امید شیرین. تکرار می کنیم.
به تمام نیروهای مسلح فرانسه در هندوچین.
امید شیرین. تکرار می کنیم.
به تمام نیروهای مسلح فرانسه در هندوچین.
امید شیرین. تکرار می کنیم.
به تمام نیروهای مسلح فرانسه در هندوچین.
امید شیرین. تکرار می کنیم.
به تمام نیروهای مسلح فرانسه در هندوچین.
همه بیرون! جمع شید!
پنج دقیقه! بعدش میخوام همه رو اینجا ببینم!
زود باشین دیگه!
زود باشین، اینجا تمرین نیست!
زود باشین! سریعتر مردها!
سریعتر مردها!
برید بیرون!
بله، بله، داریم میایم.
چه خبره؟
زود باش، برو پیش بقیه. داریم میریم.
چطوری، پیرمرد؟
میگذره.
همه جا تدارکات هست.
دارن میرن.
مشکلی داری، هایزینگر؟
نه.
از کجا باید بدونم چه خبره؟
چیزی میشنوی؟
نه، از کجا؟
هیچ ایده ای ندارم.
ما آدم های مریض داریم.
یه نقطه ملاقات برای مجروحین به ما بدید.
گوش میدم.
منفیه.
گوش میدم.
باز هم غیرممکنه که دستور پراکنده شدن رو با مجروحین اجرا کنیم.
گوش میدم.
متاسفم.
موفق باشید. پایان.
خبردار!
بخش کامله. منتظر دستورات شما.
بخش، آزاد!
ژاپنی ها به قلمروهای ما حمله می کنند. به ما هم.
ما به سمت سون لا عقب نشینی می کنیم.
آنجا بقیه گروه پنجم را ملاقات خواهیم کرد.
پایگاه عقب نشینی چین است.
چه هرج و مرج بزرگی.
چرا ژاپنی ها رو تو رختخواب غافلگیر نکنیم؟
اونا که دوستای ما هستن.
اینجا که یه اردوگاه تفریحی هست.
همه اسلحه میگیرن. به جز لیمیوت.
بهت هشدار میدم. اگه بخوای فرار کنی، بهت شلیک میکنم.
خب، شنیدید. بزن بریم، مردها.
زود باشین، بچه ها!
خواهش می کنم، ما تو این جنگل می خوایم چیکار کنیم؟
متاسفم، ترورهای من.
نه با ما.
بذارید ما تو اردوگاه بمونیم.
ما از پسش برنمیایم.
ژاپنی ها اسیرها رو می کشتن. نباید به شما فکر کنیم، وگرنه هیچ وقت به چین نمی رسیم.
زود باش، زود باش!
متیو؟
دیگه نمی تونم.
آهان.
ما ستون نوشیدنی هستیم.
لعنت.
ستون نوشیدنی.
اینجوری یکی دیگه ازمون می گیرن.
کیفتو بده به من، متوشالح.
بده به من.
زود باش.
و ادامه بده.
از کنار حیوونا رد شو!
همه چی مرتبه؟
دفترچه خاطرات راهپیمایی.
۱۰ مارس ۱۹۴۵.
حرکت از کانکای دیروز ساعت ۱۷.
تعداد کل ۱۹ نفر.
خیلی خب، آلوارز.
اون سالمه.
کوزکوفسکی و مارلی درخواست کردن که اجازه داشته باشن تو اردوگاه بمونن.
اونا قادر به راه رفتن نبودن.
فقط می تونم اسمشونو یادداشت کنم.
ما یه مفقودی داریم.
کرکفیلد.
هدف ما پاسگاه در سون لا.
فاصله ۲۰۰ کیلومتر.
شانس رسیدن ما به اونجا تقریبا صفره.
مالی.
کوزاک.
لژیون هیچ کس رو جا نمیذاره.
خب بچه ها، شروع می کنیم. وسایلتونو جمع کنید. ما داریم میریم.
