‫کی می‌خواد یه قصه بشنوه؟
‫من!
‫تو می‌خوای، دان؟
‫بیا جلوتر.
‫خب قصه چیه، بابا؟
‫امشب، یه قصه ویژه برات می‌خونم.
‫[جزیره‌ی حباب‌ها]
‫دیگه صبر ندارم! بزن بریم!
‫خیلی‌خب. شروع می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، آروم باش.
‫یکی بود یکی نبود،
‫یه شوالیه کوچولو بود،
‫که با پدر و مادرش زندگی می‌کرد.
‫[برای دان، از طرف مامان و بابا]
‫اونا توی یه جزیره‌ی بزرگ زندگی می‌کردن.
‫وای، اون‌قدر بزرگه؟
‫درسته.
‫جزیره بالای ابرهاست،
‫و با یه حباب بزرگ محافظت میشه.
‫وای، حباب!
‫یه عالمه موجود حبابی دوست‌داشتنی
‫توی جزیره بودن.
‫حباب‌ها و شوالیه ‫با هم خوب بودن؟
‫آره، خوب بودن.
‫هر روز،
‫شوالیه کوچولو کلی خوش می‌گذروند،
‫و با پدر و مادرش بازی می‌کرد.
‫هر روز؟
‫آره. خیلی خوش می‌گذره، نه؟
‫آره.
‫ولی یه روز،
‫یه ابر سیاه توی دوردست پیدا شد.
‫چی شد؟
‫ازش ابر رعدوبرق‌های زیادی بیرون می‌زد.
‫خیلی ترسناکه!
‫و بعدش چی شد؟
‫ما باید بریم، عزیزم.
‫باید رعدوبرق توی ابرها رو آروم کنیم.
‫ولی نترس.
‫تو تنها نیستی.
‫دوستات مراقبت‌ان.
‫درسته.
‫مادر حتی از موج‌ها کمک خواست،
‫تا همیشه از شوالیه کوچولو محافظت کنن.
‫امواج عزیز،
‫لطفاً مراقب پسر ما باشین.
‫ولی تو که از رعدوبرق نمی‌ترسی، مگه نه دان؟
‫دان؟
‫بیهوش شد رفت.
‫آره.
‫سروصدا نکنین.
‫باشه، مامان.
‫چشم، مامان.
‫قصه تموم شد؟
‫هنوز نه، عزیزم.
‫پس پدر و مادرش برمی‌گردن...
‫پدر و مادر شوالیه باور داشتن که
‫شوالیه کوچولو می‌تونه ‫توی جزیره‌ی حباب‌ها
از پسش خودش بربیاد.
‫چون اون پسر سرسختیه.
‫دوستت دارم، دان.
‫منم دوستت دارم، مامان.
‫[بخش ۱] ‫[شوالیه و دوستانش]
‫هی، توپو بگیر!
‫و...
‫هیچ‌کس نمی‌دونه
‫کی پدر و مادر شوالیه برمی‌گردن.
‫بسه دیگه، دان.
‫همه‌ش داری همون قصه رو تعریف می‌کنی.
‫همه‌ش در مورد شوالیه.
‫- حوصله‌م سر رفت. ‫- صبر کنین!
‫یالا، بدو!
‫داریم بیسبال بازی می‌کنیم!
‫تیممون داره می‌بازه، می‌دونی!
‫- از قصه‌هات خسته شدم. ‫- نه، صبر کنین!
‫داشت هیجان‌انگیز میشد!
‫آخ!
‫اسفناج؟
‫مع‌مع! داری چیکار می‌کنی؟
‫از یه بز کوچولو می‌ترسی؟
‫نورمن.
‫توی پایگاه دنبالت می‌گشتم،
‫ولی اینجایی.
‫بیا بریم.
‫مع‌مع! هل بده!
‫بازم نیمکت‌نشین شدی؟
‫آخ!
‫- افتادم زمین! ‫- افتاد!
‫حالت خوبه؟
‫تعویضی!
‫بازیکن ذخیره داریم؟
‫- ای بابا، باید چیکار کنیم؟ ‫- سلام!
‫من بازی می‌کنم!
‫تو نه، گامبو!
‫نورمن! اینو نگه دار.
‫- یادت باشه. نندازیش. ‫- «نندازیش.»
‫- پاره‌ش نکن. ‫- «پاره‌ش نکن.»
‫- خرابش نکن. ‫- «خرابش نکن.»
‫آره، گرفتم.
‫- ممنون، نورمن. ‫- فقط برو.
‫هی! من بازی می‌کنم!
‫ای بابا. چرا اون؟
‫و ضربه‌زننده کسی نیست جز...
‫عطا.
‫گامبو رو انتخاب کردی؟
‫آماده باختن هستی؟
‫یالا، پرتاب کن.
‫بردیم!
‫- توپو بگیر! ‫- پرتاب بلندی بود.
‫من می‌گیرمش!
‫بذار آیپ بگیرتش!
‫اشکالی نداره! من می‌تونم!
‫ببخشید، پیشی.
‫صبر کن!
‫[جشنواره روستای سرونی]
‫سلام، همگی!
‫یادتون نره از جشنواره روستای سرونی ‫حمایت کنین!
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫کدخدا خوشش میاد.
‫یه جورایی زرد مایل به قرمزه،
‫ولی قرمز مایل به زرده. نه؟
‫- نارنجیه. ‫- درسته! نارنجیه.
‫هی! رنگش خیسه!
‫- وای نه! ‫- خیلی متأسفم!
‫همه جاشو رد پا انداختی! زشت شد!
‫به نظرم قشنگه.
‫این‌جوری هنری‌تره.
‫واقعاً؟
‫راه دسترسی به قبر پدر و مادرمو بستی
‫- به‌خاطر پروژه روگذر! ‫- درسته.
‫حالا داری مغازه‌مو تعطیل می‌کنی؟
‫اگه مشکلات بیشتری ‫به‌خاطر این روگذر پیش بیاد،
‫کاری می‌کنم غش کنی!
‫- می‌شنوی چی میگم؟ ‫- دقیقاً!
‫من فقط اینجام تا پیشنهاد رئیسم رو
‫برای جابه‌جایی بهتون بگم.
‫خود رئیست کجاست؟
‫- که مستقیم با خودمون حرف بزنه! ‫- بهش بگو بیاد اینجا!
‫هی.
‫چه خبره، همگی؟
‫یالا. فقط یه‌کم دیگه.
‫آقا! توپ!
‫منو ببخشید، کدخدا. من...
‫- اگه اجازه بدین، آقا. ‫- بله، قربان.
‫- این مغازه‌ها مال افراد محلیه. ‫- بله.
‫نسل‌های زیادیه که مال اوناست.
‫اگه تعطیلشون کنین،
‫چطوری خرجشون رو دربیارن؟
‫- دقیقاً! ‫- کدخدا راست میگه!
‫نظرتون در مورد این چیه، آقا؟
‫بذارین با رئیستون حرف بزنم.
‫آقا، دارم خسته میشم!
‫یه چیزی روی دوچرخه‌تونه!
‫ای وای!
‫گرفتمش!
‫شوالیه یه شهاب‌سنگ رو گرفت.
‫بیا! بردیم، مگه نه؟
‫وای، گامبو.
‫- بازی تمومه. ‫- بازی تمومه.
‫- شکست دادنت آسونه. ‫- نمی‌تونی ما رو ببری.
‫- ای بابا. ‫- بهتره بری خونه.
‫دست و پاتو بشور،
‫و یه قصه دیگه بساز.
‫- خیکی! ‫- بریم اونجا بازی کنیم!
