‫شغلی در آخرِ دنیا.
‫یه شکارچیِ حقوق‌بگیر برای یه شرکت نفتی بزرگ.
‫نمی‌دونم چرا نیمی از کارها‌یی ‫که کردم رو انجام دادم،
‫اما می‌دونم که جام همین‌جاست،
‫در محاصره‌ی آدم‌هایی از جنس خودم.
‫زندانی‌ها‌ی سابق، فراری‌ها، آواره‌ها،
‫عوضی‌ها.
‫مردهایی که شایسته‌ی بشریت نیستن.
‫ثانیه‌ای نمی‌گذره
‫که به شکلی به تو فکر نکنم.
‫طوری حرکت می‌کنم که انگار یه نفرین‌شده‌ام،
‫ملعونم.
‫و حس می‌کنم فقط بحث زمانه.
‫نمی‌دونم چرا دارم این رو می‌نویسم.
‫نمی‌دونم چی از توش درمیاد.
‫می‌دونم که نمی‌تونم برت گردونم.
‫نمی‌دونم چرا این بلا سر ما اومد.
‫حس می‌کنم تقصیر منه.
‫بدشانسی.
‫سَم.
‫من دیگه هیچ خیری برای این دنیا ندارم.
‫"یک بارِ دیگر، به دلِ کارزار"
‫"به آخرین نبردِ نیکی که خواهم شناخت"
‫"در این روز، زندگی کن و بمیر"
‫بجنبین. کارت‌ها‌ی پروازتون رو بدین، لطفا.
‫آماده دمِ دستتون باشه.
‫طوفان تو راهه. ‫باید این هواپیما رو از باند بلند کنیم.
‫دارین گند می‌زنین به کار. یالا بجنبین.
‫لعنتی. شرمنده داداش.
‫لعنتی. شرمنده مرد. معذرت می‌خوام.
‫هوا به بدترین شکلِ ممکن سرده، نه؟
‫شوخی نمی‌کنم داداش.
‫برای دوش گرفتن لخت شدم،
‫و نزدیک بود قندیل ببندم.
‫فکرشم نمی‌کردم همچین چیزی ممکن باشه.
‫توی انکوریج زن داری؟
‫نه.
‫اوه.
‫من چندتایی دارم. یکی‌شون مجبور شد سقط کنه.
‫حداقل این چیزی بود که به من گفت.
‫از اون موقع واسه پول رفته رو مُخم.
‫بهش گفتم: "سلیطه، جفتمون به فنا رفتیم."
‫"نصفش رو بهت میدم، هر چی که هست."
‫راستی من فلنری هستم. تاد.
‫تو آتمن هستی، درسته؟
‫آتوی.
‫اوه، شرمنده، داداش. آتوی، آره.
‫خب، پس کارت شکارِ جونورها‌ست، ها،
‫از اون کارهای تک‌تیراندازی می‌کنی؟
‫بزرگترین شکاری که زدی چی بوده؟ ‫مثلاً یه خرس کُدیاک؟
‫می‌دونی، اون مستندی که ‫اون عوضی ساخته بود رو دیدم.
‫همون الدنگ که عاشق خرس‌ها‌ست...
‫گوش کن، گوش کن رفیق. ‫نمی‌خوام حرف بزنم. نیاز به آرامش دارم.
‫پس فقط سرم رو تکیه میدم و می‌خوابم، خب؟
‫آره، ردیفه. حله.
‫آقا. آقا، خواهش می‌کنم سرِ جاتون بشینین.
‫آره، نشستم.
‫از اون آشغال‌ها‌ خوشت میاد، نه؟
‫نه، خوشم نمیاد.
‫من هیچ‌وقت توتیا‌ی دریایی نمی‌خورم.
‫میگن اگه بخوریش، نه تنها ناتوانت می‌کنه،
‫بلکه مسمومت می‌کنه ‫و باعث واکنش‌ها‌ی شدید پوستی میشه.
‫نه، دقیقاً برعکسه‌.
‫تازه مزه‌ی آشغال میده. ‫اصلاً تا حالا چشیدیش؟ دیدیش؟
‫جدی میگم، حالت رو بهم می‌زنه.
‫اون یکی دیگه چی بود؟
‫رولِ تن‌ماهی تُند. ناتوانی نمیاره.
‫اوه، بی‌اختیاری میاره.
‫واسه همین خودت رو خیس کرده بودی،
‫درست مثل شنبه شبِ گذشته.
‫من رو یاد بچگی‌هام میندازه.
‫نه، این داستان واقعیه. ‫من داستانِ واقعی‌ام.
‫سر به سرت میذارم، مرد.
‫واقعاً.
‫بعدش هم آمونیاک رو از روی ماهی می‌شورن.
‫یه ماساژ سوئدی.
‫الان بالا میارم.
‫لعنت به من. لعنتی.
‫اون چی بود؟
‫گندش بزنن.
‫هی بچه‌ها‌، محض رضای خودتون،
‫اگه این وامونده سقوط کرد، ‫حرکتِ احمقانه‌ی "سر بینِ زانوها" رو نزنین.
‫خفه شو دیگه.
‫- چرا این حرف رو می‌زنی مرد؟ ‫- خفه شو!
‫- خفه خون بگیر. ‫- لال شو.
‫برو به جهنم، فلنری.
‫اصلاً واسه چی باید همچین حرفی بزنی؟
‫فقط میگم، توی شبکه‌ی دیسکاوری دیدم ‫که وقتی هواپیما سقوط می‌کنه،
‫ستون فقراتِ مردم از فرق سرشون می‌زنه بیرون،
‫چون مثل عقب‌مونده‌ها‌ دولا شده بودن.
‫فلنری، می‌زنم ناکارت می‌کنم، عوضی.
‫خفه شو! کی با این رفیقه؟
‫- فقط داشتم می‌گفتم! ‫- اون دهنِ گشادت رو ببند.
‫هر کی بهش نزدیک‌تره، ‫یه دونه بخوابونه زیر گوشش.
‫خیلی خب.
‫عجب گیری افتادیم‌ها‌.
‫قصد نداره بالأخره از این جهنم بره بیرون یا چی؟
‫اوه، چه نازک‌نارنجی شدین.
‫عالیه، فقط...
‫همه ساکت شین.
‫هی، این طرفِ پنجره یخ زده.
‫لطفاً روی صندلی‌ها‌تون بمونین.
‫- چه خبره؟ ‫- هی، عزیزم؟
‫- چرا اینجا انقدر سگ‌لرزه؟ ‫- کجا میری؟
‫روی پنجره‌ی من یخ بسته.
‫خانم، چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫همه آرامشتون رو حفظ کنین.
‫مطمئن بشین که کمربندها‌تون بسته‌‌ست.
‫یا خدا!
‫نه، نشسته بمونین، آقا.
‫بیش از حد سرده.
‫به خلبان بگو بیاد بگه اینجا چه خبره.
‫می‌دونم نباید این اتفاق بیفته.
‫آقا، باید برگردین سرِ جاتون بشینین!
‫دیوونگیِ محضه!
‫من می‌میرم! من می‌میرم!
‫یکی به من کمک کنه!
‫کمکم کنین!
‫یکی به من کمک کنه!
‫کمک!
‫یکی به دادم برسه! لعنتی.
‫دارمت. هوات رو دارم.
‫دارمت.
‫ما سقوط کردیم لعنتی!
‫خدای من.
‫خدای من. اون یارو دو نیم شده.