زود باش، زود باش.
دکتر.
راموس، راموس.
زود باش، پوسین.
بوی مرگ میاد.
تمومش کن، لمیو.
یاور من.
اجازه دارم یه چیزی بهتون بگم؟
زود باش، لمیو.
شما هم فکر نمی کنید،
اگر مجبور باشیم منتظر کندترین فرد بمانیم، همه مان می میریم.
بهتره گروه تشکیل بدیم، شاید حداقل چند نفر جون سالم به در ببرن.
تو لژیون با هم متحد می مونن. تو اینو امضا کردی، لمیو.
من برای پنج سال تو لژیون قرارداد امضا کردم.
این قرارداد چهار سال پیش منقضی شد.
از اون موقع تا حالا اینجا گیر افتادیم.
ما همه سال هاست اینجا گیر افتادیم، لمیو.
از جمله خودم. ولی فقط تو شکایت می کنی.
میخوای تنها بری؟
مثل نیزه برو جلو.
بدون سلاح.
اطاعت میشه، جناب آجودان.
از چهار گوشه جنگل استدعا می کنم.
از ما محافظت کنید.
روز پنجم راهپیمایی.
مجبور شدیم از مسیر خارج شیم تا گیر نیفتیم.
مجبور بودیم آهسته راه بریم تا ضعیف ترین ها رو از دست ندیم.
آجودان! آجودان!
بله؟
یه ببر! اونجا یه ببره!
خواب دیدی، آلواری.
مزخرفه. اونجا یه ببر بود.
مردا هذیون میگن.
جنون داره پخش میشه.
من دارم سعی می کنم ظاهر نظم رو حفظ کنم،
تا به حیوانات وحشی تبدیل نشیم.
ولی اینجا طبیعت حرف اول رو میزنه.
بریم، بریم، بریم.
هی، چی شده؟
چت شده؟
آروم باش.
حالا آروم باش.
بیا پایین، بیا پایین.
چش شده؟
احتمالا مار گزیده.
جناب سروان!
سروان!
مار گزیدگی!
کسی مار رو دید؟
نه.
نه، نه.
نه.
مراقب باش، مراقب باش.
بذار ببینم.
نگهش دارین.
خیلی آروم.
آره، حدس بزن.
یه جا وایسا، یه جا وایسا، استیکمن. بهش آمپول میزنم.
دیدی استیکمن؟
تو به اونا کمک میکنی.
همه چیز درست میشه.
اوه، لعنتی.
مشکلی هست؟
مورفین توی کیفم نیست. نیستش. دیگه اونجا نیست.
ستوان من، مورفین دزدیده شده.
ازشون بازجویی کن.
بله، ستوان من.
مورفین توی جیب...
شاید تو برش داشتی؟
نشونش بده.
و این یکی؟
زود باش.
کی جیب ها رو خالی کرده؟ زود باشین، بجنبین!
چی؟
گوشت کوب من.
کی جیب های شما رو زده؟ همه رو!
زود باشین دیگه!
عجله کنید!
بیخیال شو لیسبون، ما میریم.
من پیداش کردم.
لعنت.
انتظار نداشتم به این زودی ببینمشون.
سون لا دقیقا تو این مسیره.
ما به راهمون تو جنگل ادامه میدیم.
ولش کن!
تو عوضی لعنتی!
ولش کن!
آره، آره، آره.
داره نفس میکشه.
خوبه. ما قایم میشیم و منتظر شب میمونیم.
بزن بریم.
بریم جلو.
اون مرد.
خب، بن، حالا نوبت توئه.
و حالا ما.
لِینان کجاست؟
اون پشت سر ما بود.
آیزنگار، تو برگرد.
زود باش، ببین کجاست.
نیمجوت!
این چه کوفتیه؟
زود باش!
بیا، فرار کنیم.
این مسخره بازی رو تموم کن.
اگه پیش یانیکی بمونیم، می میریم.