‫نظرتون در مورد یه مسابقه دیگه چیه؟
‫نه ممنون، دان.
‫می‌خوایم فوتبال بازی کنیم.
‫منم میام.
‫همین الانش پنج نفریم.
‫اون یه نفر دیگه کیه؟
‫شما که فقط چهار نفرین...
‫دفعه‌ی بعد می‌تونی باهامون بازی کنی.
‫خداحافظ!
‫بچه‌ها!
‫آیپ.
‫چرا، آیپ؟
‫خب...
‫تو کُندی، دان.
‫هر وقت میای توی بازی، ما می‌بازیم.
‫آیپ! بریم!
‫اومدم!
‫من دروازه‌بان میشم!
‫وایسین منم بیام!
‫نورمن.
‫خسته شدم از بس مسخره‌م کردن.
‫یعنی من همیشه باعث باختن بقیه میشم؟
‫توجه، همگی.
‫برای کسایی که می‌خوان ‫برای اجرا ثبت‌نام کنن،
‫امروز آخرین روزه.
‫- دان! ‫- چیه؟
‫اونجا!
‫حداکثر تا ساعت ۵ عصر.
‫اونجا. بهشون نشون بده می‌تونی برنده بشی.
‫خب؟
‫- برای چی ثبت‌نام کنم؟ ‫- برای اون!
‫- پس چی؟ ‫- این؟
‫ولی بقیه به‌خاطر قصه گفتن مسخره‌م کردن.
‫امکان نداره بتونم ببرم.
‫باید امتحان کنی.
‫دان! نورمن!
‫- مائه؟ ‫- مائه؟
‫می‌دونین ساعت چنده؟
‫مامان‌بزرگ منتظرتونه!
‫تقریباً یادم رفته بود!
‫بیسکویت‌ها رو داری؟
‫آره. فقط عجله کن!
‫هی. رادیوی من چطوره؟
‫آماده‌ست برای ترکوندن؟
‫آماده‌ست.
‫یه روزه درستش می‌کنم.
‫- ای بابا. ‫- چی شده؟
‫فکر کنم یه پیچش شله.
‫یه لحظه صبر کن.
‫- عطا، اومدی خونه. ‫- آره.
‫میشه اون پیچ‌گوشتی زرده رو بهم بدی؟
‫این یکی؟
‫درسته.
‫ممنون.
‫می‌تونی کمکم کنی اینو نگه دارم؟
‫آچیل، مطمئنی نمی‌خوای
‫پاتو به یه دکتر نشون بدی؟
‫ای وای. ممکنه گرون باشه.
‫اگه عمل جراحی ‫یا یه همچین چیزی بخواد چی؟
‫بازم باید درمانش کنی.
‫کدخدا هزینه‌ش رو میده.
‫بهم یه کم پول برای دارو و پانسمان داد.
‫این عصا رو هم بهم داد.
‫ای بابا.
‫کدخدا خیلی مهربونه، نه؟
‫- آره. ‫- فوق‌العاده‌ست. وای!
‫ببخشید!
‫این چیه، چیل؟
‫برو.
‫این‌جوری.
‫داداش کوچیکم درستش کرده.
‫چندتا چراغ قدیمی،
‫و اسپیکر رو سرهم کرد، و تمام!
‫می‌خوای اینو بذارم روی رادیوت؟
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫البته.
‫برای تو مجانیه.
‫دمت گرم، نورمن.
‫عطا، همینجوری درستش کن.
‫- عطا بقیه‌ش رو انجام میده. ‫- خیلی‌خب.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫عطا، می‌بینم که تو هم مثل آچیل باهوشی.
‫نمی‌خوای توی اجرای جشنواره‌ی ‫روستای سرونی شرکت کنی؟
‫اجرا؟
‫می‌دونی، نمایش استعدادها.
‫فکر کنم هنوز ثبت‌نامش بازه.
‫هیچ بچه دیگه‌ای توی روستا ‫نمی‌تونه اینو بسازه.
‫باید با همین بری!
‫جایزه‌ش پول نقده!
‫می‌تونی کمک کنی پای برادرت درمان بشه.
‫فوق‌العاده نیست؟
‫[ما باید بریم، عزیزم.]
‫دان.
‫چرا نمی‌خوای قصه‌گویی رو انجام بدی؟
‫درسته، تو که همه چیشو حفظی.
‫راست میگه.
‫اگه نمی‌خوای قصه بخونی،
‫می‌تونی به جاش ‫با بزهای من تردستی کنی.
‫این چیه؟
‫- مامان‌بزرگ. ‫- بله؟
‫این چیه؟
‫[همیشه در رگ‌های تو]
‫[درنهایت، پایانی برای] ‫[دعاهای من برای تو نخواهد بود]
‫این دست‌خط مامانته!
‫مامان برام آهنگ ساخته؟
‫وای!
‫خودشه!
‫می‌تونم این قصه رو
‫با آهنگ مامانم تعریف کنم!
‫نورمن، مائه. ‫کمکم کنین!
‫توی پایگاه تمرین می‌کنیم!
‫مائه، تو لباس‌ها رو ردیف کن ‫و آهنگ رو بزن.
‫نورمن، تو صحنه رو تزیین کن.
‫می‌تونین اجرای این آهنگ رو تصور کنین؟
‫[دانِ باحال]
‫آدمای خیلی زیادی قراره تماشا کنن.
‫اگه ببریم، دیگه بهم نمیگن گامبو!
‫و کلی دوست پیدا می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم؟
‫خیلی‌خب. ‫بیا به عطا و بقیه بچه‌ها ثابت کنیم.
‫مائه؟
‫باشه. بیاین انجامش بدیم.
‫ایول! ایول! ایول!
‫فعلاً جشن نگیر.
‫باید سریع ثبت‌نام کنی.
‫- می‌بینمت، مامان‌بزرگ. ‫- فعلاً.
‫- مراقب باشین. موفق باشین. ‫- دان، صبر کن بیام.
‫اون پسرته.
‫شرمنده، بچه جون.
‫همین الانش ده تا شرکت‌کننده داریم.
‫ثبت‌نام بسته شده.
‫ولی خانم...
‫یه دونه دیگه نمیشه؟
‫درست کردن این آسون نیست.
‫شرمنده، بچه جون.
‫لامپ‌هات رو نگه دار ‫برای جشنواره‌ی سال بعد.
‫باشه.
‫ببخشید!
‫می‌خوام با دوستام برای اجرا ثبت‌نام کنم.
‫آره. می‌تونیم، مگه نه؟
‫ای بابا.
‫ثبت‌نام بسته شده.
‫- ای بابا! هی، گوش کنین! ‫- باید چیکار کنیم؟
‫گروه لنونگ نی‌لنونگ ‫از خیابون چیمانده رو می‌شناسی؟
‫همین الان بهم گفتن نمی‌تونن اجرا کنن!
‫باید هفدهم برن یه مهمونی!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫انصراف دادن؟
‫آره! حالا باید لیست رو درست کنم!
‫این یعنی...
‫شما بچه‌ها ثبت‌نام می‌کنین؟
‫- باید بکنین! ‫- خیلی‌خب.
‫چی اجرا می‌کنین؟
‫اینو!
‫قصه‌ی یه شوالیه شجاع،
‫توی جزیره‌ی جادویی حباب‌ها.
‫حتماً.
‫- ایول! ‫- هورا!
‫ما اجرا می‌کنیم! ‫بیاین توی پایگاهمون تمرین کنیم!
‫بخون، نورمن!
‫ما اجرا می‌کنیم!
‫بیاین توی پایگاهمون تمرین کنیم!
