پسش بده! بس کن!
بچه‌ها، سر چی دارین دعوا می‌کنین؟
اسباب‌بازیمو دزدیده.
- ندزدیدم! - بچه‌ها، بس کنین!
چهار دقیقه، اگه چهار دقیقه ساکت باشین،
براتون بستنی می‌گیرم.
شش دقیقه.
این مدل مذاکره رو دوست دارم.
هشت دقیقه. این آخرین پیشنهادمه.
فکر کنم وکیل نمی‌شن.
چی؟
هیچی. گفتم شما وکیل‌های خیلی خوبی می‌شین.
آه! آه.
- نه! - کال!
- مال منه! - هی، کال!
یه کم کمک می‌خوام، داره دیرم میشه.
کال؟ کال؟
هی، جینی.
ببخشید، دیشب تا صبح داشتم می‌نوشتم.
بالاخره باید یه‌کم بخوابم.
کار زیادی پیش بردی؟
آره! آره، آره.
بابا! این تو هیچی خوشمزه نیست.
نه اوریو، نه هیچ چیز فرآوری‌شده.
آره خب، می‌دونی، اوریو فصلش نیست.
تا بهار برداشتش نمی‌کنن.
پس فکر کنم باید یه درخت بکاریم.
که اگه یه روز یه فاجعه‌ی بزرگ شد،
بتونیم از طبیعت زندگی کنیم، دونه‌دونه اوریو.
تو خیلی ذوق می‌کنی.
باشه، باید برم. دیرم شده.
باشه.
دوستتون دارم بچه‌ها!
باشه عزیزم، بقیه‌شو من جمع می‌کنم.
- نور آفتاب - هی، الکس،
منم، ام، با بابا حرف زدی؟
هی زنگ می‌زنم، نمی‌دونم کجاست.
باشه، بهم زنگ بزن. دوستت دارم.
باشه، کات.
عالی بود بچه‌ها.
صحنه‌ی بامزه‌ای بود.
بعدی
بجنبین، انرژی خفن می‌خوام.
با بیپ میارمتون تو.
خب من باید چی‌کار کنم؟
۴۱ سالمه، می‌دونی؟
نقش مامانِ سی‌ساله‌ها رو بهم می‌دن.
سی‌ساله‌ها. من ۴۱ سالمه.
باید یه شغل درست‌حسابی می‌گرفتم.
ولی واقعاً راست می‌گه.
اون موقع که من و کال تازه آشنا شدیم،
خیلی ساده‌دل و هنری و پر از شور بودیم،
ولی اینا دقیقاً چیزی نیست که باهاش وام خونه بدن.
ولی خب، با همون شور و شوق
این دختر رو گرفتم، نه؟
آره.
این داستانو بهت گفتم؟
- نه! - نه، فکر نکنم.
اوکی، خب، اولین بار که کال رو دیدم،
تازه اولین داستان کوتاهش چاپ شده بود.
اون‌قدر از خودش راضی بود که نگم برات.
انگار همینگویِ دوران اوجشو می‌دیدم.
نه، اصلاً اغراق نیست.
یکی از دوستام منو دعوت کرد شعرخونی.
با ژست اومد طرفم،
شروع کرد حرف زدن.
چند ساعت بعد داشتیم جمع می‌کردیم،
من داشتم خداحافظی می‌کردم.
دم در جلو منو گرفت.
گفت: «امشب، کلاب سه خاج، ساعت ده.
اگه می‌دونی چی
به نفع بقیه‌ی زندگیته، بیا.»
اون‌قدرا هم بد نبود.
اون شب داشتم می‌رفتم خونه،
یادم میاد نشسته بودم سر اون چهارراه،
همون‌جایی که هالیوود بولوار و لورل کنیون می‌خورن؟
- آره. - همون‌جا نشسته بودم
پشت تابلو ایست،
می‌گفتم: «راست برم خونه، چپ برم پسره رو ببینم.»
پس رفتم چپ.
خب، می‌خوام یه جام بالا ببرم
به افتخار آدم‌های پرشور، شجاع و مسخره‌ای که قبلاً بودیم.
آها! قلقلک‌یاب!
چی؟
الو؟ سلام؟
جینی، موضوع بابا‌ست. بیمارستانه.
دوباره همون کارو کرده. باید برگردی خونه.
باشه، پس باله ساعت ۴:۱۵.
یادت نره، یه کم زودتر برسی اونجا،
باشه، که آماده‌ش کنی.
بعدش هم می‌دونی، وقتی من نیستم،
بهتره ناهارها رو
شب قبلش آماده کنی، درسته؟
و یادت باشه، حتماً باید سان‌باتر باشه.
باشه؟ کره بادوم‌زمینی شیطانه.
از مدرسه اخراجمون می‌کنن.
تو فقط چند روز می‌ری.
لباساشون شاید یه کم عجیب باشه،
ولی غذا می‌خورن، لباس می‌پوشن و براشون کتاب می‌خونم.
اوه، راستی یادم افتاد.
این کتاب مورد علاقه‌شه.
«نگرانی پیراشکی».
سعی می‌کنه مجبورت کنه براش بخونیش.
گول نخور.
حله. قول می‌دم.
سؤال اینه، خودت خوبی؟ هان؟
مطمئنی نمی‌خوای ما هم بیایم؟
نه، نه، نه، خواهرهام اونجا هستن،
برای بچه‌ها خیلی شلوغ می‌شه.
باشه، باشه.
هر وقت بگی، ما همون لحظه میایم، باشه؟
بچه‌ها، کجایین؟
بیاین اینجا. بیاین.
دوستتون دارم، دوستتون دارم، دوستتون دارم و از الان دلم براتون تنگ شده!
باشه؟ زود می‌بینمتون.
- باشه. - مامان، منو زد!
اوه خدای من. باشه.
♪ سارها آزادانه پرواز می‌کنن ♪
♪ روی این دشت‌ها ♪ ♪ جایی که قلبم جا مونده ♪
♪ در تمام زمان ♪ ♪ سفت و محکم حک شده ♪
♪ روی تپه‌ها ♪
♪ پنج سال دیگه هم ♪ ♪ همه‌چیز همین‌جا می‌مونه ♪
♪ من توی خودم گم می‌شم ♪
می‌دونی تو ال‌ای به خاطر روندن اون ماشین می‌کشتنت.
اوه خدای من، یه دونه پریوس گرفتی
حالا شدی داور اخلاقیات.
- سلام. - سلام.
وای، من، ام، از موهات خوشم اومد.
جدی؟ حوصله‌م سر رفته بود، لنی ازش متنفره.
خب، دقیقاً اون همسر ویترینی نیست که دنبالش بوده.
- خب، به درک. - اوه‌اوه!
نه، یعنی دوستش دارم، ولی خب، آره، به درک.
گرفتی منظورمو، نه؟
این بار
بابا چطوره؟
خب، سعی کرده خودشو بکشه.
تو بخش روانیه.
فکر می‌کنه آماده‌ست بره خونه،
ولی خب، غیر از اون، عالیه.
واقعاً عالیه. از یه قطار در حال حرکت
♪ برای همونی که هستیم ♪
♪ من چه می‌دونم ♪
♪ بیا، بیا و برو و عاشق شو ♪
♪ اوه، ما می‌سازیم ♪
باشه، من داخل می‌بینمت، سیسی هم داره میاد.
باشه. ام، اون هنوز…؟
باشه.
♪ آروم می‌مونم ♪ ♪ مثل بادی که تنشو رها می‌کنه ♪
♪ دارم از خط بیرون می‌زنم ♪
♪ آروم می‌مونم ♪ ♪ وقتی طوفان‌های زمستونی دورم رو می‌گیرن ♪
سلام، بابا.
- جینی! - نه بابا، بلند نشو.
بلند نشو. - اوه جینی،
مغزم مریضه، بدنم کاملاً سالمه.
بذار نگات کنم. دخترم چطوره؟
خوبم. می‌دونی، یه کم نگرانتم.
اوه، بی‌خیال، درباره من حرف نزنیم.
بشین.
اون، ام، زن بامزه‌ایه.
منو یاد مادرت می‌ندازه.
لوسیل بال؟ آره، شنیدم تو واقعیت خیلی عوضی بوده.
چی؟ اینا رو به من نگو.
تو و داستان‌های هالیوودیت، همه چی رو خراب می‌کنی.
هر مرد خفنی که دوست داشتم، تو میای می‌گی
تو واقعیت قدشون ۱۶۵ه.
- خب. - اوه خدای من،
بوی پیرمردا میاد.
باید از اینجا ببریمت بیرون.
آدمای خل. بدتر از این نمی‌شه.
کی مرخص می‌شه؟ کی می‌تونیم ببریمش؟
یه کم صبر کن، تازه اومده.
اینجا حالش بهتر نمی‌شه.
اصلاً اینجا رو دیدی؟
به محض اینکه تونستم، اومدم.
سلام. سلام بابایی.
- سلام عزیزم. - سلام.
آه!
اورورا، ملکه شمال، خیلی خوشحالیم که اومدی.
- باشه. - حالا می‌تونی
با اسم واقعیم صدام کنی، من الان آف‌دیوتم.
نمی‌خوای عالیجناب یا اینا؟
الکس، می‌شه فقط باهام مهربون باشی؟
خیلی خوشگلی.
مرسی.
ما یه برنامه تو شمال داشتیم،
برای همین همگی سوار اتوبوس سلطنتی‌مون شدیم و مستقیم اومدیم اینجا.
یعنی همشون اومدن؟ کل سیرک سلطنتی اینجاست؟
اوه، این بهترین خبر دنیاست.
شاید بهتره شماها توی اتوبوس منتظر بمونید.
باشد که به سوی اتوبوس روانه شوید.
اوه!
آه!
یا خدا.
دوستات انگار، آدمای جالبین.
مرسی.
ملکه برف.
اونجاییه که زمستونا همه عجیب‌غریب‌های جشن رنسانس می‌رن،
و اون، خب، ملکه‌ی همشونه.
خب می‌دونی، همه‌مون یه رویایی داریم، نه الکس؟
باشه.
می‌بینم مهمون داری.
فقط اومده بودم داروهات رو بیارم.
ام، سلام، من جِینم، دخترش.
این‌ها خواهرهامن، سیسی و الکس.
من رین هستم، از پدرت مراقبت می‌کنم
تا وقتی آماده‌ی ترخیص بشه.
رین؟ مخفف کاترین؟
هوم، معمولاً کسی حدس نمی‌زنه.