با من بیا.
نه.
پس تفنگتو بده و بذار برم.
نه.
هایزینگر، بذار برم.
اون منو دار میزنه.
نه، چون من بهش چیزی نمیگم. زود باش.
آره، حالا دوباره یادم اومد!
ماگولا!
حالا دوباره یادم اومد.
خرس های عنکبوتی اینجان.
قاطرهای گمرکی رفتن.
ما اونها رو گم کردیم.
شتیگمان!
لیمیت کجاست؟
من اینجام، جناب آجودان.
به خاطر تو آیزینگر و ماگولا کشته شدن.
زانو بزن!
من افتادم، جناب آجودان.
زانو بزن!
وقتی می خواستم از خیابون رد شم...
من بهت هشدار دادم.
یانیکی.
جناب آجودان.
منو ول کن.
ما به راهمون ادامه میدیم.
19 مارس 1945.
آیزینگر و ماگولا مردن.
بگونی مفقود شده.
نیمجوت به دادگاه نظامی میره.
فکر کنم دیگه نمیشه نجاتش داد.
دیگه هیچ آذوقه ای نیست و شکار کردن غیر ممکنه.
ما فقط ریشه می خوریم.
ببر.
تو دیوونه ای، آلوارز.
ماتین به گروهان ما میگه
ستون الکلی ها.
هیچی اونجا نیست.
بریم.
بریم، بریم.
خدای من.
آره.
تو نمرده بودی؟
تو داری دعا می کنی، لیمیت؟
تو به خدا اعتقاد داری؟
این عجیبه.
مخصوصا برای آدمی مثل تو.
ما تنهاییم.
فکر کنم ما کاملا تنهاییم، مارلی.
کاملا تنها.
باید آذوقه پیدا کنیم.
ولی از کجا؟
میر لانگ، کاپیتان.
میر لانگ؟
تینکنتاس اردوگاه مردان میو است.
کجا؟
ما آنجا؟
میالانگ، اینجا چین است.
آه، این امکان پذیره.
حدود ۸۰ کیلومتر دریا.
یک هفته.
شاید ده روز.
سربازان لائوسی در دهکده خواهند ماند.
آنجا مهمات و غذا پیدا می کنیم.
این شانس ماست که به چین برویم.
و اگر اینجا بمانیم؟
پنهان می شویم، ردپایمان را پاک می کنیم
و در جنگل زنده می مانیم.
ما سربازیم، اوبراک.
آه، سرباز. واقعا.
مطمئناً آنجا غذا خواهد بود.
اما جنگل خطرناک است.
ارواح جنگل شیطانی هستند.
گور بابای ارواح.
آلوارز، من چیزی نمی گویم.
من هم رویاهایی دارم.
سلاح ما!
این چی بود؟
بو میده.
بکشید!
بو میده! بکشیدش بیرون!
زود باش، محکم بکشید!
بکشید دیگه!
بکشید!
بکشید، بکشید، بکشید!
لعنت بهش!
آره، اینجوریه. گرفتیمش.
مواظب باش، گند زد!
مواظب باش!
خیلی نزدیک بود.
زخمی شدی؟
نه، فقط خون ببره.
خوش شانس بودی، کیستوستور.
اسمت چیه؟
اسمت؟
خولیو آلوارز.
آلوارز خولیو.
خب، بچه ها.
بزن بریم از اینجا.
کشتن ببر کار خوبی نیست.
تمومش کن، تین. اعصابمو خورد کردی.
گوشت رو برمی‌داریم و فرار می‌کنیم.
یکی رو گرفتم! بازم هست؟
نه!
نگران نباش! اون تنها بود!
اون تنهاست؟
من میخوام!
آفرین، استیکمن!
من میخوام حرف بزنم!
گرفتینش؟
اون تنهاست؟
استیکمن! درسته! درسته!
نگاه کن، کوچولو!