‫- ما اجرا می‌کنیم! ‫- گامبو!
‫چطوری ثبت‌نام کردی؟
‫ثبت‌نام که بسته بود!
‫خب، آسونه.
‫داری در مورد من حرف می‌زنی ها! دان!
‫متقلب! تو تقلب کردی!
‫ثبت‌نام بسته بود!
‫کی میگه تقلب کردم؟
‫بیاین بریم تمرین.
‫اونا قبولم کردن
‫چون قراره یه اجرای باحال بسازم.
‫نگاه کن.
‫از روی این کتاب قصه‌ایه که ‫پدر و مادرم بهم دادن.
‫از روی این کتاب.
‫ولی...
‫- اگه نداشته باشیش چی؟ ‫- عطا!
‫بازم می‌تونی یه اجرای باحال بسازی؟
‫- عطا! ‫- پسش بده! یادگاری پدر و مادرمه!
‫عطا، کارت باحال نیست!
‫دان!
‫گفتی باحاله؟
‫حتی نمی‌تونی اینو پس بگیری.
‫یالا. کتاب رو پس بگیر.
‫عطا!
‫ای بابا!
‫تو هیچ‌وقت برنده نمیشی. فهمیدی؟
‫عطا!
‫پسش بده!
‫غصه نخور، دان.
‫آهنگ مامانم توی اون کتابه، مائه.
‫می‌تونیم با قطارها بازی کنیم.
‫قاپ، قاپ، قاپ!
‫چطوری اون کار رو کردی؟
‫همین‌جوری.
‫این قاپ، قاپ، قاپه.
‫«قاپ، قاپ، قاپ»؟
‫- چطوری اون کار رو کردی؟ ‫- آسونه.
‫قاپ اول.
‫غافلگیر کن.
‫قاپ دوم.
‫اون چیه؟
‫حواس رو پرت کن.
‫آخرین قاپ.
‫وقتی حواسشون نیست، برش دار!
‫وقتی توی «قاپ، قاپ، قاپ» استاد بشی،
‫می‌تونی هر چیزی رو کش بری.
‫شامل اینم میشه که...
‫کتابمو از عطا پس بگیرم!
‫- درسته. ‫- آره.
‫بیاین پسش بگیریم.
‫صبر کن، دان. مطمئنی؟
‫برای اجرا به اون آهنگ نیاز داریم، مائه.
‫نورمن!
‫اون!
‫سلام!
‫داره پرواز می‌کنه.
‫اون چیه؟
‫تو کی هستی؟
‫من مری هستم.
‫ما که خواب نمی‌بینیم، نه؟
‫وای!
‫این چیه؟
‫نورمن!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫آخ!
‫داره می‌درخشه، مائه.
‫اول اجازه بگیر!
‫همین‌جوری نرو دست بزن بهش.
‫اشکالی نداره!
‫بیا. دستتو بده به من.
‫تو دقیقاً چی هستی؟
‫من یه بچه‌ام، درست مثل شما.
‫چرا اینجایی؟
‫دان.
‫نورمن.
‫مائه.
‫چطوری اسم‌هامون رو می‌دونی؟
‫راستش،
‫می‌خوام از شما بچه‌ها یه خواهشی بکنم.
‫من و پدر و مادرم
‫مدت زیادیه که در آرامش خوابیدیم.
‫عجله کن، یاسمین!
‫بابا!
‫مری، منو نگاه کن.
‫مامان!
‫برو کمک پیدا کن.
‫آزادمون کن،
‫قبل از اینکه این گردنبند پژمرده بشه.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫کجا داری میری؟ منو تنها نذار!
‫مامان! بابا درد داره!
‫مری. خواهش می‌کنم.
‫بابا!
‫سنگ قبرت رو لمس کن و فرار کن!
‫نترس، تو می‌تونی، مری.
‫دوستت دارم.
‫مامان!
‫یه نفر به آرامگاه خانوادگیمون تعرض کرد.
‫کی؟
‫نمی‌دونم.
‫یه رادیو دستش بود ‫که یه چراغ پرنور داشت.
‫باید اون رادیو رو پیدا کنم
‫و پدر و مادرم رو آزاد کنم.
‫مطمئنم فقط شما می‌تونین کمکم کنین.
‫کمکم می‌کنین؟
‫نه.
‫ببخشید، مری.
‫ما نمی‌تونیم کمکت کنیم.
‫این حرف رو نزن، دان. ‫بذار بشنویم چی میگه.
‫ما باید کتابمو پس بگیریم!
‫فقط گوش کن، دان!
‫دان.
‫تو می‌دونی دور بودن از پدر و مادر ‫چه حسی داره.
‫لطفاً کمکم کن پدر و مادرمو آزاد کنم.
‫خواهش می‌کنم؟
‫منم در عوض می‌تونم به تو کمک کنم.
‫یه چیزی در مورد پس گرفتن یه کتاب گفتی.
‫چیکار می‌تونی بکنی؟
‫خوب نگاه کن.
‫چی؟
‫وای!
‫می‌تونم انتخاب کنم کی منو ببینه.
‫از «قاپ، قاپ، قاپ» بهتره.
‫پسش بده.
‫مری.
‫اگه همه نتونن ببیننت،
‫یعنی...
‫می‌تونی کتابمو ‫بدون جلب توجه پس بگیری؟
‫خیلی‌خب!
‫کمکت می‌کنیم ‫پدر و مادرتو پیدا کنی.
‫واقعاً؟
‫ممنون، دان!
‫ولی باید قول بدی کمکم کنی.
‫اگه بتونی کتاب رو کش بری، کمکت می‌کنم.
‫خیلی‌خب. قول میدم.
‫باشه. قبوله؟
‫بیا انجامش بدیم.
‫یعنی چی که سنگ قبر جابه‌جا نمیشه؟
‫قبلاً هیچ‌وقت مشکلاتی مثل این نداشتیم.
‫یادت باشه، ‫اون زمین رو به ما قول دادی.
‫[تعمیرگاه آ.آ.]
‫کجا بودی؟
‫نکنه دوباره دعوا راه انداختی؟
‫همین‌جوری شانسی سعی کردم ‫برای نمایش استعدادها ثبت‌نام کنم.
‫و؟
‫راهت دادن؟
‫خیلی دیر شده بود.
‫برای همین نمی‌تونم شرکت کنم.
‫اشکالی نداره.
‫جایزه‌ش پول نقده.
‫می‌تونه کمک کنه پات رو درمان کنی.
‫چرا ما این‌جوری هستیم؟
‫چرا؟
‫عطا.
‫اگه خسته‌ای
‫یا ناراحتی،
‫عصبانیتت رو سر بقیه خالی نکن.
‫دوستات رو اذیت نکن.
‫فقط به من بگو.
‫همه چی رو بهم بگو.
‫من به حرفت گوش میدم.
‫شاید این نوع زندگی بهمون داده شده
‫چون قوی هستیم.
‫باشه، عطا؟
‫یالا. تخم‌مرغت رو تموم کن، باشه؟
‫با یه‌کم سس سویا خوشمزه میشه.
‫[هر روز، شوالیه کوچولو خوش می‌گذروند] ‫[و با پدر و مادرش و حباب‌ها بازی می‌کرد]
‫عطا!
‫می‌تونی فردا بری خونه‌ی خانم تیتین؟
‫زنگ زد و خواست چمن‌هاشو کوتاه کنیم.
‫- می‌تونی؟ ‫- باشه.
‫ممنون، عطا.
‫[عطا] ‫[داداش آچیل]
‫[خوش آمدید!] ‫[روستای ما صمیمی، همدل و آرام است]
‫[احتیاط] ‫[ساخت‌وساز روگذر]
‫[بخش ۲] ‫[کتابم رو پس بده!]