‫- این دیگه چه کوفتیه! ‫- نگاه نکن! بهش نگاه نکن.
‫- نگاه نکن! به من نگاه کن. به من نگاه کن! ‫- سقوط کردیم.
‫دستم داغون شده، پام داغون شده.
‫آخ! لعنتی!
‫خوبه. خوبه که درد داری.
‫خوبه؟ آره، خوبه.
‫پس من خیلی معرکه‌ام.
‫آره. جای دیگه‌ات هم خونریزی داره؟
‫نمی‌دونم مرد. نمی‌تونم بفهمم.
‫- بذار یه چیزی برات پیدا کنم. ‫- نرو. تنهام نذار.
‫- نه، نه! زود برمی‌گردم. ‫- کجا میری؟
‫چیزی نیست. زود برمی‌گردم.
‫لعنت. گندش بزنن.
‫آتوی!
‫باید از اینجا برم بیرون.
‫همه چی درست میشه.
‫توی کیفم چندتا ویکودین هست.
‫هرناندز.
‫هرناندز، خوبی؟
‫فقط باید به ونسا زنگ بزنم. ‫باید یه تماس کوتاه بگیرم.
‫سریع، به ونسا. فقط یه تماس.
‫شوکه شدی، هرناندز.
‫اما نیاز دارم بلند بشی و کمکم کنی.
‫چی شده؟
‫هواپیما سقوط کرد، مرد.
‫- چی؟ ‫- ما سقوط کردیم.
‫نه، نه، امکان نداره. ‫اینا مزخرفه.
‫همش مزخرفه‌. من فقط خوابم.
‫- ما سقوط کردیم. ‫- من فقط خوابیده بودم.
‫اصلاً راه نداره همچین اتفاقی افتاده باشه.
‫خلبان‌ها‌ چی؟
‫خلبان‌ها‌؟ از چی حرف می‌زنی؟
‫هواپیما نابود شده مرد. ‫تیکه تیکه شده.
‫ببین.
‫لعنتی.
‫خدای من. خدای من.
‫اوضاع خیلی داغونه.
‫اصلاً نمی‌تونم باور کنم.
‫خیلی‌ها‌ مُردن؟
‫آره.
‫حالا باید کمکم کنی اونایی ‫که زنده‌ان رو پیدا کنیم.
‫یالا. می‌تونی راه بری؟
‫آره.
‫یالا... بهم گفتن بیام بیرون...
‫هوا سگ‌لرزه‌.
‫می‌دونی چیه رفیق؟
‫لعنتی!
‫انگشت‌هام رو حس نمی‌کنم.
‫کمکم کن.
‫دارمت، فلنری. هوات رو دارم.
‫دیاز. دیاز. دیاز.
‫یه لحظه من رو ببخش؟
‫مواظب سرت باش.
‫نه.
‫نه. این دیگه خیلی زیاده.
‫- خیلی داره ازش می‌زنه بیرون. ‫- یالا، لعنتی!
‫کاش یکی از این گوشی‌ها‌ی کوفتی کار می‌کرد!
‫برات کمک آوردم.
‫فقط... دارم خونِ زیادی از دست میدم.
‫نباید بذارم این‌همه خون ازم بره.
‫کمکش کن.
‫آتوی، کمکش کن.
‫اینا‌ همش نمی‌تونه از من بزنه بیرون.
‫خونِ زیادیه. این خیلی خونِ زیادیه‌.
‫لعنتی.
‫آتوی، کمکم کن، باشه؟
‫یه چیزی درست نیست. ‫یه جای کار واقعاً می‌لنگه.
‫باشه؟ حس خوبی ندارم. فقط...
‫آتوی، گوش کن، این اصلاً...
‫ببین. می‌دونم. خب.
‫حس خوبی نداره.
‫یه حسی میگه اوضاع خیلی داغونه.
‫گوش کن، گوش کن.
‫داری می‌میری. اتفاقی که داره می‌افته اینه.
‫اشکالی نداره. نه.
‫نه. نه.
‫نه، نه، نه. صبر کن، صبر کن. وایسا.
‫- صبر کن. صبر کن! ‫- چیزی نیست.
‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫- چیزی نیست.
‫- صبر کن کن. ‫- طوری نیست. چیزی نیست.
‫به من نگاه کن. همین‌طور به من نگاه کن.
‫چیزی نیست. طوری نیست.
‫به من نگاه کن. چشم از من برندار.
‫چیزی نیست.
‫حس می‌کنی که از روت رد میشه.
‫کم‌کم گرم میشه. یه گرمایِ خوب.
‫بذار تو رو دربر بگیره.
‫- طوری نیست. ‫- چی؟
‫افکارت رو رها کن.
‫به همه‌ی چیزهایِ خوب فکر کن.
‫همه‌ی چیزهایِ خوب. خب؟
‫کی رو دوست داری؟
‫کی رو دوست داری، لوک؟
‫دخترم، رُزی.
‫دخترته؟
‫شش سالشه.
‫پس بذار اون تو رو ببره.
‫بذار اون تو رو با خودش ببره.
‫طوری نیست. چیزی نیست.
‫منتظرم باش.
‫واقعاً الان مُرد؟
‫تموم کرد، نه؟
‫بیخیال.
‫- حس کردی... ‫- آره.
‫- رفتنش رو حس کردی؟ ‫- آره.
‫حس کردم که رفت.
‫فقط همین‌ها هستیم؟
‫همه‌ی کسایی که زنده‌ موندن همینان؟
‫آره. آره. آره
‫یک، دو، سه...
‫هفت نفر. تا جایی که می‌دونیم ‫هفت نفریم. درسته؟
‫خیلی خب، خیلی خب
‫خوشحالی، کله‌خراب؟
‫حتماً باید دهنِ گشادت رو باز می‌کردی. ‫باید مدام حرف می‌زدی.
‫باید نفوسِ بد می‌زدی.
‫من کاری نکردم. ‫مگه من هواپیما رو کوبیدم زمین؟ ها؟
‫آتیش لازم داریم.
‫مگه من... من کاری نکردم.
‫باید هر چی رو که می‌سوزه رو جمع کنیم،
‫صندلی‌ها، چمدون‌ها، ‫هر تیکه چوبی که پیدا میشه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫گفتم که آتیش لازم داریم.
‫دما حدود ده درجه زیر صفره ‫و داره کمتر هم میشه.
‫واسه این که نمیریم.
‫آتیش درست می‌کنیم، ‫بعد دنبال غذا می‌گردیم.
‫صبح که شد، می‌فهمیم جنوب کدوم طرفه،
‫و شروع می‌کنیم به راه رفتن.
‫هیچ‌کس پیدامون نمی‌کنه. اینجا نه.
‫یه نفر پیدامون می‌کنه. ‫یعنی بالأخره یه عوضی دنبالمون می‌گرده.
‫- باید بدونن هواپیما از رادار ناپدید شده. ‫- درسته
‫اگه پنجاه تا هواپیما بفرستن، ‫شاید پیدامون کنن.
‫اما پنجاه تا نمی‌فرستن ‫چون براشون فرقی نمی‌کنه.
‫چون ما وقت نداریم منتظر بمونیم
‫تا اون یکی دو تایی که می‌فرستن برسن.
‫شرکت اهمیتی نمیده. ‫واسه‌شون مهم نیستیم.
‫هیچ‌کس به ما اهمیت نمیده.
‫می‌دونی با این سقوط چقدر حقوقِ پرداخت‌نشده ‫رفت توی جیبشون؟
‫اگه الان تکون نخوریم و کار نکنیم، ‫همه‌مون به فنا رفتیم.