حالا کی میخواد حرف بزنه، ها؟ حالا کی میخواد حرف بزنه؟
یه ژاپنی کثیف و پست!
یه ژاپنی کثیف! خوک کثیف پست!
آه!
اوه، بگو ببینم، دیوونه شدی؟
اون به ما شلیک کرد.
و اون؟
زیگمن اون رو کشت.
پوسین، چی شد؟
جواب بده!
آره، اِ...
اون به ما شلیک کرد.
لو موئه از ما محافظت کرد.
چرا میخواست شلیک کنه؟
واقعاً نمیدونم.
هیچ ایده ای ندارم.
نمیدونم.
احتمالا دیوونه شده.
خانم باند، اسلحه‌اش رو بردار.
من عذر میخوام.
همه داریم دیوونه میشیم.
جیپسون ها رفتن.
عقب نشینی کنید!
ولشون کن.
۱۱ آوریل ۱۹۴۵.
یک ماهه که داریم راهپیمایی میکنیم.
استیگمن مرده.
مراقب باش!
اون به یه نیزه ژاپنی برخورد کرد.
دشمن نزدیکه.
فقط مسئله زمانه که ما رو پیدا کنه.
زود باش.
نظر شما چیه، آجودان من؟
اینکه باید منتظر شما اینجا می بودیم.
شما از کمین حرف می زنید.
راستش رئیس، ایده ی بدیه.
ما دیگه نه غذا داریم، نه نیرو.
اگه قراره بمیرم، ترجیح میدم با اسلحه تو دستم باشه، مثل آلپ در مکزیک.
مثل کامرون؟
بچه ها!
ژاپنی ها هر لحظه ممکنه سرمون خراب شن.
پس همینجا می مونیم و منتظرشون می مونیم.
پناه بگیرید!
آلواره، یه کلاه دیده میشه.
روسان، اسلحه رو آماده کن.
هیچکس قبل از من شلیک نمی کنه.
دارم به اسامی فکر می کنم. اسم های مرده ها.
آیا اسم های ما جایی در یک دفتر ثبت شده؟
شاید ما از قبل مرده ایم؟
نوع من، یهودی؟
خیلی ممنون.
آتش بس!
تمومش کن، پوسین. تمومش کن. آفرین، پوسین.
خدای من.
کارامیان مرده.
زاگیلیف هم.
و، زخمی؟
هیچ.
ولی ما موفق شدیم.
ما زنده ایم.
همه چی مرتبه؟
بیا.
هیچی برای خوردن نیست.
اون خوک های بیچاره هم دیگه چیزی ندارن.
اونها هم گرسنه ان.
این عادلانه است.
همگی به من گوش کنید.
کاری که امروز کردید، فقط از لژیونرها برمیاد.
واقعا جنگیدن.
حالا ژاپنی ها می دونن ما واقعا کی هستیم.
سربازهای واقعی.
نیمجوت، تفنگت رو تحویل بده.
من اینو بدست آوردم.
من سهم خودمو انجام دادم.
سرور گرامی،
من بهت اعتماد ندارم، لیومیوو.
حالا که شما ارواح هستید،
از شما خواهش می کنم،
از ما محافظت کنید.
توجه!
تفنگ رو حاضر کنید!
۱۲ آوریل ۱۹۴۵.
یه جایی شمال آرسی-۷.
درگیری با ژاپنی ها.
تراگیلیف و کاراملون.
واحد دشمن از کار افتاده.
ژاپنی ها هم مثل ما گرسنه اند.
احساس ضعف می کنم.
اما برای اولین بار فکر می کنم به چین می رسیم.
با وجود گرسنگی و بیماری های زیادی که داریم.
حالت خوبه؟
گروهبان!
گروهبان! راه تموم شد!
فین!
از کدوم طرف؟
از این طرف!
شک داری؟
نه.
آه!
اینجوریه.
تو منو طولانی تر می کنی، من بهترش می کنم.