اوه، اسم ایرلندی قشنگیه. ایرلندی هستی؟
آره، یه کمی، در واقع.
می‌دونی، قوم سلت‌ها
یه پیوندی دارن که هیچ‌کس دیگه‌ای نداره.
- شروع شد. - آره.
- چی؟ - الان
قصه‌های ایرلندی شروع می‌شه.
واو! چه محله‌ایه.
آره.
لعنت بهش.
- این خونه‌ی جدیدته؟ - آره.
باحاله، نه؟
خب. فکر می‌کردم خونه قبلیت قشنگ بود.
این دیوونه‌کننده‌ست.
من پیشنهاد می‌کنم با پولدار ازدواج کنی.
فقیرشو امتحان کردم، روانیشو هم امتحان کردم. پولدارو خیلی دوست دارم.
هوم، سومیش شانسه دیگه.
لِنی!
آه، خوبه خونه نیست، می‌تونیم پشت سرش حرف بزنیم.
با بچه‌ها حرف زدی؟
اِ، نه، دیر وقته. صبح فیس‌تایم می‌کنیم.
کَل چطوره؟
خوبه. می‌دونی، همون همیشگی.
خوبه، خوبه.
نوشتن چی؟ چطور پیش می‌ره؟
ام، کند.
هوم.
خیلی خسته‌ام، راستش، من
یا خدا.
- چی؟ - داری طفره می‌ری.
آره، من همیشه درباره گندکاری‌های خودم حرف می‌زنم،
ولی همین که بحث می‌رسه به تو، کلش خفه می‌شه.
این درست نیست. من، من واقعاً خسته‌ام.
قول می‌دم فردا صبح درباره زندگیم غر بزنم.
بهتره، چون تنهایی غر زدن اصلاً حال نمی‌ده.
البته تو توش خیلی خوبی.
من حرفه‌ای‌ام، ولی بازم،
نمی‌خوام همیشه تنهایی انجامش بدم.
می‌دونی که بابا خوب می‌شه، درسته؟
واقعاً؟ آخه این دوباره چطور اتفاق افتاد؟
روزى پنج بار باهاش حرف می‌زنم. کاملاً عادی به نظر میاد.
حس می‌کنم، واقعاً حس می‌کنم احمقم.
هیچ‌چیزی فرق نکرده.
اون همیشه همین‌جوری بوده. یعنی دوقطبیه.
می‌خنده، شوخی می‌کنه، همه رو مجذوب می‌کنه
که فکر کنن روی ابرها راه می‌ره.
آره، تا وقتی برمی‌گرده و سعی می‌کنه خودشو بکشه.
- آره. - نمی‌دونم،
شاید بعد از مرگ مامان قابل‌فهم‌تر بود.
اون جمع‌وجورش می‌کرد. نگهش می‌داشت سر خط.
و بدون اون… ولی این یکی…
فکر نمی‌کنم این بار واقعاً می‌خواسته این کارو بکنه.
فکر کنم فقط بیدار شده و از حال خودش خسته بوده،
و بعدش، نمی‌دونم.
حس می‌کنم ما ناامیدش کردیم.
خوبه. می‌خوام بیارمش اینجا زندگی کنه.
چی؟
نه، باز شروع کردی. اون هیچ‌وقت اینجا زندگی نمی‌کنه.
خب، نمی‌تونه تنها باشه.
- نه. - پس چی،
بره پیش سیسی
و اون واگن کولیِ کوچیکش با اون همه دلقک؟
نه، خدایا نه.
(بی ام وه در اختیار خودته. بعدا حرف میزنیم. دوست دارم)
♪ کاملاً تنها‌م ♪
♪ روی این قایق، ♪ ♪ در راه برگشت به خونه ♪
♪ به سمت تو ♪
♪ چراغ‌ها توی آسمون ♪
♪ و اینجاست ♪ ♪ جایی که می‌میرم ♪
سلام، یه آمریکانو متوسط. سرپر باشه لطفا.
♪ از جنسِ واقعی ♪
♪ اگه فقط تو می‌دونستی ♪
مرسی.
♪ چکش‌ها و میخ‌ها ♪
♪ می‌تونستن قصه‌های پریونی رو ♪ ♪ بین ستاره‌ها درست کنن ♪
مرسی.
جینی؟
اَبی! وای!
وای خدای من. دقیقاً همون شکلی موندی.
وای نه، آخرین بار که دیدمت بریس داشتی
و موهای فر. یادآوری نکن.
آره، فِرِ افتضاح یادت میاد.
خوبی؟
شنیدم رفتی ال‌ای، بازیگر شدی؟
آره. آره.
می‌دونی، من توی یه سریال دیدمت.
فکر کنم شبیه روح بودی، یا یه همچین چیزی؟
به هریسون زنگ زدم بهش بگم،
ولی تا فهمید، تو ناپدید شده بودی.
اون چطوره؟ هریسون؟
اوه، عالیه.
زندگیش همیشه رو رواله. همیشه همین‌طور بوده.
ازدواج کرده، سه تا بچه.
واو.
بابات چطوره این روزها؟
اِ، خوبه. خیلی، خیلی خوبه.
خیلی خوشحال شدم دیدمت.
- اوه. - راستی،
می‌شه دفعه بعد که هریسون رو دیدی
بهش بگی من سلام رسوندم؟
حتماً. تو هم به بابات برسون.
باشه.
جِینی! صبر کن، اصلاً نمی‌دونی چی به فکرم رسید.
این هفته عروسی فامیلمونه،
بعدشم هریسون امروز می‌رسه.
بیا یه نوشیدنی با هم بخوریم.
- اوه، ام - عروسی تو پایِن‌کرسته،
آخرش هم معمولاً می‌ریم مک‌کورمیکز.
پس بیا، یه نوشیدنی. هریسون خیلی دوست داره ببینتت.
باشه. آره.
پس امشب می‌بینمت، درسته؟ درسته؟
- آره. - باشه. خداحافظ.
صبح بخیر.
رین!
می‌تونم کاترین صدات کنم؟
فکر کنم.
هوم! اومدی منو دارویی کنی؟
دکتر می‌خواد چند تا آزمایش بگیره تا داروهات رو تنظیم کنه.
- آره. - با سوزن مشکلی نداری؟
مگه حق انتخابی دارم؟
فکر کنم زیادی با آدم‌های افسرده می‌چرخی.
تق‌تق. بیگل آوردم.
اوه کاترین، دخترم جِین رو می‌شناسی؟
آره، بازیگره تو ال‌ای.
با دیک ون دایک کار کرده.
واو، چیزی هست که دیده باشمت؟
اوه، ام، کارای مختلفی کردم.
ولی هیچ‌کدوم خیلی نگرفت.
هی، خرج زندگیش رو با بازیگری درمیاره. این خودش خیلیه!
خب، می‌ذارم شما دوتا با بیگل‌هاتون تنها باشید.
باشه بابا، بس کن دیگه تعریف‌کردن رو.
هیچ‌کس منو نمی‌شناسه، خجالت‌آوره.
من هیچ‌وقت از تعریف‌کردن دست نمی‌کشم.
چند نفر توی این بیمارستان، توی کل این شهر،
رویاهاشون رو تا لس‌آنجلس دنبال کردن
و بهش رسیدن؟
خب، اگه فکر می‌کنی به رویا‌هام رسیدم،
تعریف خیلی آزادی ازشون داری.
پیازی یا ساده؟
هردوشو.
ساختمون‌های سوخته! جلوی راهشو می‌گیره!
چی؟ اسمش چی بود؟
دستراکتو مَن.
داره همه‌چیز رو بهت می‌رسونه؟
آره، کاملاً.
«وقتی تو خوابی، اونجرز دارن می‌جنگن!»
خب، همه کنار، نوبت من با مامانه.
سلام عزیزم.
سلام.
خب، بابات چطوره؟ به نظرت چه‌طوره حالش؟
اِ، می‌دونی، یه‌جورایی خوبه.
می‌دونی، بخش خیلی داغون ماجرا همینه.
قلک فحش!
هی، من فقط گفتم «داغون»، اصلاً کلمه حساب نمی‌شه.
خب، خوشگل شدی. کجا داری می‌ری؟
حدس بزن!
مک‌کورمیکز. اوه خدایا.
می‌دونی، این آدما منو می‌ترسونن.
- آره. - همتون بالای چهل سالتونه،
هر شب هم تو یه کافه میچرخین،
انگار بیست سال گذشته هیچ‌چی عوض نشده.
یه‌کم عجیبه.
آره، واقعاً.
باید برم. هی بچه‌ها، کجایین؟
مامانی چقدر دوستتون داره؟
- این‌قدرا! - خیلی بیشتر از این!
خب، دوستتون دارم. ماچ!
فردا بهتون زنگ می‌زنم.
سلام، فقط یه سودا لطفاً.
♪ داشتم از هم می‌پاشیدم ♪
♪ اما تو با دل اومدی ♪
♪ اون صبح همه‌چیز واضح بود ♪
♪ می‌تونم ترسمو ♪
♪ ول کنم ♪
♪ سپیده، خورشیدِ در حال طلوع ♪
♪ از همین حالا ♪ ♪ گرمای نورشو حس می‌کنم ♪
♪ اوه سپیده ♪
♪ بالاخره اومدی ♪
♪ تو همه‌چیزی هستی که لازم دارم ♪
♪ تا از این شب رد بشم ♪
♪ روزهای بعدش ♪
♪ داشتم از هم می‌پاشیدم ♪
♪ اما تو با دل اومدی ♪
♪ اون صبح همه‌چیز واضح بود ♪
♪ می‌تونم ترسمو ♪
مرسی.
♪ ول کنم ♪
هی!
هی! خودتی.
آره، ام، منم. خودمم. آره.
- خدایا. - نه.
- سلام. - سلام.
اِ، سودا؟
- ام. - یادمه،
برای ریلکس شدن آب می‌خوردی،
وقتی استرسی یا عصبی‌ای سودا.
کدومشه؟
این خیلی عجیبه که اینو درباره‌م یادت مونده.
من همه‌چیزو درباره‌ت یادمه.
بیخیال، نوزده سال گذشته.
به این راحتی نمی‌تونی در بری.
- باشه. - باشه.
- مَک شش سالشه، لیلی هشت. - آره.
خدایا، من کَل رو توی یه شعرخوانی دیدم،
توی جوونی پراضطراب‌مون
- معلومه. - تو جوونی پراضطراب‌مون
- آها. - و بقیه‌ش تاریخ شد.