‫مگه این که بخواین یخ بزنین بمیرین،
‫چون اون تنها چیزیه ‫که حتماً میاد سراغتون.
‫هی، احمق! اون سوختِ هواپیماست، ‫از اونجا دور شو.
‫آب، چوب، یه چیزی برای پوشیدن.
‫هی، نمی‌تونی اون رو بسوزونی. ‫دودش همه‌مون رو می‌کشه.
‫لعنتی.
‫اووووه.
‫باید یه فکری به حال جسدها بکنیم.
‫گور بابای جسدها.
‫- جسدها رو ول کن. ‫- جسدها...
‫هر چی می‌سوزه بردار. ‫وگرنه خودتم میشی یکی از اون جسدها.
‫آروم باش، رامبو. آروم باش.
‫تو خفه شو و آروم بگیر.
‫به من نگو آروم باشم.
‫همه جا پخش شدن.
‫من یه کتاب پیدا کردم.
‫اسمش اینه: "همه‌مون به فنا رفتیم!" ‫از کتاب‌های پرفروشه.
‫بیا، بگیر.
‫لعنتی.
‫- هی مرد. احتیاط کن. ‫- چرا؟
‫چون نمی‌خوام آتیش بگیرم.
‫آهای؟
‫می‌بینمت! دارم میام.
‫یا خدا.
‫از روش بلند شو، حروم‌زاده.
‫کجا رفتن؟
‫خوبی؟ می‌بینیشون؟
‫خوبی؟
‫- قسم می‌خورم، این حروم‌زاده‌ها... ‫- بازم هست؟
‫هی مرد. باید از این خراب‌شده بریم.
‫یه جا واینستین.
‫بیاین از اینجا بریم.
‫- لعنت بهش! ‫- یه جا کپه مرگتون رو نذارین.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫آتوی، اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫اون چه کوفتی بود؟
‫- اون رو دیدین؟ ‫- کایوتی بودن؟
‫ندیدمش. صداش رو شنیدم.
‫من هیچی ندیدم!
‫خیلی گنده بودن. خیلی گنده.
‫شاید الان دیگه تبدیل به مردِ گرگی بشم، ها؟
‫صبر کن، این اراجیف واقعی نیست، نه؟
‫منظورت اینه که اون نمی‌تونه...
‫احمق، واقعاً چی فکر کردی؟
‫نمی‌دونم مرد. منظورم هاری یا هرچی بود.
‫فکر نمی‌کردم این حروم‌زاده قراره
‫چنگال و دندون و این‌جور چیزها دربیاره.
‫لعنتی.
‫پس فکر می‌کنی باز هم ازشون هست؟
‫- گرگ‌ها؟ ‫- شاید.
‫آره. به احتمال زیاد.
‫ولی فعلاً نباید نگرانِ اونا باشیم.
‫باید نگرانِ پیدا کردن غذا باشیم.
‫احتمالاً دارن فقط رد میشن.
‫یه لحظه وایسا. "فقط رد میشن" ‫در مقایسه با چی؟
‫این که اینجا زندگی کنن. ‫اینجا شکار کنن.
‫گرگ‌ها قلمرویی به وسعت ۳۰۰ مایل دارن،
‫و محدوده‌ی شکارشون ۳۰ مایله.
‫اگه به لونه‌شون نزدیک باشیم ‫و توی اون شعاع باشیم،
‫اون وقت میان سراغمون.
‫خب چطور بفهمیم که نزدیکیم؟
‫نمی‌تونیم.
‫شاید فقط داشتن غذا می‌خوردن.
‫همه جا جسد افتاده. من تهدیدشون کردم، ‫اونا هم حمله کردن.
‫قضیه‌ی اون شعاع چی میشه؟
‫یعنی اگه توی اون محدوده باشیم، چی؟ ‫باهامون می‌جنگن؟
‫فکر می‌کردم گرگ‌ها از آدم‌ها می‌ترسن.
‫نه اگه نزدیکِ لونه‌شون باشیم.
‫اون موقع از هیچی نمی‌ترسن.
‫اینا چه جور گرگ‌هایی هستن؟
‫یعنی به اونایی که فقط گیاه ‫و آت و آشغال می‌خورن چی میگن؟
‫به اونا نمیگن گرگ.
‫منظورت گیاهخوارهاست.
‫این فقط یه خیالِ باطله.
‫تو کِی یهویی شدی متخصص همه‌چی‌دونِ حیوانات؟
‫به من پول می‌دادن که اونا رو بکشم ‫تا نذارم شماها رو بکشن.
‫پس منطقیه که بدونم اونا آدم‌خوار هستن
‫و به توت و بوته‌ها اهمیتی نمیدن.
‫بوی خون توی هواست. و بوی مرگ.
‫می‌دونن که زخمی هستیم.
‫بوش رو حس می‌کنن.
‫امیدوارم باهامون درنیفتن.
‫باید این جسدها رو از اینجا ببریم.
‫و بعدش باید غذا پیدا کنیم.
‫این ساعت کوفتی رو ببین.
‫یا خدا، دیاز، اون کارو نکن.
‫نه مرد.
‫قبلاً یکی از اینا رو دیده بودم. ‫ردیاب داره، می‌دونی؟
‫مثل "جی‌پی‌اس".
‫آره.
‫برگام!
‫لعنتی، رفیق، کار می‌کنه. ‫داره بوق می‌زنه!
‫این تا ارتفاع ۴۰ هزار پایی سیگنال میده!
‫آره، فکر کنم خیلی عالیه ‫که این بهت امید میده.
‫واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫خیلی بامزه بود، داداش.
‫چیزِ قشنگیه رفیق. پوستِ گوساله‌ست. ‫خیلی خوبه. ارزون نیست.
‫از اونجایی که شما حروم‌لقمه‌ها ‫به ما پاداشِ تعطیلات ندادین،
‫- این رو به نیابت از رفقام قبول می‌کنم. ‫- بذارش سر جاش.
‫بذارش سر جاش!
‫ما واسه خرت‌وپرت جیبِ مرده‌ها رو نمی‌زنیم.
‫امروز شانس آوردی، آتوی.
‫تو هم باید الان کنارِ اونا دراز می‌کشیدی. ‫زیاده‌روی نکن.
‫دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫حروم‌زاده، یه قدمِ بلند برو عقب!
‫تا ۵ ثانیه‌ی دیگه شروع می‌کنم ‫به شل و پل کردنت،
‫و اون وقت باید کلی خون قورت بدی ‫فقط واسه یه کیف پول کوفتی.
‫نمی‌تونم همچین آدم‌هایی رو تحمل کنم.
‫هی، داری اون رو تبدیل به زغال می‌کنی، داداش.
‫- نه، حواسم هست. ‫- طبق حسابم
‫فکر کنم اون‌قدر نوشیدنی داریم
‫که شماها بتونین دو بار دیگه سرِ حال بیاید.
‫فازِ عجیب برندار.
‫بعد از اون، دیگه همه‌مون هوشیار می‌شیم.
‫- جک من رو جنگجو می‌کنه. ‫- اوه، آره.
‫خانم‌ها، خانم‌ها!
‫سفید دوست دارین یا قهوه‌ای؟
‫یکم از اون قهوه‌ای‌ها چطوره؟
‫دلستر نداریم. شرمنده.
‫ردیفه. دمت گرم، بابا.