پسر عموم گیاه داره.
چرا با مایی، تین؟
ها؟
با ما میری اروپا یا برمی گردی خونه؟
ولش کن، لیسبون.
جوابی نداد.
تو روستات فرانسوی ها رو دوست دارن؟
اگه طرف شما نبودم، اونا شما رو می کشتن.
چی؟
اون پسر عموی منه.
تقریباً پنج روز.
کوپره!
یه کوپره! بیاین!
کالسون سوگون اون تو دنبال غذا می گرده.
چه خبره؟
تب داره. مالاریا.
ما اونو می بریم اون طرف.
اینجوریه.
آروم، آروم.
فیل! آروم، آروم.
آره، اینجوری خوبه.
آروم.
اون تو چیزی برای خوردن نیست.
هیچی اون تو نیست؟
حتی یه خرده هم نیست.
یاور گفت اینجا غذا هست.
سه روزه چیزی نخوردیم.
ماتو، اونجا نرو. وحشتناکه.
اوه.
ستوان میگه باید به سن-لازار بریم.
ولی اونجا کسی نبود.
ستوان میگه توی میالانگ غذا هست.
ولی فقط مرده ها اونجا هستن.
یانیکی، دیگه تمومه.
همین بود.
ما داریم میریم چین.
به چین.
ولی بدون ما.
حق با اونه.
الان وقت مناسبی نیست.
برعکس لیسبون. الان بهترین موقع است. الان بهترین موقع است.
وقتی اقتدار به گند کشیده شده، باید از بین بره.
چی میخوای؟
بعضی از ما فکر میکنیم که دیگه نمیشه اینطوری ادامه داد.
دقیقا.
چند تا مرد مریض. وسط جنگل.
کی اونجا به قانون نیاز داره؟ اون به کشتی نیاز داره؟
فهمیدی چی شد؟
این مزخرفات رو تموم کن. فهمیدی چی شد؟
نظرت در مورد تنبیه بدنی چیه؟
این همه چیز رو در مورد اقتدار شما نشون میده.
پوسین، اسلحه ات! بهش نده.
خواهش میکنم، ببین!
تمومش کن، لطفا!
تو اونجایی.
منتظر چی هستی؟
هم استینویک و هم تو نوبتتون میشد.
ستوان یانیکی همچنان فرماندهی این گروه رو بر عهده داره.
اون فرمانده است.
الان برای همه واضح شد؟
فهمیدم!
سوربن،
کارسون،
این احمق رو ببندید.
و استن‌ویک رو هم.
موسو، اسلحه ات رو.
اسلحه ات رو بده!
شما طرف اشتباهی ایستادید، جناب سروان.
شما یه آدم ضعیف هستید.
۱۸ آوریل ۴۵.
الان ۴۱ روزه.
من فعلا دفتر خاطرات رو بر عهده میگیرم،
تا زمانی که ستوان یانیکی از مالاریا رنج میبره.
ما از جهنم میان لانگ عبور کردیم.
پارتیزان های لائوسی به طرز وحشیانه ای به قتل رسیدند.
ما کورکورانه به سمت شمال و به سمت چپ پیشروی می کنیم.
زندانیان در برابر مجازات خود بدون شکایت رنج می کشند.
لیمیوته من را به یاد جمله ای می اندازد،
که در 'سفر به انتهای شب' خوانده ام.
شاید انسان ها فقط به این دلیل بد هستند که رنج می کشند.
اما زمان زیادی طول می کشد بین لحظه ای که رنج کشیدن را متوقف می کنند،
و لحظه ای که کمی بهتر می شوند.
لیمیوت باید خیلی رنج کشیده باشد که اینقدر سخت شده است.
او مرد خوبی است.
تو می گویی اینها ببر هستند.
حالا ارواح خشمگین شده اند.
حالا مجازات خواهی شد.
آه، به هر حال این خیلی وحشتناکه.
