‫[ما از نوری که در سایه‌ها پنهان شده محافظت کردیم.]
‫[ما کسانی را که ما را تهدید می‌کنند ‫به سزای اعمالشان رساندیم.]
‫[کسانی که رحمت را نمی‌شناسند، ‫کسانی که باید مثل گناهکارها به زانو دربیایند.]
‫[آن‌ها حق اینکه وجدانِ او نامیده شوند را از دست دادند. ‫اکنون برای بشریت چیزی جز ناامیدی باقی نمانده.]
‫[پس من به او خدمت می‌کنم، ‫نه به‌عنوان یک انسان؛ من انتخابم را کردم.]
‫[سو بک‌اوک، صد و چهل و پنجمین ‫رهبر فرقه بودیسم عرفانی هه‌دونگ.]
‫هنوز کافی نیست!
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫بعد از صدای بوق پیغام بگذارید.
‫پس از بوق، هزینه محاسبه خواهد شد...
‫مشترک مورد نظر...
‫بفرمایین.
‫ممنون.
‫به‌عنوان یه کشیش، یه‌کم ترسو نیستین؟
‫پدر پارک!
‫ببخشید. ندیدم زنگ زدین.
‫- وای، سونگ‌هی. سلام. ‫- سلام.
‫ای بابا... هر روز فقط واسه دیدن خواهرش میاد.
‫ببخشید، مدیر. ‫درباره کار واجبی که گفتین...
‫اوه! ببخشید، پاک یادم رفت.
‫لطفاً باهام بیاین.
‫موضوع چیز دیگه‌ای نیست. ‫نگران کشیش اعظمم.
‫چشم‌هاش، طرز حرف زدنش... ‫یه جای کار می‌لنگه.
‫و خصوصاً اون بو... پیف.
‫بوی گوشت فاسد نمی‌ده، ‫ولی عجیبه...
‫قصد بی‌احترامی به ایشون رو ندارم.
‫ولی لطفاً خودتون بیاین یه نگاهی بندازین.
‫پیف، اون بو... همینه.
‫خدای من!
‫لطفاً اینجا صبر کنین.
‫این دیگه چیه...
‫ای بابا، این دیگه چیه؟
‫پیتر.
‫پدر! منو ترسوندین.
‫پس اینجا بودین.
‫خیلی از دیدنتون خوشحالم. ‫در چه حالین؟
‫ببخشید. باید باهاتون تماس می‌گرفتم.
‫ولی این کلیسا... ‫حس می‌کنم خیلی فرق کرده.
‫یه‌جورهایی تاریک‌تر شده.
‫گمونم منطقیه...
‫تو رفتی، گفتی نمی‌تونی ‫کنار کشیش‌هایی باشی که تاریکی رو نادیده می‌گیرن.
‫ول کردی و رفتی...
‫پس الان برگشتنت یه‌کم بی‌شرمانه نیست؟
‫شنیدم هنوز داری اون بیرون
‫در مورد اهریمن و این چیزها حرف می‌زنی ‫و آبروی کلیسا رو می‌بری.
‫چی باعث شد انقدر عوض بشی؟
‫به‌خاطر اون بچه بود؟
‫نه، به پدر پارک گفتم...
‫هی بهش گفتم: «این کار رو نکن!»
‫- مدیر؟ ‫- دیدین؟
‫گفتم که نیاین.
‫- چی... ‫- هان؟
‫هوف، از اینجا برید.
‫شرمنده.
‫نمی‌دونستم کشیش اعظم اینجاست.
‫از کِی این‌طوری شده؟
‫شاید حدود یه ماه؟
‫بعد از اینکه از سفر معنویش برگشت شروع شد.
‫حتی شما هم حس می‌کنین ‫یه چیزی درست نیست، مگه نه پدر پارک؟
‫شاید.
‫دفعه‌ی بعد حتماً درست‌حسابی ‫با کشیش اعظم سلام و احوال‌پرسی می‌کنم.
‫بفرمایین داخل.
‫به نام پدر، پسر، روح‌القدس.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫خداوند با شما باشد.
‫- و همچنین با شما. ‫- و همچنین با شما.
‫برادران و خواهران...
‫بیاین برای آماده شدن ‫برای آیین مقدس، به گناهانمون اعتراف کنیم.
‫آیین مقدس.
‫ای موجود پلیدی که ‫خودت رو فرشته جا زدی!
‫فکر کردی بوی گند ‫و رد پاهات رو نمی‌فهمم؟
‫ای موجود خبیث، چطور جرئت کردی ‫وارد این مکان مقدس بشی...
‫و بخوای چیزی که ‫متعلق به انسان و خداست رو تصاحب کنی!
‫به یاد بیار آنچه نوشته شده: ‫«خانه‌ی من، خانه‌ی دعا خواهد بود.»
‫باشد که قدرت امثال تو نابود شود!
‫تو و تمامی پیروانت!
‫خودت رو نشون بده ‫و در برابر خدا سر تعظیم فرود بیار!
‫به نام او بهت فرمان می‌دم!
‫خودت رو نشون بده!
‫آستاروث.
‫آره، خودمم.
‫مگه می‌شه فراموشت کنم؟
‫طفلکی، برۀ گمشده.
‫جات اینجا نیست.
‫برگرد به همون جایی که ازش اومدی!
‫می‌پرسی جای من کجاست؟
‫کل دنیا قلمروی منه.
‫ما همه‌جا هستیم ‫و هر وقت بخوایم میایم.
‫همون‌طور که یه بار سراغ تو اومدم.
‫یادت رفته اون روز چی شد؟
‫که این‌طور.
‫فراموش نکردی، هیولا.
‫مگه می‌تونستی فراموش کنی؟
‫به‌خاطر تو، این بچه...
‫به‌جای تو توی جهنم می‌سوزه.