‫[تعمیرگاه آ.آ.]
‫پس اونه که کتابتو برداشته.
‫اونجا.
‫کتاب توی اون کیفه‌ست.
‫بیاین تعقیبش کنیم.
‫دان!
‫صبر کن!
‫من میرم بیرون!
‫مراقب باش!
‫وای.
‫مری!
‫قایم شو!
‫اون نمی‌تونه منو ببینه.
‫درسته.
‫سلام!
‫پس تویی.
‫حتماً گرسنه‌ته.
‫بیا اینجا.
‫بیا.
‫به گربه غذا میده؟
‫لطفاً تمیزش کن.
‫- بله، خانم. ‫- بفرما.
‫- همه‌ش رو وجین می‌کنم. ‫- آره.
‫ترتیب برگ‌های هرس‌شده رو هم میدم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫عطا کمک کردن به مردمو دوست داره؟
‫امکان نداره.
‫حتماً داره سر کارش می‌ذاره.
‫کیفش اونجاست!
‫بیاین بریم!
‫هی! عجله نکنین!
‫دنبالم بیاین.
‫- هل بده! ‫- آروم!
‫ای بابا!
‫اسمت چیه، گل خوشگل؟
‫نورمن. داری از گل‌ها یادداشت برمی‌داری؟
‫آره، با اسم و عکسشون.
‫این یکی، زرد طلایی با مرکز قهوه‌ای.
‫این گل آفتابگردونه.
‫گل و آفتاب دوتا چیز متفاوتن!
‫دان، نورمن، تمرکز کنین!
‫درسته.
‫حرف زدن کافیه.
‫دان داره چرت‌وپرت میگه.
‫ولی اسمش گل آفتابگردونه.
‫دان!
‫«گل آفتابگردون.»
‫نورمن! باید کتابمو...
‫کتابم...
‫کی اونجاست؟
‫مری! دان کجاست؟
‫مائه!
‫یالا، دان!
‫نمی‌تونم بیام بالا!
‫ای بابا!
‫نورمن! کمکش کن!
‫هی، کی اونجاست؟
‫توی تلویزیون دیدم
‫یه ورزشکار فوق‌العاده ‫به هم‌تیمیش کمک کرد این‌جوری بپره!
‫فوق‌العاده؟
‫منظورت ژیمناستیکه!
‫فقط بهم اعتماد کن!
‫هی!
‫وای خدا!
‫خیلی‌خب، هرچی.
‫فوق‌العاده. بریم.
‫آخ!
‫گامبو؟
‫فرار کن!
‫برگرد اینجا!
‫- ای وای! من از این طرف میرم! ‫- هی!
‫برگرد اینجا!
‫کتابو بده به من!
‫گامبو!
‫- فرار کن! ‫- فرار کنین!
‫فرار کنین، همگی!
‫- گامبو! ‫- فرار کن!
‫- بیا اینجا! ‫- فرار کن!
‫- ندو! ‫- فرار کن!
‫دان! زود باش!
‫- مائه، یالا! ‫- عجله کن!
‫گامبو!
‫وای خدا!
‫بچه‌ها، فردا نمایش استعدادها رو ‫تماشا می‌کنین؟
‫بچه‌ها!
‫گامبو!
‫چه خبره؟
‫من قراره قصه‌مو اجرا کنم،
‫توی جشنواره روستای سرونی!
‫میاین تماشا کنین، مگه نه؟
‫هنوز درست عبرت نگرفتی، گامبو.
‫بهت گفتم، هیچ‌وقت برنده نمیشی! ‫بازم اصرار کردی.
‫به‌هر‌حال ما دیگه از قصه‌ت خسته شدیم.
‫تازه توی بیسبال هم افتضاحی. بریم.
‫من گشنمه.
‫نه!
‫نمی‌خوام مضحکه بشم!
‫مری.
‫فقط تو می‌تونی اجرامو خاص کنی.
‫یالا.
‫قول دادی اگه کتاب رو بگیرم،
‫کمکم می‌کنی پدر و مادرمو پیدا کنم.
‫می‌دونم.
‫ولی یه بار دیگه کمکم کن.
‫فقط تا وقتی اجرا تموم بشه.
‫بعدش، کمکت می‌کنم!
‫باشه؟
‫خواهش می‌کنم!
‫مری.
‫قول میدی؟
‫این آخرین باره.
‫آره!
‫قول میدی؟
‫آره، قول میدم.
‫خیلی‌خب.
‫مری قراره توی اجرامون کمکمون کنه!
‫ولی صبر کن.
‫برای اینکه مشکوک نشن،
‫مری باید مثل ما لباس بپوشه.
‫آره!
‫مری. اینو امتحان کن.
‫مری!
‫حالا این شد یه چیزی!
‫به‌عنوان عضو چهارم ‫کاملاً باهامون جوری.
‫نه؟
‫خب، پیشرفتی داشتین؟ ‫صبرم داره تموم میشه.
‫چرا این‌قدر طول کشیده؟
‫هیچ‌وقت نبش قبری نداشتی ‫که این‌قدر طول بکشه.
‫گوش کن، دو روز بهت مهلت میدم.
‫اگه تا اون موقع انجام نشه، معامله کنسله.
‫فهمیدی؟ دو روز.
‫[بُعد ارواح]
‫- مامان‌بزرگ. ‫- بله؟
‫می‌تونی بهم بگی پدر و مادرم
‫چطوری این کتاب رو درست کردن؟
‫اون موقع‌ها، پدر و مادرت،
‫روزها روی این کتاب کار می‌کردن،
‫شب‌ها تا دیروقت.
‫فهمیدم، باشه!
‫نظرت در مورد...
‫یه شوالیه کوچولو چطوره.
‫یه شوالیه کوچولو.
‫اون توی یه...
‫- توی؟ ‫- یه دنیای حبابی زندگی می‌کنه.
‫دنیای حبابی؟
‫دان عاشق بازی با حباب صابون ‫توی حمومه، مگه نه؟
‫بیا. نظرت چیه؟
‫شبیه‌شه.
‫آره.
‫نگرانم وقتی میریم سفر تا ناشرها رو ببینیم
‫دان احساس تنهایی کنه.
‫این کتاب رو داره که همراهیش کنه.
‫چی میشه اگه شوالیه توی این داستان
‫پدر و مادری داشته باشه که باید برن؟
‫- جالبه. ‫- نه؟
‫- بیا بهش یه دوست بدیم. ‫- آره!
‫- تا همراهیش کنه. ‫- خیلی‌خب.
‫نظرت چیه؟
‫موج‌ها قشنگ به نظر میان.
‫درسته؟ درست مثل تو.
‫چرا امشب قصه رو براش نمی‌خونین؟
‫مطمئنم عاشقش میشه.
‫فکر محشریه.
‫پدر و مادرت،
‫شاید دیگه پیش ما نباشن.
‫ولی این کتاب،
‫همیشه همراهت خواهد بود.
‫پس نگران نباش.
‫تو، من و این کتاب رو داری.
‫همیشه دوستات رو داری.
‫باید بهترین اجرا رو داشته باشم.
‫می‌خوام باعث افتخار پدر و مادرم بشم.
‫آمین.
‫[بخش ۳] ‫[شب جشنواره و خاطرات]
‫گوش کنین!
‫[چیزهایی که اجرامون رو عالی می‌کنه] ‫[آواز، تزیینات، لباس‌ها]
‫چیزایی که نیاز داریم رو نوشتم
‫تا اجرامون رو عالی کنیم!