‫اون رو از کدوم گوری آوردی؟
‫توی اون وسیله، همون چرخ‌دستیِ پذیرایی.
‫یه عالمه جسد اون دور و بر ریخته بود، مرد.
‫باید مطمئن بشی که ‫اون گوشت از کجا اومده.
‫مثل اون فیلمه‌ست که شروع می‌کنن
‫به بریدن تیکه‌های یخ‌زده‌ی بدنِ اون یارو.
‫همون سقوطِ هواپیما.
‫- اون یارو توی فیلم "روز تمرین"؟ ‫- آره.
‫واقعاً خیلی خنده‌دار میشه.
‫مثل یه تیکه آدمِ مُرده رو سیخ بود.
‫یا فکر کنی یه انگشتِ کنده شده هات‌داگه، نه؟
‫خیلی خنده‌داره لعنتی.
‫کاش بقیه‌ی بچه‌ها هم زنده می‌موندن.
‫شنیدین؟
‫پاشین! پاشین!
‫- اون چیه؟ ‫- برید، برید، برید!
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫- اون چیه؟ ‫- چه کوفتیه...
‫همه آروم باشین.
‫تکون نخورین.
‫یا خدا!
‫زل بزنین توی چشم‌هاشون.
‫وایسا، وایسا. چرا دارن نزدیک‌تر میان؟
‫لعنت بهش. من برمی‌گردم توی هواپیما.
‫فلنری، لعنتی، تکون نخور.
‫اندازه‌ی اون لعنتی رو ببین.
‫شیفت‌های... شیفت‌های دو ساعته میذاریم.
‫من شروع می‌کنم. ‫شماها یکم بخوابین.
‫آره، انگار مثلاً خوابمون می‌بره.
‫هی.
‫خوابت نبره یهو، برک.
‫چیزیم نمیشه.
‫نمی‌خوابم.
‫اوه، حروم‌زاده.
‫بچه‌ی لعنتیم وقتی لازمش دارم کدوم گوریه؟
‫بی‌خیال.
‫لعنتی.
‫خدای من
‫هی. هی!
‫وای، خدای من.
‫نه، نه، نه، نه.
‫لعنت!
‫هرناندز!
‫گندش بزنن!
‫خوردنش.
‫یا خدا. خوردنش.
‫نمی‌خوردنش.
‫داشتن می‌کشتنش.
‫لعنت! لعنت! لعنت!
‫چطور صداش رو نشنیدیم؟
‫چند تا بودن که این بلا رو سرش آوردن؟
‫می‌تونیم سنگر بگیریم، یه جوری مقاومت کنیم. ‫هرچند سرپناه زیادی نداریم.
‫هی، منظورت از "مقاومت" چیه؟
‫یعنی با اون موجوداتِ غول‌پیکر لعنتی بجنگیم؟ ‫عقلت رو از دست دادی؟
‫اونا جری‌تر میشن. و میان سراغمون.
‫چرا باید این کار رو بکنن؟ آخه ما کاری بهشون نداریم. ‫واسه غذا هم که نیست.
‫ما یه تهدیدیم. به اینجا تعلق نداریم. ‫قضیه همینه.
‫اونجا درخت هست.
‫اگه بتونیم به اون درخت‌ها برسیم، ‫شاید عقب بکشن.
‫اگه ببینن داریم می‌ریم، شاید ول کنن.
‫گور بابای کارهایی که شاید بکنن! چرنده!
‫کارهایی که شاید بکنن؟ ‫شوخیت گرفته لعنتی؟
‫هی. کل اینجا ادرار کردن
‫قلمروشون رو علامت‌گذاری کردن. ‫نمی‌تونیم منتظر بمونیم، از گرسنگی می‌میریم.
‫بینِ ما و اون جنگل کلی فضای خطرناک هست،
‫اما اگه برسیم اونجا، اون وقت...
‫بهتر می‌تونیم از خودمون دفاع کنیم.
‫کمتر توی دید هستیم، نمی‌دونم.
‫آره، نمی‌دونی.
‫در ضمن، هیچ‌کس تو رو ‫به هیچ مقامی منصوب نکرده.
‫کار داره به جاهای باریک می‌کشه، بچه‌ها.
‫هر کی هر غلطی می‌خواد بکنه.
‫داری از چی حرف می‌زنی، دیاز؟ بیخیال مرد.
‫تو پنج دقیقه هم اینجا دووم نمیاوردی.
‫من از اون سقوط جونِ سالم به در بردم. ‫این در مقابلش هیچی نیست.
‫من یه راهی پیدا می‌کنم، ‫با شما یا بدونِ شما.
‫گورِ باباش. من هرچی بتونم حمل کنم برمی‌دارم ‫و میرم به سمتِ اون درخت‌ها.
‫اگه می‌خواین با من بیاین، ‫هرچی دارین رو جمع کنین.
‫لعنتی. خیلی خب، بیاین این کار رو بکنیم.
‫هی.
‫باید همه‌ی کیف پول‌ها رو جمع کنیم
‫واسه خانواده‌هاشون.
‫کیف پول؟ درست شنیدم؟ ‫من کیف‌ها رو میارم.
‫هنریک؟
‫اشکالی نداره تو بیاریشون؟
‫آره، بذار یکم بیشتر وقت تلف کنیم.
‫اونم وقتی که طوفان داره میاد دخلمون رو بیاره.
‫اون کیف‌ها رو بردار.
‫احمق‌های عوضی.
‫به افتخار هرناندز.
‫هرچندتا که می‌تونید بردارید.
‫هر چقدر که می‌تونید وقت تلف کنید.
‫من با رفیقم نوشیدنی اینجا می‌شینم،
‫و به روش خودم وقت تلف می‌کنم.
‫چرا فقط بهمون کمک نمی‌کنی، مرد؟
‫دارم کمک می‌کنم. دارم کمک می‌کنم. ‫دارم گرم میشم مرد.
‫اگه چیزی پیدا کردین، نگهش دارین.
‫نمی‌دونم قراره چقدر با شماها اینجا باشم.
‫چرا خفه نمیشی؟
‫رمزِ بقا همینه رفقا، ‫جمع کردنِ اون کیف‌های پول.
‫جمع کردنِ اون کیف‌ها.
‫هنریک.
‫صبر کنید.
‫حس می‌کنم باید یه چیزی بگیم.
‫منظورم اینه که، این همه جسد، این همه صورت.
‫این همه آدم که مُردن، ‫درست نیست که همین‌طوری بذاریم و بریم.
‫دعا کردنِ رسمی بلد نیستم، پس گمونم...
‫خدا این مردها رو بیامرزه. اونا،
‫بعضی‌هاشون دوست‌هامون بودن ‫و ما هم می‌تونستیم کنارِ اونا افتاده باشیم.
‫پس ممنون که ما رو زنده نگه داشتی ‫و بهمون کمک کردی.
‫اوه و اگه می‌تونی همین‌طوری ادامه بده.
‫لعنتی!
‫نگران من نباشین، حروم‌زاده‌ها!
‫اگه می‌خواین فرار کنین سمت درخت‌ها، ‫اون هم مشکلی نداره!
‫نه، نه، نه، نه. آتوی!
‫کمکم کنین! کمک!
‫کمکم کنین!
‫لعنتی! فلنری!
‫ولش کنید!
‫فلنری!
‫ازش دور شید!
‫یا خدا.
‫فلنری! فلنری!
‫ولش کنید!
‫نه.
‫می‌خوای چیزی بگی؟
‫یالا، باید به حرکت ادامه بدیم.