‫«آقا... آقا...»
‫با قدرت و شکوه آسمان در کنارم،
‫نور مقدس تاریکی را شکست خواهد داد
‫و از طریق من، ‫برای همیشه خواهد درخشید!
‫من ابزار او و نور او هستم!
‫پس...
‫آره.
‫تا ابد عذاب می‌کشی.
‫این چیزیه که می‌خوام.
‫با درد خودم نابودت می‌کنم.
‫به نام خدا، تو را فرا می‌خوانم!
‫برگرد به جایی که از آن آمده‌ای، آستاروث!
‫شما انسان‌ها خیلی بامزه‌این.
‫خوب به این نور نگاه کن.
‫تا ابد دووم نمیاره.
‫وقتی اراده‌ی ضعیفت ‫بالاخره بشکنه،
‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫مجبورم بدون خداحافظی برم، پدر.
‫بریم.
‫مشتاق دیدار.
‫ممنونم.
‫بعد از اینکه دانشکده پزشکی رو ‫ول کردی و ناپدید شدی...
‫همه‌ی اینا یه‌کم یهویی نیست؟
‫ده سال گذشته؟
‫نه، بیشتره.
‫بیست سال گذشته، رفیق.
‫ولی اون...
‫هوم؟ اوه.
‫همون‌طور که می‌بینی، ‫الان پیرو بودا شدم.
‫و درباره‎ی لباس‌هاست...
‫اینا رو می‌گی؟
‫خب، در مقایسه با روپوش پزشکی،
‫این یقه کشیشی مشکی ‫حس بهتری داره.
‫به نظر کارت سخت میاد.
‫خودتم خیلی سرحال به نظر نمی‌رسی.
‫حالا چرا اومدی اینجا؟
‫اصلاً از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫ده سال پیش درباره‌ی کشیشی شنیدم ‫که می‌تونه معجزه کنه.
‫از همون موقع زیر نظر داشتمت.
‫امروز بالاخره اومدم ‫اون کشیش معروف رو ببینم.
‫ولهیپونگ چویونیو.
‫«وقتی هاله دور ماه تشکیل می‌شه، ‫باد شروع به وزیدن می‌کنه...»
‫«...وقتی رطوبت روی سنگ زیربنا ‫جمع بشه، بارون میاد.»
‫واقعاً به شرایط الان می‌خوره.
‫بفرما داخل.
‫شنیدم...
‫تو و رهبر سو ‫پیش یه استاد درس خوندین؟
‫بله. خیلی با هم صمیمی بودیم.
‫اون قبلاً باهوش و درستکار بود.
‫ولی انتظار می‌رفت به جنون کشیده بشه.
‫هنوز کافی نیست!
‫کافیه!
‫همین الان تمومش کن!
‫اول که مراسم خونِ ممنوعه، ‫حالا هم داری آدم می‌کشی؟
‫تا کجا می‌خوای پیش بری؟
‫فرقه‌ی ما بر پایه‌ی رحمت بنا شده. ‫اما تو فقط دنبال خون و قدرتی.
‫اگه رحمت رو نادیده بگیری، ‫هیچ‌کس دنبالمون نمیاد.
‫چطور می‌تونن ایمان بیارن؟
‫ساکت!
‫تو احمقی.
‫با نور شیوا، آتش آبی کالی ‫و تاریکی اسورا رو کنترل می‌کنم.
‫و هیچ‌کس نمی‌تونه جلوم رو بگیره.
‫فکر کردی می‌تونی ‫جلوم رو بگیری که دنیا رو روشن نکنم؟
‫جرئت می‌کنی سد راهم بشی؟
‫غیرممکنه...
‫نگهبان جانگ فقط ‫از سر نگرانی برای فرقه حرف زد.
‫لطفاً ببخشینش.
‫باشه.
‫باور می‌کنم که همه‌اش ‫برای خیر و صلاح هه‌دونگه.
‫اما در مراسم بزرگِ نُه روز دیگه،
‫دیگه نباید هیچ اتفاقی بیفته.
‫مراسم لغو شد. ‫می‌تونید برید.
‫این «هه‌دونگ‌گامگیول»ـه، ‫متنی محرمانه از استاد بوم‌میونگ.
‫نوشته:
‫«وقتی سیصد نصف شود ‫و پنج کم باشد...»
‫«پایۀ معبد از سقف بالاتر خواهد رفت...»
‫«و جرقه‌ای آسمان را خواهد سوزاند.»
‫فکر کنم این یعنی رهبر فرقه...
‫برای جهان و فرقه‌مون ‫فاجعه به بار میاره.
‫اما ادامه هم داره، مگه نه؟
‫آره، ادامه‌اش اینه:
‫«و سپس مهمانان بزرگ خواهند آمد.»
‫فکر می‌کنم هنوز امیدی در این شعر هست.
‫و اون امید...
‫از ما نگهبان‌ها شروع می‌شه.
‫نگهبان اولریون.
‫از هند، نگهبان ماگا رو داریم.
‫از مکتب مائوشان، نگهبان هوهه‌جا.
‫همه تصمیم گرفتیم ‫جلوی رهبر سو رو بگیریم.
‫همه‌تون؟
‫«مهمانان بزرگ»...
‫فکر می‌کنم منظور ما نگهبانانیم.
‫ما حافظ سنت‌های مقدسیم. ‫حالا وقتشه عمل کنیم.
‫بهمون می‌پیوندی؟
‫بله.
‫پس باید عجله کنیم...
‫صبر کن.
‫اول یه کاری هست که باید انجام بدیم.
‫خب...
‫درباره‌ی پسرخوانده‌ی رهبر فرقه‌ست.
‫آینده‌ی فرقه‌مون...
‫جونهو.
‫قبل از اینکه دنبال رهبر سو بریم،
‫باید جونهو رو از اینجا دور کنیم.
