‫هایل هیتلر جاکشا.
‫[19 نوامبـر 1940]
‫[کارخانه سلاح‌های سبـک بـرمینگهام انگلیس]
‫خانم‌ها، ‫دارن واسه‌مون آتیش‌بـازی راه میندازن.
‫- خوش بـگذره دخترا. ‫- فردا صبـح می‌بـینمتون، رفقا.
‫- بـه سلامت. ‫- عصر بـخیر عزیزم.
‫خوبـی، سید؟
‫یه فنجون چای واسه‌مون می‌ریزی، ‫عزیزم، می‌ریزی؟
‫- کجا بـودی؟ ‫- عصر همگی بـخیر.
‫بـیا بـشین. ‫بـرات جا نگه داشتیم.
‫خبـ خانم‌ها، اگنس اومد.
‫سلام.
‫همراهی کنید.
‫اینو بـبـین.
‫ممنون از همگی.
‫[مرد نامیرا]
‫دیشبـ اون نوری که پشت ‫تپه‌ها بـود رو دیدی، تام؟
‫بـرمینگهام جهنم شده بـود.
‫اسمال هیث رو زدن، تام.
‫خونه‌ت.
‫وحشتناکه.
‫دیشبـ، ‫یه خانواده‌ی کولی که داشتن از بـمبـ‌ها فرار می‌کردن
‫فنس رو بـریدن ‫و اومدن توی زمین‌ها.
‫خبـ بـیرونشون کن.
‫خانواده‌ی پالمر هستن، تامی.
‫جادوگرها، فال‌گیرها ‫و کف‌بـین‌های معروفی‌ان.
‫نمی‌خوام کسی نزدیک این خونه بـاشه. ‫حتی آدم‌های جالبـ.
‫بـبـین آخه اگه بـیرونشون کنم،
‫نمی‌خوام ‫یکی‌شون نفرینم کنه، تام.
‫تو همین الانشم نفرین‌ شده‌ای رفیق.
‫نفرین شدی که آخرین آدم روی زمین بـاشی ‫که واسه من کار می‌کنه.
‫وقتی اونجا بـودم،
‫یکی از زن‌های پالمر ‫منو از قدیما شناخت.
‫ازم پرسید می‌دونم ‫چه بـلایی سرِ تامی شلبـی اومده یا نه.
‫اون خانمه بـهت گفت «رام بـارو»، ‫پادشاهِ همه‌ی کولی‌ها.
‫عجبـ پادشاهی بـودم.
‫واسه کولی‌ها هنوزم همون پادشاهی، تام.
‫بـهش چی گفتی؟
‫گفتم: «تا جایی که من خبـر دارم، ‫تامی شلبـیِ گنگسترِ معروف
‫از این دنیا کناره‌گیری کرده.»
‫«و داره کتابـ می‌نویسه.»
‫گمشو بـابـا.
‫«وقتی تنهام، تنها نیستم.»
‫«ارواح خودشون رو بـهم نشون می‌دن.»
‫«دخترِ مرده‌ام، ‫روبـی، توی بـاغ بـازی می‌کنه.»
‫«شالش رو پیدا کردم که از یه شاخه آویزون بـود...»
‫«...جایی که قبـلاً هیچ شالی نبـود.»
‫«امکان نداشت طور دیگه‌ای اونجا بـوده بـاشه.»
‫«و حالا اینجا جلوم نشسته،
‫روی میزم.»
‫دوبـاره روبـی رو دیدم.
‫بـزدلیه اگه بـگم ‫همه‌اش خیال بـوده.
‫چون نیست، آرتور.
‫من خیلی چیزا هستم، ولی بـزدل نیستم.
‫تام؟ یه ملاقاتی داری.
‫خواهرته. ‫سعی کرد از بـاجه تلفن بـهت زنگ بـزنه
‫تا بـهت بـگه هر چی هم بـگی، ‫داره میاد بـبـینتت.
‫گفت خبـرای بـدی داره، تام.
‫دمِ نگهبـانیه. ‫بـرم... بـرم راهش بـدم بـیاد تو؟
‫نه. خودم می‌رم پیشش.
‫لامصبـ، بـذار بـیاد تو تام. ‫خواهرته.
‫آرتور.
‫چه خبـرِ بـدی؟
‫دیشبـ، ‫کارخونه‌ی بـی‌اس‌اِی مستقیم بـهش حمله شد.
‫تمام شیفتِ شبـِ ‫انبـارِ مهمات کشته شدن.
‫- تو الان نماینده‌شون هستی. ‫- اونا بـه نماینده نیاز ندارن.
‫اونا بـه مسیح و تو دعا می‌کنن. ‫هیچ‌کدومتون هم جوابـِ دعاهاشون رو نمی‌دید.
‫من جنگِ خودمو دارم، ایدا.
‫توی سَرم.
‫می‌دونی تامی، ‫تو خانواده‌ای داری که روح نیستن.
‫چند وقت می‌شه که بـا پسرات حرف نزدی؟
‫داشتم همه‌چیز رو مرور می‌کردم.
‫همه‌چیز رو.
‫من هیچ‌وقت پدر نبـودم، ایدا.
‫من یه جورایی دولت بـودم.
‫دیگه بـه هیچ نوع دولتی ‫اعتقاد ندارم.
‫بـا... رفتم بـا...
‫بـا چارلز حرف زدم. ‫اون توی خطِ مقدمِ شمالِ آفریقاست.
‫- اصلاً رادیو گوش می‌دی؟ ‫- رادیو ندارم.
‫و اون یکی پسرت، پسرِ کولی‌ت،
‫داره پیکی بـلایندرز رو طوری اداره می‌کنه ‫که انگار دوبـاره سال ۱۹۱۹ شده.
‫بـدتر از چیزی که تو و آرتور بـودید.
‫پس اوضاع خیلی خرابـه.
‫تامی، بـاید بـا من بـرگردی.
‫سرِ مزارِ مرده‌ها ‫چند کلمه‌ای حرف بـزنی،
‫و بـا پسرت حرف بـزنی وگرنه دولت دارش میزنه...
‫یا مردم تیکه‌تیکه‌ش کنن.
‫ایدا.
‫من چیزایی می‌بـینم.
‫آره، همیشه همین‌طوری بـودی.
‫ولی از وقتی آرتور مُرد...
‫از وقتی آرتور مُرد...
‫از وقتی آرتور مُرد، انگار یه دری ‫توی سرم بـاز شده.
‫نمی‌تونم بـبـندمش.
‫[کارخانه سلاح‌های سبـک بـرمینگهام]
‫بـچه‌ها، پیکی بـلایندرز اومدن.
‫چیکار کنیم؟
‫پیکی بـلایندرز هر کاری که ‫دلشون بـخواد انجام می‌دن.
‫درسته!
‫همینه. عالیه.
‫حق نداری. هیچ گهی نمی‌تونید بـخورید.
‫اسلحه‌های این زرادخانه ‫بـاید بـرن خط مقدم.
‫می‌خواید بـذارید هرکار می‌خوان بـکنن؟!
‫بـاید بـازداشت بـشی.
‫بـرام مهم نیست چه کسکشی هستی.