‫دیگه براش کاری از دستمون برنمیاد.
‫اون درخت‌ها اصلاً نزدیک‌تر نمیشن.
‫توی تاریکی با اون موجودات اینجا گیر می‌افتیم.
‫ما اصلاً نمی‌دونیم داریم به سمتِ
‫لونه‌شون می‌ریم یا ازش دور می‌شیم، نه؟
‫چرا همون‌جا پیشِ هواپیما نموندیم؟
‫بی‌خیال. اونا محاصره‌مون می‌کردن.
‫از کجا بفهمیم همین الان اون کار رو نمی‌کنن؟
‫نابغه!
‫بین درخت‌ها وضعمون بهتره.
‫آره، وضعمون بهتره. ‫برو این رو به اون بچه‌ بگو، عوضی.
‫هی، اون چیه؟
‫فرار کنین!
‫برین سمتِ درخت‌ها!
‫یا مریمِ مقدس!
‫بدوین، زود باشین!
‫خدایا، دقیقاً پشتِ سرمونن!
‫واینستین!
‫وایسین، وایسین! صبر کنین!
‫پشتِ سرتون رو نگاه نکنین! بدوین!
‫دارن از پهلو محاصره‌مون می‌کنن!
‫واینستین!
‫می‌بینیشون؟ می‌بینیشون؟
‫همه‌جا دورمون هستن.
‫برای دور کردنشون آتیش لازم داریم. ‫عجله کنین!
‫چوب‌ها خیسن. همه‌چیز خیسه.
‫عجله کنین، عجله کنین!
‫اون لامصب رو روشن کن.
‫- یالا! ‫- یالا لعنتی، زود باش.
‫بگو که اون وامونده خراب نشده.
‫لعنت بهش.
‫فقط روشنش کن، آتوی.
‫روشن شو! روشن شو!
‫همینه، همینه.
‫داره خاموش میشه. لعنتی!
‫یا خدا، زود باش!
‫خفه‌اش نکن... نذار خاموش شه.
‫گرفت.
‫باید دور تا دور آتیش درست کنیم.
‫باید این بی‌شرف‌ها رو قبل از این که حمله کنن ببینیم.
‫اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫آلفا. بهش حمله کردن.
‫نشوندش سر جاش.
‫هر چالشی که بود، ‫آلفا سرکوبش کرد.
‫چطور قراره با این قضیه کنار بیایم؟
‫می‌کشیمشون،
‫دونه‌دونه.
‫تعدادشون رو کم می‌کنیم. ‫کاری که اونا دارن با ما می‌کنن.
‫اینا به چه دردی می‌خورن؟
‫توضیح میدم.
‫نوار چسب، نوار چسب برق.
‫تالگت، تو داشتی، نه؟
‫یه جایی توی اون ساک هست.
‫فشنگِ ساچمه‌ای.
‫نیزه.
‫نوکِ نیزه باید بخوره به چاشنی ‫تا فشنگ شلیک شه.
‫با این تکه چوب‌ها محکمشون کنین،
‫کمی هم نوار چسب، به همین سادگی.
‫وقتی گرگ نزدیک شد، باهاش ضربه می‌زنین.
‫محکم بهشون بزنین. ‫بذارین حسابی نزدیک بشن.
‫جواب میده.
‫مثل یه نیزه‌ی انفجاریه.
‫فشنگ که در رفت، ‫نیزه رو می‌کشین بیرون،
‫هنوز یه چیزِ تیز دارین که فاصله ایجاد کنین.
‫مگر این که بخواین با مشت باهاشون بجنگین.
‫بفرمایین.
‫هر کدوم فقط یه تیر دارین بچه‌ها. ‫خوب ازشون استفاده کنید. برک.
‫نوکِ نیزه‌ها رو توی آتیش سیاه کنین.
‫این‌طوری سفت‌تر و قوی‌تر میشن.
‫واقعاً، بچه‌ها؟
‫تهش رسیدیم به اینجا، ها؟
‫به این مسخره‌بازی‌های مک‌گایور؟
‫خیلی خب.
‫خوبه.
‫منم مثل هر کسِ دیگه‌ای ‫از یه خنده‌ی خوب استقبال می‌کنم.
‫اینا، توی شب خوب می‌بینن؟
‫یا خدا، میشه خواهشاً در مورد ‫یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
‫تالگت، تو که اون همه نوشیدنی همراهته. ‫بیارشون بیرون.
‫پیشنهاد می‌کنم هر چی داریم رو جیره‌بندی کنیم.
‫منم پیشنهاد می‌کنم بری به جهنم.
‫مگه تو پلیسِ نوشیدنی هستی؟
‫شما عوضی‌ها با این قوانین ‫و دستورات و مزخرفاتتون.
‫ما کجاییم؟
‫یه نگاه به اطرافت بکن.
‫اینجا "شهرِ به فنا رفته"ست، ‫با جمعیت ۵ نفر که داره کمترم میشه.
‫دو روز، شاید هم سه روز، ‫اگه واقعاً خودمون رو جمع و جور کنیم.
‫اون وقت کی الان همه‌کاره‌ست؟ ‫این مردکِ عوضی؟
‫شکارچیِ بزرگ سفیدپوست؟
‫با اون نیزه‌های گرگ‌کُشِ دست‌ساز مسخره‌اش؟
‫چرا مدام رو اعصابی ‫و از همه چی ناله می‌کنی؟
‫چون می‌خوام زنده بمونم، عوضی. می‌فهمی؟
‫نمی‌خوام یه گرگ جنگلی توی این کوهستان ‫من رو بخوره و بعد دفع کنه.
‫ترسیدی.
‫چی؟
‫نیازی به این لوده‌بازی‌ها ‫و ادای گردن‌کلفتی نداری.
‫مگه ترسیدن چه اشکالی داره؟
‫من نترسیدم.
‫- نترسیدی؟ ‫- نه.
‫من وحشت کردم.
‫معلومه.
‫و ذره‌ای هم از گفتنش خجالت نمی‌کشم.
‫از ترس خودم رو خراب کردم.
‫واسه اینه که تو یه بُزدلی.
‫من توی این دنیا با ترس توی قلبم راه نمیرم.
‫این رو توی زندان یاد گرفتی؟
‫کسی روی دیوارِ بازداشتگاه ‫این رو برات نوشته بود؟
‫بهتره تند نری، عوضی.
‫گنده گویی الان پشیزی نمی‌ارزه. نمی‌ترسی؟
‫تو احمقی. بدتر از اون، دروغگو هم هستی.
‫باید همون کنارِ هواپیما حسابت رو می‌رسیدم.
‫بلند شو، بیا جلو، بلند شو ایرلندیِ کله‌خر.
‫- می‌خوای دست به یقه شی... ‫- دیاز، اون چاقو رو بذار کنار.
‫- وقت برای این کارها نداریم. ‫- دستت رو بکش، آشغال!
‫- دیاز، چاقو رو غلاف کن. ‫- خفه شو!
‫خفه شین، شما ترسوها حالم رو به هم می‌زنین.
‫حروم‌زاده!
‫تو اون پسره فلنری رو به کشتن دادی.
‫و نمیذارم من رو به کشتن بدی.
‫دست‌های لعنتیت رو ببر بالا. ‫بذار نشونت بدم چطوریه.
‫دست‌هات رو ببر بالا، آشغال.
‫لعنتی! حروم‌زاده!