‫این مأموریت رو به تو می‌سپارم، ‫نگهبان جانگ.
‫بذار ببینم درست فهمیدم یا نه...
‫رهبرتون داره اهریمن‌ها رو احضار می‌کنه
‫و ممکنه دنیا رو نابود کنه؟
‫این چیزیه که داری بهم می‌گی؟
‫خودت رو نزن به اون راه. ‫خودت همه‌چی رو می‌دونستی.
‫آره. اشتباه از من بود.
‫من هر کجا لازمم داشته باشن می‌رم...
‫ولی دخالت توی یه فرقه‌ی دیگه ‫حس خوبی نداره.
‫موضوع درباره‌ی فرقه یا رهبرمون نیست.
‫نیست؟
‫درباره‌ی یه بچه‌ست.
‫فقط ازت می‌خوام ‫یه مدتی از یه بچه محافظت کنی.
‫بچه؟
‫آره.
‫اون فوق‌العاده بااستعداده.
‫با اینکه سنش کمه،
‫چیزهایی رو یاد گرفته ‫که برای ما یه عمر طول می‌کشه.
‫و فراتر از اون...
‫حتی مهارت‌های خودش رو داره.
‫این مربوط به همون بچه‌ست؟
‫همونی که باعث شد کشیش بشی؟
‫اون حادثه؟
‫آقا...
‫...مطمئنی حالم خوب می‌شه؟
‫وقتش نشده این بار رو زمین بذاری؟
‫تا کِی می‌خوای خودت رو مجازات کنی؟
‫لازم نکرده نصیحتم کنی.
‫حسابی گذشته‌ام رو کندوکاو کردی.
‫این بلیت اتوبوس واسه فرداست.
‫اگه هنوز علاقه داری،
‫ترمینال می‌بینمت. ‫اونجا همه‌چی رو توضیح می‌دم.
‫من که هنوز قبول نکردم.
‫اول بهش فکر کن.
‫اگرم قبول نکنی، سرزنشت نمی‌کنم.
‫شاید تقدیر همین باشه.
‫- میرا! ‫- لطفاً دخترمون رو نجات بده!
‫آقا، خواهش می‌کنم...
‫هی، اینجا رو هم بشور!
‫کثیفه.
‫معلومه. همیشه توی کوهستانی.
‫اتوبوس پنج دقیقه دیگه حرکت می‌کنه.
‫روز بزرگی در پیشه...
‫عجله برای چیه؟
‫یه‌کم باهام قدم می‌زنی؟
‫نه به‌عنوان رهبر فرقه و نگهبان...
‫...بلکه به‌عنوان دوست‌های قدیمی.
‫چقدر گذشته؟
‫بیش از سی سال پیش ‫با هم وارد فرقه شدیم.
‫همه‌چی رو یادمه. ‫وقتی وارد شدیم، وقتی رفتی...
‫و وقتی بالاخره برگشتی.
‫همه‌اش رو یادمه.
‫حتی اون موقع وقتی یه بچه کوچولو رو ‫بغل کرده بودی،
‫ازم کمک خواستی.
‫آره. چون اون موقع کمکم کردی،
‫تونستم تا اینجا پیش برم.
‫من به لطف تو و اون پسر، ‫به آرامش رسیدم.
‫بگو ببینم...
‫نظرت درباره‌ی پیشگویی چیه؟
‫باور دارم...
‫به‌عنوان صد و چهل و پنجمین رهبر فرقه، ‫سرنوشت منه که...
‫فرقه‌مون رو به بالاترین جایگاه برسونم.
‫تا دنیا...
‫به آموزه‌هامون احترام بذاره.
‫ولی پس چرا...
‫همه...
‫فکر می‌کنن من همونی‌ام که ‫باعث سقوطش می‌شه؟
‫مگه نمی‌بینی؟
‫تموم ارزش‌هایی که ‫قول نگهداری‌شون رو داده بودیم،
‫الان خودت داری نابودشون می‌کنی.
‫داری راه رو اشتباه می‌ری.
‫چرنده!
‫در این دو هزار سال، کسی با اون روش ‫به جایی رسیده؟
‫توی کوهستان‌ها قایم شدن، ‫مراسمات‌شون رو انجام دادن
‫و مثل غبار ناپدید شدن!
‫بگو ببینم... ‫کی واقعاً چیزی به دست آورد؟
‫آرمان‌های والا چه فایده‌ای دارن؟
‫اگه بخوایم از آسمون‌ها بالاتر بریم، ‫به قدرت نیاز داریم!
‫و خوشبختانه، پیشگویی ‫راهش رو نشون‌مون داده.
‫گفته «مهمانان بزرگی» میان.
‫مهمانان بزرگ!
‫کالی، اسورا، لرد شیوا! ‫اونا بودن!
‫اونا همون مهمانان بزرگی‌ان که ‫باید پیش من بیان!
‫اصلاً عقلت سر جاشه؟
‫استفاده از قدرت ماورایی...
‫یعنی کنار گذاشتن انسانیتت.
‫آخرش نابودت می‌کنه.
‫نمی‌بینی؟
‫اونا الانشم به ندای من پاسخ دادن.
‫و بهم قول دادن!
‫اگه همه‌چیزِ فرقه هه‌دونگ رو تقدیم‌شون کنم،
‫قدرتشون رو بهم می‌دن!
‫نکنه منظورت... همه‌ی این مردمه؟
‫درسته.
‫همه‌شون قربانی‌هایی هستن که تقدیم کردم.
‫نُه روز دیگه...
‫به ایزدی فراتر از آسمان‌ها تبدیل می‌شم!
‫تو... تو...
‫تا کجا سقوط کردی؟
‫هوف... شاید باید این مسیر اتوبوس رو ‫کلاً کنسل کنم...