- اوه. - تو؟
ویتنی رو بلافاصله بعد از دانشگاه دیدم.
سه تا دختر. شش، هشت، ده.
من هیچ‌وقت تو هیچ‌چیزی حق نظر ندارم.
پس بگو ببینم، چند روزه اینجایی؟
اوه، فقط چند روز. پیش الکس می‌مونم.
یه، ام، مک‌منشن کوچولو بالای کوکز بی داره.
اوه، واو. پس بالاخره رسیده اونجا.
یه‌جورایی.
- خواهرم - آره.
- بهت برخورد کرد، درسته؟ - آره.
هر بار می‌ریم کلبه، درباره‌ت حرف می‌زنه.
یادته جِین، ما می‌بردیمش بالا
بعد صبح گیرمون می‌نداخت تو کلبه،
- یادته؟ - اوه، آره، آره.
چطوری والدین‌مون اجازه می‌دادن این کارو بکنیم؟
یعنی چرا اجازه داشتیم تنها اونجا باشیم؟
نباید اجازه می‌دادن.
خیلی بیشتر از حد مجاز از زیرش در می‌رفتیم.
می‌دونم، آره. دلم برای پدر و مادرت تنگ شده.
اصلاً خبر نداشتم مادرت
- آره. - تا ماه‌ها بعد.
باید بهم می‌گفتی.
خب، یعنی، حدود ده سال ندیده بودمت،
شاید یه‌کم عجیب می‌شد.
خب من می‌اومدم. خیلی دوستش داشتم.
بابات چطوره؟
اِ، خوبه، خوبه. می‌دونی؟
اِم.
♪ می‌تونیم بیدار شیم ♪ ♪ و به ستاره‌ها خیره شیم ♪
اون
اون، ام، چند روز پیش سعی کرد خودکشی کنه.
برای همین اینجام.
خدایا، خیلی متأسفم.
همیشه سختی کشیده، خودت می‌دونی.
و از وقتی مامانم رفت، همه‌چی فقط
آره.
و تو؟ حالت چطوره؟
خدایا، یعنی، می‌تونم دروغ بگم
و بگم عالی‌ام،
اما اگه کسی باشه که دروغم رو بگیره،
احتمالاً تویی، پس
آره.
الان خیلی دیوونه‌کننده به نظر میاد.
خدایا، من انقدر غرق «ما» شده بودم، می‌دونی؟
اصلاً دبیرستان یادم نمیاد.
فقط ما رو یادمه.
نمی‌دونم.
نکته خنده‌دارش اینه که الان که کنارتم،
اصلاً اون‌قدرها هم دور به نظر نمیاد.
خیلی خوب بود دوباره دیدنت.
تو، ام، یه بزرگسال خوب شدی.
اوه مرسی. تو هم همونی، فقط بهتر.
- نه؟ - جدی می‌گم.
خب، پرواز خوبی داشته باشی، و
فکر کنم بیست سال دیگه دوباره می‌بینمت.
خب، امیدوارم نه.
خداحافظ.
کاترین!
این بار برای چه جور آزاردادنی اومدی؟
هوم، آزار نه. فقط داروهات.
آره.
کی برنده‌ست؟
من!
یکی از مزیت‌های بازی با خودته،
همیشه می‌بری.
قبلاً با زنم بازی می‌کردم، معمولاً اون می‌برد.
بعد از مرگش، شروع کردم با خودم بازی کردن.
تنهایی کمتره. تو بازی می‌کنی؟
من؟ اوه نه، نه، اصلاً یاد نگرفتم.
خب، دوست داری یاد بگیری؟
خب، نمی‌دونم، من...
احتمالاً خیلی هم خوب نمی‌شم.
و بیمار دارم که باید سر بزنم.
خب بعد از کارت چیکار می‌کنی؟
می‌رم خونه.
اوه. پیش؟
پیش؟ اوه، خودم.
این چه ربطی...
پس بعد از کارت بیا اینجا.
بیست دقیقه، همه ترفندهام رو یادت می‌دم.
داروهاتو بخور.
این بازی رو به هم میزنم با اینکه دارم می‌برم.
پس بهتره بیای.
تو موذی کوچولو.
می‌دونستم با اون کفش پاشنه‌دارا
و آرایش یه چیزی تو کاره.
خفه شو.
هنوز جذابه؟
هر مردی که باهاش قرار گذاشتم یا چاق بوده، یا کچل،
یا نمی‌تونسته کاری بکنه، یا همه‌ش با هم.
واقعاً نمی‌فهمم چرا.
من بهتر به نظر میام.
واقعاً بهتر به نظر میام، اونا همشون نابود شدن.
اون خوب به نظر میاد.
هنوز متظاهر؟
اون متظاهر نبود.
پولدار بود، آره، اما مهربون بود. همیشه.
یه قدم مونده بود کراوات گردن‌بندی بندازه.
متظاهر بود.
به هر حال، دیدنش خیلی خوب بود.
واقعاً عاشقش بودی.
هیچ‌وقت تو رو این‌طوری با کسی ندیده بودم.
واقعاً دیوونه‌ش بودی.
خب، دیدنش خوب بود.
آره. آره، گفتی.
خب، نمی‌تونه با من زندگی کنه.
می‌تونه با من زندگی کنه. منطقی‌تره.
آره، هست، ولی صادقانه، می‌تونه بیاد ال‌ای.
جا داریم. بچه‌ها هم دوست دارن.
درسته؟
درسته. درسته.
چرا اون‌جوری نگام می‌کنی؟
- نمی‌کنم. - می‌کنی.
نه، فقط دارم فکر می‌کنم
می‌خوای تا ابد همون‌جا بمونی؟
یعنی اونجا ال‌ایه، واقعاً حال‌به‌هم‌زنه.
بچه داری الان،
و واقعاً، می‌دونی...
من واقعاً چی؟
خب، دیگه واقعاً بازی نمی‌کنی
اون‌جوری که می‌خواستی،
پس خب، چرا می‌مونی؟
یعنی یه‌جایی نباید ولش کنی؟
خدای من، مشکلت چیه؟
خیلی بدجنسه. تو بدجنسی.
من صادقم. یکی باید بگه.
اگه من نگم، کی بگه؟
هیچ‌کس. چون آدما این حرفا رو نمی‌زنن.
می‌ذارن هرکسی زندگیشو خودش بفهمه.
حس می‌کنم زیادی طولش دادی.
اوه خدای من. برای همینه اینجا زندگی نمی‌کنم.
اصلاً هنوز لباس واقعی داری؟
این‌ها لباس واقعی‌ان.
خب شاید الان بهترین زمان نباشه،
اما من شنبه تاج سلطنتی رو به ملکه جدید می‌دم،
و خیلی خوشحال می‌شم اگه شماها هم بیاین.
هوم! حرف چرندی داری درباره‌ش بزنی؟
میایم.
از دستش نمی‌دیم.
سلام بابا.
هی! اومدن!
به سه‌تاتون خوش می‌گذره از اینکه دوباره با همین؟
- آره. - خیلی.
- م‌م. - هی بابایی.
- جانم؟ - حالت چطوره؟
آره، خوبم.
سی‌سی. سی‌سی، نمی‌تونی این کارو باهاش بکنی.
چی؟ سعی کرده خودکشی کنه، نمی‌تونم براش گریه کنم؟
نه!
- نه. - خب تو می‌تونی؟
اِ، اینجا یه گاری ژله‌ست. دیدم گاری ژله رو.
می‌تونم دیگه از اینجا برم؟
آره، به‌زودی، ولی نمی‌تونی تنها بری خونه.
الکس می‌گه می‌تونی...
نمی‌خوام با الکس زندگی کنم.
اگه کر بودم شاید، ولی اینکه دعواهاشو با...
چی اسمش بود؟
- لِنی. - آره، دعوا می‌کنن،
بعد آشتی، بعد دعوا، بعد آشتی.
- اوف. - نه، ممنون.
و سی‌سیِ دوست‌داشتنی.
۳۵ سالشه ولی انگار ۱۴ سالشه، خدا حفظش کنه.
پس بیا با من زندگی کن.
تو لس‌آنجلس زندگی می‌کنی. نمی‌تونم مادرت رو این‌طوری ول کنم.
مامان دوست داشت بری.
اون اینجاست. من اینجام.
من هفته‌ای سه روز می‌رم قبرستون. همین.
خب بابا، دوباره نمی‌تونی تنها زندگی کنی.
قرص زیادی خوردی و نزدیک بود دیگه بیدار نشی.
می‌خندی و نقش لپرکانِ شاد ایرلندی رو بازی می‌کنی،
اما نمی‌تونی دوباره این کارو با ما بکنی.
خسته‌ام، جِینی.
می‌دونم، بابا. پس بذار کمکت کنیم.
حالم خوب می‌شه.
من خوبم.
هوم.
راستی، آدمای اطراف اینجا رو می‌شناسی؟
نه، فکر می‌کنی من با کسی حرف می‌زنم؟
من با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم.
- اون کیه؟ - نمی‌دونم.
این خونه توئه، اصلاً کسی نمی‌دونه من اینجام.
به نظر میاد یکی می‌دونه که اینجایی.
آره، باشه. باشه.
- الکس! - هریسون!
نگاهت کن.
خیلی دوست دارم بیشتر حرف بزنم، ولی باید موهامو بشورم.
اینجا چیکار می‌کنی؟
یه‌کم کار داشتم و فکر کردم
یه یکی دو روز دیگه هم بمونم.
شماره‌تو نداشتم،
ولی گفته بودی الکس کجا زندگی می‌کنه، پس...
می‌تونم برات یه نوشیدنی بگیرم؟
آره.
می‌دونستم میای.
بفرما.
مرسی.
کاملاً رک بگم، قصدم اینه بذارم تو ببری.
پس بهتره تو شروع، بیش از یکی دو تا
سربازت رو جلو نیاری.
بعدش هم شاهت رو امن نگه می‌داری.
می‌تونی شاه رو هم قلعه بری.
اوکی، بعداً دربارش حرف می‌زنیم.
خب...
هوم! جالبه.
خوشم اومد.
پس بگو ببینم، این صورت وقتی می‌خنده قشنگه،
اما خیلی کم می‌خنده.
گفتی می‌ری خونه پیش خودت.
نه شوهر، نه بچه، نه نوه؟
باشه. می‌خوای من شروع کنم؟
من یه همسر داشتم.