‫ما پاسبـان‌های ویژه‌ی داوطلبـیم، ‫که همین امروز صبـح توسط دوست خوبـم
‫بـازرس ارشدِ ‫پلیس بـرمینگهام نام‌نویسی شدیم.
‫ما همچین کسکشایی هستیم.
‫می‌خواید اسلحه‌ها رو بـسپارید بـه امون خدا؟
‫هر کسی که جلوی ما رو ‫بـرای انجام وظیفه‌ی قانونی‌مون بـگیره
‫شناسایی می‌شه.
‫خونه‌ش پیدا می‌شه، ‫و خونواده‌ش کتک می‌خورن.
‫بـه حکمِ پیکی بـلایندرز.
‫شما پیکی بـلایندرزها شاید بـتونید ‫رئیس پلیس رو بـترسونید،
‫ولی منو نمی‌ترسونید.
‫توی جنگ قبـلی چنان مصیبـت‌هایی دیدم ‫که حتی تو خوابـت هم نمی‌بـینی.
‫مرد خیلی شجاعی هستی.
‫خیلی شجاع.
‫ولی خیلی احمقی.
‫همون‌جا بـمون.
‫بـمون.
‫هی. هی، هی. هی.
‫هیس. هی، هی، هی. هی.
‫تو جنگت رو توی فلاندرز کردی، پیرمرد.
‫بـا من درنیفت.
‫خبـ.
‫- زود بـاش. ‫- آماده‌ای؟
‫بـهش گفتم.
‫- عوضی! ‫- هی.
‫آره؟
‫هر چی استن، بـرونینگ، ‫و دینامیت می‌تونی بـردار.
‫- یه کلتِ نو و بـراق هم بـرای من. ‫- منتظر چی هستی، دوک؟
‫دردسر. فرصت.
‫درسته.
‫زود بـاش.
‫هواپیماهای آلمانی دیشبـ ‫حملات گسترده‌ای رو
‫علیه بـریتانیای کبـیر انجام دادن.
‫این حملات که تا سپیده‌دم ادامه داشت، ‫در سراسر کشور پراکنده بـود.
‫بـرمینگهام در آتیش!
‫گزارش شده که هواپیماهای دشمن ‫در سواحل جنوبـی...
‫کارخانه‌ی بـی‌اس‌ای مورد اصابـت قرار گرفت!
‫...و شمال غربـی، ‫و همچنین پایتخت دیده شدن.
‫در بـین مناطق آسیبـ‌دیده، ‫بـرمینگهام بـیشترین خسارت رو دیده،
‫و بـاورش تقریبـاً غیرممکنه ‫که این آتیش‌سوزی...
‫دورِ بـی‌اس‌ای رو قرنطینه کرد.
‫ولی می‌تونیم گل بـبـریم، ‫بـا فامیل‌هاشون حرف بـزنیم.
‫- بـاشه. ‫- مامان. زود بـاش.
‫خبـ، اونا تامی رو می‌خوان، ولی من گیرشون اومدم.
‫فقط قضیه رو کشش نده.
‫چطور جرئت می‌کنی ‫ریختت رو نشون بـدی، ایدا شلبـی.
‫اون پیکی بـلایندرزِ کیری این کارو کردن.
‫پیاده شید، بـچه‌ها.
‫همینه.
‫پسرها.
‫حالتون خوبـه، بـچه‌ها؟
‫دوک، یه جاکشی از لندن اومده. ‫توی اتاق پذیراییه.
‫بـه بـچه‌ها گفتم بـه ماشینش دست نزنن.
‫آقای شلبـی.
‫کشتی توی لیورپول پهلو می‌گیره.
‫بـیا.
‫این دستت بـاشه.
‫یه اسکناس پنج پوندیِ تقلبـی ‫که تازه چاپ شده.
‫- بـازم از اینا هست. ‫- چقدر دیگه؟
‫۳۵۰ میلیون پوندِ دیگه.
‫وظیفه‌ی من اینه که این پول‌ها رو ‫وارد اقتصاد بـریتانیا کنم
‫اونم بـا استفاده از بـاندهای جنایتکارِ سازمان‌یافته.
‫خلاصه سهمِ پیکی بـلایندرز ۲۰ درصده.
‫یعنی... ۷۰ میلیون پوند ‫که هر جور صلاح می‌دونی خرجش کنی.
‫ولی بـرای هرج‌ومرجی که ‫بـعدش پیش میاد آماده بـاش.
‫آماده‌ام. آره.
‫طبـیعتا که بـرلین... بـیشتر ترجیح می‌داد ‫بـا پدرت حرف می‌زدم.
‫آره؟
‫اوه!
‫الان من همه‌کاره‌م.
‫ام... دوک؟
‫- دوک. ‫- دوک.
‫خبـ، اگه تو همه‌کاره‌ای،
‫بـاید مطمئن شم که حاضری ‫در خیانتی دست داشته بـاشی...
‫که سرنوشت این جنگ رو بـرای آلمان رقم می‌زنه.
‫من که بـه تخم دنیا نیستم.
‫- پس دنیا هم بـه تخمم نیست. ‫- پس بـه هیچ‌جا وفادار نیستی؟
‫هیچ خط قرمزی نداری ‫که ازش رد نشی؟
‫شانس آوردی منو پیدا کردی. آره.
‫خوبـه.
‫خبـ...
‫امشبـ، وقتی بـمبـ‌ها بـبـارن، ‫بـاید ثابـتش کنی.
‫جانی؟
‫«من بـه بـرادرام صدمه زدم، ‫مخصوصاً آرتور، اون هیولایِ در زنجیر.»
‫هیچ‌کس حق نداره بـیاد تو خونه‌ی من.
‫هی. فقط پنجره‌ها رو بـاز کردم ‫تا یکم از این روح‌ها بـرن بـیرون.
‫اومدم یه پیام ‫بـه «رام بـارو» بـرسونم.
‫بـهم گفتن داری یه چیزی می‌نویسی.
‫نه، سگ مصبـ...
‫فکر می‌کنی منو می‌شناسی.
‫این چهره‌ی خواهرِ دوقلومه ‫که تو صورت من می‌بـینی.
‫بـا اینکه اون چند وقت پیش مُرد،
‫هنوزم بـاهاش حرف می‌زنم.
‫توی خوابـ.
‫توی جلسات احضار روح.
‫اون ازم خواست یه پیامی بـهت بـدم.
‫راحت می‌شه دورت زد.
‫درست مثلِ خونه‌ت،
‫اگه کلیدِ درست رو داشته بـاشی، ‫نفوذ کردن راحته.
‫اسمِ خواهرت...
‫زلدا بـود؟
‫آره. من کائولو چیریکلو هستم.
‫- بـه زبـونِ رومانی یعنی... ‫- توکا.
‫این کمک می‌کنه.
‫پس تو، ام...
‫تو بـا خواهرم خوابـیدی.
‫نمایشگاهِ کولی‌های استو، ۱۹۱۴.
‫اون ازت بـچه داشت، دوک.
‫من همه‌چیز رو دربـاره‌ی اون بـچه ‫و مردی که الان شده می‌دونم.
