسا!
‫عقب وایسا!
‫میا.
‫لیز، زنگ بزن پلیس.
‫وایسا! وایسا!
‫از فت‌برگر تماس می‌گیرم، ‫ما یه مأمور پلیس می‌خوایم.
‫لعنتی.
‫هی.
‫هیو.
‫هی، هی. واای! هی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌شه یه نخ سیگار بهم بدی؟
‫نه. خودمم ندارم.
‫لعنتی. درسته... تو که ترک کردی.
‫- بله؟ ‫- ام.
‫می‌شه یه نوشیدنی مهمونت کنم؟
‫با طعم لیمو؟
‫منو می‌شناسی؟ ‫همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫نه، ام... آره.
‫آره، قبلاً همدیگه رو دیدیم. ‫دوستِ یکی از دوستانمی.
‫خیلی‌خب.
‫نظرت چیه؟
‫می‌خوای... ‫بریم یه جای دیگه؟
‫برای گروه حمایت سوگ اومدی؟
‫گاهی اوقات حس می‌کنم ‫یه لیوان نوشیدنی بیشتر به دردم می‌خوره.
‫باشه.
‫گوش کن، من... ‫من واقعاً نیاز دارم با یکی حرف بزنم.
‫در موقعیت بدی قرار دارم ‫و اگه با یکی حرف نزنم...
‫باز دوباره...
‫می‌افتم توی همون فلاکت قدیمی.
‫می‌شه با هم وقت بگذرونیم؟
‫لعنتی. دارم گند می‌زنم.
‫نه، اشکالی نداره. ‫اشکال نداره.
‫می‌خوای بیای داخل؟ ‫می‌خوای بیای جلسه؟
‫ولش کن.
‫ببخشید.
‫- لعنتی. ‫- هی!
‫هی! هی!
‫هی! چی برداشتی؟ ‫هی! هی، وایسا!
‫خوبی، خانومی؟
‫آره.
‫مطمئنی؟
‫راستش روز خیلی سختی داشتم.
‫انگار چندتاش رو با هم داشتی.
‫دوست داری درباره‌اش حرف بزنی؟
‫بچه داری؟
‫آره، دیگه بزرگ شدن.
‫یکی از بچه‌هام امروز رفت.
‫و فکر نکنم برگرده.
‫برمی‌گرده.
‫داره همون اشتباهاتی رو می‌کنه ‫که من کردم...
‫و... و من...
‫فقط دارم سعی می‌کنم...
‫بذار یه چیزی برات بیارم بخوری. ‫غذای داغ بیارم؟
‫غذا بهت آرامش می‌ده.
‫بچه‌ها این‌جورین دیگه. ‫می‌دونی که؟ اون برمی‌گرده.
‫بیا، نظرت چیه؟
‫می‌دونم به قیافه‌ی اینجا نمی‌خوره،
‫ولی یه آشپز خفن اون پشت داریم.
‫نویل؟
‫کی؟
‫نویل.
‫می‌شناسیش؟
‫عزیزم، اون پونزده ساله که ‫دیگه اینجا کار نمی‌کنه.
‫چی؟
‫به حبس ابد محکوم شده.
‫توی زندانه؟
‫از کجا می‌شناسیش؟
‫کاری باهات کرده؟
‫پونزده... پونزده سال؟
‫حالت خوبه؟
‫من... من باید برم.
‫لعنتی!
‫مامان، فکر کردم یکی دیگه‌ای.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫چیزی نیست.
‫من خوبم.
‫نترس.
‫داری منو می‌ترسونی، مامان.
‫من مامانت نیستم.
‫چی؟
‫مراقب خودت باش.
‫با غریبه‌ها حرف نزن.
‫خداحافظ.
‫لعنتی.
‫من روحِ لعنتیشم!
‫کثافت!
‫اون خواهر داشت؟
‫اون خواهر داشت.
‫لعنتی.
‫منو از اینجا بیار بیرون!
‫کمک!
‫کمکم کنین!
‫خواهرتم هار بود.
‫با اون اسلحه خوب هدف گرفتی.
‫تو و خواهرت خیلی شبیه همید.
‫هنوز انگشت کوچیکم حس نداره.
‫نزدیک بود از جا درش بیاره.
‫اون خواهرم نیست!
‫آخ، آخ! لعنتی!
‫اون خودِ منم!
‫اگه الان منو بکشی،
‫تا آخر عمر کوفتیت ‫دست از سرت برنمی‌دارم!
‫شاید بذارم یه‌کم همون‌جا زنده بمونی.
‫خواهرت رو سریع خلاص کردم.
‫گازم گرفت و منم مثل سگ دخلش رو آوردم.
‫ولی به نظرم اشتباه کردم.
‫سریع کشتن بدشانسی میاره.
‫آره.
‫می‌ذارم یه‌کم اونجا زندگی کنی.
‫هی، می‌ذارم آروم‌آروم بمیری.
‫منو از اینجا بیار بیرون!
‫آیرین، کمک!
‫یکی کمکم کنه!
‫ببین چی می‌گم.
‫اگه خیلی قشنگ و مؤدبانه ‫ازم خواهش کنی،
‫سریع و بی‌درد خلاصت می‌کنم.
‫خوشت اومد؟
‫لعنت بهت!
‫خب پس.
‫- میا! ‫- آیرین!
‫نزدیک نیا!
‫اگه دوباره شلیک کنی، ‫دخلش اومده!
‫میا، حالت خوبه؟
‫منو از اینجا دربیار!
‫اسلحه رو بنداز پایین!
‫ازش فاصله بگیر!
‫بیا بگیرش!
‫آیرین!
‫نه!
‫کمک!
‫آیرین!
‫نباید می‌اومدی اینجا.
‫نه! نه!
‫نکن!
‫خفه شو.
‫بس کن.
‫من تو رو یه جایی ندیدم؟
‫به نظر آشنا میای.
‫اخبار.
‫درسته؟
‫یکی از مادرهایی.
‫آره؟
‫حالا یادم اومد.
‫دخترت چشم‌های تو رو داشت.
‫بفرما.
‫الان دیگه نمی‌تونی بری.
‫دخترت اون پایین منتظرته.
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫برگشتی.
‫نمی‌خوام دیگه اون کار رو کنم.
‫هیچ‌وقت مجبور نمی‌شی.