فراری ها با نقشه و قطب نما ناپدید شده اند.
فقط تین و خورشید برای جهت یابی برای ما باقی مانده اند.
ما از یانیکی مانند یک خدا پیروی کردیم.
از قوانینی پیروی کردیم که شاید دیگر معتبر نباشند.
و جنگل به آنها می خندد.
ما ستون میگساران هستیم.
ما فقط با جریان پیش می رویم
و امیدواریم که یکی زنده بماند
و ما مثل حیوانات نباشیم
سابون، بیا، بلند شو.
هی، پسرعمو، بلند شو.
کاتزا؟
تیم؟
تیم!
هی، آلوارز.
بزن بریم، دوست من.
Moreron os lechionai, saikami, saimikami.
Moreron os lechionai, saikami, saikami.
Tos eram betelam, sukim kalumbra.
... و ما خیلی غمگین بودیم.
اوه، کامبی.
غمگین، غیر منتظره.
کامبی.
اوه، کامبی.
غیر منتظره.
گم شده.
اوه، کامبی.
فرانکو، فرانسیسکو، فرانکو، گه تو روح مادرت.
مرگ بهتر است.
اون پیون بود.
اون این کارو کرد.
من یک آنارشیست بودم.
نه خدا، نه ارباب.
سلام، آلواریسیم.
خداحافظ، دوست من.
اواسط ماه مه.
بالاخره مالاریا داره بهتر میشه.
ارواح تین دارن از من دور میشن.
دوباره می تونم خودم بنویسم.
این شماره هفت بود.
نمیوت، استانویگ و پپه لوچی.
رساله.
متوسالم فوت کرد.
و حالا، آلواری،
از خستگی.
ما کاملاً گم شده ایم.
ابراک حق داشت.
اگر یکی از ما موفق بشه، همه مون موفق میشیم.
ما.
آخرین مردها.
هی، گوش کنید.
صدای چی میاد؟
برنامه پرواز! برنامه پرواز!
اونا اینجان! اونا اینجان! گوش کنید!
اوه آره! ستاد کل داره میاد دنبالمون!
اینا هواپیما هستن!
هی، هو! این طرف!
بیاین! این طرف! بیاین این طرف!
ما اینجاییم! ما همینجاییم!
بیاین این طرف! بیاین این طرف!
کارلسروهه.
رئیس، اینو از کجا آوردین؟
پیداش کردم. فقط برای یک لحظه، برای این لحظه.
مرسی.
کسی فندک داره؟
اوه، خدای من.
یه جایی نزدیک مرز.
یه زمانی اواخر ژوئن.
استانویگ و پیپلوچی رو پیدا کردیم.
با ضربات چاقو.
امیدوارم ژاپنی ها باشن.
میوت اونجا نبود.
ابراک فوت کرد.
قلبش از کار افتاد.
بنابراین فقط گروهبان لیسبون مونده،
سوربن، کارلسون، پوسین، تین و من.
من به اسممون چسبیدم.
من به این یادداشت ها چسبیدم.
من به پسرم فکر می کنم.
من پیشتم پسرم.
من پیشتم.
به علاوه مکونگ.
بعد از جنگ چیکار میکنی؟ دوباره به اروپا برمیگردی؟
نمیدونم میخوام دوباره به اروپا برگردم یا نه.
بچه دارید؟
یه پسر.
شما چی؟
نه.
خانومتون کی شما رو ترک کرد؟
خیلی وقت پیش.
شما چی؟
کسی اونجا منتظره؟
ممکنه.
اینجا برای مدت طولانی دیده میشیم.
ما محوطه رو تا 500 متر بالا و پایین رودخونه امن میکنیم.
وقتی هوا صاف شد، هر چه زودتر میریم اونور.
هیچکس اونجا نیست.
نه زن دارم نه خانواده.
من تنهام.
میتونیم؟
این تازه امروز شکسته شده.
نالاسا!
بله؟
نالاسا!