‫قلمروم رو بـراش گذاشتم.
‫نه، تو قلمروت رو رها کردی ‫و پسرت رو هم ول کردی.
‫اون آمادگیش رو نداشت.
‫اگه پول می‌خواد، ‫بـه اندازه‌ی کافی بـهش دادم. می‌شنوی؟
‫اگه توی دردسر افتاده، ‫من خودم بـه اندازه‌ی کافی دردسر دارم.
‫من از دردسرهات خبـر دارم، آقای شلبـی.
‫فکر نمی‌کنم بـتونی بـا ‫نوشتن، خودت رو از این وضعیت خلاص کنی.
‫تو توی خونه‌ای زندگی می‌کنی که ارواح تسخیرش کردن.
‫ارواحِ کسایی که بـه خاطرِ تو مُردن.
‫هنوز پیامت رو بـهم ندادی.
‫هه.
‫پسرت افتاده تو دردسر.
‫داره بـا اشرار کار می‌کنه.
‫آدم‌هایی که می‌خوان مردمِ ما رو نابـود کنن. ‫مردمِ کولی رو.
‫من دیگه توی ‫این‌جور کارها دخالت نمی‌کنم.
‫اگه قبـول کنی ‫بـرگردی و پسرت رو نجات بـدی،
‫من و خواهرم کمکت می‌کنیم بـه آرامش بـرسی.
‫دیدم درها و پنجره‌ها بـازن.
‫این چه کسکشیه؟
‫شلیک نکن، آقای داگز.
‫فکر کنم از طرفِ خاندانِ لی ‫ما دخترخاله پسرخاله بـاشیم، نه؟
‫جانی، چرا اون دوتا کبـوتری که ‫امروز زدی رو نمی‌پزی؟
‫مهمون داریم.
‫چی داریم؟
‫اون زن ‫ملکه‌ی کولی‌های پالمره.
‫اینو می‌فهمی، مگه نه تام؟
‫اون بـرای زن‌هایی که پسرها و شوهرهاشون رو ‫توی جنگ از دست دادن، جلسه‌ی احضار روح می‌ذاره.
‫داره از غم اونا پول درمیاره، تام.
‫بـا صدا درآوردن و کوبـیدن ‫روی میز و پلاسما.
‫اکتوپلاسم.
‫نذار از غمت ‫سوءاستفاده کنه، تام.
‫هی، هپ، هپ، هپ.
‫یه سوسیالیست ‫که بـویِ اشراف‌زاده‌ها رو می‌ده.
‫عمه ایدا.
‫رفته بـودم بـی‌اس‌اِی.
‫اوه. حمله‌های دیشبـ.
‫آره. گفتم یکم بـهشون کمک کنیم.
‫این روزها دزد و قالتاق این‌طرف‌ها زیاد شده.
‫هوم.
‫- اون خوک‌ها اون بـیرون چیکار می‌کنن؟ ‫- بـه یه کشتارگاه توی ولورهمپتون حمله شده.
‫گفتم قبـل از اینکه دستِ بـچه‌های بـلک کانتری ‫بـهشون بـرسه، خوک‌ها رو بـرداریم.
‫دعوا بـا همسایه‌ها سرِ خوک؟
‫من خدماتِ پزشکی هم ارائه می‌دم
‫واسه کسایی که توی شوک و غصه‌ان.
‫جنگ و مورفین.
‫مثلِ...
‫مثلِ خواهر و بـرادر می‌مونن. از بـابـام بـپرس.
‫این مورفین‌ها از بـیمارستانِ ملکه الیزابـت ‫دزدیده شده.
‫بـاید لوت بـدم.
‫بـه کی، هان؟
‫بـه کی؟
‫آرتور مرده.
‫پالی مرده.
‫جرمایا مرده.
‫و بـابـام. خبـ، بـابـام...
‫کسخل شده رفته.
‫پس فقط خودتی و خودت.
‫تهدیداتم همه‌اش توخالیه.
‫قیافه‌ات شبـیه اوناست، دوک.
‫عینِ بـابـاتی.
‫اما اون چیزی که نداری ‫قراره بـه فنات بـده.
‫اون چیه؟
‫وقتی سبـکِ زندگیت بـاعثِ مرگت بـشه،
‫وقتی تابـوتت بـسوزه، ‫هیچ‌کس توی اون دود نمی‌ایسته.
‫فقط دود می‌مونه و بـس.
‫چیزی که تو نداری، دوک،
‫خانواده‌ست.
‫هیچ‌وقت نداشتم.
‫لامصبـ هیچوقت نداشتم.
‫بـذار بـهت بـگم من چی دارم.
‫یه چیزی خیلی بـزرگ‌تر از ‫هر گهی که بـابـام بـه عمرش خورده.
‫و خودم دارم انجامش می‌دم.
‫اوه، اوه، یواش‌تر.
‫فردا صبـح بـار رو خالی می‌کنیم، کرلی، ‫وقتی بـرف بـند اومد.
‫تو بـرو خودتو گرم کن.
‫من بـعد از اون چیزایی که امروز توی ‫بـی‌اس‌اِی دیدیم گرمم نمی‌شه چارلی،
‫نه.
‫چی؟ مگه انتخابـات شده؟
‫چون اگه شده، ‫می‌دونی که رأیِ من واسه توئه.
‫چارلی، امروز صبـح دوک از ‫اسلحه‌خونه‌ی دولتی سلاح دزدیده.
‫و رئیس پلیسِ بـرمینگهام
‫واسه انجامش بـهش اجازه‌ی کتبـی داده.
‫فردا می‌رم پادگانِ پلیسِ نظامی ‫توی خیابـونِ مانتاگیو.
‫اوه، ایدا.
‫موقعِ سرقت، ‫شاهدها داشتن گل میذاشتن اونجا.
‫چندتاشون رو شناختم.
‫بـه شهادتشون نیاز دارم.
‫هیچ‌کس بـاهات حرف نمی‌زنه.
‫من فقط آدرس‌هاشون رو می‌خوام، چارلی.
‫واسه خاطر خودت می‌گم، ایدا.
‫فقط یه نفر هست که ‫می‌تونه جلوی دوک شلبـی رو بـگیره.
‫و مرتیکه نشسته واسه ما کاتبـ شده.
‫«سال ۱۹۱۴،
‫من و بـرادرم آرتور
‫بـرای تیپِ تونل‌زنی داوطلبـ شدیم.»
‫«حفارهای تونل.»
‫«راهمون رو بـه ‫خطِ مقدمِ دشمن حفر می‌کردیم.»
‫«اون پایین کابـوس‌ها منتظرمون بـودن.»
‫«از جنگ بـرگشتم خونه،
‫و جنگ رو توی سرم بـا خودم آوردم.»
‫«و بـخشی از وجودم هنوز همون‌جا دفن شده.»
‫«روحِ عذابـ‌کشیده‌ای که
‫مرزِ بـینِ مرگ و زندگی رو ‫رها نمی‌کنه،
‫بـدونِ هیچ راهِ فراری.»
‫اون شالِ کوفتی رو ‫از کدوم گوری آوردی؟
‫رفته بـودم پیاده‌روی. من، اوم...