‫بعید می‌دونم بیاد.
‫حرکت می‌کنیم.
‫هی، صبر کن!
‫چرا انقدر عجله‌ای اومدی؟
‫ببخشید، جناب راننده.
‫می‌شه منم یه قلپ بخورم؟
‫مطمئنی؟
‫آره، فقط یه قلپ.
‫باشه.
‫چی داخلشه؟
‫آب مقدس.
‫آب شوره.
‫یه بودایی که آب مقدس سر می‌کشه، هان؟
‫حتماً حسابی سرحال شدی.
‫ساکت.
‫وااای.
‫خیلی وقته نیومده بودم کوه. ‫حس متفاوتی دارم.
‫بریم.
‫اگه بخوایم به‌موقع برسیم، ‫راه درازی در پیش داریم.
‫هان؟ اونجا...
‫منظورت یه معبد معمولی نیست، نه؟
‫پس به‌جای مسیر،
‫باید انرژی معنوی رو دنبال کنیم.
‫خب... پیداش می‌کنیم!
‫هی، فکر نکنم اون راه درست باشه.
‫فکر کردی فرقه هه‌دونگ...
‫یه جاییه که هر کسی بتونه ‫راحت واردش بشه؟
‫دلیلی داره که...
‫این‌همه مدت...
‫از دنیا پنهان بودیم.
‫یه مانع. خارق‌العاده‌ست.
‫اگه یه آدم عادی وارد اینجا بشه چی؟
‫کی انقدر احمقه که تا این عمق بیاد؟
‫بازم این؟ هوف...
‫کجاست آخه؟!
‫امکان نداره...
‫معلومه.
‫با یه آرایش طلسمی قایمش کردن.
‫لعنتی... چی‌کار کنم؟
‫خورشید داره غروب می‌کنه.
‫استاد! ‫نباید ادامه بدین!
‫فقط بیشتر خودتون رو به خطر می‌ندازین!
‫استاد... موهاتون...
‫بیدار شدی؟
‫شـ... شما کی هستین...
‫من دوهه هستم ‫و این راهب جوان سونگ‌هیونه.
‫هی تو! ما نجاتت دادیم...
‫بعد تو برامون تاقچه بالا می‌ذاری؟
‫به‌خاطر تو استاد دوهه...
‫کافیه!
‫استاد... شما نجاتم دادین...
‫من لی هیونام هستم.
‫ببخشید زودتر نگفتم.
‫اشکال نداره. ‫همه‌چی همون‌طور که باید اتفاق افتاد.
‫اَه... دوباره حرف تقدیر!
‫ادب داشته باش!
‫بچه‌ست دیگه. ‫ناراحت نشو.
‫بااین‌حال خیلی ازتون ممنونم.
‫واسه انتقام اومدی؟
‫چی؟
‫توی خواب حرف می‌زدی.
‫اون موجود خواهر کوچیکت رو کشت؟
‫واسه همین شروع کردی ‫به یاد گرفتن تگوکگی‌گونگ؟
‫واسه فرد پیری مثل من،
‫تعریف می‌کنی چی شد؟
‫دختر بیچاره. ‫حتماً خیلی ترسیده بود.
‫وقتی با همچین هیولایی روبه‌رو شده بود.
‫حالا می‌فهمم چرا دور دنیا سفر می‌کنی ‫و فقط اهریمن‌های آبی رو شکار می‌کنی.
‫می‌فهمم، ولی...
‫می‌خوام باهات روراست باشم.
‫باید دست بکشی.
‫اگه ادامه بدی، می‌میری.
‫برام مهم نیست.
‫نه اگه بتونم انتقامم رو بگیرم.
‫باید الان انجامش بدم.
‫من با مریدین‌های به‌هم‌پیچیده‌ای به دنیا اومدم.
‫بدنم نمی‌تونه قدرت زیاد رو تحمل کنه.
‫عمرم زیاد نیست.
‫اگه فقط بتونم از کسی که ‫خواهرم رو ازم گرفت انتقام بگیرم...
‫حاضرم هر بهایی داشته باشه، بپردازم.
‫برام مهم نیست چه بلایی سرم بیاد!
‫پس بذار چیز مهمی یادت بدم.
‫قدرتی که دنبالشی...
‫از خشم یا تاریکی نمیاد.
‫اگه همین‌طور کنترلت رو از دست بدی
‫و توی تاریکی گیر کنی،
‫عاقبت مثل همون هیولا می‌شی.
‫باشه، بیا انجامش بدیم! ‫بیا تمومش کنیم!
‫هیونا.
‫هوف، واقعاً که؟ ‫آخه چرا مانع گذاشته!
‫- پدر؟ ‫- الان داریم تمرین می‌کنیم!
‫چطور جرئت کردی حالت بدنت رو تغییر بدی؟
‫ببخشید، پدر.
‫- درست بگو! ‫- چشم، رهبر فرقه!
‫ببخشید.
‫مراسم بزرگ نزدیکه.
‫نباید تمرین رو سرسری بگیری.
‫نقشت خیلی مهمه.
‫بله، رهبر فرقه.
‫ناسلامتی تو بچه خیلی خاصی هستی.
‫آینده‌ی فرقه‌مونی.
‫و واسه همین ممکنه کسی بخواد ‫بهت آسیب بزنه.
‫به من آسیب بزنه؟
‫آره. نگهبان‌ها!
‫اونا خیلی وقته که بهت حسادت می‌کنن.
‫امکان نداره.
‫نگهبان‌ها از بچگی بزرگم کردن.
‫اونا هیچ‌وقت...
‫ساکت!
‫نمی‌دونی چه کارهایی از دستشون برمیاد.
‫یعنی می‌گی من دروغ می‌گم؟!
‫نـ... نه! معلومه که نه، رهبر فرقه!