‫این مسخره‌بازی رو تمومش کن. ‫می‌شنوی چی میگم؟
‫بلند شو، بلند شو، بلند شو.
‫اون دیگه چه سمی بود؟
‫چی می‌خواست؟
‫تو رو.
‫دیاز، خواهش می‌کنم دیگه ‫از این غلط‌ها با من نکن.
‫باشه؟
‫دیگه بسه..
‫مسخره بود.
‫متأسفم.
‫خیلی...
‫بکشیدش کنار! دورش کنید!
‫لعنت!
‫بیا من رو گاز بگیر، عوضی! ‫بیا اینجا، آشغال!
‫لعنت!
‫هی دیاز، فکر کنم کشتیش.
‫آره!
‫عوضی! لعنت بهت!
‫فکر کنم ناخنم کنده شد.
‫این همون بزرگه‌ست؟ ‫همون عوضیِ گُنده؟
‫این آلفا نیست.
‫این یه اُمگا بود، یه مطرود.
‫فرستادنش تا تو رو امتحان کنن، دیاز.
‫خب قبول شدم، سلیطه؟ ‫هان؟ قبول شدم لعنتی؟
‫سگِ کثیف.
‫بیاین یه شاخه بزرگ پیدا کنیم، ‫سرش رو تیز کنیم،
‫و فرو کنیم تو بدن این موجود.
‫قراره این حروم‌زاده رو بپزیم.
‫و بعدش هم می‌خوریمش.
‫هی، گرگِ ناقلا،
‫دیگه اون‌قدرها هم گردن‌کلفت نیستی، نه؟
‫- می‌خوایش؟ ‫- نه.
‫- یالا. ‫- خودم دارم، دارم. نمی‌خوام...
‫این گوشتِ سفیدشه یا سیاه؟
‫تا جایی که میشه برشته‌اش کن. ‫بذارش اونجا.
‫آره؟ می‌دونم مزه‌ی بدی میده، ولی بچه‌ها،
‫ممکنه این آخرین گوشتی باشه ‫که تا مدتی گیرمون میاد.
‫خیلی هم سفت و کشسانیه.
‫- مزه‌ی بدی میده، می‌دونم، ولی بخورینش. ‫- آره.
‫مزه‌ی گوشتِ سگ میده.
‫راستش من بیشتر اهلِ نگهداری از گربه هستم.
‫برک؟
‫-آره؟ ‫- خوبی؟
‫سرم یه جوریه. من...
‫بشین، بشین.
‫یکم سرگیجه دارم.
‫همینه.
‫فکر می‌کنی دارن نگاهمون می‌کنن؟
‫آره، دارن نگاه می‌کنن.
‫اگه پا روی دم ما بذارین، دخلتون رو میارم!
‫می‌شنوین؟
‫شما حیوون نیستین!
‫ما حیوونیم!
‫بیا اینجا حروم‌زاده. ‫بیا اینجا، توله.
‫آره، همینه.
‫تو یه روانیِ عوضی هستی. کارت اشتباهه. ‫این کار غلطه.
‫هیچی غلط نی... من دیوونه نیستم. ‫من دیوونه نیستم لعنتی.
‫آشغال.
‫خیلی ناجوره.
‫یعنی خیلی ناجوره.
‫آره، تو سعی کردی زندگیِ کوفتی‌ام رو بدزدی.
‫بیا دیگه، عوضی.
‫صدای خُرد شدن استخون‌هاش میاد، دیاز. ‫بیخیال، بسه.
‫حیوونِ کثیف. بیا.
‫بذار تو حال خودش باشه.
‫هاپو کوچولو می‌خواد بره خونه‌اش.
‫می‌خواد برادرهاش رو ببینه.
‫یا خدا. تمومش کن.
‫می‌دونی چیکار می‌کنم؟ ‫کمکش می‌کنم برسه اونجا.
‫خداحافظ بچه‌ها.
‫پسش بگیر، حروم‌زاده!
‫باید به حرکت ادامه بدیم.
‫اون موجوداتِ لعنتی دارن ما رو می‌طلبن.
‫داری چه زری می‌زنی، تالگت؟
‫گرگ‌ها تنها حیوون‌هایی هستن که انتقام می‌گیرن.
‫هی، نمی‌خوام دیگه چیزی در مورد ‫اون گرگ‌های فلان‌فلان‌شده بشنوم،
‫وگرنه کم‌کم همه‌جا اونا رو می‌بینید.
‫برک، در چه حالی؟
‫نمی‌تونم نفس بکشم. ‫نمی‌تونم ادامه بدم.
‫آتوی، ما نمی‌تونیم ادامه بدیم.
‫نمی‌تونیم هم وایسیم.
‫اونا می‌ریزن رو سرمون. ‫باید به حرکت ادامه بدیم.
‫آتوی، برک داره داغون میشه، مرد.
‫اینجا خوبه.
‫بن‌بسته.
‫نمی‌تونن از پشت بهمون حمله کنن.
‫مجبورن از روبرو بیان.
‫بیاین آتیش روشن کنیم.
‫اون هنوز کار می‌کنه؟
‫تا ارتفاع ۴۰ هزار پایی.
‫این آشغال باید بالأخره یه زمانی ‫جون یکی رو نجات داده باشه، نه؟
‫همین‌طور نشستم دارم فکر می‌کنم.
‫حتی با این همه اتفاق،
‫ما با سرعت ۴۰۰ مایل در ساعت خوردیم زمین،
‫و زنده موندیم.
‫چرا باید از یه همچین چیزی، ‫یه همچین سقوطی جون سالم به در ببریم،
‫اگه قرار نبوده که بمونیم،
‫یا اگه حکمتی توش نبوده؟
‫از طرف کی؟
‫خداوندِ متعال؟
‫اون قصه‌ی خیالی لعنتی؟
‫نظرت در مورد شانسِ کور قدیمی چیه؟
‫فلنری از اون سقوط زنده موند، ‫هرناندز هم همین‌طور.
‫مهم نبود.
‫برای تقدیر اهمیتی نداشت.
‫مرگ مرگه.
‫فکر می‌کنی اون بچه‌ها الان کجان؟
‫توی بهشت؟ دارن براشون بال جفت‌وجور می‌کنن؟
‫نه، بذار بهت بگم کجان.
‫هیچ‌جا. همون‌جا هستن.
‫اونا هیچ‌جان. تموم شدن و رفتن.
‫نه، من باورم نمیشه.
‫من باورم میشه.
‫کاش نمی‌شد.
‫واقعاً دلم می‌خواست ‫بتونم این چیزها رو باور کنم.
‫این سرما واقعیه.
‫اون واقعیه. هوایی که توی ریه‌هامه.
‫اون حیوون‌های بی‌شرفی که اون بیرون ‫توی تاریکی دارن تعقیبمون می‌کنن.
‫من نگران این دنیام، تالگت، نه اون دنیا.
‫پس ایمانت چی؟
‫چیش؟
‫اون مهمه.
‫اِما؟ اون پیشِ شماست؟
‫آروم باش مرد گُنده...
‫اون تهِ هواپیما بود. ‫داشتم باهاش حرف می‌زدم.
‫اون... اون اینجا نیست.
‫اون...
‫آره، هنوز نرسیده اینجا. چرا تو...
‫بهش بگو من اینجام.
‫حتماً، آره. فقط دراز بکش، اون داره میاد.
‫اِما داره میاد. آره.
‫داره یه چیزهایی می‌بینه؟
‫داره توهم می‌زنه. به خاطر هیپوکسیه.