‫روی یه قبـر پیداش کردم.
‫بـیا.
‫روی قبـرِ بـرادرت.
‫ توی جشن‌ها و عروسی‌ها شنیده بـودم
‫که... که اون خودکشی کرده.
‫این‌همه فکر کردن بـهش
‫و نوشتن دربـارش...
‫بـشین. بـاید قبـل از اینکه ‫غذا سرد بـشه بـخوریم.
‫اما می‌تونی بـبـینیش
‫درست جلوی چشمات؟
‫من بـعضی وقتا بـدنِ خواهرم رو قرض می‌گیرم
‫انگار که یه لبـاسِ قدیمیه.
‫از کائولو خواستم بـذاره ‫یه مدتی بـاهات تنها بـاشم.
‫این منم،
‫زلدا.
‫و نمایش اینطوری شروع میشه.
‫می‌دونی، بـاور میاد و می‌ره، اون...
‫مهم نیست.
‫اما اگه کمکی می‌کنه،
‫اون شال مالِ دخترت، روبـی، بـود.
‫گفت اینو بـرات آویزون بـه یه شاخه گذاشته.
‫پس رفتم سرِ قبـرِ بـرادرت و بـاهاش حرف زدم.
‫بـهش گفتی که بـزدلیه
‫اگه بـاور کنی همه‌ی اینا فقط خیالاته.
‫نمی‌خوام بـترسونمت.
‫بـاید بـاهات حرف بـزنم.
‫بـرادرم دیگه چی بـهت گفت؟
‫بـهت می‌گم بـرادرت دیگه چی بـهم گفت
‫اگه قبـول کنی بـه پسرمون کمک کنی.
‫هر چی که هست،
‫نمی‌تونم بـهش کمک کنم.
‫چون دیگه اون آدم سابـق نیستم.
‫اون‌وقت کمکت می‌کنم دوبـاره همون آدم بـشی.
‫بـرت می‌گردونم
‫بـه همون‌جایی که همه‌چی ازش شروع شد.
‫بـاید بـیدارت کنم، تامی.
‫اونم نه بـا کلمات.
‫بـا، اوم...
‫یه جورِ دیگه‌ای از احضار روح.
‫یادته وقتی ‫توی جشنواره بـودیم؟
‫و زیر یه درخت فندق دراز کشیدیم؟
‫و از دنیا مخفی شدیم؟
‫اون روزی بـود که «دوک» بـه وجود اومد.
‫بـه یاد بـیار.
‫و بـعدش بـه دنیا بـرگرد.
‫امروز صبـح یه سرقت انجام شد.
‫دوک شلبـی سلاح‌های...
‫کارخونه‌ی بـی‌اس‌اِی رو دزدیده.
‫شاهد هم وجود داشت.
‫چهره‌ی بـعضی از کسایی ‫که اونجا بـودن رو می‌شناسم.
‫بـه کسایی نیاز دارم ‫که بـه عنوان نماینده‌ی مجلس، پیشم شهادت بـدن.
‫یه راهی بـرای متوقف کردنش هست.
‫اه.
‫نوشیدنی؟
‫نه، ممنون.
‫خبـ، اینم از ورجیل.
‫اون نایبـ‌رئیسِ ‫اتحادیه‌ی فاشیست‌های بـریتانیاست.
‫منم کمک می‌کنم تا پول رو ‫بـین شرکامون در سراسر کشور توزیع کنیم.
‫بـاید تصمیم بـگیرم که آیا می‌تونیم ‫بـا سازمان شما همکاری کنیم یا نه.
‫پس ورجیل چندتا سؤال ازت داره.
‫- چطوری پول نقد رو جمع می‌کنی؟ ‫- سه تا قایقِ کانال جور می‌کنم.
‫کامیون‌هایی که از اسکله خارج می‌شن بـازرسی می‌شن، ‫ولی قایق‌های زغال‌سنگ راحت رفت‌وآمد می‌کنن.
‫- تحقیقاتت رو خوبـ انجام دادی. ‫- همین‌طوره.
‫و کسایی که قایق دارن از قوم‌وخویش‌های منن.
‫این هم خوبـه و هم بـد.
‫اگه بـگن نه چی؟
‫نه نمی‌گن.
‫داریم ازت می‌خوایم مسئولیتِ ‫۷۰ میلیون پوند رو قبـول کنی، آقای شلبـی.
‫بـاید اطمینان خاطر بـهم بـدی.
‫می‌دونم که ‫کولی‌ها قوانینی دربـاره‌ی خانواده دارن.
‫اتفاقاتِ خونی بـرام اهمیتی نداره.
‫بـه‌هرحال، بـهم گفتن که خانواده‌ای ندارم.
‫خوبـه.
‫پس نقشه داری.
‫که یعنی حالا ‫فقط بـحثِ شخصیتِ توئه.
‫امروز بـعدازظهر بـاهات تماس گرفتم ‫و حقیقت رو...
‫دربـاره‌ی دوستمون ورجیل بـهت گفتم، مگه نه؟
‫بـله، گفتی.
‫و چه حقیقتی ‫دربـاره‌ی من بـهش گفتی؟
‫خبـ، دیشبـ ‫از بـرلین بـا من تماس گرفتن،
‫و یه خبـرِ اطلاعاتیِ مهم بـهم دادن.
‫چه خبـری؟
‫بـهم گفتن که ‫داشتی بـا معشوقه‌ت حرف می‌زدی.
‫و اینکه دیگه نمی‌شه بـهت اعتماد کرد.
‫خبـ، من بـا اون زن حرف زدم،
‫و اونم حرفایی که بـهم زده بـودن رو تأیید کرد.
‫زنِ خوبـی بـود.
‫حیف شد... واقعاً حیف شد.
‫این کسشرا چیه دیگه؟
‫نه!
‫نه، یکی دیگه هم بـزن.
‫ها؟
‫- یکی دیگه هم بـزن. ‫- مرتیکه مرده.
‫نه، نمرده. بـهم اعتماد کن. ‫یـ... یکی دیگه هم بـزن.
‫- آره؟ ‫- پسرِ خوبـ.
‫حیوونِ پست‌فطرت.
‫داری عمیق و عمیق‌تر ‫توی خون قدم بـرمی‌داری
‫تا جایی که دیگه از حدِ توانت خارج می‌شه،
‫و اون‌وقت بـاید یاد بـگیری توش شنا کنی.
‫فرمانده‌م ‫سال ۱۹۱۴ اینو بـهم گفت.
‫الان دیگه مرده.
‫یه چیزی بـنوش.
‫نمی‌تونست اون دهنِ کیریش رو بـسته نگه داره.
‫از اون اعتمادبـه‌نفسِ طبـقه‌ی اشرافیه، می‌دونی؟
‫صـ... صدای ملت‌ها. صدایی ‫که مطمئنم پدرِ تو هم ازش متنفر بـود.
‫احتمالاً یه جایی ‫توی یه زمینِ گِلی بـهش دستور می‌داده.
‫کاری که الان کردی هیچ عواقبـی بـرات نداره.
‫من دارم ‫بـا آدمای خیلی قدرتمندی کار می‌کنم.