کونو کتورگا؟
من جوزپه سوتیله هستم!
و اگر اونها گواهی مرگ داشته باشن چی؟
کتوگا!
من هیچی نمیدونم!
نمیدونم.
همه حتما مردن.
اون مرده.
ناراش!
این چیه؟
این تنباکوئه.
از کجا؟
این رو تو وسایل جوون ها پیدا کردم.
نه، مال من...
اون لیاقتش رو داشت.
پس بذاریم همینطوری بمیره؟
ما شش نفریم.
و اونا ده نفرن.
غافلگیرشون میکنیم.
فکر کنم فردا.
نه، نه، نه، نه، نه.
ما میریم...
...از اونجا.
خدای من، ما تقریبا رسیدیم!
او فرار کرده.
اول لیمیوت رو برمی‌گردونیم، بعد میریم.
ما که نمیخوایم بخاطرش جونمون رو به خطر بندازیم.
این بخاطر اون نیست، بخاطر خودمونه.
وگرنه ما هم عین اون میشیم.
اون تاوانش رو میده، ولی اینجا جون نمیده.
ما مریض‌هامون رو تنها گذاشتیم.
دیگه نباید کسی بمیره.
هیچکدوم از ما مثل اون نیستیم. نه من، نه تو، نه اونا.
نمیدونم.
ولی وقتشه که بدونیم.
نمیخوام مجبورت کنم، اسمون.
اسلحه رو نگه دار.
چه وضع مزخرفیه، پاتر ویدر.
ارواح ازت محافظت کرده بودن.
حتما یه کار خوبی قبلا کردی.
این یه گلوله خورده.
میخواید پانسمان بشید؟
نه.
مرسی. بعدا.
فرانسوی‌ها!
میدونید فرانسوی‌ها کجا هستن؟
ستوان، نگاه کن.
سرگرد بیلینگتون.
ستوان یانیکی، هنگ پنجم نیچون‌های خارجی.
اهل کجایید؟
کانگکای، لائوس جنوبی.
لائوس جنوبی؟ این همه راه رو اومدید؟
اینجا فرانسوی هم هست؟
هنگ فرانسوی ۴۰ کیلومتر اون طرف‌تر به سمت مکونگ هست.
ما رو اونجا میبرید؟
متاسفم، نمیتونم. ما داریم اردوگاه رو تخلیه میکنیم.
چینی‌ها بهمون کمک میکنن.
ستوان زخمی شده.
بقیه هم همینطور. ما دیگه ته خطیم.
امکانش هست دو نفر رو انتخاب کنید تا با هواپیما ببرین؟
پنج نفر زیاده. فقط دو نفر.
کجا میره؟
کلکته.
کلکته؟
شماها اصلا میدونید جنگ تموم شده؟
پوسارد، ساوون، کارلسون. ما داریم میریم.
دو نفر. دیگه نه.
اگه میدونستید این کار رو نمیکردید.
باشه، برو، کارلسون، تو با هواپیما میری.
چرا شما نه، ستوان من؟
هنوز یه کار نیمه تموم دارم.
هنوز وقتش نرسیده.
موسو و استن‌ویک رو پیدا کردید؟
کسانی که تو رهاشون کردی.
اونا مردن؟
تو اونارو کشتی.
چرا باید این کارو میکردم؟
این جنگ اونا رو کشت، نه من.
میبینی یانیکی؟
فقط منو زنده از چین میبری بیرون.
میخوای منو تیربارون کنن.
پس فقط خودتو نجات دادی.
باید ما رو به حال خودمون میذاشتی.
و اینا همه واسه چی بود؟
دارن میذارن ما بمیریم.
تو چیکار میکنی، راواسولداد؟
از قوانین کسایی پیروی میکنی که ما رو ول کردن.
میدونی چرا، یانیکی؟
واسه این خط ها.
چون تو هیچی نیستی
بدون این خط هات.