همسری که بیشتر از هر چیزی دوستش داشتم.
یه شب توی یه رستوران دیدمش، از قضا همون‌جا.
مریض بودم.
اون موقع زندگی‌م کاملاً عادی بود.
از یه جای ایرلند بود، نیکز، مرکز شهر.
باهاش حرف زدم،
فکر می‌کردم بامزه‌ام، جذابم، شادم.
اون فقط ساکت گوش می‌داد.
وقتی بالاخره ساکت شدم، نگاهم کرد
و پرسید چرا انقدر غمگینم.
کاملاً غافلگیرم کرد. همه‌چیزِ من رو دید.
هیچ‌کس هیچ‌وقت اون‌طوری منو ندیده بود.
جز جینی.
از وقتی مادرش مرد، اون نزدیک‌ترین آدمه.
من یه پسر داشتم.
خدای من. هنوز اینجاست؟
آره.
واو. آخرین بار کی اینجا بودی؟
نمی‌دونم، خیلی وقت پیش.
از وقتی بابا و مامانم کلبه رو فروختن، نیومدم.
- عجیبه. - آره؟ هیچ تغییری نکرده.
هی بچه‌ها، برین. خوش بگذرونین.
خب، چی براتون بیارم؟
هی!
به جون خودم!
حال‌تون چطوره؟
- خوبیم. - تو چطوری لایل؟
من خوبم. واقعاً خوبم.
- آره؟ - لاینن‌کوگل، درسته؟
- وقتی توی روم‌ه - هی هی هی!
بشینین. الان میارم.
مهمون من.
- مطمئنی؟ - آره.
- باشه. - پولتو بذار کنار.
- بفرما. - باشه، هی!
- بفرما. - هی!
اون موقع خیلی پیر به نظر می‌اومد.
آره، مگه نه؟
خب، احتمالاً هم‌سن ما بوده.
اوه خدا، اینو نگو.
شاید جوون‌تر.
امیدوارم رانندگی نکنی.
اینجا سرحال نمی‌ری بیرون.
می‌پذیریم، چالش رو می‌پذیریم.
- آره. - به افتخارتون.
به افتخارتون!
ریچی. اون پسرمه.
هوم.
مثل خودم خجالتی بود.
توی سینما کار می‌کرد.
هوم.
عاشق فیلم‌ها بود.
همه‌چی دیده بود.
و ما قبل از رفتنش حرف می‌زدیم،
و وقتی برمی‌گشت هم حرف می‌زدیم.
خب، یه روز...
دیگه ازش خبری نشد.
پس بهش زنگ زدم.
هیچی.
اما وحشت نکردم.
صبح که هنوز خبری ازش نشده بود،
لباس پوشیدم و یادمه
یه پلیور قهوه‌ای پوشیدم،
و با خودم فکر کردم،
«این همون لباسیه که باهاش می‌رم.»
یه حسی داشتم.
پس رفتم اونجا،
و یه یادداشت روی در از طرف همسایه‌هاش بود.
نوشته بود، «خانواده ریچی،
لطفاً زمان مراسم رو به ما خبر بدین.
دوست داریم حضور داشته باشیم.»
فکر کنم پلیس هیچ‌وقت به ذهنش نرسیده بود به من زنگ بزنه.
با دوچرخه می‌رفت سر کار.
و یادمه به این دل‌خوش کرده بودم
که امن‌تره.
توی راه یه ماشین بهش زد
و توی آمبولانس مُرد.
و تموم شد.
هنوز خاکسترهاشو دارم.
تلاش کردم.
واقعاً،
ولی نمی‌تونم.
این تنها چیزیه که ازش برام مونده.
ما هفده‌ساله بودیم، احتمالاً بهترین مشتری‌هات.
آره، گفتم اگه قراره اصلاً چیزی بخورین،
بهتره اینجا باشه.
تو شیفت من هیچ اتفاقی براتون نمی‌افتاد.
حواسم بهتون بود.
- آها. - می‌دونی،
همیشه فکر می‌کردم شما دوتا آخرش به هم می‌رسین.
بچه داری؟
آره. بچه و همه‌چی.
آره؟ عالیه.
ببین، شما دوتا با بچه‌ها، کاملاً بزرگ شدین.
هی، یه چیزی دارم براتون.
الان برمی‌گردم.
فکر نمی‌کنی بره...
من فکر می‌کنم می‌ره، واقعاً...
قراره اون سوسیسای کوچولو رو بیاره؟
کاملاً مطمئنم سوسیسای کوچولوئه.
نه، نمی‌تونم، اصلاً نمی‌تونم.
- من... - من خیلی...
- قطعاً نمی‌تونم. - نمی‌تونم بخورمشون.
بیست سال پیش شاید می‌تونستم تحمل کنم،
ولی الان نه.
فکر می‌کنی چند بار این مسیر رو افتادیم؟
می‌تونم تو خواب هم برم.
حتی گیج هم باشم تو خواب می‌تونم برم.
این یکی از چیزاییه که همیشه درباره‌مون یادمه.
ما رفیق بودیم، می‌دونی، یعنی...
عاشق هم بودیم،
اما تو انقدر باحال و خنده‌دار بودی،
و مثل دوست با هم کار می‌کردیم.
دیگه هیچ‌وقت اون حس رو نداشتم.
هوم.
اوه.
فکر می‌کردم گفتی بابا و مامانت فروختنش.
فروختن.
واو، دقیقاً همونه.
می‌دونم.
این می‌شه آزمون نهایی.
- خدای من. - وای.
اوکی.
اوه!
چی، اوه!
اوه، اوه، نه. این اصلاً نباید قابل خوردن باشه.
از وقتی تقریباً ۱۸ سالمون بود اینجا مونده.
امتحانش کنیم. اوه.
اوکی. بریم.
- درسته. - اوکی.
خوبه. واقعاً خوبه.
یعنی، عجیبه، ولی مزه‌ش بد نیست.
- هوم. - نه؟
نمی‌دونم.
اینو می‌بینی؟ به این جعبه آتیش‌بازی نگاه کن.
به این نگاه کن.
او-اوه.
کبریت داری؟
قراره ذهنتو منفجر کنه،
اگه خیلی قدیمی نباشه و از کار نیفته.
ولی امیدوارم.
اوه! رفت؟
نه، نرفت.
بیا دیگه. بیا عزیزم.
بیا.
نه!
نه! خراب شد.
دیگه اتفاقی نمی‌افته.
ولی واقعاً تلاشتو کردی.
چه ضدحالی.
فهمیدی لایل فکر می‌کنه
ما با هم ازدواج کردیم، درسته؟
آره، خیلی هم خوشحال به نظر می‌اومد.
راستش نتونستم اشتباهشو بهش بگم.
آره.
- اوه! - خدای من.
تو موفق شدی.
پس چرا نیستیم؟
چرا نیستیم چی؟
زن و شوهرِ هم؟
آره، منم هی از خودم می‌پرسم.
فقط می‌خواستم ببینم تو جواب خوبی داری یا نه، چون من ندارم.
تو ولگردی.
هیچ اتفاقی نیفتاد، اوکی؟
فقط یه سفر به خاطرات بود.
ساعت سه صبحه.
و هیچی نشد، باشه؟
دوستت دارم، جِی، زندگیتو خراب نکن.
خانم‌ها و آقایان، من، تایتانِ باد شمال،
امروز به‌عنوان عضوی از دربار سلطنتی،
اینجا جمع شدیم تا ملکه‌ای جدید را تاج‌گذاری کنیم.
و با ملکه در حال رفتن‌مان، سی‌سی کلی، خداحافظی کنیم.
و امروز، او تاج را واگذار می‌کند
به ملکه بعدی‌مان، آناستازیا از اِکسلسیر.
باشه.
ملکه سی‌سی تاجش را واگذار خواهد کرد،
اما نه بدون حمایت دو دوشیزه زیبا.
دوشیزگان جین و الکس، لطفاً به صحنه سلطنتی بیایید!
آیا خواهران ملکه سی‌سی، جین و الکس، می‌توانند به صحنه بیایند؟
اوه لعنتی.
- چی؟ چی، چی؟ - منتظر ما هستن.
اوه!
لطفاً زانو بزنید.
- ببخشید، چی؟ - چی؟
لطفاً زانو بزنید.
- یعنی همین‌جا... - اونجا؟
- الان؟ - روی...
- باشه. - روی سیمان؟
همینه؟ باشه.
- بریم. - اوکی.
و تعظیم کنید.
داری زیاده‌روی می‌کنی رفیق.
واقعاً داری زیاده‌روی می‌کنی.
اشکالی نداره، همراهی می‌کنم.
سی‌سی کلی،ملکه برف، قدم پیش بگذار.
و آیا ملکه جدیدمان، آناستازیا از اِکسلسیر،
می‌تواند قدم پیش بگذارد؟
این افتخار بزرگی است.
با فروتنی، نقش ملکه شما را می‌پذیرم.
و سی‌سی، با اینکه دوباره یک فرد عادی می‌شوی،
اما همیشه در نگاه من ملکه خواهی بود.
بدین‌وسیله تاج پرافتخار را واگذار می‌کنم.
صبر کن!
اوه خدا!
پادشاهی شما اشتباه بزرگی مرتکب شده.
او قرار نیست ملکه شود.
- قرار بود من باشم. - من، من...
ملکه سی... - او...
بده، بده.
- نه. - بده ش به من.
اکنون، شادمانانِ جشن...
- بده! - شادمانانِ جشن!
- نه! نه! - بده‌ش به من!
- هی! - الو؟
شادمانانِ جشن، لطفاً آرامش خود را حفظ کنید.
آره، خب، سلام، حالتون چطوره؟
- بده‌ش! - آرامش را حفظ کنید!
من ملکه‌ام.
می‌دونی چیه؟ الان وقتش نیست.
اوکی، تمومش کن.
می‌خوای یکی رو بزنی؟ منو بزن.
بیا بریم.
الکس، لازم نیست...
امتحان کن.
بیا، امتحان کن.
خانم‌ها، لطفاً! نه، خانم‌ها!
واقعاً بابتش متأسفم.
هنوزم واقعاً دلم می‌خواد مشت بزنم تو صورتت.
و برگشتیم.
خدای من، داره چی می‌شه؟
گفتم بریم!
- بانوی من. - ممنونم.
هوم.
خب، تقریباً مطمئنم این اتفاق
قبلاً تو مراسم تاج‌گذاری نیفتاده.