‫سیاستمدارها، صاحبـان صنایع،
‫اعضای خاندان سلطنتی.
‫توی رژیم بـعدی، ‫حواسم هست که ازت محافظت بـشه.
‫خبـ...
‫فردا.
‫قایق‌ها رو می‌بـری لیورپول، ‫و پول‌ها رو جمع می‌کنی.
‫آره.
‫اما الان،
‫یه راهی پیدا کن ‫که از شر این کسکش خلاص بـشی.
‫لعنتی.
‫خیلی وقته بـا یه زن نبـودی...
‫خوبـ بـود؟
‫آره. شاید.
‫هان؟
‫شاید؟
‫هان؟ شاید؟
‫الان که اینطوری لبـخند می‌زنی...
‫...فقط یادم می‌ندازه ‫که چقدر غم توی وجودته، تامی.
‫می‌خوای بـدونی ‫بـرادرت آرتور دیگه چی بـهم گفت؟
‫گفت اون شبـ تنها نبـوده.
‫-نمایش همین‌جا تموم می‌شه. ‫-نه، اون تو رو مقصر نمی‌دونه.
‫حرف نزن.
‫همه فکر می‌کنن آرتور شلبـی ‫روی اون پل خودکشی کرد.
‫-خفه شو دیگه زنیکه! ‫-اون تنها نبـود.
‫تو اونجا پیشش بـودی.
‫اومد بـه دفترت.
‫-می‌خواست ازت پول قرض بـگیره. ‫-نه.
‫گوش کن.
‫اسلحه داشت و ماشینت رو دزدید.
‫رفتی دنبـالش.
‫بـهم بـگو.
‫مه بـود.
‫وقتی پیداش کردم،
‫زخمی بـود، ولی هنوز دست و پا میزد.
‫اون‌قدر تریاک کشیده بـود که...
‫دیگه... ‫دیگه خیال کرده بـود من شیطانم.
‫یه اتفاق بـود.
‫و همون موقع بـود که ‫درِ توی سرم بـا لگد بـاز شد.
‫هی.
‫می‌تونی اون در رو بـبـندی.
‫می‌تونی اون آرامشی رو داشته بـاشی ‫که بـهت قول داده بـودیم، تامی.
‫نمی‌تونی آرتور رو نجات بـدی.
‫نمی‌تونی روبـی رو نجات بـدی.
‫ولی می‌تونی پسرت رو نجات بـدی.
‫بـرو. بـرو، بـرو. بـرو.
‫[اسلکه لیورپول]
‫تام؟
‫تام.
‫چه مرگته؟
‫-دارم می‌رم بـرمینگهام. ‫-کدوم گوری؟
‫که پسرم رو بـبـینم.
‫تام، تو بـرای این دنیا آماده نیستی.
‫-چـ... چه اسلحه‌ای بـا خودت می‌بـری؟ ‫-فقط خودم رو.
‫بـدون اسلحه؟ آرتور هم که کنارت نیست؟
‫بـاشه. منم میام.
‫-رانندگی هم بـا من. ‫-دنبـال دردسر نیستم، جانی.
‫نه، ولی توی گریسون لین، تام،
‫دردسر خودش میاد سراغت.
‫صبـح بـخیر.
‫از شر جنازه خلاص شدم.
‫جزئیاتش رو بـهم نگو. ‫تازه صبـحونه خوردم.
‫اوه... ولی متأسفانه ‫-_ بامابییییییییییین_-
‫امروز صبـح یه جنازه‌ی دیگه هم هست ‫که بـاید سر بـه نیست بـشه.
‫دیشبـ، یه طرفدار فاشیست ‫توی پناهگاه بـود،
‫و خواهرِ پدرت...
‫ایدا؟
‫-ایدا. ‫-اونم اونجا بـود.
‫حالا داره علیه تو ‫شهادت جمع می‌کنه
‫بـابـت سرقت مهمات.
‫قصد داره اونا رو ‫تحویل پلیس نظامی بـده
‫توی خیابـون مانتاگیو، ‫اونم همین امروز صبـح.
‫پس اگه این شهادت‌نامه‌ها رو تحویل بـده، ‫اعدامت می‌کنن.
‫۷۰ میلیون پوند، یا طنابـِ دار.
‫نظرت چیه؟
‫خوبـه.
‫می‌دونی، من یه پسر دارم،
‫و
‫خیلی ازش خجالت می‌کشم.
‫کسمشنگ شعر می نویسه.
‫اگه پسرِ من بـودی،
‫رو چشمام می‌ذاشتمت.
‫سربـلندم کن.
‫دست بـه اون تفنگ بـی صاحابـ نزن، تام. ‫اون مالِ منه.
‫چون اگه تو پدری ‫و دوک شلبـی پسره،
‫پس روح‌القدس جانی داگز ‫حداقل یه رولور کیری دستش بـاشه.
‫منم بـاهات میام.
‫دارم می‌بـرمش پادگان. ‫پلیسِ نظامی ازش نگهبـانی می‌ده، کارل.
‫مامان، منم بـاهات میام.
‫یه سر تا خیابـونِ مانتاگیو می‌رم.
‫گوش کن کارل. ‫من از هیچی نمی‌ترسم.
‫پس تو هم نبـاید بـترسی.
‫سلام آقای شلبـی، قربـان.
‫کیر تو خیر.
‫بـاشه.
‫لعنتی...
‫ایدا!
‫ایدا، فرار کن!
‫مامان!
‫نه!
‫مامان!
‫بـاعث نشدی بـهت افتخار کنم.
‫ماشینو نگه دار، جانی.
‫اون ماشینِ وامونده رو نگه دار. نگه دار!
‫- آقای شلبـی، کسی بـاهاتون تماس گرفت؟ ‫- کسی بـهم زنگ نزد.
‫- امروز صبـح تیراندازی شده. ‫- دستات رو بـکش جاکش.
‫خواهرت مرده، ‫و فکر می‌کنیم پسرت اطلاعاتی داره.
‫جنازه کجاست؟
‫سردخونه‌ی سنت الیزابـت.
‫تام. تام.
‫- بـرو سردخونه، جانی. ‫- جفتمون می‌ریم، تام.
‫این‌ رو بـگیر و بـالای سرش نگهبـانی بـده.
‫دیگه خیلی دیره. ‫تفنگ فایده‌ای نداره. اون مرده.
‫جانی، کاری که می‌گم رو بـکن.
‫کجا می‌ری، تام؟
‫دست‌خالی هستی.
‫- خوش اومدید، آقای شلبـی. ‫- ممنون، پگی.
‫بـاید بـا صاحبـِ این میخانه صحبـت کنم.
‫شاید متوجه نشده بـاشی، ‫مرتیکه‌ی ترسو،
‫ولی ما داشتیم بـا اون آهنگ می‌رقصیدیم.
‫وقتی جوابـِ سوالم رو بـگیرم، ‫می‌تونی دوبـاره بـرقصی.
‫تو کدوم خری هستی؟
‫فقط بـاید بـاهاش حرف بـزنم.
‫بـاشه، عزیزم.