‫منظم باشین!
‫از دستورات مایساروه پیروی کنین!
‫فهمیدین؟
‫- اطاعت! ‫- بله!
‫بیاین با مهمترینش شروع کنیم.
‫آواز!
‫برای تزیینات و لباس‌هامون،
‫رنگ، مقوا و پارچه نیاز داریم!
‫دو هزار تا؟
‫این قلک به چه دردی می‌خوره ‫اگه کسی ازش استفاده نمی‌کنه؟
‫از کجا پول بیاریم؟
‫می‌دونم!
‫باید توی یکی از بازی‌های جشنواره شرکت کنیم!
‫[جشنواره روستای سرونی]
‫سکه‌ها رو با دهنتون بردارین،
‫نه با دست‌هاتون.
‫و برنده کسی نیست جز...
‫نورمن. با هزار تا.
‫بردیم!
‫دان! نورمن!
‫برو، نورمن! دان!
‫- یالا! ‫- تو می‌تونی!
‫یالا!
‫یه شکست دیگه.
‫توی افتادن موفق باشی!
‫فقط بیخیال شو، دان!
‫همه‌ش می‌افته زمین.
‫بردیم!
‫آره!
‫انجامش دادیم!
‫دوست بودن با نورمن و مائه
‫به نظر خیلی حال میده.
‫نورمن با پدربزرگش زندگی می‌کنه.
‫هیچ‌وقت مادرشو ندیده.
‫پدرش فوت کرده،
‫به‌خاطر یه مریضی.
‫حالا اون از بزهای پدربزرگش مراقبت می‌کنه.
‫در مورد مائه،
‫قبل از اینکه با مادر الانش زندگی کنه،
‫توی یتیم‌خونه بود.
‫بعضی وقت‌ها، حس می‌کنم
‫مامان و بابام اون دو تا رو
‫از بهشت برام فرستادن.
‫مطمئنم همین بوده.
‫از لحظه‌ای که شما بچه‌ها رو دیدم،
‫احساس امنیت کردم.
‫تازه، می‌تونم بوی شما رو تشخیص بدم.
‫بو؟
‫بوی چای یاس میدین،
‫درست همونی که قبلاً می‌خوردم.
‫بوی خوبی میده.
‫واقعاً این کتاب رو دوست داری، نه؟
‫این آخرین چیزیه ‫که از مامان و بابام یادمه.
‫بعد از خوندن این،
‫اونا روز بعدش با یه ماشین ‫با عجله رفتن ایستگاه قطار.
‫نزدیک بود قطار رو از دست بدن.
‫مامان‌بزرگ گفت اون روز صبح ‫بارون شدیدی می‌اومده.
‫جاده لغزنده بوده.
‫نگاه کن.
‫این شوالیه دقیقاً مثل منه.
‫پدر و مادرش اونو توی یه جزیره گذاشتن.
‫وقتی از مامان و بابام جدا شدم،
‫بهم اینو دادن.
‫ولی اگه گردنبند پژمرده بشه،
‫نمی‌تونم باهاشون برم خونه.
‫و بعدش چی میشه؟
‫فقط ناپدید میشم.
‫ناپدید؟
‫مری.
‫قول میدم،
‫می‌تونی بری خونه.
‫بهم اعتماد کن.
‫به شوالیه حبابی اعتماد کن.
‫جزیره‌ی حباب‌ها چقدر بزرگه؟
‫به بزرگیِ...
‫گامبو.
‫اینم از شرکت‌کننده بعدیمون!
‫گروه گامبو!
‫داره شروع میشه. گروه گامبو.
‫ببینیم چی‌کاره‌ان.
‫یکی بود یکی نبود،
‫یه شوالیه کوچولو بود
‫که با پدر و مادرش زندگی می‌کرد.
‫اونا توی یه جزیره بزرگ زندگی می‌کردن.
‫هر روز، توی اون جزیره،
‫شوالیه کوچولو کلی خوش می‌گذروند
‫و با پدر و مادرش بازی می‌کرد.
‫ولی یه روز،
‫یه ابر سیاه توی دوردست پیدا شد.
‫اون ابر
‫ازش رعدوبرق‌های زیادی بیرون می‌اومد!
‫«ما باید بریم.»
‫«ما باید ابرها رو آروم کنیم.»
‫در تنهاییش، شوالیه کوچولو خودش رو
‫با یه آواز تسکین داد.
‫♪ اگه یه روز ♪
‫♪ طوفان بیاد ♪
‫♪ و باد تکونت بده ♪
‫♪ بذار بگذره ♪
‫♪ چون زندگی ازت می‌خواد ♪
‫♪ که قوی‌تر باشی ♪
‫♪ وقتی اون زمان برسه ♪
‫♪ ولی ما کنارت نباشیم ♪
‫♪ می‌خوام که بشنوی ♪
‫♪ صدای آواز من رو ♪
‫♪ مطمئنم با گذشت هر روز ♪
‫♪ یاد می‌گیری با غم دوست باشی ♪
‫♪ نترس ♪
‫♪ از اینکه غمت رو نشون بدی ♪
‫♪ فرزندم ♪
‫♪ یادت باشه هیچ تلاشی ♪
‫♪ هرگز بیهوده نخواهد بود ♪
‫♪ نگران این دنیای خشن نباش ♪
‫♪ درنهایت، پایانی نخواهد بود ♪
‫♪ برای دعاهای من برای تو ♪
‫♪ با تمام وجودت زندگی کن ♪
‫♪ با لبخندی در قلبت ♪
‫♪ - دعا می‌کنم ♪ ‫♪ - دعا می‌کنم ♪
‫♪ که همیشه ♪
‫♪ همیشه ♪
‫♪ - شاد زندگی کنی ♪ ‫♪ - شاد ♪
‫♪ حتی وقتی که ♪
‫♪ زندگی خوب پیش نمیره ♪
‫♪ این آهنگ چیزی فراتر از یه ملودیه ♪
‫♪ می‌خوام که خوب گوش کنی ♪
‫♪ با قلبت، نه با گوش‌هات ♪
‫♪ یادت باشه ♪
‫♪ این آهنگ چیزی فراتر از ♪
‫♪ کلماته ♪
‫♪ بعدها توی زندگی ♪
‫♪ معنیش رو پیدا می‌کنی ♪
‫♪ یه نشونه ♪
‫♪ از عشق خالصانه‌ی من ♪
‫♪ یه نشونه ♪
‫♪ از عشق خالصانه‌ی من ♪
‫فوق‌العاده بود، گامبو!
‫- عالی بود! ‫- گامبو!
‫محشر بود!
‫گامبو!
‫زمان اعلام برنده اجرای امشبه!
‫برنده کی خواهد بود؟
‫گامبو!
‫[قهرمان اجرای روستای سرونی]
‫به‌عنوان برنده،
‫گروه گامبو یه بار دیگه فردا شب
‫در اختتامیه جشنواره روستای سرونی ‫اجرا خواهد کرد!
‫- یه تشویق جانانه! ‫- دوباره اجرا کنیم؟
‫بردیم!
‫ممنون از همگی!
‫مری!
‫چی شده؟
‫- فوق‌العاده‌ست! گامبو! ‫- ممنون!
‫من خوبم، مائه.
‫چطوری ممکن بود؟
‫گامبو!
‫مری!
‫خیلی خوب آواز خوندی!
‫- عالی بود! ‫- آره! درسته.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫کی میریم دنبال پدر و مادرم بگردیم، دان؟
‫فردا؟
‫شنیدی چی گفتن، نه؟
‫شب آخر دوباره اجرا می‌کنیم!