‫جونهو.
‫تو از هر کسی برام مهم‌تری.
‫پس لطفاً بهم اعتماد کن.
‫چشم، رهبر فرقه.
‫نه، اون نه.
‫باید منو «پدر» صدا کنی.
‫چشم، پدر.
‫هی.
‫رسیدین.
‫هوف! لعنتی! ‫دستم داره می‌ترکه.
‫چیه؟
‫اوه، فقط...
‫یه چیزی مشکوکه.
‫وقت نداریم. ‫باید عجله کنیم.
‫ببخشید. بریم.
‫لطفاً درک کنین.
‫فعلاً باید مخفی بمونیم.
‫این تنها راهی بود که می‌تونستیم ‫باهاتون ملاقات کنیم.
‫اشکالی نداره.
‫ایشون نگهبان اولریون ‫از فرقه هنرهای رزمی هستن.
‫ایشون نگهبان ماگا از هند هستن و...
‫من بیوک‌گونگ از فرقه وودانگ هستم.
‫درباره‌تون شنیدم... ‫کشیشی که معجزه می‌کنه.
‫فکر کنم در جریان قرار گرفتین؟
‫بله.
‫درباره پیشگویی مربوط به رهبر فرقه
‫و اون بچه.
‫اون یه بچه معمولی نیست.
‫آهان... متوجهم.
‫جونهو...
‫به ظاهر یه پسربچه‌ی ده‌ساله معمولیه.
‫اما اون با استعداد کمیابی به دنیا اومده،
‫اونقدر که باورش سخته.
‫دیگه چیزی نیست که بتونم یادش بدم.
‫مهارتش در مُهرهای دستی از منم جلو زده.
‫خدای من، کِی رسیدین؟
‫همون‌طور که می‌بینین، ‫من خیلی به جونهو سخت می‌گیریم...
‫صبر کن ببینم.
‫- کجاست؟ ‫- چه خبره؟
‫ای بابا...
‫گرفتمت!
‫همون‌جا وایسا!
‫اوه، اینجایین؟
‫این همون مُهر دستیه که تازه یاد گرفتی.
‫و هیچی نشده داری باهاش ‫بازیگوشی می‌کنی؟
‫انگار فقط همین یکی رو بلدی...
‫جونهو.
‫بهت گفته بودم «مُهر آب» رو یاد بگیری...
‫یکی از طلسم‌های پنج عنصره.
‫اما همین که ازت چشم برمی‌دارم،
‫باز می‌ری سراغ بازیگوشی، هان؟
‫آخه حوصله‌ام سر می‌ره!
‫هر روز مثل قبله.
‫- بدون تمرین... ‫- صبر کن ببینم...
‫فقط تئوری...
‫جونهو.
‫بااین‌حال نباید کوتاهی کنی.
‫واقعاً نباید.
‫چشم، ببخشید.
‫هنوز بچه‌ای... طبیعیه بخوای بازی کنی. ‫ولی یادت باشه...
‫همچنان...
‫از بین همه‌ی اون طلسم‌هایی که ‫آموزش دادم، اون یکی خاصه!
‫آن‌ها پایه و اساس مطلق هستند.
‫- آب ریشه است... ‫- «آب ریشه است.»
‫«آتش را با یین و یانگ متعادل کن...»
‫«با زمین نیرو بساز...»
‫«اصول باد و رعد را درک کن...»
‫«...و نشانه‌های پنج عنصر را هماهنگ کن!»
‫خب.
‫به همه‌ی چیزهایی که ‫استاد هوهه‌جا یادت داده مسلط شدی.
‫چرا نگفتی؟
‫استاد هوهه‌جا کل صبح خواب بود!
‫تازه، یادم دادی که ‫«اگه حریفت روزنه‌ای گذاشت...»
‫«...ازش استفاده کن!» ‫این هنر استراتژیه!
‫این درس رو هم...
‫خودت یادم دادی، استاد هوهه‌جا.
‫هی، اون...
‫فقط چون توانایی خاصی داری،
‫اگه ذهنت این‌طور پراکنده باشه،
‫در نهایت به دام غرور می‌افتی.
‫و غرور...
‫در برابر وسوسه‌ی شر ‫آسیب‌پذیرت می‌کنه.
‫همیشه گوش‌به‌زنگ باش... ‫حتی در برابر خودت.
‫چشم، نگهبان ارشد. ‫یادم می‌مونه.
‫حالا برگرد داخل و تمرینت رو تموم کن.
‫چشم.
‫جونهو بعضی‌وقت‌ها ‫یه‌کم بازیگوش می‌شه، همین.
‫اون بچه‌ی فوق‌العاده‌ایه. ‫تماشای بزرگ شدنش واقعاً نعمته.
‫با اینکه جلوی چشم خودمون بزرگ می‌شه، ‫بازم غافلگیرمون می‌کنه.
‫با اینکه رهبر سو پدرخوانده‌اشه،
‫ما نگهبان‌ها مثل بچه‌ی خودمون ‫بزرگش کردیم.
‫متوجهم.
‫پس لطفاً پدر... مراقبش باشید.
‫اعتماد داریم که پیش شما جاش امنه.
‫- به شما می‌سپاریمش. ‫- متوجهم.
‫نمی‌دونیم نبرد با رهبر فرقه ‫چطور تموم می‌شه،
‫ولی زیاد طول نمی‌کشه.
‫فقط تا اون موقع پیشش بمون.
‫حتماً.
‫اما مدت کوتاهی نیست...
‫باید جونهو رو برداری ‫و برای همیشه این فرقه رو ترک کنی.
‫ترک فرقه؟
‫ولی آخه چرا باید...
‫چون اگه نری، جونهو می‌میره.
‫چی گفتین؟
‫جونهو می‌میره؟
‫روزی که رفتی رو یادته؟
‫شبی که رهبر سو بهت حمله کرد؟
‫اون شب...