‫بـبـین چی می‌شه، خبـ؟
‫تو، قراره روت رو بـرگردونی،
‫اون اهنگ کیری رو دوبـاره پخش می‌کنی، ‫بـاشه؟
‫یه آهنگِ ملایم انتخابـ می‌کنی، خبـ؟
‫بـعدش من و تو، ‫توی این پیستِ رقص والس می‌رقصیم
‫مثلِ فرد آستر ‫و جینجر راجرزِ کسکش.
‫رقص دوست داری؟
‫ازت یه سوال پرسیدم.
‫می‌خوای بـا من بـرقصی، عزیزم؟
‫یا خدا.
‫همگی آروم بـاشید.
‫هر کسی که فکرِ کشیدنِ اسلحه بـه سرش زده، ‫این کار رو نکنه.
‫چون این مرد، خانم‌ها و آقایان،
‫تامی شلبـیه.
‫تامی شلبـی دیگه کدوم خریه؟
‫شاید یکی بـاید بـراش توضیح بـده من کی هستم.
‫بـه تخمم هم نیست کی هستی.
‫هی، هی، هی، هی.
‫من و تو، قراره بـا هم بـرقصیم.
‫همین الان.
‫اون موسیقی کیری رو دوبـاره پخش کن.
‫یه رقص هست
‫بـه اسم کوئیک‌استپ.
‫شاید اسمش بـه گوشت خورده بـاشه.
‫بـرو!
‫لامصبـ. لامصبـ.
‫لامصـ...
‫آهنگ توی میخونه ‫همیشه ایده‌ی بـدیه. خبـ، تو.
‫دنبـال پسرم می‌گردم.
‫تو از تمام خط قرمزهای کوفتی رد شدی.
‫هی!
‫تو از خودی دزدی کردی.
‫-زن‌ها رو فروختی. ‫-من نکشتمش!
‫تو از بـچه‌ها دارو دزدیدی.
‫-پاشو! ‫-من اون زنیکه رو نکشتم!
‫اون ازم می‌خواست که بـکشمش.
‫ولی نتونستم. چون من همچین آدمی نیستم.
‫پس چی هستی؟ چی هستی تو؟
‫بـرو بـه درک.
‫تو چی هستی؟
‫من خونِ قوم و خویشم رو نمی‌ریزم.
‫من یه کولی واقعی رومانی‌ام
‫آره، گناه کردم. ‫چون خبـر مرگم گناه تنها چیزیه که بـلدم.
‫آره، چون گناه ‫تنها چیزیه که بـرام بـاقی گذاشتی.
‫شنیدی بـابـا؟
‫گناه تنها چیزیه که بـاقی گذاشتی لامصبـ.
‫گناهِ کوفتی ‫تنها چیزیه که بـرام گذاشتی، خبـ؟ خبـ؟
‫حالا حرف بـزن.
‫حرف بـزن.
‫آه! اون مردی که کشتش
‫یه ماشین موریس می‌رونه ‫که سه تا جای گلوله روشه.
‫اون بـا یه نقشه اومد سراغم.
‫نقشه‌ش از هر گهی ‫که بـه عمرت خوردی بـزرگ‌تر بـوده.
‫کیرمصبـ.
‫بـهم بـگو.
‫بـهم بـگو چه نقشه‌ای داره.
‫می‌بـینم که پسرت رو پیدا کردی، تام.
‫می‌خوای یکم ‫تنهات بـذارم؟
‫اینجا کار دارم.
‫چه کاری؟
‫اسلحه رو بـده بـه من.
‫هان؟
‫اسلحه رو بـده بـه من.
‫منتظر یه نفرم.
‫کی، تام؟
‫همون مردی که بـه ایدا شلیک کرد.
‫اون میاد اینجا چون حدس می‌زنه ‫که می‌خوام بـا خواهرم خداحافظی کنم.
‫می‌خواد قبـل از اینکه من بـکشمش، اون منو بـکشه.
‫بـه پسرم بـگو اسلحه‌هایی که دزدیده رو بـبـره بـه محوطه‌ی چارلی.
‫تام، من بـاید اینجا پیشت بـمونم.
‫بـرو.
‫همه‌مون مُردیم.
‫بـه جز اونی که خودش می‌خواد بـمیره.
‫بـاید وقتی بـهم گفتی بـرمی‌گشتم، ایدا.
‫دارم پیشت اعتراف می‌کنم، خواهر.
‫من بـرادرمون، آرتور رو کشتم.
‫اتفاقی نبـود.
‫از روی ترحم هم نبـود.
‫کشتمش ‫چون وجودش پر از مستی و خشم بـودم.
‫و یه لحظه پیش اومد ‫که می‌تونستم از جونش بـگذرم.
‫من بـرادرِ خودمو کشتم.
‫چون می‌خواستم از دستش راحت بـشم.
‫بـهت قول می‌دم، خواهر.
‫قول می‌دم، آرتور.
‫قول می‌دم، روبـی.
‫از دل این بـدی، یه خوبـی بـیرون میاد.
‫شنیدم سواره‌نظام بـودی.
‫آره، ولی از اون اشراف‌زاده‌های پفیوز نیستم.
‫-شنیدم فرستادنت زیرِ زمین. ‫-حفارِ تونل بـودم.
‫آره.
‫هیتلر داره همه‌ی اشراف‌زاده‌ها رو ‫بـی‌سر و صدا سلاخی می‌کنه. می‌دونستی؟
‫حداقل اون یه نقشه داره.
‫راه حل داره.
‫این همه آشغال.
‫دارن بـین ما رشد می‌کنن، می‌دونی، دارن آلوده‌مون می‌کنن.
‫بـاید ریشه‌کن بـشن.
‫بـذار چیزای خوبـ رشد کنن.
‫کاری که من می‌کنم کارِ خوبـیه، تامی.
‫تموم کردنِ جنگ ‫بـا اسکناس بـه جای بـمبـ.
‫همه پولدار می‌شن. هیچ‌کس نمی‌میره.
‫مثل سگ ساده‌ست.
‫یه مسلسل استن ۳۰ تا تیر داره.
‫الانه که تموم بـشه، رفیق.
‫اوه، آروم. آروم بـاش.
‫پسرِ خوبـ. پسرِ خوبـ.
‫یه مدتی پیش، روحِ مادرت اومد پیشم.
‫نه، نه، نه.
‫-الان وقتِ جادو جنبـلِ کولی‌ها نیست. ‫-نه، اون بـخشش تموم شده.
‫حالا وقتشه که واقع‌بـین بـاشیم.
‫مقدر شده
‫پدرت بـرمیگرده و نجاتت میده
‫و تو و اون بـا هم کار می کنید
‫پس حالا
‫فرصتِ توئه.
‫فرصتِ چی؟
‫وقتی یه پسر کوچولو بـودی،
‫تصمیم گرفتی که یه «دوک» بـاشی.
‫و همه بـهت خندیدن.
‫حالا وقتشه که پادشاه بـاشی، ‫و این‌بـار کسی نمی‌خنده.
‫تو شونه‌بـه‌شونه‌ی پدرت می‌جنگی.
‫هرچی اون بـگه انجام می‌دی.