‫نه؟
‫آره. خب که چی؟
‫میشه بعد از شب آخر
‫دنبال رادیو بگردیم؟
‫این چیزی نبود که قول دادی، دان.
‫می‌دونم.
‫ولی اجرای گامبو بهت نیاز داره.
‫دیدی که، نه؟
‫همه عاشق اجرام شدن!
‫بهت گفتم فقط یه بار میام!
‫آره، ولی اگه الان بری خونه،
‫پس اجرای من چی؟
‫تو قول دادی!
‫من هنوز سر قولم هستم.
‫فقط عقب افتاده.
‫دان! من وقت زیادی ندارم!
‫- مری! ‫- مری.
‫- بیا پایین، لطفاً! ‫- بیا پایین، لطفاً!
‫باشه!
‫اگه کمکم نمی‌کنی ‫خودم میرم دنبالشون می‌گردم!
‫باورم نمیشه!
‫مری!
‫کجا داری میری؟
‫ممنون بابت دارو، کدخدا.
‫آچیل!
‫- داداش... ‫- هی!
‫- قربان. ‫- سلام، عطا.
‫باید یه چیزی بهت بگم!
‫گامبو توی اجرای صحنه برنده شد!
‫- واقعاً؟ عالیه. ‫- ولی...
‫نکته‌ش این نیست! اون تقلب کرد!
‫کمک گرفت از...
‫از یه روح.
‫داری چی میگی؟
‫جدی میگم!
‫خودم روح رو دیدم!
‫یه دختر بود با بدن درخشان.
‫دیدمش که توی یه انبار قدیمی قایم شده.
‫انبار قدیمی؟
‫درسته. اون پایگاه گامبوئه!
‫نزدیک جنگل؟
‫چرت‌وپرت نگو.
‫گوش کن، روستای ما امنه.
‫تا وقتی من هستم،
‫هیچ روحی مزاحم اهالی نمیشه.
‫داداش کوچیکمو ببخشید، قربان. ‫اون و خیالاتش، خودتون که می‌دونین.
‫بچه‌ست دیگه.
‫راستی، آچیل.
‫- بله، قربان؟ ‫- تقریباً یادم رفته بود.
‫اومدم اینجا تا بهت پیشنهاد کار بدم.
‫آره.
‫ولی هنوز بستگی به خودت داره، اگه پایه‌ای.
‫البته که پایه‌ام، قربان.
‫خوبه که اینو می‌شنوم.
‫می‌تونی برادر کوچیکت رو هم بیاری.
‫می‌تونه باهامون توی ماشین بیاد.
‫باشه، قربان.
‫خیلی‌خب. فردا می‌بینمت.
‫بله، قربان!
‫مراقب باشین!
‫- ایدا ستیاواتی. ‫- بله؟
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫- بله. ‫- تا وقتی مرگ ما رو از هم جدا کنه.
‫تا وقتی مرگ ما رو از هم جدا کنه.
‫برای همیشه.
‫عزیزم، مراقب باش!
‫نیشگونت می‌گیرم ها!
‫هی، زیاد تکون نخور!
‫ایدا! هی! دا!
‫آقا، شما اجازه ندارید رد بشین.
‫اون قبر همسرمه، آقا!
‫این منطقه ممنوعه‌ست.
‫می‌خواین با قبر همسرم چیکار کنین؟
‫آقا! ‫ایدا!
‫خودم روح رو دیدم!
‫یه دختر بود با بدن درخشان!
‫[اجرا در شب آخر!]
‫آماده‌ای؟
‫آره.
‫خیلی‌خب. خوبه.
‫چی کم دارم؟
‫مری.
‫منم اگه جاش بودم ناراحت می‌شدم.
‫اون کمکمون کرد، دان.
‫ولی ما کمکش نمی‌کنیم؟
‫ولی یه اجرای دیگه داریم، مائه!
‫آدمای بیشتری برای تماشا میان.
‫آره، ولی...
‫اگه مری هنوز ناراحت باشه،
‫اصلاً می‌تونیم اجرا کنیم؟
‫آره.
‫باید معذرت‌خواهی کنی، دان.
‫درسته.
‫می‌دونم!
‫- بریم، مائه! ‫- خیلی‌خب.
‫ببخشید، آقا. نمی‌فهمم.
‫ما اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫سؤال پرسیدن رو تموم کن.
‫اینو نگه دار.
‫بیا بیرون، روح کوچولو.
‫روح کوچولو؟
‫اون صدا.
‫اونه...
‫مری.
‫اونا کی‌ان؟
‫- اونا... ‫- پدر و مادرش‌ان؟
‫مامان، بابا!
‫مری.
‫- بیا اینجا. ‫- بابا؟
‫مری! ازشون دور شو!
‫اونا پدر و مادرت نیستن!
‫حرفتو باور نمی‌کنم!
‫مری، متأسفم!
‫- مری. ‫- مری.
‫- مری!
‫ولم کن!
‫- باید کمکش کنیم! ‫- آره!
‫ولش کن!
‫- مری رو ول کن! ‫- آچیل! کمکم کن!
‫- ولش کنین! ‫- دان!
‫باشه باشه.
‫- برین کنار! ‫- ولش کن!
‫- عطا! ‫- گامبو!
‫نه!
‫دان!
‫طاقت بیارین، نورمن، مائه!
‫عطا!
‫بدش به من!
‫نه!
‫نمی‌ذارم اجرا کنی!
‫این کتاب
‫تنها چیزیه که دارم!
‫مری!
‫[جزیره حباب‌ها]
‫کتابم!
‫تو رو خدا. تو رو خدا سالم باش.
‫تو رو خدا سالم باش.
‫آچیل، بلند شو.
‫بیا بریم قبرستون.
‫ببخشید، آقا. نمی‌خوام.
‫داداش کوچیکمو می‌برم خونه!
‫خونه؟
‫داداش!
‫شنیدی چی گفت؟
‫- داداش! ‫- عطا!
‫برو خونه!
‫- نه! ‫- داداش، منم بعدش میام خونه.
‫- داداش! ‫- تو زودتر برو.
‫- برو! ‫- نه.
‫داری داداشمو کجا می‌بری؟
‫داداش!
‫داداش.
‫همه‌ش تقصیر توئه، عطا!
‫مری دزدیده شد!
‫پس اجرای من چی؟
‫دان!
‫هنوز داری به اجرا فکر می‌کنی؟
‫مری توی خطره!
‫باید از همون اول کمک می‌کردیم ‫مری پدر و مادرشو پیدا کنه!
‫که این‌جوری نمیشد!
‫دارین منو سرزنش می‌کنین؟
‫همه‌ش تقصیر اونه!
‫داداش، کجا داری میری؟
‫داداش...
‫عطا.
‫مردی که با کدخدا بود برادرت بود؟
‫داداشم هیچی در مورد این نمی‌دونست!
‫کدخدا بهش پیشنهاد کار داد.
‫حرفشو باور نمی‌کنم! داره دروغ میگه!
‫دان، به حرفش گوش کن! ‫ما داستان رو از دید اون نمی‌دونیم!
‫چه داستانی؟
‫حتماً به کدخدا در مورد مری گفته.
‫تا اون نتونه توی اجرا کمکمون کنه.
‫برادرش هم مری رو برد. ‫اون آدم بدیه!
‫نه! داداشم کار اشتباهی نکرده!
‫- اون مهربونه. ‫- خدایا.
‫- صبر کن! ‫- دیدی؟
‫- فرار کرد! ‫- عطا!
‫دان.
‫- دان... ‫- شما بچه‌ها اهمیتی به من نمیدین!
‫دان!
‫نورمن!