‫فقط تو نبودی. ‫منم چیز وحشتناکی دیدم.
‫همون‌طور که می‌ترسیدیم،
‫رهبر سو داشته ‫انسان‌ها رو قربانی می‌کرده.
‫اما بدتر از اون...
‫قربانی نهایی‌ای بود که قصد داشت تقدیم کنه.
‫نُه روز دیگه...
‫تمام دارایی فرقه‌مون، ‫آینده‌اش را تقدیم می‌کنم.
‫باشد که آن آینده ‫ظرف نزول تو به این جهان شود
‫و قدرتت را به من ببخشی!
‫«آینده» فرقه هه‌دونگ که ازش صحبت می‌کرد...
‫دیگه چه معنایی ممکنه داشته باشه؟
‫نـ... نه. امکان نداره...
‫چیزی به شروع مراسم بزرگ نمونده.
‫باید راه بیفتیم.
‫همه به تالار اصلی برید.
‫هوهه‌جا، کشیش رو راهنمایی کن ‫و بعداً بهمون ملحق شو.
‫چشم. از این طرف.
‫رفیق.
‫قسم می‌خورم سالم از اینجا بیرونش می‌برم.
‫بهت قول می‌دم.
‫روت حساب می‎کنم.
‫سلام؟ ببخشید؟
‫کسی اینجاست؟
‫ای بابا، واقعاً حسابی اینجا رو مخفی کردن.
‫چرا باید یه معبد رو قایم کنن؟
‫سلام؟ کسی نیست...؟
‫هی، ببخشید!
‫این دیگه زیاده‌روی نیست؟
‫این کار فقط آدم‌های بیشتری رو جذب می‌کنه.
‫باید راه دیگه‌ای رو امتحان کنیم.
‫پس مراسم چی می‌شه؟
‫وقت نداریم. ‫باید همین الان راه بیفتیم.
‫من حواسشون رو پرت می‌کنم.
‫منظورت چیه؟
‫اگه مشکلی پیش بیاد، ‫نمی‌تونن فوراً مراسم رو شروع کنن.
‫این‌جوری جونهو می‌تونه فرار کنه.
‫به تالار اصلی برو ‫و طوری رفتار کن که انگار جزئی از آشوبی.
‫هر کاری می‌تونی بکن ‫و نذار رهبر سو مراسم رو شروع کنه.
‫فقط وقت بخیر.
‫اگه راهب‌های اینجا رو سرگرم کنیم،
‫شاید بتونیم جلوی فاجعه‌ی بزرگ‌تری رو بگیریم.
‫خیلی‌خب، دیگه بیاین بریم.
‫اول کشیش رو می‌برم،
‫بعد به تالار اصلی میام.
‫ای بابا، واقعاً که!
‫وقتی یکی میاد، حداقل باید...
‫کی جرئت کرده آشوب به پا کنه؟!
‫من لی هیونام هستم.
‫برای درخواست کمک اومدم.
‫اسم این سروصدا رو می‌ذاری «درخواست کمک»؟
‫این‌جوری کمک می‌خوای؟!
‫- چی؟ ‫- چه خبر شده؟
‫ممکنه دشمن باشه؟
‫نه، اصلاً!
‫خواهش می‌کنم اشتباه برداشت نکنین.
‫استاد دوهه قبلاً کمکم کرده...
‫ساکت!
‫دنیا از فرقه هه‌دونگ خبر نداره.
‫اینکه تونستی پیدامون کنی خودش مشکوکه!
‫خب، آخه...
‫فقط اومدم یه چیزی بخوام.
‫پس یعنی...
‫اگه تونستی این مکان مخفی رو پیدا کنی،
‫قطعاً یه آدم معمولی نیستی.
‫چطور می‌تونیم از کسی مثل تو ‫استقبال کنیم؟
‫خواهش می‌کنم بذارین توضیح بدم...
‫گفتم ساکت!
‫- چی شده؟ ‫- چه خبره؟
‫اگه بتونی از اون دروازه عبور کنی،
‫اون‌وقت به حرفت گوش می‌دم.
‫با سپر الماسی مسدود شده. ‫نمی‌تونی رد شی.
‫خیلی‌خب، بریم داخل.
‫باشه.
‫فهمیدم.
‫خودم براشون توضیح می‌دم.
‫حالا به حرفم گوش می‌دی؟
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید سرزده اومدم.
‫اومدم نگهبان جانگ ‫از فرقه هه‌دونگ رو پیدا کنم.
‫استاد دوهه گفت اگه بگم از طرف ایشون اومدم،
‫متوجه می‌شین.
‫من نگهبان جانگم.
‫جونهو.
‫آقا...
‫خوبه، غرق خوابه.
‫بیاین از این فرصت استفاده کنیم ‫و جونهو رو ببریم بیرون.
‫اون مانعِ رهبر فرقه‌ست.
‫باید همین الان بریم!
‫وایسا!
‫نزدیک‌تر شدن خیلی خطرناکه.
‫آقا...
‫پـ... پدر!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوای کی رو نجات بدی؟
‫- ای پدر ما که در آسمانی... ‫- تو از کلیسا اخراج شدی.
‫...نام تو مقدس باد.
‫- مایه ننگی. ‫- پادشاهی او بیاید،
‫آقا.
‫اراده تو چنان‌که در آسمان است ‫بر زمین نیز جاری شود.
‫به ما روزی بده
‫و خطاهایمان را ببخش...
‫چنان‌که ما نیز کسانی را که به ما ‫بدی کرده‌اند را می‌بخشیم
‫و گناهانمان را ببخش
‫و ما رو به وسوسه مینداز،
‫بلکه از شر رهایی ده.
‫آمین.
‫پدر.