‫اکسیژن کافی به مغزش نمی‌رسه.
‫هیپوکسی.
‫چرا بقیه‌مون این‌طوری نشدیم؟
‫بستگی به طرف داره. ‫بعضی‌ها کششِ ارتفاع رو ندارن.
‫اِما کیه؟
‫خواهرش بود.
‫وقتی بچه بود، مُرد.
‫دخترم، مِری.
‫موهای خیلی بلندی داره، ‫تقریباً تا کمرش می‌رسه.
‫در واقع، این تنها قانونیه که ‫اون زنِ سابق عوضیم رعایت می‌کنه،
‫این که من تنها کسی باشم ‫که موهاش رو کوتاه می‌کنه.
‫یه عادت خاصی داره. ‫میاد بالای سرم وایمیسته.
‫منم که مثل خرس خوابیدم،
‫اونم سرش رو تکون میده این‌ور اون‌ور،
‫با موهاش صورتم رو قلقلک میده،
‫و عین دیوونه‌ها می‌خنده.
‫یه جور خنده خاصیه، می‌دونی،
‫وقتی بچه از خنده رد می‌کنه و می‌افته به...
‫می‌دونی، انگار واقعاً نمی‌تونه نفس بکشه،
‫صداش بیشتر شبیه یه پیرمرد میشه تا یه بچه.
‫دلم بدجوری واسه اون وروجک تنگ شده.
‫آره.
‫باید هم دلت تنگ بشه. می‌دونی؟
‫اون چیزهایی که توی زندگیته، هر چی که هستن،
‫باعث میشن دقیقه‌ی بعدی رو ‫بیشتر از قبلی بخوای.
‫باعث میشن براش بجنگی.
‫من فقط می‌خوام یه بار دیگه عشق کنم.
‫بیا، گند زدی به داستانم، عوضی.
‫نه، نه مرد.
‫داشتم یه داستان قشنگ ‫و لطیف از دخترم می‌گفتم...
‫قصد نداشتم ضدحال بزنم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫فقط خاطره‌ی آخرین تجربه‌ی افتضاحی ‫که داشتم از یادم نمیره.
‫می‌فهمی چی میگم؟ ‫یه زن ۵۳ ساله، دورگه‌ی اسکیمو.
‫نباید در موردش حرف بزنیم.
‫۱۱۰، ۱۲۰ کیلو بود.
‫نه بابا.
‫سلیطه هزار جور مرض بهم کادو داد.
‫نه، نه، نه.
‫بگذریم...
‫نه، فقط فکر می‌کنم ‫اگه الان ریق رحمت رو سر بکشم
‫اون آخرین خاطره‌ی لعنتی من میشه، مگه نه؟
‫همین به تنهایی ارزش جنگیدن رو داره.
‫ارزشش رو داره.
‫پدرم...
‫پدرم خالی از محبت نبود...
‫چرا نرسیدیم به...
‫آماده نیستیم.
‫ولی وقتی می‌خواست، ‫یه ایرلندیِ کله‌خر کلیشه‌ای بود.
‫دائم‌الخمر، دعوایی، از اون تیپ‌ها.
‫هیچ‌وقت اشکی نریخت.
‫همه جا فقط ضعف می‌دید.
‫اما عاشق شعر و شاعری بود،
‫خوندنشون، نقل قول کردنشون.
‫شاید فکر می‌کرد این‌طوری کامل‌تر میشه، می‌دونید.
‫فکر کنم راهِ عذرخواهی کردنش بود.
‫یه شعر بود که بالای میزش ‫توی اتاق کارش نصب شده بود.
‫خیلی که بزرگ‌تر شدم فهمیدم ‫خودش اون رو نوشته بود.
‫بی‌نام بود، چهار خط.
‫توی مراسم ختمش خوندمش.
‫"یک بارِ دیگر، به دلِ کارزار"
‫"به آخرین نبردِ نیکی که خواهم شناخت"
‫"در این روز زندگی کن و بمیر"
‫ابرهای طوفانی.
‫کولاک؟
‫احتمالش زیاده.
‫با این شانسِ ما،
‫صد در صد حتمیه.
‫بیاین دورِ برک رو بپوشونیم ‫و پشت این درخت‌ها پناه بگیریم.
‫برف به اندازه‌ی کافی عمیق هست.
‫نگرانم اگه این آتیش خاموش بشه، ‫همه‌مون یخ بزنیم.
‫برک، بیدار شو! یالا. دستات رو تکون بده!
‫بذار ببینم دستات رو تکون می‌دی! یالا، حرکت کن!
‫برک، بیدار شو! برکِ کله‌خر! بیدار شو!
‫نخواب، می‌شنوی؟ ‫نخواب! بیدار شو!
‫یالا، برک!
‫برک، یالا بیدار شو! برک!
‫برک! برک! بیدار شو!
‫بیدار شو! بیدار شو!
‫بیدار شو احمق! بیدار شو.
‫نترس.
‫چی شده؟
‫بچه‌ها، بلند شین. پاشین...
‫چیه؟ اونان؟
‫ردِ اره است.
‫این درخت‌ها قطع شدن.
‫صدای آبه.
‫به نظر میاد صدای رودخونه است.
‫شوخی‌ت گرفته دیگه؟
‫اگه صداش تا اینجا میاد، ‫رودخونه باید خیلی بزرگ باشه.
‫حداقل اگه رودخونه رو دنبال کنیم،
‫شانسِ بیشتری برای پیدا کردن پناهگاه داریم.
‫کی می‌خواد از اونجا بره پایین؟
‫من نمی‌تونم. عمراً بتونم همچین کاری بکنم.
‫خب، راه برگشت هم نداریم.
‫به هیچ وجه نمی‌تونیم برگردیم.
‫ولی اون درخت‌ها رو ببین.
‫کدوم درخت‌ها؟
‫درست همون‌جا.
‫یه طناب یا یه چیزی جور کنیم،
‫بین اینجا و اونجا محکمش کنیم، ‫می‌تونیم بریم پایین.
‫بچه‌ها، قضیه ساده است.
‫یا گرگ‌ها، یا اون درخت‌ها.
‫تو که نمیگی از صخره بپریم پایین؟
‫این فقط یه ایده‌‌ست. ‫نگفتم ایده‌ی خوبیه.
‫داره میگه از صخره بپریم پایین.
‫این هم یکی از اون داستان‌های خفنی میشه ‫که توی مهمونی‌ها تعریف می‌کنی،
‫درحالی‌که یه دختر خوشگل کنارت نشسته.
‫خیلی خب. آماده‌ای؟
‫آره، چرا که نه؟
‫خوب دورخیز نکن، فوق‌العاده دورخیز کن.
‫حدود ۱۰ متر سقوط آزاد داری،
‫ولی حس می‌کنی ۱۰ کیلومتره.
‫مثلاً الان داری بهم روحیه میدی؟
‫هر وقت حس کردیم طناب سفت شد، ‫شل‌ترش می‌کنیم
‫تا با شدت به جایی نخوری.
‫تو برو اونجا.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫اگه قراره بمیری، ‫این راه خفنی برای مرگه، داداش.
‫یه پرشِ جانانه شرف داره ‫به اون گرگ‌های لعنتی.
‫امیدوارم اون پایین خبری باشه.
‫لعنتی.
‫برو! برو، برو! برو! برو!
‫لعنت!
‫کدوم یکی از شما عوضی‌ها...
‫بگیریدش! بگیریدش!
‫من رو بکشید بالا!