‫منظوری نداشتم.
‫چرا من و مائه باید این همه سختی بکشیم
‫اگه بهت اهمیت نمی‌دادیم؟
‫مائه.
‫بیا بریم کمک مری.
‫باشه، نورمن.
‫تو فقط می‌خوای همه حرفتو گوش کنن،
‫ولی هیچ‌وقت سعی نمی‌کنی به بقیه گوش بدی.
‫مائه.
‫نگران نباش.
‫داداش چیزیش نمیشه.
‫میاد خونه.
‫این...
‫چی شده، عزیزم؟
‫کلی آدمو ناراحت کردم.
‫می‌دونی...
‫من وقتی ناراحتم چیکار می‌کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫به قصه‌های تو گوش میدم.
‫مثلاً،
‫«ناهار خوشمزه بود، مامان‌بزرگ!»
‫«قراره اجرا کنم، مامان‌بزرگ!»
‫شنیدن قصه‌هات خوشحالم می‌کنه.
‫برای هر نقش غمگینی...
‫یه نقش شاد وجود داره.
‫و تو منو شاد می‌کنی.
‫و برای هر قصه‌گویی،
‫باید یه شنونده هم باشه.
‫چطوری قصه‌مو درست کنم؟
‫اگه می‌خوای یه قصه‌گوی خوب باشی،
‫باید شنونده خوبی باشی.
‫یه قصه نمی‌تونه قصه باشه
‫اگه کسی بهش گوش نده.
‫درسته؟
‫نورمن؟
‫نورمن، مائه...
‫دان.
‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫آخ!
‫چی می‌خوای؟
‫به حرفت گوش میدم.
‫اون کتاب رو...
‫پدر و مادرت درست کرده بودن؟
‫متأسفم.
‫بهت حسودی می‌کردم.
‫تو دوستای دلسوزی داری،
‫یه اجرای فوق‌العاده...
‫کاش منم می‌تونستم ‫همه‌ی اینا رو داشته باشم.
‫ولی تنها چیزی که دارم
‫داداشمه.
‫متأسفم، دان.
‫[عطا] ‫[داداش آچیل]
‫منم متأسفم.
‫به برادرت گفتم آدم بد.
‫فقط می‌خوام داداشم برگرده خونه.
‫می‌خوام خوب بشه.
‫[دنیای حیوانات]
‫[دنیای گیاهان]
‫[دنیای نورمن]
‫[دوست‌های صمیمی]
‫مامان‌بزرگ گفت،
‫توی هر قصه‌ای، نقش‌های زیادی هست.
‫این قصه به تو نیاز داره ‫که نقشتو توش بازی کنی.
‫کمکم کن مری و برادرتو نجات بدیم.
‫باشه؟
‫یه شوالیه جدید باش.
‫نظرت چیه؟
‫آره!
‫کجاست؟
‫نورمن! مائه!
‫می‌دونم مری کجاست!
‫بیاین بریم!
‫نورمن.
‫اگه می‌دونی کجاست،
‫باید خودت می‌رفتی.
‫می‌تونی بدون ما بری.
‫نورمن، مائه.
‫متأسفم.
‫من دوست خوبی نبودم.
‫توی این چند روز،
‫تنها چیزی که بهش فکر می‌کردم اجرا بود.
‫تا جایی که
‫دوستامو فراموش کردم
‫کسایی که عمیقاً بهم اهمیت میدن.
‫نورمن، مائه.
‫باید به مری کمک کنیم.
‫من هیچ‌وقت نمی‌تونم تنهایی کاری بکنم.
‫به‌خاطر شما بوده تا اینجا اومدم،
‫نورمن و مائه.
‫متأسفم، نورمن.
‫متأسفم، مائه.
‫دیگه منو هل نمیدی زمین، باشه؟
‫نورمن.
‫شستن خاک سخته.
‫الان همه با هم دوستیم؟
‫آره.
‫فکر کنم می‌دونم داداشم و مری رو کجا بردن.
‫این نقشه مال کدخداست.
‫به این نقطه‌ها نگاه کنین.
‫فاصلشون یکسانه.
‫- پی‌های روگذر! ‫- پی‌های روگذر!
‫درسته.
‫فکر کنم بردنشون اینجا.
‫باید سریع برسیم اونجا!
‫مطمئنم قبر خانواده‌ی مری اونجاست!
‫کسی که اون موقع قبر رو خراب کرده ‫حتماً کدخدا بوده.
‫اون رادیو رو آورده!
‫بیاین شکستش بدیم...
‫[گرگ]
‫...با یه اجرا.
‫ما چهار نفریم،
‫و کلی وسیله داریم که ببریم.
‫چطوری سریع برسیم اونجا؟
‫تادا!
‫اون چیه، نورمن؟
‫یه دوچرخه؟
‫خیلی باحاله!
‫مطمئنی امنه؟
‫آروم برو!
‫این‌که آرومه!
‫مائه! عطا! خیلی حال میده!
‫مری!
‫داریم میایم دنبالت!
‫[بخش ۴] ‫[شوالیه‌ی چهارم]
‫[اجرای گروه گامبو]
‫- گروه گامبو هنوز نرسیده؟ ‫- هنوز نه.
‫نمایش داره شروع میشه!
‫همینه.
‫طبق نقشه، همین‌جاست.
‫اونجا! اونجا رو نگاه کنین!
‫باید جدا بشیم.
‫منتظر علامت عطا و مائه می‌مونیم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اینم از علامت. بریم.
‫آماده!
‫آره!
‫دست از سرم برنمی‌دارین، نه؟
‫بذارین یه چیزی بهتون بگم.
‫- مری! ‫- مری!
‫اگه تمومش نکنین،
‫کاری می‌کنم این روح ‫برای همیشه ناپدید بشه!
‫این چیزیه که می‌خواین؟
‫- دان، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- ای بابا.
‫این دیگه چیه؟
‫اون چیه؟
‫«قاپ، قاپ، قاپ!»
‫فرار کن، دان!
‫بچه پر رو!
‫تو فوق‌العاده‌ای، دان!
‫- فرار کن! ‫- اون...
‫کدوم دکمه بود؟
‫- دان! ‫- آقا!
‫چی رو فشار بدم؟
‫- بیا اینجا! ‫- وای!
‫بیخیال، آقا!
‫[هشدار] ‫[ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫داداش!
‫عطا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بهت گفتم بری خونه.
‫من و دوستام یه نقشه کشیدیم.
‫ولی به کمکت نیاز داریم.
‫من؟ برای چی؟
‫کافیه دیگه.
‫بیا در آرامش حرف بزنیم.
‫باشه؟
‫- فقط باید بدونم... ‫- چطوری روشن میشه؟
‫چی می‌خوای.
‫دان!
‫رادیوی من!
‫پسش بده!
‫خسته شدم.
‫وای!
‫مری!
‫موفق شدم!
‫مری.
‫- ممنون. ‫- کاری نکردم.
‫بهت قول دادم.
‫دان! رادیو!
‫رادیوم رو پس گرفتم!
‫کارت تمومه!
‫- ای وای. ‫- حالا،
‫تو تبدیل میشی به...
‫یه اسفناج؟
‫مع... مع... بزها!
‫عالیه!
‫هی! اینجا، عجله کنین!
‫- سریع، دان! ‫- نورمن!
‫یالا!
‫- گازشو بگیر، دان! ‫- بریم!
‫بریم!
‫- سریع‌تر، دان! ‫- آره!
‫برگردین اینجا!
‫سریع‌تر، دان!
‫یالا! کار کن!
‫بابا؟
‫مامان؟
‫دان، نگاه کن!