آره، خب، شماها دیوونه‌اید.
یعنی، تو دیوونه‌ای، اما تو!
می‌دونی، به عنوان یه زن‌خونه‌دار پولدار، خیلی جنگجویی.
با خواهرام درنیفت، می‌زنمت زمین.
خب، ما کل اون ماجرا رو
خیلی جذاب‌تر کردیم.
- می‌شه اینو گفت. - صددرصد.
- درسته؟ - صددرصد.
سی‌سی، باید یه چیزی ازت بپرسم.
چرا؟ چرا کل این جشن قرون‌وسطایی؟
یعنی، همیشه یه‌کم عجیب بودی،
ولی این دیگه تهشه.
حقیقتشو می‌خوای؟
نه، یه مشت مزخرف می‌خوام، مرسی.
۳۳ سالم بود.
یه شغل دفتریِ افتضاح داشتم که ازش متنفر بودم،
تنها و افسرده بودم و فقط فکر کردم،
«یه چیزی لازم دارم.»
می‌دونی؟ «یه چیزی که مال خودم باشه.»
یعنی، شماها...
الکس، ممکنه طلاق بگیری،
اخراج هم بشی، اما بازم طوری به نظر میای
که انگار زندگیت بی‌نقصه.
بیشتر از هرکسی که می‌شناسم، زندگیت رو جمع‌وجور کردی.
و جِینی، تو کَل رو داری. دو تا بچه فوق‌العاده داری.
یه زندگی جالب داری،
دقیقاً دنبال همون چیزی هستی که می‌خوای.
و من فقط فکر می‌کردم، «من دارم چی‌کار می‌کنم؟»
حداقل با اینا، آدم دارم، احترام دارم.
شماها ممکنه فکر کنین بازنده‌ان، ولی دوستم دارن.
می‌دونی، یه چیزی دارم که بهش بچسبم.
واقعاً فکر می‌کردم می‌خوای بگی
فقط لباساشو دوست داری.
لباساشم دوست دارم.
خیلی خوشحالم
ما رو وصل کردی بهشون.
یعنی اصلا به اندازه صد سال پوشیده شدن
بوی بدن آدمیزاد نمی‌ده.
نه، آره، عالی‌ان.
- واقعاً خوبن. - خیلی خوبن.
ببین، من همیشه بچه کوچیکه بودم.
شما دوتا واقعاً الگوی سختی هستین.
خدا، خب، از من الگو نگیر.
من که کار خاصی نمی‌کنم، نه؟
مزخرف نگو.
باشه، به‌جای کار کردن و زندگی رؤیایی
به‌عنوان بازیگر، من لوپ‌گروه کار می‌کنم.
من صدای پس‌زمینه‌ام برای بقیه‌ای
که واقعاً به جایی رسیدن.
شوهرم حاضر نیست از رؤیاش دست بکشه،
یعنی منم انتخابی ندارم جز اینکه هر روز
بیام و شکستمو مستقیم تو صورتم ببینم،
که خب، خیلی بده.
سی‌سی، جلوی تو یه زمین بازی کاملاً بازه.
نمی‌دونی با کی ازدواج می‌کنی.
نمی‌دونی بعدش چی می‌شه.
نمی‌دونی آخر فیلم چی از آب درمیاد، نه؟
و راستش، گاهی خیلی سخته
همه جواب‌ها رو داشته باشی.
واو.
این واقعاً عجیبه، چون زندگی من
تقریباً بی‌نقصه و شماها دارین باعث می‌شین
خیلی احساس گناه کنم بابتش.
اوکی.
ولی واقعاً همین‌طوره.
آدما صف می‌کشن که عاشقت بشن.
بااعتمادبه‌نفس‌ترین آدمی که می‌شناسم.
پس استرست برای چیه؟
خب، بعد از سه تا ازدواج،
چهار تا سقط جنین داشتم،
۱۰ دوره درمان،
پنج دوره آی‌وی‌اف،
بی‌شمار آمپول، آزمایش خون،
اشک، دو تا طلاق، و من رسماً
ول کردم.
چی؟
فقط… گفتنش راحت‌تر بود
که بگم نمی‌خوامشون
تا اینکه باعث شم تو به‌خاطر اینکه انقدر راحت داشتی‌شون
احساس بد بکنی.
من محکمم. یعنی، این کاریه که از همه بهتر بلدم.
واو، من هیچ‌وقت تو رو در حال گریه ندیده بودم. خیلی عجیبه.
- هی! - خدای من.
خیلی متأسفم.
- آره. - نه، نمی‌افتن،
واقعاً نمی‌افتن.
فقط یه‌جوری برمی‌گردن سر جاشون
و احتمالاً بعداً با عرق دفعشون می‌کنم.
کافیه دیگه.
پنجره احساسات برای همیشه بسته شد.
من می‌خوام پیش تایتان باشم.
یه چرخش سریع، یه چرخش سریع.
- خیلی سریع بچرخ. - چی؟
- اوکی. - شاهزاده باد شمال.
همون یارو که زدمش؟
- هوم‌هوم. - صبر کن، وایسا.
- اون برادر تو نیست؟ - برادر.
- هوم‌هوم.
خب این که خیلی بیمارگونه‌ست.
اوکی. - می‌دونی.
صبر کن، ما درست چشم تو چشم بودیم...
- آره، بودیم. - با، می‌دونی...
- دقیقاً همون‌جا. - می‌دونی؟
پس دیدیش؟
پادشاه باد شمال شمشیر قدرتمندی به دست دارد.
هوم‌هوم.
اون پایین خیلی اوضاعش شلوغه.
می‌دونی چیه؟ به سلامتی شمشیر قدرتمند.
سلام بابا.
آه، اینم دخترم.
حالت چطوره؟
حالم خوبه.
- آره؟ - آره.
من، ام، همین الان با بچه‌ها حرف زدم.
مک گفته بگم تو بازی بیسبال نوهیتر زده.
اوه! خب دفعه بعد با خودت بیارش، باشه؟
میارم.
هی، ام، فکر می‌کنی با الکس کنار میای؟
تو می‌اومدی؟
نه.
آره، خوب می‌شم.
پس، ام، الکس می‌گه هریسون رو دیدی؟
خدایا، دهنش خیلی لقّه.
اِم، آره، هریسون رو دیدم.
هوم؟
و همین.
دیدمش. آره، خیلی خوب به نظر می‌اومد و...
چی؟
- هیچی! - من...
می‌تونم وسط حرف بپرم؟
- هان! - ناهارت رو آوردم.
آه، کاترین و من درگیر یک مسابقه
قهرمانی شطرنجیم.
داشتم می‌ذاشتم برنده بشه تا اینکه فهمیدم
اصلاً چه بذارم چه نذارم، خودش داره می‌بره.
پس الان دارم برای برد بازی می‌کنم.
اوه، دوباره بنفش پوشیدی.
بهش گفته بودم بنفش بهش میاد.
لباس کار بنفش، خیلی شیک.
راویولی پنیر،
- نخودفرنگی و ژله. - اِم!
اوه.
خوشمزه‌ست.
- ممنونم. - خواهش می‌کنم.
نه به خوشمزگی براونی‌هایی
که خودش از صفر برام پخت.
زیبا و اهل پخت‌وپز. بیشتر از این چی می‌خوای؟
اوه، جک! برم داروهات رو بیارم.
آه، اون، ام...
زیبا و آشپزه؟
قرار بود اینو خودت بهم بگی،
یا بذاری خودم بفهمم؟
خوشم میاد ازش. چی بگم؟
هشت سال از مرگ مامان گذشته،
و من حتی یک بار هم ندیدم
به زن دیگه‌ای نگاه کنی.
می‌دونی که اول از همه، مامانت رو دوست داشتم،
بیشتر از هرچیز.
نه، نه. بابا، شوخی می‌کنی؟
من ذوق‌زده‌ام. خیلی خوشحالم.
نمی‌خوام تنها باشی و دلت برای مامان تنگ بشه.
می‌خوام خوشحال باشی.
یعنی، تو حقته خوشحال باشی.
خب، جدا از پرستارهای خوشگل،
باید منو از اینجا ببری بیرون.
این چیزا آخر منو می‌کشه.
می‌خوای مزه‌ش رو بچشی؟
- نه، خوبم. - بیا دیگه.
خوبم، ممنون.
بهت می‌گم، عاشق شده.
نمی‌تونم باورش کنم.
خب باورش کن.
چون مثل دو تا نوجوون کلاس هفتمیِ سرحال،
هیجان‌زده و خندان‌ان.
خب، خیلی بامزه‌ست.
ولی عجیب نبود دیدنش با یکی دیگه؟
هوم.
نه.
می‌دونی؟ مامان هشت ساله رفته.
فکر می‌کنم لیاقتشو داره کسی مثل اون رو داشته باشه.
آره.
نه، نه. نه، نه، پروازم صبح زوده.
- آره. - نمی‌تونم، نمی‌تونم...
آره. نه، بهتره کلاً بیای اینجا زندگی کنی.
وقتی تو اینجایی، همه‌چی بهتره.
یعنی، این لیوان خیلی تهاجمیه.
هوم!
هی.
دارم می‌رم خونه، خواستم شب‌به‌خیر بگم.
بیا کنارم بشین.
از وقت خوابت گذشته.
من ۷۵ سالمه. وقت خواب ندارم.
اوکی.
آره.
بهترین خاطره‌ای که با ریچی داری رو بگو،
از بین همه‌شون، بهترینش رو بگو.
هوم.
وقتی پدر ریچی رفت،
ما، خیلی از نظر مالی در تنگنا بودیم.
و برای جشن فارغ‌التحصیلیش،
هرچقدر می‌تونستم پول جمع کردم،
و بردمش یه سفر به کالیفرنیا.
- اِم! - همیشه آرزوش بود.
پس یه ماشین کروک اجاره کردم و از سان‌فرانسیسکو شروع کردیم
و کل مسیر ساحل رو با هم پایین اومدیم.
واقعاً زیبا بود.
صخره‌های دندانه‌دار رو به دریا،
و حس می‌کردی هر لحظه ممکنه از جاده سُر بخوری
و برای همیشه بری.
یعنی وحشتناک بود.
وحشتناک بود، ولی هیجان‌انگیز.
و یادمه ریچی، اون رانندگی می‌کرد،
و یه لبخند بزرگ
روی صورتش بود.