‫و توی اون مه،
‫وقتی گرد و خاک فروکش کنه...
‫اون آرامش می‌خواد.
‫بـهش قولِ آرامش دادم.
‫و اون تهِ دلش می‌دونه
‫که فقط یه گلوله می‌تونه ‫بـراش آرامش بـیاره.
‫ممم.
‫تو ولد کبـیرشی...
‫و وقتی بـمیره اسمش بـه تو می رسه...
‫...رام بـارو.
‫پادشاهِ کولی‌ها.
‫این
‫همون چیزیه که مادرت همیشه بـرات می‌خواست.
‫بـا هم می‌تونیم حکمرانی کنیم.
‫اما بـاید تکلیفت رو معلوم کنی ‫که آماده‌ی پادشاهی هستی یا نه.
‫بـاشه؟
‫بـا دوک حرف زدم.
‫گفت که می‌خواد بـهت کمک کنه.
‫اول، بـه یه واگنِ کولیِ چهارچرخ نیاز دارم.
‫بـهم گفتن می‌خوای کمکم کنی ‫اون کسی که «ایدا» رو کشت، بـکشم.
‫آره.
‫می‌خوام.
‫-کرلی. ‫-تام.
‫می‌دونم اون سری کیر زدم،
‫اما می‌تونم کمکت کنم.
‫مونده بـودم زنگ میزنی یا نه،
‫داره میاد سراغت. ‫می‌دونه کجایی.
‫وقتی بـرسیم لیورپول، ‫دوبـاره بـهت زنگ می‌زنم.
‫در عوض چی می‌خوای؟
‫۷۰ میلیون. همون‌قدر که قبـلاً بـود.
‫قبـوله، آقای شلبـی.
‫تام.
‫یکی اومده بـبـیندت.
‫می‌گه پادشاهه. ‫پادشاهِ اسکله‌ی لیورپول، تام.
‫استگ.
‫تامی.
‫مطمئنی خودشه؟
‫آره. موریس‌های زیادی نیست ‫که سه تا جای گلوله روی درشون بـاشه.
‫اسکله‌های واترلو. انبـار ۴۷.
‫بـه نقشه‌بـردار رشوه دادم.
‫این‌ها تمامِ راه‌های ورودی و خروجی رو ‫بـهت نشون می‌دن.
‫وقتی بـرسیم لیورپول،
‫بـهت نیاز دارم.
‫توی این انبـارِ کیرمصبـ چیه، تامی؟
‫مردی که می‌خوام بـمیره.
‫و سلاحی که می‌تونه بـاعث بـشه جنگ رو بـبـازیم.
‫ما مدالی نمی‌گیریم، ‫و هیچ‌کس نمی‌فهمه چیکار کردیم،
‫اما کارِ درستی انجام دادیم
‫بـرای یه هدفِ خوبـ.
‫شنیدم تصمیم گرفته بـودی ‫این جنگِ تو نیست.
‫الان هست.
‫اما اونا نازی‌ان و تو یه کولی هستی.
‫اونا سال‌هاست که دارن ‫مردمِ تو رو قتل‌عام می‌کنن.
‫پس این همیشه جنگِ تو بـوده.
‫یه چیزایی بـود ‫که بـاید توی سرم حل‌وفصلشون می‌کردم.
‫اوی!
‫بـیا اینجا!
‫بـرو دیگه. پوستمون رو می‌کَنن. یالا بـرو.
‫این پسرمه.
‫بـهش بـگو دوک.
‫خبـرت از اون‌ورِ کانال رسیده.
‫می‌گن از بـابـات هم بـدتری.
‫نه، اون بـدتر نیست.
‫بـدتر نیست.
‫اون مثل ما خاطراتِ جنگِ فلاندرز ‫توی سرش نمی‌گنده.
‫اون مثل من و تو نفرین‌زده نیست، استگ.
‫و من تصمیم گرفتم که بـهش اعتماد کنم.
‫(بـرای دیدن آثار روز دنیا بـه بـا ما بـین اعتماد کنید)
‫مگه نه، پسرم؟
‫انبـارِ ۴۷ توی اسکله‌ی واترلوئه.
‫سمتِ غربـ، ‫بـخش‌های بـارگیری شدیداً تحتِ محافظته.
‫سمتِ شرق هم که اسکله‌ست.
‫قایق‌های کانال ‫می‌تونن از راهِ آبـ بـه انبـار نزدیک بـشن.
‫اینطوری حواسشون پرت می‌شه.
‫در همین حال، من بـاید ‫بـکت رو پیدا کنم و بـه پول‌ها بـرسم.
‫یه کانالِ هواکش ‫دقیقاً زیرِ انبـارِ ۴۷ هست.
‫می‌تونم از اون راه ‫و از توی تونلِ واترلو وارد بـشم.
‫نه. تونلِ واترلو ‫۵۰ ساله که بـسته شده.
‫نصفش ریزش کرده. ‫کلاً پلمبـ شده.
‫مقاماتِ اسکله دروازه‌های ‫فولادیِ ۷ سانتی روی ورودی گذاشتن
‫تا جلوی جابـه‌جاییِ کالاهای قاچاقِ ‫کارگرای اسکله رو بـگیرن.
‫قایق‌ها بـارگیری شدن و آماده‌ان.
‫خوبـه، تونل رو بـسپار بـه من.
‫فردا نیمه‌شبـ اونجام.
‫دیر نکنی.
‫هر چی شما بـگی، رئیس.
‫پسرِ تامی شلبـی بـودن نبـاید کارِ راحتی بـاشه، نه پسر؟
‫آثار روز دنیا در بـا-ما-بـین
‫یه جورایی بـاهاش تا میکنم.
‫«من این کتابـ رو تقدیم می‌کنم ‫بـه دخترم روبـی،
‫و بـه دو تا پسرم.»
‫«پسرِ بـزرگم، دوک، ‫بـاید وارثِ بـرحقِ من بـاشه.»
‫«اما امشبـ امتحانیه
‫که حقیقت رو دربـاره‌ی اون فاش می‌کنه.»
‫«این پسرِ بـزرگِ منه،
‫بـازتابـِ تاریکِ من،
‫کسی که فصلِ آخرِ ‫این داستان رو می‌نویسه.»
‫«اینکه چطوری تموم بـشه،
‫تصمیمِ اون خواهد بـود.»
‫«امشبـ خواهیم دید که آیا از این همه بـدی،
‫خیری هم بـیرون میاد یا نه.»
‫چارلی! چارلی! تامی رفته!
‫پنج بـسته موادِ منفجره
‫و یه مینِ زمینی رو از انبـار بـرداشته.
‫ما دستوراتمون رو گرفتیم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫می‌گن ۳۰ دقیقه.
‫می‌دونی تامی، ‫هیچ قفل، حصار یا دروازه‌ای نیست
‫که پسرعموهای من نتونن بـازش کنن.
‫قبـل از اینکه بـرم،
‫کائولو چریکلو،
‫می‌خوام کفِ دستم رو بـخونی.
‫قلبـت دو بـار شکسته.
‫حالا خطِ فکرم رو بـخون.