‫این فقط توهم رهبر فرقه‌ست. ‫گولش رو نخور.
‫باید باهاش بجنگی.
‫می‌جنگم.
‫چــ... چی شده؟
‫جـ... جونهو...
‫جونهو!
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫نه، نه!
‫- جونهو! ‫- جونهو!
‫پدر.
‫- جونهو! ‫- جونهو، بیدار شو!
‫جونهو، نه!
‫جونهو! جونهو!
‫- جونهو! جونهو! ‫- جونهو!
‫فقط یه لحظه دیر رسیدیم.
‫بله؟
‫استاد دوهه تو رو فرستاده؟
‫ببخشید. ‫نشناختم‌تون...
‫فکر کنم بدونم چرا.
‫- ببخشید ولی الان وقتش نیست... ‫- کمک!
‫کـ... کمکم کنین!
‫همه‌تون...
‫شکست خوردین.
‫دیگه...
‫...شروع شده.
‫رهبر فرقه‌ای که سعی کردین جلوش رو بگیرین...
‫دیگه...
‫اینجا...
‫نیست.
‫من...
‫مطلقم.
‫یه موجود متفاوت.
‫من...
‫یه ایزدم.
‫اون رهبر سوئه...
‫- اون تالار اصلیه. ‫- چی؟
‫- نزدیک تالار اصلی؟ ‫- چه خبر شده؟
‫نه! نرید اونجا!
‫الان نمی‌شه.
‫تو هم باید برگردی.
‫- چی؟ ولی... ‫- همگی گوش کنین!
‫برید عقب! ‫سمت تالار اصلی نرید!
‫دیگه نمی‌تونم برگردم.
‫تا حالا همچین انرژی اهریمنی‌ای رو ‫حس نکرده بودم.
‫چند تا روح رو جذب کرده؟
‫در نهایت...
‫از حد و مرزش گذشت.
‫نگهبان‌ها.
‫محافظان وفادارِ فرقه.
‫نه، نه.
‫قیافه‌هاتون رو اون‌جوری نکنین.
‫پیشگویی‌ای که فرقه‌مون ‫این‌همه سال منتظرش بود...
‫اینجا، همین حالا...
‫بالاخره از طریق من تحقق پیدا می‌کنه!
‫با چشم‌های خودتون ‫شاهدش خواهید بود.
‫مگه این افتخار بزرگی نیست؟
‫دلبستگیت به قدرت...
‫تو رو به قعر تاریکی کشونده.
‫حتی الان که آخرشه، باز شما نگهبان‌ها...
‫می‌خواین نصیحتم کنین؟
‫اولریون! آرایش باد!
‫رهبر سو!
‫با قدرت پنج نگهبان، ‫تبعدیت می‌کنیم!
‫از حالا به بعد،
‫ما مسیر فرقه‌مون رو اصلاح می‌کنیم.
‫دیگه تمومه!
‫تمومه؟ ‫چه حرف غم‌انگیزی.
‫این...
‫تازه شروعشه.
‫زود باشین! پناه بگیرین! ‫برگردین! نرید بالا!
‫اون چیه؟
‫- استاد هوهه‌جا! ‫- نه! وایسا!
‫هرچی بیشتر مقاومت کنی، ‫بیشتر گیرت می‌ندازه.
‫من هر طور شده معطلش می‌کنم.
‫تو باید الان بری.
‫معلومه چی داری می‌گی؟
‫نمی‌تونم همین‌جوری ولت کنم!
‫باید راه دیگه‌ای هم باشه!
‫تا جایی که می‌دونم... ‫این تنها راهه.
‫نه، استاد هوهه‌جا!
‫این مسئولیت منه.
‫اگه این کار رو نکنم...
‫جونهو بیشتر به دردسر می‌افته.
‫لطفاً مراقب جونهو باش.
‫حالا برو، زود باش!
‫هیچ‌کس رو نتونستی نجات بدی.
‫باز داری فرار می‌کنی؟
‫چرا براشون نمی‌میری؟
‫نجات پیدا نمی‌کنی.
‫فکر کردی داری کجا می‌ری؟
‫کشیشِ احمق.
‫آخرش، مرگ تنها راه نجاتته!
‫دیگه هیچ کاری ‫از دست هیچ‌کدومتون برنمیاد.
‫همه حالشون خوبه؟!
‫حالا آخرین قربانی رو تقدیم می‌کنم!
‫دارین چی‌کار می‌کنین؟! ‫جلوش رو بگیرین!
‫نه!
‫فایده‌ای نداره، نگهبان جانگ.
‫خوبی؟
‫مسیرهای انرژیت نمی‌تونن ‫این قدرت‌ها رو تحمل کنن.
‫دیگه نباید ازشون استفاده کنی.
‫فعلاً انرژیت رو تثبیت کردم.
‫از این فرصت استفاده کن و فرار کن.
‫نه.
‫الان نمی‌تونم برم.
‫ای بابا!
‫من می‌تونم خیلی لجباز باشم.
‫من و تو هر دومون یه چیز می‌خوایم.
‫تو دنبال قدرتی تا انتقام بگیری.
‫قدرتی از درد و نفرتت.
‫می‌تونم بهت بدمش.
‫قدرتی که می‌خوای رو بهت می‌دم... ‫و همچنین زندگی جاودان.
‫من ایزد جدید تو هستم.
‫منو نخندون.
‫قدرتی که با آسیب زدن به بقیه به دست اومده ‫چه ارزشی داره؟
‫چی باعث می‌شه فکر کنی ‫حق با توئه، غریبه؟
‫همون‌طور که من ‫با قربانی کردن اونا قدرت گرفتم،
‫مگه تو هم قدرتت رو ‫از طریق قربانی به دست نیاوردی؟
‫از یه جایی به بعد... «انتقامت» ‫به چیزی بیشتر از...