و یادمه به آسمون نگاه کردم
و خورشید داشت روی ما می‌تابید،
و برای اولین بار،
حس کردم همه‌چی قراره درست بشه.
هوم، ما واقعاً، واقعاً خوشحال بودیم
تو اون لحظه.
هوم.
یه‌کم بیا نزدیک‌تر.
پس، چند روز دیگه از اینجا می‌رم.
نظرت چیه، من و تو بریم همون صخره‌ها؟
یه کروک اجاره کنیم و ریچی رو آزاد کنیم.
تو رو آزاد کنیم.
یعنی، من و تو به اندازه کافی غم دیدیم، نه؟
می‌دونی دیگه ما الان بزرگسالیم، درسته؟
می‌تونی از درِ جلو بری.
با الکس که نگهبانی می‌ده؟ نه، ممنون.
فردا می‌ری، درسته؟
شاید 20 سال دیگه نبینمت،
باید درست خداحافظی می‌کردم.
بیا!
باشه.
چی، داری می‌دزدیم؟
راستش بیشتر به یه کوکتل کوچیکِ صندوق عقب فکر می‌کردم،
ولی با ایده آدم‌ربایی هم اوکی‌ام.
همون‌جا بشین.
اوه، این چیه؟
هوم‌هوم.
اون دختری بود که تو ۱۵ سالگی قلبمو دزدید.
الان از همیشه هم زیباتره.
اوه، بس کن، یه مشت مزخرفه،
ولی به هر حال براش آرزوی سلامتی دارم
من، من هنوز حرفم تموم نشده، اوکی؟
ام، به یه چیزی رسیدم. اوکی؟
فهمیدم
که تمام این مدت قلب من دست تو بوده.
اینکه من زندگیم رو کردم و تو هم زندگیت رو،
ولی من... من هیچ‌وقت،
من، جِینی، نمی‌تونم از فکر تو بیرون بیام.
من... من... شب‌ها خوابم نمی‌بره.
پروازمو چهار بار عقب انداختم،
چون نمی‌خوام برگردم
وقتی می‌دونم تو اینجایی.
و حس می‌کنم، قلبم یکی در میون میزنه،
و فکر نمی‌کنم اونقدر پیر شده باشیم
که دیگه هیچ‌وقت این حس رو نداشته باشیم.
و ببین، می‌دونم شاید تو همین حس رو نداشته باشی،
ولی می‌بینم که، که کنار من خوشحالی.
اینکه انگار ما هنوز همون ماییم،
با اینکه ۲۰ سال چشم‌به‌هم‌زدنی گذشته.
یعنی، مثلاً اون طرز خندیدنت تو رستوران لایل،
و یواشکی در رفتنت از خونه خواهرت،
می‌بینم که شادتر و سبک‌تری.
- ولی ما ۱۷ سالمون بود... - می‌دونم.
و نمی‌دونم اصلاً به من فکر کردی یا نه،
ولی من حتی یه لحظه از فکر تو بیرون نیومدم.
- هریسون، ما... - اوه، می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
می‌فهمم. همه‌شو می‌فهمم، باور کن.
ولی جِینی، نمی‌تونم از این حس خلاص شم.
ما یه جادویی داشتیم
که گذاشتیم از بین انگشت‌هامون سر بخوره.
سعی کردم خودمو قانع کنم که این‌طور نیست، ولی نمی‌دونم،
از جایی که الان ایستادم،
فکر می‌کنم واقعاً دیوونه بودم
که حتی یه قدم از تو دور شدم.
هریسون، من...
نمی‌دونم دقیقاً دارم چی می‌شنوم...
چی داری می‌گی...
دارم می‌گم اشتباه کردم.
باید تو می‌بودی.
باید از همون اول ما می‌بودیم.
- آره؟ - کجایی؟
توی اتاقت وایسادم و تو اینجا نیستی.
- الکس! الکس، آروم باش. - بابا.
تو بیمارستان حالش بد شد.
نمی‌دونن چرا. باید همین الان بریم.
اگه می‌خواستی از موندن پیش من در بری،
لازم نبود این‌قدر نمایش بازی کنی.
فکر می‌کردم قرار بود امروز صبح بری؟
به‌خاطر من نمون. من حالم خوبه!
فقط یه یکی دو روز دیگه می‌مونم.
کال بچه‌ها رو میاره. می‌خوان ببیننت.
اوه، فکر می‌کنین دارم می‌میرم؟
هیچ‌کس فکر نمی‌کنه داری می‌میری، بابا،
من، اگه قرار باشه یه یکی دو روز دیگه بمونم،
می‌خوام بچه‌ها رو ببینی.
و کال؟ شاید کال هم؟
و کال.
آره، من و مک می‌تونیم یه کم توپ‌بازی کنیم.
آره.
باشه. باشه، سی‌سی، می‌تونی خودتو جمع‌وجور کنی؟
حالِش خوب می‌شه!
حرف دکتر رو شنیدی! ممکنه خوب نشه.
باشه. می‌شه اینو بذاریم برای بعد؟
نه! من حق دارم احساساتمو داشته باشم.
- لعنتی، سی‌سی. - الان وقتشه
با هم رک و صادق باشیم.
- باشه، ولی... - خودتو جمع کن.
- چته تو؟ - باشه، فقط
- باهاش ملایم‌تر باش، الکس. - اوه،
خیانتکار داره حرف می‌زنه.
آره، بیاین همه با دیوونه مهربون باشیم.
من دیوونه نیستم!
خفه شو، الکس.
می‌دونی چیه؟ نه.
صداقت و رو بازی می‌خواین؟
وقتی بیمارستان زنگ زد، نتونستم جین رو پیدا کنم،
چون جین یواشکی از پنجره من زده بود بیرون
که بره دیدار کوچولوش با هریسون رو ادامه بده،
که مطمئنم بیشتر از بابا دیده‌ش
تو این مدتی که خونه‌ست.
می‌دونی چیه؟ دارم از این مزخرفِ
خواهرِ بزرگه‌همه‌چی‌رو‌ می‌پاد حالم به‌هم می‌خوره!
خدای من!
و تو، می‌شه خودتو جمع‌وجور کنی؟
اون نمی‌میره! حداقل امروز نه!
تو چته؟
احساسی‌ام.
کشف بزرگ! همه‌مون اینو می‌دونیم!
من باردارم. اوکی؟
خدای من.
بارداری؟
همسرت کیه؟ نانوکِ شمال؟
اوه!
با یه بازنده بیکارِ جشنواره رنسانس
یواشکی ازدواج می کنی
و بعد هم میگی بارداری؟
بهت می‌گه بارداره
و اینه حرفی که بهش می‌زنی؟
می‌دونی چیه، نه،
این منطقیه، کاملاً منطقیه.
چون هیچ‌کدومتون کار درست‌وحسابی ندارین،
جز لباس‌پوشیدن با یه مشت بازنده دیگه،
پس چرا که نه؟
چرا کل روز با عجیب‌وغریب‌ها وقت نگذرونین؟
اصلاً می‌دونی چی به چیه؟
کاری که الان داری می‌کنی؟
این همون کاریه که با همه می‌کنی.
همه رو با کنایه‌های کثیفت می‌رونی،
تا دوباره تنها بمونی.
واو. واو، سی‌سی کوچولو و فحش‌های بزرگسالانه.
خب حدس بزن چی؟ برنده شدی.
چون لنی می‌خواد ترکم کنه، پس...
حالا خوشحال شدی؟
خب چرا نباید ترکت کنه؟
- گمشو. - خودت گمشو.
و لعنت بهت که با تنها چیزِ
درستِ زندگی‌مون بازی کردی!
- جدی؟ - آره.
سی‌سی! الکس!
♪ وقتی چشمام باز می‌شن ♪
♪ غرق در نور ♪
♪ از یه صبحِ دیگه ♪ ♪ که زنده‌ام ♪
♪ می‌خوام صدای خندت رو بشنوم ♪
♪ می‌خوام صدای گریه‌ت رو بشنوم ♪
♪ فقط می‌خوام بشنوم ♪ ♪ که نفس می‌کشی ♪
♪ اسمش رو بذار خدا، ♪ ♪ اسمش رو بذار تصادف ♪
♪ یه شانس دوباره ♪
♪ ولی من نمی‌تونم ♪ ♪ تو رو از دست بدم ♪
♪ نمی‌تونم ♪ ♪ تو رو از دست بدم ♪
♪ دوباره نمی‌تونم ♪ ♪ تو رو از دست بدم ♪
اوه، آفرین
گردنبندت قشنگه.
♪ این دست‌های سنگین ♪
ممنون.
♪ چون باید ♪ ♪ این قلب رو بلند کنن ♪
حالت خوبه؟
خوب می‌شم.
♪ وقتی چشمامو می‌بندم ♪
♪ می‌تونم زندگیت رو ببینم ♪
♪ یه جرقه کوچیک ♪ ♪ که شعله‌ور می‌شه ♪
♪ تو هنوز می‌خندی ♪
♪ و هنوز گریه می‌کنی... ♪
چرا هنوز اینجایی؟
ام، می‌خواستم تنهایی ببینمت.
آه!
حالت چطوره؟
اِه!
همه‌چی با خواهرت خوبه؟
آره. همون دعوا، دهه‌ی متفاوت.
و خودت؟
هوم. هریسون، هان؟
آره.
ببین، من کال رو دوست دارم، می‌دونی که دارم.
و بچه‌هام رو بیشتر از هرچیزی دوست دارم.
ولی سخته،
زندگی و نگرانی پول و کار.
و خسته‌ام.
بعد برمی‌گردم اینجا و هریسون رو بعد از این‌همه سال می‌بینم،
و بهم می‌گه سبک‌تر به نظر میام، و واقعاً هم همین‌طوره.
حس می‌کنم جوون و خوشگل‌ام،
و انگار کلی چیز جلو روم دارم،
و فکر کنم مدت‌ها بود این حس رو نداشتم.
می‌دونم مسخره به نظر میاد، ولی واقعیته.
مسخره نیست.
تا حالا درباره دختری که تو زوریخ دیدم بهت گفتم؟
یه دختری تو زوریخ بوده؟
بوده. قبل از مادرت، البته.
فکر کنم حدود ۲۳ سالم بود.
تو قطار بودم، به کار خودم می‌رسیدم،
که این دختر سوار شد.
و بدون شک،
زیباترین دختری بود که تو عمرم دیده بودم.
نمی‌تونستم چشم ازش بردارم،
ولی خب جرئت نداشتم چیزی بهش بگم.