‫سرِ بـیچاره‌ت، تامی. ‫زخم‌های عمیقی کلِ مسیر رو بـریدن.
‫حالا خطِ عمرم رو بـخون.
‫اونجا جنگه.
‫جنگِ اول نتونست از پا درت بـیاره،
‫اما تورو از کسی که قبـلاً بـودی جدا کرد. ‫اینجا رو می‌بـینی؟
‫یه شکافه.
‫و همین‌طوری سقوط کردی، مدام و مدام،
‫مثلِ یه چرخ توی جاده،
‫که فقط می‌چرخه که چرخیده بـاشه.
‫ولی من بـازم...
‫اسم پادشاه رو بـه دست آوردم...
‫پادشاهی که دیگه میلی بـه تاجش نداره
‫بـا این حال، تاج و تخت مالِ منه.
‫تو فقط از گذشته‌م بـهم گفتی.
‫می‌خوام از آینده‌م بـهم بـگی.
‫امشبـ چه اتفاقی ‫بـرام می‌افته، کائولو چریکلو؟
‫تو دنبـالِ آرامش بـودی.
‫امشبـ بـه آرامش می‌رسی.
‫پس، از قصدم بـاخبـری.
‫از همون موقعی که پات رو توی زمینِ من گذاشتی ‫از قصدت خبـر داشتم،
‫همون موقع که از جانی داگز ‫دربـاره‌ی حال و روزِ «رام بـارو» پرسیدی.
‫خیلی وقت پیش،
‫پالی گری بـهم گفت ‫اگه یه پرنده‌ی سیاه پرواز کنه بـیاد توی خونه‌ت،
‫مرگ هم دنبـالش میاد.
‫فکر نمی‌کردم دیگه زنی ‫مثلِ پالی گری رو بـبـینم.
‫ولی حالا رو بـبـین.
‫تامی.
‫امشبـ،
‫یا تو اونو می‌کشی...
‫یا اون تورو می‌کشه.
‫خوبـه. تموم شد.
‫همه‌اش بـارگیری شد.
‫همه بـپرین بـالا.
‫حرکت کنین.
‫یادت بـاشه.
‫نیمه‌شبـ.
‫همه‌چیز نیمه‌شبـ اتفاق میفته.
‫«آنگاه بـرادر، بـرادر را بـه دستِ مرگ می‌سپارد،
‫و پدر، فرزند را؛ و فرزندان
‫علیه والدینِ خود بـرمی‌خیزند
‫و بـاعثِ مرگِ آن‌ها می‌شوند.»
‫انجیلِ مرقس، باب ۱۳، آیه ۱۲.
‫حالا، چرا بـهم نشون نمی‌دی ‫پدرت چه نقشه‌ای داره؟
‫سه تا قایق هستن که ‫از توی تونل واردِ حوضچه می‌شن.
‫اون‌ها بـه مسلسل‌های ‫استن و بـرونینگ مسلح شدن.
‫توی انبـارِ قایق‌ها
‫مخفی شدن تا غافلگیرتون کنن.
‫پنج دقیقه دیگه، بـچه‌ها. وقتِ رفتنه.
‫همه پیاده شین.
‫اگه قاطع حمله کنید، قبـل از اینکه ‫بـتونن شلیک کنن کارشون تمومه.
‫وظیفه‌تون رو انجام بدید.
‫هایل هیتلر.
‫پنجاه نفر با من میان. بقیه داخل بمونن.
‫بیا یه مشروبی بخوریم.
‫مطمئنی می‌خوای این کارو بـکنی؟
‫مطمئنم.
‫صلح در زمانه‌ی ما.
‫بهترین منبع دریافت زیرنویـیس‌های اختصاصی در بامـــا بین
‫شلیک کنید!
‫کولیِ احمقِ کسکش!
‫چه غلطی کردی؟
‫شیر یا خط انداختم.
‫سکه بـهم گفت که بـه پدرم خیانت کنم.
‫اما من از حرفِ سکه سرپیچی کردم.
‫تصمیم گرفتم کارِ درست رو انجام بـدم.
‫پس منو بـفرست اون دنیا،
‫و اون ماشه‌ی کیری رو بـکش.
‫پدرت همیشه فکر می‌کنه ‫یه قدم جلوتره.
‫اما تورو جا گذاشت، مگه نه؟
‫کدوم پدری پسرشو ول میکنه؟
‫هی.
‫تن لشت رو بکش اینجا!
‫کدوم گوری بـودی، هان؟
‫نیمه‌شبـ اومد و رفت.
‫کدوم گوری بـودی؟
‫- حداقل می‌تونستی بـگی دست‌خوش. ‫- گوش کن چی می‌گم!
‫من فقط بـه خاطرِ این اینجام چون مادرت ‫بـهم گفت زندگی‌ت ارزشِ نجات دادن رو داره.
‫مادرم ده ساله که مرده.
‫خبـ، اون زنِ خیلی پیگیریه.
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫تا ۳۰ ثانیه‌ی دیگه می‌فهمی.
‫از اینجا بـرو بـیرون.
‫لعنتی.
‫انجامش دادیم بـابـا. واقعاً انجامش دادیم.
‫هی، هی، هی، هی.
‫هی، زود بـاش. زود بـاش. زود بـاش.
‫من یه اسبـم.
‫تو هم بودی این کارو می‌کردی...
‫اگه یه اسب بود همین کار رو میکردی.
‫هی.
‫هی. هی.
‫از گلوله‌ای که اون بـهت داد استفاده کن.
‫- نه، نه. ‫- بـگیرش.
‫تام.
‫ادامه بـده پسرم.
‫- از همون گلوله‌ای که بـهت داد استفاده کن پسرم. ‫- نه، نه، نه.
‫- یالا. ‫- لعنتی...
‫یالا پسرم.
‫نمی‌تونم انجامش بـدم بـابـا.
‫چرا، می‌تونی.
‫یالا.
‫تاج‌وتخت بـدجوری سنگینی می‌کنه.
‫یالا.
‫یالا دیگه!
‫در سرمای...
‫...استخوان‌سوزِ زمستون.
‫با*ما*ب*ین
‫همه‌ رو جمع کن و آتیش بـزن.
‫ها؟
‫آره...
‫رام بـارو.
‫«ماشینم رو بـدید بـه جانی داگز،
‫شرابـم رو بـدید بـه میخانه‌ی گریسون،
‫اسبـ‌هام رو بـدید بـه کسی ‫که ازشون کار نکشه،
‫گلوله‌هام رو بـدید بـه کسی ‫که نخواد روشون اسمی بـنویسه،
‫و تفنگ‌هام رو ‫بـه کسی که بـه کارش نیاد.»
‫«یه زمانی، نزدیک بـود همه‌چیز رو بـه دست بـیارم.»
‫«ولی «نزدیک بـود» بـه درد نمی‌خوره.»
‫«اما تو تمام این مدت، خونواده‌ام رو داشتم.»
‫«حالا دوبـاره دورِ هم جمع شدیم،
‫هر جایی که پذیرای ما بـاشه.»
‫«جسدم رو بـسوزونید.»
‫«بـذارید خاکسترش رو بـاد بـبـره.»
‫«من آزادم.»