‫یه بهونه تبدیل نشد؟
‫خفه شو، عوضی!
‫کاملاً دستت رو می‌خونم.
‫ته دلت می‌دونی حق با منه.
‫اگه می‌خوای زنده بمونی...
‫...بگیرش.
‫گفتی مردن برات مهم نیست،
‫ولی الان داری واسه زنده موندن ‫دست‌وپا می‌زنی.
‫انتقامت برام اهمیتی نداره،
‫ولی می‌دونی استاد ‫واسه نجات دادن کسی مثل تو...
‫چی رو فدا کرد؟
‫هفتاد سال!
‫هفتاد سال نیروی درونی ‫که تموم عمرش پرورش داده بود...
‫همه‌اش رو داد تا تو رو نجات بده!
‫این مزخرفات رو تحویلم نده!
‫نه!
‫جونهو!
‫آره. آره!
‫ایزد رو بپذیر
‫و ظرف من شو، جونهو.
‫تو ناپدید می‌شی
‫و تمام قدرتت مال من می‌شه!
‫نه!
‫«اگه پدرم بهم بگه برم،»
‫«می‌رم.»
‫«مهم نیست مسیر چقدر خطرناکه،»
‫«ایمانم رو از دست نمی‌دم،»
‫«از شر دوری می‌کنم،»
‫«و همه رو نجات می‌دم!»
‫پس تو همون غربی‌ای هستی که ‫نگهبان‌ها بهش تکیه کرده بودن.
‫واقعاً قدرت دردسرسازی داری.
‫ولی در نهایت فقط یه انسانی که ‫خیلی راحت می‌شه با عذاب وجدان کنترلش کرد.
‫بذار نشونت بدم...
‫یه ایزد واقعی چه شکلیه... ‫یکی فراتر از ضعف انسانی!
‫خفه شو، عوضی!
‫حشرات بی‌ارزش!
‫جونهو!
‫من... کجام؟
‫نگهبان جانگ؟
‫آقا! آقا!
‫جونهو... پسرک بیچاره‌ام.
‫آقا! ‫من اینجام!
‫ببخش تنهات گذاشتم.
‫پسر عزیزم...
‫...جونهو.
‫تو رو پسرخوانده‌ی رهبر فرقه کردم
‫تا بتونم وارد فرقه بشم...
‫لطفاً منو ببخش.
‫حتی اگه همیشه کنارت نبودم...
‫همیشه مراقبت بودم.
‫وقتی همچین روز مهمی در پیشه،
‫کجا با این عجله؟
‫پدر...
‫یه لحظه صبر کن.
‫یه کاری می‌کنم. باید یه کاری کنم!
‫یه راهی پیدا می‌کنم!
‫پدر!
‫فقط یه‎کم دیگه... طاقت بیار.
‫اشکالی نداره، جونهو. ‫اشکال نداره.
‫خیلی عذاب کشیدی، مگه نه؟
‫خیلی متأسفم... واقعاً متأسفم.
‫و... ممنونم که منو «پدر» صدا کردی.
‫پدر...
‫نه... امکان نداره. نه، پدر!
‫- نه! ‫- نه!
‫چطور تونستی...
‫رعدِ ایندرا!
‫فکر کردی داری چی‌کار می‌کنی؟
‫چطور جرئت می‌کنی خلاف خواست من عمل کنی!
‫چرند نگو، عوضی!
‫باید از خواسته‌ی پدرت اطاعت کنی.
‫دلیل وجودت همینه!
‫چرا هیچی نشده...
‫نه!
‫هنوز نمی‌تونی بری!
‫ای ایزدهای بزرگ، هنوز نه!
‫بذار چراغی از آتش بشم...
‫تا با این تاریکی بجنگم!
‫احمق‌ها!
‫خفه شو، شیاد دروغگو!
‫حالا...
‫وقتشه تمومش کنیم.
‫رهبر فرقه،
‫واقعاً فکر می‌کردم تو ‫نور پیشگویی رو به ارمغان میاری.
‫ولی الان...
‫برام فرقی با اهریمن نداری!
‫ای کرمِ گستاخ!
‫نجاتمون بده!
‫دیگه بمیر!
‫اصلاً می‌فهمین چقدر احمقین؟
‫دارین نور و حقیقت این دنیا رو نابود می‌کنین!
‫این کاریه که دارین می‌کنین!
‫نور؟ منو نخندون.
‫شاید نجات دادن تو به‌تنهایی...
‫راهی واسه نجات خیلی‌های دیگه باشه!
‫بااین‌حال به‌خاطر تو...
‫بالاخره فهمیدم استادها ‫چی می‌خواستن بهم بگن.
‫پس ممنونم، عوضی!
‫آقا،
‫ممنونم که پیشم موندی.
‫من همیشه مراقبتم.
‫آتش!
‫جونهو!
‫پدر...
‫ما هم باید راه بیفتیم.
‫پدر.
‫بریم.
‫آره.
‫آخرش، همون‌طور که پیشگویی گفته بود...
‫پایۀ معبد از سقف بالاتر اومد
‫و پیشگویی تحقق پیدا کرد.
‫شما تمام تلاشتون رو کردین، پدر.
‫حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫گمونم باید راه کسایی رو ادامه بدم ‫که نجاتم دادن.
‫شما چی، پدر؟
‫من...
‫همون کاری رو می‌کنم که همیشه می‌کردم.
‫راهی رو ادامه می‌دم که برام مقدر شده.
‫هر کجا که بهم نیاز باشه.
‫هر کجا که باشه.
‫پس،
‫می‌تونین جلوی چیزی ‫مثل اتفاق امروز رو بگیرین؟
‫آره. می‌تونم.
‫اجازه می‌دین باهاتون بیام؟
‫آره.
‫باهاتون میام.
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫[بابا]