بعد شاید، سه ساعت گذشت
و دوباره نگاهش کردم، و دیدم بله،
اونم داشت به من نگاه می‌کرد.
لبخند زد، سلام کرد، و شروع کردیم حرف زدن،
و جادویی بود.
بعد قطار تو یه شهر کوچیک
نزدیک زوریخ یواش ایستاد و اون بلند شد.
ایستگاهش بود.
می‌خواستم باهاش برم، ولی خشکم زده بود.
پیاده شد، و درست وقتی قطار راه افتاد،
برگشت و با لبخند به من نگاه کرد.
و یهو فهمیدم این می‌تونه همون باشه.
این شانس من بود.
پس دویدم که پیاده شم،
ولی خیلی دیر شده بود.
ایستگاه بعدی پیاده شدم، برگشتم عقب،
ولی دیگه رفته بود.
ساعت‌ها و ساعت‌ها منتظر موندم.
دیگه هرگز ندیدمش.
خیلی افسرده‌کننده‌ست.
افسرده‌کننده نبود، عزیزم،
چون مادرت رو دیدم،
و دیوانه‌وار عاشقش شدم.
ولی هر وقت من و مادرت دعوا می‌کردیم،
وقتی حسابی به هم می‌ریختیم،
با خودم فکر می‌کردم،
«با اون یکی خیلی زندگی بهتری داشتم.»
ولی این فقط به این خاطره که واقعی نبود.
اون چیزی که من و مادرت داشتیم، واقعی بود.
با دعوا و زخم،
نوزادِ گریان، نوجوونِ عصبانی،
ولی واقعی بود.
و کامل بود.
فکر می‌کنم همه یه همچین آدمی دارن،
اون یکی که هنوز
گاهی بهش فکر می‌کنن،
که از واقعیت ما دست‌نخورده مونده.
ولی اون‌ها سرابن، عزیزم.
یه تابلوی قشنگ از یه دختر تو زوریخ
که تو گوشه‌های ذهنم آویزون بود.
و بعد،
مادرت بود،
که بغلش می‌کردم و دوستش داشتم،
و به خنده‌های از ته دلش گوش می‌دادم.
نکن،
عشق واقعی رو با یه تصویر محوشده عوض نکن.
نه، تو.
نه.
آره.
اِه، چی داری؟ اوه.
- اونو! - اوه!
هِه، یه زمانی تو اونو شکست‌ناپذیر بودم!
دستم افت کرده.
صبح بخیر، خیلی متأسفم آقای کلی،
ولی باید کم‌کم ببریم‌تون برای وقت دکترتون
پیش دکتر گریسون.
- اشکالی نداره. - باشه.
بچه‌ها، بیاین بریم بابا رو پیدا کنیم.
رفته از سلف براتون یه چیزی بگیره، باشه؟
باشه.
- آره. - دوستت دارم، بابابزرگ.
آره، منم دوستت دارم.
امشب؟
آره، زنگ زد که یه کم حالمو بگیره،
گفت باید مؤدب باشم چون ممکنه با لباس خاص بیاد.
مثلاً لباس سلطنتی؟
نمی‌دونم.
این بچه قراره تو چه دنیای عجیبی به دنیا بیاد.
کسی نوشابه می‌خواد؟ جِینی؟
نه، جینی دیگه نوشابه نمی‌خوره. این روزا فقط سودا.
من یه نوشابه می‌خوام، مرسی.
فقط سودا؟ هان؟
از وقتی اومده
- مدام داره دوران اوجشو مرور می‌کنه. - باشه.
یه گردش کوچولو تو خاطرات قدیمی.
عاشقت می‌شن.
بهشت روی زمین اینه که با دلبری تو رو به دست آوردم.
چی؟ می‌شه فقط جلوی خواهرام یه کم آروم‌ترش کنی؟
مثلاً درباره بیسبال یا یه چیز معمولی حرف بزنیم؟
در این دنیا هیچ همدمی جز تو نمی‌خواهم.
خبرهای روز؟
همانی باش که دوست دارم و زندگی‌ام را با تو بگذرانم.
باشه، پس درباره هوا حرف می‌زنیم.
یه چیزی مثل: «چه هوای خوبی داریم.»
«اوه نگاه کن، آفتابیه.»
راستی، این همون لباس خاصه؟ اصلاً لباس خاص یعنی چی؟
- نمی‌دونم. - اون یه چکمه بلنده.
باشه، آره، هست.
سلام بچه‌ها. این...
دَنه. فقط دَن صدام کنین.
خب، اینا خواهرام هستن، جِینی و الکس.
اینم شوهر جینی، کَل، و بچه‌هاشون، لیلی و مَک.
خب، من می‌خوام یه نطق بکنم.
الکس، شاید بذاریم دن اول یه کم جا بیفته...
نه، نه، نه!
بیا، فقط اونو نخور، خودت می‌دونی چرا.
باشه سی‌سی، دیروز یه خبر خیلی بزرگ بهمون دادی،
و واکنش من اون‌جوری که باید، خوب نبود.
دن رو آوردی که به ما معرفی کنی و ما خوش‌آمد می‌گیم.
هرچقدر هم شما دوتا عجیب باشین، دارین بچه‌دار می‌شین،
و این یه معجزه‌ست که باید جشن گرفته بشه.
دن، ما تو رو نمی‌شناسیم، ولی امیدواریم یه آدم نسبتاً نرمال باشی
و یه شغل درست‌وحسابی داشته باشی،
غیر از این سرگرمی لباس‌پوشیدن عجیب‌غریبت.
خب؟ به افتخار سی‌سی و دن.
فقط نمک دور لیوانو لیس بزن.
- آره. - آره.
بدو! توپ رو بگیر، الان می‌افته!
الکس، تور فوتبال داری؟
اوه… ام، نمی‌دونم.
لِنی یه عالمه خرت‌وپرت پایین اون‌جاست، تو همون چیزه.
- باشه، می‌رم نگاه می‌کنم. - باشه.
الو؟
«وقتی پیر و سپیدمو شدی
و از خواب سنگین پر شدی،
کنار آتش چرت‌زنان، این کتاب را بردار،
آرام بخوان و به آن نگاه نرم فکر کن
که زمانی در چشمانت بود، و به سایه‌های عمیقشان.
چه بسیار کسانی لحظه‌های سرشار از لطافتت را دوست داشتند،
و زیبایی‌ات را دوست داشتند، با عشقی راست یا دروغین.
راست یا دروغ.
اما تنها یک مرد روحِ جستجوگرِ درونت را دوست داشت،
و اندوهِ چهره‌ای را که با گذر زمان عوض می‌شد.
و خم‌شده کنار میله‌های گداخته‌ی آتش،
با اندکی اندوه زمزمه کن که عشق چگونه گریخت،
و بر فراز کوه‌ها قدم زد،
و چهره‌اش را میان انبوهی از ستارگان پنهان کرد.»
پیدات کردم.
دنبالت می‌گشتم.
اینجا چی کار می‌کنی؟
اون کارواش‌ها رو می‌شناسی؟
از اونایی که ماشین رو می‌بری داخلشون
و بعد خودش می‌کِشَدت جلو،
با اون برس‌های عجیب و همه‌چی؟
آره.
یه چیز خیلی عجیبی مدتیه برام اتفاق می‌افته.
سه بار آخری که
از یکی از اونا رد شدم، زدم زیر گریه.
اشک واقعی، که از صورتم سرازیر می‌شد.
می‌دونی که اصلاً آدم گریه‌ای نیستم،
پس واقعاً چه غلطی دارم می‌کنم
که وسط کارواش دارم گریه می‌کنم؟
آخرین بار به ذهنم رسید،
وقتی اونجا نشسته بودم،
نه رانندگی می‌کردم، نه کنترلی داشتم،
که دقیقاً همین حسمه.
انگار داریم حرکت می‌کنیم، ولی دیگه کسی پشت فرمون نیست.
اینجا بودن و دور شدن از همه‌چی
باعث شد بفهمم،
داریم پیر می‌شیم، روزها میان و می‌رن،
اما جلو نمی‌ریم، گیر کردیم،
فقط زمان داره ما رو با خودش می‌کِشه،
و من دیگه نمی‌خوام فقط کشیده بشم جلو.
ناامیدت کردم.
نه، این‌طور نیست...
چرا، ناامیدت کردم.
می‌دونی، وقتی همدیگه رو دیدیم، جوون بودیم،
آماده‌ی فتح دنیا.
چشم‌هامون رو به رویاهای خیلی بزرگی دوخته بودیم.
حس می‌کنم خیلی از اون آدم‌ها دور شدیم.
از منم دور شدی؟
«خداوند شبان من است، محتاج نخواهم شد.
مرا در چراگاه‌های سبز می‌خواباند.
مرا کنار آب‌های آرام هدایت می‌کند.
جانم را تازه می‌کند.
مرا در راه‌های راستی رهبری می‌کند
به‌خاطر نام خودش.
حتی اگر در دره‌ی
سایه‌ی مرگ قدم بزنم، از بدی نخواهم ترسید،
چون تو با منی، عصا و چوبدستیت
مرا تسلی می‌دهد.
سفره‌ای پیش رویم در برابر دشمنانم می‌گسترانی،
در حضور آنان.
سرم را به روغن تدهین می‌کنی، جامم لبریز است.»
اینجا برای هرکسی یه چیزی هست.
مثلاً شب دختران پر شور یا شب دزدان دریایی،
که خب واقعاً مناسب بچه‌ها نیست.
در اصل، یه جور جشن قرن شانزدهمه.
آره، آره. خب.
پر کنم؟
آره، چرا که نه؟
هی، اون کیه؟
اون هریسونه.
اوه. اون هریسونه.
از کی برگشته؟
هوم،
به اندازه‌ی کافی.
تو باید کال باشی؟
هریسون ویتاکر.
خیلی خوشحالم بالاخره همدیگه رو می‌بینیم،
خیلی تعریف‌ ازت شنیدم.
آره؟ کلی تعریف خوب از من شنیدی، هان؟
قبل از این‌که
سعی کنی با زنم بچرخی یا بعدش؟
این… منصفانه نیست.
چیش منصفانه نیست؟ هان؟
این‌که من با بچه‌هام لس‌آنجلسم
و شما دوتا دارین یه داستان عاشقانه‌ی مسخره‌ی تقدیرشده راه می‌ندازین؟
اصلاً تو اینجا چی کار می‌کنی، هان؟
اومدی ببینی بعد از مراسم خاکسپاری
چه فرصتی گیرت میاد وقتی از همه‌وقت آسیب‌پذیرتره؟
گوش کن، تو هیچی درباره‌ی من یا ما نمی‌دونی.