بیشتر از این
خط ها
هیچی نداری.
من اینجا بودم تا تاوان چیزی رو بدم.
لژیون.
گناهکارم، دیگه هیچی.
من تاوان دادم.
منو آزاد کن، یانیکی.
نه.
منو آزاد کن.
باید.
باید تاوان کاری که کردی رو بدی.
تاوان مرگی که باعثش شدی.
به تو چه مربوطه، مرد؟
تو مجبور نیستی.
من خون زیادی از دست دادم.
چرا منو نجات دادی؟
چرا؟
این رو نمیفهمی؟
نه.
میدونم.
لطفا اینو ببر
به ستاد کل.
نمیخوام که
همه اینا
بیهوده بوده باشه.
ولی همه چی بیهوده بود.
به خاطر اونا انجامش بده.
داری ازم میخوای این کارو بکنم.
میدونی
که اگه اینو بخونن منو به جوخه اعدام میسپارن.
اگه اینو بخونن.
چی فکر میکنی؟
من اون رو آتیش میزنم، یانیکی.
هیچ شانسی نیست که تو این کار رو برام انجام بدی.
خودت گفتی.
حیف.
اینجوری هیچکس نمیفهمه،
که ما چطوری مردیم
و من چند بار
به پسرم فکر کردم.
میفهممت، نیمجاد.
منم مثل تو بودم.
منو دفن میکنی؟
خوشحالم که باهات آشنا شدم.
اعتماد کن و باور داشته باش، کمک میکنه، قدرت الهی شفا میده!
تلفات هنگام عبور از مکونگ، لیسبون و تین.
کارلسون، سوربن و پوسین در سقوط هواپیمای انگلیسی کشته شدند،
که قرار بود آنها را به کلکته منتقل کند.
لامیوت، به شدت زخمی، در ساحل شمالی درگذشت.
خودم، با بازوی زخمی، تا جایی که بتونم دوباره نوشتن رو شروع میکنم.
شما ما رو رها کردید و سرنوشت بر ما فرود اومد.
ما الکلی ها که هیچی نداشتیم، چیکار میتونستیم بکنیم؟
به هر حال، گروه الکلی ها به شما سلام گرم میرسونن.
آمین.
ستوان، ما مراسمی برای یادبود کشته شدگان ستون شما برگزار خواهیم کرد.
با اهدای صلیب جنگ به هر یک از کشته شدگان، امروز بعد از ظهر.
ستون الساندری سه ماه پیش به چین رسید.
تلاش های شما، تلاش های همه کسانی که...
من از مرگ فرار کردم.
من فراری از مرگم.
یه سوال در مورد لمیوت.
آیا او باید در این تقدیر سهیم باشه؟
نه.
مطمئنی؟
هیچ هزینه ای نداره و تصویر وحدت رو به خطر میندازه.
فکر میکنم...
اون برای ما از دست رفته بود؟
بله.
این درد هیچوقت از بین نمیره.
آرتور تانتیانیکی؟
اسم من جوزپه سورتیله هست.
آرتور تانتیانیکی؟
لمیوت. این اسم من در لژیون بود.
اسم من جوزپه سورتیله هست.
مرتب شده! غربال شده!
ما تنهاییم.
ما برای فرانسه میمیریم!
کنراد دِ بلوچی!
ما برای فرانسه میمیریم!
کنراد شتلینگ!
ما برای فرانسه میمیریم!
کنراد استینکمن!
متشکرم.
این رودخانه به کجا می‌ریزد؟
این راه به کجا می‌رود؟
یا ابرهای سپیده دم؟
یا آسمان هنگام غروب؟
چشمان مردان به کجا خیره شده است؟
به کجا می‌روند،
اعتماد کن و باور داشته باش، کمک می‌کند، نیروی الهی شفا می‌دهد!
موسیقی
اعتماد کن و باور داشته باش، کمک می‌کند، نیروی الهی شفا می‌دهد!