‫لعنتی، من رو بکشید عقب!
‫هنریک؟
‫هنریک، اونجایی؟
‫آره! حالم خوبه!
‫کسی میل نداره اول بره؟
‫تالگت؟ دیاز؟
‫من میرم.
‫اون وسط زیاد معطل نکن.
‫هنریک!
‫مطمئن شو اون وامونده محکمه!
‫محکمه، ولی نمی‌دونم تا کی دووم میاره!
‫اون وسط لفتش ندید!
‫خوبی؟
‫تو برو.
‫دستت چی؟ حالم خوبه.
‫برو، اگه مشکلی پیش اومد فقط من رو بکش.
‫باشه.
‫فقط بدجوری از ارتفاع می‌ترسم، مرد. ‫حالم رو بد می‌کنه.
‫خب، پس تو برو، من می‌مونم که مطمئن شم...
‫نه، نه. خوبم. تو رد شو.
‫جدی میگم، یه دقیقه بهم وقت بده ‫ذهنم رو جمع و جور کنم.
‫خیلی خب، رد شدم! رسیدم اون‌ور!
‫دارم میام!
‫خیلی خب، الان دارم میام اون‌ور.
‫خیلی خب.
‫یالا، تو می‌تونی.
‫از پسش برمی‌آی. تو می‌تونی.
‫یالا.
‫تالگت، آماده‌ای؟
‫تالگت، مسخره‌بازی درنیار!
‫تکون بخور!
‫تالگت!
‫سلام دختر بابا.
‫سلام، دخترِ گلم.
‫دوستت دارم بابا.
‫نه، خدا، نه!
‫دارن می‌کشنش لعنتی‌ها!
‫برسین بهش! برین! برین!
‫برین... برین اون پایین!
‫دارن می‌برنش!
‫تالگت!
‫بردنش کثافت‌ها.
‫نه، نه!
‫آخ! لعنتی! آه!
‫تالگت!
‫بردنش. تالگت!
‫بردنش بی‌شرف‌ها. بردنش.
‫زانوم. زانوی لعنتی‌ام.
‫دارن یکی‌یکی شکارمون می‌کنن.
‫به فنا رفتم. بدبخت شدم. زانوم!
‫بذار کمکت کنم بلند شی. نمی‌تونم...
‫پاشو. نمی‌تونم. لعنت!
‫بلند شو.
‫آشغال‌های لعنتی.
‫ولمون نمی‌کنن، نه؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫لعنت!
‫لعنت، لعنت.
‫فراموشش کنین.
‫تمام انرژی‌ام رو اون پشت مصرف کردم.
‫داغونم.
‫فقط می‌خوام بشینم.
‫فقط می‌خوام
‫این مسخره‌بازی رو تمومش کنم.
‫پایِ لعنتی‌ام.
‫قوزکِ پام به فنا رفته.
‫دیاز، نشین.
‫نشین.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫نمی‌خوام بحث کنم.
‫فقط می‌خوام استراحت کنم.
‫الان روشن‌ترین فکر اومد سراغم.
‫بُریدم.
‫دیگه نیستم.
‫یالا مرد. پاشو.
‫ممکنه همین پایینِ رودخونه یه کلبه باشه.
‫حداقل یه مایل جلوتره، داداش.
‫نمی‌تونم این همه رو راه برم، مرد.
‫ده قدم هم نمی‌تونم بردارم.
‫بسه دیگه.
‫گورِ باباش.
‫شانسم رو امتحان کردم.
‫چه مرگته مرد؟ جدی میگی؟
‫واقعاً فکر می‌کردم ‫این ساعتِ وامونده جواب میده.
‫مثل یه موج روت می‌غلطه؟
‫توی هواپیما به لوِندن گفتی ‫که مثل یه موج روت می‌غلطه.
‫مرگ.
‫این که گرمه.
‫- راسته؟ ‫- آره.
‫کولِش می‌کنیم.
‫یه برانکارد درست می‌کنیم ‫و کنار ساحل می‌کشیمش.
‫من جایی نمیام، هنریک.
‫نمی‌خوام بیام.
‫نیازی ندارم.
‫چه مرگته تو آخه؟
‫همین؟ فقط می‌خوای بشینی اینجا؟ ‫همین رو می‌خوای؟
‫- آره. ‫- بعد از اون همه بدبختی که کشیدیم.
‫دقیقاً به خاطر همونه.
‫مگه اون‌ور چی منتظرمه؟
‫قراره کل روز رو پای یه مته بگذرونم.
‫کل شب رو هم مست کنم. ‫این شد زندگی؟
‫برگرد و اون منظره رو نگاه کن.
‫حس می‌کنم همش مال منه.
‫چطوری می‌تونم از این بهترش رو پیدا کنم؟
‫اصلاً مگه از این بهتر هم میشه؟
‫نمی‌تونم توضیح بدم.
‫کلمه‌ای براش ندارم، برادر.
‫اسم کوچیک من جان‌ـه.
‫اسم منم پیت‌ـه.
‫پیت.
‫قیافه‌ات به پیت‌ها می‌خوره.
‫جان آتوی.
‫معلومه که اسمت همینه.
‫ممنون، جان.
‫ممنون ازت.
‫شانس.
‫نمی‌ترسم.
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫آره.
‫اون شب کجا داشتی می‌رفتی؟
‫آخرین شب توی اردوگاه.
‫برو بابا دست بردار!
‫توی بار.
‫تفنگت همراهت بود،
‫رفتی بیرون...
‫نوبتِ شیفتم بود.
‫نه.
‫اون روز صبح کار کرده بودی، یادمه.
‫رفتم بیرون، آره.
‫با تفنگت.
‫تعقیبم کردی؟
‫نه.
‫ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫دوباره زنده ببینمت.
‫اونجا، حالِ دیاز رو که دیدم...
‫اون نگاهی که داشت.
‫فقط یه بارِ دیگه همچین نگاهی دیده بودم.
‫توی چشم‌های تو.
‫همون آخرین شب توی اردوگاه.
‫دیگه الان واقعاً فرقی نمی‌کنه، مگه نه؟
‫نه، گمون نکنم فرقی بکنه.
‫هنریک، فرار کن. بدو!
‫هنریک!
‫هنریک.
‫هنریک، تکون بخور.
‫یالا.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫نفست رو حبس کن.
‫لعنتی، نفست رو حبس کن.
‫خدایا. خواهش می‌کنم، ‫این کار رو با من نکن.
‫یه کاری بکن.
‫متظاهرِ لعنتی.
‫عوضی دغل‌باز.
‫یه کاری بکن!
‫یالا! ثابتش کن!
‫ایمان رو ول کن، لیاقتت رو نشون بده!
‫یه چیزِ واقعی بهم نشون بده.
‫همین الان لازمش دارم. ‫نه بعداً، همین الان.
‫خودت رو نشون بده، اون‌وقت تا روزی که ‫بمیرم بهت مؤمن می‌مونم.
‫قسم می‌خورم. دارم صدات می‌زنم.
‫دارم صدات می‌زنم!
‫گورِ باباش. خودم انجامش میدم.
‫خودم از پسش برمیام.
‫لونه‌شون.
‫این لونه‌ی لعنتیِ اوناست.
‫نترس.
‫"یک بارِ دیگر، به دلِ کارزار"
‫"به آخرین نبردِ نیکی که خواهم شناخت"
‫"در این روز زندگی کن و بمیر"
‫"زندگی کن و بمیر"
‫"در همین روز"