‫به چی نگاه کنم؟
‫دان!
‫آخ!
‫- آخ! ‫- آخ!
‫آخ!
‫دان، دیدیشون؟
‫پدر و مادر مری.
‫اونا هم گردنبند یاس دارن.
‫بیاین اینجا!
‫همونجا وایسین.
‫بلند شین!
‫فقط یه‌کم دیگه مونده.
‫تقریباً رسیدیم.
‫بچه‌ها!
‫- چیه؟ ‫- چی شده، دان؟
‫- بیاین جدا بشیم. ‫- چطوری؟
‫من و نورمن ‫حواسمون به پدر و مادر مری هست.
‫مائه! کتابمو داری؟
‫آره.
‫بیا، عطا.
‫چرا میدیش به من؟
‫گوش کنین.
‫برین!
‫گروه گامبو!
‫پیش به سوی هدف!
‫پخش بشین!
‫بیا اینجا!
‫جداش کن، عطا!
‫مری!
‫آره! داره کار می‌کنه!
‫چه خبر شده؟
‫[چای سودا]
‫دان!
‫از بین تمام قبرهایی ‫که تا حالا خراب کردم،
‫ارواحی که گرفتم،
‫فقط تو واقعاً دردسر بودی!
‫به‌خاطر تو، ‫تمام برنامه‌هام بهم ریخت!
‫حالا، تو میری توی این رادیو،
‫و مقبره‌ت رو برام
‫باز می‌کنی!
‫دان!
‫بیا!
‫[برای دان] ‫[از طرف مامان و بابا]
‫این کتاب
‫همیشه همراهت خواهد بود.
‫نورمن!
‫برو!
‫فوق‌العاده!
‫[برای دان] ‫[از طرف مامان و بابا]
‫بابا؟
‫- مامان! ‫- مری.
‫- مری! ‫- عزیزم!
‫بابا، مامان...
‫عزیزم.
‫دان.
‫کتابت...
‫من خوبم.
‫فقط یه کتابه.
‫بقیه‌ش رو اینجا دارم.
‫شما بچه‌های پررو!
‫واقعاً فکر کردین
‫می‌تونین جلوی منو بگیرین؟
‫چرا به قبرهای خانواده مری تعرض کردی؟
‫می‌خوای زمینو بفروشی؟
‫این وحشتناکه!
‫انصاف نیست!
‫انصاف؟
‫تو فقط یه بچه‌ای!
‫تو چه می‌دونی انصاف چیه؟
‫به قبر همسر منم تعرض شد.
‫هیچ‌کس کمکم نکرد.
‫هیچ‌کس به حرفم گوش نکرد!
‫هیچ‌کس با من منصف نبود!
‫از اون موقع، فهمیدم.
‫تنها شکل واقعی عدالت،
‫اینه که همه یه اندازه زجر بکشن!
‫اگه روح همسر من نتونست در آرامش باشه،
‫پس هیچ‌کس نمی‌تونه!
‫با زمین چیکار می‌کنم؟
‫به خودم مربوطه!
‫اگه نتونم این زمین رو بفروشم،
‫مشکلی نیست.
‫کلی قبر و مغازه دیگه هست ‫که می‌تونم تخلیه کنم.
‫یکی‌یکی می‌فروشمشون!
‫مهم نیست اگه روگذر نباشه.
‫برای یه چیز دیگه می‌فروشمش!
‫چی؟
‫وای.
‫آره.
‫ممنون، خانم‌ها و آقایون.
‫ممنون بابت صبرتون توی تاریکی.
‫شنیدین
‫- کدخدا چی گفت؟ ‫- نه.
‫نه، اون...
‫همه چی رو شنیدین، مگه نه؟
‫همه‌ش یه نمایش بود.
‫درسته، دان؟
‫یالا، نقشتو بازی کن، ‫همون‌طور که تمرین کردیم.
‫یالا، دان!
‫ببرینش.
‫هی!
‫- من کدخدام! می‌تونم توضیح بدم! ‫- گل کاشتی، گامبو!
‫دان.
‫اجرای محشری بود.
‫عالی بود!
‫آفرین!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنیم! ‫خسته نباشی، گامبو!
‫آفرین!
‫دان.
‫هنوز یه قول هست که بهش عمل کنی.
‫درسته.
‫دان.
‫فرکانس رو می‌دونی، نه؟
‫آره.
‫وای!
‫ممنون، دوستای من.
‫وقتی تنها بودم کنارم بودین.
‫ممنون، مری.
‫به‌خاطر تو،
‫می‌تونیم چیزایی رو ببینیم ‫که بقیه نمی‌تونن.
‫و بهمون یاد دادی گوش کنیم.
‫مری.
‫خداحافظ.
‫در آرامش برو.
‫بریم، مری.
‫بریم خونه.
‫بیا، عزیزم.
‫- خداحافظ، مری! ‫- خداحافظ، مری!
‫- تا دیدار بعدی! ‫- می‌بینمت!
‫همیشه یادت می‌مونم، مری.
‫برای همیشه.
‫[بخش ۵] ‫[یک سال بعد]
‫نمی‌تونی فرار کنی، جادوگر!
‫جادوگر و سه بز جادویی!
‫بزهای جادویی؟
‫نورمن قصه رو ساخته.
‫نقش تو چیه، دان؟
‫من توی نمایش نیستم.
‫فقط دارم کمک می‌کنم.
‫خوشحالم که این بار،
‫نقش کمک به دوستات رو قبول کردی.
‫وقتی کوچیک بودم،
‫من و دوستام،
‫به همدیگه کمک می‌کردیم.
‫وقتی بچه بودم،
‫یه دوست صمیمی داشتم.
‫بیا، نگاه کن.
‫اسمش ماریا بود.
‫من صداش می‌زدم
‫مری.
‫خیلی‌خب.
‫بعدها توی زندگی
‫معنیش رو پیدا می‌کنی
‫یه نشونه
‫از عشق خالصانه‌ی من
‫دان؟
‫مامان؟
‫جانم، عزیزم.
‫شوالیه کوچولوی من چقدر بزرگ شده.
‫بابا!
‫حالتون چطوره؟
‫ما خوبیم.
‫همه‌ش به‌خاطر دعاهای توئه.
‫قول میدم...
‫حتی بیشتر براتون دعا کنم.
‫قول میدم.
‫متأسفم.
‫اگه اون موقع ‫به حرف دوستام گوش داده بودم...
‫رادیو خراب نمیشد.
‫الان می‌تونستم ببینمتون.
‫متأسفم.
‫اشکالی نداره.
‫نگرانش نباش.
‫ما همیشه اینجاییم.
‫ما خیلی بهت افتخار می‌کنیم.
‫تو یه مرد جوان فوق‌العاده شدی.
‫قصه‌ای رو که
‫برات ساخته بودیم، بهتر کردی.
‫با مامان‌بزرگت خوب باش.
‫- آره. ‫- آره.
‫و با دوستات هم خوب باش.
‫دوستت دارم، بابا.
‫دوستت دارم، مامان.
‫ما دیگه باید بریم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی دور نرین.
‫تنهام نذارین.
‫نه، عزیزم.
‫هرگز، عزیزم.
‫خداحافظ، بابا.
‫خداحافظ، مامان.
‫بچه‌ها!
‫بیاین بیسبال بازی کنیم!
‫بیاین بازی کنیم!
‫میاین؟
‫یالا!
‫وایسین منم بیام!
‫گامبو داره میاد!
‫[برای مامان و بابا] ‫[از طرف دان و دوستان]
‫[به یاد قصه‌ها و خاطرات شیرین مامان هلنا]