ما؟
ما؟ یعنی چی، مثل تو و جِینی؟ هان؟
هی کال، لیلی دنبالت می‌گرده.
چه تایمینگ فوق‌العاده‌ای.
حرف بیشتری اینجا نمونده.
اوه، کال! کال، می‌خواستم آشنات کنم...
این همسایه‌ی بابامه، بنی.
بنی، این کالِ، شوهرم.
خب، شما دوتا چطور با هم آشنا شدین،
و تو لس‌آنجلِس چی کار می‌کنی، کال؟
اِم، ما آشنا شدیم… اِم.
فکر کنم جِینی تو یه لحظه‌ خیلی آمادگی داشت
و من، اِم، وارد صحنه شدم.
چیزی که الان شاید ازش پشیمون باشه.
و راستی، من نویسنده‌ام بنی، البته خیلی نویسنده‌ی خوبی نیستم.
از آشنایی باهات خوشوقتم.
اِه…
اون دیگه چی بود؟
از تو شروع کنیم؟
تو بگو چه خبره، منم کاملش می‌کنم.
یعنی چی؟
من سر خاکسپاری پدرت ایستادم
و حس می‌کنم دارم باز شدن یه رمان عاشقانه‌ی مزخرف رو تماشا می‌کنم.
عاشق‌های دبیرستانی که دوباره به هم رسیدن،
به هم نگاه‌های عاشقانه می‌کنن
در حالی که همسرها و بچه‌هاشون کنارشون ایستادن.
- کال، من... - تو
اون استعاره‌ی کارواش و گیر کردن رو بهم دادی.
این، این، این کل مونولوگِ مزخرفت.
در حالی که واقعیت اینه
دوست‌ قدیمیت رو دیدی و خب، هنوز خوش‌قیافه‌ست، نه؟
اصلاً موضوع همین نیست؟
و من حس افتضاحی داشتم.
انگار خودم اینو ساختم، با ننوشتن،
با ول نکردن گذشته
و نگرفتن یه شغل درست‌ودرمون،
و همه‌ی اون چرندیاتی که به خودم می‌گم.
و بعد امروز، تو و هریسون رو می‌بینم
و با خودم می‌گم: «هوم، عجب،
قبل از این‌که بیاد اینجا، اوضاعمون بد نبود،
پس واقعاً مشکل منم یا اونه؟»
اما ما خوب نبودیم. من خوب نبودم.
آره، من هریسون رو دیدم، و می‌دونی چی؟
برای اولین بار بعد از مدت‌ها،
حس نمی‌کنم یه ربات روی حالت خودکارم.
حس می‌کنم زنده‌ام، و...
زنده. واو.
خب، من که نمی‌خوام جلوت رو بگیرم
از این‌که دوباره حس زنده بودن کنی.
من قراره
بچه‌هامون رو برگردونم لس‌آنجلِس.
و تو دقیقاً بفهم زنده بودن یعنی چی برات.
چون آخرین باری که چک کردم، ما یه زندگی داشتیم.
کامل نبود، ولی قطعاً چیزی نبود
که حاضر باشم بندازمش دور.
خوبی؟
نه.
اصلاً نمی‌دونم دارم چه غلطی می‌کنم.
می‌دونم. یعنی، می‌فهمم.
ولی مدل قدیمی رو بندازی دور و یکی جدید بگیری،
خیلی زود اونم می‌شه قدیمی.
این رو که می‌دونی، نه؟
من شوخی می‌کنم با کارنامه‌ی افتضاحم،
ولی واقعیت اینه خیلی چیزها رو تو زندگیم خراب کردم.
و همیشه تحسینت کردم
به‌خاطر این‌که فقط…
نه.
تو همیشه کار درست رو می‌کنی،
حتی وقتی درخشان‌ترین انتخاب جلوت نیست.
می‌دونم کال بی‌نقص نیست،
ولی باور کن، همه وقتی ازدواج نکردی جذاب به نظر میان.
بعدش که میری توش،
یه چیزی هست.
همیشه یه چیزی هست.
من تو سومین ازدواجمم و حقیقت اینه که
اولی احتمالاً بهترین بود،
ولی اون موقع نمی‌دیدمش.
یعنی ازدواج کلاً مزخرفه.
نمی‌دونم چرا هی سعی می‌کنم درستش کنم.
ولی می‌کنم.
سخته. جالب نیست، هیجان‌انگیز نیست.
اصلاً بزرگسال بودنِ تنها خودش به اندازه‌ی کافی سخته.
فکر کنم این درباره‌ی خودته.
نه درباره‌ی کال، نه درباره‌ی هریسون.
درباره‌ی خودته، جِینی.
چرا درباره‌ی قضیه‌ی بچه به ما نگفتی؟
نمی‌دونستم، نمی‌دونستم چطور
بگم بهتون نیاز دارم.
یعنی… یعنی من بهتون نیاز دارم.
نمی‌دونستم چطور اعترافش کنم.
لِنی دوستت داره.
می‌دونی، شاید بد نباشه
هر از گاهی ضربه‌ها رو نرم‌تر بزنی.
ببخشید، چرا داریم درباره‌ی من حرف می‌زنیم؟
داری طفره می‌ری؟
چون زندگی تو حسابی گند خورده توش،
و من خیلی دوست دارم فقط روی اون تمرکز کنیم.
فکر کنم اصل ماجرا همینه.
این واقعاً یه سورپرایز خوبه.
پیام‌هام رو گرفتی؟
آره.
این رو می‌بینی؟
آره.
این ماییم.
ما توی این عکس اینجاییم.
امشب فهمیدم که
هر کسی رو که تا حالا دوست داشتم، تو سایه‌ی «ما» زندگی کرده.
حتی خودم.
و امشب فهمیدم چرا.
تو برای من نماینده‌ی همه‌چیزی هستی که قرار بود باشم.
همه‌ی چیزی که می‌خواستم بشم، همه‌ی رویاهایی که داشتم.
تو منو وقتی می‌شناختی که باور داشتم همه‌چی ممکنه.
و بودن کنار تو باعث می‌شه دوباره همون دختر رو حس کنم.
خب، مگه همون رو نمی‌خوای؟
مگه قرار نیست همین‌طوری باشه؟
آره. و باعث شده همه‌چی رو زیر سؤال ببرم.
مسیرم رو دوباره مرور کنم،
ببینم نکنه همه‌چی رو اشتباه رفتم،
اما حقیقت اینه که
ما هیچ‌وقت واقعی نبودیم.
ما مثل اولین باری هستیم که رها می‌شی،
جادویی و سرخوش‌کننده‌ست،
اما فرداش تردیدی نداره،
نه شغل، نه پوشک بچه، نه وام خونه،
و من حاضر نیستم اون حس رو با هیچی عوض کنم.
اما در عین حال، حاضر نیستم
وام و پوشک و سردردها رو هم با هیچی عوض کنم.
جِینی، این خیلی شبیه یه توضیح شیکه
برای این‌که بگی داری به کمتر قانع می‌شی.
نه.
من یه زندگی واقعی دارم،
که واقعاً هم خیلی خوبه.
و از اون بهتر، یه آدم دارم کنارم
که محبوب‌ترین آدم دنیاست برام.
و آره، گاهی اعصاب همدیگه رو خرد می‌کنیم،
و همدیگه رو ناامید می‌کنیم،
اما آخرش، اون آدمِ منه.
مزخرفه. جِینی، این مزخرفه.
من آدمِ توام.
بیخیال. تو هنوز دوست چشم‌قهوه‌ایِ منی.
اون آهنگ رو دوست داشتی.
همیشه صدام می‌زدی دوست چشم‌قهوه‌ایِ من.
با این‌که چشم‌هام آبیه.
بالاخره سرت رو از تو برف کشیدی بیرون؟
متنفرم وقتی حق با توئه.
خب، پس منتظر چی هستیم؟
بریم برسونیمت فرودگاه.
«ساعت ۱۰ شب، سه خاج…»
اونجا باش، اگه به بقیه‌ی زندگیت اهمیت می‌دی.»
♪ یه روز آفتابی قدم می‌زنیم ♪
♪ و درباره‌ی من و تو حرف می‌زنیم ♪
♪ و این‌که آینده ♪ ♪ چی ممکنه با خودش بیاره ♪
♪ و پرنده‌ها آواز می‌خونن ♪
♪ یه روز آفتابی دراز می‌کشیم ♪
♪ توی چمن و فکر می‌کنیم ♪
♪ به عشقی که با هم داشتیم ♪
♪ این‌که چقدر برامون مهم بود ♪
♪ یه روز آفتابی ♪
♪ به یه شکل بامزه ♪
♪ هنوز دوستت دارم ♪
♪ و من، من همیشه هم دوستت خواهم داشت ♪
♪ چون توی یه روز آفتابی ♪
♪ به یه میلیون شکل مختلف ♪
♪ هنوز دوستت دارم ♪
♪ و من، من همیشه هم دوستت خواهم داشت ♪
♪ یه روز آفتابی ♪
♪ می‌تازیم و قایم می‌شیم ♪
♪ توی جنگل ♪
♪ که کسی ما رو نبینه ♪
♪ ما قایم‌شده توی درختا ♪
♪ یه روز آفتابی همدیگه رو می‌بینیم ♪
♪ و دلتنگ هیچ‌کدوم از دوستامون نمی‌شیم ♪
♪ و این کار رو تا آخرش ادامه می‌دیم ♪
♪ تا آخرش ♪
♪ یه روز آفتابی ♪
♪ به یه شکل بامزه ♪
♪ هنوز دوستت دارم ♪
♪ و من، من همیشه هم دوستت خواهم داشت ♪
♪ یه روز آفتابی ♪
♪ به یه میلیون شکل مختلف ♪
♪ هنوز دوستت دارم ♪
♪ و من، من همیشه هم دوستت خواهم داشت ♪
♪ یه روز آفتابی ♪
♪ به یه شکل بامزه ♪
♪ هنوز دوستت دارم ♪
♪ و من، من همیشه هم دوستت خواهم داشت ♪
♪ یه روز آفتابی ♪
♪ به یه میلیون شکل مختلف ♪
♪ هنوز دوستت دارم ♪
♪ و من، من همیشه هم دوستت خواهم داشت ♪